Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Αυγ 2015

  • Υπουργός αποκαλύπτει δίκτυο της ΕΥΠ στην ευαίσθητη περιοχή του ανατολικού Αιγαίου!
  • Παράξενη σιωπή Ρουμπάτη και Πανούση που κρύβονται σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα
Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Ένα επεισόδιο από το πουθενά, ξέσπασε στην ακριτική Κω, όταν ο υπουργός Άμυνας κ. Καμμένος έγινε αποδέκτης αυγών και μπουκαλιών νερού, κατά την επίσκεψή του στο νησί που αφορούσε την συμμετοχή του στο δημοτικό συμβούλιο με θέμα την αντιμετώπιση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης που απειλεί τουριστικά (και όχι μόνο) τόσο την Κω όσο και άλλα ακριτικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Ο κ. Καμμένος, μετά την αποδοκιμασία των πολιτών, βρήκε ταχύτατα τον "αποδιοπομπαίο τράγο" στο πρόσωπο ενός αστυνομικού, τα πλήρη στοιχεία του οποίου δεν δίστασε να αποκαλύψει, παραγνωρίζοντας βασικές αρχές περί διαχείρισης ευαίσθητων πληροφοριών και προσώπων, αφού ο καταγγελλόμενος από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας αστυνομικός φέρεται ως αποσπασμένος στην ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών)...

Σε συνέχεια των δηλώσεών του ο κ. Καμμένος, αναφέρθηκε σε επαγγελματίες ρουφιάνους... Πραγματικά, αν ο κ. Καμμένος βλέπει ως επαγγελματίες ρουφιάνους εκείνους που θεσμικά είναι υπεύθυνοι για την συλλογή κρίσιμων και ευαίσθητων πληροφοριών για την ασφάλεια της χώρας, τότε γεννάται μεγάλο θέμα και ενδεχομένως έχουμε έναν κυβερνητικό εταίρο (υπουργό και συγκυβερνήτη της χώρας) που ομολογεί την απαξία του για έναν κρατικό θεσμό που ενδεχομένως να υπερβαίνει και τις προσωρινές αρμοδιότητές του ως υπουργού Εθνικής Άμυνας…

Βέβαια, ο σημερινός διοικητής της ΕΥΠ, κ. Ρουμπάτης, αντί να σιωπά θα έπρεπε να είχε ήδη απαντήσει στις καταγγελίες του υπουργού Άμυνας κ. Καμμένου, αφού ο καταγγελλόμενος αστυνομικός είναι αποσπασμένος στην ΕΥΠ. Αλλά, ο κ. Ρουμπάτης δεν φαίνεται να διακρίνεται για διοικητικές ικανότητες και κινήσεις υπέρ της εύρυθμης λειτουργίας της ΕΥΠ (έχει μάλλον επιλέξει να την κάνει κομματικό παραμάγαζο του ΣΥΡΙΖΑ), κι αυτό αποδεικνύεται τόσο από τα όσα καταγέλαστα έως εθνικά επικίνδυνα που συμβαίνουν στην Φλώρινα, στην Θράκη, στην Κύπρο κ.α., αλλά και από άλλες περιπτώσεις όπου αδίκως κατηγορήθηκαν υπάλληλοι από προηγούμενες διοικήσεις (π.χ. του κ. Μπίκα) και ο κ. Ρουμπάτης –κινούμενος στο πνεύμα της «πρώτη φορά αριστερά»- δεν έχει αποκαταστήσει (ακόμη) τις αδικίες αυτές.

Επανερχόμενοι στον υπουργό Άμυνας, αναρωτιόμαστε: Δεν γνωρίζει άραγε ο κ. Καμμένος ότι τόσο οι υπάλληλοι της ΕΥΠ όσο και οι συνεργαζόμενοι – αποσπασμένοι αστυνομικοί δεν επιτρέπεται να παρευρίσκονται σε πολιτικές ή κομματικές εκδηλώσεις και αυτό συμβαίνει μόνο εάν έχουν συγκεκριμένες εντολές για μία τέτοια παρουσία τους;
Μήπως ο κ. Καμμένος υπονοεί ότι μέσω προβοκάτσιας του επιτέθηκε δια της ΕΥΠ (διοικητής της οποίας είναι ο τοποθετημένος από τον Αλέξη Τσίπρα κ. Ρουμπάτης) η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, μέλος της οποίας είναι ο ίδιος; Γιατί δεν απευθύνθηκε στον εξαφανισμένο κ. Πανούση (υπουργό Προστασίας του Πολίτη και πολιτικό προϊστάμενο του Ρουμπάτη και της ΕΥΠ), αλλά επέλεξε να επιτεθεί κατά αποσπασμένου στην ΕΥΠ αστυνομικού υπαλλήλου; Επέλεξε την ασφαλή οδό της επίθεσης σε κάποιον ανίσχυρο να του απαντήσει καταλλήλως κρατικό υπάλληλο για να δημιουργήσει εντυπώσεις ισχύος;

Ο κ. Καμμένος θα έπρεπε να γνωρίζει πως
βάσει του ισχύοντος νόμου σχετικά με την λειτουργία της ΕΥΠ, στην παρ. 3 του άρθρου 14 του Ν. 3649/2008, προβλέπεται ως ιδιώνυμο αδίκημα η δημοσιοποίηση στοιχείων που αφορούν στην υπηρεσιακή κατάσταση του προσωπικού της Ε.Υ.Π. Επίσης σύμφωνα με την παράγραφο 5 του άρθρου 17 οι πράξεις διορισμού, μετάταξης, μετάθεσης και κάθε άλλης υπηρεσιακής μεταβολής οποιασδήποτε φύσεως ή κατηγορίας, που αφορούν στο προσωπικό της Ε.Υ.Π., δεν δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Φυσικά, δεν έχασε ευκαιρία ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης να λοιδωρήσει την καταγγελία του Πάνου Καμμένου, σχολιάζοντας στο twitter:
«Ο υπουργός Άμυνας της χώρας κατηγορεί την ΕΥΠ που ελέγχει/διοικεί η κυβέρνησή του για προβοκάτσια; Τι να πει κανείς»

Από την πλευρά του ο καταγγελλόμενος αστυνομικός ευρισκόμενος κάτω από αφόρητη ψυχολογική πίεση μετά την ευθεία επίθεση από τον Πάνο Καμμένο (ένας υπουργός επιτίθεται κατά κρατικού υπαλλήλου), απάντησε λέγοντας:
«Αισθάνομαι απροστάτευτος και εύκολο θύμα. Υπηρετώ στην Κω 20 χρόνια και συνολικά 25 χρόνια στην Αστυνομία. Είμαι πατέρας 4 παιδιών και αυτές τις ημέρες βρίσκομαι σε άδεια. Την επίμαχη ημέρα είχα κατέβει να ψωνίσω και πέρασα προηγουμένως από το τμήμα για να ενημερωθώ εάν υπάρχει ανάκληση αδειών μετά την παραίτηση της κυβέρνησης. Είδα στο λιμάνι μια κινητικότητα πολιτών, όχι κάποιου συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, αλλά επαγγελματίες κατά κύριο λόγο, εστιάτορες, ιδιοκτήτες καφέ και άλλων, που έχουν πληγεί από το φαινόμενο της αθρόας εισροής προσφύγων και σταμάτησα για λίγο με το μηχανάκι μου για να ρωτήσω τι γίνεται. Μου είπαν πως έρχεται ο κ. πρόεδρος και πως τον περιμένουν για να τον ενημερώσουν για την κατάσταση που επικρατεί. Μου είπαν επίσης πως ήταν λάθος που έφυγαν τα ΜΑΤ και τώρα η κατάσταση ξαναέγινε ανεξέλεγκτη.
Θέλω να σας πω ότι σταμάτησα για δύο λόγους. Ως άνθρωπος για να ενημερωθώ και ως αστυνομικός για να δω εάν υπάρχει κάτι το ανησυχητικό για να ενημερώσω την υπηρεσία μου. Η όλη διάρκεια της συζήτησης δεν κράτησε παραπάνω από δύο με τρία λεπτά και έφυγα. Επέστρεψα σπίτι μου μεταξύ 12.30 με 12.45 και στα παιδιά μου και αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν όλοι οι γείτονες μου.
Την ώρα της συζήτησης με τους καταστηματάρχες στο λιμάνι, είδα πως υπήρχαν κοντά κάποιοι σύμβουλοι των Ανεξάρτητων Ελλήνων στο νησί, αλλά δεν είπαμε κάτι, ούτε παρενέβησαν.
Δεν καταλαβαίνω για πιο λόγο έγιναν όλα αυτά. Δεν κατανοώ πως μπορούν τόσο εύκολα να διασύρουν έναν άνθρωπο και την υπόληψη του στο βωμό του όποιου πολιτικού παιχνιδιού ή της όποιας σκοπιμότητας. Δεν ξέω τι ψάχνουν. Αυτό που ξέρω είναι ότι είμαι απροστάτευτος και δεν σας κρύβω ότι ανησυχώ πως μπορεί κι εγώ ν’ αποτελέσω ακόμη ένα εξιλαστήριο θύμα. Θα περιμένω πρώτα να δω τι θα κάνει η υπηρεσία μου και στη συνέχεια θα κάνω χρήση όλων των νόμιμων δικαιωμάτων του. Δεν μπορεί τόσο εύκολα και αναίτια να κατακρεουργούνται άνθρωποι, ειδικά όταν έχουν την ιδιότητα του αστυνομικού που με μεγαλύτερη ευκολία οδηγούνται στο ικρίωμα».

Κατανοεί, άραγε, ο κ. Καμμένος ότι η αποκάλυψη της επαγγελματικής ιδιότητας και του ιδιαίτερου ρόλου του καταγγελλόμενου αστυνομικού, δύναται να δημιουργήσει πρόβλημα στην συλλογή πληροφοριών και στο δίκτυο συλλογής τους, τόσο στην Κω όσο και σε άλλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου;
Ο κ. Καμμένος έχει συναίσθηση του προβλήματος που δημιουργεί η «καταγγελία» ή ακολουθεί την τακτική αυτή χωρίς να αντιλαμβάνεται τα πραγματικά αποτελέσματά της στον κρίσιμο τομέα της συλλογής ευαίσθητων εθνικά πληροφοριών;
Πως μπορεί, μετά από όλα αυτά, να χαρακτηρισθεί ο κ. Καμμένος; Άραγε, επέλεξε τις πολιτικές φωτοβολίδες (για να λάμψει προεκλογικά η παρουσία του), επιτίθεται έμμεσα στην κυβέρνηση Τσίπρα ή λόγω άγνοιας (δεν θέλουμε να πιστεύουμε ότι κατανοεί τι ακριβώς σημαίνει η αποκάλυψη της εργασίας του αστυνομικού) εξέθεσε πιθανές άκρως ευαίσθητες δραστηριότητες της ΕΥΠ στην Κω;

Έχοντας καλή διάθεση προς το πρόσωπο του υπουργού Εθνικής Άμυνας, θέλουμε να πιστεύουμε ότι πρόκειται για άγνοια του κ. Καμμένου. Στην περίπτωση που βρήκε ευκαιρία να εκδικηθεί τον Αλέξη Τσίπρα που διέλυσε την κυβέρνηση (χάνοντας ο ίδιος την θέση του υπουργού και πιθανότατα την επανείσοδό του στην Βουλή), τότε πρόκειται για πολιτική μικρότητα που αποκαλύπτει ένα μέρος του πολιτικού προσώπου του κ. Καμμένου, το οποίο δεν συνάδει με την σοβαρότητα διαχείρισης ευαίσθητων δεδομένων.
Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, πως μπορεί άραγε να διαχειρίζεται τις πλέον ευαίσθητες πληροφορίες του υπουργείου του, που αφορούν την άμυνα της χώρας;
  • Γιατί δεν απαντά στις καταγγελίες Καμμένου ο διοικητής της ΕΥΠ κ. Ρουμπάτης;
  • Γιατί δεν τοποθετείται στο θέμα ο θεσμικός πολιτικός προϊστάμενος κ. Πανούσης;
  • Τι έχει να πει ο κ. Τσίπρας, ως πρωθυπουργός, για την "ιδιαίτερη" στάση του κ. Καμμένου;
Γιατί η κυβέρνηση ανέχεται από έναν προσωρινό υπουργό της χώρας (όπως είναι άλλωστε όλα τα μέλη της εκάστοτε κυβέρνησης) να δημιουργεί μία επιπρόσθετη κρίση, με άγνωστα αποτελέσματα στον τομέα δικτύων πληροφόρησης στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου; Για όσους γνωρίζουν, τα δίκτυα πληροφοριών απαιτούν πολύ χρόνο (και χρήμα) για να δημιουργηθούν και είναι –επιεικώς- ανεπίτρεπτο σε οποιονδήποτε πολιτικό να τα καταστρέφει είτε λόγω πνευματικής είτε λόγω πολιτικής ανωριμότητας…
  • Ποιος και πως θα αποκαταστήσει τον αστυνομικό που υπήρξε θύμα της πολιτικής αμετροέπειας του υπουργού Εθνικής Άμυνας;
  • Ποιος και πως μπορεί, άραγε, να καταμετρήσει το μέγεθος της ζημίας που προκάλεσε αυτή η επώνυμη καταγγελία του κ. Καμμένου;
  • Ποιος και πως μπορεί να εμπιστευθεί περαιτέρω τον συγκεκριμένο πολιτικό, Πάνο Καμμένο, στην διαχείριση κρίσιμων πληροφοριών για τη χώρα;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Τάσου Παπαδόπουλου

Πολλά βαρύγδουπα ακούγονται αυτές τις ημέρες εν όψει της νέας εκλογικής αναμέτρησης. Ο Αλέξης Τσίπρας διαφημίζει το επτάμηνό του με το ισχνό πακέτο που περιέχει, καταπίνει το τρίτο μνημόνιο που αποδέχθηκε και ψήφισε και εξαπολύει πυρ κατά του Παναγιώτη Λαφαζάνη και της ομάδας του που την έκαναν από το ΣΥΡΙΖΑ, φτιάχνοντας σε χρόνο μηδέν το δικό τους μαγαζί.

Η αντιπολίτευση, τόσο η μείζον όσο και η ελάσσων, δεν τον απασχολεί μια και η αγωνία του περιστρέφεται γύρω από τους πρώην συντρόφους του, στον μέχρι χθες ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΝΔ επιχειρεί από την πλευρά της να ροκανίσει το χρόνο με την διερευνητική εντολή που πήρε, με σκοπό να χαλάσει το σχέδιο του Α. Τσίπρα, για εκλογές εξπρές στην ελάχιστη προθεσμία των 22 ημερών.

Με ανάλογη διάθεση αναμένεται να κινηθεί και ο Π. Λαφαζάνης, που αναδείχτηκε σε τρίτο παίκτη στην πολιτική σκηνή, μετά την δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας με τη συμμετοχή 25 βουλευτών.

Μέχρι εδώ μπορεί να πει κανείς, πολιτικό παιχνίδι είναι αυτό, ο καθένας καθορίζει την τακτική που θα ακολουθήσει.

Όμως την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, η χώρα μας κατακλύζεται από παράνομους μετανάστες και πρόσφυγες. Αποτέλεσμα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου να κατακλύζονται καθημερινά όχι από τουρίστες της εποχής, αλλά από ανθρώπους που με κάθε μέσο και με την καθοριστική συμβολή των τούρκων δουλεμπόρων, προωθούνται στη χώρα μας.

Πέρσι ήρθαν στην Ελλάδα 43.000. Φέτος μόνο τον Ιούλιο ξεπέρασαν τις 50.000. Από τις αρχές του χρόνου έχουν περάσει στη χώρα μας από την Τουρκία πάνω από 150.000. Αυτοί οι αριθμοί είναι ασύλληπτοι για μια χώρα που έχει πτωχεύσει και βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση εδώ και έξι χρόνια.

Πέρα από το μείζον αυτό θέμα, που έχει αφεθεί στην τύχη του, υπάρχει και η δραματική εικόνα της αγοράς . Μιας αγοράς που ζει το δικό της δράμα. Η κυβερνητική προπαγάνδα μας πληροφορεί ότι απέτρεψε τις ομαδικές απολύσεις, που ζητούσαν επίμονα οι δανειστές. Δεν απαντούν όμως στο εύλογο ερώτημα, τι είναι προτιμότερο μερικές απολύσεις ή το λουκέτο μιας επιχείρησης, που δεν βγαίνει λόγω της δραματικής πτώσης του τζίρου της;

Στα επιτεύγματά τους αναφέρουν και την επαναπρόσληψη των καθαριστριών. Δεν μας λένε όμως τίποτα για τους ανέργους του ιδιωτικού τομέα που αυξάνονται και πληθύνονται καθημερινά. Αυτοί οι άνθρωποι άραγε είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού;

Τα περί κατάργησης μνημονίων, ΕΝΦΙΑ, τα περί κουρέματος του χρέους πέρασαν στις καλένδες. Το μόνο που μπορεί να επιτευχθεί και το γνωρίζουν όλοι, είναι η επιμήκυνση, κάτι που απέρριπτε ως προοπτική στο παρελθόν ο ΣΥΡΙΖΑ και που επεδίωξε ανεπιτυχώς η προηγούμενη κυβέρνηση.

Μας πούλησαν και την κατάργηση του πεντάευρου στις επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων , ενώ δεν λένε τίποτα για τα 12 ευρώ που θα επιβαρυνθούν κάθε μήνα οι συνταξιούχοι για την υγεία. Αποτέλεσμα πληρώνουν όλοι, είτε πάνε είτε δεν πάνε στα εξωτερικά ιατρεία.

Τα είπα – ξείπα είναι στην ημερήσια διάταξη της πολιτικής ζωής.

Από την άλλη πλευρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι πολίτες ουδόλως ενδιαφέρουν παλιούς και νέους του πολιτικού συστήματος, που περί άλλα τυρβάζουν.

Έτσι η χώρα οδηγείται για τρίτη φορά σε εκλογές μέσα σε οκτώ μήνες και για πέμπτη μέσα σε δύο χρόνια. Στην εξαετία της κρίσης έχουν περάσει από το υπουργείο Οικονομικών έξι υπουργοί και από το Μαξίμου τέσσερεις πρωθυπουργοί. Και έπεται συνέχεια…

Όπως όλα δείχνουν το πρώτο κόμμα στη νέα εκλογική αναμέτρηση θα κινηθεί σε ποσοστά που θα είναι πάνω από το 20%, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα ξεπερνούν το 30%. Αν αυτή η πρόβλεψη επιβεβαιωθεί, τότε θα αποδειχθεί ολέθριος ο ισχύων εκλογικός νόμος, που δίνει μπόνους 50 εδρών στο πρώτο κόμμα ανεξαρτήτως ποσοστών. Με αυτό το μπόνους φαλκιδεύεται η ψήφος των πολιτών. Βεβαίως αυτός ο άθλιος εκλογικός νόμος είναι προϊόν παραγωγής ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ που διαχρονικά έχει καταγγείλει το καλπονοθευτικό αυτό σύστημα, όφειλε και με την συναίνεση των άλλων κομμάτων να αλλάξει τον εκλογικό νόμο, προκειμένου να ισχύσει και στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση. Ένα μπόνους που θα ξεκινούσε από 10 έδρες αν το πρώτο κόμμα ξεπερνούσε το 30%, θα έφτανε στις 20 αν το ποσοστό ανέβαινε στο 35% συν και στις 30 έδρες αν ξεπερνούσε το 40% θα ήταν και δίκαιο και αναλογικό.

Αν οι πολίτες δεν δώσουν πάνω από 30% στο πρώτο κόμμα, γιατί θα πρέπει να πριμοδοτηθεί; Η είσοδος στη Βουλή πολλών κομμάτων είναι εντολή για ευρύτερες συνεργασίες και όχι εξουσιοδότηση στον πρώτο να καταστεί κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, παρακωλύοντας ευρύτερες συνεργασίες.

Θα πει κανείς δάσκαλε που δίδασκες… Και ποιος τον ακούει σε αυτό το θολό πολιτικό τοπίο, που οι πολίτες και η χώρα είναι πολύ χαμηλά στις προτεραιότητες των κομματικών επιτελείων…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η αραβόφωνη εφημερίδα του Λονδίνου «Al-Qods al-Arabi» χρηματοδοτούμενη από το Κατάρ, επικαλούμενη καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρει ότι η Ρωσία πήρε το πράσινο φως από τη Δαμασκό για τη δημιουργία δεύτερης στρατιωτικής ρωσικής βάσης επί συριακού εδάφους.

Μια πηγή καλά πληροφορημένη δήλωσε σε επικοινωνία με την «Al-Qods al-Arabi» η Ρωσία θα δημιουργήσει μια νέα στρατιωτική βάση στην πόλη λιμάνι Jablé. Αυτή θα είναι μετά την βάση της Ταρτούς η δεύτερη στρατιωτική βάση της Ρωσίας στη Συρία.
Σύμφωνα με αυτήν την πηγή η Δαμασκός έδωσε την συγκατάθεσή της στη δημιουργία μιας δεύτερης βάσης που θα είναι πιο σύγχρονη και πιο σοφιστικέ από αυτήν της Ταρτούς.Θα προσφέρει τις υπηρεσίες της τόσος στο ρωσικό όσο και στο συριακό στρατό.

Η «Al-Qods al-Arabi» γράφει ότι ο σύριος πρόεδρος Bachar al-Assad είχε ανακοινώσει σε συνέντευξή του σε ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι τον Μάρτη ότι υπήρχαν οι πιθανότητες της δόμησης μιας δεύτερης ρωσικής στρατιωτικής βάσης στη Συρία.Ο σύριος πρόεδρος μάλιστα είχε πει ότι περιμένει την αντίστοιχη πρόσταση από ρωσικής πλευράς και ότι αυτός θα την αποδεχόταν.

«Η απόφαση της Ρωσίας να θέλει να δομήσει μια νέα στρατιωτική βάση στη Συρία σημαίνει ότι η Ρωσία σέβεται την δέσμευσή της στην στρατηγικής σημασίας συμμαχίας της με τη Δαμασκό και ότι δεν θα επιτρέψει ποτέ την ανατροπή της συριακής κυβέρνσης. Γιατί η συμμαχία της με τη Συρία συνδέεται με τη στρατιωτική και πολιτική σύγχρονη φύση της Συρίας που εγγράφεται στην γραμμή τςη εποχής του σύριου προέδρου Hafiz Assad » συμπεραίνει η « Al-Qods Al-Arabi».

Πηγή Dimpenews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Τζον Λόιντ

Οι σοσιαλδημοκράτες της Ευρώπης, που αποτελούσαν κάποτε μια ισχυρή δύναμη με μεγάλη αυτοπεποίθηση, τελούν τώρα υπό διπλή πίεση. Προς το παρόν, η άκρα Αριστερά- ο ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos- κλέβουν την παράσταση από τον παραδοσιακό σοσιαλισμό. Η άκρα Δεξιά- το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, οι Δημοκράτες στη Σουηδία, η Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία και το Γιόμπικ στην Ουγγαρία- αρθρώνουν μια λαϊκιστική, αντισυστημική ιδεολογία που ήταν κάποτε εργαλείο της Αριστεράς.

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα υφίσταται το Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία. Παρόλο που οι Συντηρητικοί είναι το κόμμα που έχει χαρακτηριστεί στο παρελθόν «βλακώδες», ο χαρακτηρισμός ταιριάζει σήμερα περισσότερο στους Εργατικούς. Ο Άντι Μπέρνχαμ και η Ιβέτ Κούπερ, που είναι κεντρώοι υποψήφιοι για την ηγεσία του κόμματος, εκφωνούν λόγους στολισμένους με τα παραδοσιακά αριστερά θέματα. Η γενναία αλλά άπειρη Λιζ Κένταλ αναφέρεται στον εκσυγχρονισμό που πρέσβευε κάποτε ο Τόνι Μπλερ, αλλά ο τελευταίος αποδοκιμάζεται από το κόμμα του. Και αυτός που προηγείται στις δημοσκοπήσεις είναι ο ριζοσπάστης Τζέρεμι Κόρμπιν.

Εκείνος ξέρει τι θέλει. Θέλει περισσότερες κοινωνικές δαπάνες, περισσότερη κρατική παρέμβαση, επανεθνικοποίηση υπηρεσιών όπως οι σιδηρόδρομοι και λιγότερη ανισότητα. Προτιμά τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ από το Ισραήλ και πιστεύει ότι οι ΗΠΑ ευθύνονται για όλα τα δεινά, από τους πολέμους μέχρι την κρίση στην Ουκρανία και την αναταραχή στη Μέση Ανατολή.

Οι αριστεροί, στις πλούσιες δημοκρατίες έχουν ακολουθήσει μέχρι τώρα δύο δρόμους. Ο ένας είναι εκείνος του Κόρμπιν: Μία σταυροφορία κατά της φτώχειας, του αποκλεισμού, των ανισοτήτων και των πολέμων. Ο άλλος είναι εκείνος των σοσιαλδημοκρατών που κυβερνούν σήμερα στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Σουηδία και, ως εταίροι, στη Γερμανία: Διατηρούν τον καπιταλισμό, αλλά δίνουν μάχες για μεγαλύτερο μερίδιο των χαμηλών στρωμάτων στην υπεραξία του. Κανένα από αυτά τα κόμματα δεν είναι ευχαριστημένο. Οι ηγέτες τους βλέπουν τη δημοτικότητά τους να μειώνεται και τα μέλη τους εξεγείρονται. Οι δυσαρεστημένοι με την πολιτική τους μετατοπίζονται προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά.

Η Αριστερά πρέπει λοιπόν να υιοθετήσει μια πολιτική που ανταποκρίνεται στις προκλήσεις του άμεσου μέλλοντος και να διαμορφώσει ένα ανάλογο μοντέλο διακυβέρνησης. Πρέπει επίσης να αποφύγει τις υπερβολές για τον καταστροφικό χαρακτήρα της πολιτικής της Δεξιάς, οι οποίες στοίχισαν στους Εργατικούς τη νίκη στις εκλογές του περασμένου Μαΐου. Ένα παράδειγμα αναγκαίας αναθεώρησης: Οι Εργατικοί, τιμώντας το όνομά τους, θα πρέπει να μελετήσουν πώς θα μετασχηματιστεί η αγορά εργασίας όταν η ψηφιακή επανάσταση δημιουργήσει νέες ζώνες εργασίας. Όπως όλοι οι σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα πρέπει να θέσει το ζήτημα της διάχυσης της εργασίας στον πυρήνα της πολιτικής του. Το ίδιο πρέπει να γίνει στους τομείς της υγείας, της τρομοκρατίας, της μετανάστευσης.

Το να είσαι κεντροαριστερός σημαίνει να δέχεσαι μέρος του στάτους κβο, καθώς οι σοσιαλδημοκράτες, αντίθετα με τον Κόρμπιν ή τον Αλέξη Τσίπρα, πιστεύουν ότι οι αγορές είναι πιο αποτελεσματικές από το κράτος. Η κεντροαριστερά στην Ευρώπη εξακολουθεί όμως να είναι παγιδευμένη ανάμεσα στις σοσιαλιστικές αξίες και την αποτελεσματικότητα της αγοράς- το αποδεικνύει η περίπτωση του Εργατικού Κόμματος. Στην πραγματικότητα, από τις αλλαγές μπορεί να επωφεληθούν οι άνθρωποι τους οποίους πάντα υποστήριζε η Αριστερά: Την περασμένη εβδομάδα, τα συνδικάτα απέσπασαν δέσμευση του Δημοκρατικού κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Αντρέα Κουόμο ότι έως το 2018 θα θεσπιστεί ελάχιστος μισθός 15 δολαρίων την ώρα.

* Ο Τζον Λόιντ είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα The Financial Times
Πηγή Financial Times
MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το μαχητικό έκανε επιδρομές κατά θέσεων του συριακού στρατού 

H συριακή DCA κατέρριψε ένα ισραηλινό μαχητικό στη ΝΑ Συρία. Το αεροσκάφος καταρρίφθηκε την Παρασκευή κι ενός βρικσόταν εντός του συριακού εθνικού εναέριου χώρου και πετούσε πάνω από την πόλη Quneitra, μεταφέρει το πρακτορείο Fars News.
Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό το Ισραήλ παραβιάζει και καταπατά κανονικά τον εναέριο χώρο της Συρίας.

Την Παρασκευή η ισραηλινή αεροπορία πραγματοποίησε και νέες επιδρομές σε περιοχές της Δυτικής Συρίας στοχεύοντας τις στρατιωτικές βάσεις της 68ης Ταξιαρχίας στη Δαμασκό και την 90η στην επαρχία της Quneitra.

Οι επιθέσεις των ισραηλινών επήλθαν μετά την ρίψη 4 ρουκετών από συριακού εδάφους στο Ισραήλ που προκάλεσαν μόνο υλικές ζημιές σε Γκολάν και Γαλιλαία.
Το Ισραήλ κατηγόρησε παλαιστινιακή φράξια το Ισλαμικό τζιχάντ ότι ευθύνεται για υτήν την επίθεση και η απάντησή του κατά του συριακού κράτους ήταν δυσανάλογη αφού βομβάρδισε την περιοχή της Quneitra όπου σκοτώθηκαν τουλάχιστον 4 πολίτες συν ένας στρατιώτης ενώ τραυματίστηκαν άλλοι 7.(sputniknews 22.8.15)

Το Ισραήλ περιέθαλψε 465 τρομοκράτες που τραυματίστηκαν στη Συρία στο νοσοκομείο Nahariya στην Γαλιλαία σύμφωνα με δημοσιεύματα στο ισραηλινό site Walla.
Οι ισραηλινές δυνάμεις έκανανα διακομιδή εκατοντάδων τρομοκρατών τραυματιών που πολέμησαν το συριακό λαό και στρατό καταπατώντας σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H συριακή αεροπορία πραγματοποίησε επιδρομές στοχοποιώντας την έδρα της jabhat al-Nosra που είναι παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο βορρά της επαρχίας της Λαττάκεια.Μιντιακές πηγές μεταφέρουν ότι «μαχητικά επέφεραν σημαντικά πλήγματα στην οργάνωση Al-Nusra» στην πόλη Kinsabba και στο check point του Braddon και στην περιοχή στο ΒΑ τμήμα της επαρχίας της Λαττάκεια.

Οι ίδιες πηγές αποκαλύπτουν ότι σε αυτές τις επιτυχημένες επιδρομές της συριακής αεροπορίας σκοτώθηκαν και 17 στρατιωτικοί τουρκικής υπηκοότητας, ενώ καταστράφηκαν εκτοξευτήρες ρουκετών και βαρύ πυροβολικό.Μεταξύ των νεκρών φιγουράρουν οι «Esmat Burrell» ο επονομαζόμενος και ως "ο τούρκος Abu Usman" και ο λιβανέζος «Abdul Rahman al-Masri» με την κωδική ονομασία "Abou Mohammed Trabelsi" που είναι και ένα από τα ηγετικά στελέχη της αλ Νούσρα.

Αξιοσημείωτο είναι ότι στην επαρχία της Λαττάκεια στη βόρεια ζώνη της καταμαρτυρείται η παρουσία και άλλων οργανώσεων εκτός της Al-Nusra που πολεμούν στο πλευρό της όπως της «παντιέρας της ελεύθερης πλευράς» και το «έμβλημα (παντιέρα του σουλτάνου Abdul Hamid» που έχουν άμεση διασύνδεση με την ΜΙΤ την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών.

Πηγή Dimpenews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κωλόπαιδα, όλων των κομμάτων και όλων των αποχρώσεων. Αλωνίζετε 5 ολόκληρα χρόνια πάνω σε κορμιά πολιτών έχοντας κάνει συνειδητά εγκλήματα κατά του λαού σας. Ξεπουλήσατε χώρα, σκοτώσατε κόσμο και νομίζετε ότι επειδή το οξυγόνο λιγοστεύει ότι όλοι θα γονατίσουν για να τους δώσετε ένα ευρώ σαν να ήταν ζήτουλες.

Κωλόπαιδα, πτυχιούχοι της αντιγραφής και διδάκτορες του κώλου, άεργοι αγάμητοι που βρήκατε δουλειά μόνο στο κωλοχανείο της Βουλής κρυμμένοι πίσω από την φούστα της ασυλίας να ψηφίζετε ΝΑΙ σε μνημόνια και μεσοπρόθεσμα, ΝΑΙ στην πουτάνα την Ε.Ε δίνοντας τις συντεταγμένες στα στούκας των τρομοκρατών φεντεραλιστών εταίρων σας να βομβαρδίζουν σπίτια Ελλήνων, νοσοκομεία Ελλήνων, σχολεία Ελλήνων, λιμάνια Ελλήνων, αεροδρόμια Ελλήνων, γη Ελλήνων, παιδιά Ελλήνων, όνειρα Ελλήνων.

Τα τακιμιάσατε όλοι σας στο φινάλε, βάλατε την υπογραφή σας για ένα κοινό μέτωπο υπέρ της Ευρώπης σκίζοντας με αυτόν τον τρόπο το ΟΧΙ που τόλμησε να πει, ακόμα και χωρίς να καταλάβει γιατί το είπε, ο Έλληνας. Παραπλανήσατε έναν λαό με σκοπό να εμφανιστείτε ως εθνικοί σωτήρες όλοι μαζί χωρίς ιδεολογίες και γραμμές να σας χωρίζουν. Να γίνεται όλοι Ένα εναντίον των πολλών.

Κωλόπαιδα. Το μόνο που μένει σταθερό στην Ελλάδα είναι οι δείκτες των αυτοκτονιών και των ανέργων. Ο μόνος δείκτης που ανεβαίνει κατακόρυφα είναι των εξαθλιωμένων και απεγνωσμένων.

Κωλόπαιδα. Που συνειδητά κάνατε τα παιδιά της κατοχής του '40 να στέκονται στα 80 τους στα συσσίτια των ΑΤΜ. Να τους δει το πόπολο και να τρομάξει ότι χωρίς την Ε.Ε θα πέφτουμε στον δρόμο σαν κοτόπουλα.

Κωλόπαιδα. Γεννήματα των Παπανδρέιδων και των Καραμανλέων, των μεταπολεμικών μακελάρηδων των Ελλήνων που νομίζετε ότι η Δημοκρατία είναι στα μέτρα του Γέρου της Τρομοκρατίας του 1944.

Κωλόπαιδα. Μαμμόθρεφτα μέχρι τα 90 σας παραδώσατε έναν λαό για σφαγή για την Μεγάλη Ιδέα των Χιτλέρ, Αντενάουερ, Σμιτ, Ντε Γκολ, Ντ' Εστέν κι όλων των άλλων ναζιστών.

Κωλόπαιδα. Κάνατε την έναρξη του ευρωπαϊκού ναζιστικού φεντεραλισμού πεδίο δράσης στην χώρα που είχε τα περισσότερα θύματα βάση πληθυσμού από το Γ' Ράιχ.

Κωλόπαιδα. Μετατρέψατε το αντίτιμο της εργασίας γενεών σε ευρώ και τώρα ξεστομίζετε ότι αυτές οι γενιές επέλεξαν να ζουν με το αντίτιμο της προδοσίας σας.

Κωλόπαιδα. Οι κιλότες σας έχουν κατέβει μέχρι το αστράγαλο μπροστά σε Γιούνκερ, Μέρκελ και Σουλτς, Σόιμπλε και Σαπέν και το χαίρεστε αφάνταστα. Καλύτερα ευρωπαίες φθηνοπουτάνες, παρά Ελληνίδες με καθαρό κούτελο.

Κωλόπαιδα. Δεκαετίες εκμαυλίζατε έναν λαό εις το όνομα της κοινής ευρωπαϊκής οικογένειας με δήθεν άτοκα δάνεια, με δήθεν ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, με δήθεν ανοιχτά σύνορα, με δήθεν προοπτική και την ίδια στιγμή τους κλείνατε την κάνουλα της πραγματικής οικονομίας με Μάαστριχ και κοινές πολιτικές που βύθιζαν τους Έλληνες όλο πιο βαθιά και ύπουλα φέρνοντας τα σημερινά αποτελέσματα.

Κωλόπαιδα. Δίνατε επί δεκαετίες πόντο-πόντο Ελλάδα για να φτάσετε στο σήμερα να ξεπουλήσετε και τον τελευταίο πόντο αξιοπρέπειας.

Κωλόπαιδα. Απειλείτε με τα χαμογελά σας τον ίδιο τον λαό που μαντρώσατε με δόλωμα το χρήμα απειλώντας τον πως θα του στερήσετε ακόμα και την ζωή με capital control σε φάρμακα και παροχές υγείας.

Κωλόπαιδα. Πληρωμένα μέχρι σήμερα από τους εχθρούς για να κάνουν την δουλειά αναίμακτα και πιο αποτελεσματικά απ' ό,τι η Βέρμαχτ και τα σκυλιά που πλήρωναν σε κάθε κράτος της Ευρώπης για το μακέλεμα ανυπότακτων λαών.

Κωλόπαιδα με πλήρη ιστορική αμνησία, με πλήρη συνείδηση για την σφαγή που κάνουν, με πλήρη επίγνωση των πράξεων τους.

Κωλόπαιδα. Σας έβαλαν τα ναζί αφεντικά σας να ξεφτιλίσετε και εκείνο το ΟΧΙ που τους πόνεσε εμπράκτως 75 χρόνια πριν. Τον κλείσατε κι αυτόν τον λογαριασμό. Τι άλλο θα κάνετε για πάρετε το ναζιστικό σας πουρμπουάρ; Μήπως να τυπώσετε και κατοχικό ευρώ όπως οι προγονοί τους κατοχικό νόμισμα; Να βάλετε κουπόνι για ψωμί και γάλα;

Κωλόπαιδα. Κάνατε έναν λαό συμμέτοχο σε έγκλημα, έναν λαό που του ορίζετε την ζωή αντί ενός κωλονομίσματος και συζητάτε με αυτούς που σας λένε μπροστά στα μούτρα για "Σχέδιο ανθρωπιστικής κρίσης για την Ελλάδα" μη και πεινάσουν τα ελληνόπουλα...

Κωλόπαιδα. Σώσατε το τραπεζικό σύστημα των ναζί στήνοντας σε τοίχο εκτελέσεων ακόμα και τους αγέννητους Έλληνες.

Κωλόπαιδα. Άξιοι απόγονοι των σκυφτών πάντα πολιτικών ναζιστόμουτρων προγόνων σας.

Κωλόπαιδα με ξιφολόγχη την ελπίδα και λούγκερ την αξιοπρέπεια.

Πηγή SimpleMan


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δήλωση Ραχήλ ΜΑΚΡΗ για την κοινοβουλευτική της προσχώρηση στην Λαϊκή Ενότητα

Από το 2010 η Χώρα δέχεται έναν ανήθικο και ανελέητο οικονομικό πόλεμο στον οποίο οι μνημονιακές Κυβερνήσεις διαστρεβλώνοντας την Λαϊκή Εντολή στάθηκαν στο πλευρό των δανειστών και όχι πλάι στους δοκιμαζόμενους από την ανθρωπιστική κρίση πολίτες.

Ο διχασμός χρησιμοποιήθηκε για κάθε κοινωνική ομάδα που αντιδρούσε, στοχοποιώντας την με ψεύδη και υπερβολές για να διασπάσει την λαϊκή ενότητα. Δυστυχώς, παρά το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης βάση του οποίου συνεργάστηκα με τον ΣΥΡΙΖΑ, η παρούσα κυβέρνηση στάθηκε ανίκανη να διαπραγματευτεί προς όφελος των πολιτών και παραιτήθηκε όχι για να αντιμετωπίσει την πραγματική της αποτυχία αλλά για να αποφύγει τις συνέπειες της μεταστροφής της.

Παραμένω σταθερή στον αγώνα με κέντρο τον άνθρωπο και την ενότητα ολόκληρου του λαού πέρα και πάνω από ψευδεπίγραφες επιγραφές μηδενικής ουσίας για αριστερούς, δεξιούς, καλούς και κακούς πολίτες.

Άλλωστε η πραγματικότητα απέδειξε ότι οι όροι διάσπασης της λαϊκής ενότητας χρησιμοποιούνται για να βολεύονται οι παρέες του εκάστοτε πρωθυπουργού και ο θίασος των ανίκανων κομπάρσων.

Η Λαϊκή Ενότητα αποτελεί επιταγή για να διασφαλιστεί η συνέχιση ύπαρξης των Ελλήνων σε ένα άστατο περιβάλλον οικονομικών εκβιασμών, πλαστών αδιεξόδων και σοβαρών γεωπολιτικών γεγονότων τα οποία οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις δεν στάθηκαν άξιες να αξιολογήσουν και να αντιμετωπίσουν έστω και στο ελάχιστο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Ξένου 

Το μεταναστευτικό τείνει να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο πρόβλημα που θα έχει να αντιμετωπίσει τους επόμενους μήνες η χώρα, την ώρα που κυβέρνηση των απατεώνων προχωράει σε νέες εκλογές, πριν ακόμα γενικευτεί η αγανάκτηση των πολιτών όχι μόνο για το τεράστιο κόστος του μνημονίου, όσο και για την βόμβα του μεταναστευτικού που καθημερινά διογκώνεται. Η πρόβλεψη της Τασίας Χριστοδουλοπούλου τον περασμένο Φεβρουάριο ότι στην χώρα θα εισρεύσουν 100.000 πρόσφυγες/παράνομοι μετανάστες έχει ξεπεραστεί κατά πολύ. Μέχρι τώρα 160.000 έχουν περάσει τα ελληνικά σύνορα, τον Ιούλιο ξεπέρασαν τις 50.000 και μόνο την εβδομάδα 8-14 Αυγούστου έφτασαν στα ελληνικά νησιά 21.000 πρόσφυγες/παράνομοι μετανάστες και έκτοτε κάθε μέρα χιλιάδες περισυλλέγονται από το λιμενικό στα νησιά του Αιγαίου. Ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, Τζόελ Μίλμαν εκτίμησε ότι μέχρι τα τέλη του έτους μπορεί να ξεπεράσουν τις 300.000 (πέρυσι για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης η εισροή έφτασε τις 47.000).

Οι χειρισμοί της κυβέρνησης και σε αυτόν τον τομέα αποδείχτηκαν καταστροφικοί. Η απόφαση της κυβέρνησης που υλοποίησε το ζεύγος Δρίτσα – Χριστοδουλοπούλου για την πλήρη απενεργοποίηση του Λιμενικού ως προς την φύλαξη των συνόρων, έχει τεράστιες συνέπειες στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στις σχέσεις με τα γειτονικά κράτη και την ΕΕ. Δημιούργησαν τεράστια προβλήματα, κυρίως, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τη Βόρεια Ελλάδα (στα σύνορα με ΠΓΔΜ). Στη Λέσβο βρίσκονται εγκλωβισμένοι 8.000 πρόσφυγες/παράνομοι μετανάστες που θέλουν να επιβιβαστούν σε πλοία για να φτάσουν στην Αθήνα, που είναι ο επόμενος σταθμός τους. Ίδια εικόνα επικρατεί στην Κω, στη Λέρο, στην Κάλυμνο και τα υπόλοιπα νησιά του Αν. Αιγαίου. Μια από τα ίδια στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, όπου 2.000 στοιβάζονται στην Ειδομένη και προσπαθούν να περάσουν στην ΠΓΔΜ.

Στα σύνορα με την ΠΓΔΜ η κατάσταση σταδιακά παίρνει χειρότερη τροπή. Την Τετάρτη η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ αποφάσισε να σκληρύνει την στάση της απέναντι στα κύματα προσφύγων που περνούν τα σύνορά της και συνεχίζουν το ταξίδι μέχρι να φτάσουν στην Κεντρική Ευρώπη. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών της ΠΓΔΜ, Ίβο Κότεφσκι, προειδοποίησε ότι στα νότια σύνορα της χώρας (σ.σ. στα σύνορα της ΠΓΔΜ με την Ελλάδα) θα μπορούσε να εμπλακεί και ο στρατός για να εμποδιστούν οι εισροές. Σήμερα το πρωί η αστυνομία της ΠΓΔΜ στα σύνορα με την Ελλάδα έκανε χρήση χημικών προκειμένου να εμποδίσει πλήθος προσφύγων και παράνομων μεταναστών να περάσει τα σύνορα.

Η αφορμή για την σκλήρυνση της στάσης των Σκοπίων ήταν οι ερασιτεχνικοί χειρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης. Την Τρίτη το απόγευμα διέρρευσε η πρόθεση της κυβέρνησης το πλοίο «Ελ. Βενιζέλος», με 2.500 με επιβαίνοντες, να δέσει στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα ενημέρωσαν ότι έχουν κλείσει και 50 λεωφορεία του ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης να τους παραλάβουν και τους οδηγήσουν στην Ειδομένη για να περάσουν μετά στην ΠΓΔΜ. Όπως ήταν φυσικό τα Σκόπια αντέδρασαν άμεσα και το σχέδιο της Αθήνας ναυάγησε, αλλά έδωσε στα Σκόπια την αφορμή που έψαχναν για να σκληρύνουν άμεσα την στάση τους.

Η αιτία της αλλαγής στάσης της ΠΓΔΜ βρίσκεται στην πρόθεση της Ουγγαρίας στα τέλη Αυγούστου ορθώσει στα σύνορά της με τη Σερβία φράχτη με συρματόπλεγμα, μήκους περίπου 160 χιλιομέτρων. Αν υλοποιηθεί η απειλή της Ουγγαρίας, ουσιαστικά κλείνει ο διάδρομος των Βαλκανίων που χρησιμοποιούσαν τους προηγούμενους μήνες για να φτάσουν στην Κεντρική Ευρώπη, εξαιτίας αυτού οι βαλκανικές χώρες ακολουθούσαν «χαλαρή» πολιτική στα σύνορά τους, αλλά από το φόβο να μην εγκλωβιστούν οι πρόσφυγες/παράνομοι μετανάστες στη δική τους επικράτεια, αλλάζουν στάση στα νότια σύνορά τους. Φυσικά κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για την Ελλάδα, που συνεχίζει να ακολουθεί πολιτική ασυδοσίας στα σύνορά της με την Τουρκία. Δεκάδες χιλιάδες και σε λίγο διάστημα, με μαθηματική ακρίβεια, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα εγκλωβιστούν στην Ελλάδα που θα επιθυμούν με κάθε τρόπο να φύγουν.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμα συνθετότερο αν αναλογιστούμε ότι και οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης σταδιακά προσχωρούν σε πιο σκληρή στάση. Η Γερμανία, η Γαλλία και οι άλλες πλούσιες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης απέτρεψαν τον Ιούνιο να δοθεί μια πανευρωπαϊκή λύση για το θέμα του κύματος προσφύγων από τη Συρία, το Ιράκ και λιγότερο από τη Λιβύη. Τώρα και υπό το βάρος των 800.000 που έχουν καταφύγει στη Γερμανία και αιτούνται άσυλο, αλλά και στις άλλες χώρες, θέτουν το ζήτημα σε νέα βάση γι’ αυτό και πυκνώνουν οι συναντήσεις μεταξύ Γερμανών και Γάλλων αξιωματούχων. Χθες συναντήθηκε ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών, Τόμας ντε Μεζιέρ με τον Γάλλο ομόλογό του Μπερνάρ Καζνέβ. Τη Δευτέρα θα συναντηθούν για το ίδιο θέμα Μέρκελ και Ολάντ. Η στάση της Γερμανίας, όπως εκφράστηκε διά στόματος του υπ. Εσωτερικών της, είναι αποκαλυπτική: «Είναι εμφανές ότι η Ιταλία και η Ελλάδα θα χρειαστούν αρκετή βοήθεια για να στήσουν ‘χώρους αναμονής’ για νεοαφιχθέντες μετανάστες». Έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει την Ελλάδα και την Ιταλία, που στενάζουν από το βάρος των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών, ότι δεν κάνουν τα απαραίτητα ως προς την χορήγηση ασύλου και η Γερμανία (η πιο πλούσια χώρα της Ευρώπης) δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος του 40% όσων ζητούν άσυλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

Η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης σε αυτό το επτάμηνο μόνο καταστροφές προκάλεσε, ιδιαίτερα στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στις σχέσεις με τις βαλκανικές χώρες και τις ευρωπαϊκές χώρες. Απειλούμαστε, οι βόρειοι γείτονές μας, με τη σύμφωνη γνώμη των ευρωπαϊκών χωρών, να σφραγίσουν τα σύνορά τους με την Ελλάδα και να μετατραπεί η χώρα σε μια αποθήκη ψυχών, όπου θα μας κατηγορούν και από πάνω ότι δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε σύννομα αυτούς τους ανθρώπους.

Μόνη ευχαριστημένη από τη μεταναστευτική πολιτική του Τσίπρα είναι η Τουρκία, αφού εκατοντάδες χιλιάδες έφυγαν από την επικράτειά της και, με το σήμα που έχει δοθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, θα φύγουν πολλοί ακόμα τους επόμενους μήνες. Ικανοποιημένα και τα δίκτυα δουλεμπόρων, τα οποία συχνά δουλεύουν με την συνεπικουρία των τουρκικών αρχών, και η κυβέρνηση έχει απλοποιήσει τόσο πολύ τη «δουλειά» τους που φτάσαμε στο σημείο να μπάζουν στα νησιά ανθρώπους ακόμα και με τζετ σκι.

Η διαχείριση των προσφυγικών ροών από τη Συρία, το Ιράκ ή και το Αφγανιστάν είναι ένα πρόβλημα στη δημιουργία του οποίου το ελληνικό κράτος καθόλου δεν συμμετείχε, αλλά κινδυνεύει, και εξαιτίας των ερασιτεχνισμών και ιδεοληψιών της κυβέρνησης, εκ των πραγμάτων να το αντιμετωπίσει εξ ολοκλήρου. Για να μην φτάσουμε σε αυτό το σημείο τους επόμενους μήνες, όπου και οι καιρικές συνθήκες θα είναι δύσκολες και μπορούν να ανακύψουν και άλλα θέματα, η κυβέρνηση, πριν εισέλθουμε σε προεκλογικό κλίμα, έστω και την ύστατη στιγμή, αν είχε την ελάχιστη αίσθηση ευθύνης, θα έπρεπε να προβεί σε 2-3 αυτονόητες ενέργειες.

Πρώτα απ’ όλα, να ενεργοποιήσει και πάλι το Λιμενικό και να στείλει μήνυμα στην Τουρκία και τα δουλεμπορικά δίκτυα ότι τα σύνορα και πάλι φυλάσσονται, και ότι θα πάψει το λιμενικό να λειτουργεί ως απλά υποβοηθητική δομή για την απρόσκοπτη είσοδο των λαθραίων μεταναστών και των προσφύγων.

Σε δεύτερο επίπεδο να ζητήσει μετ’ επιτάσεως, από τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς στους οποίους συμμετέχει, την διαχείριση των προσφυγικών ροών από Συρία και Ιράκ να την αναλάβουν οι χώρες που διόγκωσαν με τη στάση τους τα εσωτερικά προβλήματα του Ιράκ και της Συρίας. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ, που διέλυσαν το Ιράκ πριν δέκα χρόνια, και με τη στάση τους στον συριακό εμφύλιο επώασαν το αυγό του τζιχαντισμού, δεν μπορούν να κρύβονται απέναντι στο πρόβλημα των προσφύγων. Η Τουρκία και το Ισραήλ, δηλαδή χώρες που συμμετείχαν ενεργά στη διάλυση της Συρίας, έχουν χρέος τώρα να αναλάβουν μέρος των ευθυνών τους, ανακουφίζοντας την πλειονότητα των προσφύγων που αποχωρούν από τη Συρία. Οι διεθνείς οργανισμοί εκεί πρέπει να πιέσουν να δημιουργηθούν «χώροι αναμονής» και όχι φυσικά στην κατεστραμμένη από τα μνημόνια Ελλάδα. Αλλά αν η κυβέρνηση δεν αναδεικνύει αυτές τις διαστάσεις, σε μια ευνοϊκή γι’ αυτήν συγκυρία, με τον Ευρωπαίο Επίτροπο αρμόδιο για το Μεταναστευτικό, Έλληνα, είναι επόμενο όλες οι άλλες χώρες να αποθρασύνονται και να θέλουν να μας φορτώσουν τα δικά τους κρίματα. Φυσικά, αυτή η κυβέρνηση, η πλέον ανίκανη και επικίνδυνη των τελευταίων δεκαετιών, τίποτα τέτοιο δεν θα πράξει τις επόμενες εβδομάδες ζωής της και θα περιοριστεί σε πυροτεχνήματα τύπου Βοτανικού.

Όπως τονίζουμε από καιρό, μετά την οικονομική καταστροφή της χώρας, ο Τσίπρας υλοποιεί και τη δεύτερη στρατηγική του επιλογή, τη μεταβολή της χώρας σε ξέφραγο αμπέλι και αποθήκη ψυχών με όλες τις συνέπειες που πολύ σύντομα θα διογκωθούν. Οι επιθέσεις, όπως αυτές των κατοίκων της Κω ενάντια στον Καμμένο, δεν αποτελούν παρά την απαρχή των αντιδράσεων και ας είναι βέβαιοι οι κυβερνητικοί φωστήρες πως θα γενικευτούν και πολύ σύντομα θα επανεμφανιστούν οι ορδές των Χρυσαυγιτών στον Άγιο Παντελεήμονα και αλλού, εκμεταλλευόμενες τη δίκαιη οργή του πληθυσμού. Οι τυχοδιώκτες του ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ δεν θα μας ξαναφέρουν μόνο το μνημόνιο, όπως ήδη έκαναν, αλλά θα ενισχύσουν και πάλι τη Χρυσή Αυγή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Ρακκά 

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας οργανισμός. Το ενιαίο κόμμα έχει διασπαστεί στα τρία. Αυτοί που είναι στο Μαξίμου, η ομάδα του Λαφαζάνη και η ΚΟΕ». Αυτά δήλωσε ο Μανώλης Γλέζος, στις 18 Αυγούστου 2015 στο Mega.

Η πολεμική που έχουν αναπτύξει εκπρόσωποι αμφότερων των τάσεων, εναντίον του «Μαξίμου» και της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνουν να την επιβεβαιώνουν. Ωστόσο, αν κάτι έπρεπε να ξαναμάθουμε ως λαός αυτούς τους επτά μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είναι –ακριβώς– να μην δίνουμε και μεγάλη σημασία στο τι λέει αυτή η αριστερά, αλλά στο τι πραγματικά κάνει.

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ευρύτερο, ιστορικό θα λέγαμε: Αν έχεις ανατραφεί με μια κοσμοαντίληψη η οποία ορίζει ότι η «ιδεολογία είναι αντανάκλαση» –και έτσι έχει ανατραφεί η αριστερά τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά– τότε πολύ απλά τα λόγια χρησιμοποιούνται ως άδεια πουκάμισα. Είναι σαν την μουσική, στις «μουσικές καρέκλες». Όσο ακούγεται, στριφογυρίζεις γύρω τους, και σαν σταματήσει τρέχεις να δεις σε ποια καρέκλα θα κάτσεις.

Η ΚΟΕ και η Πλατφόρμα, είναι δύο διαφορετικές συσσωματώσεις. Μάλιστα η δεύτερη είναι πιο μαζική από την πρώτη. Η πρώτη, όμως, είχε παραδοσιακά πιο ολοκληρωμένες θέσεις δείχνοντας κατά καιρούς ότι συμπεριλαμβάνει στην ανάλυσή της τα εθνικά θέματα, τον γεωπολιτικό παράγοντα, ζητήματα ταυτότητας και πατριωτισμού.

Απέναντι στον Τσίπρα, όμως, υποστηρίζουν την ίδια αφήγηση: «Πρόδωσε», ισχυρίζονται, τον αντιμνημονιακό χαρακτήρα της διακυβέρνησής του, καθώς και την προτεραιότητα της αναδιανεμητικής πολιτικής του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης» (αυτό το οποίο, πλέον, πολλοί από τους κατοίκους της συμπρωτεύουσας αποκαλούν εν είδει αστεϊσμού ως «μπουγάτσα με μνημόνιο»).

Στην πραγματικότητα, η θεωρία περί «προδοσίας» συγκαλύπτει τη λογική αλληλουχία των γεγονότων που μας οδήγησαν στην υπογραφή του τρίτου, χειρότερου μνημονίου, καθώς και στην εμβάθυνση της αποικιοποίησης της χώρας μας. Για να ίσχυε, θα προϋπέθετε να πήγαιναν όλα καλά, μέχρι τη στιγμή της ‘κωλοτούμπας’ και ότι ο Τσίπρας αιφνιδίασε με μια ανεξήγητη στροφή 180ο μοιρών. Προφανώς, δεν συνέβη έτσι. Γιατί όμως επιμένουν;

Στην πραγματικότητα επιμένουν διότι η θεωρία της «προδοσίας» είναι εύκολη, και συγκαλύπτει τη χρεοκοπία των δικών τους θέσεων. Αρχικώς, η δραχμή του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Οι οπαδοί της, έχουν κάνει ένα τρομακτικό σφάλμα ερμηνείας, ακόμα και της ίδιας της λέξης. «Νόμισμα» δεν σημαίνει «αυτό που νομίζουμε». Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια τους απαντάει: «οἶον δ’ ὐπάλλαγμα τῆς χρείας τὸ νόμισμα γέγονα κατὰ συνθήκην, καὶ διὰ τοῦτο νόμῳ ἐστί». Το νόμισμα καθορίζεται κατά συνθήκη, από τον νόμο, και στις μέρες μας η ελληνική κοινωνία και πολιτεία δεν έχει την ισχύ να τον θεσπίσει άμεσα.

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, η καταστροφή του Τρίτου Μνημονίου προέκυψε από μια διαπραγματευτική στρατηγική που ήταν προγραμματισμένη να προσποιείται έναντι των δανειστών ότι είναι διατεθειμένη μέχρι και να συγκρουστεί και να πάει σε εθνικό νόμισμα. Ο Σόιμπλε, βέβαια, αντί να τρομάξει είπε «καλώς τα τα παιδιά». Με τα λόγια του Γιάννη Δραγασάκη, τάχατες από τους σοβαρούς της κυβέρνησης: «Πιστεύαμε πως αν απειλούσαμε με έξοδο, οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν. Αποδείχθηκε λάθος εκτίμηση. Πριν από 3 χρόνια μπορεί αυτό να ίσχυε, αλλά στο μεταξύ κι εκείνοι πήραν τα μέτρα τους. Προς έκπληξή μας ο κ. Σόιμπλε πρότεινε, αν θέλαμε να βγούμε από το ευρώ, να μας βοηθήσει κιόλας». Συνεπώς, νυξ! Η διαπραγματευτική αποτυχία της κυβέρνησης, με ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα και δια χειρός Γιάννη Βαρουφάκη, οφείλεται ακριβώς στο ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα αποτελεί όντως «διακεκαυμένη ζώνη», όπως ξαφνικά θυμήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, μετά την κωλοτούμπα του. Η δε ήττα του 3ου μνημονίου παρήχθη ακριβώς γιατί το όλον του ΣΥΡΙΖΑ (όπως παλιά λέγαμε όλον ΠΑΣΟΚ για να καταδείξουμε ότι Τσοχατζόπουλος και Σημίτης αποτελούν δύο διαφορετικές όψεις του ιδίου νομίσματος) επέλεξε να δώσει τη σύγκρουση με τους δανειστές δίχως πραγματικές δυνάμεις, και μάλιστα στο ανώτατο δυνατό σημείο: Πολιτική διαπραγμάτευση, με το «πιστόλι» της εξόδου από το ευρώ στο χέρι.

Τι μας λέει λοιπόν ο Λαφαζάνης; Ότι απλά πρέπει να κάνουμε fast backwards, να γυρίσουμε δηλαδή γρήγορα τον χρόνο προς τα πίσω, να κάνουμε το ίδιο σφάλμα και να το ολοκληρώσουμε. Αυτό είναι «το σχέδιο της δραχμής» των Λα.Λα.Λε (Λαφαζάνης – Λαπαβίτσας – Λεουτσάκος). Έχει στην πράξη κανένα νόημα; Μα φυσικά και όχι. Ωστόσο χρησιμεύει πολύ στις μουσικές καρέκλες που παίζει σήμερα το κυβερνών κόμμα. Η μουσική παίζει, τα στελέχη τρέχουν γύρω γύρω από τις καρέκλες, ο Τσίπρας πάντα κάθεται στην θέση του Πρωθυπουργού, η χώρα μένει στο ευρώ, για να μπορεί ο Λαφαζάνης να λέει «δραχμή».

Εξ ου και οι απίστευτες παλινωδίες της Αριστερής Πλατφόρμας σε σχέση με την ψήφο εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση: Είναι, λέει, εκβιασμός! Να φανταστούμε ότι από «προδότες» οι της Αριστερής Πλατφόρμας περίμεναν διαφορετική αντιμετώπιση; Στην πραγματικότητα, διστάζουν ακόμα να κάνουν το «μεγάλο βήμα» γιατί είναι ακόμα ετερόφωτοι. Και είναι ετερόφωτοι γιατί το εναλλακτικό τους σχέδιο περί δραχμής δεν είναι καθόλου βιώσιμο. Ποια είναι όμως η πραγματική συνέπεια των όσων υποστηρίζουν; Απλώς, εγκλωβίζουν έναν ολόκληρο κόσμο, που στέκεται εντελώς κριτικά πλέον απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, στη φρεναπάτη της δραχμής. Και εξουδετερώνουν πλήρως την αντιπολιτευτική του δυναμική. Εάν, βέβαια, κάποια στιγμή αποφασίσουν να διασπαστούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή θα είναι και η κύρια συνεισφορά τους στην ελληνική κοινωνία.

Από την άλλη, είναι η ΚΟΕ του Ρούντι Ρινάλντι. Η εκτίμησή της, για το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ, ήταν λίγο πιο πολύπλοκη γιατί δεν διέθετε το «πασπαρτού» του εθνικού νομίσματος, που είχε η αριστερή πλατφόρμα. Η ΚΟΕ υποστήριζε ότι όντως υπάρχουν πολλά προβλήματα στη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ και στην πορεία του προς την εξουσία, ωστόσο εκείνο που θα τα έλυνε ως δια μαγείας ήταν «ο λαϊκός ριζοσπαστισμός». Δηλαδή, η κινητοποίηση του κόσμου, που αίφνης θα μεταμόρφωνε τον Τσίπρα από βάτραχο σε πρίγκιπα. Μέχρι να συμβεί αυτό το πράγμα, σύμφωνα με την ΚΟΕ, θα έπρεπε να ενισχύεται ο Τσίπρας ως πόλος μέσα στο κόμμα, γιατί αυτός ήταν που διατηρούσε τη μεγαλύτερη επαφή με τον «λαό», και ήταν πιο κοντά στο αίσθημά του. Οι υπόλοιποι ήταν εγκλωβισμένοι μέσα στις μάχες χαρακωμάτων της αριστεράς, ανίκανοι να συλλάβουν την έκταση και την εμβέλεια του διάχυτου αντιμνημονιακού αισθήματος, για το οποίο οι επικεφαλής της ΚΟΕ πάντοτε επαναλάμβαναν, κατά τη διάρκεια της προηγούμενης πενταετίας, ότι είναι «πιο μπροστά» από τον ελληνικό πολιτικό κόσμο.

Γι’ αυτό, εξ άλλου, οι οργανωτικές θέσεις που έλαβαν στο κόμμα, και η πολιτική τους τοποθέτηση, ήταν κατά την τελευταία περίοδο κοντά στο Δραγασάκη και πίσω από τον Τσίπρα. Ενώ, για ένα μεγάλο μέρος του τελευταίου εξαμήνου πριν τις εκλογές του 2015, έφτασαν να εκτελούν ακόμα και χρέη «συγκεντρωσιάρχη» του (μικρού) Αλέξη.

Η στιγμή της χρεοκοπίας των θέσεων της ΚΟΕ ήρθε όντως όταν ο Αλέξης ήρθε σε ευθεία επαφή με τον λαϊκό ριζοσπαστισμό του 60%+ ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Όμως τα πράγματα έγιναν αντίστροφα απ’ ό,τι ανέμεναν: Ο Τσίπρας έφτυσε τον λαό σαν να ήταν βάτραχος. Γεγονός που ήταν απολύτως αναμενόμενο, αν κανείς είχε τη στοιχειώδη κοινή λογική να διακρίνει τη λογική αλληλουχία των πραγμάτων. Μια μικρή χώρα, όπως είναι η Ελλάδα, δεν μπορεί να νικήσει σε μια «μάχη χαρακωμάτων» με την… υπόλοιπη Ε.Ε., ακόμα και αν επικαλείται το λαϊκό αντιστασιακό φρόνημα[1].

Τότε γιατί σύρθηκε σε αυτό; Πολύ απλά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ιδεολογικά χρεοκοπημένο αριστερό κόμμα, δίχως όραμα, βαθύτατα εθισμένο στο «πόκερ της συγκυρίας», δηλαδή στον οπορτουνισμό. Γι’ αυτό, εξ άλλου, μεταχειρίζεται το ψεύδος με τόση ευκολία και αποτελεσματικότητα – τέτοια που κατάφερε το πρωτοφανές μέσα στην μνημονιακή Ελλάδα: να υπογράψει τη χειρότερη συμφωνία από τις τρεις (λογικό, καθώς κάθε συμφωνία είναι χειρότερη από την προηγούμενη, πόσο μάλλον όταν είναι προϊόν μιας μείζονος διαπραγματευτικής ήττας) και ταυτόχρονα να μεταβάλει προς το παρόν τη λαϊκή οργή σε απελπισία και αποστράτευση.

Επομένως, δεν είναι αλήθεια, αυτό που υποστηρίζει ο Ρούντι Ρινάλντι ότι «για άλλο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησαν, και άλλος ΣΥΡΙΖΑ τους βγήκε». Δεν τους βγήκε τίποτα. Ήξεραν πολύ καλά, πολύ καλύτερα από εμάς που βρεθήκαμε συνειδητά εκτός αυτών και των ΑΝΕΛ, με τι έμπλεκαν. Γιατί δεν φεύγουν τότε; Πολύ απλά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταφέρει να τους μεταμορφώσει και τους ίδιους. Και να τους γραφειοκρατικοποιήσει μέσα από τις κοινοβουλευτικές έδρες, τον εσωκομματικό μηχανισμό, τον ιδρυματισμό που συνεπάγεται η συμμετοχή σε αυτόν –πόσο μάλλον όταν μιλάμε για την υπερ-γραφειοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έχει καταφέρει να «ιδρυματοποιήσει» ακόμα και το κοινοβούλιο με τις μεταμεσονύχτιες πολύωρες συνεδριάσεις. Γι’ αυτό οι βουλευτές του προς το παρόν όλο «παραιτούνται» για να μην παραιτούνται. Διότι έχουν καταστεί κι αυτοί ετερόφωτοι πλανήτες του άστρου Τσίπρα.

Ωστόσο, η θεωρία που κομίζουν τώρα έχει τα δικά της προβλήματα. Πρέπει να κάνουμε αυτοκριτική, έγραφε τις προάλλες ο Ρινάλντι, αλλά προς το παρόν προέχει να διαχωριστούμε πλήρως από τον «κακό ΣΥΡΙΖΑ». Μα πως θα διαχωριστείς ριζικά, αν δεν κάνεις αυτοκριτική, για το ότι συνέπραξες στη συγκρότηση του όλου, κακού ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί υπήρχε και «καλός» ΣΥΡΙΖΑ; Και αν υπήρχε, πρέπει να δώσουμε μια μάχη να τον αποκαταστήσουμε; Μήπως πρέπει να φτιάξουμε άλλον έναν καλό ΣΥΡΙΖΑ, δίπλα στον κακό; Η ΚΟΕ διατηρεί μικρή απήχηση, ωστόσο απευθύνεται σε πολύ πιο «ψυλλιασμένο» κόσμο από τους εργατομανδαρίνους της Αριστερής Πλατφόρμας. Αυτά που λέει, αυτή τη στιγμή, εγκλωβίζουν τον κόσμο σε μιαν ατέρμονη συριζολογία. Και σε μια αντίληψη του στυλ «υπήρχε εναλλακτική λύση απέναντι στο αδιέξοδο των δανειστών», όπως επαναλάμβανε διαρκώς τις μέρες της κωλοτούμπας ο βουλευτής Αργολίδας της ΚΟΕ, Δημήτρης Κοδέλας. Ποια ήταν η εναλλακτική; Η μη-πρόταση του Λαφαζάνη; Κάποια άλλη πρόταση; Να κάνει απεργία σιωπής η ελληνική κυβέρνηση στα Γιούρογκρουπ επί έναν χρόνο; Να κρατήσει την αναπνοή του ο Αλέξης Τσίπρας μέχρι να σκάσει;

Ας μην γελιόμαστε. Η έκβαση της διαπραγμάτευσης δεν κρίθηκε μετά το δημοψήφισμα της 6ης Ιουλίου 2015. Είχε εν πολλοίς κριθεί από την 25η Ιανουαρίου 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία με τους ΑΝΕΛ, τον Λαφαζάνη, την ΚΟΕ και τους λοιπούς σε ρόλο βαστάζου του αρχηγού, για να θυμηθούμε και τον Αστερίξ. Διότι, από τις πλατείες μέχρι τον κυβερνητικό θώκο, δεν είναι «ένα τσιγάρο δρόμος», όπως ισχυρίζονταν όλοι αυτοί εδώ και πέντε χρόνια. Ούτε αρκούσε ο λαϊκός ριζοσπαστισμός, εν πολλοίς στιγμιαίος, η τουλάχιστον σποραδικά εκδηλωνόμενος στις πλατείες, στις παρελάσεις κ.ο.κ. Ούτε βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα του ιδεολογικού ανφάν γκατέ του συστήματος, μπορούσε να παίξει ρόλο πολλαπλασιαστή του λαϊκού ριζοσπαστισμού. Λειτούργησε, προσωρινά ελπίζουμε, ως ο νεκροθάφτης του.

Και είναι μεγάλες οι ευθύνες της ΚΟΕ και των συνοδοιπορούντων μαζί της, γιατί ακριβώς δεν παρέμειναν έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, ή γιατί δεν τον εγκατέλειψαν εγκαίρως, ούτε καν τον κριτίκαραν στην πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης, για να συμβάλουν στο να καταστεί εφικτή μια σταδιακή ωρίμανση του λαϊκού ριζοσπαστισμού και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις συγκρότησης ενός αυθεντικά αντιστασιακού πολιτικού μορφώματος. Όχι κόμματος εξουσίας, αλλά αντιστασιακού μετώπου, που αρχικώς θα αναλάμβανε να μετασχηματίσει τη διάχυτη οργή σε κίνημα με όραμα, στόχους και πολιτική ωριμότητα.

Γι’ αυτούς τους λόγους, εξ άλλου, αποφασίσαμε να κάνουμε μια ειλικρινή κριτική τόσο στην Αριστερή Πλατφόρμα όσο και κυρίως στα πεπραγμένα της ΚΟΕ. Διότι, από τη στιγμή που δείχνουν να συμμερίζονται τουλάχιστον ένα μέρος της κριτικής που εμείς κάνουμε από καιρό, πολλαπλασιάζονται και οι ευθύνες τους γιατί δεν έμειναν έξω από τις δυνάμεις που καταστρέφουν τη χώρα. Και γιατί δεν έχουν βγει ήδη, όταν, κάθε μέρα που περνάει, αυτές οι καταστροφές πολλαπλασιάζονται. Αντ’ αυτού έμειναν τόσα χρόνια μέσα, και τώρα στέκονται εντός, εκτός και επί τα αυτά.

Τελικά, σε αυτό το κόμμα, τόσο οι «προεδρικοί» όσο και οι αντίπαλοί τους αντικαθιστούν την κοινή σε όλους τους έλλειψη οράματος και σχεδίου για τη χώρα με τακτικισμούς χωρίς τέλος.
Τακτικισμούς ο Τσίπρας, τακτικισμούς ο Λαφαζάνης, τακτικισμούς και ο Ρινάλντι (ακόμα περιμένουμε την παραίτηση του Κοδέλα, την οποία δήλωσε ότι θα κάνει από τις 13 Ιουλίου). Αυτή την πολιτική μάθανε τόσα χρόνια στα αμφιθέατρα όπου πλακωνόντουσαν για «τρεις πουτάνες» (όπως λέει και ο Σαββόπουλος στους «Αχαρνής»), και στις εσωτερικές διαμάχες των γραφειοκρατιών και των μικρογραφειοκρατιών.

Τα πράγματα είναι σαφή. Καμία εναλλακτική δυνατότητα δεν υπάρχει μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ ή τουλάχιστον με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η μόνη εναλλακτική που υπάρχει, είναι εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, με έξοδο, εδώ και τώρα, από αυτόν όσων υγιών δυνάμεων, σε επίπεδο βάσης, παραμένουν στο εσωτερικό του – διότι, σε επίπεδο «στελεχών», πολύ αμφιβάλλουμε για την ύπαρξή τους. Θα πρέπει επί τέλους με όραμα και σχέδιο να επιτύχουμε τη συσπείρωση όσων υγιών αντιστασιακών διαθέσεων έχουν απομείνει σε αυτόν τον λαό προς άλλες κατευθύνσεις. Προς εκείνες τις δυνάμεις της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία δεν έχει προσχωρήσει τόσο πολύ μέσα στο αποικιακό πλέγμα, προς την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη της χώρας από τα κάτω, προς τους χώρους δουλειάς, όπου πρέπει να συγκροτηθούν οι πιο αδύναμοι για να μην τους πετσοκόψουν η κυβέρνηση και οι μεγαλο-εργοδότες τους, στους χώρους της εκπαίδευσης, που εδώ και τριάντα χρόνια έχουν ζωτική ανάγκη από μια πολιτιστική επανάσταση την οποία κανένας δεν αναλαμβάνει και οι περισσότεροι δεν την επιθυμούν. Προς την υπεράσπιση της Κύπρου, την οποία ετοιμάζεται να εκποιήσει ο Αλέξης σε αντάλλαγμα μιας διευθέτησης για το χρέος, προς την παρέμβαση στο μεταναστευτικό αδιέξοδο, ώστε να μην γεμίσει η Ελλάδα σε μερικούς μήνες Άγιους Παντελεήμονες, κοινωνίες-πεδία μάχης με τσακισμένη την πολιτισμική και κοινωνική τους συνοχή. Προπαντός δε, προς την πρόταξη μιας πολιτικής με όραμα κοινωνίας,

[1] Το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, είναι αρκετά πιο πάνω από 60%+, γύρω στο 75%+, ωστόσο περιορίστηκε κατά το δημοψήφισμα εξαιτίας των βοναπαρτιστικών κινήτρων και προθέσεων που είχε αυτό: Ενός ηγεμόνα (Αλέξη) που ζητούσε την άποψη του ελληνικού λαού γύρω από το αυτονόητο (αν θέλει να ζει με αξιοπρέπεια και δίχως μνημόνια, ή αν θέλει να ζει δίχως αξιοπρέπεια με μνημόνια) για να ισχυροποιήσει την εξουσία του έναντι όλων των άλλων.

Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Νούτσου

O Τσίπρας θεωρεί πως παίζει χωρίς αντίπαλο! Πως αλλιώς να εξηγηθεί η απίστευτη ελαφρότητα και αλαζονεία του, όταν απευθύνεται στους Έλληνες πολίτες; Πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά χοντρόπετσος για να μπορεί τόσο εύκολα να ξεπερνά το γεγονός, πως υποσχέθηκε τα πάντα, αλλά δεν έκανε απολύτως τίποτα ! Ή θα πρέπει να θεωρεί το πόπολο, το λαό, ξεχασιάρη, ανώμαλο, μαζοχιστή, επιδεκτικό κι άλλων τόσων ακόμα κίβδηλων θεωριών, απλά και μόνο, γιατί το επίχρισμα, όπως η ηλικία, η φρεσκάδα και η σοβαροφάνεια δήθεν πωλούν ακόμα!!!

Θυμάται άραγε κανείς το σχίσιμο των μνημονίων μ εάν νόμο;
Θυμάται τη 13η σύνταξη;
Θυμάται την κατώτατη υπεσχημένη σύνταξη στα προ κρίσης επίπεδα;
Θυμάται το Όχι του δημοψηφίσματος που σε μια εβδομάδα έγινε ένα περίτρανο Ναι;
θυμάται το κάκισμα του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, που πλέον έχει ανερυθρίαστα την υπογραφή του;
Θυμάται τους πακτωλούς των Ρωσικών και Κινεζικών κεφαλαίων που θα μας έσωζαν την πιο κρίσιμη ώρα;

Θα μπορούσα αενάως να απαριθμώ κατεβατά από τις αριστερίστικες - μια φορά κι έναν καιρό - πομφόλυγες του! Καμία δεν πραγματώθηκε... εκτός κι αν αυτές εξαντλήθηκαν στο άνοιγμα της ΕΡΤ και στην πρόσληψη των καθαριστριών, που καμιά ιδεολογική συνέπεια δεν εξέφραζαν, παρά την ανάγκη του μόνο, για την διατήρηση της κομματικής του πελατείας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα!

Ο Τσίπρας ασχημονεί έναντι των Ελλήνων και το ξέρει! Ασυδοτεί και πυροδοτεί το θυμικό του κόσμου μ ένα νέο γύρο ψευδεπίγραφων διλημμάτων, που όλα ανεξαίρετα, έχουν πια εξαντληθεί το επτάμηνο που προηγήθηκε, αναδεικνύοντας το Τσιπρέικο πουκάμισο αδειανό από ψυχή, παλληκαριά, ντομπροσύνη, αλήθειες, πατριδολατρία! Όλα παραδομένα βορά, στην προσωπική πολιτική του επιβίωση ! Κι η χώρα, ο κόσμος, οι ανάγκες τους, το ίδιο του το κόμμα, απλά, τα μέσα για την επίτευξη τους!

Λαοπλάνος, τυχοδιώκτης κι επικίνδυνος, που ζητά να κριθεί για την εικόνα του αδιαπραγμάτευτου που μαεστρικά φιλοτέχνησε - κι έπεισε τότε πολλούς από μας - κι όχι για τα τραγικά αποτελέσματα που επέφεραν οι πολιτικές του!

Εδώ όμως είναι η πραγματική ζωή. Αυτή που οι πολίτες, η αγορά, η κοινωνία, η χώρα, βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους. Κι εκεί, η ανακολουθία και οι καταστρεπτικές συνέπειες των επιλογών του βοούν και επιφέρουν πόνο κι απογοήτευση! Μια ακόμα - τρίτη μετά τις προηγούμενες εκλογές και το δημοψήφισμα - επικρότηση των συμπεριφορών του Τσίπρα, θα ισοδυναμούσε με μια μαζική αυτοκτονική παράνοια, καθώς δεν υπάρχει σήμερα τίποτα στο τραπέζι των επιχειρημάτων, που να την δικαιολογεί! Ήρθε επιτέλους η στιγμή, κάθε κατεργάρης να καθίσει στον πάγκο του! Κι ο ψεύτης με τους ψεύτες να συμπορευτεί. Ο χονδρόπετσος με τους χονδρόπετσους. Ο δήθεν αριστερός με τους ομογάλακτους του νεοφιλελεύθερους. Ο όψιμος σοσιαλδημοκράτης με τους γιαλαντζί ευρωπαίους αριστεριστές...!

Μου είναι αδιανόητο να πιστέψω πως οι Έλληνες, θα επικροτήσουν την παράνοια μιας διπλόμορφης απόλυτα εγωκεντρικής προσωπικότητας! Γιατί, τελικά, αυτό που θα απομείνει από μια τέτοια επιλογή, θα ‘ναι η επιβεβαίωση της βαθιάς κρίσης που κατατρώγει το σαρκίο της κοινωνίας μας, στην προσπάθεια της να κρατηθεί από τις εύπεπτες λεξηπλαστικες Τσιπρέικες προσεγγίσεις, που πόρρω απέχουν, από τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας...!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του system failure

Τα γεγονότα των τελευταίων μηνών, όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές, απέδειξαν ότι η Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή ήπειρο είναι ήδη νεκρή και έχει αντικατασταθεί με μια νέου τύπου Φεουδαρχία. Αυτό που γνωρίζαμε ως τώρα, είναι ότι οι πολιτικές δυνάμεις που κυριάρχησαν τις τελευταίες δεκαετίες στην Ευρώπη, δηλαδή η κεντροδεξιά και οι σοσιαλδημοκράτες, κατέληξαν να βρίσκονται υπό τον πλήρη έλεγχο της οικονομικής ολιγαρχίας και των εταιρικών λόμπι.

Η μεγάλη διαφθορά των πολιτικών αυτών δυνάμεων, λόγω της μακρόχρονης παραμονής τους στην εξουσία, καθώς και ο ριζικός χρηματιστηριακός μετασχηματισμός της οικονομίας, αποτέλεσαν βασικούς παράγοντες για την μετάλλαξή τους και την οριστική στροφή τους προς το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Οι πολιτικοί που εκπροσώπησαν τις δυνάμεις αυτές, ανακάλυψαν τελικά ότι δεν μπορούσαν να διαχειριστούν ένα σύστημα το οποίο οι ίδιοι είχαν σταδιακά απορυθμίσει, κάτω από την πίεση ορισμένων ομάδων συμφερόντων. Κατά συνέπεια, αναγκάστηκαν να παραδώσουν σχεδόν όλα τα κέντρα αποφάσεων στους τεχνοκράτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη σειρά του, στην ουσία πίστεψε ότι θα μπορούσε να επανακτήσει μεγάλο μέρος της πολιτικής ισχύος που είχε παραδοθεί σε μη εκλεγμένους θεσμούς. Όμως, τελικά, οι βουλευτές του, ανακάλυψαν αρκετά γρήγορα, ότι η πολιτική ισχύς στην Ευρώπη είχε ήδη εξολοθρευτεί και ότι το ευρωκοινοβούλιο είχε ουσιαστικά μετατραπεί σε ένα διακοσμητικό στοιχείο μέσα σε ένα ισχυρό δίκτυο από πολιτικές μαριονέτες και τεχνοκράτες.

Από αυτή τη σκοπιά, η τελική ήττα του Τσίπρα στις διαπραγματεύσεις ήταν μάλλον αναπόφευκτη. Ο τρόπος με τον οποίο οι Ευρωπαίοι γραφειοφασίστες - με επικεφαλής τους οικονομικούς θεσμούς - μεταχειρίστηκαν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, είναι χαρακτηριστικός. Φρόντισαν να ξεφορτωθούν κάθε ενοχλητικό εμπόδιο (όπως ο Βαρουφάκης) και απείλησαν άμεσα και χωρίς περιστροφές με διακοπή της ρευστότητας, αφού φρόντισαν επί πέντε χρόνια να καταστρέψουν συστηματικά την Ελληνική οικονομία, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν ότι η Ελλάδα θα καταστεί απόλυτα εξαρτημένη από τις ενέσεις ρευστότητας του δικτάτορα Ντράγκι.

Και αφού το κατάφεραν, απαιτούν τώρα από μια Αριστερή κυβέρνηση να ξεπουλήσει τα πάντα και να διαλύσει ότι απέμεινε από τα εργασιακά δικαιώματα και το κοινωνικό κράτος. Το Ευρωπαϊκό και κυρίως Γερμανικό κεφάλαιο απαιτεί πλήρη υποταγή μέσω της απόλυτης ταπείνωσης, καθώς έχει ήδη μετατρέψει σε αποικίες του τις χώρες-δορυφόρους της Γερμανίας και τώρα επιχειρεί να επεκταθεί στην ευρωζωνική περιφέρεια.

Αν πάμε πίσω στο χρόνο, θα ανακαλύψουμε μια σειρά από διεργασίες που δεν μοιάζουν και τόσο τυχαίες, αλλά προσομοιώνουν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο.

Αρχικά, κατασκευάστηκαν ολόκληρα "εργοστάσια" μιας συγκεκριμένης ρητορικής σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με σκοπό να εξομαλύνουν και τελικά να εξαλείψουν τις διαφορές μεταξύ των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, ώστε να προετοιμάσουν το κοινό για τις ριζικές αλλαγές που θα ακολουθούσαν. Μια ρητορική που διαμορφώθηκε και με τη βοήθεια των φερέφωνων των συστημικών ΜΜΕ και στην οποία κυριάρχησαν διάφορες μορφές Θατσερικών TINA. Δηλαδή, με λίγα λόγια, ότι ένας είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθηθεί και ότι δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές.

Κατόπιν, οι πολιτικοί παρέδωσαν σταδιακά την εξουσία στους μη εκλεγμένους οικονομικούς θεσμούς, ενώ φόρτωναν τα κράτη με περισσότερο χρέος μέσω του υπερ-δανεισμού στις μετασχηματισμένες οικονομίες της φούσκας. Όταν η κρίση χτύπησε την ευρωζώνη, η Ελλάδα και άλλα υπερχρεωμένα κράτη υποχρεώθηκαν να λάβουν τα πιο σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα, προκειμένου να λάβουν ρευστότητα, που είχε ήδη περάσει υπό τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Στο τελικό στάδιο, η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο για μια δυστοπική Ευρώπη του μέλλοντος. Σε αυτή τη φάση του πειράματος, η λογική είναι απλή: οι γραφειοφασίστες παρουσιάζουν εικονικά success stories για τις άλλες χώρες, προκειμένου να δείξουν με το δάχτυλο την Ελλάδα και να αποτρέψουν μια ταυτόχρονη μαζική αντίδραση, κατηγορώντας τη χώρα ότι δεν έκανε τις απαραίτητες "μεταρρυθμίσεις" που θέλουν. Με μια ξεδιάντροπη υποκρισία, λένε ότι η Ελλάδα πρέπει να καταπολεμήσει τη διαφθορά και την φοροδιαφυγή, ενώ στην πραγματικότητα δεν τους ενδιαφέρει καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα, είναι βολικό γι'αυτούς να συντηρήσουν τη διαφθορά στην Ελλάδα, έτσι ώστε να έχουν το κατάλληλο πρόσχημα για να επιβάλουν τις "μεταρρυθμίσεις" τους που αφορούν φυσικά μόνο όσα είναι απαραίτητα για την οριστική εδραίωση της νέας Φεουδαρχίας.

Και όταν το πείραμα ολοκληρωθεί στην Ελλάδα με επιτυχία, όπως ελπίζουν, θα ανακαλύψουν εκ νέου προβλήματα στις άλλες χώρες, έτσι ώστε να τις αναγκάσουν να ακολουθήσουν το Ελληνικό μονοπάτι, που θα παρουσιαστεί ως ένα ελπιδοφόρο παράδειγμα, παρά την βέβαιη καταστροφή που θα επιφέρουν στην Ελληνική οικονομία τα τελικά μέτρα. Η προπαγάνδα θα εξαπολυθεί και πάλι σε πλήρη ισχύ. Πολλά συστημικά ΜΜΕ στο εξωτερικό και εδώ, αναπαρήγαγαν πρόσφατα την είδηση ότι η Ελληνική οικονομία "παραδόξως" επέστρεψε στην ανάπτυξη! Ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά δεν ήταν παρά το πρώτο σημάδι των νέων αφηγήσεων που πρόκειται να ακολουθήσουν.

Ιδού λοιπόν: οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες έχουν στην ουσία καταργηθεί και όλη η δημόσια περιουσία στις αποικίες της ευρωζώνης είναι έτοιμη να πέσει στα χέρια των ολιγαρχών. Πώς το αποκαλείτε αυτό;

Παρόλα αυτά, ο πόλεμος μόλις ξεκίνησε. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ηττήθηκε, αλλά η Ευρωπαϊκή Χρηματοπιστωτική Δικτατορία (ΕΧΔ) αναγκάστηκε να αποκαλύψει πλήρως το πραγματικό της πρόσωπο. Και πάνω απ' όλα, ο Ελληνικός λαός σημείωσε μια πολύ σημαντική νίκη στο πρόσφατο δημοψήφισμα με ένα ξεκάθαρο "ΟΧΙ" στις πολιτικές της καταστροφής, παρά τον ακραίο εκβιασμό με τις κλειστές τράπεζες και την μαύρη προπαγάνδα του τρόμου που εξαπέλυσαν τα συστημικά ΜΜΕ των ολιγαρχών. Είναι βέβαιο, ότι η εβδομάδα αυτής της μαύρης προπαγάνδας πριν το δημοψήφισμα, θα μείνει στην ιστορία ως μια ιδιαίτερη στιγμή αυτών που βιώνει η Ελλάδα και η Ευρώπη.

Ίσως τελικά η αποστολή του Τσίπρα να ήταν αυτή. Να εκθέσει δηλαδή πλήρως την ΕΧΔ στα μάτια όλων των Ευρωπαίων πολιτών και μάλλον τα κατάφερε.

Τα επόμενα κρίσιμα πεδία μάχης: οι εκλογές σε Πορτογαλία, Ισπανία και Ελλάδα. Είναι μια καλή ευκαιρία για τους λαούς των χωρών αυτών να ξεφορτωθούν τα παλιά, διεφθαρμένα πολιτικά τους συστήματα και να ξεκινήσουν μια νέα μάχη σχηματίζοντας ένα ενιαίο μέτωπο. Σ'αυτή τη φάση, τίποτα δεν μπορούμε να αποκλείσουμε, όλα είναι πιθανά...

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το επικίνδυνο παρεάκι του Αλέξη προσπαθεί «να αλλάξει την σκυτάλη»...
Ο λαός καλείται να εκλέξει και επισήμως τους δημίους του 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 

Από την ημέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να «αυτομολήσει» και να ενσωματωθεί στις φιλομνημονιακές δυνάμεις, απώλεσε και το ηθικό έρεισμα να υφίσταται ως κυβέρνηση, αλλά και ως κόμμα, αφού εξαιτίας ενός προγράμματος που δεν υπήρξε, οδηγήθηκε σε μία διαπραγμάτευση που παταγωδώς απέτυχε, εγκατέλειψε τις βασικές ιδεολογικές του αρχές και αφού απογοήτευσε στον μέγιστον βαθμό, όλως παραδόξως στράφηκε εναντίον της χώρας και του λαού, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε... συγκεντρώνοντας ταυτόχρονα την υποστήριξη όλων των φιλομνημονιακών ΜΜΕ!

"Φίλος ο Αλέξης, φιλτάτη η αλήθεια" δήλωσε ο Μανώλης Γλέζος. Έτσι, κοινή ομολογία (των ακόμη αντικειμενικά σκεπτόμενων πολιτών) είναι πως η στροφή του Αλέξη Τσίπρα (και της κυβερνητικής του παρεούλας) αποτέλεσε και τον καταλύτη δημιουργίας ενός αμφιλεγόμενου πολιτικού δυναμικού (αριστερή πλατφόρμα), ο οποίος ενέχει περισσότερο χαρακτηριστικά «δοχείου υποδοχής» των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του Αλέξη. Αυτός ο πολιτικός σχηματισμός επιθυμεί να λειτουργήσει ως πολιτικό και ηθικό άλλοθι της ψευδοαριστεράς, μη διστάζοντας να χρησιμοποιήσει «καινοφανή» επιχειρήματα (π.χ. δραχμή) περί διαχείρισης της κρίσης που βιώνει η χώρα. Λεκτικά επιχειρήματα τα οποία δεν συνοδεύονται από την δημοσιοποίηση κάποιου μεσοπρόθεσμου προγράμματος, αλλά επιμένουν στην τακτική (επιτυχημένη συνταγή) της δημιουργίας συναισθηματικής φόρτισης και, στηρίζονται, κυρίως, στο «κρυμμένο μήνυμα» (που χρησιμοποίησε και ο ΣΥΡΙΖΑ) του «δεν πληρώνω».

Ως αντιπολίτευση, αλλά και ως πρωθυπουργός, με διαφορετικές στοχεύσεις, ο Αλέξης Τσίπρας συμμάχησε με τον διάβολο. Και δεν διστάζει να ξανασυμμαχήσει προκειμένου να αποφύγει τα τραγικά για τον ίδιο αποτελέσματα των πολιτικών του επιλογών. Ο Αλέξης Τσίπρας, μη θέλοντας να συσχετισθεί με τους εφαρμοστικούς νόμους του τρίτου μνημονίου, οδηγεί τη χώρα σε εκλογές στις οποίες δεν θα υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις εκπροσώπησης όλων όσων επιθυμούν οι πολίτες. Ο ίδιος, έχοντας απωλέσει την λαϊκή εντολή της 25ης Ιανουαρίου του 2015 (κέρδισε τις εκλογές με το περίφημο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης»), έχοντας εξαπατήσει και αδιαφορήσει πολιτική στον μέγιστο βαθμό όσον αφορά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αρνούμενος ακόμη και τις ίδιες τις (καταγεγραμμένες) δηλώσεις του, επέλεξε να οδηγήσει την χώρα (για τρίτη φορά μέσα σε ένα χρόνο) σε εκλογές, των οποίων το αποτέλεσμα δεν πρόκειται να οδηγήσει πουθενά αλλού πέρα από τη δημιουργία μίας συγκυβέρνησης (που θα ονομαστεί εθνικής ενότητας ή εθνικού σκοπού, χωρίς να προσδιορίζεται ο λόγος δημιουργίας της και το σχέδιο λειτουργίας της) καθαρά φιλομνημονιακών πολιτικών δυνάμεων, ρίχνοντας στον Καιάδα ολόκληρη τη χώρα.

Οδεύοντας σε εκλογές με τη Νέα Δημοκρατία να εμφανίζεται ως το κόμμα που θέλει να τις αποφύγει (αφού δεν θέλει να φέρει την ευθύνη της κατάθεσης των εφαρμοστικών νόμων του τρίτου μνημονίου), ελπίζοντας πως έτσι θα κατορθώσει να ανασυνταχθεί ή να αποφύγει μία νέα καταδικαστική απόφαση του λαού, αντιλαμβανόμαστε πως η επιχείρηση διαμοιρασμού ευθυνών από την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα (και της παρεούλας του), αποτελεί ουσιαστικά ένα πολιτικό όνειδος, αφού δεν αποσκοπεί σε οποιοδήποτε σχεδιασμό διάσωσης της χώρας. Η επιμονή στην επιλογή της διάσωσης των κομμάτων και όχι της χώρας, είναι τελικά ένας από τους πλέον αρνητικούς βασικούς παράγοντες λειτουργίας του πολιτικού σκηνικού, το οποίο ασθενεί (επί δεκαετίες) αλλά δεν έχει καμία διάθεση να διορθώσει τα δικά του κακώς κείμενα και επιλέγει (επί μονίμου βάσεως) να λειτουργεί παρασιτικά ως προς την ίδια τη χώρα… Η Νέα Δημοκρατία, με βεβαρυμένο φιλομνημονιακό παρελθόν, αλλά και με καταγεγραμμένη πολιτική αναξιοπιστία (η περίφημη «στροφή» Σαμαρά προς τις επιταγές της Μέρκελ και της γερμανικής Ευρώπης), κατανοεί πως η με οποιονδήποτε τρόπο συμμετοχή της σε ένα κυβερνητικό σχήμα, αποτελεί πολιτική αυτοκτονία και οριστική διαγραφή της ως κομματικού μηχανισμού από την πολιτική ζωή της χώρας.

Το ΠΑΣΟΚ, επίσης βεβαρυμένο ταμάλα με την πολιτική διαφθορά, την συστηματική αλλοίωση του Συντάγματος, αλλά και την είσοδο της χώρας στο καθεστώς μνημονίων – κατοχής, πνέοντας τα λοίσθια, προσέλαβε την Φώφη Γεννηματά ως «θυρωρό» που θα κλείσει οριστικά την «πόρτα του μαγαζιού», προϊδεάζοντας για το τι μέλλει γεννέσθαι στα πολιτικά κόμματα που θα ακολουθήσουν τα βήματα του πάλαι πότε κραταιού ΠΑΣΟΚ…

Στα βήματα του ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα φτιαγμένο από καναλάρχες και μεγαλο-εργολάβους του δημοσίου, το «Ποτάμι», που χωρίς κανένα απολύτως πρόγραμμα αλλά με καθαρά φιλομνημονιακή (φιλογερμανική) πολιτική στάση και με άκρατο καιροσκοπισμό, επιθυμεί χωρίς ενδοιασμούς να μετέχει σε μία κατοχική κυβέρνηση, αδιαφορώντας για το –έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτο- πολιτικό αύριο. Η ανυπαρξία πολιτικής και οικονομικής πρότασης, αλλά κυρίως η επικίνδυνη άγνοια(;) επί των κρισιμότατων εθνικών θεμάτων, καθιστούν το ο πολιτικό «μόρφωμα» του Σταύρου Θεοδωράκη, ως έναν επικίνδυνο «καλοθελητή» των γερμανικών (και όχι μόνο) συμφερόντων…

Η περίπτωση των ΑΝΕΛ, εκτός από τον πρόσφατο τραγέλαφο με την ρίψη αυγών και άλλων τινών στον πρόεδρό του κόμματος και υπουργό Εθνικής Άμυνας, Πάνο Καμμένο, αποτελεί μία ακόμη περίπτωση κόμματος που διέθετε καταπληκτική «βιτρίνα», αλλά δεν είχε να διαθέσει τίποτε άλλο στην χώρα πέρα από εύκολα «παχιά λόγια» και υποσχέσεις των στελεχών του. Αποτελεί μία «καραμπινάτη» περίπτωση κόμματος που καπηλεύθηκε επιλεκτικά τον πατριωτικό χώρο και με αυτό τον τρόπο επέκτεινε την περαιτέρω διάσπαση του (λίαν ευχάριστο γεγονός για όσους δεν θέλουν να λειτουργούν οι Έλληνες πολίτες ως έθνος). Οι συνεχείς παραιτήσεις μελών και στελεχών του, αλλά και η απόλυτη απομάκρυνση της ηγετικής του ομάδας από το καταστατικό λειτουργίας των ΑΝΕΛ, κατέδειξαν για μία ακόμη φορά την σοβαρότατη «πολιτική ασθένεια» της ανακολουθίας λόγων και έργων. Στην περίπτωση των ΑΝΕΛ, που τον Ιανουάριο του 2015 ζητούσαν την ψήφο των πολιτών προκειμένου να λειτουργήσουν ως αντισταθμιστικός παράγοντας απέναντι στον εθνομηδενισμό του ΣΥΡΙΖΑ και η μετέπειτα πλήρης ασυμβατότητα ακόμη και με το καταστατικό του κόμματος, αποδεικνύονται ταφόπλακα μίας προσπάθειας που από το 2012 έδειξε πως οδηγούνταν στο κενό εξαιτίας της ματαιοδοξίας συγκεκριμένων υψηλά ιστάμενων στελεχών του. Έχοντας κλείσει τον «κύκλο» τους, οριστικά και αμετάκλητα, οι ΑΝΕΛ οδηγούνται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, αφού δεν στάθηκαν ικανοί να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο – πρόταση διάσωσης της χώρας (για την ακρίβεια τέτοιο σχέδιο υπήρξε και κατατέθηκε το 2012 στην σύγκλιση των πολιτικών αρχηγών με τον Κάρολο Παπούλια, αλλά ο ίδιος ο κ. Καμμένος αρνήθηκε την ύπαρξη του όταν διαπιστώθηκε πως κανένα κόμμα δεν είχε πρόταση – πρόγραμμα και ο κ. Βενιζέλος απευθυνόμενος στον κ. Καμμένο του είχε πει «μπορεί να γίνει τώρα κυβέρνηση των ΑΝΕΛ, αλλά χωρίς τον κ. Καμμένο πρωθυπουργό»). Η παρένθεση των ΑΝΕΛ έκλεισε, άδοξα για όσους ρομαντικούς πατριώτες πίστεψαν πως «κάτι καλό θα μπορούσε να γίνει» και η επίδραση αυτής της «κακής προσπάθειας – παρένθεσης» λειτουργεί ως «φρένο» υγιών πολιτικών δυνάμεων που μέχρι σήμερα δεν έχει επιτραπεί –από το σύστημα- η ανάδειξή τους.

ΚΚΕ και Χρυσή Αυγή αποτελούν δύο τελείως διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις, με την ίδια περίπου καταγεγραμμένη (επίσημα) δυναμική, είτε δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν να κυβερνήσουν (ΚΚΕ) είτε αν κυβερνήσουν θα οδηγήσουν σε απόλυτη διεθνή (οικονομική και πολιτική) απομόνωση τη χώρα επειδή έχουν χαρακτηριστεί (δικαίως ή αδίκως, είναι τελείως αδιάφορο, ιδιαίτερα αυτή τη χρονική στιγμή) ως φασίστες και ναζιστές...

Έτσι, με ένα διαλυμένο και χωρίς ουσιαστικό ρόλο υπάρχον πολιτικό σκηνικό, απαντώντας στο ερώτημα του τίτλου, αν σήμερα έχουμε ή δεν έχουμε κυβέρνηση, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι εδώ και πολλά χρόνια η Ελλάδα δεν έχει κυβέρνηση. Τουλάχιστον δεν έχει κυβέρνηση η οποία εργάζεται υπέρ της υπεράσπισης των συμφερόντων (και της ακεραιότητας της χώρας) και υπέρ των Ελλήνων πολιτών, λόγω ανικανότητας παραγωγής κυβερνητικού σοβαρού σχεδιασμού και έργου, αλλά κυρίως, εξαιτίας της σχέσης των εκάστοτε κυβερνώντων με παρακείμενες της εξουσίας «οντότητες» που διέφθειραν και στη συνέχεια εκβίασαν συστηματικά τους ενίοτε κυβερνώντες. Βέβαια, και το γεγονός της αισχρής ταξινόμησης ιεράρχησης των κυβερνητικών προτεραιοτήτων, που έθεταν πάντα το συμφέρον του κόμματος πριν από τα συμφέροντα της χώρας, είναι μία ακόμη σοβαρότατη παράμετρος η οποία συνετέλεσε στα μέγιστα ώστε το Σύνταγμα της χώρας να διαβρωθεί με νόμους λίαν ύποπτους αλλά και να καταπατηθεί όποτε δεν υπήρξαν ικανά χρονικά περιθώρια για την αλλοίωσή του, καθιστώντας τους εκάστοτε κυβερνώντες υπεύθυνους για συστηματική παραβίαση των αρχών του Συντάγματος και για επικίνδυνη έκθεση της Ελλάδας σε κινδύνους που οδήγησαν στο τραγικό σήμερα, μετατρέποντας τη χώρα σε χώρο και αποικία δυνάμεων που στόχευσαν και εκτέλεσαν βάσει λεπτομερούς σχεδιασμού μία γενοκτονία εις βάρος του ελληνικού λαού αλλά και την καταλήστευση της Ελλάδας επί του συνόλου των πλουτοπαραγωγικών πηγών της…

Χωρίς κυβέρνηση, λοιπόν, σε μία κρισιμότατη χρονική περίοδο (με συνταρακτικές γεωπολιτικές αναταράξεις στην περιοχή μας), καλούνται –για λόγους που ο πρωθυπουργός δεν επεξήγησε επαρκώς- οι πολίτες της χώρας να προσέλθουν στις κάλπες για να επιλέξουν μεταξύ των…. ανίκανων και επικίνδυνων ποιος είναι «ικανός» να βρεθεί στο τιμόνι της χώρας, η οποία έχει παραδοθεί προς λεηλασία στις ευρωκατοχικές (κυρίως γερμανικές) δυνάμεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η πολιτική ανικανότητα και ευθυνοφοβία καταστρέφουν ή απειλούν να καταστρέψουν μία χώρα. Είναι όμως η πρώτη –ίσως- φορά, που συντεταγμένες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας, την σέρνουν προς την ολική καταστροφή της.

Το ζητούμενο, μέσα από όλα αυτά, είναι το τι πρέπει να κάνει και πως πρέπει να αντιδράσει ο ελληνικός λαός. Αν και μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει σχηματισθεί ο χάρτης των πολιτικών κομμάτων που θα συμμετέχουν στις εκλογές, αν και δεν γνωρίζουμε τι προγράμματα(;) θα επικαλεσθούν κατά την προεκλογική περίοδο και τέλος, αν και δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα ούτε την ακριβή ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, πιστεύουμε πως οι συγκεκριμένες εκλογές αποτελούν μία υψηλής τεχνικής παγίδευση των πολιτών, η οποία επιβεβαιώνεται με τη δήλωση της Κομισιόν, η οποία ανέφερε πως αυτές οι εκλογές είναι μία ευκαιρία για να διευρυνθεί το μέτωπο των φιλομνημονιακών στην λαϊκή βάση…

Δεν γνωρίζουμε εάν κατά την προεκλογική περίοδο θα πέσουν και άλλα αυγά, ντομάτες, πέτρες ή και βοθρολύμματα κατά των υποψηφίων βουλευτών και αρχηγών κομμάτων. Γνωρίζουμε, όμως πως ο κυβερνητικός αιφνιδιασμός των εκλογών, ως επιπλέον στόχευση είχε την αφαίρεση πολύτιμου χρόνου από την σοβαρή πιθανότητα δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών που θα είχαν προτάσεις ουσίας, με στιβαρές και σοβαρές καινοφανείς πολιτικές παρουσίες και που, τέλος, θα συγκέντρωναν ισχυρή δυναμική (λίαν επικίνδυνη για το παρόν φιλομνημονιακό πολιτικό δυναμικό) στην εμπιστοσύνη των πολιτών. Κύριος στόχος της επικείμενης εκλογικής διαδικασίας είναι η παράταση του πολιτικού (και οικονομικού) χάους στην Ελλάδα, με ένα υποταγμένο στις γερμανικές απαιτήσεις κυβερνητικό σχήμα – συνονθύλευμα, του οποίου η χρονική διάρκεια θα είναι αντιστρόφως ανάλογη της προθυμίας επιβολής των καταστροφικών για την Ελλάδα εφαρμοστικών νόμων.

Σύσταση προς σκεπτόμενους πολίτες: Αντίσταση επί της ουσίας, με άρνηση στήριξης των μηχανισμών κατοχής της χώρας, δηλαδή της κατοχικής οικονομίας… και ταυτόχρονη δημιουργία πυρήνων πολιτών που με υψηλές ταχύτητες θα δομήσουν πολιτικό λόγο και θα αναδείξουν πρόσωπα έντιμα, ηθικά και, κυρίως, με ειλικρινή διάθεση προσφοράς. Και δεν πιστεύουμε πως τα νέα αυτά πολιτικά πρόσωπα θα πρέπει να είναι απαραίτητα –στο σύνολό τους- «γραμματιζούμενοι»…

ΥΓ: Ακόμη κυκλοφορούν ελεύθεροι όλοι όσοι κατέστρεψαν είτε προς ίδιον όφελος είτε κατόπιν εντολών τη χώρα... Κανείς δεν έχει ζητήσει -επισήμως- και δεν έχει επιδιώξει ουσιαστικά την (παραδειγματική) τιμωρία τους. Και αυτό θα έπρεπε να λέει πάρα πολλά σε όσους θα ψηφίσουν στις επικείμενες εκλογές...
Τέλος, απευθυνομενοι προς τον πρωθυπουργό ο οποίος δήλωσε ότι "επαναστατικό είναι να ανοίγεις δρόμους ακόμη και όταν δεν υπάρχουν", εμείς του λέμε ότι "ηλίθιο και επικίνδυνο είναι να ανοίγεις τρύπες εκεί που δεν υπάρχουν"... (ελπίζουμε να είναι σε τέτοια διανοητική κατάσταση που να μπορεί να κατανοήσει την συμβουλή μας)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος 

Εξήντα στους εκατό νέους στην Ελλάδα της τρόικα και της κυανοπράσινης Συγκυβέρνησης, βιώνουν την καθημερινότητά τους μακριά από χώρους απασχόλησης που ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΩΡΑΝΕ…

Πίνουν τον καφέ τους (και ευτυχώς μόνο ένα μικρό ποσοστό καπνίζουν τα τσιγάρα που «στρίβουν» μόνοι τους) ξοδεύοντας προσεκτικά ένα διαρκώς μειούμενο «χαρτζιλίκι» που προέρχεται από το υστέρημα των γονιών και τη μειωμένη σύνταξη των παππούδων καθώς «μεροκάματο… γιοκ!»

Είχα τις προάλλες μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με μια παρέα νέων παιδιών που ειλικρινά με εντυπωσίασαν με την ικανότητά τους να «βλέπουν» πράγματα και καταστάσεις που οι γονείς τους και εμείς οι μεγαλύτεροι στην ηλικία ΔΕΝ «βλέπουμε» ή, εάν έτσι το θέλετε, τουλάχιστον αρνιόμαστε να δούμε.

Το σημερινό σύντομο σχόλιό μου στοχεύει πρωτίστως σε άτομα που βρίσκονται ηλικιακά ανάμεσα στα 15 και 25 χρόνια ζωής αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι φίλοι αναγνώστες και αναγνώστριες του blog δεν θα πρέπει να το διαβάσουν!
Κάθε άλλο…

Πριν, όμως, βιαστούν κάποιοι αναγνώστες να με κατηγορήσουν για «ξενομανία» δηλώνω άμεσα ότι ο όρος déjàvu έχει γαλλική προέλευση και σημαίνει, κυριολεκτικά, «το έχω ήδη δει, ή μου έχει ήδη συμβεί».

Όσοι έχουν βιώσει το συναίσθημα το περιγράφουν ως μια πάρα πολύ δυνατή αίσθηση οικειότητας με κάτι που δεν θα έπρεπε να μας είναι γνωστό.

Επέλεξα τον συγκεκριμένο όρο και αναφέρθηκα σε νέους και νέες που μετρούν 15-25 χρόνια ζωής στην ευλογημένη χώρα που την λέμε ΕΛΛΑΔΑ και είναι ένας από τους ωραιότερους κήπους-παραδείσους της γης, επειδή το φαινόμενο του deja vu συμβαίνει πολύ συχνά σε άτομα αυτής τη ηλικίας, αλλά ερευνητικά δεδομένα πιστοποιούν ότι σχεδόν 70% όλων των ανθρώπων είχαν ή θα έχουν μια ή περισσότερες εμπειρίες τύπου deja vu.

Η συζήτησή μας επικεντρώθηκε στην δραματική ανεργία των νέων, στην μείωση εισοδημάτων από εργασία ή από συντάξεις, στην έξοδο επιστημόνων και άλλων Ελλήνων στις αγορές της Ευρώπης και στις ανύπαρκτες για όλους προοπτικές παρά τις εξαγγελίες της Συγκυβέρνησης.

Πιστεύουν τα παιδιά αυτά σε βελτίωση της οικονομικής μας κατάστασης στο άμεσο μέλλον;
ΟΧΙ, κατηγορηματικά ΟΧΙ και για το λόγο αυτό είπα παραπάνω ότι τα παιδιά μας «βλέπουν» αυτά που εμείς ΔΕΝ «βλέπουμε».

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ για «αντιπολιτευτική διάθεση» απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ που μονίμως προηγείται στις δημοσκοπήσεις αλλά ΔΕΝ σημειώνει καθοριστική αύξηση στα ποσοστά του.

«Βλέπουμε» είπαν μερικά από τα παιδιά «άτομα που μέχρι χτες ήταν βασικά και δημοσίως δηλωμένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να είναι σήμερα όχι απλά μέλη αλλά εκλεγμένοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και συνειδητοποιούμε ότι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται από το παλιό ΠΑΣΟΚ…»

«Βλέπουμε» είπαν μερικά άλλα παιδιά «τα στελέχη της Συγκυβέρνησης και αναρωτιόμαστε πού ακριβώς αρχίζει και πού τελειώνει η Νέα Δημοκρατία, που αρχίζει και πού τελειώνει η Πολιτική Άνοιξη και πως το δραματικά συρρικνωμένο ΠΑΣΟΚ μοιάζει να έχει το πάνω χέρι στα πολιτικά μας πράγματα…»

Τα είπε όλα ο Μάκης απευθυνόμενος στην «αφεντιά» μου:
«Κύριε Καθηγητά πώς το λένε εκείνο το φαινόμενο όπου αισθάνεσαι ότι αυτό που βιώνεις ΔΕΝ είναι καθόλου καινούργιο αλλά το έχεις ξαναζήσει ενώ στην πραγματικότητα ΔΕΝ το έχεις ξαναζήσει;»

«Deja vu» του απάντησα!

Μια άγνωστη σε εμάς κοπέλα από διπλανό τραπέζι παρενέβη στη δική μας συζήτηση…
«Έτσι όπως το πάει ο κ Σαμαράς θα φέρει τον κ Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, στο Μαξίμου όποτε και εάν γίνουν οι επόμενες εκλογές…»

«Θυμηθείτε» μας είπε, «τον κ Αντώνη Σαμαρά του 1993 που επανάφερε το ΠΑΣΟΚ του μακαρίτη Ανδρέα στην Κυβέρνηση αφού, με αφορμή το όνομα της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, είχε «γκρεμίσει» την Κυβέρνηση Μητσοτάκη, στην οποία είχε τιμηθεί με το «βαρύ» Υπουργείο των Εξωτερικών...»

«Αυτό», εξήγησα εγώ στην παρέα, «ΔΕΝ ανήκει στα φαινόμενα του τύπου Deja vu αλλά είναι ιστορικά αναμφισβήτητη πραγματικότητα!..»

(Υ.Γ ‘Όπως ήδη βιώνουμε από τον Ιανουάριο ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε Κυβέρνηση, το 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ είναι πραγματικότητα, πολλοί παλαιοί «ΣΥΡΙΖΑ» παρέμειναν πιστοί στις προεκλογικές τους υποσχέσεις ψηφίζοντας ΟΧΙ και ο κ Τσίπρας προέκυψε ως δημοφιλής πολιτικός που ελπίζει να ηγηθεί και στο νέο Κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές…)

Ελπίζω ο ΑΡΚΑΣ να μην παρεξηγήσει την χρήση του σκίτσου που ακολουθεί…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Οι Γερμανοί λεηλατούν την Ελλάδα και η κυβέρνηση... λιάζεται!
  • Οι νικηφόρες κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού βορρά τώρα προσκαλούν τις επιχειρήσεις τους να μοιραστούν τα λάφυρα
«Στον νικητή πηγαίνουν τα λάφυρα: Με αυτή τη φράση ξεκινάει το άρθρο του ο πολιτικός συντάκτης του MarketWatch, Darrell Delamaide, ο οποίος αναφερόμενος στις ιδιωτικοποιήσεις στη χώρα μας, τονίζει ότι προτού προλάβει να στεγνώσει το μελάνι στη νέα συμφωνία για το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, οι γερμανικές εταιρείες ξεκίνησαν να λεηλατούν τα περιουσιακά στοιχεία της.

Ο D. Delamaide αναφέρεται στην πρόσφατη συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της γερμανικής εταιρείας που διαχειρίζεται το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, Fraport, για τη διαχείριση για έως 50 χρόνια, 14 περιφερειακών αεροδρομίων, κυρίως σε νησιά όπως η Μύκονος και η Σαντορίνη, που είναι δημοφιλή στους τουρίστες.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας για το νέο πρόγραμμα διάσωσης, ύψους 86 δισ. ευρώ, που προσθέτει επιπλέον χρέος στην ήδη υπερχρεωμένη χώρα, η Ελλάδα πρέπει να πωλήσει κρατικά περιουσιακά στοιχεία σε αξιοσημείωτα χαμηλές τιμές σε ξένους κυρίως υποψηφίους, με τις γερμανικές εταιρείες να είναι πρώτες στη σειρά.

Στο τέλος, ο Τσίπρας δεν είχε άλλη επιλογή από το να υποχωρήσει στις απαιτήσεις των δανειστών, αν ήθελε να κρατήσει την υπόσχεσή του για παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ.

Ωστόσο, αυτή η λεηλασία έχει πλέον αρχίσει να αποκαλύπτει αυτή την παρωδία του ευρώ για το τι πραγματικά είναι: ένας πόλεμος για την κατάκτηση μέσω των χρημάτων, αντί των όπλων.

Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι ένα τυπικό χαρακτηριστικό του μείγματος νεοφιλελεύθερης πολιτικής, επιδιώκοντας μικρότερες κυβερνήσεις, λιγότερη κρατική παρέμβαση και περισσότερο ανταγωνισμό στην ελεύθερη αγορά.
(Οι ιδιωτικοποιήσεις, βεβαίως, οδηγούν συχνά στον καπιταλισμό, ενώ ορισμένες υπηρεσίες, όπως η ενέργεια και τα τρένα, είναι αναμφισβήτητα πιο αποδοτικές ως κρατικά μονοπώλια).

Ωστόσο, οι ιδιωτικοποιήσεις στο πλαίσιο της συμφωνίας για το πρόγραμμα διάσωσης ισοδυναμεί με απαλλοτρίωση, όπως αναγκάζοντας έναν πτωχευμένο να πωλήσει τα ασημικά της οικογένειας για να πληρώσει τα χρέη του.

Μετά τη συσσώρευση ολοένα και περισσότερου μη βιώσιμου χρέους μετά τα δύο προηγούμενα προγράμματα διάσωσης, οι νικηφόρες κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού βορρά τώρα προσκαλούν τις επιχειρήσεις τους να μοιραστούν τα λάφυρα.

Όπως σημειώνεται, «η Fraport, η οποία ειρωνικά ελέγχεται κατά πλειοψηφία από το γερμανικό κράτος, έχει επιλέξει εκείνα τα περιφερειακά αεροδρόμια που βγάζουν κέρδη» και «είναι χαρούμενη να αφήσει τα υπόλοιπα 30 με ζημιά αεροδρόμια στα χέρια ενός πτωχευμένου κράτους».
Παράλληλα, υπογραμμίζεται ότι παρά τη συναίνεση της ελληνικής κυβέρνησης, η γερμανική εταιρεία υποδήλωσε ότι ίσως να αναζητήσει καλύτερους όρους από αυτούς που είχαν συμφωνηθεί.

Αυτό το ίδιο μοντέλο του να παίρνεις επικερδή περιουσιακά στοιχεία σε πολύ χαμηλές τιμές, χωρίς αμφιβολία θα καταστεί σαφές και στις άλλες πωλήσεις που θα γίνουν στο πλαίσιο της συμφωνίας.

Το πώς μπορεί κανείς να δει αυτή την κραυγαλέα αισχροκέρδεια ως περαιτέρω διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι ένα μυστήριο, όπως και πώς γίνεται κανείς να δει αυτή την καθαρή γερμανική επίθεση με αταραξία.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, ανίκητος μετά την αντίστασή του να συνθηκολογήσει, έκλεισε τη σύντομη θητεία του ως υπουργού Οικονομικών, αναφέροντας σε μια σχολιασμένη έκδοση του μνημονίου κατανόησης ότι η ελληνική κυβέρνηση τον Μάιο είχε προτείνει μια εναλλακτική για τις ιδιωτικοποιήσεις, βάσει της οποίας θα αξιοποιούνταν τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία για να υπάρξει προώθηση των επενδύσεων και της ανάπτυξης.
Σύμφωνα με το σχέδιο, η Ελλάδα θα αναβάθμιζε τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία, αξιοποιώντας πλήρως τη βοήθεια από πηγές της Ε.Ε., όπως η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, ώστε να δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη και στη συνέχεια θα τα ιδιωτικοποιούσε σε πολύ υψηλότερη τιμή.

Όπως και κάθε άλλη πρόταση από την ελληνική πλευρά, και αυτή απορρίφθηκε από τους υπό τη γερμανική ηγεσία διαπραγματευτές της Ε.Ε.

Ο πόλεμος έχει τελειώσει, ας ξεκινήσει η κατάληψη…

Πηγή CrashOnline


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου