Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Απρ 2011


Έχει τωρα μέρες και σέρνεται στην επικαιρότητα αυτό το θέμα με την απογραφή Αλογοσκούφη που κατήγγειλε ως “εγκληματική” η ΝΔ. Επ’ αυτού του σοβαρώτατου πολιτικού ζητήματος έχω να κάνω μια κρίσιμη πολιτική τοποθέτηση: Πιασ’ τ’ αυγό και κούρεφτο.

Η απογραφή ήταν προεκλογική δέσμευση και διενεργήθηκε με πρωθυπουργική εντολή, του Κ.Καραμανλή. Και εξυπηρετούσε, πέρα από ένα λαϊκό αίτημα, και το ενάρετο image που προωθούσε τότε η ηγεσία της ΝΔ. “Πόλεμος με τους νταβατζήδες”, “σεμνά και ταπεινά” και άλλα τέτοια ηρωϊκά και ενάρετα που ξεχάστηκαν γρήγορα και αντικαταστάθηκαν με το “οτι είναι νόμιμο είναι και ηθικό” και τα υπόλοιπα που ξέρετε όλοι. Και τώρα ξαφνικά η απογραφή Αλογοσκούφη καταγγέλεται από την ΝΔ ως “εγκληματική”.

Εμείς τώρα, ως καλοί πολίτες, είμαστε αναγκασμένοι να ξοδέψουμε χρόνο και φαιά ουσία για να κατανοήσουμε το ακατανόητο. Αν και προκαταβολικά νομίζω πως μας λείπουν πολλά στοιχεία για να ερμηνεύσουμε την κάθε εσωκομματική δολοπλοκία και διαγκωνισμό και την κάθε μικροπολιτική “εξέλιξη”. Τρέχα γύρευε, δηλαδή. Και ποιος ξέρει τι εσωκομματικές “ισορροπίες” αποκαθιστούν τώρα με αυτή τους την κίνηση να χαρακτηρίσουν την απογραφή “εγκληματική”.

Σκόρπια τα ερωτήματα

  • Γιατί η ΝΔ χαρακτηρίζει την απογραφή “εγκληματική”, τώρα, και όχι νωρίτερα;
  • Αν υποθέσουμε ότι όντως ήταν “εγκληματική” η απογραφή, παραμένει το ερώτημα: ήταν σωστή ή μαγειρεμένη;
  • Κι αν ήταν σωστή και ακριβής η απογραφή, και όχι μαγειρεμένη, γιατί ήταν “εγκληματική”;
  • Αν δεν ήταν μαγειρεμένη, τότε εγείρεται κι άλλο ερώτημα: Εγκληματούμε όταν λέμε ψέμματα στους εταίρους μας. Εγκληματούμε κι όταν λέμε την αλήθεια;
  • Εφάρμοσε ή δεν εφάρμοσε ο τότε υπ. οικονομικών προεκλογική δέσμευση;
  • Ο τότε πρωθυπουργός έδωσε ή δεν έδωσε την εντολή για την απογραφή που τώρα χαρακτηρίζεται “εγκληματική”;
  • Αν ο τότε υπ. οικονομικών εφάρμοσε προεκλογική δέσμευση κατ’ εντολήν του τότε πρωθυπουργού, γιατί ο ένας παραδίδεται στην πυρά και ο άλλος μένει στο απυρόβλητο;
  • Ρητορικό ερώτημα: Υπάρχει πιθανότητα να βρει άκρη λογικός άνθρωπος με την εσωκομματική δολοπλοκία και την μικροπολιτικη;

Ακούστε ‘δω…

Η αλήθεια είναι πως η eurostat, οι “αγορές”, οι δανειστές του ελληνικού δημοσίου, και ο κάθε ενδιαφερόμενος, ΗΞΕΡΕ πάρα πολύ καλά την κατάσταση και η “εγκληματική” απογραφή ελάχιστα τον διαφώτισε. Τα ξέραν όλα.

Το να λέμε εμείς τώρα ότι “τάχα μου” δεν ήξεραν την κατάσταση και είναι εγκληματική μας βλακεία που εμείς τους την φανερώσαμε είναι εγκληματικό, για άλλη μια φορά.

Διότι στερούμεθα από ένα ΙΣΧΥΡΟ επιχείρημα ότι ξέραν όλοι την κατάσταση του ελληνικού δημοσίου και συνέχιζαν ΔΟΛΙΑ να το δανειοδοτούν.

Γνώριζαν την κατάσταση του ελληνικού δημοσίου και που πήγαιναν και τα λεφτά των επιδοτήσεων της ΕΕ γνώριζαν, αλλά η διεφθαρμένη Ευρωπαϊκή Ενωση, συνέχιζε να ρίχνει ανεξέλεγκτα τον παρά. (Εχει υπάρξει άραγε ποτέ πολιτικός οργανισμός τόσο διεφθαρμένος όσο η γραφειοκρατία της ΕΕ; Αμφιβάλλω).

ΤΑ ΗΞΕΡΑΝ ΟΛΑ, ΟΛΟΙ.

Για το τυπικό μέρος, το λογιστικό δηλαδή μαγείρεμα, φώναζαν την κάθε Γκόλντμαν Σακς και έναντι αδρής αμοιβής, τα μαγειρεύανε. Κούκλα όλα.

Τα ξέραν όλα όλοι λοιπόν. Μην έχει κανείς έλληνας πολίτης, καμμία αμφιβολία επ’ αυτού.

Οπως ξέρανε οι αμερικανοί τραπεζίτες και οι έλληνες τραπεζίτες ότι δανείζανε με τεράστια επισφάλεια. Τα ήξεραν όλα κι εκείνοι. Δεν κρύβονται αυτά τα πράγματα κύριοι.

Ισως ο λόγος που κάνουν όλη αυτή την φασαρία στην ΝΔ τώρα με την απογραφή είναι για να αποδυναμώσουν το επιχείρημα του δανεισμού με δόλο, από την πλευρά των πιστωτών του ελληνικού δημοσίου. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς πως το μακρύ τραπεζικό χέρι είναι μακριά από τα ελληνικά κόμματα…

Καταγγέλουν τώρα την εφαρμογή μιας προεκλογικής τους δέσμευσης για “εγκληματική”. Καθόμαστε κι εμείς και παίρνουμε στα σοβαρά τέτοιου τύπου “πολιτική”. Λες και αυτό είναι πολιτική. Και θα μας οδηγήσουν αυτοί οι άνθρωποι στη νέα μεταπολίτευση… Κούνια που μας κούναγε.

Και εν πάσει περιπτώσει, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ αυτό το πράγμα που παρακολουθούμε (κι όχι μόνο με την παλινωδία αυτή της απογραφής). Είναι μια τεράστια αηδία.

Θραξ ο Αναρμόδιος





  • Να τελειώνουμε με την διατεταγμένη χυδαιολογία των παρατρεχάμενων του παρακράτους
Αγαπητοί φίλοι,

Η επιστολή παραίτησης – για την οποία έγινε τόσος θόρυβος – ήταν αυστηρώς προσωπική υπόθεση και απευθυνόταν προσωπικά στον Μίκη, ο οποίος είναι γνώστης όλων των στοιχείων στα οποία αναφέρομαι έμμεσα. Δεν ήταν δική μου επιλογή να δημοσιοποιηθεί. Σκοπός μου ήταν να αποχωρήσω ήσυχα και χωρίς θόρυβο για να μην δοθεί η εντύπωση της διάσπασης, ούτε να τεθεί δίλημμα στα μέλη της Σπίθας. Αρχή μου πάντα ήταν ότι η απόφαση του τι θα κάνει κάποιος, ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο. Και πρέπει να την παίρνει όχι με βάση τις όποιες διαρρέουσες πληροφορίες, αληθινές ή ψεύτικες, όπως συμβαίνει πάντα με όλους τους υποταχτικούς ηλίθιους και τους πνευματικά ανάπηρους ειδωλολάτρες, αλλά με βάση το τι αντιλαμβάνεται ο ίδιος, τι τον διδάσκει η ίδια η εμπειρία του.

Στην κεντρική Σπίθα και στο περιβάλλον του Μίκη δεν υπήρξε από την πρώτη κιόλας στιγμή ίχνος διάθεσης για την οικοδόμηση μιας οργάνωσης στη βάση της άμεσης δημοκρατίας και των ανοιχτών διαδικασιών.

Από την αρχή η συμβουλευτική διχάστηκε ανάμεσα σε εκείνους που πήγαν να αδράξουν μια θαυμάσια ευκαιρία για να επιβληθούν ελέω Υψίστου και σ’ εκείνους που πάσχιζαν να δουν την Σπίθα να μένει πιστή στις αρχές της αυτοοργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας. Το γεγονός ότι κανένας από τη δεύτερη ομάδα δεν έχει μείνει στη συμβουλευτική, λέει πολλά.

Η δημοσιοποίηση της επιστολής δεν έγινε από εμένα. Έγινε από το περιβάλλον του Μίκη και αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της κεντρικής Σπίθας, ώστε να ξεκινήσει ένας οχετός λάσπης εναντίον μου. Προσωπικά αιφνιδιάστηκα από το γεγονός ότι οποιοδήποτε υποκείμενο και ανώνυμος τρωγλοδύτης του πολιτικού υποκόσμου μπορούσε να αναρτήσει στην κεντρική ιστοσελίδα της Σπίθας υβρεολόγιο εναντίον μου. Ιδίως όταν η ίδια η κεντρική ιστοσελίδα δεν ήταν διαθέσιμη εξυπαρχής για αποφάσεις ή κείμενα Σπιθών που δεν ήταν αρεστά στους διαχειριστές της. Ειλικρινά κάτι τέτοιο δεν το έχω δει να συμβαίνει πουθενά αλλού, σε καμμιά άλλη οργάνωση.

Τέτοια αναξιοπρέπεια και χυδαιότητα πολύ δύσκολα θα βρει ιστορικό ανάλογο. Ποτέ μου δεν περίμενα μια τέτοια επιβεβαίωση της δράσης του παρακράτους εντός της κεντρικής Σπίθας...

Τώρα αν κάποιοι προτιμούν να παραβλέπουν αυτήν την επιβεβαίωση και εξακολουθούν να ζητούν από εμένα να «τεκμηριώσω» τις καταγγελίες μου, τότε είναι άξιοι της μοίρας τους.

Όταν με κάλεσαν να μπω στη συμβουλευτική δεν μου είπαν ότι μπαίνω σε μαγαζί και μάλιστα σε μαγαζί με φανερό, αλλά και αφανή, ιδιοκτήτη. Αν μου το είχαν πει εξαρχής δεν θα είχα δεχτεί να μπω. Αυτό που με τράβηξε δεν ήταν οι «θεόπνευστες» ομιλίες του Μίκη, αλλά η ελπίδα του κόσμου ότι κάτι μπορούσε να βγει από την Σπίθα. Πίστευα ότι αν κατορθώναμε να κρατήσουμε ένα επίπεδο πολιτικού διαλόγου, αλλά και ανοιχτές διαδικασίες με ελεύθερη ζύμωση, όπου η βάση αποφασίζει και όχι κάποιοι ελέω Θεού ηγήτορες, τότε είχε νόημα να βρίσκεται κανείς εκεί για να απευθυνθείς στους δεκάδες χιλιάδες που αρχικά ανταποκρίθηκαν στο πατριωτικό κάλεσμα του Μίκη.

Τώρα καταλαβαίνω ότι η ένταξή μου στη Σπίθα χάλασε τα σχέδια σε πολλούς. Γι’ αυτό και με κατηγορούν για το γιατί πήγα. Ήθελαν εξαρχής να χαρίσουν μερικές χιλιάδες κόσμου που πλησίασε στην αρχή την Σπίθα στις δυνάμεις που κινούσαν τα νήματα από το παρασκήνιο. Κάποιοι από μέσα και κάποιοι άλλοι απ’ έξω είχαν στήσει πολύ καλά το κόλπο. Όποιος προσέγγιζε ή εντασσόταν στην Σπίθα, ήθελε, δεν ήθελε, αποκτούσε την ρετσινιά του «εθνικοσοσιαλιστή» κι έτσι εξασφαλιζόταν ότι για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο «εθνικοσοσιαλισμός» αποκτούσε λαϊκή απήχηση. Όμως, άνθρωποι σαν κι εμένα, τον Ληναίο κι άλλους πολλούς τους χάλασαν την μανέστρα. Και τώρα σαν μυξοπαρθένες μας κατηγορούν ότι κάναμε λάθος που ενταχθήκαμε από την αρχή και δεν τους αφήσαμε ήσυχους να ολοκληρώσουν το έργο τους. Άξιος ο μισθός τους, όπου κι αν ανήκουν.

Έτσι ευθύς εξαρχής ξεκίνησαν μια ολόκληρη εκστρατεία λάσπης πριν καν υπάρξει θέμα καταγγελιών. Καταγγέλθηκε η Σεισάχθεια σαν μια σκοτεινή οργάνωση που υποτίθεται ότι ήθελε να καταπιεί την Σπίθα. Μάλιστα αυτοί που την κατήγγειλαν περισσότερο ήταν εκείνοι με το πιο βεβαρημένο πολιτικά μητρώο και με τις πιο ύποπτες διασυνδέσεις. Προσωπικά ποτέ δεν με απασχόλησε αυτή η λασπολογία, γιατί η δουλειά μου και η προβολή της δεν εξαρτήθηκε ούτε μια στιγμή από την Σπίθα. Ούτε βέβαια η Σεισάχθεια και οι αγωνιστές που την απαρτίζουν είχαν καμμιά ανάγκη να αποδείξουν σε άκαπνους ρεμπεσκέδες του πολιτικού περιθωρίου το τι είναι και το τι επιδιώκουν. Άλλωστε όποιος ήθελε να μάθει για την Σεισάχθεια, μπορούσε να το κάνει ερχόμενος στις συναντήσεις της κάθε Δευτέρα στην Έταιρεία Ελληνων Σκηνοθετών, ή να συνδεθεί με τις επιτροπές δράσης της που λειτουργούν δημόσια και ανοιχτά πολύ πριν υπάρξει Σπίθα.

Γνώριζα πολύ καλά ότι στο βαθμό που υπήρχε μια απόλυτη ελευθερία δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, γιατί ήξερα ότι η ανοιχτή αναμέτρηση στο πεδίο των επιχειρημάτων και των ιδεών δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει περιθώρια σε αντιδραστικές λογικές και επιρροές. Κάτι που έτρεμαν από την πρώτη στιγμή ορισμένοι άλλοι στη συμβουλευτική και γύρω από τον Μίκη, οι οποίοι δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να ριζοσπαστικοποιήσει η Σπίθα τον πολιτικό της λόγο. Ήθελαν μόνο να καταγγέλλει το πολιτικό σύστημα, αλλά να μην θίγει τα συμφέροντα που συνδέονται με το χρέος της χώρας, ούτε να θέτει θέμα Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήθελαν να μιλά για εθνική ανεξαρτησία, αλλά μόνο απέναντι στους νεοθωμανούς της Τουρκίας και όχι θέτοντας θέμα αποδέσμευσης από ΕΕ και ΝΑΤΟ. Ήθελαν να καταγγέλλει την κομματοκρατία, αλλά επουδενί δεν ήθελαν να θέτει θέμα δημοκρατίας με όρους λαοκρατίας, δηλαδή λαϊκής κυριαρχίας. Ήθελαν να προτάσσει το εθνικό, του «ανάδελφου έθνους», αλλά με κανένα τρόπο να μην το συνδέει με το κοινωνικό και το ταξικό.

Οι απόψεις μου και η όποια αναγνώρισή τους δεν προήλθε, ούτε είχε την παραμικρή σχέση με την ένταξή μου στη Σπίθα. Από την ένταξή μου στη συμβουλευτική δεν κέρδισα απολύτως τίποτε. Αντίθετα μου στοίχισε σε ευρύτερη απήχηση, ενώ εμμέσως χρεώθηκα με απόψεις και πρακτικές τελείως ξένες με την ιδεολογία και τα πιστεύω μου. Ενώ πολιτικά λερώθηκα από την «συγκατοίκησή» μου με πρόσωπα που από καιρό έχουν ξοφλήσει για την κοινωνία και έχουν στιγματιστεί ανεξίτηλα.

Η απόφαση να μην συμμετάσχει η Σπίθα είχε παρθεί από το ανακτορικό συμβούλιο, μιας και έτσι λειτουργούσε εξαρχής η συμβουλευτική, ερήμην μου και χωρίς κανείς να κάνει τον κόπο να με ενημερώσει επίσημα, ή να ζητήσει τη γνώμη μου. Πολύ περισσότερο όταν μια βδομάδα νωρίτερα ο ίδιος ο Μίκης μου είχε αναθέσει να μιλώ σ’ αυτά τα κινήματα εκ μέρους του. Το πρόβλημα βέβαια με την ανακοίνωση αυτή δεν ήταν η αποχώρηση αυτή καθαυτή, αλλά το τι επικαλείται: Κάποιοι, δηλαδή εγώ, η Σεισάχθεια, το Δεν Πληρώνω, η Άμεση Δημοκρατία, οι Φορτηγατζίδες, οι Γιατροί, σωματεία και σύλλογοι εργαζομένων και άλλα κινήματα βάσης, είχαμε την πρόθεση να «καπελώσουμε» την Σπίθα και να «εκμεταλλευθούμε το κύρος» της! Κι αυτό γιατί; Γιατί είχαμε ζητήσει την συνδρομή της Ορχήστρας Μίκη Θεοδωράκη στην εκδήλωση. Και σαν κατακλείδα ανακοίνωνε ένα «παλλαϊκό μέτωπο σωτηρίας της Πατρίδας» αποκλειστικής ιδιοκτησίας της Σπίθας, όπου συμμετέχουν μόνο όσοι «αγαπούν την Ελλάδα». Επομένως όποιοι δεν τυχαίνουν της έγκρισης των εγκάθετων της Σπίθας αποτελούν μιάσματα και ανθέλληνες, οι οποίοι φυσικά δεν έχουν καμιά θέση στο «παλλαϊκό μέτωπο σωτηρίας της Πατρίδας». Αν αυτό δεν ήταν αναβίωση της φασιστικής ιδεολογίας της εθνικοφροσύνης της δεκαετίας του ’60, τότε τι ήταν;
Όπως ήταν φυσικό, μετά από μια τέτοια δημόσια εκδήλωση ιδεολογικού εκφασισμού, ήμουν έτοιμος να αποχωρήσω και μάλιστα με δημόσια καταγγελία. Με σταμάτησε πάλι η παράκληση συναγωνιστών, τους οποίους γνώρισα εντός της Σπίθας και κέρδισαν την προσωπική μου εκτίμηση για την ακεραιότητα και το ήθος τους. Ας δώσουμε τη μάχη για να μην τους χαρίσουμε τον Μίκη. Αυτό με κράτησε, αν και πίστευα ότι η μάχη ήταν χαμένη.
Αυτό που διαπίστωσα από την πρώτη στιγμή ήταν ότι όποιος έγλειφε περισσότερο τον Μίκη, όποιος τον κολάκευε μέχρι αηδίας, αυτός πέρναγε και τις θέσεις του. Προσωπικά δεν ήμουν ποτέ αυλοκόλακας, ούτε σφουγγοκολάριος και δεν πρόκειται να γίνω για χάρη οποιουδήποτε. Επιπλέον διαπίστωσα ότι υπήρχε μια πολύ «περίεργη» ανοχή των φασιστικών πρακτικών και αντιλήψεων, όπως π.χ. του ΠΟΛΙΤΙΖΩ, όπως και μια πολύ στενή σχέση με το κύκλωμα Μητσοτάκη-Βαρδινογιάννη-Εμφιετζόγλου. Ενώ οι λογικές περί "εθνοσωτηρίου" διακυβερνήσεως της χώρας από "προσωπικότητες" έβρισκαν απήχηση ακόμη και στον ίδιο τον Μίκη. Αρκεί να συμπεριλαμβάνεται κι αυτός σ’ αυτά τα σχέδια. Τα δε κείμενα οργανωτικού (Δημητροκαλικής εμπνεύσεως) εύκολα μπορεί να βρει κανείς τις πηγές τους στο National Endowment of Democracy (βιτρίνα της CIA) και στο American Heritage Foundation (της ευαγγελικής ακροδεξιάς που στηρίζει την οικογένεια Μπους). Όποιος θέλει να τα βρει είναι πολύ εύκολο. Το γεγονός ότι ορισμένοι της συμβουλευτικής βρήκαν πολλά να πουν εναντίον μου και εναντίον της Σεισάχθειας, πάντα εν απουσία μου, αλλά ως δια μαγείας δεν βρήκαν τίποτε να πουν για όλα τα παραπάνω, σημαίνει πολλά για τα σχέδια που υπηρετούν.
Δημοκρατία, έστω και τυπική, με λογικές αυτοδίκαιων Αρχηγών δεν μπορεί να υπάρξει. Από την πρώτη στιγμή η όλη προσπάθεια ήταν να επιβληθεί μια δικτατορία της Ανώτατης Αρχής του "Οδηγητή του Κινήματος" και μερικών δικών του εγκάθετων πάνω στον κόσμο που προσέγγισε την Σπίθα. Αρκετοί από την συμβουλευτική έφεραν μαζί τους την ιδεολογία του φύλαρχου, που άλλωστε τους διέκρινε σε όλη τους την πολιτική διαδρομή. Προσωπικά διαφώνησα από την πρώτη στιγμή. Αυτό φαίνεται και από την επιστολή που έστειλα στην συμβουλευτική στις 25/2, την οποία μπορεί να διαβάσει κανείς στο blog μου και η οποία ποτέ δεν συζητήθηκε στην συμβουλευτική, ούτε πάρθηκε υπόψη στα απανωτά οργανωτικά σχέδια όπου το ένα ήταν χειρότερο από το άλλο.

Από τότε βρέθηκα πολλές φορές στα πρόθυρα παραίτησης από τη συμβουλευτική και την κεντρική Σπίθα. Κάθε φορά με σταματούσε η παράκληση συναγωνιστών και απλών ανθρώπων που έβλεπαν στην Σπίθα μια ελπίδα. Άλλωστε γι’ αυτούς είχα δεχτεί να συμμετάσχω στη συμβουλευτική και για κανέναν άλλον. Όμως, το ποτήρι ξεχύλησε όταν στις 20/3 αναρτήθηκε ανώνυμη ανακοίνωση προς όλες τις Σπίθες, όπου αναφερόταν η αποχώρηση της Σπίθας από την εκδήλωση πολιτικής διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, την οποία προετοίμαζαν κινήματα, φορείς και σύλλογοι πολιτών και εργαζομένων.

Ανάμεσα στα άλλα η ανακοίνωση εκείνη έλεγε:
«Η στρατηγική που ακολουθούμε είναι να επιτύχουμε τούς σκοπούς μας με τις δικές μας δυνάμεις, χωρίς συνεργασίες που προκαλούν συγχύσεις, χωρίς να δίνουμε το δικαίωμα εκμετάλλευσης τού κύρους μας για σκοπούς άλλων, και ιδιαίτερα να μάς εκλαμβάνουν ως ουρά άλλων κινημάτων. Θα προχωρήσουμε με αυτοδυναμία και διαφάνεια, σε ένα παλλαϊκό μέτωπο σωτηρίας τής Πατρίδας, στο οποίο καλούμε όλους όσους αγαπούν την Ελλάδα να συμμετάσχουν.»

Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς σε μια τέτοια οργάνωση δεν μένει κανένας που έχει έστω και στοιχειωδώς δημοκρατικές αρχές. Μαζί με άλλους έδωσα τη μάχη να απαλλαγεί η κεντρική Σπίθα και ο ίδιος ο Μίκης από τις επιρροές αυτές. Για μια στιγμή πιστέψαμε ότι τα καταφέραμε με την ανακοίνωση του Μίκη περί οργανωτικού της 1/4. Είχε προηγηθεί μια συνάντηση το προηγούμενο απόγευμα στο σπίτι του Μίκη, όπου μου είχε ζητήσει παρουσία τρίτων να «αφοσιωθώ» στην Σπίθα. Του απάντησα ότι εγώ έχω αφοσιωθεί στη δημιουργία ενός νέου ΕΑΜ. Ο Μίκης μου απάντησε ότι αυτό ήταν το όνειρό του, λίγο πριν κλείσει τα μάτια του να δει την αναγέννηση του ΕΑΜ. Τότε του εξήγησα τόσο εγώ, όσο και οι υπόλοιποι που παραβρίσκονταν εκεί ότι πρέπει να ξεφορτωθεί όλο τον συρφετό του παρακράτους που είχε διεισδύσει στη Σπίθα και να ξεκινήσουν όλα από το μηδέν με μόνο κεκτημένο την διακήρυξη της 1ης Δεκέμβρη. Ο Μίκης τα δέχτηκε όλα και ξεκινήσαμε να καθαρίζουμε την κόπρο του Αυγεία, η οποία δυστυχώς όπως ανακαλύψαμε είχε διεισδύσει παντού.

Στις 2/4 αναρτήθηκε, μετά από απαίτηση του ίδιου του Μίκη, δικό μου κείμενο με τίτλο το "κίνημα δεν χρειάζεται υποταχτικούς και υπάκουους", όπου μιλούσα για χιτλερικές πρακτικές μέσα στη Σπίθα, για προπηλακισμούς και άλλα. Ήταν το μοναδικό κείμενο που έγραψα και ανάρτησα στην κεντρική Σπίθα από την αρχή της ένταξής μου στη συμβουλευτική. Όσοι αναρωτιούνται τι είναι αυτά που καταγγέλλω στην επιστολή παραίτησής μου θα τους παρότρυνα να ξαναδιαβάσουν εκείνο το κείμενο. Θα διαπιστώσουν ότι μιλώ πολύ συγκεκριμένα και φωτογραφίζω καταστάσεις που οδήγησαν τις 200 αρχικές Σπίθες των μερικών χιλιάδων μελών να καταντήσουν 50 «εγκεκριμένες» Σπίθες με περίπου 600 μέλη.

Κανείς δεν αντέδρασε τότε. Κανείς δεν φάνηκε να αναρωτιέται. Κανείς από όλους αυτούς που ξαφνικά ξύπνησαν με τις υποτιθέμενες καταγγελίες της επιστολής παραίτησής μου, δεν αναρωτήθηκε τότε τι σήμαιναν όλα εκείνα που έγραφα. Ούτε φυσικά εγώ αποπέμφθηκα ως "συκοφάντης". Γιατί άραγε; Γιατί τότε κανείς δεν τόλμησε να βγει ανοιχτά και να με πει «συκοφάντη»; Γιατί τότε όλοι οι επώνυμοι και ανώνυμοι υβρεολόγοι είχαν λουφάξει; Μόνο ο Δημητροκάλης έστειλε μια «απάντηση» που χρέωνε τις χιτλερικές πρακτικές στον Μίκη. Έτσι, μετά από απειλές και εκβιασμούς του Μητσοτακικού παρακράτους, το οποίο ελέγχει το πολύ στενό προσωπικό περιβάλλον του Μίκη, το κείμενο κατέβηκε μέσα σε 2-3 μέρες χωρίς θόρυβο.

Μετά από μια εβδομάδα ο Μίκης απέδειξε ότι η στροφή επί του οργανωτικού ήταν όντως πρωταπριλιάτικο αστείο και αποκατέστησε το σκοτεινό κύκλωμα και τους ανθρώπους του που τον περιβάλουν ασφυκτικά. Κι έτσι δεν έμενε τίποτε άλλο για εμάς, τον Ληναίο και εμένα, μαζί με αρκετούς άλλους "ανώνυμους" πρωτεργάτες της κίνησης από το να παραιτηθούμε. Τη δική μας παραίτηση έχουν ακολουθήσει κι άλλες, με επιστολές πολύ πιο καυστικές από τις δικές μας, αλλά το προσωπικό περιβάλλον του Μίκη δεν τολμά να τις δημοσιοποιήσει.

Αυτό που ακολούθησε ειλικρινά δεν το περίμενα. Όχι μόνο δεν περίμενα την δημοσιοποίηση της επιστολής παραίτησής μου, μιας και έκανα την χάρη σ’ όλους εκείνους που σχεδόν από την αρχή πίεζαν για την αποπομπή μου, αλλά ούτε περίμενα τα παραληρήματα με την υπογραφή του Μίκη που ακολούθησαν, που μόνο ειδικοί ψυχίατροι μπορούν να ερμηνεύσουν. Αυτό που περίμενα ήταν να βγει στην επιφάνεια όλος ο βόθρος εναντίον μου από τα υποκείμενα που έλεγχαν εξαρχής και δεν έπαψαν ποτέ να ελέγχουν την κεντρική ιστοσελίδα της κίνησης. Όπως επίσης περίμενα και τις φασιστικού τύπου παρεμβάσεις ενάντια σε εκείνες τις Σπίθες, οι οποίες παραμένουν πεισματικά ανεξάρτητες και πιστές στην διακήρυξη της 1ης Δεκέμβρη. Γι’ αυτό άλλωστε είχα αρνηθεί, μετά από την δημοσιοποίηση της παραίτησής μου, να εμφανιστώ ως ομιλητής σε Σπίθες, ακόμη κι αν αυτές επέμεναν στην πρόσκλησή τους. Με κανένα τρόπο δεν ήθελα, ούτε θέλω να δώσω πάτημα σε παρακρατικές πρακτικές ενάντια σε Σπίθες και Σπιθιστές, όπως συνέβη π.χ. με την Σπίθα Ηρακλείου, την οποία και είχα προειδοποιήσει για το τι θα συνέβαινε αν επέμενε στην πρόσκλησή της.

Βλέπετε η αποστολή των εν λόγω υποκειμένων είναι να στηρίξουν τον επίσημο εκφασισμό της πολιτικής ζωής της χώρας μέσα από κάποιο σχήμα «εθνοσωτήριας» διακυβέρνησης, εξασφαλίζοντας τις ευλογίες του Μίκη, το οποίο θα έρθει να καταλύσει ακόμη κι αυτές τις λιγοστές λαϊκές ελευθερίες που έχουν απομείνει σ’ αυτόν τον τόπο. Τον ίδιο εκφασισμό που υπηρετεί ο νέος Παπαδόπουλος, ονόματι Αλέκος, όπως και η πρόσφατη πρωτοβουλία των Ακαδημαϊκών, η έλευση του Σερ Μαρκεζίνη, οι παρασκηνιακές κινήσεις του «προσβληθέντος» Προέδρου της Δημοκρατίας και οι διαρκείς πιέσεις των μεγάλων καναλαρχών.

Μετά από όλα αυτά ο καθένας δεν έχει παρά να αναλάβει τις ευθύνες του. Όποιος θέλει να υπηρετήσει σκοτεινές υποθέσεις δεν έχει παρά να προσποιηθεί ότι δεν ξέρει τίποτε για την ταμπακέρα και ότι για όλα φταίει ο Καζάκης. Κανένα πρόβλημα. Το τι είναι ο καθένας, τι εκφράζει και σε τι είναι αφοσιωμένος το αποδεικνύει πάντα η πράξη.

Σε όλα αυτά αναφέρομαι για πρώτη και τελευταία φορά. Δεν με ενδιαφέρει ποιος θα με πιστέψει, γιατί δεν κάνω αγώνα δημοτικότητας, ούτε ψάχνω για οπαδούς. Άλλωστε για μένα το κεφάλαιο Σπίθα έχει κλείσει οριστικά. Αυτό σήμαινε το «χέστηκα» που είπα στις Σπίθες Κύπρου και αναφερόταν ειδικά σε όλους εκείνους που τόσο καιρό ασκούνται στη χυδαία φημολογία εναντίον μου στο παρασκήνιο, μιας και ήταν πάντα αρκετά άνανδροι και αρκούντως θρασύδειλοι για να με αντιμετωπίσουν κατά πρόσωπο. Κι επειδή δεν πρόκειται να χαραμίσω ούτε λέξη παραπάνω για το όλο ζήτημα, όποιος επιμένει να χυδαιολογεί με βάση την παραίτησή μου τότε το μόνο που του αξίζει είναι η τόσο πρέπουσα αν και αθυρόστομη απάντηση του Καραϊσκάκη. Αυτό έχω να πω κι εγώ σ’ όλα τα επώνυμα και ανώνυμα καρακόλια που κρύβονται πίσω από εικόνισμα του Μίκη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι παραιτηθήκαμε από την κεντρική Σπίθα, αποχωρούμε και από το κίνημα. Ούτε έχουμε ξεγράψει πολλούς άξιους αγωνιστές που βρίσκονται ακόμη στη Σπίθα. Αντίθετα. Τόσο εγώ, όσο και όλοι οι άλλοι εξακολουθούμε να δίνουμε το παρών και να παλεύουμε για τον συντονισμό και τη συλλογική δράση ενός αυθεντικά δημοκρατικού και λαϊκού κινήματος για την ανατροπή του υπάρχοντος καθεστώτος. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε στους δρόμους του αγώνα.


27/4/2011
Δημήτρης Καζάκης





  • Η Νέα Δημοκρατία έκανε ένα τεράστιο λάθος και το πληρώνει σήμερα η χώρα
  • Τα κροκοδείλια δάκρυα της Νέας Δημοκρατίας
  • Η πολιτική «ομερτά» η κύρια αιτία της κατάντιας μας
  • Ομολογία πολιτικής δειλίας από τη Νέα Δημοκρατία
Η Νέα Δημοκρατία ως αντιπολίτευση σήμερα μέμφεται το παρελθόν της και την απογραφή Αλογοσκούφη και εθελοτυφλώντας επιμένει πως ήταν ένα λάθος που δεν έπρεπε να γίνει. Δεν έπρεπε δηλαδή να γίνει η απογραφή και η δημοσιοποίηση του αποτελέσματός της στην Ευρωπαϊκή Ένωση!!!

Δεν ξέρω αν στη Νέα Δημοκρατία πάσχουν από αυτοκτονικό ιδεασμό, δεν μπορώ να γνωρίζω εάν η επιθυμία της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μην κυβερνήσει την χώρα είναι τόσο μεγάλη που οδηγεί τα μέλη της σε τέτοιου είδους δηλώσεις. Αυτό που μπορώ να καταλάβω, είναι πως δεν είναι δυνατόν να τολμούν οι πολιτικοί στρατηγοί της Νέας Δημοκρατίας να ανακοινώνουν τέτοιου είδους αηδίες, που μόνο αρνητικά μπορούν να λειτουργήσουν, διώχνοντας από τους Έλληνες πολίτες την οποιαδήποτε σκέψη να την στηρίξουν για να σταματήσει το κακό που έχει βρει τη χώρα…

Και για να εξηγούμαι…

Τι μας λέει η Νέα Δημοκρατία; Πώς δεν έπρεπε να ψάξει να βρει εάν έγιναν απάτες από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ; Ή μήπως έπρεπε να μην δημοσιοποιήσει τα αίσχη που έγιναν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ; (αν και είναι σαφέστατο πως ο έλεγχος – απογραφή που έκανε ο Αλογοσκούφης δεν άγγιξε μεγάλες κομπίνες –βλ. Χρηματιστήριο-, Ολυμπιακά Έργα, αγορές στρατιωτικού υλικού κ.α.)

Η Νέα Δημοκρατία έρχεται δηλαδή σήμερα να μας πει πως έπρεπε να παραλάβει μία χώρα σε οποιαδήποτε κατάσταση και να προσποιηθεί πως όλα έχουν καλώς;

Λάθος κύριοι…! Μέγα λάθος όχι μόνο ότι το είπατε, όχι μόνο ότι το σκεφτήκατε, αλλά και επειδή δεν προχωρήσατε όπως οφείλατε να κάνετε, όταν ανακαλύψατε την μεγάλη αρπαχτή που είχε γίνει από τις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Και έρχεστε σήμερα να «ομολογήσετε» τι; Ότι δεν έπρεπε να εκθέσετε την χώρα;
Και γιατί παρακαλώ; Για να μην μάθουν οι «αγορές» τι είχε συμβεί κατά την προηγούμενη κυβέρνηση/κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ;
Δεν ήξεραν οι "αγορές" και περίμεναν εσάς να κάνετε την «απογραφή» για να τα μάθουν;
Είστε σοβαροί ή ψάχνετε για ηλίθια άλλοθι που θα σας απομακρύνουν από το ενδεχόμενο να κυβερνήσετε;

Αν, αγαπητοί κύριοι πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας, δεν επιθυμείτε να κυβερνήσετε, να βγείτε και να το πείτε στους Έλληνες.
Ευθαρσώς… έντιμα πράγματα και μετά να αποχωρήσετε από την πολιτική σκηνή ομαδικώς.
Να μην μείνει ούτε ένας από εσάς στον πολιτικό βίο.
Ειδάλλως, με την στάση σας και την «ομολογία» σας γύρω από την απογραφή Αλογοσκούφη, μόνο απέχθεια προκαλείται και τίποτε άλλο…

Δυστυχώς, ως κόμμα αποδεικνύεται πως είστε πολύ λίγοι και πολύ επιρρεπείς στα λάθη.
Στα μεγάλα λάθη…
Και είστε τόσο επιρρεπείς, που αγγίζετε (και ίσως να ξεπερνάτε) και τα όρια της ηλιθιότητας και πολιτικής ανικανότητας.

Εγώ δεν ξέρω πολλά, αλλά όπου και να ρωτήσετε θα σας πούνε το ίδιο. Όταν αρχίζει μια δουλειά, πρέπει και να τελειώνει. Αλλιώς είναι μισή δουλειά και ως μισή δουλειά είναι αποτυχημένη.

Έτσι, καλά έκανε ο Αλογοσκούφης και έκανε την απογραφή. Και καλά έκανε και δημοσιοποίησε τα αποτελέσματα της έρευνας εκείνης. Καλύτερα δεν γινόταν... Αλλά, το πράγμα ήθελε και συνέχεια... Και η συνέχεια απαιτούσε εντιμότητα και κυρίως, κοχόνες...!

Όμως, εσείς, αγαπητοί κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, νομίζοντας πως οι πολίτες είναι δουλικά παραγωγής χρήματος και εξουσίας, αποφασίσατε να μην τελειώσετε την δουλειά της απογραφής, αποφασίσατε να συνεχίσετε το «έργο» του ΠΑΣΟΚ και με την συνένοχη σιωπή σας, να εξασφαλίσετε και την σιωπή του!!!

Αλλά ούτε αυτό καταφέρατε, επειδή δεν είχατε καταλάβει πως η πολιτική του ΠΑΣΟΚ βασίζεται σε πυροτεχνήματα, σε στρακαστρούκες, σε επικοινωνιακά κολπάκια και, κυρίως, στην επιφόρτιση ευθυνών σε όλους πλην του σοσιαληστικού κόμματος.

Και αφού δεν καταλάβατε την ουσία της πολιτικής ύπαρξης του ΠΑΣΟΚ, αφού δεν προχωρήσατε στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής και στην επαναφορά ΟΛΩΝ των κλεμμένων (Άκηδες, Μαντέληδες, Τσουκάτοι και άλλοι πολλοί που ασχολήθηκαν με το «σπορ» της κατασπατάλησης του εθνικού χρήματος και πλούτου), έρχεστε σήμερα ωσάν μωρές παρθένες να μας πείτε τι;
Ότι κάνατε λάθος που κάνατε την απογραφή;
Η ομολογία σας, δυστυχώς αποδεικνύει πως συνεχίζετε να είστε μωροί, αλλά όχι και… παρθένοι!

Αυτό ήταν και το τεράστιο λάθος σας, αυτό το λάθος που επιβάρυνε με τεράστια ποσά το χρέος της χώρας…
Δεχτήκατε την γενικολογία, αλλά δεν ολοκληρώσατε, όπως οφείλατε, τιμωρώντας τους υπευθύνους.
Και σήμερα, ο Ελληνικός λαός τιμωρεί τόσο εσάς, ως άτολμους και συνενόχους, αλλά και το ΠΑΣΟΚ ως ληστρικά κινούμενο και κατά συρροήν ψευδόμενο κόμμα απέναντι στους πολίτες.

Η μη τιμωρία, λοιπόν, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, σας κατέταξε στη θέση των συνενόχων, γι αυτό και σήμερα διαχέεται εντέχνως και πολύ επιτυχημένα η κυβερνητική προπαγάνδα «όλοι ίδιοι είναι», στην οποία δεν είστε σε θέση να προτάξετε οποιαδήποτε έντιμη απάντηση.

Η σιωπή σας αυτή, σας κατέστησε συνενόχους, και η απόφασή σας να μην τιμωρήσετε εκείνους που βίασαν κατά σύστημα, επανειλημμένα και για προσωπικό τους όφελος, την δημοκρατία, τους θεσμούς και την οικονομία, σας καθιστά ενόχους.

Μην «δακρύζετε» λοιπόν, προσπαθώντας να δημιουργήσετε τεχνηέντως πολιτικές γέφυρες με την κυβέρνηση ή προσπαθώντας να απομακρυνθείτε από την «καυτή πατάτα».

Αν είστε πολιτικά έντιμοι, αποδεχθείτε το τεράστιο λάθος σας: Έπρεπε να φυλακίσετε παραδειγματικά τους παρανομούντες όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Και αυτό που οφείλατε να το κάνετε, δεν το κάνατε. Δυστυχώς…

Εάν το κάνατε, θα βρίσκατε πολλά από αυτά τα χρήματα που μας λείπουν σήμερα.

Δυστυχώς, όμως, το μεγαλύτερο έλλειμμα στη χώρα, είναι αυτό της πολιτικής εντιμότητας…

Κι επειδή δεν την έχετε, δεν πείθετε.

Κι επειδή δεν την έχετε, έχετε τοποθετήσει τη χώρα και τη δημοκρατία σε αδιέξοδο.

Κι επειδή δεν την έχετε, αναγκάζετε τον λαό να πάρει αυτός την κατάσταση στα χέρια του…

Να είστε σίγουροι, πως όταν συμβεί αυτό, θα παρακαλάτε ο λαός να κρατάει πέτρες…

Αγαπητοί κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, γνωρίζετε πολύ καλά ποιοί λόγοι σας στοχοποιούν για... "φάπες", γιαουρτώματα και γιουχαΐσματα. Και γι αυτό φοβάστε, όπως φοβούνται τα μέλη της κυβέρνησης Παπανδρέου. Και φοβάστε περισσότερο, επειδή δεν είναι μυστικό πως εσείς φταίτε περισσότερο και από την κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία ήρθε λόγω δική σας ανικανότητας.

Εγώ, ως πολίτης, μία συμβουλή έχω να σας δώσω. Μία συμβουλή που σίγουρα σας είναι γνωστή: Οτιδήποτε πεις θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου...

Κωνσταντίνος

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"




Προπαγάνδα: Οι δανειακές υποχρεώσεις των κρατών δεν εξαφανίζονται ποτέ και πρέπει να αποπληρώνονται στο ακέραιο.

Απάντηση: Ναι, η πρόταση είναι συνήθως αληθής, εκτός από τις περιπτώσεις που δεν είναι. Περίπου σαν τα @@ του καθολικού παπά. Είναι φτιαγμένα υποτίθεται για να μη χρησιμοποιούνται (αυτό δεν σημαίνει πως δεν χρησιμοποιούνται, όπως μπορούν να σας διαβεβαιώσουν εκατοντάδες καθολικά αγοράκια). Από τη στιγμή που αναγνωρίζεται το δικαίωμα της αθέτησης των υποχρεώσεων των ιδιωτών και των επιχειρήσεων (το ονομάζουμε και χρεοκοπία), είναι αστείο να λέμε πως δεν ισχύει το ίδιο για τα κράτη. Και το αστείο γίνεται ακόμα πιο φαιδρό εάν κάτσεις να διαβάσεις πόσο συχνά τα κράτη αθετούν τις δανειακές τους υποχρεώσεις. Κι επειδή βαριέμαι τον ατελείωτο κατάλογο από χώρες που έχουν κάνει διάφορα τερτίπια, θα σας πάρω ένα πρόσφατο και λίγο χαιρέκακο παράδειγμα:

Το 1948 η αμερικάνικη διοίκηση μετέφερε μυστικά στη γερμανία 23.000 κουτιά που έγραφαν επάνω “πόμολα”. Τα κουτιά αυτά άνοιξαν στις 20 Ιούνη και είχαν μέσα τα νέα γερμανικά μάρκα (τα γνωστά και ως Deutsche Mark). Το καινούργιο νόμισμα αντικατέστησε το παλιό RM (Reich Mark) με τον εξής τρόπο: Για τις τιμές, τους μισθούς και τα ενοίκια ισχύει σχέση ανταλλαγής 1:1 . Άρα 100RM μισθό είχες, 100DM μισθό θα έχεις. Για τις καταθέσεις και τα δάνεια όμως η σχέση ανταλλαγής ήταν 1:10 και από αυτά τα μισά πάγωσαν για ένα διάστημα. Άρα είχες 10.000RM θα αποκτούσες 1000DM. Στην ουσία οι πιο πολλές μετατροπές έγιναν σε ακόμα χειρότερη ισοτιμία (10RM για 65pfenig). Επιπλέον όλοι οι γερμανοί πήραν 60 DM σε δύο δόσεις για το νέο ξεκίνημα. Με αυτόν τον τρόπο η γερμανία πρακτικά υποδεκαπλασίασε όλες τις υποχρεώσεις της (σκεφτείτε τα 350δις ευρώ που χρωστάμε ως κράτος να γίνουν 35δις). Ταυτόχρονα τιμώρησε όσους είχαν συσσωρεύσει πλούτο στον πόλεμο, αλλά έκανε τα στραβά μάτια για τις επιχειρήσεις (που τελικά ωφελήθηκαν από μια πολύ καλύτερη σχέση ανταλλαγής). Διότι ας μην ξεχνάμε δεν υπήρχε πρόβλημα να είσαι ναζί, εάν ήσουν ταυτόχρονα καλός καπιταλιστής.

Φυσικά αυτή η αλλαγή είχε αρκετές αδικίες, αντιφάσεις και μια άρνηση για το παρελθόν, η οποία στοίχειωσε τη νεολαία της Δ.Γερμανίας 20-30 χρόνια αργότερα και που τελικά κόστισε στη χώρα πολύ παραπάνω από αυτό που κατάλαβαν οι μπακάληδες στην Bankfourt. Αλλά ας μην επεκταθούμε άλλο σε αυτό.

Για την ιστορία, ήταν αυτή η μονομερής κίνηση που εξόργισε τους σοβιετικούς, έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει και οδήγησε στον αποκλεισμό του βερολίνου μόλις 3μέρες αργότερα. Τυχαίο? Δεν νομίζω. Διότι σε αντίθεση με την προπαγάνδα της εποχής, ο παρανοικός στάλιν δεν ήθελε να κατακτήσει την ευρώπη (διότι παρανοϊκός ήταν μεν, αλλά κυρίως με τους υπηκόους του, κι όχι στην εξωτερική του πολιτική).

Το παραπάνω παράδειγμα δεν το αναφέρω για να κουνήσω κανένα δακτυλάκι στους γερμανούς ή σε οποιονδήποτε άλλο, ούτε ως ένδειξη εθνικής μαγκιάς. Το αναφέρω μόνο και μόνο για να πάψει αυτή η ηθικολογική βλακεία όπου διάφορα στελέχη της κυβέρνησης και των τραπεζών μιλάνε για την αθέτηση των υποχρεώσεών του κράτους σαν να ήταν το προπατορικό αμάρτημα. Εάν νιώθουν τύψεις για τις πράξεις τους, ας επιστρέψουν τις μίζες που μαζεύουν τόσες δεκαετίες ξεκινώντας από τη Siemens και τα υποβρύχια οι μεν, και τους φόρους που δεν πληρώνουν οι δε. Η ηθικολογία δεν έχει καμία θέση στη λογιστική μεταξύ κρατών και διαφόρων συσσωρευτών κεφαλαίου. Κι αυτό παρά την παπαρολογία στα ελληνικά ΜΜΕ, οι γερμανοί το έχουν καταλάβει πολύ καλά θέλοντας να πληρώσουν και οι ιδιώτες το μάρμαρο.

Οι κυβερνήσεις αθετούν καθημερινά τις υποχρεώσεις τους. Αυτό που μένει να συζητήσουμε είναι απέναντι σε ποιον! Μέχρι στιγμής τις αθετούν έναντι των υπηκόων τους και υπέρ των πιστωτών. Κι αυτό ισχύει για όλη την ευρώπη σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Όσο τις αφήνουμε να το πράττουν, θα μεταφέρουν πλούτο προς τους φίλους τους μέχρι και η τελευταία καρέκλα να φύγει από το παιχνίδι. Το πότε θα συμβεί αυτό δεν είναι ακριβώς ελέγξιμο. Εάν η ΕΚΤ αυξήσει πραγματικά τα επιτόκια και δεν βολευτεί με μια αύξηση 0,25-0,5% για τα μάτια του κόσμου, τότε είναι εμφανές πως μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής περιφέρειας (και μέρος του πυρήνα επίσης) δεν θα μπορεί να αποπληρώσει τους αυξημένους τόκους και το ντόμινο των χρεοκοπιών θα ξεκινήσει.

Ακόμα κι αν η ΕΚΤ αποφασίσει να αγοράζει η ίδια τα ομόλογα των κρατών που έχουν πρόβλημα, στην ουσία προχωρώντας σε ένα αμερικάνικου τύπου QE, αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό για τους πολλούς. Διότι στην ουσία η ΕΚΤ θα εκδώσει πληθωριστικό χρήμα το οποίο θα πάει πρώτα στα χέρια των ομολογιούχων και άρα το κέρδος τους σε σχέση με τους εργαζόμενους θα είναι πολύ μεγαλύτερο. Κι επειδή γνωρίζουμε καλά πόσο σοβαροί επενδυτές είναι οι ομολογιούχοι, γρήγορα αυτό το χρήμα θα πετάξει προς διάφορα καζινοεργαλεία όπως συμβαίνει και στο αμερική. Κι αν τα καζινοεργαλεία ονομάζονται commodities, ετοιμαστείτε για λίγο ακόμα πληθωρισμό που δεν θα είναι εξίσου καλός για τους πολλούς.






Πόσο νόμιμη μπορεί να θεωρηθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου όταν το σύνολο σχεδόν του Ελληνικού λαού καταδικάζει τις ενέργειες και τις αποφάσεις της; Μπορεί ακόμη ο Γιώργος Παπανδρέου και τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης να ισχυρίζονται πως έχουν ο0ποιοδήποτε λαϊκό ή ηθικό έρεισμα για να συνεχίσουν το... κυβερνητικό τους έργο;

Δημοσκόπηση της VPRC που έγινε για το περιοδικό "Επίκαιρα" και δημοσιεύεται αύριο, καταδεικνύει πολιτικό πρόβλημα που θα πρέπει να λύσει άμεσα η κυβέρνηση Παπανδρέου, ειδάλλως πολύ σύντομα θα βρεθεί σε πολύ δυσάρεστη κατάσταση...

Στην ερώτηση "Πιστεύετε ότι η έξοδος της χώρας από την οικονομική κρίση, η υπογραφή του Μνημονίου ήταν η μοναδική λύση ή πιστεύετε ότι υπήρχαν και άλλες λύσεις;", μόνο το 14% (που αντιστοιχεί στο σημερινό υπολογιζόμενο σκληρό πυρήνα ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ απάντησε θετικά! Προφανώς, το μήνυμα είναι σαφές, αλλά δυστυχώς εκ των προτέρων όλοι γνωρίζουμε πως ο Γιώργος Παπανδρέου σκέφτεται διαφορετικά... έχοντας τεράστια απόσταση από την Ελληνική κοινωνία και τις πραγματικές επιπτώσεις των αποφάσεών του στον Ελληνικό λαό και την Ελληνική οικονομία...


Στην ερώτηση "Από τον τρόπο που η Ελληνική κυβέρνηση έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα την οικονομική κρίση, θα λέγατε ότι είστε Ικανοποιημένοι ή Δυσαρεστημένοι", το 89% των ερωτηθέντων απάντησε ευθέως πως είναι δυσαρεστημένο, δίνοντας σαφές στίγμα της λαϊκής εντολής για αλλαγή των πολιτικών χειρισμών της κυβέρνησης Παπανδρέου


Στην κρίσιμη ερώτηση τι θα ψήφιζαν οι ερωτηθέντες, εάν γινόταν σήμερα εκλογές, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να βρίσκεται πρώτο σαν κόμμα, έχοντας υποστεί όμως σαφή πανωλεθρία και έχοντας πλέον τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά σε απόσταση 1% (που βρίσκεται μέσα στο στατιστικό λάθος) και ουσιαστικά είναι πλέον κυβέρνηση υπό ανοιχτή αμφισβήτηση, παρά το γεγονός πως δεν έχει ακόμη δημοσιοποιήσει τον κύριο όγκο των (νέων) μέτρων που πρόκειται να ισοπεδώσουν τις Ελληνικές επιχειρήσεις και τα Ελληνικά νοικοκυριά.


Στην ερώτηση "Εσείς προσωπικά πιστεύετε ότι η χώρα πρέπει να απεμπλακεί από το Μνημόνιο με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ένωση ή αντίθετα πρέπει να τηρήσει τους όρους του Μνημονίου;" οι θετικές προσεγγίσεις αγγίζουν το όριο των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 50% των ερωτηθέντων είναι σαφέστατα κατά του Μνημονίου. Πρέπει στο σημείο αυτό να τονισθεί πως το 25% όσων ερωτήθησαν δήλωσαν πως δεν γνωρίζουν τους όρους του Μνημονίου, γεγονός που καταμαρτυρά τον τρόπο δράσης (μη αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών) που ακολουθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου


Τέλος, στην ερώτηση "Ποιά είναι η κατεύθυνση της χώρας σήμερα;" μόνο το 12% θεωρεί ότι βαδίζουμε σωστά, ενώ το 80% δηλώνει κατά των κυβερνητικών αποφάσεων και ενεργειών, τοποθετώντας την κυβέρνηση σε ουσιαστική απομόνωση και σε σύγκριση με τις προηγούμενες ερωτήσεις φαίνεται σαφέστατα πως υπάρχει ξεκάθαρη τάση μείωσης του ποσοστού των πολιτών που υποστηρίζουν τις κυβερνητικές επιλογές


Πώς μπορεί, άραγε, να συνεχίσει να κυβερνά ένα πολιτικό σχήμα και ένας πρωθυπουργός που δεν χαίρουν της εμπιστοσύνης των πολιτών; Ίσως αυτό το ερώτημα να απαντηθεί πολύ σύντομα, εάν φυσικά ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ακόμη επαφή με την πραγματικότητα ή με την έννοια της λέξης "δημοκρατία"...




Το μαγαζάκι για πάρτι σας, ξεχάστε το
Επειδής να πούμε τη σήμερον ημέρα χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί το τόπι και επειδής την έκατσε στην ανάποδη ο Τζέφρης ο τριγωνοκέφαλος με τον Τσάρο τον βαψομαλλιά από την Κοζάνη και τ’ άλλα τα καθυστερημένα του κινήματος και μπάζει το κανό νερά και σε λίγο θα λέμε το ψωμί «ψωμάκι» και το τυρί «μακάρι να ‘χαμε»…

Δεν ημπορεί να πούμε η κάθε μία κερία να την κάνει από ραδιόφωνο και τελεόρασις και να μας τσαμπουνάει λύσεις περί το πρόβλημα και άλλες μπιρμπιλωτές κοτσάνες και πως πρέπει να την κοπανήσουν οι πρόθυμοι από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τις άλλες Αλαφουζοκολλητές δυνάμεις και να κάνουν καινούργιο κόμμα για να έχει το πάνω χέρι το Αλαφουζέικο που βλέπει την αξιοποίησις της δημόσιας περιουσίας ως ραβανί Βεροίας και του τρέχουν τα σάλια.

Στη βράση κολλάει το σίδερο σου λένε και αμολάνε να πούμε το αρχιλαμόγιο τον Πρωτοσάλτε, Δευτεροσάλτε, Τριτοσάλτε πως τον ελένε, να πετάξει το δόλωμα κι άμα τσιμπήσουν οι μαλάκες (που τους εβλέπω με το ένα ποδάρι στη στενή να τραβάνε γραμμούλες στα ντουβάρια) τσιμπήσανε και πάμε του λόγου μας για γενικό κουμάντο αλα Χρήστο Λαμπράκη που έκοβε και έραβε και μοίραζε την τράπουλα όπως γουστάριζε.

Και δε μου λες ρε Τεταρτοσάλτε, πως σε λένε, σε πήρανε κι εσάς τα σκάγια και αμολάτε τις ψιλοκοτσανίτσες σας;

Ρε γκαϊλέ όλοι τους να μας σώσουνε αμέτι μουχαμέτ!

Και πως το είπες το άλλο Πεμπτοσάλτε;

Μόνο έτσι μπορεί να κάτσουν τα πράματα;

Πού να κάτσουν ρε τσόφλι, τα πράματα με βήτα ομάδα;

Δε βλέπεις ότι γίνεται της πόπης και εντός και εκτός και επί τα αυτά μέρη;

Δε βλέπεις, που ο διατητής είναι έτοιμος να σφυρίξει τη λήξη και η ομάδα χάνει Χαβάη 5-0; Είσαι τόσο μούσμουλο που πιστεύεις ότι μπορούμε να ισοφαρίσουμε με τον φίτσουλα και τον μήτσουλα στις καθυστερήσεις; Εδώ ρε κνόδαλο, η μούρλα πήρε την βίτσα και μας πλάκωσε κι εσύ ψάχνεις να βρεις αν περπατάει η αχελώνα ανάσκελα;

Εδώ, ρε, κοτζάμ Τζέφρης, που τον εγλύφατε πατόκορφα, με από πίσω του μνημόνια, νομισματικά ταμεία, μηχανισμούς στήριξης και άλλα πιτσιλωτά, τον ήπιε και δε βρίσκει την άκρη απ’ το κουβάρι και θα την εβρείτε εσείς με τον Γιαννάκη τον Αλαφουζάκο, τον Μπάμπη Παπαδημητρίου, τον Παπαχελά, την Σία Κοσιώνη, Κασόνι πως την ελένε και και τα άλλα αποδημητικά τσουτσέκια της πλάκας που κάνουνε κρα και δίνουν και κώλο για την βουλευτική καρέκλα;

Και ποιος είσαι εσύ, ρε κύριε, που δήλωσες δημοσιογράφος που θα μας τη βγεις στο καουμπόικο για να μας μπουμπουνίσεις τα περί «μπορεί να σπάσει η ΝΔ, ή μπορεί να σπάσει το ΠΑΣΟΚ και να πάνε κάποιοι άνθρωποι να ενωθούν» τα περί κοινωνική ανισότις που την ανακαλύψατε άξαφνα, αποσπασματικότητα των προσπαθειών και έλλειψις σφαιρικής αντιμετωπίσεως των προβλημάτων;

Tί έκανες ρε ζήτουλα κι εσύ και τα αφεντικά σου όταν οι μάγκες έβραζαν την κακαβιά; Ρίξατε καμιά φάπα όταν οι μακαντάσηδες μοιράζανε απ’ τα μπαλκόνια τα πιάτα και τα κουτάλια; Που να ρίξετε…

Στηθήκατε κι εσείς στη σειρά μπας και αρπάξετε κάνα κομμάτι απ’ τα περισσευούμενα του συγκροτήματος και των άλλων νταβατζήδων.

Από το πρωί μέχρι το βράδυ με το θυμιατό στο χέρι λιβανίζατε τον μυαλοσακατεμένο και τα άλλα τα πουλητάρια…

Και τώρα που βλέπετε να τελειώνει η σαλαμούρα στον τενεκέ, την κάνετε γυριστή και άμα κάτσει έκατσε κι εμείς ξανά στο κόλπο.

Ρε δε με τραβάτε τα βυζιά να κατεβάσω γάλα…

Φάγατε την παπαριά σας με τον νεραϊδοχτυπημένο και βγήκατε στη γύρα να στήσετε δικό σας μαγαζάκι… Που μας το παίζετε κύριοι και δημοκράτες…

Στις δημοκρατίες ρε σαρακοστιανά σκαλτσούνια τα κόμματα τα ψηφίζουν και τα καταψηφίζουν οι πολίτες, όχι τα συμφέροντα!

Άντε μπράβο!

Και πες τους δικούς σου Εφτασάλτε, Οχτασάλτε πως σε λένε ότι η μαρμίτα τέλειωσε και καθίστε ήσυχα στα κλούβια τ’ αυγά σας, γατί το θεριό που λέγεται λαός το ξέρασε το παραμύθι των πολιτικών και ένα τσακ θέλει ακόμα να σας πλακώσει όλους στο κλοτσίδι και στη ροχάλα.

Το ‘πιασες ρε Εννιασάλτε, Δεκασάλτε, πως σε λένε ή θέλεις να το κάνω και κακά δεκαδικά;

ΥΣ. Καθ’ εξ ολοκληρίαν υπεύθυνος αλλά και κατ’ αποκοπήν για τη κειμενοκλοπή μου είναι... ο Τραμπάκουλας και το taxalia που τον κρέμασε στα μανταλάκια!




Με τα μάτια της ΕΡΤ

Τρεις νέες εκπομπές ξεκινάνε στην ΕΡΤ και οι τρεις είναι ενημερωτικές και οι τρεις στον τίτλο τους, έχουν το συνθετικό ΕΡΤ!

Θα μείνουμε στον τίτλο, γιατί το περιεχόμενο δεν, απορούμε να το σχολιάσουμε βέβαια, ακόμα δεν είδαμε. Για τους τίτλους μπορούμε να πούμε, ότι είναι η φαντασία στο απόγειό της!

Αυτό το " ΕΡΤ" σε όλες τις εκπομπές, μπαίνει μπας και δεν το καταλάβουμε που θα παίζονται;

Έχουμε και λέμε:

Από την Δευτέρα 2 Μαϊου και κάθε Δευτέρα στις 22:00, θα μεταδίδεται η εκπομπή «ΝΕΤWEEK» με την Ελλη Στάη, με θέματα πολιτικής επικαιρότητας.

Από την Τρίτη 3 Μαϊου και κάθε Τρίτη στις 22:00, θα μεταδίδεται η εκπομπή «EURONET» με τον Γιώργο Καπόπουλο, με θέματα διεθνούς ειδησεογραφίας.

Από την Τετάρτη 11 Μαϊου και κάθε Τετάρτη στις 22:00, θα μεταδίδεται η εκπομπή «ΝΕΤ ECONOMY» με τους Γιώργο Παπαγεωργίου και Χρήστο Μέγα, με θέματα οικονομίας, εργασιακά, ασφαλιστικά κλπ.

Γιατί δεν μας ρωτήσανε ; Ειδικά για την Στάη αφού σώνει και καλά θέλουν "ΕΡΤ" μέσα στον τίτλο: "Με τα μάτια της ΕΡΤ" θα ήταν ο ιδανικότερος τίτλος.

Οι εκατοντάδες νεκροί διαδηλωτές από τα πυρά των συριακών δυνάμεων ασφαλείας και του στρατού συνδυαζόμενη με τη σκλήρυνση της στάσης της Γαλλίας, της Βρετανίας και εν τινι μέτρω και των ΗΠΑ δημιουργούν την εντύπωση ότι ίσως και να επίκειται ανατροπή του καθεστώτος του Μπασάρ ελ - Ασαντ στη Δαμασκό.

Αν μάλιστα προστεθούν σε αυτό και οι αποκαλύψεις προ εβδομάδων του WikiLeaks για τη χρηματοδότηση από την Ουάσιγκτον των Σύρων αντικαθεστωτικών με 6 εκατομμύρια δολάρια και τη βοήθειά της για την κατασκευή και λειτουργία στο εξωτερικό αντικαθεστωτικού συριακού τηλεοπτικού σταθμού, φαίνεται σαν να έχουν οργανώσει οι Αμερικανοί συνωμοσία ανατροπής του Ασαντ.

Τα φαινόμενα απατούν. Οι Αμερικανοί όντως χρηματοδοτούν την υπονόμευση του καθεστώτος του συριακού Μπάαθ και επιθυμούν την αποδυνάμωσή του, όχι όμως και την ανατροπή του Μπασάρ ελ - Ασαντ.

Δεν έχουν ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να ανατραπεί με εσωτερική εξέγερση και δεν είναι σε καμιά περίπτωση διατεθειμένοι να κάνουν πολεμική επίθεση εναντίον του κατά το πρότυπο του Ιράκ ή της Λιβύης.

Ο αεροπορικός πόλεμος των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας και του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης απέδειξε ότι δεν είναι επαρκής για να ανατρέψει ούτε καν ένα καθεστώς τόσο αδύναμο στρατιωτικά όσο αυτό του Καντάφι, τον οποίον δεν έχουν ακόμη κατορθώσει να δολοφονήσουν παρά τις επανειλημμένες απόπειρές τους.

Ενδέχεται να χρειαστεί ευρύτερης έκτασης χερσαίος πόλεμος από τους Αμερικανονατοϊκούς κατά της Λιβύης από όσο διεξάγουν μέχρι στιγμής μέσω των ανδρεικέλων και των συμμάχων τους για να ανατρέψουν το καθεστώς του Καντάφι, οπότε ένας ανάλογος πόλεμος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για να ανατρέψουν το συριακό καθεστώς και να καταλάβουν τη Συρία απαιτεί διαστάσεις πολεμικής κινητοποίησης αντίστοιχες με εκείνη του πολέμου για την υποδούλωση του Ιράκ.

Δεν είναι ώρα για τέτοιους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς εκ μέρους των ΗΠΑ. Πόσω μάλλον που γνωρίζουν δύο πράγματα. Πρώτον ότι πρέπει να ανατρέψουν το καθεστώς του Μπαάθ, του κυβερνώντος συριακού κόμματος, και όχι μόνο τον Μπασάρ ελ - Ασαντ, γιατί αν ανατραπεί μόνο ο Ασαντ το καθεστώς θα γίνει πολύ σκληρότερο και πιο αντιαμερικανικό, δεδομένου ότι ο Μπασάρ ελ - Ασαντ συγκαταλέγεται στη δεξιά, σαφώς πιο συμβιβαστική πτέρυγα του κόμματος.

Δεύτερον, οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι το συριακό καθεστώς υπό τον Ασαντ διεκδικεί φυσικά από το Ισραήλ τα κατειλημμένα εδώ και μισόν αιώνα συριακά υψώματα του Γκολάν και ενισχύει τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τη Χαμάς στην Παλαιστίνη, ενώ διατηρεί στενές σχέσεις με το Ιράν, αλλά δεν τηρεί αντιαμερικανική στάση.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ασαντ έχει φτάσει μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι του σημείου να... βασανίζει για χάρη των Αμερικανών πολιτικούς κρατουμένους που του παρέδιδε η CIA! Οι ΗΠΑ μετέφεραν μυστικά στη Συρία άτομα που απήγαγαν από αραβικές χώρες, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν ή κράτη της Κεντρικής Ασίας και οι συριακές αρχές τα βασάνιζαν για να τους αποσπάσουν ομολογίες αν συνεργάζονταν με αντιαμερικανικές ισλαμικές οργανώσεις ή απλώς οι Σύροι δολοφονούσαν άτομα που οι Αμερικανοί ήθελαν απλώς να εξοντώσουν χωρίς τον κίνδυνο να βρεθεί ξαφνικά η Ουάσιγκτον μπλεγμένη σε υποθέσεις δολοφονιών κρατουμένων.

Ενα καθεστώς σαν αυτό του Ασαντ είναι πολύ χρήσιμο στις ΗΠΑ. Ενώ η εξαπόλυση ενός πολέμου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Συρίας δεν αποκλείεται καθόλου να προκαλούσε γενική στρατιωτική ανάφλεξη σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής και μάλιστα σε μια εποχή που οι αραβικές λαϊκές μάζες βρίσκονται σε αναταραχή με απρόβλεπτα αποτελέσματα, ένας αποδυναμωμένος από τις αιματηρές διαδηλώσεις Ασαντ είναι πολύ πιο εύκολα χειρίσιμος προς την κατεύθυνση εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων.

ΣΤΟΧΟΣ: Η εγκατάλειψη της συμμαχίας με Ιράν
Αποδυναμωμένος ο Ασαντ μπορεί να πιεστεί να απομακρυνθεί από τη συμμαχία του με το Ιράν και να μειώσει τη συριακή στρατιωτική και πολιτική βοήθεια προς τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ και την παλαιστινιακή Χαμάς, εκτιμούν οι Αμερικανοί. Αν γίνει αυτό, το Ισραήλ διευκολύνεται να επιτεθεί στον Λίβανο για να συντρίψει στρατιωτικά μια αποδυναμωμένη Χεζμπολάχ και να εγκαταστήσει στη Βηρυτό κυβέρνηση ανδρεικέλων του Τελ Αβίβ.

Οι Ισραηλινοί μπορεί επίσης να επιτεθούν πάλι στη Λωρίδα της Γάζας και να πλήξουν τη Χαμάς, ώστε να ανακτήσει τον έλεγχο όλης της Παλαιστίνης το πλήρως υποτελές στο Ισραήλ καθεστώς του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς και του ακόμη χειρότερου πρωθυπουργού Σαλάμ Φαγιάντ.



Μετά τα spreads που μπήκαν στη ζωή μας από το 2009 , σειρά πήραν τα «Hedge Funds». Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών ακούει «Hedge Funds» και προσπαθεί να καταλάβει περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Το διαπίστωσα στη Πασχαλινή ομήγυρη όπου κύριο θέμα συζήτησης ήταν η άσκημη οικονομική κατάσταση της χώρας μας , οι αιτίες που την προκάλεσαν , ποιοι την «συντηρούν» και ποιοι κερδίζουν από αυτήν..

Όταν λοιπόν η συζήτηση έφτανε κάποια στιγμή στα «Hedge Funds», άλλοι δήλωναν πλήρη άγνοια και άλλοι τα συσχέτιζαν απόλυτα με τους κακούς λύκους της αγοράς. Τους αδίστακτους κερδοσκόπους που έχουν βάλει για τα καλά το …δάκτυλο στο μέλι. Βλέπετε σε περιόδους χρηματοοικονομικής κρίσης όλοι αναζητούν τους «κακούς». Δεν γνώριζαν όμως περισσότερα. Δηλαδή ποιοι είναι αυτοί οι κακοί λύκοι και ποιος (και τι) τους προσέλκυσαν στη χώρα μας.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι στον σύγχρονο κόσμο των επενδύσεων ο βασικός κανόνας είναι να μη χάνεις. Αυτό έχει σαν συνέπεια ορισμένες φορές οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από τους επενδυτές να απέχουν παρασάγγας από την ηθική.

Μετά από αυτή την απαραίτητη διευκρίνιση, ας γνωρίσουμε λοιπόν αυτά τα περίφημα «Hedge Funds». Πώς ξεκίνησαν , ποια είναι η πορεία τους , που απευθύνονται , αλλά και ποιες μεθόδους χρησιμοποιούν προκειμένου να έχουν το «άγγιγμα του Μίδα».

Ακριβής ορισμός των «Hedge Funds». δεν υπάρχει, όμως κατά κανόνα είναι επενδυτικά κεφάλαια εγκατεστημένα, κυρίως, σε offshore δικαιοδοσίες, τα οποία επενδύουν σε ένα ευρύτατο φάσμα παγίων – ομόλογα, μετοχές, παράγωγα, νομίσματα και εμπορεύματα – με απευθείας θέση ή με θέση short.

Συχνά χρησιμοποιούν και τη μέθοδο της μόχλευσης -επενδύουν δηλαδή πολλαπλάσια κεφάλαια από αυτά που διαθέτουν – και στοχεύουν στην απόλυτη απόδοση. Η απόδοση αυτή δεν είναι συνδεδεμένη με κάποιο δείκτη και αυτό στην ουσία είναι η μεγαλύτερη διαφορά των «Hedge Funds» από τα κλασικά αμοιβαία κεφάλαια, τα οποία και πάλι αποτελούν συλλογικά επενδυτικά σχέδια ή οργανισμοί συλλογικών επενδύσεων.

Τα «Hedge Funds» αν και δημιουργήθηκαν από το 1949 έγιναν εξαιρετικά δημοφιλή από τη δεκαετία του 1990, γνωρίζοντας εντυπωσιακή άνοδο και σοκάροντας με τις υπερβολές τους τόσο σε κέρδη όσο και σε ζημίες!

Περίφημο είναι το παράδειγμα του Quantum Fund, το οποίο το 1992 υπό τη διεύθυνση του George Soros τήρησε μια εχθρική στάση έναντι της στερλίνας και αποκόμισε κέρδη πέραν του 1 δις δολαρίων. Αντίθετα, το 1998 χρειάστηκε να παρέμβει η Fed (Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ), για να καλύψει ζημίες δισεκατομμυρίων δολαρίων που δημιούργησε το Long Term Capital Management, στο διοικητικό συμβούλιο του οποίου ανήκαν δύο νομπελίστες στα χρηματοοικονομικά!

Σε όλο τον κόσμο λειτουργούν πάνω από 8.300 «Hedge Funds» και ιστορικά παρουσιάζουν μεγαλύτερες αποδόσεις από τους χρηματιστηριακούς δείκτες. Ευκατάστατοι επενδυτές εμπιστεύονται σε διαχειριστές αξιόλογα ποσά για να τα επενδύσουν, πληρώνοντας σε αυτούς προμήθεια διαχείρισης σε ετήσια βάση, αλλά και προμήθεια επί των κερδών που θα λάβουν. Έτσι, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι η κατεύθυνση της αγοράς, αλλά εάν αυτός που διαχειρίζεται το πορτφόλιο είναι αρκετά διορατικός με τις επιλογές του.

Φυσικά ο παράγων ηθική δεν έχει καμία θέση στη συνάρτηση αυτή. Οι διαχειριστές είναι ελεύθεροι να διαχειρίζονται τα χαρτοφυλάκιά τους, όπως εκείνοι νομίζουν καλύτερα, αρκεί να ισχύει μία βασική προϋπόθεση: Η καταγραφή υψηλών αποδόσεων. Μία αδύναμη ή αρνητική απόδοση χαρτοφυλακίου μπορεί να καταστρέψει τόσο τον ίδιο το διαχειριστή όσο και ολόκληρο το «Hedge Funds». Αντίθετα, μια καλή απόδοση δημιουργεί ένα νέο «αστέρι» στον κλάδο.

Τα «Hedge Funds» ποικίλλουν ανάλογα με τη στρατηγική επένδυση που επιλέγουν και κατά συνέπεια διαφέρουν σε αποδόσεις, κινδύνους και διακυμάνσεις. Η μόνη κοινή συνιστώσα όλων των στρατηγικών είναι ο εντοπισμός και η εκμετάλλευση αδυναμιών των αγορών.

Αυτό συμβαίνει σήμερα με τη χώρα μας όπου η εγκληματική διαχείριση της κρίσης από την παρούσα κυβέρνηση (η οποία κατέχει τη μοναδική παγκοσμίως ιδιαιτερότητα να έχει βγει στην αγορά και να δηλώνει ΜΟΝΗ ΤΗΣ ότι αποτελεί …τον αδύναμο κρίκο !!!) είχε ως συνέπεια τα «Hedge Funds» να στρέψουν τα επενδυτικά «νύχια» τους και τα κεφάλαια τους στην Ελλάδα.

Η χώρα μας τα τελευταία χρόνια και μέχρι το τέλος του 2009 προσέλκυε τα «Hedge Funds» της κατηγορίας Income. Αυτά δηλαδή που επενδύουν σε κρατικά ομόλογα και διατηρούν προφίλ χαμηλού ρίσκου.

Η αδιανόητη όμως επιλογή της σημερινής κυβέρνησης να βγει στην αγορά ως «Ιφιγένεια», είχε ως αποτέλεσμα την άμεση προσέλκυση μιας σειράς άλλων «Hedge Funds», αλλά επιθετικών κατηγοριών, όπως : τα Distressed Securities τα οποία αγοράζουν μετοχές, δικαιώματα και παλαιά δάνεια από εταιρείες και κράτη που αντιμετωπίζουν ενδεχόμενη χρεοκοπία. Ο λόγος είναι ότι αγοράζουν πολύ φτηνά και πουλάνε πολύ πιο ακριβά.

Τα Macro τα οποία στοχεύουν σε κέρδη από μακροοικονομικές αλλαγές σε διάφορα κράτη. Χρησιμοποιούν παράγωγα προϊόντα, ώστε οι μικρές μεταβολές επιτοκίων και ισοτιμιών να μετατρέπονται σε αξιόλογα κέρδη.

Και τους γύπες των «Hedge Funds», τα Aggressive Growth δηλαδή κεφάλαια με υψηλές προσδοκίες και ρίσκο, υψηλή μόχλευση κεφαλαίου και κάλυψη κινδύνου με χρήση παραγώγων προϊόντων. Από αυτά ως συνήθως γίνεται το παιχνίδι με τα CDS, δηλαδή τα ασφάλιστρα κινδύνου, τα οποία απέχουν πολύ από την επιθυμητή έννοια του όρου και χρησιμοποιούνται ως ένα είδος τζογαρίσματος.

Δηλαδή σε πολύ απλή γλώσσα είναι σαν να κάνετε μια ασφάλεια πυρός για το σπίτι του γείτονα και μετά… να προσπαθείτε με οποιονδήποτε τρόπο να το κάψετε για να εισπράξετε την παχυλή αποζημίωση εσείς ως δικαιούχος!

Ασφαλίζουν λοιπόν αυτά τα «Hedge Funds» με τεράστια ποσά τον κίνδυνο που λέγεται «χρεοκοπία της Ελλάδας» και κατόπιν επιδίδονται σε ολομέτωπη επίθεση με σκοπό να την χρεοκοπήσουν και να εισπράξουν το στοίχημα (την ασφάλεια)!

Για να γίνει αντιληπτή η εγκληματική εθελοντική προσφορά της Ελλάδας ως «Ιφιγένειας» από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, παραθέτω αριθμούς που ….ζαλίζουν:

- 1.9 τρις δολάρια είναι η αξία της παγκόσμιας βιομηχανίας των «Hedge Funds»..
- 2.25 τρις δολάρια εκτιμάται ότι θα φτάσει το ενεργητικό τους το 2011.

Το μέγεθος προκαλεί δέος. Κάποια στιγμή λοιπόν θα πρέπει να εξεταστούν σε θεσμικό επίπεδο, Ποιοι έβγαλαν την Ελλάδα στις αρχές του 2010 στο ανταριασμένο αρχιπέλαγος των επιθετικών «Hedge Funds», με Ποιο σκοπό και βάσει Ποιου … χάρτη;

Συνήθως οι Αμερικάνοι λένε: «If you fail to plan, then you plan to fail» (μτφ: όταν αποτύχεις να σχεδιάσεις, τότε σχεδιάζεις να αποτύχεις).

O αμερικανοτραφής Γιώργος Παπανδρέου δεν μπορεί να μη το γνώριζε……

Πηγή



Η δημόσια συζήτηση
της ελληνικής κρίσης έχει τεθεί πολλές φορές σε επίπεδο ηθικής, αλλά ελάχιστες σε επίπεδο αριθμών. Έτσι, πέρα από τα κλασικά “είμαστε τεμπέληδες” και “μαζί τα φάγαμε”, υπάρχει κι ένα σαφές κάλεσμα σε εθνική επαγρύπνηση. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν χάνει καμία ευκαιρία να αναφερθεί σε ιστορικές εθνικές στιγμές, σε εθνικό χρέος κ.λπ. κ.λπ.

Όπως η αριστερά αρέσκεται να τσουβαλιάζει τον “λαό” σ' έναν άμορφο ομοιογενή χυλό προκειμένου να κρύψει τις πραγματικές της αδυναμίες αντιπροσώπευσης στην κοινωνία, έτσι και η δεξιά χρησιμοποιεί τον όρο “έθνος” προκειμένου να καλύψει όλη τη βρώμα και τη δυσωδία του κυβερνητικού συστήματος.

Κι αν για την αριστερά αυτό το τσουβάλιασμα σημαίνει συνήθως χαμένες προσδοκίες και πνιγμένα όνειρα κοινωνικής δικαιοσύνης, για την κοινωνική και οικονομική δεξιά, που αντιπροσωπεύεται από το 70% του εκλογικού σώματος, σημαίνει κυριολεκτικά χοντρές κοιλιές, ζεστό χρήμα και συγκάλυψη του ποιος πραγματικά μας οδήγησε στην καταστροφή.

Στον παρακάτω πίνακα βλέπετε σε απόλυτα νούμερα τα έσοδα του ελληνικού Δημοσίου από την άμεση φορολογία την τελευταία δεκαετία. Είναι χωρισμένα σε φυσικά πρόσωπα (πολίτες) και σε νομικά πρόσωπα (επιχειρήσεις). Το πρώτο που μπορεί να παρατηρήσει κανείς είναι πως στη δεκαετία της ανάπτυξης, δηλαδή “της μεγάλης και ισχυρής Ελλάδας”, οι φόροι των πολιτών διπλασιάστηκαν, τη στιγμή που οι φόροι των επιχειρήσεων μειώθηκαν στα 3/5 του 2000. Κι έτσι ενώ το 2000 οι δύο κατηγορίες πλήρωναν σχεδόν ίσα ποσά (5 δισ. προς 5 δισ.), το θρυλικό 2008 η διαφορά έγινε 11 δισ. προς 4 δισ., διαφορά που διατηρήθηκε και το 2009 παρά τις εξαγγελίες περί έκτακτης εισφοράς και άλλων πατριωτικών δεκάρικων. Με λίγα λόγια, οι επιχειρήσεις, μέσα στη δεκαετία της ανάπτυξης, πλήρωναν κάθε χρόνο και λιγότερα.

Και προσέξτε, με τον όρο "επιχειρήσεις", στην ουσία βάζουμε μέσα και τους περισσότερους ελεύθερους επαγγελματίες που βγάζουν παραπάνω από 40-45 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Αυτό συμβαίνει διότι -μετά τον Αλογοσκούφη-, φορολογικά μιλώντας, συνέφερε περισσότερο να ανοίξεις επιχείρηση παρά να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας αν έβγαζες πάνω από 40-45 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Άρα, στην ουσία, η φορολογία των πραγματικών επιχειρήσεων είναι ακόμα μικρότερη από τα νούμερα που βλέπουμε.

Ας πάει το παλιάμπελο

Διότι, στην ουσία, ήθελα να κάνω μια υπόθεση: Τι θα γινόταν εάν οι επιχειρήσεις πλήρωναν κι αυτές εξίσου με τους πολίτες τις χρονιές της ανάπτυξης; Τι θα γινόταν δηλαδή εάν οι επιχειρήσεις έπρατταν το χρέος τους σε μια κοινωνία που τους χάριζε κάθε χρόνο και περισσότερα κέρδη; Προσέξτε, η υπόθεση που κάνουμε συμπεριλαμβάνει όλες τις ελληνικές “ιδιαιτερότητες”, δηλαδή όλα τα παράθυρα νόμιμης και παράνομης φοροδιαφυγής που εφαρμόζουν τα φυσικά πρόσωπα. Διότι τα παρακάτω νούμερα μας λένε πως μπορεί όλοι να κλέβαμε, αλλά κάποια γουρουνάκια σίγουρα έκλεβαν παραπάνω. Ας δούμε πόσο παραπάνω.

Στη στήλη Δ λοιπόν μάζεψα τη διαφορά μεταξύ των φόρων που πλήρωναν οι πολίτες και των φόρων που πλήρωναν οι επιχειρήσεις. Και βλέπετε πως στο τέλος ο λογαριασμός γράφει σχεδόν 44 δισ. Μας φτάνουν αυτά; Όχι φυσικά. Διότι για κάθε χρονιά που τα γουρουνάκια-επιχειρήσεις απέφευγαν να συνεισφέρουν εξίσου με τους πολίτες, το κράτος έβαζε τη διαφορά από την τσέπη του δανειζόμενο. Στην ουσία επιχορηγούσε τα κέρδη των επιχειρήσεων, κι αυτή η επιχορήγηση έχει κόστος. Το οποίο υπολογίσαμε στην τελευταία στήλη (τόκοι). Οι τόκοι υπολογίστηκαν με βάση τον μέσο όρο των τόκων που πληρώναμε για το χρέος μας την κάθε αντίστοιχη χρονιά. Τετραετής αναχρηματοδότηση, σημαίνει πως το κράτος κάθε 4 χρόνια (κατά μέσο όρο) έπρεπε να ξαναδανειστεί τα χρήματα, σε αυτό που στην αργκό ονομάζεται ρολάρισμα των ομολόγων. Έτσι π.χ., τα 378 εκ. ευρώ του 2000, τα οποία το κράτος δανείστηκε με επιτόκιο 7,4%, αναχρηματοδοτούνταν το 2004 με επιτόκιο 4,8% κ.ο.κ.

Ο λογαρισμός των τόκων που πλήρωσε το κράτος για τη δεκαετία μάς βγαίνει 13,5 δισ. ευρώ. Με λίγα λόγια, το συνολικό κοστουμάκι που πληρώσαμε ως επιδότηση για τα κέρδη των επιχειρήσεων ήταν χοντρικά περίπου 57,5 δισ. ευρώ μέσα στη δεκαετία. Τι σημαίνουν 57,5 δισ.;

Το 2009, με την καταστροφική κυβέρνηση της Ν.Δ. και του Καραμανλή να έχει διαλύσει οτιδήποτε κινείται σε αυτή τη χώρα, το χρέος της κυβέρνησης είχε φτάσει περίπου στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από 120% του ΑΕΠ. Αν οι επιχειρήσεις είχαν κάνει το χρέος τους προς την κοινωνία στην οποία βασίζονται για να τρώνε και πλήρωναν όσους φόρους πλήρωναν και τα φυσικά πρόσωπα, το δημόσιο χρέος θα ήταν 300-57 = 243 δισ. ευρώ, δηλαδή κάτω από 100% του ΑΕΠ. Άρα η χώρα, σύμφωνα με την επίσημη αφήγηση, θα είχε γλυτώσει τη λαίλαπα των αγορών, το Μνημόνιο, το ΔΝΤ και τα ρέστα.

Ο παραπάνω χοντρικός, αλλά ακριβής στην ιδέα του, υπολογισμός, δεν έγινε για να πούμε πως δεν έφαγαν οι περισσότεροι σε αυτή τη θρυλική δεκαετία του ευρώ. Έγινε για να δείξει πως μερικά γουρουνάκια έφαγαν (και συνεχίζουν να τρώνε, εάν δείτε τα αποτελέσματα του 2010) πολύ παραπάνω από μερικά άλλα. Κι έτσι, την επόμενη φορά που θα ακούσετε κάποιον να μιλάει για εθνική προσπάθεια, σας παρακαλώ θυμηθείτε να του τρίψετε αυτόν τον πίνακα στη μούρη.

Και θα κάνω και μια δίκαιη πρόταση. Το κράτος επί μία δεκαετία “δάνειζε” τις επιχειρήσεις με προνομιακότατους όρους (καμία επιχείρηση δεν μπορούσε να πάρει δάνειο με μικρότερο επιτόκιο κάθε αντίστοιχη εποχή). Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να ξεπληρώσουν στο κράτος αυτά τα 57 δισ.; Ξέρω, τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά τόσο μεγάλες και υγιείς επιχειρήσεις που έχουμε, θα βρούνε έναν τρόπο. Το χρωστάνε άλλωστε στο έθνος.



  • Η Ελλάδα έρμαιο των "Πεφωτισμένων" με στόχο την καταστροφή της Ευρώπης και την ένωση του Κόσμου υπό την κυριαρχία τους
Είναι πια βέβαιο ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται από το εβραιοαμερικανικό λόμπι των "πεφωτισμένων" ως πιόνι και ως κύριο εργαλείο καταστροφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Mαζί με την Ιρλανδία την οποίαν μετέτρεψαν και αυτή εν μια νυκτί σε εργαλείο καταστροφής διαλύοντας τις τράπεζες της με τοξικά προϊόντα – πράγμα ιδιαίτερα εύκολο για αυτούς.

Με τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανοίγει ο δρόμος της συνένωσης όλου του αναπτυγμένου κόσμου υπό την κυριαρχία των "Illuminati".

Δείτε την χρονική σειρά των γεγονότων:

Τον Δεκέμβριο του 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου έλεγε ότι παρά το μεγάλο χρέος μας θα τα καταφέρουμε μόνοι μας χωρίς ξένη βοήθεια.

Λίγες μέρες μετά, την πρωτοχρονιά του 2010 ο Πρωθυπουργός κάνει ρεβεγιόν στο σπίτι του Στέλιου Ζαβού (αδελφού του πρώην ευρωβουλευτή της Ν.Δ) κουμπάρου του διεθνούς κερδοσκόπου και ‘πεφωτισμένου’ Τζορτζ Σόρος και φίλου του άλλου ‘πεφωτισμένου’ μεγαλοκερδοσκόπου Τζον Πόλσον.

Είναι σίγουρο πια ότι σε αυτή τη συνάντηση συζητήθηκε το πώς η Ελλάδα θα ξεκινήσει τη καταστροφή της Ευρωζώνης μέσω φυσικά της δικής της αυτοκαταστροφής. Και αυτό είναι σίγουρο αφού λίγο καιρό μετά στη Νέα Υόρκη – σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal – ο Στέλιος Ζαβός οργάνωσε ‘μυστικό δείπνο’ για το πώς θα εξελιχθεί η ελληνική οικονομία και το ευρώ (!!!) με καλεσμένους τον Τζορτζ Σόρος, τον Τζον Πόλσον και τον Νουριέλ Ρουμπινί και άλλους διεθνείς κερδοσκόπους.

Οι Σόρος, Πόλσον και άλλοι ‘Πεφωτισμένοι’ αφού τοποθέτησαν δισεκατομμύρια ευρώ σε παράγωγα που ευνοούνται από την κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας έδωσαν πέρυσι την άνοιξη το πράσινο φως για να ξεκινήσει η Ελληνική κρίση που έφερε σήμερα την χώρα μας στην κατάσταση που όλοι γνωρίζουμε. (καταντάει γελοίο να μας επισκέπτονται οι κερδοσκόποι αυτοί που μας έφεραν σε σημερινή μας θέση και να μα υποδεικνύουν πώς να σωθούμε !!!)

Σήμερα είμαστε μάρτυρες της σαρωτικής επίθεσης της παγκόσμιας Τάξης των ‘Πεφωτισμένων’ κατά του γαλλογερμανικού άξονα που κρατάει ακόμα όρθιο το Ευρώ και την Ευρωζώνη.

Η παγκόσμια αυτή Τάξη δεν δίστασε ακόμα να βάλει φωτιά σε όλη τη Βόρεια Αφρική και τον Αραβικό κόσμο προκειμένου να χτυπήσει οικονομικά την Ευρώπη. Το 80% των οικονομικών σχέσεων των χωρών αυτών γίνεται με την Ευρώπη ενώ η αύξηση των τιμών του πετρελαίου πλήττει ιδιαίτερα την ήπειρο μας.

Η Ενωμένη Ευρώπη πρέπει οπωσδήποτε να διαλυθεί προκειμένου η εβραιοαμερικάνικη Τάξη των "Illuminati" να ενώσει όλον τον κόσμο υπό την κυριαρχία της.

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα δούμε πως θα συνεχίσει η οικονομική καταστροφή της χώρας μας η οποία δυστυχώς χρησιμοποιείται - χωρίς φυσικά τη θέληση της – στην εγκαθίδρυση της Παγκόσμιας Κυβέρνησης των "Πεφωτισμένων".

Πηγή



Τηλεγραφήματα του Wikileaks αποκαλύπτουν τον διπλό ρόλο των ΗΠΑ σε αραβικά καθεστώτα, τα οποία ωστόσο στηρίζουν πολιτικά. Στο βάθος ενός λαβύρινθου χορηγιών που ενισχύουν τους απανταχού αντιφρονούντες, δεσπόζει η «σκιά» του αμφιλεγόμενου επενδυτή

Η παροχή της υποστήριξης γινόταν μέσω ινστιτούτων και των δύο αμερικανικών κομμάτων, Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, τα οποία, με τη σειρά τους, λαμβάνουν χρηματοδότηση από το National Endowment for Democracy, ένα ταμείο-θεσμό που αντλεί 100 εκατ. δολάρια ετησίως από το Κογκρέσο και έχει κατηγορηθεί σαν το «μακρύ χέρι» της Ουάσιγκτον στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο αρκετών κρατών, από την Κεντρική Ασία έως τα Βαλκάνια και τη Λατινική Αμερική.

Αυτό ίσχυε μέχρι το 2005, όταν με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Μπους, μετά ίσως και από το πείραμα που έγινε στον Λίβανο την ίδια χρονιά, οι πόροι άρχισαν να ρέουν απευθείας προς τις πολιτικές οργανώσεις. Το γεγονός προκάλεσε τριβές με την κυβέρνηση Μουμπάρακ, όπως επίσης αποκαλύπτει το Wikileaks, με αναφορές συγκεκριμένα στη δράση του Freedom House, ΜΚΟ που χρηματοδοτείται και από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών και από τον Τζορτζ Σόρος (μέσω του Ιδρύματος Open Society).

Οι αποκαλύψεις αυτές έρχονται να προσθέσουν αβεβαιότητα στο, έτσι κι αλλιώς, θολό σκηνικό που αναδύεται από το ντόμινο των εξεγέρσεων στον αραβικό κόσμο.

Απόλυτα σχετική με τα παραπάνω είναι και η μαρτυρία του Ρανί Αλ Ρατζί, 34χρονου αρχιτέκτονα, συγγραφέα, καλλιτέχνη και d.j. από τον Λίβανο.

Τον συναντήσαμε στην Κωνσταντινούπολη να δουλεύει το σενάριο μιας πολυεθνικής συμπαραγωγής που αντλεί σημαντικό μέρος του υλικού της από τη δραματική ιστορία της χώρας του. Παρά τη νεαρή ηλικία του (ή ίσως και εξαιτίας αυτής) ο Αλ Ρατζί είχε ενεργό ρόλο στη διοργάνωση των μεγάλων διαδηλώσεων του 2005 που ακολούθησαν τη δολοφονία του Ραφίκ Αλ Χαρίρι, πρωθυπουργού του Λιβάνου, και τελικά οδήγησαν στην αποχώρηση του συριακού στρατού από τη χώρα έπειτα από δεκαετίες.

Η δράση του

Η γνωριμία του με τον πολιτικό, δημοσιογράφο και πανεπιστημιακό Σαμίρ Κασίρ μέσω ενός κοινού γνωστού, του Ελληνο-λιβανέζου Μισέλ Χατζηγεωργίου, ήταν καθοριστική για να εισέλθει στον στενό κύκλο των ανθρώπων που προετοίμασαν το «Κίνημα της 14ης Μαρτίου», ονομασία που πήρε από την ημέρα που έγινε ίσως η μεγαλύτερη μαζική διαμαρτυρία στον Λίβανο, το 2005. Ο Κασίρ, που δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ήταν μέλος του ΚΚ του Λιβάνου παλαιότερα και ένας από τους συνιδρυτές του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Το παγκόσμιο κοινό τον γνώρισε από τα άρθρα του στη «Le Monde Diplomatique», ενώ το λιβανέζικο από τις στήλες του στις εφημερίδες «L’Orient-Le Jour» και «Αl Nahar», καθώς και από τη μηνιαία πολιτική επιθεώρηση «L’Orient Express» που εξέδιδε.

Οπως διηγείται ο Αλ Ρατζί, προσκλήθηκε από τον Κασίρ να συμμετάσχει σε κάποιες κλειστές συναντήσεις και κατόπιν σε συναθροίσεις, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε κλίμα συνωμοτικότητας.

Ουσιαστικά επρόκειτο για εντατικά σεμινάρια, που δίδασκαν στον ίδιο και σε άλλα -30 περίπου- νεαρής ηλικίας άτομα την τεχνογνωσία του καθοδηγητή του πλήθους κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων. «Μας μάθαιναν τι να λέμε, πώς να το λέμε, πώς να φερόμαστε, ποια να είναι η γλώσσα του σώματός μας. Ολα ήταν προσεκτικά μελετημένα, τίποτε αυθόρμητο.

Η τεχνογνωσία προερχόταν από τις χρωματιστές επαναστάσεις στην πρώην ΕΣΣΔ και τη Σερβία. Τα άτομα που μας μιλούσαν είχαν στήσει προηγουμένως την ΟΤΠΟΡ, την οργάνωση πίσω από τις διαδηλώσεις που ανέτρεψαν τον Μιλόσεβιτς.

Αργότερα έμαθα ακόμα ότι ο Κασίρ, ο οποίος είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, είχε προσληφθεί από μια αμερικανική διαφημιστική εταιρεία με μισθό 5.000 δολ. μηνιαίως, τη Saatchi&Saatchi». Δεν επρόκειτο για μια κανονική δουλειά, ισχυρίζεται ο Αλ Ρατζί, αλλά για τη γραμμή χρηματοδότησης του Κασίρ από τον Σόρος.

«Ο Κασίρ κάθε μήνα πήγαινε στη Γερμανία, όπου είχε συναντήσεις σε αμερικανική βάση έξω από τη Φρανκφούρτη για την προετοιμασία της επανάστασης-εκδίωξης των Σύρων. Παράλληλα προπαγάνδιζε τις ιδέες που θα συμπυκνώνονταν στα σλόγκαν της 14ης Μαρτίου στο Πανεπιστήμιο της Βηρυτού όπου δίδασκε».

Οσα -σχετικά γρήγορα- ανακάλυψε ο Αλ Ρατζί τον απογοήτευσαν: «Κατάλαβα πως δεν επρόκειτο για τίποτε άλλο παρά για την εξέγερση του πλούσιου -χριστιανικού κυρίως- 10%, καθοδηγούμενη μάλιστα από τον αμερικανικό παράγοντα, προκειμένου να περιθωριοποιηθεί η Χεζμπολάχ.

Αυτά που μ’ ενοχλούσαν στο πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν θα άλλαζαν, αλλά θα επανανομιμοποιούνταν μέσω και της δικής μου συμμετοχής».

Δεν ήταν μόνο ο Αλ Ρατζί που άρχισε να παίρνει αποστάσεις. Ο ίδιος ο Κασίρ προβληματιζόταν. «Είχα δει τον Κασίρ λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του και ήταν αναστατωμένος. Μου είπε ότι τα πράγματα πάνε λάθος και πως αφού κάναμε την επανάσταση πρέπει τώρα να κάνουμε άλλη μία εναντίον της». Λίγο καιρό αργότερα, ο Σαμίρ Κασίρ ανατιναζόταν μέσα στο αυτοκίνητό του. Για τη δολοφονία του, όπως και άλλων δύο διανοουμένων που υποστήριξαν το «Κίνημα της 14ης Μαρτίου» και την «Επανάσταση του Κέδρου», όπως ονομάστηκε, όλοι κατηγόρησαν τη Συρία. Ο Ρανί Αλ Ρατζί όχι. Ηταν μάλιστα ένας από τους λόγους που πήρε αποστάσεις από το Κίνημα.

Μία μέρα πριν δολοφονηθεί, όπως λέει ο Αλ Ρατζί, ο Κασίρ είχε γράψει ένα επικριτικό άρθρο για τις συμφωνίες που γέννησαν τελικά τη δυτικόφιλη «Συμμαχία της 14ης Μαρτίου», η οποία κυβερνά σήμερα τον Λίβανο. «Και οι τρεις προβεβλημένοι διανοούμενοι υποστηρικτές της “Επανάστασης του Κέδρου” δολοφονήθηκαν μόλις έπαψαν να είναι χρήσιμοι. Οτι όλοι κατηγόρησαν τη Συρία ήταν τόσο αναμενόμενο που θεωρώ ηλίθιο να ευθύνεται πράγματι για τις δολοφονίες αυτές», εξηγεί τη δυσπιστία του ο Αλ Ρατζί.

Πώς γινόταν η χρηματοδότηση

Τα αμερικανικά χρήματα έφταναν στους αποδέκτες με διάφορους τρόπους. Στην περίπτωση της Συρίας η ροή τους διοχετεύθηκε σε οργανώσεις εξόριστων αντικαθεστωτικών για το στήσιμο ενός δορυφορικού τηλεοπτικού δικτύου (Barada TV) και, με αρκετή μυστικότητα, αφού η συριακή υπηρεσία πληροφοριών βρισκόταν σε εγρήγορση, προς το εσωτερικό.

Σε χώρες «φιλικές» προς τις ΗΠΑ, δηλαδή σε Αίγυπτο, Μπαχρέιν και Υεμένη, ανοικτά δραστηριοποιούνταν διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Παρείχαν χρήματα και εκπαίδευση σε αντιπολιτευτικές οργανώσεις.

Το ανεκτικό κλίμα οφείλεται στο ότι αρχικά η χρηματοδότηση για τη «δημοκρατική» εκπαίδευση διοχετευόταν σε ελεγχόμενα από το καθεστώς κανάλια, τουλάχιστον στην Αίγυπτο.
Δάκτυλος ΗΠΑ στην εξέγερση της Αιγύπτου
Χρόνια μετά τις διαδηλώσεις της Βηρυτού, ο Ρανί Αλ Ρατζί βρέθηκε στην Πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου το βράδυ εκείνο που οι καθεστωτικοί παρακρατικοί εφορμούσαν με σπαθιά, καμήλες και άλογα εναντίον του πλήθους.

Σε αυτό το σκηνικό αρχαϊκής μάχης ήταν που θα μάθαινε πως ο Ιβάν, ένας Βάσκος-μέλος της ΟΤΠΟΡ, τον οποίο γνώρισε στις συναντήσεις της Βηρυτού, είχε πιάσει δουλειά στο «Κίνημα της 6ης Απριλίου» – ημερομηνία δολοφονίας από ασφαλίτες ενός μπλόγκερ, του Χαλίντ Σαΐντ.

Η διαπίστωση που έκανε ο Ρανί επιβεβαιώνεται και από το ρεπορτάζ που διενέργησαν οι «New York Times» επιχειρώντας να διασταυρώσουν τα στοιχεία του Wikileaks. Μέλη της «6ης Απριλίου» σε συνεντεύξεις τους παραδέχονται ότι έλαβαν χρηματοδότηση και εκπαίδευση από αμερικανικές MKO, πράγμα που τους παραξένεψε, εφόσον οι Αμερικανοί εκπαίδευαν ταυτόχρονα και τους διώκτες τους, και τους έκανε στόχους κριτικής από αρκετούς που τους θεώρησαν «πουλημένους».

Ο Ρανί Αλ Ρατζί συγκρίνει τις εξελίξεις στην Αίγυπτο με αυτές στη χώρα του. «Κατά τη γνώμη μου, και στην Αίγυπτο λαμβάνει χώρα μια αστική επανάσταση ή μάλλον μια επανάσταση καθοδηγούμενη από το πλούσιο 10% του πληθυσμού. Η διαφθορά του καθεστώτος είχε αρχίσει να ενοχλεί πολύ την τοπική πλουτοκρατία.

Το κοινό μοτίβο. Η οικογένεια Μουμπάρακ είχε γίνει υπερβολικά άπληστη, διεκδικούσε το 30% των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων, το γνωρίζω από τον αντιπρόσωπο της Nissan. Η αστική τάξη λοιπόν κινητοποίησε τις μάζες, οι οποίες αναμφίβολα είχαν χιλιάδες λόγους για να εξεγερθούν».

Σύμφωνα με τον Ρανί Αλ Ρατζί υπάρχει ένα κοινό μοτίβο που ακολουθούν οι άνθρωποι της ΟΤΠΟΡ. Η χρήση του Διαδικτύου (Facebook, Twitter και διάφορων μπλογκ) είναι κάτι που έχει ήδη επισημανθεί. «Δείτε τις λεπτομέρειες στις καλοστημένες ιστοσελίδες: τα ίδια σύμβολα, μια γροθιά, κινήματα με ονόματα ημερομηνιών και »επαναστάσεις» λουλουδιών, δέντρων και χρωμάτων (σ.σ.: των Ρόδων στη Γεωργία, του Κέδρου στον Λίβανο, της Τουλίπας στο Κιργιστάν, η Πορτοκαλί Επανάσταση στην Ουκρανία), η ίδια –εξαιρετική– γραφιστική τεχνική στις ιστοσελίδες».

Πράγματι, υπάρχει οφθαλμοφανής ομοιότητα. Το Wikileaks αποκάλυψε ότι πολλοί από τους αντιφρονούντες έλαβαν εκπαίδευση για τη χρήση της τεχνολογίας των νέων μέσων, παρακολουθώντας, για παράδειγμα, σχετικό σεμινάριο στο 2008 τη Νέα Υόρκη, στο οποίο χορηγοί ήταν, μεταξύ άλλων, η Google, το Facebook και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Ο Ρανί Αλ Ρατζί μάς δείχνει επίσης το nowlebanon.com. ιστοσελίδα που, όπως λέει, χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από τον Τζορτζ Σόρος.

Πρόκειται για ένα site ενημερωτικού χαρακτήρα που φιλοξενεί άρθρα στα αραβικά και στα αγγλικά και θεματολογία από τον Λίβανο και τη Συρία.

«Γνώρισα στη Βηρυτό μια Ρουμάνα δημοσιογράφο που δουλεύει στην ιστοσελίδα. Είναι υπερφιλόδοξη και θρασύτατη. Μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο άρχισε να γράφει επιθετικά πολιτικά άρθρα για θέματα που αγνοεί. Προφανώς όμως γνωρίζει πολύ καλά τι θέλει να γράφει».

Βαλκάνια. Η «παιδική χαρά» ενός μεγιστάνα

Η ΝΑ Ευρώπη και τα Βαλκάνια υπήρξαν για πολύ καιρό η αγαπημένη «παιδική χαρά» του γεννημένου στη γειτονιά (Βουδαπέστη) Τζορτζ Σόρος. Μέσω του πλούσιου ταμείου του Ιδρύματος Open Society, το οποίο έχει παρακλάδια στις περισσότερες χώρες της περιοχής, ο Σόρος έχει καταστεί ένας ξεχωριστός παράγοντας εξελίξεων.

Αξιοποιώντας χορηγίες, ο Σόρος φαίνεται να ασκεί σημαντική επιρροή στην επίσημη αμερικανική εξωτερική πολιτική. Ο 80χρονος Κροίσος είχε λόγο και στις πολιτικές εξελίξεις εντός των κρατών που δημιουργήθηκαν μετά τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας.

Ο Σόρος ενεπλάκη στο πολιτικό σκηνικό της ΠΓΔΜ και στο διπλωματικό πόκερ με το θέμα του ονόματός της, πράγμα που έκανε με τον αντιφατικό τρόπο που χαρακτηρίζει γενικά τις πολιτικές του τοποθετήσεις. Ετσι, ο Σόρος, ενώ αρχικά ταυτιζόταν με τις θέσεις της τότε κυβέρνησης Γκλιγκόροφ, αργότερα ήρθε σε αντιπαράθεση μαζί της, όταν προσπάθησε να διαμεσολαβήσει ώστε να υιοθετηθεί το όνομα Σλαβομακεδονία, κάνοντάς το όμως με έναν τρόπο που τορπίλισε όποια συμφωνία θα μπορούσε να επιτευχθεί.

Σταδιακά ο Σόρος απομακρύνθηκε από τη θέση που είχε εκφράσει ότι η ΠΓΔΜ είναι το μόνο πολυεθνικό κράτος της περιοχής, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα των μειονοτήτων γίνονται σεβαστά και ενίσχυσε τις αποσχιστικές τάσεις των Αλβανών στο Τέτοβο. Σήμερα το Ιδρυμα Open Society στην ΠΓΔΜ έχει εξελιχθεί σε βραχνά για την κυβέρνηση Γκρούεφσκι.