Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Σεπ 2014

Το να κυκλοφορούν σε μία χώρα πράκτορες ξένων χωρών, είναι κάτι που θεωρείται φυσιολογικό, αν και αποτελεί πρώτη προτεραιότητα των υπηρεσιών αντικατασκοπείας η εύρεσή τους και η διακοπή της δράσης τους. Ο εντοπισμός ενός πράκτορα ή διπλού πράκτορα σημαίνει αυτόματα την σύλληψη και την φυλάκισή του. Αυτό συμβαίνει σε φυσιολογικές χώρες, που σέβονται την υπόσταση, την δομή και την ασφάλειά τους, που λειτουργούν με βάση τους νόμους και προς το συμφέρον των πολιτών τους. Δυστυχώς, η Ελλάδα φαίνεται πως δεν βρίσκεται στον κατάλογο των σοβαρών κρατών, που διατηρούν τα ελάχιστα και τα απολύτως τυπικά κριτήρια λειτουργίας μίας χώρας…

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Σύμφωνα με τα περίφημα WikiLeaks, ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, κ. Ρις, είχε ευθαρσώς αναφερθεί σε ομάδα δυσαρεστημένων ΠΑΣΟΚων υπαλλήλων του ΥΔΤ οι οποίοι, όπως ανέφερε ο κ. πρέσβης, ήταν επιρρεπείς στις διαρροές και η οποία προφανώς διέθετε τα «προσόντα» για συνεργασία με την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα και, φυσικά, με τις αρμόδιες αμερικανικές υπηρεσίες.

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα της έρευνας του 3ου Τακτικού Ανακριτή κ. Φούκα, στην Ελλάδα λειτουργούσε ομάδα πολιτικών (τουλάχιστον ενός, αν και η «προθυμία» κάποιων πολιτικών προσωπικοτήτων όπως ο κ. Χρυσοχοΐδης, στο να ισοπεδώσουν τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες επειδή δεν «ταίριαζαν» με τον τρόπο λειτουργίας των αντίστοιχων των ΗΠΑ, αποδεικνύει πως η «ταύτιση» ήταν αποδεκτή και σε άλλους πολιτικούς) και υπαλλήλων της ΕΥΠ που υπέκλεπτε την απόρρητη πρωθυπουργική ενημέρωση (επί πρωθυπουργίας Κ. Καραμανλή) και την «προωθούσε» σε τρίτα πρόσωπα… Προφανώς, αυτή η ομάδα συνεχίζει να λειτουργεί, αφού ΚΑΝΕΝΑ από τα μέλη της δεν έχει φυλακιστεί, παρά μόνο έχουν εκδοθεί αποφάσεις παρουσίασης κάποιων από αυτούς στο Τμήμα της περιοχής κατοικίας τους, καθώς και απαγόρευση εξόδου τους από την Ελλάδα.

Όμως, πώς ονομάζεται η υποκλοπή άκρως απόρρητων κρατικών εγγράφων; Μήπως, σύμφωνα με τον Ποινικό μας Κώδικα, χαρακτηρίζεται ως κατασκοπεία και μάλιστα στον ύψιστο βαθμό, αφού τα υποκλαπέντα έγγραφα ήταν «για τα μάτια του πρωθυπουργού» και μόνο; Και γιατί, αφού η συγκεκριμένη πράξη τιμωρείται διεθνώς με άμεση φυλάκιση, στην Ελλάδα τα εμπλεκόμενα πρόσωπα συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθερα, να παραμένουν στους χώρους εργασίας τους (όντας κρατικοί υπάλληλοι) και να δημιουργούνται υπόνοιες τόσο για πιθανή συνέχιση του «έργου» τους, όσο και για την πιθανή δημιουργία κωλυμάτων στο ανακριτικό έργο του κ. Φούκα;

Εμπλεκόμενος, μάλιστα, υπάλληλος της ΕΥΠ (σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας "Κυριακάτικη KontraNews"), έχει παραπεμφθεί και για ψευδορκία σε Ελληνικό Δικαστήριο, ενώ έχει προβεί και σε (αυτο)αποκάλυψή του, όταν συνελήφθη για παραβίαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας (υπερβολική ταχύτητα) από όργανα της Τροχαίας Λάρισας , τα οποία -σύμφωνα με δημοσιεύματα- και «απείλησε»!!!

Σε άλλες περιπτώσεις, ο ίδιος, φέρεται, μέσω σχολίων του στο διαδίκτυο, να κατασυκοφαντεί, να λασπολογεί και να επιχειρεί να τρομοκρατήσει πρόσωπα που θεωρεί ότι συνέβαλαν στην αποκάλυψη των «ιδιαίτερων δραστηριοτήτων» του (μη σύννομων σύμφωνα με τον κ. Φούκα), ενώ (σύμφωνα με δημοσίευμα της "Κυριακάτικης KontraNews") φέρεται να είναι το πρόσωπο που ασκεί το «χόμπι» της διαρροής πληροφοριών από την ΕΥΠ προς τον Τύπο.

Εμείς, λοιπόν, αναρωτιόμαστε: Πώς είναι δυνατόν, «προσωπικότητες» αυτού του είδους, κρατικοί υπάλληλοι, να συνεχίζουν να μένουν εκτός φυλακής; Αντιλαμβάνονται οι αρμόδιες αρχές, οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι (εσείς κύριε Κικίλια), πως δεν παραβιάζεται μόνο η λογική, αλλά και ο νόμος του κράτους, που απαιτεί την άμεση και με τυπικές διαδικασίες «παύση» της εργασίας των συγκεκριμένων «κρατικών υπαλλήλων»; Και, τι θα συμβεί αύριο, εάν επιβεβαιωθεί ο ρόλος των συγκεκριμένων «κρατικών υπαλλήλων» (και δη της ΕΥΠ) σχετικά με κατασκοπεία εις βάρος της χώρας; Ποιος θα καταμετρήσει το ύψος της πραγματικής ζημίας που πιθανόν να επιφέρει η παράταση της παραμονής τους σε χώρους ιδιαίτερα ευαίσθητους και με πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες;

Ποιά είναι, άραγε, η δικαιολογία τόσο του κ. Δραβίλλα, όσο και των πολιτικών προϊσταμένων του (και του ίδιου του πρωθυπουργού) εάν συμβεί κάτι τέτοιο; Ή μήπως τότε θα επιλεγεί η οδός της παρασιώπησης της κατασκοπευτικής δραστηριότητας εις βάρος της Ελλάδας για λόγους προσωπικού πολιτικού κόστους που δεν θα επιθυμεί να «φορτωθεί» κανένας από τους «υπεύθυνους» πολιτικούς;

Σε περίπτωση, πάντως, που κάποιοι δεν το γνωρίζουν ή το ξεχνούν, εμείς θα τους το θυμίσουμε: Οι υπάλληλοι της ΕΥΠ και οι πράκτορές της πρέπει να είναι «μουγγοί» και όχι «λαλίστατοι τραγουδιστές». Πρέπει να συλλέγουν και όχι να διαρρέουν πληροφορίες. Και φυσικά, να παραμένουν μακριά από πολιτικές δραστηριότητες παντός τύπου. Δυστυχώς, μέχρι στιγμής, κάποιοι «κρατικοί υπάλληλοι» φαίνεται πως είναι κάτι περισσότερο από λαλίστατοι. Και αυτή τους η «συνήθεια» τους καθιστά επικίνδυνους τόσο για την ίδια την κυβέρνηση (και το έργο της) όσο και για τα συμφέροντα της χώρας και τους πολίτες της…

Και όμως, συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, ανάμεσά μας…, μεταφέροντας αυτόματα την οποιαδήποτε παραβατικότητά τους στους προϊσταμένους τους, που δεν έχουν φροντίσει για την απομάκρυνση αλλά και τον περαιτέρω «περιορισμό» τους…

 

Γράφει ο Βασίλης Τσούγκαρης

Περίμενα να πέσει ο θόρυβος από την επίσκεψη του «πρωθυπουργού» στη ΔΕΘ, έτσι, για να πούμε μια δυο κουβέντες σχετικά με ΟΛΟΥΣ αυτούς που μας έχουν για πολύ «ΓΚΑΟΥ», για τα χαϊβάνια που θα χάψουμε κάθε μπούρδα που θα μας αμολησουν, κάθε υπόσχεση, κάθε ΘΑ.

Το έχουμε ξαναπεί, κάθε χρόνο μας κουβαλιούνται στην Έκθεση σαν τους κατακτητές που θα δώσουν διάφορα δώρα στους «ιθαγενείς», καθρεφτάκια, μπιχλιμπίδια και, διάφορες σαβούρες προκειμένου να τους αρπάξουν τη γη τους.

Και οι «ιθαγενείς», τσιμπάνε, πιστεύουν τις ψευτιές, τα ΘΑ, και χειροκροτούν όλο χαρά, γιατί οι «ξένοι» θα τους σώσουν. Πέφτει πολύ χειροκρότημα δηλαδή, και στο πλήθος που χειροκροτεί, ξεχωρίζεις ηλικίες μεταξύ εβδομήντα και «φευγα» κυρίως….

Και τι χειροκρότησαν όλοι αυτοί;

«Μόνο ελπίδες και υποσχέσεις για ελαφρύνσεις περιλάμβανε τελικά η επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Ο Αντώνης Σαμαράς, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο Βελλίδειο, εκτός της μείωσης του ΕΦΚ στο πετρέλαιο θέρμανσης, παρέπεμψε όλα τα υπόλοιπα στις… καλένδες. Τα θετικά μηνύματα που διέρρεε το κυβερνητικό στρατόπεδο τις τελευταίες ημέρες φαίνεται πως σκόνταψαν στις συνομιλίες με την Τρόικα στο Παρίσι, καθώς, το μόνο συμπέρασμα που εξάγεται από τις εκεί διαπραγματεύσεις είναι το… καλό κλίμα μεταξύ των δύο πλευρών. Οι δύσκολες αποφάσεις αναμένονται να ληφθούν για ακόμη μια φορά στην Αθήνα με τη επάνοδο των εκπροσώπων των δανειστών, όπου οι συνομιλίες θα είναι για ακόμη μια φορά σκληρές.

Ουσιαστικά, ο πρωθυπουργός, εξήγγειλε μόνο τη μείωση στον Ενιαίο Φόρο Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης, ενώ για τα υπόλοιπα «καυτά» ζητήματα άφησε να πλανώνται στον αέρα υποσχέσεις αλλαγών, αλλά σε βάθος χρόνου.

Τι θα ισχύσει για το πετρέλαιο θέρμανσης

Ο πρωθυπουργός έδωσε, όπως ήταν αναμενόμενο, μεγάλη βαρύτητα στην μείωση του ΕΦΚ στο πετρέλαιο θέρμανσης, ο οποίος θα είναι κατά 30% μικρότερος, ενώ, παράλληλα, θα διατηρηθούν και τα επιδόματα θέρμανσης.

«Στο προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2015 θα υπάρξει πρόβλεψη για μείωση κατά 30% του ειδικού φόρου θέρμανσης» ήταν τα λόγια του πρωθυπουργού, ενώ, αυτό ήταν και ένα μέτρο στο οποίο φέρεται να είχαν συμφωνήσει οι δανειστές τις συνομιλίες στο Παρίσι.

Πρακτικά αυτό σημαίνει μείωση της τάξης των 10 – 12 λεπτών ανά λίτρο με την λιανική τιμή να διαμορφώνεται στο 1,15 -1,2 ευρώ το λίτρο. Ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στο πετρέλαιο διαμορφώνεται σήμερα στα 33 λεπτά το λίτρο, δηλαδή η μείωση κατά 30% σημαίνει ότι ο φόρος θα πέσει στα 23 λεπτά. Μαζί με το ΦΠΑ (που επιβάλλεται και επί του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης) η τελική μείωση φθάνει μέχρι τα 12 λεπτά. Η τιμή που θα διαμορφωθεί τον Οκτώβριο, οπότε αρχίζει η περίοδος θέρμανσης, εξαρτάται ωστόσο και από τα δεδομένα της διεθνούς αγοράς (διεθνείς τιμές καυσίμων και ισοτιμία δολαρίου/ευρώ), που θα έχουν διαμορφωθεί τότε.

Όλα τα υπόλοιπα για… αργότερα

Ο πρωθυπουργός, ωστόσο, αναφορικά με υπόλοιπα «καυτά» θέματα, όπως η μείωση συντελεστών φορολόγησης φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων, η μείωση της εισφοράς αλληλεγγύης, του ΦΠΑ και, κυρίως, η αύξηση των δόσεων για τις οφειλές προς Εφορία και Ταμεία, ήταν μάλλον δυσάρεστα σαφής.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Αντώνης Σαμαράς, έκανε ειδική αναφορά σε όλα αυτά τη ζητήματα, αλλά και στα λάθη και τις αλλαγές στον ΕΝΦΙΑ, ωστόσο, σημείωσε με νόημα «Πιο ψηλά στην ατζέντα μας ήταν η υπερφορολόγηση, που ήταν αναπόφευκτη, αλλά πρέπει να τελειώσει σταδιακά, για να μην γυρίσουμε στα ελλείμματα».

Παρέπεμψε, μάλιστα, για περαιτέρω διευκρινίσεις στο προσχέδιο του Προϋπολογισμού, αλλά, μέχρι τότε, θα έχει μεσολαβήσει η παρουσία της Τρόικα στην Αθήνα και οι νέες διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος, κάτι που σημαίνει πως υπάρχει ακόμη πολύ «ψωμί» μέχρι να συμφωνήσουν οι δανειστές.

Ο οδικός χάρτης και τα επόμενα βήματα

Ο πρωθυπουργός, παρουσίασε, ακόμη και τα επόμενα βήματα για το ελληνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, για τα οποία έθεσε εκ νέου «θολό» χρονικό ορίζοντα υλοποίησης.»

ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΜΕΤΑ ΡΙΓΑΝΕΩΣ, για να μην πούμε πιο βαριά κουβέντα. Η «μπάλα», έχει χαθεί για τα καλά, και όχι μόνο η μπάλα, αλλά ΚΑΙ το γήπεδο, ΚΑΙ οι φίλαθλοι, οι οποίοι ΚΑΙ φέτος θα ΠΑΓΩΣΟΥΝ οι περισσότεροι γιατί όπως είχε δηλώσει επίσημα εκπρόσωπος των βενζινοπωλών, το 90% του κοσμάκη, μπορεί να αγοράσει πετρέλαιο, αυτή είναι η δυνατότητα του, με 60 λεπτά, μια και μιλήσαμε για το πετρέλαιο…

Όσοι αφελείς περίμεναν και φέτος (για να τα πούμε τα πράγματα με το όνομα τους) να ακούσουν «μελωδίες» από το στόμα του πρωθυπουργού, ατύχησαν γιατί όπως αναμενόταν, «ΓΙΑΝΝΗΣ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΕΦΥΓΕ», μας είπε όσα του «έγραψαν» τα αφεντικά του να μας πει, τα είπε, και κακήν κακώς έφυγε.

Αυτά σε γενικές γραμμές, ήλε, είδε, είπε, κορόιδεψε, έκανε το χατίρι των αφεντικών του, και έφυγε. Όχι δηλαδή πως περιμέναμε κάτι καλύτερο…

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΑΔΕΛΦΙΑ…

Επικοινωνία με τον συντάκτη
tsougarisgnomi@gmail.com

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Πληροφορίες του πρακτορείου Reuters κάνουν λόγο για αλλαγή πλεύσης από την πλευρά της ΕΕ, σχετικά με την εφαρμογή νέων κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, λόγω του ουκρανικού ζητήματος.

Σύμφωνα με το πρακτορείο, η ΕΕ αποφάσισε να αναστείλει τις νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, που αναμενόταν να ανακοινώσει τη Δευτέρα και μάλιστα δεν αποκλείεται να υπάρξει πλήρης άρση των κυρώσεων!

Πολλές κυβερνήσεις χωρών – μελών της Ένωσης, λοιπόν, ζήτησαν να εξεταστεί το ενδεχόμενο άρσης των νέων κυρώσεων, εφόσον η εκεχειρία στην Ουκρανία διατηρηθεί.

Για την ώρα η εκεχειρία μοιάζει εύθραυστη, ωστόσο, η ΕΕ αποφάσισε να δώσει χρόνο σε Ρώσους και Ουκρανούς, για να λύσουν το πρόβλημα.

Κάποιες χώρες ζητούν μάλιστα και πλήρη άρση των κυρώσεων, που έχουν ήδη επιβληθεί στη Ρωσία.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ἡ πεῖρα μιᾶς μακρᾶς ζωῆς μοῦ ἔχει διδάξει ὅτι γιά δύο πράγματα ὑπάρχει σιγουριά: γιά τό θάνατο καί τούς... φόρους!
Συνεπῶς, μπορῶ νά κάνω κάποιες ὑποθέσεις, ἀλλ' ὅπως λέμε στό Συντακτικό, αὐτές εἶναι τοῦ προσδοκωμένου.

Κάποιες ὅμως ἀποδεικνύονται ὅτι ἔχουν ἀπόδοση τό πραγματικό. Ὅταν πρό πολλῶν ἐτῶν ὑποστήριξα ὅτι πιθανῶς ὁ τάφος τοῦ Ἀλεξάνδρου βρίσκεται στή Μακεδονία, μιά διαισθητική ὑπόθεση ἔκανα.

Ὅταν ἀργότερα ὑπέδειξα ὡς πιθανώτερο τόπο τήν Ἀμφίπολη, πάλι ὑπόθεση ἔκανα, ἀλλά ἰσχυρότερου εἴδους.
Κι ὅταν, τέλος, ἔγραψα στό βιβλίο μου "Μέγας Ἀλέξανδρος, ὁ Ἄνθρωπος Φαινόμενο", ὅτι πιθανῶς ὁ τάφος νά ἔχει εὑρεθεῖ καί νά μήν τό ἔχουμε ἀντιληφθεῖ καί ὅτι βρίσκεται -πάλι κατά πιθανότητα- ἐκεῖ ὅπου σέ νεώτερη ἐποχή ἔχει στηθεῖ ὁ λεγόμενος "Λέων τῆς Ἀμφιπόλεως", πάλιν κατ' ὑπόθεση ἔγραψα.

Συχνά ἕνας χῶρος ἔχει λαλιά. Ἀρκεῖ νά ἔχεις εὐαίσθητη ἀκοή καί νά ξέρεις νά ἀκοῦς.
Τή φωνή τῆς γῆς δέν τήν κατανοεῖ εὔκολα κάποιος πού δέν ἔχει ἀσκημένη ὅραση καί ἀκοή. Συνεπῶς τό "εἶμαι πεπεισμένος", πού μοῦ ἔχουν κολλήσει κάποιοι -καλοπροαίρετα ὑποθέτω-, δέν μοῦ ταιριάζει.

Πεπεισμένος εἶμαι μόνο γιά τούς φόρους πού θά πληρώνω ὅσο ζῶ.
Ὅσο γιά τό πόσο θά ζῶ, τ' ἀφήνω στήν ἁρμοδιότητα τοῦ Κυρίου.
Ὑποθέτω ὅτι οἱ δικές Του ἀποφάσεις δέν ὑποτάσσονται στά κελεύσματα κάποιας ὑπερουράνιας Τρόικας!

Σαράντος Καργάκος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η Ελλάδα διανύει τον πέμπτο χρόνο μιας καθολικής και εξουθενωτικής κρίσης, χωρίς ακόμα στην πραγματικότητα να διαγράφεται η προοπτική μιας ανάταξης, ή έστω μιας άμεσης βελτίωσης. Η δική μας κατάρρευση εντάσσεται σε μια γενική οικονομική κρίση του δυτικού κόσμου, αλλά στην Ελλάδα εκδηλώνεται με την πιο παροξυστική και ακραία μορφή της. Πολύ συχνά η αντιπολίτευση, και κατ’ εξοχήν ο ΣΥΡΙΖΑ, επαναλαμβάνει πως η κρίση δεν είναι ειδικά ελληνική, αλλά αφορά στο σύνολο του καπιταλιστικού κόσμου. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά και ψέμα ταυτόχρονα.

Ολόκληρη η Δύση ευρίσκεται σε κρίση, αλλά η Ελλάδα βιώνει την απειλή μιας συνολικής και γενικευμένης καταστροφής, και όχι μόνον οικονομικής.

Αυτός ο στρουθοκαμηλισμός των πολιτικών δυνάμεων, του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης, καθώς και ενός μεγάλου μέρους του ίδιου του λαού, είναι η χειρότερη έκφανση αυτής της κρίσης. Διότι, κάτι που δεν αναγνωρίζεται σε όλες του τις διαστάσεις, είναι αδύνατο και να θεραπευθεί. Διότι, η Ελλάδα δεν περνάει μια βαθιά ύφεση όπως η Ιταλία, η Ισπανία ή ακόμα και η Πορτογαλία, αλλά βιώνει μια υπαρξιακή παρακμή.

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για τις δημογραφικές και γεωπολιτικές παραμέτρους της και δεν θα τα επαναλάβουμε. Θα επιμείνουμε σ’ αυτό που θεωρούμε το βαθύτερο σύμπτωμα της κρίσης, την κρίση του Έλληνα ανθρώπου, την πνευματική και πολιτισμική αποσάθρωσή του. Και όμως, εκτός από ορισμένες επιφυλλίδες ή μερικές δειλές αναφορές των ηλικιωμένων συμπατριωτών μας, στις καθημερινές τους συζητήσεις, αυτό το αποφασιστικής σημασίας ζήτημα παραμένει εκτός δημόσιου και, κυρίως, πολιτικού διαλόγου.

Όταν ξεκίνησε η μεγάλη ύφεση, το 2010, πολλοί περιμέναμε πως η κατάρρευση ενός παρασιτικού νεοπλουτίστικου μοντέλου θα έφερνε τους Έλληνες στα συγκαλά τους σχετικά σύντομα και θα αποτελούσε την αφετηρία σημαντικών πολιτικών ιδεολογικών και κοινωνικών μετασχηματισμών. Αποδείχθηκε πως είχαμε λάθος. Τα πέντε χρόνια που πέρασαν δεν ήταν αρκετά για να επιφέρουν την αφύπνιση που περιμέναμε. Ήταν αρκετά για να αποδομήσουν το ΠΑΣΟΚ και εν μέρει τη Ν.Δ., όχι όμως για να δημιουργήσουν κάτι αληθινά καινούργιο και ελπιδοφόρο. Διότι η ασθένεια της κοινωνίας και του πολιτισμού μας είναι πολύ βαθύτερη και δεν διορθώνεται απλώς με ένα μεγάλο σοκ.

Η ελληνική κοινωνία, για να μπορέσει να γεννήσει κάτι το νέο, θα πρέπει να βάλει τις βάσεις για την απομάκρυνση από τον παρασιτισμό – οικονομικό πνευματικό και πολιτισμικό– και όσο και αν γίνονται κάποια μικρά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, οι αδράνειες του παρελθόντος είναι πολύ μεγαλύτερες.
Κάτι που έγινε πολύ καθαρό αυτό το καλοκαίρι όταν η ελληνική κοινωνία μετρούσε καθημερινά τον αριθμό των τουριστών που κατέφθαναν, την πληρότητα της Μυκόνου και τα πάρτι των Αράβων και Ρώσων ολιγαρχών, για να ξεφύγει από τον οικονομικό μαρασμό της.

Μπροστά στην κρίση, το παρασιτικό μοντέλο έχει έτοιμη τη λύση. Να γίνουμε ακόμα πιο παρασιτικοί, να ξεπουλήσουμε νησιά, παραλίες, δημόσιες επιχειρήσεις, για να μεταβληθούμε σε ολοκληρωμένα παράσιτα, τα οποία θα επιβιώνουν σύμφωνα με τα ρεύματα του διεθνούς τουρισμού, την πορεία των κρουαζιερόπλοιων και τους τεμενάδες στα ποικιλώνυμα τουρ οπερέιτορ. Να παραδώσουμε τις πόλεις και τα λιμάνια στους ποικιλώνυμους Μπέους – ακόμα και η Δούρου χρειάστηκε τη συνδρομή του Μαρινάκη για να εκλεγεί!

Αυτό που προτείνει ο Σαμαράς, η Κεφαλογιάννη, ο Μπουτάρης, και δυστυχώς κανένας στο πολιτικό σύστημα δεν αμφισβητεί, είναι να γίνουμε όντως τα «γκαρσόνια της Ευρώπης», ακολουθώντας το φωτεινό παράδειγμα των Κυπρίων «αδελφών» μας.

Λίγοι άνθρωποι, λίγες ελπιδοφόρες προσπάθειες βάζουν ως στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, στη βάση μιας αυτόκεντρης ανάπτυξης και, προπαντός, λίγοι νέοι πασχίζουν ακόμη για κάτι τέτοιο.
Οι περισσότεροι, ειδικά οι πιο μορφωμένοι από τα ανώτερα και τα μεσαία στρώματα, θέτουν ως βασικό τους στόχο τη φυγή.
Και είναι φυσικό όταν για τριάντα χρόνια έχει απαξιωθεί ο πολιτισμός και η παράδοσή μας και είχαν μάθει να ζουν με ένα καταναλωτικό πρότυπο που δεν πάταγε στην πραγματικότητα, είναι απολύτως λογικό οι νέοι μας, που δεν μπορούν να το βρουν πια στην Ελλάδα αυτό το πρότυπο στο οποίο είχαν εθιστεί, να το ψάχνουν έξω από τη χώρα.

Όλα αυτά και πολλά άλλα μαζί σημαίνουν πως οι κοινωνικοί και πολιτικοί μετασχηματισμοί που άρχισαν πριν από πέντε χρόνια δεν έχουν συγκροτήσει τις νέες δυνάμεις που προσδοκούσαμε και αυτό είναι κοινή διαπίστωση όλων των Ελλήνων.
Αυτό το καλοκαίρι οι Έλληνες δεν συζητούσαν πολιτικά, ακόμα και αν είναι έτοιμοι να ψηφίσουν ενάντια στα μνημονιακά κόμματα της κυβέρνησης. Πλέον έχουν πάψει να προσδοκούν κάτι σημαντικό στο πολιτικό πεδίο, άσχετα με το τι θα ψηφίσουν. Ακόμα και οι χρυσαυγίτες, μόλις το κράτος στράφηκε έστω και λίγο εναντίον τους, το βούλωσαν.

Αυτό το καλοκαίρι ήταν ένα καλοκαίρι κατάθλιψης και ίσως, κατά βάθος, συνειδητοποίησης της παρακμής. Αν όντως είναι έτσι, τότε ίσως μπορούμε να ελπίζουμε! Αν όντως έχουμε φθάσει στο τελευταίο σκαλί στου «κακού τη σκάλα», τότε μπορεί να ξαναβρούμε τα φτερά μας!

Πάντως εμείς, τουλάχιστον, το μάθαμε το μάθημά μας.
Καμιά πολιτική επιτάχυνση, καμιά πολιτική οφθαλμαπάτη, δεν είναι ικανή να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Το πολύ πολύ να τη βυθίσει ακόμα περισσότερο. Με επιμονή, σφίγγοντας τα δόντια, αντιστεκόμενοι στην παρακμή και τις φρεναπάτες, πρέπει να κτίσουμε ένα δικό μας «κέντρο», μια νέα ιδεολογική και πολιτική πρόταση, που θα έχει ως αφετηρία και κύριο στόχο την άρνηση της παρακμής.
Δεν μπορούν να υπάρξουν ψευτολύσεις και μισόλογα. Δεν μπορούν και δεν πρέπει να υπάρξουν επιλογές του τύπου «ας δοκιμάσουμε και αυτούς και βλέπουμε».
Εμείς γνωρίζουμε, το μάθαμε πια, πως η κρίση είναι τόσο μεγάλη, που απαντιέται μόνο με μια μεγάλη, βαθιά επαναστατική αλλαγή. Και σε πείσμα όλων των αδρανειών και των συνηθειών της παρακμής, παίρνοντας δύναμη από την ιστορία και την παράδοσή μας, αρνούμενοι να είμαστε οι τελευταίοι των Ελλήνων, θα πρέπει να παλέψουμε για να γίνει εφικτή πολιτική πρόταση το όραμα που τόσοι και τόσοι έχουν παλέψει τα τελευταία χρόνια για να διαμορφωθεί. Αυτό το όραμα, που όλο και περισσότεροι συμμερίζονται, αλλά παραμένουν σκόρπιοι και, γι’ αυτό, ανίσχυροι.

Αυτό δεν σημαίνει αναχωρητισμός, όπως πολλοί μας επικρίνουν. Γι’ αυτό και στα επίπεδα που μπορούμε, παρεμβαίνουμε, ακόμα και στο εκλογικό πεδίο, όπως το κάναμε σε ορισμένες περιπτώσεις και στις δημοτικές εκλογές. Όμως γνωρίζουμε πως αν δεν οικοδομηθεί μια πρόταση που να πατάει σταθερά στο πεντάπτυχο που τόσες φορές έχουμε επαναλάβει, αντί για καλύτερα, θα τα κάνουμε χειρότερα:
Πατριωτισμός, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ισορροπία, οικονομική και πνευματική αναγέννηση, άμεση δημοκρατία.

Και ο πατριωτισμός αποτελεί την προϋπόθεση όλων των υπολοίπων. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Πηγή "Άρδην"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Σύμφωνα με τα ρωσικά ΜΜΕ, στην περιοχή του Καλίνινγκραντ, και συγκεκριμένα στο πεδίο ασκήσεων Khmelevka, διεξάγονται ασκήσεις αμφίβιων επιχειρήσεων, των δυνάμεων του Στόλου της Βαλτικής (BF).

Στην απόβαση συμμετέχουν τουλάχιστον 700 ρώσοι πεζοναύτες, με την συνδρομή περισσότερων από 10 μονάδων επιφανείας, (ανθυποβρυχιακά πλοία, τορπιλάκατοι, και σκάφη εφοδιασμού), καθώς και αεροσκάφη και ελικόπτερα της ναυτικής αεροπορίας, αλλά και πάνω από 70 συστήματα εξοπλισμού, ανακοίνωσε η υπηρεσία τύπου της Δυτικής Στρατιωτικής Περιφέρειας.

Η απόβαση των πεζοναυτών πραγματοποιείται με την συνδρομή του μεγάλου αποβατικού πλοίου «Alexander Shabalin», των νέων αποβατικών σκαφών τύπου «Serna», καθώς και του αμφίβιου σκάφους χόβερκραφτ με την ονομασία «Eugene Kocheshkov».

Στην ομάδα των πλοίων συμμετείχε και η σύγχρονη κορβέτα τύπου stealth «Сообразительный», καθώς και επιθετικά ελικόπτερα Mi-24 της ναυτικής αεροπορίας αλλά και 20 ΤΟΜΑ BTR82A.

Οι ρωσικές δυνάμεις εκτέλεσαν πλήθος σεναρίων, με την εφαρμογή ταυτόχρονων επιθέσεων από τις χερσαίες δυνάμεις.

Οι ασκήσεις μπορεί να ήταν προγραμματισμένες εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα από το γενικό επιτελείο, αλλά, την δεδομένη στιγμή «μεταφέρουν» πολλαπλά μηνύματα στην δύση, σύμφωνα με την πάγια τακτική του Κρεμλίνου.

Και αυτό έχει να κάνει με την νατοϊκή άσκηση στην δυτική Ουκρανία (16-18 Σεπ 2014), με την συνδρομή αρκετών χωρών, καθώς και με την έντονη παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή της Βαλτικής, σύμφωνα με τον ρωσικό τύπο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Η ανάληψη της προεδρίας από τον Ερντογάν σηματοδοτεί τον αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής της γείτονος χώρας, η οποία αναμένεται υπό την πρωθυπουργία του Νταβούτογλου να επιδείξει σκληρότερες θέσεις
Το στίγμα των προθέσεών του για το Κυπριακό έδωσε άλλωστε ο νέος «σουλτάνος»

Γράφει ο Τάσος Τσακίρογλου

Σε μία νέα, δύσκολη, φάση φαίνεται ότι έχουν μπει πλέον οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως έδειξαν οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, οι οποίες αφενός έφεραν στο προσκήνιο το αδιέξοδο στο Κυπριακό και αφετέρου ξαναέβαλαν στην ατζέντα των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών σχεδόν το σύνολο των θεμάτων που χρονίζουν επί δεκαετίες.

Η νέα περίοδος που άνοιξε για τη γειτονική χώρα με την ανάληψη της προεδρίας από τον Ταγίοπ Ερντογάν σηματοδοτεί έναν αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής, την οποία η τουρκική ηγεσία, υπό την πρωθυπουργία του Αχμέτ Νταβούτογλου, αντιμετωπίζει με νέα αυτοπεποίθηση και σκλήρυνση των θέσεών της.

Η στρατηγική
«Η εξωτερική πολιτική είναι ο πιο σημαντικός τομέας οικοδόμησης των στόχων μας, για μία ισχυρή και ευυπόληπτη Τουρκία. Εμείς εμπλουτίσαμε τον τρόπο που βλέπει κάποιος την εξωτερική πολιτική μόνον ως «διπλωματία». Ενισχύσαμε τη «στρατηγική» της διάσταση. Η Τουρκία σήμερα δεν είναι μία χώρα που ακολουθεί τους άλλους, αλλά μία χώρα που την ακολουθούν», δήλωσε κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του ο κ. Νταβούτογλου.

Παράλληλα, υπογράμμισε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της χώρας του για τα Βαλκάνια, επανέλαβε ότι βασικός στόχος της Άγκυρας παραμένει η ένταξη στην Ε.Ε., υπογράμμισε ότι θα παρεμβαίνει σε όλες τις ανθρωπιστικές κρίσεις στην περιοχή, ενώ επέκρινε το Ισραήλ, λέγοντας ότι η επαναπροσέγγιση με τη χώρα του δεν θα γίνει «όσο δεν τερματίζονται οι Ισραηλινές επιθέσεις κατά της Παλαιστίνης». Αναφερόμενος δε στο «μεγαλείο» και στο άνοιγμα της τουρκικής διπλωματίας στον κόσμο, ανέφερε ότι σήμερα η Τουρκία έχει συνολικά 222 αποστολές στο εξωτερικό, κάτι που την κατατάσσει 7η σε σειρά παγκοσμίως.

Ο Ταγίπ Ερντογάν έδωσε στίγμα προθέσεων κατά την επίσκεψή του στα κατεχόμενα, απ’ όπου έβαλε τέλος στις προσδοκίες για ευόδωση των διαπραγματεύσεων στην Κύπρο, κάνοντας ξεκάθαρο ότι η Άγκυρα δεν θα δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από τη λύση των δύο κρατών, ενώ έθεσε καθαρά το θέμα της εκμετάλλευσης των κυπριακών υδρογονανθράκων.

Ο τούρκος πρόεδρος, κατά τη συνάντησή του με τους Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελο Βενιζέλο στο Καρντίφ, επανέφερε θέματα όπως αυτό της εκλογής των μουφτήδων στη Θράκη, καθώς η πανηγυρική εκλογή του στη νέα του θέση του παρέχει τη δυνατότητα ανάδειξης με πιο άμεσο τρόπο θεμάτων που άπτονται της θρησκείας και της «προστασίας των ομοθρήσκων» του. Στα θέματα του Αιγαίου επανήλθε η τακτική των παραβιάσεων, και μάλιστα λίγες ώρες πριν από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, κάτι που έθεσε και ο Έλληνας πρωθυπουργός, ζητώντας να τερματιστεί, χωρίς, ωστόσο, να βρει κάποια ανταπόκριση. Και, φυσικά, ο κ. Ερντογάν παρενέβη και στο θέμα του αντιρατσιστικού, στην πτυχή του που αφορά τη γενοκτονία των Αρμενίων.

Σε αυτό το φόντο θα πραγματοποιηθεί στα τέλη Σεπτεμβρίου ο νέος γύρος διερευνητικών επαφών μεταξύ των δύο αντιπροσωπειών των δύο χωρών, οι οποίες πρακτικά έχουν εξαντλήσει την ό,ποια δυνατότητα πραγματικής προόδου στα θέματα της αρμοδιότητάς τους, ενώ στις αρχές Νοεμβρίου θα γίνει στην Αθήνα το 3ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας, με τον Αχμέτ Νταβούτογλου να ηγείται τουρκικής πολυπληθούς αντιπροσωπείας.

Στην Αθήνα επικρατεί προβληματισμός για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, η εξέλιξη των οποίων, εκτός των άλλων, δεν βοηθά την εικόνα του διπλωματικού success story που επιχειρεί εδώ και καιρό να φιλοτεχνήσει η δικομματική Σαμαρά – Βενιζέλου.
Το πλήρες αδιέξοδο στο Κυπριακό, η επαναφορά στο προσκήνιο των τουρκικών θέσεων για σειρά ζητημάτων (ακόμα και εσωτερικών), οι συνέπειες του ρωσικού εμπάργκο στην οικονομία, αλλά και η στασιμότητα, χωρίς ορατή προοπτική, στο θέμα της ενεργειακής αναβάθμισης της χώρας μέσω της μεταφοράς ισραηλινού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, γκριζάρουν το διπλωματικό τοπίο.

Η Ελληνική πλευρά
Την ίδια ώρα η ελληνική διπλωματία δεν φαίνεται ικανή να αποκομίσει τα όποια οφέλη από τη δυσαρέσκεια που έχουν προκαλέσει στην Ουάσιγκτον οι επιλογές της Άγκυρας στην ευρύτερη περιοχή.

Ειδικά στο Κυπριακό, στο οποίο οι μεν Αθήνα και Λευκωσία επιδιώκουν τον διορισμό ειδικού απεσταλμένου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ η Άγκυρα δεν επιθυμεί ενεργότερη ευρωπαϊκή ανάμειξη, η επόμενη περίοδος αναμένεται να κυριαρχηθεί από ένα άτυπο blade game (παιχνίδι ενοχοποίησης), καθώς η κάθε πλευρά θα επιχειρήσει να χρεώσει στην άλλη το πολιτικό αδιέξοδο.
Το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να πλήξει, αφού τόσο ο Ερντογάν όσο και ο Σαμαράς, ο καθένας για τους δικούς του εσωτερικούς λόγους, έχουν ανάγκη να εμφανίσουν ένα «σκληρό» πρόσωπο.

Πηγή EfSyn


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Νικόλαου Λάου*

Στη μετασοβιετική εποχή, ο σκοπός του ΝΑΤΟ έχει καταστεί η περικύκλωση της Ρωσικής Ομοσπονδίας και η διαμόρφωση μιας στρατηγικής κατάστασης στην οποία η Ρωσία θα ήταν ανίκανη να επιδώξει και να εφαρμόσει μια αποτελεσματική πολιτική εθνικής ασφάλειας. Επίσης, υπό τον Γενικό Γραμματέα Φογκ Ράσμουσεν (Fogh Rasmussen), το ΝΑΤΟ (έχοντας προ πολλού χρόνου εκτραπεί από τον ρόλο του ως αμυντική συμμαχία του Βορείου Ατλαντικού) ανέλαβε δράσεις στον Ειρηνικό, ακολουθώντας την πολιτική “Asia Pivot” των ΗΠΑ για τη στρατηγική περικύκλωση της Κίνας. Στη δεκαετία του 2000, η κλιμάκωση της προς Ανατολάς επέκτασης του ΝΑΤΟ και της ΕΕ προκάλεσε αλλαγή καθεστώτων μέσω των λεγομένων «χρωματιστών επαναστάσεων», μέσω οικονομικών κυρώσεων και τελικά μέσω πραξικοποημάτων και πολέμου (όπως λ.χ. το υποστηριζόμενο από τη Δύση πραξικόπημα εναντίον του νομίμου Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014 και ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε την ανατροπή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς).

Ο σκοπός του Ευρωατλαντικού πόλου είναι όχι μόνο η αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία και στην Κίνα, αλλά και ο γεωπολιτικός έλεγχος του συνόλου των εδαφών τους. Όπως είχαν κάποτε δηλώσει τόσο η απαισίας μνήμης πρώην Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ (Madeleine Albright) και ο πρώην Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ (Joschka Fischer), η Ρωσία ελέγχει υπερβολικά πολλές πρώτες ύλες για να το επιτρέψει η Δύση.

Στη δεκαετία του 2010, η ιμπεριαλιστική απληστία του Ευρωατλαντικού πόλου τροφοδοτείται από την οξύτατη κρίση του δια-Ατλαντικού χρηματοοικονομικού τομέα, η οποία κρίση οδηγεί σε έναν γεωπολιτικό λογισμό παρόμοιο με εκείνον ο οποίος διαμόρφωσε την τάση που έθεσε στο στόχαστρο την Ευρασιατική Heartland πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως, σε αντίθεση προς τη δεκαετία του 1910, στη δεκαετία του 2010, η ανθρωπότητα έχει ήδη εισέλθει στην εποχή των θερμοπυρηνικών όπλων και γι’ αυτό οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί είναι πολύ πιο πολύπλοκοι.

Στην αρχική φάση της ιστορίας του, το ΝΑΤΟ βασιζόταν στην αρχή Bundeswehr, σύμφωνα με την οποία οι αξιωματικοί ενημερώνονταν για τη συνολική κατάσταση των πραγμάτων και ενθαρρύνονταν να σκέπτονται στη συνέχεια με τον δικό τους νου. Στη μετασοβιετική εποχή, η νέα δομή του ΝΑΤΟ συνεπάγεται ότι η ανεξάρτητη σκέψη και ο στρατηγικός διάλογος δεν περιλαμβάνονται στις επαγγελματικές αρμοδιότητες της στρατιωτικής ηγεσίας, της οποίας πλέον ο ρόλος, ουσιαστικά, είναι απλώς να εκτελεί εντoλές. Αυτή η νέα λειτουργία του ιμπεριαλιστικού Στρατού των Ευρωατλαντιστών περιεγράφη σαφώς από τον Σάμιουελ Χάντινγκτον (Samuel Huntington), εκείνον τον διαβόητο προπαγανδιστή του «Πολέμου των Πολιτισμών», στο βιβλίο του The Soldier and the State. Ρομποτοποιημένες, άρα υπανθρωπικές, μονάδες μιας καταστροφικής κρεατομηχανής: ιδού οι ΝΑΤΟϊκοί Στρατοί, δολοφονικά ρομπότ στα χέρια της ηγέτιδος κλίκας του ευρωατλαντικού πόλου.

Το φετεινό καλοκαίρι, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), ως ο οικονομικός βραχίονας του ΝΑΤΟ, επέβαλαν απολύτως άδικες κυρώσεις εναντίον της ρωσικής οικονομίας με σκοπό, κατ’ αρχάς, να εμποδίσουν τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν από το να παράσχει στρατιωτική βοήθεια προς τον ρωσόφιλο πληθυσμό που βρίσκεται στα πρόθυρα της γενοκτονίας στην Ανατολική Ουκρανία και, δεύτερον, να πυροδοτήσουν την ανατροπή του προέδρου Πούτιν από τον ρωσικό λαό λόγω των δυσμενών συνεπειών της διεξαγόμενης από τη Δύση επιχείρησης υπονόμευσης της ρωσικής οικονομίας. Μάλιστα, πρόσφατα, στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, ο Wolfgang Mόnchau, αρθρογράφος των Financial Times, έγραψε ότι η επερχόμενη έκρηξη της χρηματοοικονομικής βόμβας, σε μερικές εβδομάδες, θα ανατινάξει την κυβέρνηση του προέδρου Πούτιν!

Οι λόγοι για τους οποίος οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκουν με τόσο πάθος την απόσπαση της Ουκρανίας από τη ρωσική σφαίρα επιρροής και την ένταξη της Ουκρανίας στους ευρωατλαντικούς θεσμούς (Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ) είναι οι εξής: (α) Η Ουκρανία αποτελεί γεωπολιτικό και κυρίως γεωοικονομικό (λόγω γεωγραφικής θέσης και αγωγών ενέργειας) σύνδεσμο της Ρωσικής Ομοσπονδίας με την Κεντρική Ευρώπη και με τη Δυτική Ευρώπη γενικότερα. (β) Η Ουκρανία, στο πλαίσιο του σοβιετικού συστήματος, ανέπτυξε εξαιρετικά υψηλής ποιότητας μεταποίηση και κατόρθωσε να διατηρήσει την υψηλή ποιότητα των εργοστασίων της και στη μετασοβιετική εποχή. Η ουκρανική μεταποίηση αφενός μπορεί να ανταγωνιστεί επάξια τις αντίστοιχες μεταποιητικές μονάδες της Δύσης, αφετέρου αποτελεί σημαντικό προμηθευτή της Ρωσίας. Οι ευρωατλαντιστές επιδιώκουν να εντάξουν την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να προκαλέσουν την αποβιομηχάνιση της Ουκρανίας και έτσι ο δευτερογενής τομέας της ουκρανικής οικονομίας να μη μπορεί να ανταγωνιστεί τον δευτερογενή τομέα των κυρίαρχων οικονομιών της Δυτικής Ευρώπης, αλλά και για να σπάσουν τον μεταποιητικό δεσμό μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας. (γ) Η Ουκρανία (ειδικά το Κίεβο) αποτελεί πολιτιστική κοιτίδα των Ρώσων και πεδίο ιστορικών μαχών των Ρώσων Ορθοδόξων Χριστιανών εναντίον ιμπεριαλιστικών επιδρομών που πραγματοποίησαν, τον 13ο αιώνα, οι Σταυροφόροι της Δύσης (ιδίως οι Τεύτονες Ιππότες) εναντίον του ορθόδοξου χριστιανικού κόσμου της Ανατολής.

Για τη Δύση, η πολιτιστική και θρησκευτική υπονόμευση και χειραγώγηση της Ουκρανίας αποτελεί στρατηγικό στόχο. Εξ ου και, στην εξέγερση και το πραξικόπημα εναντίον της νόμιμης ουκρανικής κυβέρνησης του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, χρησιμοποιήθηκαν ευρέως Ουνίτες και γενικά πολίτες ελεγχόμενοι ψυχοπολιτιστικά από τη Δύση. Μάλιστα, σε αυτήν κοιτίδα της ρωσικής Ορθοδοξίας, μετά από την χειραγωγούμενη από τους ευρωατλαντιστές πραξικοπηματική ανατροπή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς, την προεδρία της Ουκρανίας κατέλαβε προσωρινά (μέχρι τη διενέργεια εκλογών) ο Ολεξάντερ Τουρτσίνοφ, ο οποίος στο θρήσκευμα είναι Ευαγγελικός Βαπτιστής, ενώ την πρωθυπουργία της χώρας κατέλαβε προσωρινά (μέχρι τη διενέργεια εκλογών) ο Αρσένιι Γιατσένιουκ, ο οποίος στο θρήσκευμα είναι Ουνίτης και επίσης, όπως αποκάλυψε, στην ιστοσελίδα του, ο ενημερωτικός όμιλος The Voice of Russia, o Γιατσένιουκ έχει στενούς δεσμούς με τη διαβόητη αμερικανική θρησκευτική οργάνωση της Σαϊεντολογίας (Scientology), σεμινάρια της οποίας έχει παρακολουθήσει.

Όμως, παρά τις στρατιωτικές, οικονομικές, ψυχολογικές και ευρύτερες πολιτικές επιθέσεις του Ευρωατλαντικού πόλου, η Ρωσία, λόγω των BRICS και των καλών σχέσεων που έχει δομήσει με τη Λατινική Αμερική, δεν είναι ούτε γεωπολιτικά ούτε καν, στενά, γεωοικονομικά απομονωμένη. Το 2014, η Ρωσική Διαστημική Υπηρεσία Roscosmos συνεργάζεται ήδη με το κινεζικό στρατιωτικό σύστημα για την αντικατάσταση αμερικανικών ηλεκτρονικών υποδομών, οι οποίες (στο πλαίσιο εκβιασμών των ΗΠΑ προς την Κίνα) διακρατούνται από τους Αμερικανούς προμηθευτές. Αυτό μάλιστα μπορεί να είναι το πρώτο βήμα μιας νέας τεχνολογικής συμμαχίας μεταξύ των κρατών-μελών των BRICS. Πολλά κράτη της Λατινικής Αμερικής και της Κεντρικής Ασίας επιθυμούν διακαώς να προμηθεύουν τη Ρωσία με αγροτικά προϊόντα. Επίσης, μέσω των BRICS (δεδομένης μάλιστα της νέας φιλορωσικής ινδικής κυβέρνησης), η Ρωσία μπορεί να αρθρώσει μια στρατηγική για μια εναλλακτική, καλύτερη οικονομική παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Επιπλέον, σε αντιδιαστολή προς τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ρωσία ορθώνει μια νέα στρατιωτική συμμαχία, δηλαδή τον Οργανισμό του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας (Collective Security Treaty Organization), ως εναλλακτική επιλογή προς το ΝΑΤΟ, και μια νέα οικονομική συμμαχία, δηλαδή την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (Eurasian Economic Union, EaEU), ως εναλλακτική επιλογή προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στρατηγική Πρόταση για την Ελλάδα:

Για γεωπολιτικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, αλλά πρωτίστως πολιτιστικούς και ευρύτερους υπαρξιακούς λόγους, η Ελλάδα πρέπει να κάνει τις εξής στρατηγικές κινήσεις:

Πρώτον, η Ελλάδα πρέπει να αποχωρήσει πλήρως από το ΝΑΤΟ και να γίνει πλήρες μέλος του Οργανισμού του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας.

Δεύτερον, η Ελλάδα πρέπει να αποχωρήσει πλήρως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, περιλαμβανομένης προφανώς της Ευρωζώνης και, με εθνικό νόμισμα (Δραχμή), να γίνει πλήρες μέλος της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης, που είναι ένας αχανής, νέος επενδυτικός και γενικά γεωοικονομικός χώρος. Η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση αποτελεί μια εμπορική και τελωνειακή ένωση η οποία αφήνει στα κράτη μέλη της σημαντικούς βαθμούς ελευθερίας στην άσκηση εθνικής οικονομικής πολιτικής, ενώ τους προσφέρει στρατηγικά οικονομικά πλεονεκτήματα και τεράστιες αγορές. Στις 29 Μαΐου 2014, οι πρόεδροι της Ρωσίας, του Καζακστάν και της Λευκορωσίας συναντήθηκαν στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, Αστάνα και επισφράγησαν επισήμως τη συμφωνία τους για την ολοκλήρωση της δημιουργίας της Ευρασιατικής Ένωσης μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2015.

Τρίτον, μέσω των δύο προαναφερθεισών στρατηγικών κινήσεων, η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει, οικονομικά και πολιτικά, ολόκληρο το σύστημα των BRICS. Ο οικονομικός σύνδεσμος BRICS, μεταξύ της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Ινδίας, της Κίνας και της Νότιας Αφρικής, αποτελεί έναν θεσμό οικονομικής συνεργασίας που αντιπροσωπεύει περίπου το 40 τοις εκατό του παγκοσμίου πληθυσμού και περίπου το 20 τοις εκατό του παγκοσμίου Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος.

* Partner (Ειδικός στη Γεωπολιτική και τη Διεθνή Ασφάλεια) της R-Techno
Πηγή R-Techno

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Όταν οι προδοσίες και τα πισώπλατα μαχαιρώματα κυβερνούν τον κόσμο της κατασκοπείας!
 
Όπου υπάρχουν αντιπαλότητες και έριδες, εκεί υπάρχουν και διπλοί πράκτορες, σε ένα αξίωμα που έχει αποδειχθεί πολλάκις ιστορικά (παραδόξως, στην Ελλάδα οι αρμόδιες αρχές επιμένουν να μην διερευνούν καν υποθέσεις και πρόσωπα που "βρωμάνε" διπλή κατασκοπεία...).

Είτε μιλάμε λοιπόν για τον κόσμο των επιχειρήσεων, τα καρτέλ των ναρκωτικών, τις διακρατικές σχέσεις, ακόμα και τις αντιπαλότητες των πολιτισμών, οι διπλοί πράκτορες επιστρατεύονται και αφήνουν το στίγμα τους στην περιπέτεια: για τους μεν είναι συνώνυμα του εθνικού ήρωα και για τους δε προδότες!

Και βέβαια οι συνθήκες δουλειάς του διπλού πράκτορα παραείναι επικίνδυνες, με τον εξτρά κίνδυνο να αποδίδει βέβαια πλουσιοπάροχες αποδοχές. Δεν το κάνουν όμως όλοι για τα λεφτά, καθώς είναι και η συγκίνηση, ο πατριωτισμός και άλλοι ιδεολογικοί λόγοι που αναλαμβάνουν συχνά τα ηνία των αποφάσεων.

Η ιστορία των διπλών πρακτόρων μπορεί να αναζητηθεί τόσο παλιά μέχρι την αρχαία Κίνα, ήταν όμως κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που γενικεύτηκε η κρατική χρήση τους, για να γίνει φρενήρης στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου…

Dusan Popov: Ενεργός κατάσκοπος καθ’ όλη τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου που τιμήθηκε εκτεταμένα από τη βρετανική κυβέρνηση



Με κωδικό όνομα «Τρίκυκλο», η πραγματική εκδοχή του Τζέιμς Μποντ διέθετε ομορφιά, καλλιέργεια και αυτοπεποίθηση. Ο δικηγόρος από τη Γιουγκοσλαβία και αγαπημένος των γυναικών ήταν μάλιστα προσωπικός φίλος του Ίαν Φλέμινγκ, εμπνέοντας με τα κατασκοπικά του καμώματα ουκ ολίγες ιστορίες του πράκτορα 007! Γερμανοτραφής, μισούσε τον Χίτλερ και τις πολιτικές του, όταν λοιπόν τον προσέγγισαν οι ναζιστές να γίνει πράκτοράς τους, εκείνος επικοινώνησε με τη βρετανική μυστική υπηρεσία MI6 προσφέροντας τις υπηρεσίες του. Μέσα σε λίγους μήνες, οι χιτλερικοί άρχισαν να τον θεωρούν πολυτιμότατο αγαθό, μέσα από τις προσεκτικά επιλεγμένες πληροφορίες που τους παρείχε για τις βρετανικές κινήσεις, κι έτσι κατάφερε να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη των ανώτατων στελεχών του Γ’ Ράιχ, υποκλέπτοντας πολύτιμα δεδομένα. Και κάτι ακόμα: το 1941, οι Γερμανοί τον έστειλαν στις ΗΠΑ για κατασκοπεία, δίνοντάς του ένα τρισέλιδο ερωτηματολόγιο για την αμερικανική άμυνα, στο οποίο έπρεπε να αναζητήσει τις απαντήσεις. Μία μάλιστα εκ των σελίδων ήταν εξολοκλήρου αφιερωμένη στο Περλ Χάρμπορ! Ο Popov ενημέρωσε τον διευθυντή του FBI, J. Edgar Hoover, για το χιτλερικό ενδιαφέρον για το νησί της Χαβάης, ο Hoover ωστόσο αγνόησε επιδεικτικά το γεγονός…

Elizabeth Van Lew: Βοήθησε αιχμάλωτους να δραπετεύσουν και ηγήθηκε κατασκοπικού κύκλου



Η Elizabeth Van Lew ήταν μια 43χρονη γυναίκα που ζούσε με τη μητέρα της όταν ξέσπασε ο αμερικανικός εμφύλιος. Ήταν κατά της δουλείας και προσφέρθηκε εθελοντικά να καταταγεί στις δυνάμεις τις Συνομοσπονδίας, για να κατασκοπεύει για λογαριασμό των Βορείων. Το έκανε μάλιστα από καθαρό πατριωτισμό και δεν πήρε ποτέ δεκάρα για τις υπηρεσίες της! Καθώς ήταν υπεράνω υποψίας, μπαινόβγαινε ανενόχλητη στα στρατόπεδα αιχμαλώτων των Νοτίων, δίνοντας στους ομήρους της Ένωσης πολύτιμες πληροφορίες, όπως τα σχέδια των φυλακών, βοηθώντας τους έτσι να αποδράσουν. Έστελνε ακόμα και απόρρητα στρατιωτικά μυστικά των Νοτίων στον στρατηγό της Ένωσης Ulysses Grant μέσα σε σοκολατένια αυγά. Μέχρι και στον Λευκό Οίκο της Συνομοσπονδίας τρύπωσε, κάνοντας τον επικεφαλής στρατηγό των Βορείων, τον Grant, να την ανακηρύξει σε κινητήριο μοχλό της νίκης τους στον Εμφύλιο Πόλεμο! Κι όταν ο Ulysses Grant έγινε ο 18ος πρόεδρος των ΗΠΑ, τη διόρισε επικεφαλής του Richmond (που ανήκε άλλοτε στους Νότιους), κι αυτή προσέλαβε αρκετούς Αφρο-Αμερικανούς στο προσωπικό της…

Oleg Penkovsky: Απέτρεψε πυρηνικό πόλεμο



Με κωδικό όνομα «Ήρωας», είναι ο άνθρωπος που απέτρεψε τον Ψυχρό Πόλεμο από το να κλιμακωθεί σε πυρηνικό όλεθρο! Ήταν συνταγματάρχης της στρατιωτικής μυστικής υπηρεσίας των Σοβιετικών και ήταν αυτός που ενημέρωσε τον πρόεδρο Κένεντι για την πρόθεση των Ρώσων να εγκαταστήσουν αντιπυραυλικό σύστημα στην Κούβα. Κι όταν οι Αμερικανοί ήταν έτοιμοι να πατήσουν την πυρηνική σκανδάλη, ήταν πάλι ο Penkovsky που ενημέρωσε τη CIA για το σαφώς κατώτερο σοβιετικό οπλοστάσιο, αποτρέποντας έτσι τον ατομικό όλεθρο. Αυτή μάλιστα έμελλε να είναι και η μόνη υπηρεσία που ο σοβιετικός συνταγματάρχης παρείχε ποτέ στις ΗΠΑ, κάνοντας τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας να ισχυριστούν ότι ο «Ήρωας» λειτούργησε υπέρ της ΕΣΣΔ για να αποτραπεί ο πυρηνικός πόλεμος. Σύμφωνα με τα μητρώα της CIA, o Oleg Penkovsky απήχθη κατόπιν από δρόμο της Μόσχας, κατηγορήθηκε για εθνική προδοσία και εκτελέστηκε, αν και η ΜΙ6 θεώρησε πως δεν δολοφονήθηκε, άλλαξε απλώς ταυτότητα για να μην αναγνωριστεί από τη βρετανική και αμερικανική αντικατασκοπεία…

Eddie Chapman: κακοποιός που έγινε γερμανός κατάσκοπος, πριν λειτουργήσει ως διπλός πράκτορας των Βρετανών



Με κωδικό όνομα «Ζιγκ Ζαγκ», ο Edward A. Chapman ήταν ειδικός στις εκρήξεις, στις κλειδαριές και συνήθιζε να ληστεύει κοσμηματοπωλεία. Το1939 πιάστηκε από την αστυνομία της Βρετανίας και κλείστηκε στις φυλακές των Channel Islands, και τότε η μοίρα πήρε τα ηνία της ζωής του: το 1940 οι Ναζί κατέλαβαν τα βρετανικά νησάκια και μετέτρεψαν τον Chapman σε κατάσκοπό τους. Αφού τον εκπαίδευσαν στο Παρίσι, τον έριξαν με αλεξίπτωτο στη βρετανική βιομηχανία κατασκευής αεροπλάνων de Havilland στο Hatfield, με αποστολή να την ανατινάξει. Η MI5 γνώριζε όμως για τα σχέδια των Ναζί και συνέλαβε αμέσως τον Chapman μόλις κατέπεσε σε βρετανικό έδαφος, αναγκάζοντάς τον να λειτουργήσει πια ως διπλός πράκτορας, σχεδιάζοντας έτσι μια από τις εντυπωσιακότερες επιχειρήσεις εξαπάτησης του Β’ Παγκοσμίου: το πλαστό σαμποτάζ στη βάση de Havilland! Επιστρέφοντας στο Γ’ Ράιχ, οι κατενθουσιασμένοι χιτλερικοί τον παρασημοφόρησαν με τον Iron Cross(!), την υψηλότερη στρατιωτική τιμή του γερμανικού στρατού. Ο Chapman παραμένει ο μόνος Βρετανός που τιμήθηκε με το συγκεκριμένο μετάλλιο…

Dr. Humam Khalil Al-Balawi: Ο τριπλός πράκτορας που κατέφερε το καταστροφικότερο χτύπημα στη CIA στο Αφγανιστάν



Ο εξτρεμιστής Humam al-Balawi σπούδαζε ιατρική στην Κωνσταντινούπολη όταν μπήκε στο στόχαστρο της CIA εξαιτίας της δράσης του. Του πρότειναν λοιπόν να γίνει διπλός πράκτορας για λογαριασμό των ΗΠΑ, κάτι προφανώς λίγο γι’ αυτόν! Τον έστειλαν στο πολύπαθο Αφγανιστάν για να παρακολουθεί τις δραστηριότητες της αλ-Κάιντα, με τις αναφορές του να του εξασφαλίζουν σύντομα την πλήρη εμπιστοσύνη της CIA. Και τότε ήταν που ξεδίπλωσε τα «ταλέντα» του σε όλη τους την έκταση. Αφού ενημέρωσε την αμερικανική αντικατασκοπεία ότι είχε στην κατοχή του πολύτιμες πληροφορίες για τον τωρινό Νο 1 της αλ-Κάιντα, τον Ayman al-Zawahiri, προσκλήθηκε αμέσως στο στρατηγείο της CIA στο Αφγανιστάν, ένα μοιραίο όπως αποδείχθηκε λάθος καθώς ο «γιατρός» λειτουργούσε πια ως τριπλός πράκτορας! Ζωσμένος με εκρηκτικά, ανατινάχθηκε μέσα στο αρχηγείο της CIA, στέλνοντας 7 πράκτορες και 2 στρατιωτικούς στον άλλο κόσμο, σε αυτό που θεωρείται το φονικότερο χτύπημα κατά της CIA στα τελευταία 25 χρόνια…

James Rivington: Ο κατάσκοπος του Τζορτζ Ουάσιγκτον



Μπορεί να γεννήθηκε στη Βρετανία, έγινε ωστόσο πατριώτης Αμερικανός από τους λίγους! Ο εκδότης της αμερόληπτης εφημερίδας «New York Gazetteer» (1773) ξεκίνησε την καριέρα του ως πατριώτης Βρετανός: μέχρι το 1775 ήταν το πιο μισητό πρόσωπο της Αμερικής, με την αυτονομιστική οργάνωση Sons of Liberty να του καίει σπίτι και εφημερίδα, αναγκάζοντάς τον το 1775 να επιστρέψει στην Αγγλία. Όταν όμως το 1777 οι Βρετανοί απέκτησαν και πάλι την κυριότητα της Νέας Υόρκης, ο Rivington επέστρεψε στις ΗΠΑ, λειτουργώντας πια ως βασιλικότερος του βασιλέα. Κάτι που τον έκανε τον τελευταίο άνθρωπο που θα υποπτευόταν ποτέ το βρετανικό στέμμα για προδοσία, αν και ακριβώς αυτό συνέβαινε! Γιατί πια ο Rivington λειτουργούσε ως διπλός κατάσκοπος της Αμερικής, μεταφέροντας στον στρατηγό Τζορτζ Ουάσιγκτον όλες τις απόρρητες πληροφορίες για τις κινήσεις του βρετανικού στρατού. Κι έτσι, όταν η Νέα Υόρκη εκκενώθηκε, ο Rivington ήταν ο μόνος που παρέμεινε στην πόλη! Μετά το 1783 όμως η φήμη του ως διπλού πράκτορα έγινε τόσο θρυλική που κανείς πια δεν τον εμπιστευόταν, την ίδια στιγμή που οι προγενέστερες απόψεις του απομάκρυναν τους αναγνώστες από τη νέα του εφημερίδα. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του μέσα σε φτώχεια καταραμένη…

Arthur Owens: ο μόνος διπλός πράκτορας που πρόδωσε και τις δύο πλευρές



Με κωδικό όνομα «Χιόνι», ο ιρλανδός εθνικιστής και μηχανικός του ναυτικού δεν έτρεφε καμία εκτίμηση στους Βρετανούς. Κι έτσι, με τον Β’ Παγκόσμιο να φαντάζει πλέον προφανής, ο Owens στρατολογήθηκε από τη γερμανική κατασκοπεία για να τους δώσει στο πιάτο τις κινήσεις του Βασιλικού Στόλου της Αγγλίας. Πράγμα που φυσικά έκανε, γινόμενος κατόπιν κανονικό μέλος των χιτλερικών μυστικών υπηρεσιών, αν και σύντομα αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην επικράτεια του διπλού πράκτορα. Η MI5 τον δέχτηκε στις τάξεις της, κάνοντάς τον έτσι τον πρώτο διπλό πράκτορα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Owens παρείχε ασύλληπτα πολύτιμες υπηρεσίες στους Συμμάχους, εξαρθρώνοντας κυκλώματα γερμανικής κατασκοπείας που έφτασαν στους 120 πράκτορες, επιτρέποντας έτσι τόσο στην MI5 όσο και την MI6 να τους τροφοδοτούν με πλαστές πληροφορίες. Όταν όμως το 1941 οι Ναζί εκτέλεσαν τον δεύτερο διπλό πράκτορα Charles Dicketts και άφησαν ανέγγιχτο τον Owens, οι Βρετανοί κατάλαβαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Και πράγματι ο Owens δεν δούλευε για καμία πλευρά παρά μόνο για τον εαυτό του, εκμεταλλευόμενος τον πόλεμο για ίδιο όφελος. Η MI5 τον μάντρωσε σε νοσοκομείο μέχρι το τέλος του πολέμου. Μετά τον πόλεμο, απείλησε τις μυστικές υπηρεσίες της Αγγλίας για αποκάλυψη της περιπέτειάς του, αποσπώντας παχυλό ποσό για να κρατήσει το στόμα του κλειστό…

Aldrich Ames: ο κατάσκοπος που ξεγέλασε τον πολυγράφο. Δύο φορές!



Ο Ames έγινε στη δεκαετία του 1990 ένας από τους πρώτους ανθρώπους που «έσπασαν» τον πολυγράφο, και το έκανε περισσότερες της μίας φορές! Ο πράκτορας της CIA είχε όμως προβλήματα αλκοολισμού, εξώγαμες σχέσεις και θέματα με το εκρηκτικό του ταμπεραμέντο, κάτι που δεν θα τον έκανε θρυλικό κατάσκοπο. Κι όμως έγινε, αν και για τους εντελώς λάθος λόγους. Προσφάτως χωρισμένος και χρωστώντας πολλά, στράφηκε στην πρεσβεία της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία αποδείχθηκε πρόθυμη να του παρέχει το ποσό που ζητούσε για να γίνει διπλός πράκτορας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο διπλός πράκτορας παρείχε πολύτιμες υπηρεσίες στους Σοβιετικούς με το αζημίωτο φυσικά, καθώς φέρεται να πήρε κάπου 4,6 εκατ. δολάρια για τις απόρρητες πληροφορίες του, όπως την αποκάλυψη των πρακτόρων της CIA μέσα στις τάξεις της KGB (όλοι τους εκτελέστηκαν). Η CIA τον τσάκωσε κάποια στιγμή λόγω του υπερπολυτελούς τρόπου ζωής του και περνά σήμερα το υπόλοιπο της ζωής του πίσω από τα κάγκελα της φυλακής…

Kim Philby: ο πλέον υπέροχος σοβιετικός κατάσκοπος του Ψυχρού Πολέμου, παρασημοφορημένος από τους Βρετανούς



Ο Kim Philby είναι για την MI6 ότι ο Aldrich Ames ήταν για τη CIA, με μόνη διαφορά ότι ο Kim Philby ήταν σαφώς μεγαλύτερο «φαινόμενο»! Κι αυτό γιατί ο πράκτορας ήταν η μεγαλύτερη τρύπα στην κομμουνιστική αντικατασκοπεία των Δυτικών, μέλος του φημισμένου κύκλου των σοβιετικών κατασκόπων Cambridge Five, των πέντε πρακτόρων που έγιναν φιλοκομμουνιστές κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Ο Philby ήταν ένας από τους καλύτερους διπλούς πράκτορες της Ιστορίας: εργαζόταν πυρετωδώς για λογαριασμό των Βρετανών, μεταφέροντας παράλληλα ευαίσθητες πληροφορίες στους Σοβιετικούς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου και των αμέτρητων αποστολών του σε Αυστρία, Ισπανία, Τουρκία, ΗΠΑ, Λίβανο και Αγγλία φυσικά. Για τις υπηρεσίες του η βρετανική κυβέρνηση τον τίμησε με τη μεγαλύτερη τιμή, το « The Order of the British Empire»! Και θα έπρεπε να περάσουν 8 χρόνια ερευνών για να καταλάβουν ότι ο Philby τους είχε προδώσει, με εκείνον πια να απολαμβάνει τιμές εθνικού ήρωα στη Μόσχα, όπου και κατέφυγε για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο ίδιος μάλιστα το έκανε από καθαρή ιδεολογία, καθώς μισούσε τους «τυραννικούς και διψασμένους για αίμα καπιταλιστές»…

Juan Pujol Garcia:
ο μόνος άνθρωπος του κόσμου που έλαβε τις υψηλότερες στρατιωτικές τιμές τόσο από τους Βρετανούς όσο και τους Ναζί!



Ο «πατέρας» των διπλών πρακτόρων και καλλιτέχνης της εξαπάτησης, με κωδικό όνομα «Garbo», ο αποτυχημένος σε όλες τις βαθμίδες της ζωής 32χρονος Σπανιόλος έμελλε να γνωρίσει επιτυχία ζηλευτή με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου. Αφού απορρίφθηκε από την MI5 και την αμερικανική αντικατασκοπεία, στράφηκε στους Γερμανούς, τους οποίους και έπεισε για τα χιτλερικά του αισθήματα, κι εκείνοι τον ξαπέστειλαν στο Λονδίνο για λογαριασμό τους. Εκείνος όμως δεν μιλούσε γρι αγγλικά και πήγε αντ’ αυτού στη Λισαβόνα, στέλνοντας καρτ-ποστάλ με το Μπιγκ Μπεν και άλλα βρετανικά αξιοθέατα στους ναζί αξιωματούχους, την ίδια ώρα που οι «απόρρητες πληροφορίες» που υπέκλεπτε ήταν μείγμα δικών του επινοήσεων με την τρέχουσα πολεμική ειδησεογραφία! Δεν έμεινε όμως εκεί, καθώς σκάρωσε ακόμα και -πλαστό φυσικά!- κύκλο κατασκόπων για λογαριασμό των χιτλερικών, καταφέρνοντας έτσι να ξεγελάσει τους φοβερούς και τρομερούς ανώτατους αξιωματούχους του Γ’ Ράιχ. Τότε ο Garcia προσέγγισε ξανά την MI5, η οποία με το στόμα ανοιχτό τον προσέλαβε. Μέχρι τον Ιούνιο του 1944, αυτός και ο κύκλος των 27 κατασκόπων του ήταν το μεγαλύτερο «αυτί» των Ναζί, ή έτσι τουλάχιστον είχαν πιστέψει. Ο Garcia έκανε τον ίδιο τον Χίτλερ να πιστέψει ότι η Απόβαση στη Νορμανδία ήταν ψεύτικη, με τον Αδόλφο να αφήνει έτσι τα γερμανικά πάντσερ στο Βέλγιο. Θα περίμενε βέβαια κανείς ότι μετά το φιάσκο με τη Νορμανδία, οι Γερμανοί θα καταλάβαιναν τη διπλή του φύση ως πράκτορα και θα τον εκτελούσαν. Αντ’ αυτού, οι Ναζί τον τίμησαν με τον Iron Cross έναν μόλις μήνα μετά την Απόβαση στη Νορμανδία! Τον Νοέμβριο του 1944 τιμήθηκε και με το «Order of the British Empire» από τη βασίλισσα της Αγγλίας για τις πραγματικές του υπηρεσίες, παραμένοντας ο μόνος άνθρωπος που τιμήθηκε ταυτοχρόνως από τους δύο αντιμαχόμενους πόλους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και ένας φυσικά από τους ελάχιστους που ξεγέλασε τον Χίτλερ και έζησε για να το πει στους μεταγενέστερους. Το 1945 σκηνοθέτησε τον θάνατό του και κατέφυγε στη Βενεζουέλα, όπου άνοιξε βιβλιοπωλείο και πέρασε τα υπόλοιπα 40 χρόνια της ζωής του… 
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος 

Αν έχει απομείνει κουκούτσι μυαλού στο ελληνικό (και κυπριακό) πολιτικό προσωπικό, οφείλει να ενεργήσει άμεσα τροποποιώντας ριζικά την πολιτική πλήρους και καθολικής συμπόρευσης με τις δυνάμεις που αρχίζουν τώρα στην Ευρώπη (μετά τη Μέση Ανατολή και την Αφρική) άτυπο, πλην πραγματικό «τρίτο (ή τέταρτο αν προτιμάτε) παγκόσμιο πόλεμο», έστω κι αν η ύπαρξη πυρηνικών όπλων εμποδίζει μάλλον την πλήρη ανάπτυξή του. Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να πάρουν άμεσα πρωτοβουλία για διακοπή της ψυχρο- και θερμο-πολεμικής κλιμάκωσης στην Ευρώπη. Αν το κάνουν θα βρουν απροσδόκητους συμμάχους διεθνώς. Μετά την οικονομική, όσα συμβαίνουν συνεπάγονται τη γεωπολιτική «αυτοκτονία» του ελληνισμού, της Ελλάδας και της Κύπρου. Εδώ και πεντακόσια, αν όχι χίλια χρόνια, το «σχέδιο» της νεώτερης Ελλάδας, σχέδιο δημοκρατικό και «αντισταυροφορικό», «σχέδιο των ξεσηκωμένων» για τους μαθητές του Σβορώνου, στηρίζεται εξωτερικά σε δύο «πνεύμονες»....

α) στην «ομόδοξη» Ρωσία, γεωπολιτικό αντίβαρο της Τουρκίας, αλλά και μιας Δύσης που υπήρξε για τους ‘Ελληνες, όπως και για τους Ρώσους «μεγάλος δάσκαλος κι ακόμα μεγαλύτερος εχθρός» (Τρότσκι, Εισαγωγή στην Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης)

β) στον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό (που κινδυνεύει κι αυτός να μας τελειώσει, αρχής γενομένης από τα Μνημόνια και τις Δανειακές)

Γι’ αυτό λέμε ότι η συστηματική καταστροφή των ελληνορωσικών και κυπρορωσικών σχέσεων τα τελευταία χρόνια (όπως και η παραίτησή μας από τα πλήρη δικαιώματα των κρατών μελών της ευρωζώνης και της ΕΕ με την υπογραφή των Δανειακών και των Μνημονίων) συνιστά ολοκλήρωση της οικονομικής και με γεωπολιτική αυτοκτονία του ελληνικού λαού. Πρόκειται για «αλλαγή καθεστώτος». Το καθεστώς που αρχίζει από δω να «αλλάζει» είναι το αστικό δημοκρατικό πολίτευμα και η οργάνωση των λαών στα σχετικά δημοκρατικά έθνη-κράτη, που προέκυψαν από τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση και τα κινήματα που ενέπνευσε διεθνώς, περιλαμβανομένου του δικού μας 1821.

Η άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό Ελλάδας και Κύπρου έχουν «παραδοθεί», έχουν «λιώσει», όπως η καρδιά των αντιδραστήρων στα σοβαρά πυρηνικά δυστυχήματα. Δεν υπερασπίζονται το Κράτος, αλλά χωρίς Κράτος δεν επιβιώνει Γένος σε αυτό το σημείο του πλανήτη, υπό συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μαζικών μεταναστευτικών ροών. Ακόμα και στην εποχή της αμερικανοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας είχαμε περισσότερη εθνική αυτονομία από όση διαθέτουμε σήμερα! Ο Παπαδόπουλος αρνήθηκε να δώσει διευκολύνσεις στους Αμερικανούς για την επίθεση στους ‘Αραβες.

Θα μου πείτε, δηλαδή θα μου πει η άρχουσα τάξη που κάνει κουμάντο, δηλητηριάζοντας όλο το έθνος με την ευτέλειά της, μπορεί να πάει η Ελλάδα κόντρα στους δυνατούς; Μα τι άλλο έκανε αίφνης ο Ανδρέας Παπανδρέου στον οποίο, πολλά μπορεί να προσάψει κανείς, κατάφερε όμως να εκτινάξει μια μικρή χώρα στο επίκεντρο των παγκόσμιων εξελίξεων αρνούμενος, σε ανάλογη περίπτωση, να συνυπογράψει τις κυρώσεις για το νοτιοκορεατικό Τζάμπο και πρωτοστατώντας στην περίφημη «Πρωτοβουλία των ‘Εξη» για τα πυρηνικά; ‘Η που έστειλε ελληνικά πλοία να απελευθερώσουν από την Βυρηττό τον πολιορκημένο Αραφάτ και τους πολεμιστές του. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν έπαθε τίποτα κάνοντάς τα αυτά, «διπλωματική υπερδύναμη» έγινε τότε. ‘Οσο για την παγκόσμια δραστηριότητα και ακτινοβολία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του «Γιατρού» Βάσσου Λυσσαρίδη, μέχρι τώρα φωτίζει και προστατεύει την Κύπρο η λάμψη της.

‘Εχουμε άλλωστε το παράδειγμα, δίπλα μας, της Τουρκίας που κάνει ότι γουστάρει, απαγορεύει στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν το έδαφός της για την εισβολή στο Ιράκ, φτιάχνει, παρά τις πιέσεις, τον αγωγό αερίου Blue Stream, επιτίθεται στο Ισραήλ για την πολιτική του στα κατεχόμενα και δεν παθαίνει τίποτα, αυξάνει την ισχύ και το κύρος της με αυτές τις ενέργειες. Σε αντίθεση με τις διαρκώς υποτελείς Ελλάδα και Κύπρο που έχουν τώρα το θλιβερό προνόμιο να καταστρέφονται υποτασσόμενες, να υποτάσσονται καταστρεφόμενες. Στην ιστορία υπάρχουν πολλοί που υπετάγησαν για να μην καταστραφούν, κατεστράφησαν για να μην υποταγούν. Εδώ συνδυάσαμε και τα δύο.

Η ιστορία μας δεν μας προσφέρει μόνο την πείρα του Ανδρέα και του Μακάριου. Πολεμήσαμε τους Μπολσεβίκους στην Ουκρανία και σε αντάλλαγμα έγινε αποδεκτή από τους Αγγλογάλλους η σφαγή των χριστιανών της Μικρασίας. Πολεμήσαμε τον κομμουνισμό στην Κορέα και σε αντάλλαγμα κρέμασαν τον Καραολή και τον Δημητρίου και έβαλαν τους Τούρκους να διώξουν τους ‘Ελληνες από την Πόλη. Κάναμε, ως πειθαρχικοί «ευρωλιγούρηδες», ότι ακριβώς μας πρόσταξαν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο και τώρα μας καταστρέφουν παραδειγματικά. Αυτός είναι ο ρεαλισμός της υποτέλειας.

Μπορεί, θα αναρωτηθείτε, αλλά δεν μπορούν να το πουν οι κυβερνώντες, μια «αποικία χρέους» να ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική; Μα ασκώντας την, ακριβώς και μόνο ασκώντας την, μπαίνει στο δρόμο της απελευθέρωσης και από την οικονομική αποικιοκρατία, αλλά και σφυρηλατεί απαραίτητες για να το κάνει συμμαχίες εντός και εκτός Ευρώπης.

Με την ευκαιρία θυμίζουμε ότι και η αντιπολίτευση πρέπει να «ξυπνήσει». Δεν γνωρίζουμε που οφείλεται ο «ύπνος» της, μάλλον «λήθαργος» περί τα ρωσο-ουκρανικά, αλλά πρέπει να σταματήσει. Μιλάμε για τη μεγαλύτερη παγκόσμια κρίση μετά την πτώση της ΕΣΣΔ με τεράστιες στρατηγικές-οικονομικές επιπτώσεις. Τι κάνει άραγε και η «ευρωπαϊκή αριστερά»; Γιατί τηρεί ουσιαστικά στάση ίσων αποστάσεων; Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνεις τη διαφορά ανάμεσα σε μια νίκη των ανθρακωρύχων του Ντονιέτσκ και στην επικράτηση των φασιστών του Κιέβου και του Λβωφ, όπως μερικοί δεν καταλάβαιναν τη διαφορά ανάμεσα στη νίκη των σοβιετικών και στη νίκη των ναζί, του Χίτλερ και του Στάλιν στη δεκαετία του 1940; Με τέτοια (μη) πολιτική, κινδυνεύει να αποδειχθεί θέμα λίγου χρόνου να οικειοποιηθεί και εκφράσει το μεγαλύτερο μέρος της ευρωπαϊκής αμφισβήτησης η «εθνικιστική» άκρα δεξιά.

Τελειώνουμε υπενθυμίζοντας ότι οι «ουκρανικές» δυνάμεις, δηλαδή οι φασιστικές μιλίτσιες που οργανώνει το αμερικανικό κράτος και παρακράτος (Blackwater κλπ., δεν υπάρχει άλλωστε καν ουκρανικό κράτος στην πραγματικότητα) διεξάγουν απαίσια πογκρόμ όπως την ενθουσιώδη πυρπόληση ζωντανών ίσως και εκατό διαδηλωτών στο κτίριο των συνδικάτων της Οδησσού, ή τον αδιάκριτο σκοτωμό περαστικών στη Μαριούπολη, ή τον βομβαρδισμό κατοικημένων περιοχών. Μήπως το ελληνικό κράτος, οι πολιτικές δυνάμεις, η Εκκλησία πρέπει κάτι να πουν για όλα αυτά (πέραν και ανεξαρτήτως της άποψης που έχει ο καθείς για την ουσία της διαμάχης); Η αλληλεγγύη, η συμπαράσταση, πόσο μάλλον ο «διεθνισμός» δεν μπορούν να είναι μονόδρομος! Ούτε μπορούμε να ζητάμε και να μη δίνουμε...

Πηγή ΕΛΚΕΔΑ
* Δημοσιογράφος, συγγραφέας, συνεργάτης ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι τζιχαντιστές που σπέρνουν τον τρόμο στο Ιράκ και τη Συρία θέλουν να δημιουργήσουν έναν "αιμοσταγή κόσμο", δήλωσε σήμερα ο νέος ύπατος αρμοστής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, ο Ιορδανός Ζέιντ Ράαντ αλ-Χουσέιν κατά τη διάρκεια της πρώτης ομιλίας του.

"Με ποιον τρόπο θα μπορούσε να λειτουργήσει ένα κράτος τακφίρι (*) στο μέλλον...θα ήταν ένας αιμοσταγής κόσμος, εχθρικός και κακόβουλος, χωρίς προστασία προς τους μη τακφίρι", δήλωσε ο ύπατος αρμοστής κατά την έναρξη της 27ης συνόδου του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στη Γενεύη.

"Στον κόσμο των τακφίρι, αν η άποψη κάποιου δεν είναι ταυτόσημη με την δική τους- και η δική τους άποψη είναι στενή και ανελαστική- χάνει το δικαίωμα στη ζωή", πρόσθεσε ο πρώτος μουσουλμάνος ύπατος αρμοστής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

"Στο πλαίσιο του πνεύματος τακφίρι, όπως το έχουμε δει στη Νιγηρία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Υεμένη , την Κένυα, τη Σομαλία, το Μαλί, τη Λιβύη, τη Συρία και το Ιράκ και παντού στον κόσμο όπου έχουν επιτεθεί κατά αθώων ανθρώπων, περιλαμβανομένης της 11ης Σεπτεμβρίου, δεν υπάρχει αγάπη προς τον πλησίον, δεν υπάρχει παρά η εξόντωση όλων των μουσουλμάνων, των χριστιανών, των Εβραίων και της υπόλοιπης ανθρωπότητας που δεν έχει τις ίδιες θρησκευτικές πεποιθήσεις με εκείνους", είπε.

"Φαντάζονται ότι είναι θαρραλέοι όταν σφάζουν με βάρβαρο τρόπο τους αιχμαλώτους;", αναρωτήθηκε οργισμένα αναφερόμενος στη δολοφονία του αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλεϊ.

"Θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι οι συστηματικές επιθέσεις εναντίον του πληθυσμού εξαιτίας της εθνοτικής καταγωγής ή των θρησκευτικών πεποιθήσεων συνιστούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας", προειδοποίησε προσθέτοντας ότι "η διεθνής προτεραιότητα πρέπει να είναι ο κοινός αγώνας κατά των πολέμων αυτών στο Ιράκ και τη Συρία" και η διασφάλιση ότι θα καταβληθούν "όλες οι προσπάθειες για την προστασία ορισμένων εθνοτικών ή θρησκευτικών ομάδων".

"Η δεύτερη φάση είναι η διασφάλιση ότι οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα άλλα διεθνή εγκλήματα θα διωχθούν δικαστικά. Δεν πρέπει να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε την ατιμωρησία", είπε καλώντας το Ιράκ "να ενταχθεί στο καθεστώς της Ρώμης και στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο".

Ο Ζέιντ Ρά'αντ αλ-Χουσέιν τόνισε επίσης ότι πρέπει να εξετασθεί γιατί ξέσπασαν αυτές οι κρίσεις και κατήγγειλε μεταξύ άλλων, "τα διεφθαρμένα πολιτικά συστήματα" και "τους ηγέτες που καταπίεσαν τμήμα της κοινωνίας των πολιτών".

Ο Ζέιντ Ρά'αντ αλ-Χουσέιν, ο οποίος διαδέχεται την Νοτιοαφρικανή Ναβί Πιλάι, έχει χρηματίσει δύο φορές πρεσβευτής της Ιορδανίας στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.Πριν από τον διορισμό του στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εκπροσωπούσε την Ιορδανία στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

* (σ.σ.: Σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο, τακφίρι είναι ο μουσουλμάνος που κατηγορεί έναν άλλο μουσουλμάνο για αποστασία -τακφίρ- από το ισλάμ, χαρακτηρίζοντάς τον ακάθαρτο και άπιστο -καφίρ, όπως εξ ορισμού είναι όλοι οι μη μουσουλμάνοι)

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Θα  ήθελε σήμερα το blog να ασχοληθεί με ένα θέμα που καιρό τώρα -πολύ καιρό- το τριβελίζει, κάνοντας μία παράκαμψη (απλή παράκαμψη, ο στόχος είναι ο ίδιος) της καθημερινότητας.

Με την ευκαιρία της αναχώρησης απ' τον μάταιο τούτο κόσμο πολλών καταξιωμένων καλλιτεχνών και δημιουργών, τα τελευταία χρόνια και με τον σάλαγο και τον πάταγο που ακολουθεί κάθε φορά μιά τέτοια αναχώρηση, με παχιά λόγια, αφιερώματα, αγιοποιήσεις και ηρωοποιήσεις, το blog έχει κάνει τις εξής σκέψεις, αιρετικές ή όχι αδιάφορο:

Θα έπρεπε ανάμεσα στις παραμέτρους που έχουμε θέσει, και που ορίζουν αν ένας καλλιτέχνης, δημιουργός, πνευματικός άνθρωπος εν γένει, είναι μικρός, μεγάλος ή μέτριος, να ορίσουμε μία ακόμα:
Αν, και κατά πόσο αντιδρά όταν μία χώρα ή ένας λαός (ιδίως όταν πρόκειται για την δική του χώρα και λαό), βρίσκεται κάτω από δεσμά ολοκληρωτισμού.

Εδώ να διευκρινίσουμε ότι το blog δεν πιστεύει με κανέναν τρόπο στην ''στρατευμένη τέχνη''. Ίσα-ίσα την απεχθάνεται!

Έχουμε πάμπολλα παραδείγματα όπου η τέχνη όποτε ''στρατεύτηκε'', είτε στην αρχαία Ρώμη, είτε στο μετεπαναστατικό καθεστώς του Μαρά στην Γαλλία, είτε στην Σοβιετική Ένωση και στην Κίνα του Μάο, είτε στη ναζιστική Γερμανία και την φασιστική Ιταλία, παρήγαγε εκτρώματα, κούφιες φανφάρες, μεγαλειώδη τίποτα!

Η τέχνη, λέει το blog, πρέπει να είναι ελεύθερη, πλουραλιστική, απαλλαγμένη από δεσμά και δεσμεύσεις πολιτικών συστημάτων, θρησκειών, ή συμφερόντων.

Η χώρα μας σήμερα βρίσκεται κάτω από δεσμά ολοκληρωτισμού.
Ίσως όχι κάτω από δεσμά 100% αναγνωρίσιμου ολοκληρωτισμού,  αλλά σίγουρα κάτω από ένα καθεστώς υποτέλειας σε ξένα (κυρίως) συμφέροντα και με κυβερνήσεις ολοκληρωτικά παραδομένες στην εξυπηρέτηση αυτών των συμφερόντων, έχοντας στην ουσία καταργημένο Σύνταγμα και πολίτευμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ευημερία της χώρας και των πολιτών.

Και είναι αδιανόητο στην σημερινή Ελλάδα των τόσων ''καταξιωμένων πνευματικών ανθρώπων'' της τέχνης και των γραμμάτων, μία χούφτα μόνον από αυτούς, μετρημένοι στα δάχτυλα, να έχουν υψώσει φωνή διαμαρτυρίας, να έχουν βάλει το κεφάλι τους ''στον ντορβά'' και στο στόχαστρο του καθεστώτος, για την σύγχρονη ελληνική τραγωδία που βιώνει τούτος ο λαός!

Πού είναι οι τόσο ακριβοπληρωμένοι τραγουδιστάδες και συνθέτες;
Πού είναι οι τόσο ''ψαγμένοι'' ηθοποιοί και ''θεατράνθρωποι'';
Πού πήγαν τόσοι παραγωγικοί γραφιάδες και ''συγγραφείς'', που πλημμυρίζουν κάθε χρόνο τα βιβλιοπωλεία μας με εκατοντάδες τίτλους βιβλίων;
Οι εικαστικοί; Οι μεγαλοαρχιτέκτονες;
Που είναι οι Ακαδημαϊκοί ''πατέρες''; 
Οι χρυσοκάνθαροι καθηγητάδες των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων;

Λίγοι, ελάχιστοι, οι άξιοι των καιρών!
Λίγοι, ελάχιστοι, αυτοί που στέκουν στο ύψος των περιστάσεων, και που αξίζει όντως να χαρακτηριστούν ''πνευματικός κόσμος'',  και ταγοί του τόπου! 
Τους ξέρουμε, τους παρακολουθούμε και τους ευχαριστούμε!
     
Οι πολλοί αποδεικνύονται πιά, ''πλέμπα'', σωρός!  
Κύμβαλα αλαλάζοντα!
Παραφουσκωμένοι εγωκεντρισμοί, και πορτοφόλια!

Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με το blog, πρέπει να επαναξιολογηθούν όσοι θέλουν να ανήκουν στον πνευματικό κόσμο της χώρας.
Ζωντανοί και νεκροί!
Οι ζωντανοί αυστηρά και με αντίκτυπο στην καριέρα και την λαϊκή αποδοχή τους και οι νεκροί με τον σεβασμό που αρμόζει στους νεκρούς, χωρίς πάθος, αλλά με οδηγό την πραγματική τους αξία.

Ο νεκρός, λέει η Εκκλησία, ''δεδικαίωται''.
Ο λαός, πότε θα δικαιωθεί;...


Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος 

Έχουμε μπροστά μας μια φθινοπωρινή γεωμετρική κλίμακα διεργασιών. Σε εθνικό αλλά πιθανότατα και σε διεθνές επίπεδο. Σε αυτήν την νέα πραγματικότητα, φαίνεται ότι, στα καθ ημάς, θα καθορισθούν, θα μορφοποιηθούν και θα ταξινομηθούν νέοι μικροί και μεγάλοι ρόλοι και θέσεις, από τις εξής κυρίως εξελίξεις:
  • Την κινητικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την ανεργία, την απασχόληση, την ανάπτυξη, δηλαδή την αναζήτηση νέας ατζέντας μέχρι το 2020.
  • Τα «προηχογραφημένα» προεκλογικά μηνύματα των κυβερνητικών δυνάμεων και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με εφαπτόμενη γραμμή το ευρωπαϊκό πλαίσιο διαπραγμάτευσης του χρέους και την αξιοποίηση του ΕΣΠΑ.
  • Τον «χορό των δαιμόνων» στο ΠΑΣΟΚ και γύρω από την υπόθεση της «κεντροαριστεράς».
  • Και τις δόσεις σεναρίων για την εκλογή Προέδρου και τις εθνικές εκλογές.
Οι διεργασίες σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο έρχονται σε μια παγκόσμια σκηνή όπου κυριαρχεί η αναταραχή και ανοίγουν νέες πληγές αντί να κλείσουν πρόσφατες και παλαιότερες.

Ωστόσο η οικονομική κρίση ειδικότερα είναι παρούσα. Επιμένει σε ένταση και διάρκεια. Συσχετίζεται με τα άλλα συμβαίνοντα, σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο. Και επαναφέρει συνεχώς το κεντρικό ερώτημα: Πώς βγαίνουμε από την κρίση αυτή...;

Είναι καιρός, να ανοίξει η συζήτηση, για την διευθέτηση του χρέους, σε παγκόσμια και περιφερειακή βάση, εάν εννοούμε πραγματικά την ανάγκη προώθησης της ειρήνης και της προόδου στον κόσμο.

ΤΟ ΔΙΛΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, επιβάλλεται μια σαφής απάντηση στο δίλημμα : Έξοδος από την κρίση στην βάση των μέχρι τώρα και των επόμενων αποφάσεων αυτής της πολιτικής, με βελτιώσεις συντονισμού και εξισορροπήσεις...; ΄Η έξοδος από την κρίση με μια νέα στρατηγική...;

Η εμπειρία και η επίσημη αξιολόγηση των μέχρι τώρα εξελίξεων αναγνωρίζουν:
  • Λάθη, ατέλειες, ανεπάρκειες κ.α. στον πολιτικό και τεχνικό σχεδιασμό του προγράμματος για την Ελλάδα αλλά και στην εφαρμογή του.
  • Εξάντληση των κοινωνικών περιθωρίων ανοχής και αντοχής αφού οι προσαρμογές τύπου μνημονιακών πλαισίων και συνταγών έχουν υπερβεί τα πολιτικά, ηθικά και κοινωνικά όρια.
  • Ακανθώδη πορεία. Και αναποτελεσματική, σε ορατό χρόνο, όποια αλλαγή ρυθμού στον αργό, παρακουλουθητικό, διστακτικό τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης από την Ευρώπη. Άλλωστε αυτή η πολιτική στάση, στο πρώτο στάδιο της κρίσης, έφερε κλυδωνισμό στο οικοδόμημα, αντί να «κερδηθεί το παιχνίδι». Κάτι που ήταν τότε εφικτό και πιο σημαντικό από το να «κερδηθεί χρόνος», όπως χαρακτηριστικά λεγόταν.
Στην πατρίδα μας, η αμηχανία, η ανικανότητα και οι μικροκομματικοί και μικροπροσωπικοί υπολογισμοί κυβερνώντων και ιθυνόντων, μέσα σε ένα κράμα σκοπιμοτήτων από ορισμένους, για το πώς και που απέδιδαν την «υπακοή σε αλλότριους εντολείς», μετέτρεψαν την κρίση, από πρόβλημα ευρωπαϊκό και εθνικό, σε ζήτημα υπαρξιακό, στον «αγώνα πολιτικής κυριαρχίας και επικυριαρχίας στην εξουσία».

Η Ευρώπη, με την συμπεριφορά της, επέκτεινε και μεγέθυνε μια «ήσσονος» σημασίας κρίση σε μια μικρή οικονομία. Αντί να κρύψει το κεντρικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής, το αποκάλυψε. Και τώρα «δυσκολεύεται» να το αντιμετωπίσει. Με αποτέλεσμα, η κρίση να είναι εδώ και να διαψεύδει τα χρονοδιαγράμματα του τέλους της.

ΤΟ «ΤΡΙΛΛΗΜΑ» ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ
Για να μην επαναληφθούν τα ίδια στην πατρίδα μας, είναι ώρα και ανάγκη, να μιλήσουμε, για μια καινούργια, σαφή στρατηγική, καθαρή σε περιεχόμενο και χρόνο. Και να απαντήσουμε θετικά στην πρόκληση του εξής «τριλλήματος»:
  • Εξυγίανση και σταθερότητα, με διαφάνεια και σοβαρές σε βάθος αλλαγές, στα δημοσιονομικά, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά εργαλεία, τους μηχανισμούς και τους θεσμούς, με πολιτικές ουσίας, που να ξεπερνούν την ρητορική και την διακήρυξη.
  • Κοινωνική συνοχή, μέριμνα και αλληλεγγύη, με συλλογική συμμετοχή και συνειδητοποίηση. Απασχόληση και ένταξη των νέων στην παραγωγή, ειδικά των εξειδικευμένων, με στοχευμένο πρόγραμμα επανεισαγωγής των νέων ψηφιακών τεχνολογιών στην παραγωγική διαδικασία.
  • Ανάπτυξη, ανασυγκρότηση και στόχους για το μέλλον, με στροφή στην σύνδεση πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα. Σχεδιασμένη αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, με κριτήριο την παραγωγικότητα για την κοινωνία. Και συνδυασμένη ένταξη, αξιοποίηση, βελτίωση των φυσικών, ανθρώπινων και πολιτιστικών πόρων και κεφαλαίου που διαθέτει η χώρα, από την ναυτιλία, τον τουρισμό, το εμπόριο έως το κλίμα και την ενέργεια, την ποιότητα του περιβάλλοντος. Δηλαδή ένα πραγματικά νέο παραγωγικό μοντέλο.
Η φυγή από τα αμφιλεγόμενα, τα ασταθή, τα αβέβαια και την κίνηση του εκκρεμούς προϋποθέτει δημοκρατικό μετασχηματισμό, σχέδια ζωής και προόδου.

Τέλος στην αέναη «μετάβαση» από την παλαιά μεταπολίτευση στην νέα. Που τείνει να εγκατασταθεί, με χειρότερους, πιο ανορθολογικούς και πελατειακούς όρους στην διαχείριση της δημόσιας πολιτικής, της δημόσιας περιουσίας, των δημόσιων κοινωνικών αγαθών και συμφερόντων.

Εάν μια νέα ατζέντα συμφωνηθεί και συγκροτηθεί άμεσα, γίνει υπόθεση συνδιαμόρφωσης με τους πολίτες και διεκδικηθεί με νέα προσανατολισμένη κοινωνική ενότητα, τότε η ελπίδα μπορεί να γίνει αληθινή, με ορίζοντα ολοκλήρωσης στην πραγματικότητα το 2020 να αλλάξουμε την πραγματική οικονομία και ζωή,την χώρα.

* Ο Σπύρος Παπασπύρος είναι κάτοχος MSc στην Δημόσια Διοίκηση, πρώην πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ
Πηγή "Η Αλήθεια"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Προειδοποίηση προς την Ρωσία απεύθυνε ο αμερικανός ΥΠΑΜ Chuck Hagel, κατά την διάρκεια της επίσκεψης του στην Γεωργία, δηλώνοντας ότι «τα ρωσικά στρατεύματα πρέπει να αποσυρθούν πλήρως από τα σύνορα με τη Γεωργία».

Στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον γεωργιανό ομόλογό του Alasania ο Hagel δήλωσε ότι:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να καλούν την Ρωσία να αποσύρει πλήρως τα στρατεύματά της από το γεωργιανά σύνορα. Χαιρετίζουμε την σταθερότητα των θέσεων της Γεωργίας στο αυτό το θέμα», δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός. Σύμφωνα με τον ίδιο, «οι ενέργειες της Ρωσίας εδώ (Γεωργία), αλλά και στην Ουκρανία αποτελούν μια μακροπρόθεσμη πρόκληση, που οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί της, αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά».

Ο αμερικανός αξιωματούχος εξέφρασε την πεποίθησή του ότι η νέα θέση της Γεωργίας ως εταίρου του ΝΑΤΟ, θα την βοηθήσει να ενταχθεί ταχύτερα στη Συμμαχία».

Όπως αναφέρθηκε από το γεωργιανό υπουργείο Άμυνας, ο αμερικανός και ο γεωργιανός ΥΠΑΜ, στην συνάντηση τους στην Τιφλίδα "συμφώνησαν στην μελλοντική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών" στον στρατιωτικό τομέα.

«Συζητήσαμε για την ανάπτυξη της στενότερης συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών στον τομέα της άμυνας, που αποτελεί κοινό μας στόχο» δήλωσε ο Hagel στους δημοσιογράφους μετά τις συνομιλίες. Με τη σειρά ο Alasania σημείωσε ότι "η Γεωργία αποτελεί έναν στρατηγικό εταίρο και έναν αξιόπιστο σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών".

Οι Ηνωμένες Πολιτείες από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, υποστηρίζουν την εκπαίδευση των γεωργιανών στρατευμάτων, μονάδες των οποίων συμμετέχουν από το 2003 και 2009 στις ειρηνευτικές επιχειρήσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Επίσης τον Ιανουάριο του 2009, υπεγράφη αμυντική συμφωνία μεταξύ της Γεωργίας και ΗΠΑ, η οποία προβλέπει μεταξύ άλλων, την συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών στον τομέα της άμυνας, της οικονομίας και του πολιτισμού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!»


Παρόλο που τόσες πολλές κυβερνήσεις, έχουν καταδικάσει το ισλαμικό κράτος, έστω και με ασαφείς δηλώσεις και τρόπους, είναι αξιοσημείωτο ότι, η οργάνωση αυτή συνεχίζει να λαμβάνει οικονομική βοήθεια από Τουρκία και Σαουδική Αραβία.
Υπάρχουν προφανώς πολλοί αξιωματούχοι και στις δύο χώρες που πιστεύουν ότι το ισλαμικό κράτος «πράττει καλώς», και αφού είναι ισλαμιστές θα πρέπει να ενθαρρυνθούν περισσότερο.

«Πολεμιστής του ISIS ισχυρίζεται ότι η Τουρκία χρηματοδοτεί το γκρουπ των τζιχαντιστών»

Στην Τουρκία, ο Πρόεδρος πλέον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και το κόμμα του ΑΚΡ, είναι φημισμένοι για τον αντισημιτισμό και τις αντι-Ισραηλινές πολιτικές θέσεις που παίρνουν. Αλλά τώρα πλέον «συνδέονται άμεσα» και με το ισλαμικό κράτος, παλαιότερα γνωστό ως ISIS.

Η ισραηλινή εφημερίδα Jerusalem Post, ισχυρίζεται ότι ένα μέλος του «ισλαμικού κράτους» δήλωσε ξεκάθαρα ότι, η Τουρκία μέλος του ΝΑΤΟ, χορηγεί οικονομική βοήθεια στην τρομοκρατική οργάνωση.
«Η Τουρκία άνοιξε το δρόμο για εμάς. Αν η Τουρκία δεν είχε δείξει τέτοια συμπεριφορά σε μας, το ισλαμικό κράτος δεν θα ήταν στην σημερινή του θέση. Η (Τουρκία) μας έδειξε την αγάπη της. Μεγάλοι (αριθμοί) των μουτζαχεντίν μας έλαβαν ιατρική περίθαλψη στην Τουρκία»,
δήλωσε ο άνδρας, ο οποίος δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστεί.
«Δεν έχουμε την υποστήριξη της επίσημης Σαουδικής Αραβίας, αλλά υπάρχουν όμως πολλές Σαουδαραβικές οικογένειες που πιστεύουν στον τζιχάντ και μας βοηθούν. Αλλά ούτως ή άλλως, εμείς πολύ σύντομα αυτό δεν θα το χρειαζόμαστε»,
είπε ο ίδιος.
«Εμείς θα οικοδομήσουμε το ισλαμικό κράτος στα εδάφη που περιλαμβάνουν τις περιοχές από την Τίγρη ποταμό στην Ιορδανία και την Παλαιστίνη έως στο Λίβανο. Θα ισχύει παντού ο σουνιτικός νόμος», 
συνέχισε ο ίδιος.

Οι ισλαμιστές τρομοκράτες κατέλαβαν την Azaz, μια στρατηγικής σημασίας πόλη στη Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία τον Σεπτέμβριο του 2013. Αυτό είναι σημαντικό, διότι η Τουρκία που "υποστηρίζει ανοικτά τον αγώνα ενάντια στις κυβερνητικές δυνάμεις που είναι πιστές στον Πρόεδρο Bashar al-Assad, επιτρέπει την διέλευση όπλων και πυρομαχικών στην Συρία, από τα νότια σύνορα της".

«Η κατάληψη της Azaz προσδίδει ευκολότερη πρόσβαση στους τζιχαντιστές. Δύο μήνες αργότερα, το CNN χαρακτήρισε ως «κρυφό Τζιχάντ» την πορεία της Τουρκίας προς τη Συρία.

Τώρα, η ακραία ισλαμική οργάνωση του ISIS «συνομιλεί» με την Τουρκία για μπίζνες ζητώντας της να επιστρέψει ξανά στο Ιράκ.
«Οι Τουρκικές εταιρείες έχουν υπογράψει μεγάλα συμβόλαια με το Ιράκ, με την υπόσχεση να τους διατηρούν τα ράφια πάντα γεμάτα», 
δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Οικονομίας Nihat Zeybekci.
«Οι εξαγωγές μας προς το Ιράκ βρίσκονται σήμερα σε ποσοστό 35%, με το Ιράκ να μην δύναται να υποκαταστήσει την τροφοδοσία αυτή εύκολα από άλλες πηγές. Πιστεύουμε ότι θα υπάρξει μια έκρηξη της ζήτησης πολύ σύντομα. Γνωρίζουμε επίσης ότι το ισλαμικό κράτος έρχεται σε επαφή με ιδιώτες Τούρκους επιχειρηματίες λέγοντας τους, "Έλα πίσω, εμείς δεν θα παρεμβαίνουμε". Αυτό δεν είναι εύκολο, φυσικά. Αλλά αφού το μέλλον του Ιράκ είναι να ξαναδημιουργηθεί, η Τουρκία θα το κάνει»,
κατέληξε ο Zeybekci.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου