Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Μαρ 2014

Του Ανδρέα Μπανούτσου 


Σε συνέχεια προηγούμενου άρθρου μας, θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε τις διασυνδέσεις των Ουκρανών νέο-Ναζί με τους Ισλαμιστές του Καυκάσου.

Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων κατά της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς (Νοέμβριος 2013-Φεβρουάριος 2014) στην Ουκρανία, ενώ χιλιάδες απλών και έντιμων Ουκρανών διαδήλωναν ειρηνικά την αντίθεσή τους απέναντι στη διαφθορά του καθεστώτος, ο πραγματικός έλεγχος της Ουκρανικής αντιπολίτευσης ήταν στα χέρια νέο-ναζιστικών οργανώσεων όπως ο Pravy Sektor (Δεξιός Τομέας) και των σκληροπυρηνικών της UNA-UNSO (Ουκρανική Εθνική Συνέλευση- Ουκρανική Οργάνωση Εθνικής Άμυνας) επικεφαλής των οποίων ήταν ο Andrei Shkil πρώην σύμβουλος της Julya Timoschenko πρώην πρωθυπουργού της Ουκρανίας.
Οι οργανώσεις αυτές είναι στενά συνδεδεμένες με το κοινοβουλευτικό Άκρο-Δεξιό κόμμα Svoboda του Oleh Tyahnybok γνωστού για τις αντι-σημιτικές του δηλώσεις κατά το παρελθόν.
Το Svoboda ιδρύθηκε το 1991 ως Εθνικό-Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας και οι πολιτικές και ιστορικές του ρίζες σχετίζονται με την Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών του Stepan Bandera όπου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μαζί με τους Γερμανούς Ναζί επιδόθηκαν στην εξόντωση των Εβραίων της Ουκρανίας.

Ύστερα από την ανατροπή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς τον περασμένο Φεβρουάριο, το νέο καθεστώς διέλυσε την Εθνική Αστυνομία και μέλη του Δεξιού Τομέα ανέλαβαν καθήκοντα αστυνόμευσης στο Κίεβο.
Υπάρχουν αναφορές που εκτιμούν ότι περίπου 5000 μέλη του Δεξιού Τομέα έχουν ενσωματωθεί στην νεοσυσταθείσα Εθνική Φρουρά της Ουκρανίας, ενώ ο ηγέτης του Δεξιού Τομέα Dmitry Yarosh είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφάλειας και Άμυνας της μεταβατικής Ουκρανικής κυβέρνησης.

Ο Dmitry Yarosh κάλεσε τον προηγούμενο μήνα τον Τσετσένο Ισλαμιστή τρομοκράτη Doku Umarov (του οποίου ο θάνατος ανακοινώθηκε στις 18 Μαρτίου 2014 από την Ισλαμιστική ιστοσελίδα Kavkaz Center ) ηγέτη του Εμιράτου του Καυκάσου να εξαπολύσει τρομοκρατικές επιθέσεις κατά της Ρωσίας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Doku Umarov ήδη από το Μάρτιο του 2011 είχε καταχωρηθεί στη λίστα της Επιτροπής Κυρώσεων κατά της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (UN Security Council’s Al-Qaeda and Taliban Sanctions Committee) ως επικίνδυνος τρομοκράτης.
H προτροπή αυτή του Dmitry Yarosh προς τον Doku Umarov μέσω της σελίδας του Pravy Sektor στο κοινωνικό δίκτυο VKontakte, δεν μπορεί να θεωρηθεί έκπληξη για τους επαΐοντες.
Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 οι Ουκρανοί νέο-Ναζί συμμετείχαν στους πολέμους της Βοσνίας και της Τσετσενίας στο πλευρό των Ισλαμιστών και μετά το τέλος των πολέμων αυτών Αμερικανικές ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες τους στρατολόγησαν ως μισθοφόρους προκειμένου να πολεμήσουν σε άλλα θέατρα πολεμικών επιχειρήσεων (Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία κλπ.)

Συμπερασματικά διαπιστώνουμε ότι υπάρχει μία ανίερη συμμαχία μεταξύ των Ισλαμιστών του Καυκάσου και των νέο-Ναζί (κυβερνητικών πλέον) της Ουκρανίας, η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά όχι μόνο από τη Ρωσία αλλά και από την Ε.Ε.

Πηγή RIMSE


  • Ο Ερντογάν δίνει την πολιτική μάχη της ζωής του, ενώ η κοινωνία βράζει και οι αλλαγές μπορεί να είναι απρόβλεπτες
  • Η μεγάλη δημοκρατική συμμαχία που στήριξε τον Ερντογάν στις μάχες του με το στρατοκρατικό κεμαλικό κατεστημένο μέχρι το 2011 διαλύθηκε οριστικά στο πάρκο Γκεζί της Πόλης
Του Παύλου Τσίμα

«Τι είδους χώρα είναι αυτή όπου μία απόρρητη σύσκεψη, κατά την οποία ο υπουργός Εξωτερικών και ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών συζητούν το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης σε γειτονική χώρα, μαγνητοφωνείται και κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο;» αναρωτιόταν ένας σχολιαστής σε μεγάλη τουρκική εφημερίδα προχθές.

«Τι είδους χώρα είναι αυτή όπου με απόφαση του πρωθυπουργού κλείνει το twitter κι έπειτα μπλοκάρεται η πρόσβαση στο You Tube;
Πώς επέτρεψε στον εαυτό της η Τουρκία να μπει στην ίδια κατηγορία με το Ιράν, το Πακιστάν και την Κίνα, όπου το You Tube είναι επίσης κομμένο;», διαμαρτυρόταν άλλος τούρκος δημοσιογράφος.
«Πόσο τρομοκρατημένος πρέπει να είναι ο Ερντογάν για να αντιδρά με τέτοιο σπασμωδικό τρόπο;»
Κι ένας τρίτος αναρωτιόταν μήπως η διαρροή της συζήτησης για επέμβαση στη Συρία ήταν ένα στρατήγημα του Ερντογάν, ώστε να μετατρέψει τις διαρροές στο Διαδίκτυο υποθέσεων διαφθοράς και ροζ σκανδάλων σε θέμα εθνικής ασφάλειας για να εξουδετερώσει τον αντίκτυπό τους και να δικαιολογήσει τις απαγορεύσεις αναμετάδοσής τους, ακόμη και με ακραία μέσα.

Η Τουρκία έχει παρασυρθεί σε έναν ανεμοστρόβιλο θεωριών συνωμοσίας. Στα τουρκικά μίντια αφηγούνται ιστορίες φρίκης με πιέσεις, οικονομικούς εκβιασμούς, εξοντωτικά πρόστιμα και φυσική βία εκ μέρους της κυβέρνησης για την κατάπνιξη της κριτικής και την απόλυση ενοχλητικών φωνών από τις εφημερίδες. Οι άνθρωποι γύρω από τον τούρκο πρωθυπουργό αφηγούνται μία θεωρία, σύμφωνα με την οποία η Ουάσινγκτον έχει βάλει, από τις ημέρες της Αραβικής Άνοιξης και κυρίως μετά τις εξελίξεις στην Αίγυπτο και τη Συρία, τον Ερντογάν στη μαύρη λίστα και οι μυστικές τους υπηρεσίες ενορχηστρώνουν μία εκστρατεία δυσφήμισης και φθοράς του, με τη βοήθεια και των ανθρώπων μίας θρησκευτικής οργάνωσης, της Χιζμέτ, με τεράστια οικονομική και πολιτική δύναμη και διείσδυση σε ευαίσθητες κρατικές υπηρεσίες, ο ηγέτης της οποίας Φετουλάχ Γκιουλέν ζει αυτοεξόριστος στην Πενσιλβάνια. Και στους κουρδικούς κύκλους λένε πως όλα αυτά γίνονται για να ματαιωθεί η εφαρμογή της μυστικής συμφωνίας που ο Ερντογάν είχε κλείσει, μέσω του αρχηγού της ΜΙΤ, με τον φυλακισμένο Οτζαλάν για μία οριστική ειρήνευση στο κουρδικό μέτωπο.

Τυλιγμένη στο κουβάρι αυτό, η Τουρκία ετοιμάζεται να ψηφίσει αύριο για τις δημοτικές εκλογές που εξελίχθηκαν σε μάχη ζωής και θανάτου. Οι εκλογές θα είναι σίγουρα ένα σημείο στροφής για την χώρα. Αν το κυβερνών κόμμα συγκεντρώσει ποσοστά πάνω από 40%, ο Ερντογάν θα έχει θριαμβεύσει και τα χέρια του θα είναι ελεύθερα για να συντρίψει τους αντιπάλους του και να διαμορφώσει το επόμενο κεφάλαιο της 12ετούς ήδη κυριαρχίας του. Αν πέσει κάτω από 35%, τότε η εσωκομματική θύελλα θα ξεσπάσει και ο Ερντογάν θα υποχρεωθεί ίσως να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές ή σε άλλου τύπου κινήσεις για να αντιμετωπίσει την πίεση.

Ο Ερντογάν δίνει την πολιτική μάχη της ζωής του. Περιοδεύει εδώ και εβδομάδες σε όλη τη χώρα, μιλά σε δύο και τρεις συγκεντρώσεις την ημέρα, μοιάζει πιο μαχητικός και από το 2007, όταν το κεμαλικό κατεστημένο απειλούσε να θέσει εκτός νόμου το κόμμα του.
Οι αντίπαλοί του ομολογούν ότι εναλλακτική πολιτική λύση δύσκολα βρίσκεται στη σημερινή πολιτική σκηνή. Και ο πρόεδρος Γκιούλ, διακριτική αποστασιοποιημένος από τον πρωθυπουργό, προβάλλει τον εαυτό του, διακριτικά επίσης, ως υποψήφιο να καλύψει το κενό.

Το βέβαιο είναι πως ό,τι αποτέλεσμα και αν έχουν οι αυριανές εκλογές, ό,τι κι αν γίνει μετά, η Τουρκία είναι ήδη μία άλλη χώρα. Το οικονομικό θαύμα με το οποίο ο Ερντογάν συνέδεσε την θητεία του, βγάζοντας τη χώρα από την κρίση και την επιτροπεία του ΔΝΤ, με αύξηση 45% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε πραγματικές τιμές μέσα σε μία δεκαετία, φαίνεται να ανακόπτεται. Και η μεγάλη δημοκρατική συμμαχία που στήριξε τον Ερντογάν στις μάχες του με το στρατοκρατικό, κεμαλικό κατεστημένο μέχρι το 2011 διαλύθηκε οριστικά στο πάρκο Γκεζί της Πόλης.

Έχουμε, νομίζω, κάθε λόγο να ανησυχούμε γι αυτό.

Πηγή εφημ. «Τα Νέα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Εξωγενείς σκοπιμότητες υποβαθμίζουν το στράτευμα

Γράφει ο Ευθύμιος Π. Πέτρου

Η αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν το πρώτο θέμα στο οποίο αναφέρθηκε ο νέος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Και ευλόγως. Είναι ένα θέμα ζωτικό, που επηρεάζει και τις αμυντικές δαπάνες και την επιχειρησιακή ετοιμότητα του Στρατεύματος και την εθνική ασφάλεια συνολικά.
Επιπροσθέτως είναι ένα θέμα που δεν τελειώνει ποτέ. Η εξέλιξη είναι μία διαδικασία διαρκής και δυναμική.
Στο ΝΑΤΟ μάλιστα έφθασαν και σε προσδιορισμούς ορολογίας που άγγιζαν τα όρια της αστειότητας. Καθώς οι νέες απαιτήσεις προέκυπταν, χωρίς η διαδικασία αναδιοργανώσεως να έχει ολοκληρωθεί, η «νέα δομή» γινόταν «νέα νέα δομή» και ούτω καθεξής.

Κάτι τέτοιο, με πολλαπλές «νέες δομές», ισχύει και στην Ελλάδα κι ας μην προσθέτουμε περισσότερα επίθετα στην υπηρεσιακή ορολογία.
Έχουμε όμως «αναδιοργανώσεις», νέες «δομές δυνάμεων», νέες «δομές διοικήσεως», νέες «οροφές» κ.λ.π.
Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους για τους στρατιωτικούς, αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν τα καταλαβαίνουν όσοι εξωγενείς παράγοντες παρεμβαίνουν προσπαθώντας να επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες στις Ένοπλες Δυνάμεις, κανόνες που εξυπηρετούν μικροσυμφέροντα και μικροπολιτικές σκοπιμότητες, οι οποίες επενδύονται ευκαιριακά με τον μανδύα ενός ψευδεπίγραφου πατριωτισμού.

Αυτές οι μικροπολιτικές είναι ο λόγος για τον οποίο ο ρυθμός με τον οποίο προχωρούν οι αναδιοργανώσεις είναι απελπιστικά βραδύς. Γεγονός που δημιουργεί απρόβλεπτες δυσλειτουργίες και προβλήματα. Δημιουργεί ακόμη και πρόσθετο κόστος, σε μία στιγμή κατά την οποία οι δαπάνες πρέπει να περιορίζονται.

Αλλά, ανεξάρτητα από αυτά, το μήνυμα πρέπει να το δίνει ο ίδιος ο Στρατός, ο οποίος ως οργανισμός παραμένει υδροκέφαλος, αρνούμενος πεισματικά να μειώσει τις θέσεις των ανώτατων αξιωματικών. Με την τελευταία αναδιοργάνωση καταργήθηκε το Β’ Σώμα Στρατού, αλλά όχι και η θέση του αντιστράτηγου διοικητού του. Η θέση μεταφέρθηκε στο ΓΕΕΘΑ και επινοήθηκε μία νέα αρμοδιότητα, που έχει να κάνει με την αναδιοργάνωση.

Τέτοια τεχνάσματα, όμως, αφενός δίνουν έδαφος στις εξωγενείς παρεμβάσεις και αφετέρου υποβιβάζουν την υπόσταση και το κύρος των αντιστράτηγων συνολικά. Αποπνέουν μία νοοτροπία συντεχνιακή, που δεν αρμόζει στο επίπεδο και στον επαγγελματισμό των Ελλήνων αξιωματικών.

Μπορεί το κόστος μίας τέτοιας επιτελικής θέσης να μην είναι σημαντικό. Όμως, μπορεί σε μία θέση «γραφειοκράτη» να δίδονται τα ίδια αστέρια που φοράει ο διοικητής του Δ’ Σώματος Στρατού ή της ΑΣΔΕΝ; Δηλαδή των στρατηγών που έχουν την ευθύνη για την άμυνα των ανατολικών συνόρων μας;

Πηγή «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών συζητάει περί μιας ενδεχόμενης στρατιωτικής επέμβασης της χώρας του στη Συρία με ανώτατα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων και της κυβέρνησης. Μερικές ημέρες αργότερα, αυτά που είπαν αναρτώνται στο Διαδίκτυο—και μπορεί να τα ακούσει όλος ο κόσμος.

Η διαρροή της συνομιλίας υπογραμμίζει μια άβολη αλήθεια για την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: δεν μπορεί να κρατήσει μυστικούς ακόμη και τους πιο απόρρητους σχεδιασμούς κορυφαίων λειτουργών του κράτους, παρά το κύμα αποπομπών και μεταθέσεων χιλιάδων αστυνομικών, δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών στο πλαίσιο μιας προσπάθειας να ξεριζωθεί ένα μυστικό δίκτυο ισλαμιστών που το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) κατηγορεί πως αποπειράται να σαμποτάρει την κυβέρνηση και εντέλει να την ανατρέψει.

«Αυτή η κρίση είναι μια από τις μεγαλύτερες στην τουρκική ιστορία», δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters ένα ανώτερο κυβερνητικό στέλεχος, το οποίο ζήτησε να μην κατονομαστεί. «Ασφαλώς προκύπτει έντονη ανησυχία για το τι θα ακολουθήσει τώρα. . . Αν μια τέτοια συνάντηση παρακολουθήθηκε, μπορεί να παρακολουθήθηκαν και άλλες. Δεν γνωρίζουμε ποιος μπορεί να κατέχει» υλικό από αυτές, πρόσθεσε.

Ο Ερντογάν δεν έκανε καμιά δημόσια εμφάνιση σήμερα, επιλέγοντας να ξεκουράσει τις φωνητικές του χορδές μετά από μια εντατική προεκλογική εκστρατεία ενόψει των τοπικών εκλογών το σαββατοκύριακο. Αυτή θα είναι η πρώτη σε μια σειρά εκλογικών αναμετρήσεων που μπορεί να κρίνει το μέλλον του πολιτικού ο οποίος πιστώνεται την προώθηση μεταρρυθμίσεων που μεταμόρφωσαν την Τουρκία αλλά κατηγορείται από τους επικριτές του για αυταρχισμό και διχάζει την κοινωνία.

Αλλά έστω και χωρίς τον βασικό πρωταγωνιστή το δράμα συνεχίστηκε σχετικά με τη διαρροή της υποκλαπείσας αυτής συνομιλίας, ένα απόσπασμα της οποίας αναρτήθηκε στον ιστότοπο YouTube την Πέμπτη· ήταν μακράν η πιο σοβαρή από τις παράνομες υποκλοπές των επικοινωνιών κρατικών αξιωματούχων, περιλαμβανομένων και πολλών του ιδίου του Ερντογάν.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, στο γραφείο του οποίου έγινε η επίμαχη συνάντηση, διεμήνυσε πως «οι πάντες και τα πάντα στο υπουργείο Εξωτερικών θα ερευνηθούν εξονυχιστικά» — δίνοντας ένα μέτρο της ανησυχίας που έχει καταλάβει τα κυβερνητικά στελέχη μετά τη δημοσίευση αυτής της υποκλαπείσας συζήτησης.

Ένας φορέας ο οποίος θεωρείται στενά συνδεδεμένος με το θρησκευτικό τάγμα Χιζμέτ του αυτοεξόριστου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ισλαμιστή ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο ο Ερντογάν κατηγορεί πως έχει εξαπολύσει μια «βρόμικη εκστρατεία» κατασκοπείας και υποκλοπών για να τον εμπλέξει προσωπικά σε υποθέσεις διαφθοράς, ανέφερε ότι οι υπόνοιες πως ο Γκιουλέν εμπλέκεται στην επίμαχη υποκλοπή «ξεπερνά τα όρια της κωμωδίας».

Η διαρροή τόσο ευαίσθητου υλικού μπορεί να θορυβήσει επίσης τους συμμάχους της Τουρκίας στο NATO, που θεωρούν ότι η χώρα καταλαμβάνει μια θέση κρίσιμης σημασίας, καθώς γειτονεύει τόσο με την ευμετάβλητη Μέση Ανατολή όσο και με τη Ρωσία. Οι τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του Ερντογάν με μέλη της οικογένειάς του υποκλέπτονταν· το ίδιο μπορεί να συνέβαινε και με τις συνομιλίες του με ξένους ηγέτες, και το περιεχόμενο των συνομιλιών τους μπορεί να βρίσκεται στα χέρια προσώπων με άδηλους σκοπούς.

Στη συνάντηση που ηχογραφήθηκε είχε συζητηθεί το ενδεχόμενο η Άγκυρα να στείλει στρατεύματα μέσα στο έδαφος της Συρίας για να καταλάβουν την περιοχή γύρω από τον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ, πρόγονου του ιδρυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε μια περιοχή την οποία ελέγχουν ισλαμιστές μαχητές οι οποίοι πολεμούν εναντίον της κυβέρνησης του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Δαμασκό. Η Άγκυρα θεωρεί το χώρο όπου βρίσκεται το μνήμα αυτό τουρκικό έδαφος.

Μια τουρκική εφημερίδα είχε σήμερα τίτλο «Θα στείλω τέσσερις άνδρες να εκτοξεύσουν οκτώ ρουκέτες». Ο τίτλος αναπαράγει επακριβώς μια φράση που πρόφερε στη συνάντηση ο Χακάν Φιντάν, ο επικεφαλής της MİT —ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Ερντογάν—, εξηγώντας ότι εάν χρειαστεί, θα μπορούσε να στείλει πράκτορες για να εκτοξεύσουν ρουκέτες στο τουρκικό έδαφος. Αυτό, ακούγεται να λέει η φωνή που φέρεται να ανήκει στον Φιντάν, θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως δικαιολογία για μια τουρκική επέμβαση.

Κυβερνητικά στελέχη, τα οποία αντιλαμβάνονται ότι μια ενδεχόμενη στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία είναι κάθε άλλο παρά επιθυμητή μεταξύ των Τούρκων ψηφοφόρων, παραδέχονται ότι η συζήτηση αυτή πράγματι έγινε, αλλά διατείνονται ότι ορισμένα τμήματά της ηχογράφησης έχουν μονταριστεί. Η μετάδοση της υποκλοπής από το τουρκικό ραδιόφωνο και την τουρκική τηλεόραση απαγορεύθηκε και η κυβέρνηση έδωσε εντολή να αποκλειστεί η πρόσβαση στον ιστότοπο YouTube στην τουρκική επικράτεια.

«Υπάρχουν δύο πράγματα σε αυτήν την ιστορία που προκαλούν σοκ», σχολίασε ο Σινάν Ιλγκέν, πρόεδρος του ινστιτούτου μελετών Edam της Κωνσταντινούπολης. «Το ένα είναι το γεγονός πως η Τουρκία είναι αυτή τη στιγμή ανίκανη να κρατήσει μια συνομιλία στα ανώτατα κλιμάκια των υπηρεσιών ασφαλείας μυστική. Το δεύτερο είναι ότι παρά όλα τα μέτρα που ελήφθησαν μετά την 17η Δεκεμβρίου, περιλαμβανομένης της εκδίωξης χιλιάδων στελεχών, ανάμεσά τους αστυνομικών, δικαστικών και πιθανόν άλλων, όλο αυτό εξακολουθεί να συνεχίζεται».

Η υποκλοπή μοιάζει να στέλνει ένα μήνυμα από τους ανθρώπους που την έκαναν: ότι συνεχίζουν τη δράση τους.

Οι εκλογές που διεξάγονται μεθαύριο Κυριακή θα αποτελέσουν μια δοκιμασία για τη δημοτικότητα του Ερντογάν μετά το σκάνδαλο διαφθοράς που ήλθε στη δημοσιότητα τον περασμένο Δεκέμβριο και την σκληρή καταστολή των αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων του περασμένου καλοκαιριού. Σε περίπτωση που το AKP αποτύχει να κρατήσει τη δημαρχία της Κωνσταντινούπολης —της μεγαλύτερης πόλης της Τουρκίας— και της Άγκυρας, της πρωτεύουσας, η εξουσία του ενδέχεται να υπονομευτεί.

Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο αν και ποια θα είναι η επίπτωση του σκανδάλου διαφθοράς και του κύματος των δημοσιεύσεων των υποκλοπών, πάντως κυβερνητικοί αξιωματούχοι διατείνονται ότι αυτή η τελευταία αποκάλυψη ενδέχεται να ευνοήσει τον Ερντογάν, αφού θα προκαλέσει αγανάκτηση στους πολίτες διότι αποκαλύπτονται κρατικά μυστικά.

Οι μετοχές και η τουρκική λίρα ενισχύθηκαν αυτή την εβδομάδα, λόγω της προσδοκίας πολλών επενδυτών ότι το AKP του Ερντογάν θα φθάσει ή θα πλησιάσει το ποσοστό που είχε το 2009, δηλαδή το 40%, και αυτό θα συμβάλλει να εκτονωθεί η συνεχιζόμενη κρίση.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που πρόσκεινται στη συμπολίτευση υποστήριξαν παθιασμένα τον Ερντογάν σήμερα. «Καταδικάζουμε την στυγερή αυτή προδοσία σε βάρος της Τουρκίας», ανέφεραν σε κοινή τους ανακοίνωση πάνω από δέκα φιλοκυβερνητικές εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί. «Η σκιώδης οργάνωση ξεσκεπάστηκε», πρόσθεσαν στην ανακοίνωση αυτή τα ΜΜΕ, αναφερόμενα στο Χιζμέτ.

Ο Ερντογάν είχε χρησιμοποιήσει την επιρροή του δικτύου του Γκιουλέν τα πρώτα χρόνια που βρισκόταν στην εξουσία για να μπορέσει να τιθασεύσει τον πανίσχυρο τουρκικό στρατό, ο οποίος ανέτρεψε τέσσερις κυβερνήσεις τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ορισμένοι ωστόσο επισημαίνουν πως αφού αποφάσισε να ανοίξει την πόρτα της κουζίνας για να μπει ένας λύκος, δεν θα έπρεπε να εκπλήσσεται από το αποτέλεσμα.

Κατά μια εκδοχή, ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στον Ερντογάν και τον Γκιουλέν άρχισε όταν η κυβέρνηση αποφάσισε πέρυσι να κλείσει τα σχολεία του δικτύου του Γκιουλέν, μια σημαντική πηγή προσόδων και εκκολαπτήριο στελεχών που είναι πιστά στο Χιζμέτ. Ο Γκιουλέν έχει επικρίνει στο παρελθόν τον Ερντογάν τόσο για την επιδείνωση των διμερών σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ, όσο και για την αιματηρή καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων του καλοκαιριού του 2013.

Ο Τερτζάν Μπαστίρκ, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Δημοσιογράφων και Συγγραφέων, ενός θεσμού ο οποίος θεωρείται συχνά ότι μιλάει εξ ονόματος του Χιζμέτ —ή Τζεμαάτ, όπως είναι επίσης γνωστό το θρησκευτικό τάγμα αυτό— υποστήριξε πως το κίνημα του Γκιουλέν δεν έχει καμιά σχέση με την υποκλοπή. «Πώς θα μπορούσε το Τζεμαάτ να μπει σε ένα ασφαλή χώρο όπου βρίσκονταν τέσσερις διπλωμάτες και να τους ακούσει; Το πράγμα έχει ξεφύγει από τα όρια της κωμωδίας. . . Ψάχνουν το Τζεμαάτ κάτω από οποιαδήποτε πέτρα».

Ένα κυβερνητικό στέλεχος το οποίο ζήτησε να μην κατονομαστεί επισήμανε από την δική του πλευρά ότι ο λόγος που ο Ερντογάν είναι τόσο εξοργισμένος είναι το γεγονός πως πιστεύει ότι «εξαπατήθηκε» από τον Γκιουλέν, ο οποίος διαψεύδει κάθε ανάμιξή του στην έρευνα για διαφθορά και τις διαρροές. «Η βασική αιτία της οργής του Ερντογάν σήμερα είναι αυτή η αίσθηση πως εξαπατήθηκε. Το έχει πάρει πολύ προσωπικά».

Στη συνομιλία που διέρρευσε, ο ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου ακούγεται να λέει ότι η κυβέρνηση της Τουρκίας μπορεί να βασιστεί σε όλο και λιγότερους κρατικούς λειτουργούς. «Αυτή τη στιγμή το κράτος λειτουργεί χάρη σε λιγοστούς ανθρώπους και λίγες διευθύνσεις που είναι σε θέση να πάρουν σωστές αποφάσεις».

«Ασφαλώς, κύριε, ασφαλώς», αποκρίνεται ο υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας στρατηγός Γιασάρ Γκιουλέρ.

«Λοιπόν, θα το αφήσουμε αυτό να μας εμποδίσει;», ερωτά ο Νταβούτογλου.

«Όχι, δεν θα το αφήσουμε, υπουργέ, δεν θα το αφήσουμε», απαντά ο στρατηγός Γκιουλέρ.

Πηγή REUTERS, ANA-MPA, CNN TURK


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Η σερβική κυβέρνηση καλείται να συνταχθεί υπό τη μορφή δήλωσης από κοινού με τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, στην δημόσια καταδίκη του Κρεμλίνου. Επίσης οφείλει να συμμετάσχει σε επίσημες κινήσεις που θα αναλάβουν ΕΕ και οι ΗΠΑ, έναντι των αρχών του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, αναφέρει σήμερα η σερβική εφημερίδα Vecernje Novosti.

Πηγές υποστηρίζουν ότι «το αποκορύφωμα αυτής της διπλωματικής πίεσης» θα υλοποιηθεί στις 31 Μαρτίου, όταν ο Σέρβος αντιπρόεδρος Aleksandar Vučić και ο πρωθυπουργός Ivica Dačić θα βρίσκονται στις Βρυξέλλες, για να συμμετάσχουν στον διάλογο για το Κοσσυφοπέδιο και θα συναντηθούν με την επίτροπο εξωτερικών υποθέσεων της ΕΕ Catherine Ashton Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η εφημερίδα ανέφερε επίσης ότι «δυτικοί διπλωμάτες δεν θέλουν, στην περίπτωση ύπαρξης ενός δεύτερου Ψυχρού Πολέμου μεταξύ Ανατολής και Δύσης, η Σερβία να τηρήσει μια αμφιλεγόμενη θέση, ειδικά για την οικονομία της, χρησιμοποιώντας όλα τα πλεονεκτήματα των ειδικών δεσμών της με τη Ρωσία».

Ο Σέρβος υπουργός Εξωτερικών Ιβάν Mrkić είπε σε μια δήλωση του στην εφημερίδα ότι, «η Σερβία δεν θα πράξει οποιαδήποτε εχθρικά βήματα προς την Ρωσία, και κάθε πολίτης της Σερβίας το καταλαβαίνει αυτό».

«Η ένταξη στην ΕΕ είναι μία από τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής μας και η Σερβία είναι βέβαιο ότι θα σεβαστεί και θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε. Αυτή δεν είναι μια επιλογή μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ούτε η Σερβία πρόκειται να επιλέξει σύμφωνα με αυτό το μοτίβο», είπε ο ίδιος.

Ο Mrkić ανακοίνωσε επίσης ότι η νέα κυβέρνηση της Σερβίας «σύντομα» θα θεσπίσει και θα δημοσιεύσει τις απόψεις της για όλα τα μεγάλα ζητήματα.

Η επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας της Σερβίας Τάνια Μίστσεβιτς, δήλωσε ότι «οι Βρυξέλλες κατανοούν κάπως τις σύνθετες σχέσεις μεταξύ της Σερβίας και της Ρωσίας αλλά αυτό δεν πρέπει να αποτελεί δικαιολογία για τη Σερβία».

«Μακριά από αυτό που υποτίθεται ότι είναι δικαιολογία για μας, απαιτούνται πρωτίστως ορθές πρακτικές εναρμόνισης της Σερβίας με την εξωτερική πολιτική της ΕΕ. Για την συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει η τάση εναρμόνισης με την ΕΕ. Αυτή είναι μια συγκεκριμένη κατάσταση και έτσι θα πρέπει να θεωρείται», δήλωσε η ίδια στο σερβικό κρατικό δίκτυο RTS.

Εν τω μεταξύ, οι επιτετραμμένος της πρεσβείας της Ουκρανίας στο Βελιγράδι, δήλωσε ότι «η χώρα του ήταν πολύ απογοητευμένη με την στάση της Σερβίας, αναφερόμενος στον τεχνικό χαρακτήρα της κυβέρνησης, ο οποίος δεν έχει λάβει σαφή και σωστή στάση για την ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας».

Σχόλιο: Ο νέος ψυχρός πόλεμος μόλις άρχισε. Από την μία πλευρά το ΝΑΤΟ και η ΕΕ και από την άλλη η Ρωσία, Λευκορωσία, Ιράν και στο βάθος η Κίνα. Τα πιόνια στην παγκόσμια σκακιέρα μόλις άρχισαν να κινούνται…



Έγκλημα στον βωμό του «εθνικού συμφέροντος»

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τη συζήτηση για το γάλα. Για ακόμη μία φορά η ουσία των πραγμάτων έχει χαθεί πίσω από την τηλεσκηνοθεσία ακόμη ενός «κατεπείγοντος», που για λόγους «εθνικού συμφέροντος» πρέπει να υπερψηφιστεί «για να μην πάνε χαμένες οι θυσίες μας» και για να πάμε γρηγορότερα στην… εντατική. Και η ουσία, πέρα από την τιμή και τη φρεσκάδα των τάδε ημερών, είναι ποιοι και γιατί στην Ευρωπαϊκή Ενωση αποφάσισαν εμείς να έχουμε μόνο 85.000 αγελάδες και άλλες γαλακτοπαραγωγές χώρες συνεταίροι μας κάποια εκατομμύρια από αυτές.

Συναφή ερωτήματα θα έπρεπε να μας έχουν απασχολήσει παλιότερα και για άλλα βασικά αγροτικά προϊόντα, ενώ είναι περισσότερο από βέβαιο ότι προτού μας απασχολήσουν θα έχουμε σταματήσει να παράγουμε και ό,τι μας έχει απομείνει από αυτά. Σκοπός μου σήμερα δεν είναι να ανατρέξω στα εγκληματικά σφάλματα στην αγροτική μας πολιτική, που μας μετέτρεψαν από μια σχετικώς αυτάρκη χώρα σε πελάτη «εισαγόμενων» ακόμη και στις λαϊκές. Σε μια τέτοια περίπτωση βεβαίως εύκολα θα διαπιστώνατε ότι, ενώ μας λείπουν οι αγελάδες, μας περίσσευαν για δεκαετίες τα… βόδια, τόσο ως πολιτικοί όσο και ως αγροτοπατέρες!

Επειδή, ως γνωστόν, τα «βόδια» αλλάζουν δύσκολα κατεύθυνση, αναρωτιέμαι πώς θα απαντήσουν στο ερώτημα εκατομμυρίων άνεργων «προβάτων» τι δουλειά θα κάνουν και πού να τη βρουν πριν τα σφάξουν.

Διότι η δουλειά πάει σκοινί κορδόνι. Τώρα είναι οι εναπομείναντες κτηνοτρόφοι, χθες ήταν οι εργάτες των ναυπηγείων και της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος. Αλήθεια, άλλο και τούτο. Η χώρα με τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο γιατί έπρεπε να μείνει δίχως ούτε έναν ταρσανά; Αύριο ποιοι έχουν σειρά; Μήπως το αύριο θα είναι για όλους αυτό που αποκάλυψε μία εβδομάδα πριν η «δημοκρατία» μας, δηλαδή η ενοικίαση εργαζομένων για τα μεγάλα έργα, με συμβάσεις 36 μηνών και μισθό 586 ευρώ μεικτά (!);

Αυτόν τον εφιάλτη ευαγγελίζονται σήμερα ως «ανάπτυξη» και «έξοδο από το Μνημόνιο» όσοι έως πρόσφατα μας αποκοίμιζαν με την «εκσυγχρονιστική επιλογή της μετατροπής μας σε χώρα των υπηρεσιών»;

Ποιοι φοβούνται τάχα μου μη χυθεί η καρδάρα με το γάλα; Αυτοί που πέταξαν στις χωματερές και σε κρυμμένους λογαριασμούς όλες τις ευκαιρίες να εκσυγχρονιστεί πραγματικά ο τόπος;

Τι σόι «υπηρεσίες» θα ήταν αυτές και σε ποιους και πώς θα τις προσφέραμε; Θα κλέβαμε εσαεί ο ένας τον άλλον κι όλοι μαζί όποιο κορόιδο την έκανε κατά δω; Κι αφού ήταν τόσο καλό το «σχέδιο», πού στράβωσε; Κι αφού όχι μόνο στράβωσε αλλά ρήμαξε και μας ρήμαξε, ξανά μανά τα ίδια; Επιμένουμε να ξεπατώσουμε ό,τι και όσους μας έχουν απομείνει ως χειροπιαστή παραγωγή και παραγωγοί σε οποιονδήποτε τομέα, στο όνομα κάθε μπαλαφάρας που τη βαφτίζουμε ή μας την επιβάλλουν ως «εναλλακτική επιχειρηματικότητα»;

Ανθρωποι με γνώση και ικανότητες υπάρχουν, όπως και οι προτάσεις και τα σχέδιά τους. Πάσχουν όμως· οι άνθρωποι από αξιοπρέπεια και τα σχέδια από έλλειψη περιθωρίων κέρδους. Αμφότεροι δεν έχουν καμία όρεξη να δηλώσουν «ημέτεροι» κανενός. Οπότε πώς να ακουστούν και ποιοι και γιατί να τους ακούσουν;

Ισως δεν τους χρειάζονται κιόλας. Ο «πουτανοσερβιτορισμός», ως ιδεολογία και πράξη, επελαύνει σε όλες τις πτυχές της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής μας ζωής, αναδεικνύοντας ολοένα και «λαμπρότερα» στελέχη που εγγυώνται το σκοτεινό μέλλον μας. Κατάμαυρο θα είναι φυσικά και το δικό τους.

Γιώργος Κ. Στράτος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Προαπαιτούμενο το πολυνομοσχέδιο...
Προαπαιτούμενη η ρύθμιση για το γάλα(!)...
Προαπαιτούμενη η εξόντωση των φαρμακείων, και κάθε είδους ελεύθερων επαγγελματιών, επιστημόνων ή μή!
Προαπαιτούμενη η σφαγή της κοινωνίας..

Και όλα αυτά προαπαιτούμενα για την δόση;
Όχι βέβαια!
Προαπαιτούμενα για την συνέχιση και την εμπέδωση της οικονομικής κατοχής της χώρας...
Για την στήριξη από την τρόϊκα της ελεεινής κυβέρνησης του ελεεινού Ψευταρά,
Για την διαφύλαξη της καρεκλίτσας των επίορκων και προδοτών του λαού βουλευτών...
Για την διαιώνιση του ''συστήματος'' και των συμφερόντων των εθνικών εργολάβων, προμηθευτών, καναλαρχών, και λοιπών βδελλών στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτά απ' την μεριά την δικιά τους..
Κι απ' την μεριά την δικιά μας, του λαού, ποιά είναι τα προαπαιτούμενα για την επιβίωση, για την αξιοπρέπεια, για την επαναφορά της Εθνικής μας ανεξαρτησίας;

Πολύ λίγα. Δύο πράγματα:
Η πολιτική εξόντωση των δοσιλόγων που κυβερνούν και κυβέρνησαν τα τελευταία τέσσερα τουλάχιστον χρόνια...
Και το στήσιμο Ειδικού Δικαστηρίου, που θα δικάσει δίκαια και σκληρά όλους αυτούς που επιβουλεύτηκαν την ελευθερία του λαού και της χώρας...
Που καταπάτησαν το Σύνταγμα και κουρέλιασαν την λειτουργία θεσμών και Δημοκρατίας...
Που στήριξαν την δική τους εξουσία και πολιτική επιβίωση στην πτωχοποίηση του Έλληνα πολίτη, σε 2,5 εκατομμύρια ανέργους, σε έξι χιλιάδες αυτοκτονίες, στην απελπισία και την εξαθλίωση του λαού!

Έτσι πρέπει να γίνει, και έτσι θα γίνει!
Και όλα θα πάρουν τον δρόμο τους...
Δύσκολο, σκληρό και ανηφορικό, αλλά με ελπίδες πραγματικής ανάκαμψης και διάσωσης της χώρας και των μελλοντικών γενεών!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο ειδικός απεσταλμένος του ισραηλινού πρωθυπουργού David Meidan, προειδοποίησε τις τουρκικές αρχές, περί σοβαρότατων και επικίνδυνων συνεπειών μιας ενδεχόμενης τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης στη Συρία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο David Meidan, δήλωσε στον Τούρκο επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών (ΜΙΤ) Hakan Fidan, ότι το συριακό καθεστώς θα απαντήσει με βεβαιότητα με μια σκληρή απάντηση σε μια τέτοια πράξη. Για παράδειγμα, η Συρία μπορεί να εκτοξεύσει αριθμό πυραύλων (προφανώς μεσαίου βεληνεκούς Skud-B) προς την τουρκική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένης και της πρωτεύουσας Άγκυρας, ανέφερε στις 28 Μαρτίου 2014, ο ισραηλινός ραδιοφωνικός σταθμός " Kol Yisrael ".

Υπενθυμίζεται ότι από τις 27 Μαρτίου 2014, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν για πρώτη φορά την πρόσφατη επίσκεψη στην Άγκυρα του ειδικού απεσταλμένου του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου, David Meidan. Σύμφωνα με αυτές τις πληροφορίες, ο Meidan συναντήθηκε με τον Hakan Fidan με σκοπό την ομαλοποίηση των σχέσεων των δύο χωρών μετά την υπόθεση του Μαβί Μαρμαρά.

Ειδικότερα, τα δύο μέρη συζήτησαν την πρόταση για ενδεχόμενη επίσκεψη στο Ισραήλ του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς και την συνεργασία στον τομέα της ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης της από κοινού ανάπτυξης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο!

Σχόλιο: Η Τουρκία εάν επιχειρήσει μια μικρής έκτασης εισβολή στην Συρία, για εξάγει τα πολιτικά της προβλήματα, αυτό που θα πράξει στην ουσία θα είναι να προσθέσει ακόμα ένα. Μια ενδεχόμενη σύγκρουση με το συριακό καθεστώς θα περιπλέξει τα πράγματα ακόμη περισσότερο, προσελκύοντας και άλλες ενδεχομένως χώρες, με ανυπολόγιστες συνέπιες για την Μέση Ανατολή. Η Ρωσία είναι άγνωστο το τι θα πράξει σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Πάντως θα εφοδιάσει το συριακό καθεστώς με τεχνολογία αιχμής και τεχνικούς συμβούλους, θέλοντας να διαφυλάξει τα συμφέροντα της στην περιοχή. Το πρόβλημα αποτελούν οι 35.000 και πλέον ακραίοι τζιχαντιστές αντάρτες, οι οποίοι θα βρουν ευκαιρία ενδεχομένως να χτυπήσουν αλλού όπως στο Ισραήλ ή να εισέλθουν στην Παλαιστίνη.




Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Η ηγεσία του Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται πλέον σε καθοδικό κύκλο. Ο τούρκος πρωθυπουργός κρατά δυνάμεις στη βαθιά Τουρκία, αλλά η δημοτικότητά του έχει μειωθεί δραματικά στο ευρωπαϊκό τμήμα και στα μικρασιατικά παράλια.
Ο λόγος που κλυδωνίζεται, αλλά δεν πέφτει, είναι η αναιμική ηγεσία της αντιπολίτευσης. Οι Μπαϊκάλ και Κιλιντσάρογλου είναι δεύτερης κατηγορίας πολιτικοί, δεν πείθουν.
Είχα την τύχη να παρακολουθήσω από κοντά τα πρώτα βήματα του τούρκου πρωθυπουργού στο αξίωμά του και ύστερα από μία δεκαετία μπορώ άφοβα να πω ότι η Ελλάδα ήταν τυχερή που αυτή την περίοδο είχε ως συνομιλητή αυτόν τον σκληρό ισλαμιστή που αποστρέφεται το κεμαλικό κατεστημένο της πατρίδας του. Σε αυτά τα χρόνια οι σχέσεις μας παρουσίασαν τις κλασικές διακυμάνσεις, αλλά προβοκάτσιες σαν των Ιμίων και απειλές πολέμου δεν ζήσαμε ξανά.

Ο Ερντογάν, είτε στην αδυναμία του –παρέλαβε το 2003 μία χώρα δεμένη στο άρμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εξευτελισμένη και φτωχή- είτε στη δύναμή του, απέφυγε συστηματικά να κάνει εξαγωγή έντασης στο Αιγαίο, πρακτική που συνήθιζαν οι κεμαλιστές κάθε φορά που έβρισκαν τα ζόρια τους.
Ως ηγέτης ο Ταγίπ ήταν και είναι λαϊκός και αν καταφέρνει και σήμερα να σταθεί στα πόδια του, ενώ η κυβέρνησή του και ο ίδιος συγκλονίζονται από σκάνδαλα διαφθοράς, αυτό οφείλεται στο ότι ο λαός του μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια έφαγε ψωμί.
Η κάθοδος, που πραγματικά δεν ξέρουμε πότε θα έρθει, άρχισε όταν ο Ερντογάν επεχείρησε να διεκδικήσει για τη χώρα του ρόλο μεγαλύτερο από εκείνον που της αναγνώριζαν οι σύμμαχοί της, τον ρόλο του περιφερειακού χωροφύλακα της Δύσης.
Τα μέτωπα που άνοιξε με τον ίδιο τον Ομπάμα στις ΗΠΑ και με το Ισραήλ, τον πρόεδρο του οποίου καθύβρισε σε δημόσια ακρόαση (με στόχο να κερδίσει την συμπάθεια των μουσουλμανικών πληθυσμών), υπήρξαν καθοριστικά λάθη του. Δεν ξεχνούν αυτοί τέτοιες προσβολές ούτε συγχωρούν ανυπακοές.

Ο Ερντογάν χτυπιέται εδώ και μερικούς μήνες με τις γνωστές μεθόδους που πολεμήθηκε ο Καραμανλής όταν τόλμησε να σηκώσει κεφάλι για τους αγωγούς:
Του αφαιρούν το ηθικό πλεονέκτημα του ευσεβούς και θρησκευόμενου πρωθυπουργού.
Τον εκθέτουν στο ίδιο του το ακροατήριο και αυτό τον κάνει να σφαδάζει και να προσφεύγει σε λογικές που βυθίζουν περισσότερο την Τουρκία στον άκρατο και όχι μετριοπαθή ισλαμισμό.

Η διολίσθηση του τούρκου πρωθυπουργού στον αυταρχισμό, προκειμένου να θωρακίσει την εξουσία του, ενέχει κινδύνους αλλά και ευκαιρίες για την ελληνική διπλωματία. Κινδύνους γιατί ποτέ μέχρι τώρα δεν ζήσαμε τον Ερντογάν ως πληγωμένο θηρίο και δεν γνωρίζουμε πόσο θα επιδράσει στον ψυχισμό του και στην εξωτερική πολιτική του η πίεση που δέχεται. Από την άλλη, η σύγκρουση Ερντογάν – Δύσης, δημιουργεί στρατηγικό κενό στη Μεσόγειο, το οποίο ο Σαμαράς θα πρέπει να καραδοκεί για να καλύψει, αφού όλα είναι υπό αναθεώρηση.

Πηγή «Δημοκρατία»


Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Ο αρχηγός του μικτού αμερικανικού επιτελείου, στρατηγός Martin Dempsey, του Στρατού των ΗΠΑ, θα συναντηθεί με τον ισραηλινό υπουργό Άμυνας Moshe Ya'alon, αναφέρει το κανάλι 9 της ισραηλινής τηλεόρασης.

Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 30 Μαρτίου, στην Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, ούτε η Πρεσβεία των ΗΠΑ, ούτε το ισραηλινό υπουργείο άμυνας έχουν δημοσιεύσει ένα ακριβές χρονοδιάγραμμα των συναντήσεων και των συζητήσεων με την ισραηλινή ηγεσία του αμερικανού στρατηγού.

Σύμφωνα με το διεθνές πρακτορείο Reuters, που επικαλείται έναν ανώτερο Ισραηλινό αξιωματούχο, πιθανότατα η επίσκεψη του Martin Dempsey θα διαρκέσει μέχρι την Τρίτη, 1 Απριλίου. Πρόσθεσε επίσης ότι ο στρατηγός Dempsey δεν έχει την εξουσία να διεξάγει οποιεσδήποτε δημόσιες εμφανίσεις και δηλώσεις.

Σχόλιο: Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες οι συναντήσεις του αμερικανού ΑΓΕΕΔ με τον ισραηλινό Υπουργό άμυνας, σκοπό έχουν να αμβλύνουν τις εντυπώσεις από τις πρόσφατες δηλώσεις του Γιαλόν. Επίσης επίκεντρο του ενδιαφέροντος μπορεί να τύχει και η Συρία και μία ενδεχόμενη ενίσχυση της αποκαλούμενης μετριοπαθούς αντιπολίτευσης. Όπως και να έχει το θέμα όμως, η επίσκεψη του αμερικανού στρατηγού, θα σηματοδοτήσει εξελίξεις σε «πολλούς διεθνείς τομείς και ζητήματα».

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Της απόφασής του να μην κάνει χρήση βίας κατά του συριακού καθεστώτος το περασμένο φθινόπωρο, υπεραμύνθηκε την Παρασκευή ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, τονίζοντας ότι οι ΗΠΑ έχουν και αυτές τα όριά τους.

«Νομίζω ότι δεν είναι σωστό να πιστεύουμε ότι ήμασταν σε θέση, με λίγα στοχευμένα πλήγματα, να εμποδίσουμε αυτά που παρακολουθούμε στη Συρία», είπε ο Ομπάμα σε συνέντευξη που παραχώρησε στο αμερικανικό δίκτυο CBS. Η συνέντευξη αυτή μαγνητοσκοπήθηκε στη Ρώμη, λίγο πριν από την αναχώρηση του Αμερικανού προέδρου για τη Σαουδική Αραβία.

«Το θέμα δεν είναι ότι δεν άξιζε τον κόπο αλλά ότι μετά από μια δεκαετία πολέμου οι ΗΠΑ έχουν τα όριά τους», πρόσθεσε. «Οι στρατιώτες μας που εναλλάσσονται, οι οικογένειές τους, το κόστος που συνεπάγεται κάτι τέτοιο και η ικανότητα να φτάσουμε σε μια βιώσιμη λύση χωρίς να χρειάζεται να δεσμευτούμε ενδεχομένως για άλλη μια δεκαετία» ήταν οι λόγοι που η Ουάσινγκτον δεν ήθελε να προχωρήσει σε μια στρατιωτική επέμβαση, σημείωσε.

«Και επιπλέον, δεν είναι σαφές ότι το αποτέλεσμα θα ήταν σημαντικά καλύτερο», εάν είχε γίνει η επέμβαση αυτή, συμπλήρωσε ο Ομπάμα.

Ο πόλεμος στη Συρία, που συμπλήρωσε ήδη τρία χρόνια, έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 146.000 ανθρώπους. «Όταν βλέπουμε μια χώρα σαν τη Συρία, πως διαμελίστηκε, την ανθρωπιστική κρίση της, φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι συμβατό με καμία λογική ερμηνεία του Ισλάμ, το να βλέπουμε τα παιδιά να λιμοκτονούν ή να σκοτώνονται, οικογένειες να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους...», κατέληξε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα.

Σχόλιο ιστολογίου: Ο Ομπάμα, δηλαδή ομολόγησε ότι λυπάται για τις σφαγές των αμάχων στη Συρία (αποφεύγοντας να κατονομάσει τους σφαγείς), όμως την ίδια στιγμή υποστηρίζει τους εγκληματίες, βοηθώντας στον εξοπλισμό τους (τα χρήματα τα βάζουν αραβικές χώρες), αφού η Αμερική δεν μπορεί πλέον να συμμετέχει σε πολέμους. Με απλά λόγια, οι ΗΠΑ είναι πλέον μια αδύναμη χώρα, δεν μπορεί να υπολογίζεται στις μεγάλες δυνάνεις αφού έχει σημαντικά οικονομικά προβλήματα, οι αμερικανοί πολίτες δεν είναι διατεθειμένοι να βλέπουν στρατιώτες των ΗΠΑ να επιστρέφουν μέσα σε σακούλες αφού σκοτώθηκαν σε πολέμους άλλων χωρών... Στυγνή ομολογία του αμερικανού Προέδρου, αδυναμίας και υποχώρησης των ΗΠΑ (τουλάχιστον με τη μορφή που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε) από τη διεθνή σκηνή. Οι ΗΠΑ συρρικνώνονται και επισήμως, ο γεωπολιτικός χάρτης αλλάζει και οι νέοι παίκτες (μαζί και όσοι επανέκαμψαν) φαίνεται πως θα ορίσουν τον κύριο "όγκο" των επικείμενων αλλαγών. Οι συμμαχίες που καλούντα να κάνουν τα μικρότερα κράτη, θα καθορίσουν τον επόμενο κυρίαρχο του παιχνιδιού, εκτός εάν οι ΗΠΑ περάσουν σε επιθετική οικονομική πολιτική και εξοικονομήσουν τους απαραίτητους πόρους που απαιτούνται για να διατηρηθούν στην 1η θέση της παγκόσμιας κατάταξης ισχύος...

Στρατιωτικές ασκήσεις των ρωσικών πυραυλικών δυνάμεων με την συμμετοχή 10.000 στρατιωτών από 30 μονάδες

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Σύμφωνα με τη ρωσική εφημερίδα Nezavisimaya Gazeta, από την Πέμπτη οι ρωσικές στρατηγικές πυραυλικές δυνάμεις ξεκίνησαν μαζικές τριήμερες ασκήσεις με την συμμετοχή 10.000 στρατιωτών και 1.000 πυραυλικών συστημάτων και εξοπλισμού από περισσότερες από 30 μονάδες, στην περιοχή του πεδίου βολής Чебаркульском (περιφέρεια Челябинская), αναφέρει και η ιστοσελίδα thediplomat.

Ο βασικός σκοπός των ασκήσεων, σύμφωνα με την ρωσική εφημερίδα, η οποία επικαλείται πολλούς ανώτερους αξιωματικούς του ρωσικού στρατού, είναι να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των ρωσικών στρατηγικών δυνάμεων καθώς και η επαρκή ετοιμότητα τους, να διεξάγουν επιθετικές ενέργειες που αφορούν την μαζική και ταυτόχρονη χρήση πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές, αναφέρει το αγγλόφωνο άρθρο.

Σύμφωνα όμως με το Global Security Newswire, σχετικά με την ρωσική άσκηση «πυρηνικού πολέμου» και επικαλούμενο το άρθρο της Nezavisimaya Gazeta, περιγράφει την άσκηση των ρωσικών δυνάμεων ως «ως πρακτική εξάσκηση μεγάλης κλίμακας πυρηνικής επίθεσης», προσθέτοντας ότι στην «άσκηση αυτή οι «συμμετέχοντες» είχαν τοποθετηθεί κατά τέτοια διάταξη ώστε να δύναται να εκτοξεύσουν το σύνολο των πυραύλων των μονάδων τους, εξασκώντας παράλληλα διάφορες διοικητικές και υποστηρικτικές λειτουργίες για την έρρυθμη λειτουργία της όλης διαδικασίας (προσομοίωση πυρηνικού πολέμου).

Οι συμβατικές στρατιωτικές ικανότητες του ρωσικού στρατού έχουν επιδεινωθεί μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, με την Μόσχα να έχει γίνει πιο εξαρτημένη κατά αποκλειστικότητα από το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Αυτό αναφέρεται σε πλήθος ρωσικών επίσημων εγγράφων ασφαλείας. Για παράδειγμα, το 1997 η έννοια της εθνικής ασφάλειας της Ρωσίας, ήταν η αποκλειστική χρησιμοποίηση του πυρηνικού της οπλοστασίου και μόνο «σε περίπτωση απειλής εναντίον της Ρωσικής Ομοσπονδίας από οπουδήποτε και εάν προέρχεται ή η απειλή με τη μορφή πυρηνικών όπλων ή από συμβατικά ανώτερη στρατιωτική δύναμη».

Το όριο αυτού του δόγματος μειώνεται το 2000, όταν και «απελευθερώθηκε» για πρώτη φορά στην δημοσιότητα κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Βλαντιμίρ Πούτιν.
Το νέο επίσημο έγγραφο δήλωνε ότι η Ρωσία θα «χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, για την αντιμετώπιση μεγάλης κλίμακας επίθεσης με τη χρήση συμβατικών όπλων, αλλά και σε κρίσιμες καταστάσεις για την εθνική ασφάλεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας, θα γίνεται χρήση του πυρηνικού οπλοστασίου».
«Το ίδιο δόγμα σημείωνε επίσης ότι η Ρωσία επιφυλάσσεται του δικαιώματος να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα για την αντιμετώπιση της χρήσης οποιουδήποτε είδους όπλων μαζικής καταστροφής εναντίον της».

Λίγο πριν την έναρξη της προεδρίας του για τρίτη θητεία, ο Πούτιν επιβεβαίωσε τη σημασία που απέδιδε στις πυρηνικές δυνάμεις της Ρωσίας, με σειρά άρθρων και ομιλιών. Για παράδειγμα, σε ένα άρθρο του στο περιοδικό Foreign Policy, ο Πούτιν έγραψε: 
«Εμείς, σε καμία περίπτωση, δε θα «παραδώσουμε» την στρατηγική αποτρεπτική μας ικανότητα. Πράγματι, θα την ενισχύσουμε».
Έτσι, η μαζική άσκηση των ρωσικών στρατηγικών δυνάμεων αυτής της εβδομάδας, είναι σύμφωνη με τους στόχους που έχει οριοθετήσει για την Ρωσία, ο Πούτιν για πάνω από μια δεκαετία. Είναι, επίσης, σύμφωνη με την πρόσφατη επίμονη έμφαση του Ρώσου Προέδρου, σχετικά με την διενέργεια πιο συχνών και εξελιγμένων στρατιωτικών ασκήσεων, για τη βελτίωση της ετοιμότητας μάχης των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων. Πράγματι, η Ρωσία πραγματοποίησε μια πολύ μικρότερη άσκηση των πυρηνικών της δυνάμεων τον Οκτώβριο του περασμένου έτους.

Παρόλα αυτά, η χρονική στιγμή της άσκησης αυτής πιθανόν να προκαλέσει μεγάλη ανησυχία στις δυτικές πρωτεύουσες και ιδίως στην Ουάσιγκτον. Η ρωσική πυρηνική άσκηση θα μπορούσε κάλλιστα να σηματοδοτήσει την αποφασιστικότητα της Ρωσίας σε σχέση με τα γεγονότα στην Ουκρανία, όπου η Ρωσία βρέθηκε σε διαμάχη με τη Δύση και την κυβέρνηση του Κιέβου, σχετικά με την προσάρτηση της Κριμαίας. Είναι πολύ ορατή επίσης, η υπενθύμιση των ουσιαστικών πυρηνικών δυνατοτήτων της Ρωσίας, σε μια σειρά από διαφορετικά ενδεχόμενα, συμπεριλαμβανομένου, και του εάν η Ρωσία προτίθεται να μετακινήσει τις δυνάμεις της βαθύτερα στην ανατολική Ουκρανία, όπως πολλοί φοβούνται σήμερα.

Η ρωσική εφημερίδα αναφέρει ότι η άσκηση είχε προγραμματιστεί πριν από πολλές εβδομάδες και είναι εντελώς άσχετη με τις εντάσεις λόγω της Ουκρανίας.

Παράλληλα το άρθρο επισημαίνει ότι ο έλεγχος της ετοιμότητας των στρατηγικών δυνάμεων της Ρωσίας είναι ιδιαίτερα σημαντικός υπό το πρίσμα της «σημερινής πραγματικότητας της παγκόσμιας κατάστασης».

Σχόλιο: Για το Κρεμλίνο οι στρατηγικές δυνάμεις αποτελούν την πραγματική «αρκούδα» που αποτελεί το φόβητρο για «φίλους και εχθρούς». Το πρώτο πράγμα που έκανε όταν ανέλαβε την προεδρία της Ρωσίας ο Β. Πούτιν ήταν να καταρτίσει σχέδιο εκσυγχρονισμού και ενίσχυσης των δυνάμεων αυτών.
Για το 2014, οι ένοπλες δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας θα παραλάβουν περισσότερους από 40 διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους και πάνω από 200 αεροσκάφη, δήλωσε ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν τον Δεκέμβριο 2013.
Καταδεικνύοντας με τον πιο σαφή τρόπο την σημασία που δίνει η ανώτατη πολιτική ηγεσία στο ζήτημα αυτό. Οι ασκήσεις των ρωσικών στρατηγικών δυνάμεων, αυτήν την δεδομένη στιγμή, αποτελούν «μήνυμα» με πολλούς αποδέκτες, εντός του χώρου της πρώην ΕΣΣΔ αλλά και εκτός αυτού προς την πλευρά της Δύσης.




Του Ανδρέα Ματζάκου*

Κατά την διάρκεια των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι της Ρωσίας, τον Φεβρουάριο που πέρασε, ξέσπασε η κρίση στην Ουκρανία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του εκλεγέντος προέδρου Γιανουκόβιτς και την προσάρτηση της Κριμαίας στην Ρωσία κατόπιν δημοψηφίσματος του πληθυσμού της.

Σκοπός του άρθρου είναι μέσα στην περιορισμένη έκταση του να φωτίσει τα κίνητρα των ενεργειών των βασικών αντιδίκων σε αυτήν την κρίση, ΗΠΑ και Ρωσίας δηλαδή και να κάνει κάποιες εκτιμήσεις για την εξέλιξη των γεγονότων.
Η ανάλυση θα γίνει από τον γράφοντα, με βάση την ρεαλιστική θεωρία των Διεθνών Σχέσεων.

ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Η Ουκρανία υπάρχει ως ανεξάρτητη χώρα από το 1990. Μια προσεκτική ματιά στον χάρτη, ο οποίος δίδει πολλές πληροφορίες για την αξία που έχει κάθε χώρα στο διεθνές σύστημα λόγω γεωγραφικής θέσεως, θα φωτίσει το ερώτημα που σε πολλούς έχει γεννηθεί, «γιατί στην Ουκρανία».

Ο χάρτης που ακολουθεί, νομίζω είναι αποκαλυπτικός.


Το 2008, μια ανάλογη κρίση είχε ξεσπάσει στην Γεωργία.
Το 2014, ήρθε η σειρά της Ουκρανίας.
Τι κοινό έχουν οι δύο χώρες;

Αμφότερες συνορεύουν με την Ρωσία. Συνεπώς το ποιος ελέγχει τέτοιες χώρες έχει πολύ μεγάλη σημασία. Ο έλεγχος τους από τη Δύση σημαίνει ότι τα σύνορα της Δύσεως πλησιάζουν όλο και πιο πολύ στην Ρωσία. Έλεγχος αυτών των χωρών από τη Ρωσία, σημαίνει ότι η τελευταία αυξάνει τον ζωτικό της χώρο, χώρο απαραίτητο για την άμυνα της. Τα καφέ παραλληλόγραμμα δείχνουν τους ορεινούς όγκους της Ευρώπης, που δυσκολεύουν τις επιχειρήσεις χερσαίων δυνάμεων. Η περιοχή που περικλείεται από την μαύρη διακεκομμένη έλλειψη, είναι η περιοχή στην οποία αναπτύχθηκαν οι δυνάμεις του Μεγάλου Ναπολέοντα και του Χίτλερ για να εισβάλλουν στη Ρωσία. Η έλλειψη χώρου, δημιουργεί ανησυχία και ανασφάλεια σε μια χώρα σαν την Ρωσία. Και το δίλημμα ασφαλείας δεν οδηγείται από το πώς σκέπτεται ένας τρίτος για κάποια χώρα, αλλά με το πώς σκέπτεται η πολιτική ελίτ που παίρνει αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής της συγκεκριμένης χώρας.

Θυμάμαι αμέσως μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, πολλοί έσπευσαν να προεξοφλήσουν το τέλος της σημασίας του ‘’κατέχω έδαφος’’ για να δικαιολογήσουν την συμμετοχή των πρώην ανατολικών χωρών στο πρόγραμμα PfP (Partnership for Peace) τον προθάλαμο του ΝΑΤΟ. Το επιχείρημα ήταν ότι οι σύγχρονες επικοινωνίες, τα αεροπλάνα, οι δορυφόροι και τα έξυπνα όπλα, είχαν καταστήσει την σημασία του εδάφους δευτερεύουσα. Και όμως, η σημασία του εδάφους παραμένει σημαντική και αυτό αποδεικνύεται από την προσχώρηση στο ΝΑΤΟ όλων αυτών των πρώην ανατολικών χωρών. Υπάρχουν πολλοί λόγοι, θα αναφερθώ στους δυο βασικότερους, για την περίπτωση, κατά την άποψη μου.

Εάν η Δύση έχει στην σφαίρα επιρροής της χώρες που συνορεύουν αμέσως με την Ρωσία, περιορίζει την Ρωσία στο έδαφος της και μόνο, δηλαδή δεν της αφήνει μια ουδέτερη ζώνη που να παρεμβάλλεται μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών που ανήκουν στο ΝΑΤΟ και του εδάφους της. Η ουδέτερη ζώνη, buffer zone, κατά την διεθνή βιβλιογραφία, έχει δυο οφέλη για την Ρωσία: πρώτον της προσδίδει ζωτικό χώρο για άμυνα με χερσαίες δυνάμεις και δεύτερον της δίδει αίσθημα ασφαλείας, ότι δεν κινδυνεύει αμέσως, ότι έχει χώρο και χρόνο να αντιδράσει σε επίθεση με συμβατικές δυνάμεις.

Παρατηρώντας τον Χάρτη 2, θα δούμε ότι το ουκρανικό έδαφος διατρέχουν αγωγοί Φυσικού Αερίου (ΦΑ) που μεταφέρουν ΦΑ στην Ευρώπη. Μέσω αυτών, διοχετεύτηκαν στην Ευρώπη κατά τα περασμένο έτος, το 16% των συνολικώς 18,7 τρις κυβικών ποδών (Tcf) ΦΑ που χρειάστηκε η Ευρώπη. Από αυτήν την ποσότητα των 18,7 τρις, το 30% χορηγείται από την Ρωσία.


Να σημειωθεί ότι ο αγωγός Bratstvo (η λέξη σημαίνει αδελφότητα) είναι ο μεγαλύτερος αγωγός ΦΑ στην Ευρώπη. Η δε πώληση ΦΑ αποτελεί τεράστια πηγή εσόδων για την ρωσική οικονομία. Η δε οικονομία, είναι ένας από τους τέσσερεις συντελεστές ισχύος ενός κράτους, χωρίς την ύπαρξη του οποίου, δεν μπορεί να αναπτύξει στρατιωτική ισχύ. ( Οι άλλοι τρεις είναι η διπλωματία, οι πληροφορίες και η στρατιωτική ισχύς). Οι ποσότητες που χρειάζεται η Ευρώπη δεν είναι σταθερές κατ’ έτος, αλλά ποικίλλουν αναλόγως των καιρικών συνθηκών.

Η Ρωσία, για το 2012, ήταν η τρίτη παραγωγός χώρα πετρελαίου στον κόσμο, μετά την Σαουδική Αραβία και τις ΗΠΑ. Τα έσοδα από την πώληση πετρελαίου συνεισέφεραν το 52% του ΑΕΠ της, ενώ ήταν το 70% των εξαγωγών της κατά το 2012. Μια πρώτη επεξεργασία των οικονομικών στοιχείων του 2013, δείχνουν περίπου τα ίδια αποτελέσματα.

Οι Ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου κατευθύνθηκαν σε ποσοστό 79%, στην Ευρώπη, μέσω των αγωγών που φαίνονται με πράσινο χρώμα στον Χάρτη που ακολουθεί.


Τα έσοδα της Ρωσίας από την διάθεση φυσικού αερίου και πετρελαίου στην ΕΕ ανήλθαν μόνο τους πρώτους εννέα μήνες του 2013 σε 156 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ την ίδια στιγμή οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων από χώρες της ΕΕ στη Ρωσία έφθασαν τα 90 δισεκατομμύρια ευρώ. Η πώληση ΦΑ για την Ρωσία, αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την ανάπτυξη της οικονομίας της. Η ρωσική οικονομία, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2012, ευρίσκεται στην 7η θέση, με πρώτη οικονομία αυτή των ΗΠΑ με ΑΕΠ 16,24 τρις $.

Είναι προφανές, ότι ο ελέγχων το έδαφος της Ουκρανίας, ελέγχει και την ροή του ΦΑ προς την Ευρώπη και συνεπώς μια από τις βασικές πηγές εσόδων της Ρωσίας.

Στις αρχές Φεβρουαρίου, διέρρευσε στο διαδίκτυο πρώτα και στα ΜΜΕ στη συνέχεια, μια τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ της Αμερικανίδας υφυπουργού Εξωτερικών Βικτώριας Νούλαντ, η οποία το 2005 ήταν η πρέσβυς των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες και του πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία, στην οποία εκτός της γνωστής εκφράσεως για την ΕΕ, αποκαλύφθηκε ότι ο εκλεκτός των ΗΠΑ για την Ουκρανία είναι ο Αρσένι Γιατσένιουκ. Στην συνομιλία η Βικτόρια Νούλαντ αποκαλεί τον 39χρονο πολιτικό, Γιατς. Άρα οι ΗΠΑ, ενδιαφέρονται αμέσως για το ποιος λαμβάνει αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής στην Ουκρανία.

ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

Η Κριμαία κατελήφθη από τους Ρώσους μετά τον Α’ Ρωσσοτουρκικό πόλεμο, από την Αικατερίνη την Μεγάλη, το 1783, η οποία και είχε χαράξει την Υψηλή Στρατηγική της Ρωσίας με την οποία προέβλεπε και έξοδο του στόλου της στις θερμές θάλασσες. Εκείνη την εποχή έπρεπε να εμποδιστεί η Αγγλία να κυριαρχεί στις θαλάσσιες οδούς συγκοινωνιών γιατί πλούτιζε μέσω του εμπορίου, με προϊόντα που έφερνε από τις Ινδίες.

Το 1954, ο Χρουτσώφ την δώρισε στην Ουκρανία. Η Κριμαία της οποίας η σύνθεση του πληθυσμού με βάση την απογραφή του 2001 ήταν 13% Τάταροι, 24% Ουκρανοί και 58% Ρώσοι, απολάμβανε καθεστώς αυτονομίας.

Η αξία της δεν χρειάζεται ανάλυση, φαίνεται στον επόμενο Χάρτη. (Στο κόκκινο παράθυρο).


Με βάση συμφωνία Ρωσίας –Ουκρανίας του 1997, στην Κριμαία μπορούν να ναυλοχούν/σταθμεύουν σχεδόν 400 πολεμικά πλοία, εκ των οποίων 14 υποβρύχια, Σύνταγμα Πεζοναυτών και 161 πολεμικά αεροπλάνα σε 2 αεροδρόμια. Η συμφωνία ίσχυε μέχρι το 2017, αλλά επεκτάθηκε με νέα συμφωνία μέχρι το 2042. Σε αντάλλαγμα η Μόσχα ανεγνώρισε το απαραβίαστο των συνόρων της Ουκρανίας.

Μέσω των στρατιωτικών αυτών εγκαταστάσεων στην Κριμαία, μια δύναμη σαν την Ρωσία, μπορεί να επεμβαίνει αμέσως στην περιοχή της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου.

Το δημοψήφισμα της 16ης Μαρτίου, έδειξε σε ποσοστό 93%, ότι ο λαός της Κριμαίας επιθυμούσε την ένωση με την Ρωσία. Στις 18 Μαρτίου, ο Ρώσος πρόεδρος υπέγραψε τη συνθήκη ανεξαρτησίας της Κριμαίας με τον πρωθυπουργό της δημοκρατίας Αξιόνοφ, σε μια λαμπρή τελετή που θύμισε τσαρική Ρωσία. Ο πρόεδρος της Ρωσίας διεμήνυσε ότι η Σεβαστούπολη είναι ρωσικό οχυρό που φιλοξενεί το ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας και ότι η Ρωσία έχει ζωτικά συμφέροντα στην Κριμαία. Ο χαρακτηρισμός των συμφερόντων ως ‘’ζωτικά’’ από τον πρόεδρο Πούτιν, δεν είναι τυχαίος. Οι ασχολούμενοι με την διεθνή πολιτική σκηνή καταλαβαίνουν ότι όποιος επέμβει στην υπόθεση Κριμαία, θα αντιμετωπίσει την στρατιωτική ισχύ της Ρωσίας. Όχι οικονομικές ή διπλωματικές κυρώσεις. Στρατιωτική ισχύ. Την ίδια ισχύ που χρησιμοποίησε η Ρωσία και στην περίπτωση της Γεωργίας το 2008, όταν και πάλι τα σύνορα της Δύσης πλησίασαν υπερβολικά την Ρωσία.

Γι’ αυτό και η αντίδραση της Δύσης στην προσάρτηση της Κριμαίας, ήταν υποτονική. Χλιαρές οικονομικές κυρώσεις με πάγωμα λογαριασμών κάποιων συγκεκριμένων ατόμων και ακύρωση της Συνόδου ΕΕ - Ρωσίας.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ - ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Η Ρωσία στο ζήτημα της Κριμαίας, έχει με το μέρος της και το διεθνές δίκαιο με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και την διεθνή πρακτική, αυτήν που εφήρμοσαν οι ΗΠΑ στο Κόσοβο, η δε Μεγάλη Βρετανία στα Φώκλαντς. Άρα για το θέμα της Κριμαίας εκτιμώ ότι δεν θα δούμε την παραμικρή κινητοποίηση του ΟΗΕ. Η Ρωσία εκ του ασφαλούς θα έλεγα, δείχνει ότι είναι μεγάλη δύναμη στον διεθνή καταμερισμό ισχύος, καίτοι ο Πρόεδρος Ομπάμα θέλει να υποβαθμίζει το ρόλο της σε περιφερειακή δύναμη όπως την χαρακτήρισε κατά την ομιλία του στη Σύνοδο για την Πυρηνική Ασφάλεια στη Χάγη στις 25 Μαρτίου, τονίζοντας ότι ‘’η επέμβαση της Μόσχας στην Κριμαία ήταν αποτέλεσμα αδυναμίας και όχι δύναμης’’. (Ο όρος Μεγάλη Δύναμη είναι σχετικώς πλέον σήμερα, αφού κανένα κράτος στον κόσμο μπορεί να επιτύχει την ασφάλεια του μονομερώς, χωρίς να υπολογίζει σε συμμάχους)

Η Ουκρανία παραμένει ένα πολύπλοκο πρόβλημα. Εκτιμώ ότι Η Ρωσία δεν θα επιδιώξει την διαίρεση της σε μικρότερα κομμάτια, κάτι που θα μπορούσε να γίνει με βάση το ότι το δυτικό της μέρος κατοικείται από πολίτες ρωσικής καταγωγής που μιλούν ρωσικά όπως φαίνεται και στον Χάρτη που ακολουθεί. Η ύπαρξη της Ουκρανίας ως ενιαίας χώρας υπό τον πολιτικό της έλεγχο, της παρέχει μεγαλύτερη ασφάλεια και εξυπηρετεί καλύτερα τα οικονομικά της συμφέροντα.


Η προσάρτηση ενός μέρους της Ουκρανίας στην Ρωσία, θα σήμαινε την προσάρτηση κάποιου/ων άλλου/ων στην Δύση. Και έτσι τα σύνορα της Δύσης θα πλησίαζαν πάλι στην Ρωσία. Η Ρωσία θα συνεχίσει να ενδιαφέρεται ζωηρά για τα εδάφη μέσω των οποίων περνούν αγωγοί ΦΑ και πετρελαίου διότι από την πώληση φυσικών πηγών ενεργείας, εξαρτάται η οικονομική της ανάπτυξη. Μια οικονομική ανάπτυξη που της επιτρέπει να τρέχει το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεων της σύμφωνα με τον προγραμματισμό που έχει κάνει. Οι στόχοι μέχρι το 2020, είναι συγκεκριμένοι μετά την ανάληψη της ηγεσίας του υπουργείου Άμυνας από τον Σεργκέι Σοϊγκού (πολιτικός μηχανικός και στρατηγός του ρωσικού στρατού): νέο μαχητικό αεροσκάφος πέμπτης γενεάς Τ-50, νέο άρμα μάχης, νέο αντιβαλλιστικό σύστημα S-500, νέα κορβέτα για το πολεμικό ναυτικό, ενώ παράλληλα προχωρά η πρόσληψη επαγγελματιών οπλιτών και στους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων.

Πλέον αυτού, η σθεναρά στάση της Ρωσίας στο θέμα της Ουκρανίας και η αντιπαλότητα με τις ΗΠΑ και την Δύση γενικότερα, συσπειρώνει την ρωσική κοινωνία γύρω από τον Πούτιν, κάτι που έχει ανάγκη η Μόσχα, αφού είναι γνωστό ότι η ρωσική κοινωνία έχει πολλές εσωτερικές αντιθέσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι η δημοτικότητα του Πούτιν εκτοξεύτηκε στο 80% λίγο μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, ενώ είχε εκλεγεί στην προεδρία το 2012 με ποσοστό λίγο πάνω από το 60%.

Η αποφασιστικότητα που δείχνει η Ρωσία στο θέμα της λήψεως αποφάσεων σχετικώς με την Κριμαία, αυξάνει το κύρος της στο διεθνές σύστημα και στο περίγυρο της. Κύρος που θα της χρειαστεί για την συγκρότηση συμμαχιών με γειτονικά κράτη στο εγγύς μέλλον.

Οι κυρώσεις που απειλεί η Ρωσία να λάβει κατά της ΕΕ, δεν νομίζω ότι την συμφέρουν όπως φαίνεται και στις δυο διαφάνειες που ακολουθούν, στην σημερινή εποχή της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Από την μια θα δυσκολέψει π.χ την Γερμανία που είναι και ο κύριος εισαγωγέας ρωσικού πετρελαίου, από την άλλη θα χάσει έσοδα. (Πρώτη εικόνα: Χιλιάδες βαρέλια ανά ημέρα) (Δεύτερη εικόνα: Μερίδιο στην εισαγωγή ρωσικού ΦΑ)


Από την άλλη, οι ΗΠΑ δεν έχουν την δυνατότητα στρατιωτικής επεμβάσεως στην Ουκρανία με ανοικτά τα μέτωπα στο Αφγανιστάν και στον πόλεμο κατά της διεθνούς τρομοκρατίας. Για την ΕΕ δεν γεννάται θέμα, εν μέσω οικονομικής κρίσεως του νότου και ανυπαρξίας ενιαίας εξωτερικής πολιτικής, η στρατιωτική εμπλοκή στην Ουκρανία πρέπει να θεωρείται απίθανο σενάριο. Θα επιδιώξουν όμως να έχουν την Ουκρανία στην σφαίρα επιρροής τους αφού μέσω του εδάφους της μπορούν να ελεγχθούν, σε κάποιο βαθμό, τα έσοδα της Ρωσίας από την εξαγωγή ΦΑ στην Ευρώπη και κατ΄ επέκτασιν το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των ενόπλων δυνάμεων της.

Στο υπόλοιπο έδαφος της Ευρασίας, οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν με κάθε διαθέσιμο μέσον να περιορίσουν την Ρωσία στα φυσικά της σύνορα, προσπαθώντας να έχουν στην σφαίρα επιρροής τους όλες εκείνες τις χώρες που συνορεύουν με την Ρωσία, συνεχίζοντας την πολιτική της Ανασχέσεως (Containment) που είχε εισηγηθεί στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τρούμαν το 1947, ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζώρτζ Κέναν, με την οποία η Αμερική πορεύτηκε επιτυχώς μέχρι και το 1989, αφού πράγματι πρόλαβε εξάπλωση της τότε ΕΣΣΔ.

Συνεπώς τα χρόνια που έρχονται θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Ρωσίας στις Βαλτικές χώρες, στην Λευκορωσία, την Γεωργία και το Αζαρμπαϊτζάν.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος Αξκος του ΣΞ και έχει ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές