Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Ιουλ 2013

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Σαμίρ Αμίν, από τους γνωστότερους διεθνώς «οικονομολόγους της ανάπτυξης» (φίλος και σύμβουλος κάποτε του Ανδρέα Παπανδρέου), μου διηγήθηκε μια μέρα ένα διάλογο που είχε με τον Ζακ Ντελόρ. Ο Αμίν θεωρούσε «παλαβό» να φτιάξεις νόμισμα χωρίς κράτος – ήταν, έλεγε, σα να βάζεις το κάρο μπροστά από το άλογο. Μια μέρα, μετά από ένα σεμινάριο, ο Ντελόρ, τον πήρε κατά μέρος και τον κάλεσε να κουβεντιάσουν. «Σαμίρ», του είπε, «δεν είμαι χαζός. Ξέρω ότι το νόμισμα προϋποθέτει κράτος. ‘Όταν έρθει η κρίση, οι Ευρωπαίοι θα αναγκαστούν να το φτιάξουν».

Φοβάμαι ότι αμφότεροι λογάριασαν χωρίς τον «ξενοδόχο», τις «Αγορές», την «Αυτοκρατορία του Χρήματος». Το δικό τους «κράτος», η «εξουσία» κρύβεται επιμελώς πίσω από την έλλειψη «κανονικού», «συνηθισμένου» κράτους στην ΕΕ. Αυτό ορίζουν, με μαθηματική ακρίβεια, οι αλγόριθμοι του Μάαστριχτ και των μεταγενέστερων κειμένων που συμπλήρωσαν τη συνθήκη, όπως η ρήτρα μη διάσωσης (no bailout), η πρόβλεψη «ανεξαρτησίας» της ΕΚΤ, η διαρκής αντιπληθωριστική εντολή.

Ο «νομοθέτης», που ο Αμίν βρίσκει μουρλό και ο Ντελόρ ατελή, μοιάζει να προέβλεψε θαυμάσια και εγκαίρως που θα φτάσουμε εν μέσω παγκοσμιοποίησης. Δεν προβλέπει μηχανισμό και μέσο κοινωνικής προστασίας των Ευρωπαίων πολιτών, προέβλεψε πολύ καιρό πριν ότι κάποια χώρα θα χρειαστεί βοήθεια απέναντι στις αγορές και την απαγόρευσε. Ποιος είναι πρακτικά αυτός ο νομοθέτης; Ο ‘Οτμαρ ‘Ισσινγκ είναι ο αρχιτέκτονας του ευρώ, σύμβουλος της Goldman Sachs Europe και η πρώτη γερμανική «αυθεντία» στα νομισματικά. Τον Μάρτιο του 2010, επενέβη στη συζήτηση για την Ελλάδα με ένα θορυβώδες άρθρο στους Financial Times εναντίον κάθε βοήθειας προς την Αθήνα, κρύβοντας τη σχέση του με τη Goldman.

Ανεξάρτητη ΕΚΤ, σημαίνει ανεξάρτητη από λαούς, κυβερνήσεις, κράτη. Ποιος διοικεί την EKT; Ο Μάριο Ντράγκι, πρώην ηγετικό στέλεχος της Goldman. Ο κατάλογος των πρώην στελεχών της «Εταιρείας», με κεντρικές θέσεις στο πολιτικο-οικονομικό οικοδόμημα της ΕΕ και των κρατών-μελών δεν έχει τελειωμό. Αντιπληθωριστική εντολή προς την ΕΚΤ σημαίνει εγγύηση της αξίας του Χρήματος. Ο τελευταίος κανόνας φαίνεται βέβαια πως έχει εξαιρέσεις, αν κρίνουμε από τη κατάσχεση καταθέσεων – η εξαίρεση όμως επιβεβαιώνει τη δυνατότητα κάποιου να αποφασίζει κατ’ εξαίρεση. Τον κατ’ εξαίρεση αποφασίζοντα ορίζει ως Δικτάτορα ο Καρλ Σμιτ.

Το πραγματικό «νόημα» της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι η απουσία ή, καλύτερα, οικειοποίηση και εν συνεχεία καταστροφή-αντιστροφή του νοήματος. Η ΕΕ δεν μπορούσε να «πουληθεί» ως Αυτοκρατορία και μάλιστα του Χρήματος, των Τραπεζών. «Πουλήθηκε» ως ζώνη ευημερίας, δημοκρατίας, ειρήνης και ελευθερίας τείνουσα προς Ομοσπονδία. Στην πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική κατασκευή. Το νόημά της κρύβεται στην απουσία/απαγόρευση κοινωνικής και φορολογικής εναρμόνισης και προστατευτισμού.

Tο μόνο που μας εμποδίζει να το αντιληφθούμε είναι η έλλειψη φαντασίας. Ενστικτωδώς, το μυαλό συγκρίνει την ΕΕ με κράτος, δεν την αντιλαμβάνεται ως οργανωτή διάλυσης κρατών, ακριβέστερα, της ριζικής τροποποίησης της κρατικής λειτουργίας, ώστε να μην έχει κανένα στοιχείο άσκησης λαϊκής κυριαρχίας, αλλά να γίνει μηχανισμός άσκησης χρηματικής κυριαρχίας.

Είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε γιατί δεν είμαστε προετοιμασμένοι να το δούμε. Περιμένουμε την πληροφορία στα γράμματα, όχι στα κενά μεταξύ τους. Αναγνωρίζουμε τη σημασία του λόγου, όχι της σιωπής.

Από νήπια εξοικειωθήκαμε με την έννοια του κράτους, ακούμε Ελλάδα, Τουρκία, Γερμανία, Ρωσία, Αμερική. Αυτός είναι ο τρόπος να καταλαβαίνουμε ιστορία και κόσμο. ‘Όταν όμως έρχεται μια ιδιωτική εταιρεία, η Standard&Poors, τον Αύγουστο 2011 και υποβαθμίζει την πιστοληπτική ικανότητα του ισχυρότερου κράτους, των ΗΠΑ, ποιος είναι το πραγματικό κράτος, το αφεντικό, ποιος ασκεί εξουσία, ποιος κρατεί; Η πραγματικότητα αλλάζει ριζικά, εξακολουθούμε όμως να κινούμεθα σε «εικονική πραγματικότητα», μιλώντας μόνο για «αμερικανική αυτοκρατορία» ή για «Δ’ Ράιχ». Κάνουμε λόγο, κάπως υπερβολικά, για «γερμανική Ευρώπη» ή μετακίνηση ισχύος από το κέντρο στην περιφέρεια (BRICS π.χ.), δεν προσέχουμε την ίσως πολύ ουσιωδέστερη μετακίνηση ισχύος από εργοστάσια σε τράπεζες, από πολιτική σε χρήμα, από παραγωγή σε τοκογλυφία, από καπιταλισμό σε μεταμοντέρνα φεουδαρχία, από την αμερικανική στη χρηματιστική αυτοκρατορία, όπως κάποτε από την βρετανική στην αμερικανική.

Επειδή συγκρίνουμε ασυνείδητα την ΕΕ με κράτος σαν αυτά που ξέρουμε, τη βρίσκουμε «ατελή». Για παράδειγμα, η «ολοκλήρωση», «απελευθέρωση» της «εσωτερικής αγοράς» έχει κάνει θαύματα, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τη φορολογική-κοινωνική εναρμόνιση, που έχει απαγορευθεί. Είναι άραγε αυτό «ατέλεια» της δομής ή μήπως πρόκειται για άλλη δομή;

Αν κάποιος σκοπεύει να φτιάξει υπερεθνικό κράτος, μια ομοσπονδία που να μοιάζει κάπως με τα γνωστά μας κράτη, τότε όντως πρόκειται για μεγάλη ατέλεια. Αν κάποιος θέλει να κατεδαφίσει το υπάρχον ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, χωρίς να το πει, τότε βρήκε τη μέθοδο. Η «απελευθέρωση των αγορών», χωρίς παράλληλη εξασφάλιση μίνιμουμ κοινωνικών και φορολογικών στάνταρτς, όπως και των μέσων για να υπάρξουν, οδηγεί από μόνη της στην εξίσωση των στάνταρτς προς τα κάτω. Αυτός είναι ο οικονομικός-κοινωνικός ρόλος της «διαρκούς διεύρυνσης» της ΕΕ σε όλο και φτωχότερες χώρες, χωρίς άλλες αντισταθμιστικές πολιτικές (όπως π.χ. πολιτικές συνοχής και σχέδια Μάρσαλ). Να λοιπόν πως, ένα σχήμα που «πουλήθηκε» και «νομιμοποιήθηκε» ως εργαλείο άμυνας των ευρωπαϊκών λαών έναντι της παγκοσμιοποίησης, ή ως μέσο ανόδου του βιοτικού επιπέδου των φτωχότερων, μετατρέπεται στο αντίθετό του, όπως έχουμε τη δυστυχία να βιώνουμε τώρα στην Ελλάδα.

Μιλάμε εδώ και χρόνια για «έλλειμμα δημοκρατίας» στην Ευρώπη, πάλι κρίνοντας το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ως «ατελές» κράτος, σαν τα κράτη που ξέρουμε δηλαδή. Αλλά στην Ευρώπη δεν υπάρχει «έλλειμμα αποφάσεων», «εξουσίας». Υπάρχουν θεσμοί, λαμβάνονται αποφάσεις, ασκείται εξουσία. Το 70-80% των πάσης φύσεως νομοθετημάτων και κανονιστικών διατάξεων των μελών της ΕΕ αποφασίζονται στις Βρυξέλλες. Εν ονόματι της «υπερεθνικής ολοκλήρωσης» ένα μεγάλο μέρος της (ήδη λειψής σε εθνικό επίπεδο) «λαϊκής κυριαρχίας» εξαφανίζεται, χωρίς να επανεμφανισθεί σε κανένα δημοκρατικό υπερεθνικό επίπεδο. Το οικειοποιούνται αφανείς δυνάμεις. Μόνο μια πολύ μακρινή, απολύτως έμμεση, καθαρά τυπική σχέση συνδέει τα μέλη της Κομισιόν, τον διοικητικό της μηχανισμό, την ΕΚΤ με τους ψηφοφόρους, ενώ το ευρωκοινοβούλιο είναι μια παρωδία κοινοβουλίου, θέτοντας το ερώτημα «ποιος ασκεί την εξουσία».

Είναι αλήθεια ότι η Γερμανία διατηρεί ακόμα σχετική ισχύ, εξουσία στην ΕΕ. ‘Ισως και δύο-τρία ακόμα κράτη έχουν μια διαρκώς συρρικνούμενη ισχύ στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Σημαίνει άραγε όμως αυτό ότι κυριαρχούν στην Ευρώπη, ή ότι πάμε προς «γερμανική» Ευρώπη;

Κατ’ αρχήν, ακόμα και η Γερμανία είναι υπονομευμένη εσωτερικά από το Χρήμα, όπως απέδειξε, κατά τρόπο εντυπωσιακό, η πρόσφατη έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών, μετά από αίτημα του «Αριστερού Κόμματος» (Linke) για τις σχέσεις κυβέρνησης – Goldman Sachs. Aν έχει κάποιο «εθνικισμό» σήμερα η Γερμανία, είναι ο «εθνικισμός του ευρώ». Το ευρώ όμως δεν οργανώνει την κυριαρχία της Γερμανίας, αλλά του Χρήματος.

Η δομή είναι βεβαίως έτσι φτιαγμένη που στηρίζεται στην ανισοποίηση των αποτελεσμάτων της παγκοσμιοποίησης επί των ευρωπαϊκών κρατών. Υπάρχουν μονίμως κερδισμένοι, χαμένοι και πολύ χαμένοι. Πϊσω από τον υπαρκτό ανταγωνισμό των ευρωπαϊκών κρατών κρύβεται η προώθηση των παγκόσμιων συμφερόντων της Χρηματοκρατίας, που οδηγεί συνολικά σε εξασθένιση, ενδεχομένως και σε καταστροφή της ΕΕ.

Γι’ αυτό δεν χρειαζόμαστε τόσο «συμμαχία του Νότου κατά του Βορρά», όσο «συμμαχία για την Ευρώπη των λαών κόντρα στις αγορές». Ακόμη κι αν πρακτικά το δεύτερο σχήμα μοιάζει κάπως «ουτοπικό», ακόμα κι αν καταλήξει να είναι κυρίως «του Νότου», δημιουργεί καλύτερες και ευρύτερες προοπτικές. Κάνει, αν προτιμάτε, πιο αποτελεσματικό τον αγώνα των Νοτίων.

Προς το παρόν βέβαια δεν έχουμε τίποτα. ‘Ενας ένας οι ευρωπαϊκοί λαοί πηγαίνουν στην καταστροφή τους, με πρώτο τον ελληνικό, χωρίς να παράγονται πολιτικές δυνάμεις και ιδέες ικανές να ηγηθούν του Αγώνα κατά του Χρηματοπιστωτικού Ολοκληρωτισμού. Συζητάμε για plan Α και Β, οι μόνοι όμως με τέτοια plans είναι δυστυχώς οι Πιστωτές. Υποθέτουμε ότι το Α είναι η συνέχιση της μνημονιακής καταστροφής (μετατροπή της ΕΕ σε δικτατορία των αγορών), το Β η διακοπή της χωρίς κατάλληλη προετοιμασία (διάλυση της ΕΕ σε δυσμενέστατες συνθήκες για τους λαούς). Ο Θεός ας φωτίσει όσους μπορούν να επηρεάσουν.

Πηγή "Eπίκαιρα", 30.5.2013



Aν οι χώρες είχαν όλες ίσα δικαιώματα, μια αποκάλυψη όπως η σημερινή θα αρκούσε για να αποτραπεί μια ευρύτερη σύρραξη στη Μέση Ανατολή. Αν...  

Του ανταποκριτή του RIA Novosti στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη 
Πρακτορείο RIA Novosti
9 Απριλίου 2013 
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Ο πρεσβευτής της συριακής κυβέρνησης στα Ηνωμένα Έθνη προέβη χθες το βράδυ στην εξής δήλωση σε δημοσιογράφους στη Νέα Υόρκη:


«Οι συριακές αρχές ανακάλυψαν μυστικό κρησφύγετο τοξικών χημικών ουσιών, η ποσότητα των οποίων επαρκεί για να καταστραφεί μια μεγάλη πόλη, αν όχι χώρα».

Εικάζεται ότι η μυστική αυτή αποθήκη, που βρέθηκε στη βορειοδυτική Συρία, ανήκε στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης και σήμερα έχει εγκαταλειφθεί. 

Ο πρεσβευτής της Συρίας στον ΟΗΕ, Bashar Ja'afari, είπε ακόμη ότι στην αποθήκη βρέθηκαν 280 περίπου containers μεγάλου μεγέθους που περιείχαν διάφορες τοξικές ουσίες, όπως αιθυλενογλυκόλη, αιθανολαμίνη, διαιθανολαμίνη και τριαιθανολαμίνη.

«Η ποσότητα των ουσιών αυτών είναι τόσο μεγάλη που επαρκεί για να καταστραφεί μια μεγάλη πόλη, αν όχι μια ολόκληρη χώρα», τόνισε ο Ja'afari, χωρίς να αναφέρει την ημερομηνία κατά την οποία έγινε η ανακάλυψη.

«Αυτή τη στιγμή, η έρευνα σχετικά με τη συγκεκριμένη παρτίδα των χημικών όπλων βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη».

Όλες οι ουσίες που ανέφερε στην ανακοίνωσή του ο Ja'afari είναι αποδεδειγμένα άκρως επικίνδυνες για τον άνθρωπο. Ωστόσο, χρησιμοποιούνται ευρέως για την κατασκευή διάφορων βιομηχανικών και άλλων καταναλωτικών προϊόντων. Και όμως, κανένα από αυτά δεν χαρακτηρίστηκε ποτέ ως χημικό όπλο.

Ο πρεσβευτής της Συρίας δήλωσε ότι η μυστική αποθήκη τελούσε υπό τον έλεγχο και την εποπτεία των ένοπλων αντικυβερνητικών ομάδων.

Και οι δύο πλευρές, οι οποίες εμπλέκονται στη συνεχιζόμενη σύρραξη στη Συρία, έχουν προβεί σε δηλώσεις σχετικές με την ύπαρξη και χρήση χημικών όπλων κατά τους τελευταίους μήνες. Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης κατηγορούν τις δυνάμεις της λεγόμενης «αντιπολίτευσης» για χρήση χημικών όπλων κατά του Στρατού του Άσαντ κατά τη διάρκεια μιας τρομοκρατικής επίθεσης τον περασμένο Μάρτιο στα περίχωρα του Χαλεπιού, στη βόρεια Συρία.

Ο Σύριος διπλωμάτης κάλεσε μια ειδική επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών να προβεί σε διερεύνηση της χρήσης χημικών όπλων στη Συρία, ενώ παράλληλα προσκάλεσε την επικεφαλής της Επιτροπής του ΟΗΕ για Θέματα Αφοπλισμού, Angela Kane, να επισκεφθεί τη χώρα του προκειμένου να διεξαχθούν και νέες έρευνες για το ίδιο ζήτημα.

«Παρ’ όλα αυτά», διευκρίνισε ο Bashar Ja'afari, «οι έλεγχοι θα είναι δυνατόν να διεξαχθούν μόνο στο Χαλέπι, και όχι σε άλλες περιοχές της Συρίας, όπως είχε προηγουμένως προτείνει ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Ban Ki-moon».

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΗΕ, περίπου 93.000 άτομα εκτιμάται ότι έχουν χάσει τη ζωή τους ως αποτέλεσμα του συνεχιζόμενου από τον Μάρτιο του 2011 πολέμου μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων της Συρίας και των μισθοφόρων «ανταρτών».



Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως απόδειξη, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι ...



  • Ή ο παραλογισμός έχει γίνει κανόνας ή κάποιοι δεν έχουν κανόνες και καμία απολύτως λογική στον τρόπο λειτουργίας τους
  • Διεθνής Αμνηστία: «Επικίνδυνη χρήση της πρακτικής απωθήσεων σε μετανάστες από τις ελληνικές αρχές»
Έκθεση με τίτλο «Σύνορα της Ευρώπης: Καταπατήσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στα Σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία» παρουσίασε η Διεθνής Αμνηστία.
Για χρήση της πρακτικής των «απωθήσεων» («push backs») εναντίον ομάδων προσφύγων και μεταναστών που προσπαθούν να εισέλθουν στην Ελλάδα, μέσω χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους από τις ελληνικές αρχές, κάνει λόγο η Διεθνής Αμνηστία.
Κατά την παρουσίαση της έκθεσης της Διεθνούς Αμνηστίας με τίτλο «Σύνορα της Ευρώπης: Καταπατήσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στα Σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία» η Jezerca Tigani, αναπληρώτρια διευθύντρια του προγράμματος της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, ανέφερε ότι «είναι προφανώς προνόμιο της Ελλάδας να ελέγχει τα σύνορά της, αλλά όχι εις βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσων προσπαθούν να φτάσουν σε ασφαλές καταφύγιο ή ψάχνουν για μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη και συνήθως προέρχονται από χώρες σπαρασσόμενες από συρράξεις, όπως η Συρία και το Αφγανιστάν». Η κα Tigani αναγνώρισε μεν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά είπε ότι «η κρίση δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για να αντιμετωπίζονται άνθρωποι με απάνθρωπους τρόπους».

Η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας κάνει λόγο για «επικίνδυνη χρήση από τις ελληνικές αρχές των απωθήσεων», - όταν, δηλαδή, όπως υποστηρίζει η διεθνής οργάνωση, «στέλνουν πίσω μέσω των συνόρων ομάδες μεταναστών, στερώντας τους το δικαίωμα να επεξηγήσουν την κατάστασή τους ή να προσβάλουν την απέλασή τους». Κάτι, που σύμφωνα με τη διεθνή οργάνωση, «αποτελεί παραβίαση των διεθνών και περιφερειακών υποχρεώσεων της Ελλάδας καθώς και του εγχώριου δικαίου της».

Από τον περασμένο Μάρτιο, η Διεθνής Αμνηστία, όπως τονίστηκε, «έχει μιλήσει με περίπου 80 ανθρώπους στην Ελλάδα και την Τουρκία, οι οποίοι δήλωσαν ότι, σε τουλάχιστον 39 χωριστές περιπτώσεις, ανακόπηκε από τους Έλληνες συνοριοφύλακες ή την ελληνική ακτοφυλακή η απόπειρά τους να διασχίσουν το Αιγαίο ή τα βόρεια χερσαία σύνορα μεταξύ των δύο χωρών κατά μήκος του ποταμού Εβρου».

Ανησυχητικό χαρακτήρισε τον αριθμό αυτό η Λία Γώγου, Ερευνήτρια της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα και την Κύπρο, υποστηρίζοντας ότι δείχνει πως «αυτή η τακτική χρησιμοποιείται συχνά».

Σύμφωνα με την έκθεση, πολλοί άνθρωποι με τους οποίους μίλησε η Διεθνής Αμνηστία, στις μαρτυρίες τους υποστήριξαν ότι οι φύλακες είχαν πάρει τα προσωπικά τους αντικείμενα, μεταξύ άλλων, χρήματα, οικογενειακές φωτογραφίες και οικογενειακά κειμήλια, τα οποία, σε κάποιες περιπτώσεις είχαν πετάξει στη θάλασσα. Κάνει επίσης λόγο για «κραυγαλέα περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή εκ μέρους της ελληνικής ακτοφυλακής κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων που διεξάγονται στο Αιγαίο». Στην έκθεση σημειώνεται ότι 13 από τους 14 ανθρώπους που έδωσαν συνέντευξη και περιέγραψαν την επιστροφή τους στην Τουρκία, υποστήριξαν ότι «οι φουσκωτές τους βάρκες σκίστηκαν με μαχαίρι, χάλασαν ή σχεδόν ανατράπηκαν, καθώς ένα σκάφος της ακτοφυλακής έκανε κύκλο γύρω τους ή τις ρυμουλκούσε». Είπαν ακόμη ότι «οι μηχανές των σκαφών αχρηστεύθηκαν και αφαιρέθηκαν τα κουπιά τους και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν στη μέση της θάλασσας». Όπως υποστηρίζεται, πρακτικές που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή αναφέρθηκαν από ανθρώπους που συνελήφθησαν αφού είχαν διασχίσει τον ποταμό Έβρο.

Όπως υποστήριξε η κα Tigani, στην προσπάθειά της Διεθνούς Αμνηστίας να επικοινωνήσει με τις ελληνικές αρχές για το συγκεκριμένο θέμα, αυτό στάθηκε δυνατό να συμβεί μόνο με την Ελληνική Αστυνομία, η οποία, κατά την επαφή που είχαν, καταδίκασε την πρακτική των απωθήσεων και αρνήθηκε ότι συμβαίνει.

Σε ερώτηση σχετικά με το ρόλο της Frontex, η κα Tigani απάντησε πως η Frontex ανέφερε ότι γνώριζε για τρεις σχετικές καταγγελίες, τις οποίες οι ελληνικές αρχές ερεύνησαν και οι καταγγελίες αυτές δεν επιβεβαιώθηκαν. Συνήθως, όμως, όπως σημείωσε και σε ανάλογες περιπτώσεις σε άλλες χώρες, η Frontex δεν απαντά.

Σύμφωνα με την κα Tigani, «όσοι πρόσφυγες και μετανάστες τελικά κατόρθωσαν να φτάσουν στην Ελλάδα κρατούνται επί μακρές περιόδους, σε συνθήκες φρικτές, σε σκοτεινά, βρόμικα, υγρά κελιά, με περιορισμένη πρόσβαση σε καθαρό αέρα και χωρίς επαρκή τροφή, χωρίς σωστές συνθήκες υγιεινής». Από την πλευρά της η κα Γώγου έκανε λόγο για ανήλικους που κρατούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα και είναι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση.

Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τις ελληνικές αρχές «να σταματήσουν τις απωθήσεις και να διερευνούν ισχυρισμούς περί συλλογικών απελάσεων και κακομεταχείρισης καθώς και να διώκουν τους εμπλεκόμενους».

Εκφράζει επίσης, «την επιθυμία όλοι όσοι συλλαμβάνονται στα σύνορα να έχουν την ευκαιρία δίκαιης εξέτασης των αιτημάτων τους για διεθνή προστασία. Όπως επίσης, να σταματήσουν οι ελληνικές αρχές την αδιάκριτη και παρατεταμένη κράτηση παράτυπων μεταναστών και αιτούντων άσυλο, καθώς και να χρησιμοποιούν εναλλακτικές της κράτησης».

Αναφορικά με την ΕΕ, η Διεθνής Αμνηστία σημειώνει ότι «πρέπει να υποστηρίξει τις ελληνικές αρχές, βοηθώντας τη βελτίωση των υπηρεσιών υποδοχής, αντί να σφραγίζει τα σύνορα. Πρέπει να διερευνήσει νέους τρόπους ώστε τα κράτη μέλη μοιράζονται την ευθύνη για τους πρόσφυγες και μετανάστες».

«Οι πολιτικές και οι πρακτικές κατά μήκος των ελληνικών συνόρων εκθέτουν την πικρή ειρωνεία, οι ευρωπαϊκές χώρες να πιέζουν για ειρήνη στο εξωτερικό ενώ αρνούνται το άσυλο και θέτουν σε κίνδυνο που αναζητούν καταφύγιο στην Ευρώπη» κατέληξε.

Όπως ανακοίνωσε ο Ηλίας Αναγνωστόπουλος, Διευθυντής του ελληνικού τμήματος Διεθνούς Αμνηστίας «από τις 13 έως τις 20 Ιουλίου θα βρίσκονται στο νησί της Λέσβου, κύριο σημείο εισόδου μεταναστών, ακτιβιστές από όλη την Ευρώπη και την Τουρκία, και θα δουλέψουν πάνω στο συγκεκριμένο θέμα της φύλαξης των συνόρων σε σχέση με την προστασία των δικαιωμάτων των μεταναστών».

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της έκθεσης, ομάδα αγνώστων εισήλθε στην αίθουσα και ανάρτησε πανό όπου αναγραφόταν αίτημα για την αποφυλάκιση του Κώστα Σακκά.

Πηγή: AΠE-MΠΕ


Στην Τουρκία μετά από ανάπαυλα μιας εβδομάδας επανήρχισαν οι διαμαρτυρίες, στις οποίες η αστυνομία και πάλι απαντά με βία. Ο κατάλογος των απαιτήσεων των διαμαρτυρόμενων από την κυβέρνηση αυξάνεται, ωστόσο οι Αρχές δεν θέλουν να λάβουν υπόψη την αντιπολίτευση.

Η σημερινή κυβέρνηση δεν πρέπει να υπολογίζει σε ήρεμη διακυβέρνηση, πιστεύουν πολλοί εμπειρογνώμονες επισημαίνοντας, όμως, ότι προς το παρόν ούτε και βίαιη ανατροπή δεν την απειλεί.

Το Δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης ακύρωσε το σχέδιο ανασυγκρότησης της Πλατείας Ταξίμ και του πάρκου Γκεζί. Ακριβώς αυτό το σχέδιο ήταν η αφορμή για την έναρξη των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας στην Αγκυρα και την Κωνσταντινούπολη. Όμως η απόφαση των δικαστών δεν ικανοποίησε τους διαδηλωτές και όλοι αντιλαμβάνονται ότι η ουσία του ζητήματος δεν είναι το πάρκο. Είναι αρκετό να δούμε τον κατάλογο των απαιτήσεων που προβάλλονται στην κυβέρνηση: σ΄αυτόν, π.χ., υπάρχει σημείο για την αποκατάσταση του δικαιώματος της ελευθερίας του συνέρχεσθαι. Όμως το κυριότερο είναι ότι όλο και περισσότερες οργανώσεις με επιρροή στη χώρα δεν είναι ικανοποιημένες από την πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση Ερντογάν, επισημαίνει ο εμπειρογνώμονας του Ινστιτούτου εθνικής στρατηγικής Πάβελ Σβιατενκόφ:

- Πρώτον - είναι η πολιτική του εξισλαμισμού και ακόμα και η πολιτική του λεγόμενου νεοθωμανισμού, δηλαδή, η πολιτική για την αποκατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την οποία προσπαθούσε για μερικά συνεχόμενα χρόνια ο Ερντογάν. Ένα πράγμα είναι η μετριοπαθής δόση του Ισλάμ και άλλο η μετατροπή της Τουρκίας σε νέα αυτοκρατορία με ισλαμική ιδεολογία.

Ανάμεσα στους δυσαρεστημένους με τις Αρχές είναι οι στρατιωτικοί. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ερντογάν οι θέσεις τους αποδυναμώθηκαν σημαντικά, γι΄αυτό η πιθανότητα άμεσης δράσης από μέρους του στρατού είναι μικρή. Όμως, κατα την άποψη πολλών εμπειρογνωμόνων, αν ο πρωθυπουργός θέλει να διατηρήσει την εξουσία, δεν θα ήταν άσχημο να κάνει σοβαρές αλλαγές στην πολιτική του. Πολλοί παρατηρητές ανέμεναν ότι ο Ερντογάν να κάνει παραχωρήσεις στους διαδηλωτές, ή τουλάχιστον να αφήσει να εννοηθεί ότι άκουσε τα μηνύματά τους. Ωστόσο η ουσία του προβλήματος είναι ότι ο σημερινός πρωθυπουργός είναι γνωστό για την αδιαλλαξία του. Το κόμμα του νίκησε με μεγάλη διαφορά, γι΄αυτό δεν θεωρεί απαραίτητο να λαμβάνει υπόψη τη γνώμη των αντιπάλων του.

Η αστυνομία καταστέλλει τις διαμαρτυρίες, όμως αυτό προκαλεί ανησυχία στη Δύση, η οποία, όπως επισημαίνει ο Πάβελ Σβιατενκόφ, παίζει αισθητό ρόλο στα τελευταία γεγονότα στη Μέση Ανατολή:

Η Δύση δεν θέλει ολοκληρωική κρίση στην περιοχή και ποντάρει στο χτύπημα των ισλαμικών καθεστώτων. Στην Αίγυπτο αυτό ήδη το πέτυχε, όμως στην Τουρκία οι θέσεις του Ερντογάν είναι υπό ερωτηματικό.

Οι Αιγύπτιοι στρατηγοί ήδη έχουν δείξει ότι υπό τη συγκάλυψη των λαϊκών διαδηλώσεων είναι δυνατή η αλλαγή της εξουσίας χωρίς την άμεση χρήση του πραξικοπήματος. Πάντως, πολλοί εμπειρογνώμονες παρόλα αυτά υπολογίζουν ότι τα γεγονότα στην Τουρκία θα ακολουθήσουν άλλο σενάριο και ότι την κύρια μάχη στον Ερντογάν οι πολιτικοί του αντίπαλοι θα τη δώσουν στις προσεχείς εκλογές.

Με πολύ βαριά καρδιά και με μεγάλη απογοήτευση στα λόγια του, ο βουλευτής επικρατείας των ΑΝΕΛ Τέρενς Κουίκ ανακοίνωσε την παραίτησή του από τα θέματα της Θράκης.

Ο λόγος επίσημα δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη, αλλά από όσα μάθαμε, οφείλεται σε ανήκεστη υβριστική επίθεση που δέχτηκε από συνάδελφό του (των ΑΝΕΛ), γεγονός που δεν μπόρεσε να αφήσει ανεπηρέαστο τον Τέρενς Κουίκ, ο οποίος έδινε καθημερινές μάχες στα εθνικά θέματα και ήταν ο στυλοβάτης της αντιπολίτευσης των ΑΝΕΛ σε θέματα μείζονος εθνικού ενδιαφέροντος απέναντι στην κυβέρνηση Σαμαρά.

Δυστυχώς, ο Τέρενς Κουίκ φαίνεται πως δέχτηκε επιπλέον μεγάλες πιέσεις από παράκεντρα της πολιτικής, προκειμένου να αντικατασταθεί στην «θεματική» ενότητα των ζητημάτων που αφορούν την Θράκη, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες μας σκέφτεται πάρα πολύ σοβαρά να παραδώσει την σκυτάλη των εθνικών θεμάτων σε άλλους ή άλλες περισσότερο «ικανούς» συναδέλφους του.

Ελπίζουμε πως θα υπάρξει αλλαγή της γνώμης του μαχητικού ανθρώπου και του ακάματου πολιτικού, Τέρενς Κουίκ, προκειμένου να συνεχίσει να υπηρετεί πρωτίστως την χώρα του στα μείζονα θέματα εθνικού ενδιαφέροντος και –φυσικά- να συνεχίσει να ξεγυμνώνει την τουρκική πολιτική και τις τακτικές που αναπτύσσουν τα δίκτυα των πρακτόρων της Άγκυρας στις παραμεθόριες περιοχές της Ελλάδας.

Η καγκελάριος Μέρκελ στο «Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Οικονομία» (Institut für Weltwirtschaft - ΙfW) που εδρεύει στο Κίελο της Γερμανίας.
«Για να προχωρήσει το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων θα πρέπει η Ελλάδα να ακολουθήσει το πρότυπο των χωρών της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης». 
«Η μεταφορά αρμοδιοτήτων σε ξένους ειδικούς στον τομέα της εφαρμογής του μεταρρυθμιστικού πρότζεκτ θα φέρει μία ανεχτή συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας».

Του Δημήτρη Κατσαγάνη

Την ανάθεση ολόκληρου του πρότζεκτ των μεταρρυθμίσεων που προβλέπει το μνημόνιο για την Ελλάδα σε ξένους εμπειρογνώμονες από την Κομισιόν, τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. και εταιρείες συμβούλων προτείνουν στην πιο εκτεταμένη γερμανική έκθεση που έχει δημοσιευτεί ως τώρα τρεις ερευνητές του γερμανικού «Ινστιτούτου για την Παγκόσμια Οικονομία» (Institut für Weltwirtschaft - ΙfW Kiel).

Το «Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Οικονομία» θεωρείται από το γερμανικό οικονομικό επιτελείο το πιο έγκυρο, ανεξάρτητο think tank στη χώρα, καθώς καταρτίζει κάθε εξάμηνο μαζί με άλλα έξι γερμανικά οικονομικά ινστιτούτα και υπό την αιγίδα του γερμανικού υπουργείο Οικονομίας (ή υπουργείου «ανάπτυξης» κατά τα ελληνικά πρότυπα...) του Philip Roesler τις περίφημες «κοινές προβλέψεις» για την παγκόσμια, ευρωπαϊκή και γερμανική οικονομία.

Εφαλτήριο αυτής της έκθεσης, κατά τους συντάκτες της, είναι η άποψη πως «δεν πάνε πάλι όλα τόσο καλά στην Ελλάδα», όπως διατείνονται πολλοί άλλοι οικονομολόγοι, ενώ η ελληνική κρατική διοίκηση «δεν επιτρέπει» το προχώρημα των διαρθρωτικών μεταρρυμίσεων.

Στην έκθεση τους για την ελληνική οικονομία οι κ.κ. Κλάους Σράντερ, Ντάβιντ Μπέντσεκ και Κλάους-Φρίντριχ Λάαζερ από το ΙfW χωρίς να παραγνωρίζουν την πρόοδο που έχει συντελεστεί, κυρίως, σ’ ό,τι αφορά τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, επισημαίνουν τον «διακριτό κίνδυνο της κατάρρευσης των μεταρρυθμίσεων» στην Ελλάδα και των «ανεξέλεγκτων συνεπειών» που κάτι τέτοιο θα είχε.

Γι’ αυτό προτείνουν να δοθούν... εργολαβία οι μεταρρυθμίσεις (για την ακρίβεια μιλούν για ένα «outsourcing του μεταρρυθμιστικού έργου») σε έξι κρίσιμους τομείς
  • τη δημόσια διοίκηση,  
  • την αγορά εργασίας, 
  • τις ιδιωτικοποιήσεις, 
  • τις μεταφορές, 
  • την ενέργεια, 
  • το λιανεμπόριο και 
  • τη διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας σε εμπειρογνώμονες (για τον κάθε ένα από τους προαναφερθέντες τομείς χωριστά).
M’ άλλα λόγια, οι Γερμανοί εμπειρογνώμονες προτείνουν τη σύσταση μιας πολυπληθούς «task force», σαν και εκείνη που είχε συστήσει η Ε.Ε. υπό τον Horst Reichenbach μόνο που αυτή θα δεν θα «συμβουλεύει» απλώς τις ελληνικές αρχές ανά υπουργείο και ανά εποπτευόμενο φορέα για το πώς θα πετύχουν τους στόχους που θέτει το Μνημόνιο, αλλά θα εφαρμόζει η ίδια τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις για... λογαριασμό των υπουργών, των διοικητών και μελών των δ.σ. των δημοσίων οργανισμών.

Ποιο είναι το σκεπτικό των ερευνητών από το ΙfW ;

«Για να διευκολυνθεί η διαχείριση της κρίσης, θα πρέπει τα μεταρρυθμιστικά μέτρα να γίνουν πιο γρήγορα και πιο επαγγελματικά. Με την οργάνωση και την εφαρμογή ορισμένων μεταρρυθμιστικών μέτρων θα μπορούσαν σε πολύ πιο εκτεταμένη κλίμακα από ό,τι έως τώρα να ασχοληθούν ξένοι εμπειρογνώμονες, καθώς η ελληνική κρατική διοίκηση δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο» τονίζουν οι ερευνητές του IfW.

«Αυτοί οι ειδικοί θα μπορούσαν να προέλθουν από τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις διοικητικές δομές από άλλα ευρωπαϊκά κράτη ή ξένες (σ.σ. μη ευρωπαϊκές) εταιρείες συμβούλων», συνεχίζουν οι Γερμανοί οικονομολόγοι, συμπληρώνοντας πως «η μεταφορά αρμοδιοτήτων σε ξένους ειδικούς στον τομέα της εφαρμογής του μεταρρυθμιστικού πρότζεκτ θα φέρει μία ανεχτή συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας».

Γι’ αυτό από το IfW προτείνουν τη σύσταση μιας «ρυθμιστικής αρχής, η οποία θα δραστηριοποιείται ανεξάρτητα από την (σ.σ. ελληνική) κρατική γραφειοκρατία, θα αποκτήσει εκτεταμένες αρμοδιότητες και θα συντονίζει το outsourcing του μεταρρυθμιστικού πρότζεκτ από ελληνικής πλευράς...».

Οι κ.κ. Σράντερ, Μπέντσεκ και Λάαζερ προχωράνε ακόμα περισσότερο τη σκέψη τους, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων πως «μια ουσιαστική μείωση θέσεων εργασίας στο δημόσιο η οποία θα καθρεφτίζεται στα δημόσια οικονομικά της χώρας τα οποία βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν έχει ακόμα γίνει» και πως «αν και οι κατώτατοι μισθοί έχουν πέσει, δεν βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο σε σύγκριση με χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης». «Λείπει» επίσης «μια εργασιακή πολιτική που να δίνει κίνητρα (σ.σ. στους εργοδότες) για την αντιμετώπιση της μακροχρόνιας ανεργίας και της αδήλωτης εργασίας».

Παραπέρα από το IfW τονίζουν πως «λείπουν ως τώρα μεγάλοι (ξένοι) επενδυτές στο λιανεμπόριο οι οποίοι θα μπορούσαν να στήσουν ένα μεγάλο δίκτυο υποκαταστημάτων. Γι’ αυτό θα χρειαζόταν μια ριζική δομική αλλαγή».

Όσον αφορά στη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος στην Ελλάδα η οποία αποτυπώνεται στο δείκτη “Doing Business” της Παγκόσμιας Τράπεζας (2012), οι Γερμανοί οικονομολόγοι σχολιάζουν πως η Ελλάδα κατέχει ακόμα την τελευταία θέση μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών, ενώ στη συνολική κατάταξη βρίσκεται πίσω από τη... Μογγολία και τις Μπαχάμες.

Για να προχωρήσει, μάλιστα, το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων θα πρέπει η Ελλάδα να ακολουθήσει το πρότυπο των χωρών της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης.




Τιμωρία στην γωνία και στο ένα πόδι έβαλε η Τρόϊκα την «Ελληνική» κυβέρνηση, γιατί δεν τηρεί στο ακέραιο την «λάθος συνταγή» όπως την είχε χαρακτηρίσει ο σημερινός υπέρμαχός της Α. Σαμαράς.

Αντίθετα ο Βενιζέλος παραμένει συνεπής, πιστός μνημονιακός, έχοντας στην καμπούρα του πλήθος φιλομνημονιακών αποφάσεων και ενεργειών, υπηρετώντας με ευλάβεια τους επικυρίαρχους της χώρας.

Είναι η πρώτη φορά που η Κυβέρνηση έχει συνέχεια αφού πρωταρχικό μέλημα και της δικομματικής όπως και της τρικομματικής κυβέρνησης είναι το πώς θα πληρωθούν οι δόσεις στους δανειστές ενώ διαπραγματεύονται το… βάθος της υπόκλισης, για να τα πετύχουν αυτά καταφεύγουν σε αποφάσεις που έχουν ληφθεί επιπόλαια, «στο πόδι», θυσιάζοντας πλέον ανθρώπους, Έλληνες πολίτες, μαζί και την χώρα.

Προφανώς τα ανταλλάγματα είναι ικανά ώστε να κάμπτουν κάθε πατριωτικό και ανθρωπιστικό αίσθημα, κάθε ίχνος αξιοπρέπειας ή ευθιξίας. Διαφορετικά θα είχαν παραιτηθεί.

Στηρίζονται στην «πλαστή» οριακή πλειοψηφία στην βουλή, αντί να ακούσουν το 70% των Ελλήνων που τους κραυγάζει «ΦΥΓΕΤΕ».
Οδηγούν σε ξαφνικό θάνατο οικογένειες, με μοναδικό γνώμονα την δική τους ανέλιξη, την εξυπηρέτηση των δανειστών και των επίβουλων της χώρας και του έθνους.

Όμως δεν τα μετράνε όλα σωστά!

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την αντίδραση ενός κατεστραμμένου ανθρώπου. Είναι οι αποκαλούμενοι «μοναχικοί λύκοι» τις αντιδράσεις των οποίων ουδείς μπορεί να προβλέψει!

Κουρδίζουν το ελατήριο με κίνδυνο η εκτόνωση να είναι βιαιότερη από ότι έχουν προβλέψει…

Ι. Δέμος

Στη Βουλγαρία, βρέθηκε νεκρός ο Μητροπολίτης Βάρνας Κύριλλος. Όπως ανέφερε σήμερα η Βουλγαρική Εθνική Ραδιοφωνία, το σώμα του Μητροπολίτη βρέθηκε σε παραλία κοντά στη Βάρνα.

Επι του παρόντος η αστυνομία ερευνά το συμβάν και, σύμφωνα με ανακοίνωσή της, εξετάζεται η εκδοχή του βίαιου θανάτου, ενώ οι αρχές ήδη ερευνούν στον χώρο των μουσουλμάνων και φανατικών ισλαμιστών, για την πιθανότητα δολοφονίας του μητροπολίτη από κάποια ομάδα φανατικών μουσουλμάνων (μία από αυτές που απασχολούν ιδιαίτερα τα 3 τελευταία χρόνια τις αρχές ασφάλειας και τις μυστικές υπηρεσίες της Βουλγαρίας).

Στην περίπτωση κατά την οποία πρόκειται για θρησκευτική δολοφονία, οι αρχές φοβούνται πως θα υπάρξουν γενικευμένες αντιδράσεις οι οποίες δεν θα περιοριστούν μόνο στην περιοχή της Βάρνας. Εάν κάποιοι επιθυμούν να φέρουν αναταραχή μέσω ισλαμιστών στην Βουλγαρία, είναι γεγονός πως δημιούργησαν τις συνθήκες εκείνες που θα λειτουργήσουν ως πυροκροτητής για την περιοχή των νότιων Βαλκανίων.

Ο Μητροπολίτης Βάρνας Κύριλλος γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1954. Μετά το θάνατο του Πατριάρχη Μαξίμ στις 10 Νοεμβρίου 2012, ήταν ο τοποτηρητής του Πατριαρχικού Θρόνου.


Τρεις ολόκληρες ώρες άφησε ο Πούτιν τους μεγαλύτερους Τραπεζίτες της Ρωσίας να περιμένουν στον προθάλαμό του. Και όταν τους συνάντησε, ήταν λάβρος εναντίον τους. Μια τέτοια στάση απέναντι σε Τραπεζίτες, συναντάται εξαιρετικά σπάνια από πολιτικούς ηγέτες.

Στις 4 Ιουλίου ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν πραγματοποίησε συνάντηση με τους επικεφαλής των μεγαλύτερων ρωσικών Τραπεζών στην εξοχική προεδρική κατοικία Νοβο-Ογκαριόβο, προκειμένου να κατανοήσει γιατί τα επιτόκια των δανείων για επιχειρηματικότητα στη Ρωσία είναι τόσο υψηλά. Αφήνοντας κατ’ αρχήν τους Τραπεζίτες να τον περιμένουν τρεις ώρες, στη συνέχεια ο αρχηγός του κράτους τους κατέκρινε για μονοπωλιακή πολιτική, απληστία, και όρθωση εμποδίων στην οικονομική ανάπτυξη.

Στην προεδρική κατοικία που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα έξω από τη Μόσχα, προσκλήθηκαν η επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας, Ελβίρα Ναμπούλινα, ο σύμβουλός της, Σεργκέι Ιγκνάτιεφ, και οι επικεφαλής των μεγαλύτερων τραπεζών, Σεργκέι Ιγκνάτιεφ (Sberbank), Αντρέι Κόστιν (VTB), Αντρέι Ακίμοφ (Gazprombank), Πιοτρ Άβεν (Alfa-bank) και Ολέγκ Βιούγκιν (MDM-bank). Ο κ.Πούτιν άρχισε τον επικριτικό του λόγο αναφέροντας ότι οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις έχουν ανάγκη από φθηνό και μακροπρόθεσμο χρήμα, αλλά επικρατεί η άποψη ότι στη Ρωσία το κόστος των τραπεζικών δανείων είναι σαφώς αυξημένο. Το κόστος αυτό -είπε- συνδέεται στενά με τον πληθωρισμό και την αύξηση των διατιμήσεων, αλλά στη Ρωσία, τα επιτόκια δεν εξαρτώνται καθόλου από τον πληθωρισμό. Η αύξηση των τιμών επιβραδύνεται, αλλά το τραπεζικό χρήμα δανεισμού γίνεται όλο και πιο ακριβό.

Συνεχίζοντας, ο πρόεδρος είπε ότι οι Τράπεζες αποδίδουν αυτό το γεγονός στους ενδεχόμενους κινδύνους. Ωστόσο, παρατήρησε, αν και οι μακροοικονομικοί κίνδυνοι στην Ευρωζώνη είναι πολύ υψηλότεροι, εκεί τα επιτόκια είναι πολύ χαμηλότερα απ' ότι στη Ρωσία. «Πρέπει να διασαφηνιστεί ποιοι παράγοντες, εκτός από το κυνήγι του κέρδους, ωθούν τις Τράπεζές μας να αυξάνουν τα επιτόκια και γιατί εδώ δεν λειτουργεί ο ανταγωνισμός, παρότι έχουμε 900 Τράπεζες», κατέληξε ο κ.Πούτιν κατηγορώντας ουσιαστικά τους Τραπεζίτες για απληστία. Και στο σημείο αυτό κατηγόρησε τον τραπεζικό τομέα για μονοπωλιακές πρακτικές, λέγοντας ότι «ίσως αυτό οφείλεται στο ότι μεγάλες Τράπεζες έχουμε μόνο 4-5 και όλες τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνδέονται με το κράτος, και το γεγονός αυτό ασκεί μια συγκεκριμένη επίδραση στη δραστηριότητά τους;».

Βρόγχος για τους μικρομεσαίους

Τα υψηλά επιτόκια δανεισμού επιβραδύνουν τους ρυθμούς ανάπτυξης της ρωσικής οικονομίας, καθώς δεν αφήνουν τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις να αναπτυχθούν. Συνολικά, μέσα σε ενάμιση χρόνο οι ρυθμοί των πιστώσεων των επιχειρήσεων μειώθηκαν κατά το ήμισυ, υπογράμμισε ο πρόεδρος της Ρωσίας, παραθέτοντας αυτό το συγκεκριμένο στοιχείο. «Οι μεγάλες εταιρίες -σημείωσε- μπορούν να λαμβάνουν πιστώσεις από το εξωτερικό, αλλά οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις δεν διαθέτουν αυτή την επιλογή. Για μια επιχείρηση που ξεκινά, τα επιτόκια είναι 20% και περισσότερο, χωρίς να υπολογίζονται οι προμήθειες. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να γίνει κανένας λόγος για κερδοφορία. Βέβαια, είναι ευκολότερο να συνεργάζεσαι με μεγάλες εταιρίες, αλλά αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση όλη η οικονομία».

Ο κ.Πούτιν προέτρεψε τους Τραπεζίτες να μειώσουν τα επιτόκια των δανείων «με μεθόδους της αγοράς», πόσο μάλλον που «τα κέρδη αυξάνονται». Υπενθυμίζουμε ότι πριν από κάποιο διάστημα ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε παροτρύνει την κυβέρνηση και τους επιχειρηματίες να αναζητήσουν τις συνταγές για αναζωογόνηση της οικονομίας, η ανάπτυξη της οποίας τους πέντε πρώτους μήνες του 2013 ήταν μόνο 1,8%, παρά τις υψηλές τιμές του πετρελαίου.

Πηγές Moskovskiy Komsomolets και RBK Daily.


Διαπραγμάτευση σημαίνει «κάτι δίνω, κάτι παίρνω».

Με τα μνημόνια ξέρουμε όλοι καλά τι παίρνουμε. Χρήμα το οποίο δεν μπαίνει καν στις τσέπες μας. Παρά πάει κατευθείαν στους διάφορους έξωθεν πιστωτές παλαιότερων δανείων. Πάλι δηλαδή σ’ αυτούς που μας δίνουν τις δόσεις.

Το «τι δίνουμε» είναι το θέμα, προκειμένου να πάρουμε ακόμη κι αυτές τις αισχρές δόσεις. Οι πολιτικοί λοιπόν τολμούν σ’ αυτό το ερώτημα να δίνουν δημόσια μια απάντηση που προκαλεί την νοημοσύνη του Πολίτη:


«Aυτό που δίνουμε είναι η πιστή τήρηση των όρων των προηγούμενων διαπραγματεύσεων».

Φαντάσου πόσο ηλίθιο θεωρούν τον Έλληνα πολίτη για να δίνουν μια τόσο αφελή απάντηση.

Κι όμως.

Δηλαδή, αν υποθέσουμε καλοπροαίρετα ότι όντως είναι τόσο «μεγαλόψυχοι» οι ξένοι που δέχονται ως «μόνο αντίδωρο» την καλή εφαρμογή των συμφωνηθέντων όρων, στα αρχικά στάδια των διαπραγματεύσεων τότε «τι δώσαμε»;

Δηλαδή, αυτοί οι τυμβωρύχοι δεν ζήτησαν τίποτα, κανένα κέρδος για να δώσουν το ζεστό τους χρήμα;

Απλά τους «πείσανε» οι Έλληνες πολιτικοί με τα ωραία τους επιχειρήματα για το ποιά οικονομικά μέτρα θα έπρεπε να λάβουν; Κανένα άλλο «αντάλλαγμα» δεν ζήτησαν οι ξένοι; Κανένα κομμάτι της οικονομίας μας και της κυριαρχίας μας;

Σε ποιόν τα πουλάνε αυτά οι πολιτικοί μας;

Ο Λαός από την άλλη δίνει την δική του εκδοχή.


«Οι πολιτικοί και οι αρχόντοι δίνουν γη και ύδωρ».

Αλλά και οι ίδιοι οι κρατούντες/αντιπολιτευόμενοι δίνουν μια παρόμοια απάντηση:


«Δίνετε γη και ύδωρ στην τρόϊκα».

Παρ’ όλα αυτά, επειδή ξέρουν πως κάποια στιγμή θα έρθουν αυτοί στα πράγματα και στις τότε διαπραγματεύσεις θα θέλουν να δίνουν κι αυτοί με τη σειρά τους ότι κρίνουν πως θα θέλουν να δώσουν δεν επιθυμούν να μυήσουν κιόλας τον λαό στα μυστικά των διεθνών διαπραγματεύσεων. Του φιλοτομαριστικού ξεπουλήματος δηλαδή για ίδιον κέρδος.

Πάμε λοιπόν έτσι για λίγα σκόρπια παραδείγματα του παρελθόντος...κάποιων άλλων διαπραγματεύσεων για κάποια άλλα δάνεια...ώστε βάση αυτών να «υποθέσουμε το σημερινό σκοτεινό εθνοπροδοτικό παρασκήνιο»....

Σου λέει, ας πούμε ο «Διαπραγματευτής Επίτροπος» των ξένων (εκάστοτε Τροϊκανός):


«Για να σου δώσω το δάνειο ή την δόση, ή τέλος πάντων το «ζεστό χρήμα», κάτι πρέπει να μου δώσεις».

«Δηλαδή»; 

«Δηλαδή, κατ’ αρχάς να διασφαλιστώ πως μπορείς να μ’ εξωφλήσεις». 

«Θα πάρουμε εκείνο ή το άλλο μέτρο». 

«Δεν είναι αρκετά. Θα πάρετε κι εκείνα και τ’ άλλα». 

«Καλά. Εντάξει τώρα; Το παίρνουμε το χρήμα;» 

«Όχι ακόμη». 

«Μα»... 

«Δεν έχει μα... Πρέπει να διασφαλιστούμε πως θα πάρουμε στάνταρ τα χρήματά μας υποθηκεύοντας συγκεκριμένους πόρους του κράτους».

Να θυμηθούμε εδώ το 1898:

«...Εκχωρήθηκαν στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου οι κάτωθι πηγές εσόδων:


1. Κρατικά μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιοχάρτων, σμύριδος, σιγαροχάρτου...................................................................12.300.000 δρχ 
2. Φόρος καπνού................................................................6.600.000 δρχ 
3. Τέλη χαρτοσήμου..........................................................10.000.000 δρχ 
4. Δασμοί τελωνείου Πειραιώς.........................................10.700.000 δρχ

Σε περίπτωση που δεν επιτυγχάνονταν τα ποσά αυτά, προβλέπονταν επικουρικά τα εξής:

1. Δασμοί τελωνείου Λαυρίου...........................................1.500.000 δρχ 
2. Δασμοί τελωνείου Πατρών............................................2.400.000 δρχ 
3. Δασμοί τελωνείου Βόλου...............................................1.700.000 δρχ 
4. Δασμοί τελωνείου Κέρκυρας..........................................1.600.000 δρχ

Σήμερα; Πόσους «στάνταρντ πόρους» τους εκχωρήσαμε;

Καλά. Άστο...

Συνεχίζει λοιπόν – ας πούμε – η «υποτυπώδης διαπραγμάτευση» (ξεβράκωμα είναι η σωστή λέξη) και λέει το θύμα:

«ΟΚ, πάρτα κι αυτά... Εντάξει τώρα;»

«Όχι... Χρειάζονται και κάποια, πώς να το πούμε, «αντισταθμιστικά οφέλη»...

«Δηλαδή;»

«Δηλαδή, έχουμε κάποια τμήματα της οικονομικής σας δραστηριότητας που θέλουμε να «παραιτηθείτε» για να τα δώσουμε σε κάποιες άλλες χώρες της ΕΕ (ή και όχι μόνον)».

Παράπλευρα bonus θα τα λέγαμε...

Πάμε τώρα σε λίγα ακόμη παραδείγματα του τι σημαίνει «δίνω σε μια διεθνή διαπραγμάτευση» για να αντιληφθούμε πιο βαθιά την «εγκληματική έννοια» των παραπάνω και κυρίως του τελευταίου...

Θυμάστε μήπως μια – επιεικώς – «περίεργη» ντιρεκτίβα της ΕΕ να επιδοτηθεί η «καταστροφή των Ελληνικών παραδοσιακών αλιευτικών σκαφών»; Ο λόγος για τις ξύλινες παραδοσιακές ψαρόβαρκες και καΐκια των Ελλήνων ψαράδων.

Μπορεί να μην σημείωναν τις τεράστιες παραγωγές εκείνα τα μέσα αλλά ζούσαν χιλιάδες Ελληνικές οικογένειες όμως από εκείνη την κατάσταση...

Καταποντίστηκε η Ελληνική παραδοσιακή αλιεία μετά απο εκείνη την κίνηση.

Άραγε, σε ποιά «διαπραγμάτευση» του παρελθόντος με την ΕΕ «δόθηκε ως αντάλλαγμα» εκείνη η αυτοκαταστροφική ενέργεια;

Να θυμηθούμε πως μ’ αυτά και μ’ αυτά – βγάζοντας εκτός παιγνιδιού τους Έλληνες - ενισχύθηκαν κάποιοι Ευρωπαϊκοί αλιευτικοί στόλοι; Τυχαίο ήταν;

Θυμάστε μήπως μια άλλη – επιεικώς – «περίεργη» ντιρεκτίβα της ΕΕ να επιδοτηθεί το «ξήλωμα» των Ελληνικών Αμπελώνων; Αυτό το παραδοσιακό Ελληνικό αγαθό, το Αμπέλι, κι όμως, βρέθηκαν Έλληνες (;) πολιτικοί να δεχτούν ένα τέτοιο ιστορικό έγκλημα...

Να το αφαιρέσουν από την Ελληνική γη! Και από την Ελληνική Οικονομική δραστηριότητα. Ποιό; Το Αμπέλι...

Όποιος αγρότης έμπαινε σ’ αυτό το πρόγραμμα, εν ριπή οφθαλμού εγκρίνονταν η αίτησή του, μαζεύονταν οι απαραίτητες υπογραφές και δίνονταν και τα ποσά της «αποζημίωσης». Όποιος αντιθέτως, τολμούσε/τολμάει να αιτηθεί να καλλιεργήσει νέους αμπελώνες, ας μην θυμηθούμε καλύτερα το τι πολύχρονη εξοντωτική γραφειοκρατία θ’ αντιμετωπίσει. Μέχρι να γονατίσει και να παραιτηθεί από τα σχέδιά του...

Να θυμηθούμε όμως πως μ’ αυτά και μ’ αυτά ευνοήθηκε η αμπελουργία της Γαλλίας και άλλων «Μεγάλων Δυνάμεων»;

Να θυμηθούμε πως μέχρι και η Αγγλία – ποιά; Μία χώρα του Βορρά, κι όμως - καλλιέργησε αμπέλια ευνοούμενη από την παραπάνω ντιρεκτίβα, εφόσον όλοι αυτοί, με την έξοδο της Ελλάδας από την συγκεκριμένη καλλιέργεια κέρδιζαν σε «καλλιεργητικές ποσοστώσεις»;

Περαστικά μας και σ’ αυτό και τα .... «θερμά μας συγχαρητήρια» στους (τότε) Έλληνες (;) πολιτικούς/διαπραγματευτές μας.

Σε ποιά ακριβώς «ηρωϊκή διαπραγμάτευση» του παρελθόντος άραγε το έδωσαν κι αυτό οι εθνοπατέρες μας;

Να πάμε στα κηπευτικά; Πώς βρέθηκε το Βέλγιο και η Ολλανδία να καλλιεργούν ντομάτες κι άλλα κηπευτικά και μάλιστα να τις αγοράζουμε στα σουπερμάρκετ του Ευρωπαϊκού Νότου εάν δεν «κόπηκαν ποσοστώσεις» από την Ελλάδα και γενικότερα τον Νότο; Ποιό Ελληνικό «τζιμάνι» πολιτικός/διαπραγματευτής έκανε αυτό το έγκλημα;

Να πάμε στην Βιομηχανία Ελληνικής Ζάχαρης; Μια κάποτε και πάλαι ποτέ ισχυρή Ελληνική Βιομηχανία. Που χάρη σ’ αυτήν υπήρχε και μια πανίσχυρη εγχώρια τευτλοπαραγωγή. Πάνε και τα δύο κατά διαόλου. Κι όλα αυτά για να «αρπάξει» - στην κυριολεξία – η Γερμανία και μερικά ακόμη Ευρωπαϊκά κράτη κι αυτή την παραγωγή. Τη ζάχαρη. Δεν της έφτανε η βιομηχανία/τεχνολογία της ήθελε και τη ζάχαρη από την «φτωχή Ελλάδα». Κάποιος Έλληνας (;) Πολιτικός/διαπραγματευτής πρόσφερε αυτή την «Ελληνική υποχώρηση» κάποτε στην ΕΕ και στη Γερμανία στα πλαίσια προφανώς κάποιων άλλων γενικότερων «περίπλοκων συμφωνιών». Κάποιος «Έλληνας (;) διαπραγματευτής» το έκανε κι αυτό το έγκλημα. Καταστρέφοντας και μια ισχυρή Ελληνική βιομηχανία αλλά και πολλές χιλιάδες Ελλήνων αγροτών παραγωγών.

Επίσης, κάποιοι άλλοι Έλληνες (;) πολιτικοί/διαπραγματευτές μας κάποτε (προφανώς) έδωσαν την ασθμαίνουσα υποτυπώδη Ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία, την αμυντική μας βιομηχανία, τα ναυπηγεία μας, την κτηνοτροφία μας και ο κατάλογος είναι ατέλειωτος. Και να μην ξεχνάμε βεβαίως τον ΟΤΕ που δόθηκε στους Γερμανούς για να έρχονται σήμερα οι τελευταίοι και να ξεπουλάνε τον μοναδικό ελληνικό δορυφόρο σε ισλαμικά κεφάλαια.

Και να μην λησμονούμε φυσικά ένα από τα κυριότερα «αντίδωρα» που έδωσαν οι εθνοπατέρες μας (διαπραγματευτές του παρελθόντος) στους Γερμανούς: τις Γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις. Ή μήπως δεν έγινε έτσι; Αυτό δεν συνέβη; Σε κάποιες διαπραγματεύσεις του παρελθόντος κάποιοι «ηρωϊκοί έλληνες διαπραγματευτές/πολιτικοί» απλά τις «εκχώρησαν» ως αντάλλαγμα για ποιός ξέρει ποιό υπόγειο ξεπούλημα...στα πλαίσια πάλι κάποιων γενικότερων «περίπλοκων συμφωνιών»...

Επίσης, πώς γίνεται κάποιες πολυεθνικές να πουλάνε εντός Ελλάδος πολύ ακριβότερα απ’ ότι σε κάποιες άλλες χώρες; Μήπως κι αυτό το «δικαίωμα» τους το εκχώρησαν (και συνεχίζουν να το εκχωρούν) κάποιοι Έλληνες Πολιτικοί Διαπραγματευτές ενάντια στα συμφέροντα του Ελληνικού Λαού;

Αυτό σημαίνει λοιπόν «διαπραγμάτευση» των Ελλήνων (;) πολιτικών.

Φτιάχνουν οι ξένοι διαπραγματευτές ένα τεράστιο πακέτο από χίλια δυό «αιτήματα εκχωρήσεων/ξεπουλήματος» και αρχίζουν μετά οι εκβιασμοί.


«Ξέχνα το χρήμα αν δεν μου δώσεις όλα αυτά»...

Δεκαετίες τώρα στην κυριολεξία «ξεγύμνωσαν» τη χώρα και την οικονομία.

Αν δούμε την συνολική εικόνα - τον «λογαριασμό» σήμερα - μας έχουν γδύσει για τα καλά οι φίλοι και σύμμαχοί μας. Αυτό ήταν το κέρδος από την είσοδό μας στην ΕΕ.

Αυτά (και όχι μόνον) ήταν τα «Ελληνικά κέρδη» από τους συμμάχους μας για την συμβολή μας ιστορικά στους νικηφόρους πολέμους τους....

Αυτό δείχνει η ιστορία.

Η στατιστική – συνεπαγωγικά – δείχνει πως και σήμερα λοιπόν, «κάτι ανάλογο» κάνουν οι Έλληνες (;) πολιτικοί.

Κάποιο άλλο «ανάλογο έγκλημα» (για το οποίο ΠΟΤΕ κανείς τους δεν πλήρωσε, ούτε θα πληρώσει)....

Από κάτι ακόμη λοιπόν – και σήμερα - ξεγυμνώνουν την χώρα και την οικονομία.

Τι άραγε;

Ποιά κομμάτια μας δίνουν τώρα;

Μήπως τον ορυκτό μας πλούτο με προεξάρχον το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο;

Μήπως το οριστικό ξερίζωμα της Ελληνικής αγροκτηνοτροφίας;

Μήπως βάζουν από την πίσω πόρτα τον έλεγχο του νερού, τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, την απαγόρευση της μικρής καλλιέργειας;

Μήπως τον αφοπλισμό και την δραστική μείωση του Στρατού (όπως το 1898) μαζί με την ίδια την «εδαφική μας ακεραιότητα»;

Είναι ατέλειωτος ο κατάλογος με τα «μήπως»...ο κατάλογος της «διαπραγμάτευσης/ξεπουλήματος» της χώρας...

Πάντα χρησιμοποιούσαν πολέμους που κατέστρεφαν την Ελλάδα για να βρούν πρόσχημα και να πατήσουν μετά το πόδι τους μέσα από «οικονομικές βοήθειες» και Επιτροπές Διεθνούς Ελέγχου. Όπως το 1897.

Σήμερα, δεν χρειάστηκε καν ένας πόλεμος.

Όχι, κύριοι πολιτικοί.

Όταν ακούμε την λέξη «διαπραγμάτευση» από τα χείλη σας, δικαιούμαστε – βάση της ιστορίας των Ελλήνων πολιτικών, δηλαδή του «συναφιού» σας – όχι απλά να φοβόμαστε.

Αλλά να «τρέμουμε».

Για το τι άραγε «έχει σειρά» να δώσετε στα ξένα αφεντικά σας....

Γιώργος Ανεστόπουλος

Πηγή : Aegean Hawk