Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Μαρ 2015

Η ελληνική αφήγηση για άδικη μεταχείριση από την Γερμανία έρχεται σε σύγκρουση με την ψυχρή μαθηματική λογική του Βερολίνου. Γιατί η Αγκελα Μέρκελ φοβάται να παίξει το ισχυρό της χαρτί. Η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας και η στροφή

Tου Nikolaus Blome
Financial Times


Η καταγωγή της λέξης «αίνιγμα» είναι ελληνική. Από σύμπτωση είναι και αυτό που αντιμετωπίζουν οι Γερμανοί αυτές τις ημέρες όταν οι σκέψεις τους πηγαίνουν στην Ελλάδα. Ούτε η Άγκελα Μέρκελ, η Γερμανίδα καγκελάριος, ούτε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο υπουργός Οικονομικών της, γνωρίζουν στα σίγουρα τι ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι εκβιασμός; πόκερ; πολιτική αυτοκτονία;

Την περασμένη Δευτέρα, η κ. Μέρκελ πέρασε περίπου επτά ώρες συζητώντας με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Η ατμόσφαιρα ήταν λιγότερο τεταμένη από ότι αναμενόταν, αλλά υπήρξε ελάχιστη πρόοδος στα θέματα ουσίας. Ο κ. Τσίπρας συνεχίζει να αμφισβητεί το γράμμα και το πνεύμα σχεδόν κάθε συμφωνίας που είχε υπογραφεί από τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις. Με τα ταμεία να έχουν αδειάσει αυτός και τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης έχουν οδηγήσει την χώρα σε μια άνευ προηγουμένου απομόνωση.

Οι ηγέτες της ευρωζώνης, φιλελεύθεροι ή κενσυανοί, είναι ενωμένοι ενάντια στα αιτήματα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα πράγματα δεν φαίνονται ευοίωνα για τον κ. Τσίπρα αλλά μπορεί να εξελιχθούν καλύτερα από ότι πιστεύει κανείς. Η βασική του αντίπαλος, παγιδευμένη σε ένα γερμανικό δίλημμα είναι πολιτικά πιο αδύναμη από ότι φαίνεται.

Πράγματι, η επιρροή της καγκελάριου σε ανώτατους αξιωματούχους της ευρωζώνης σημαίνει ότι το αν θα μείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη είναι κάτι που θα αποφασίσει αυτή. Αν και αυτό είναι ένα ισχυρό χαρτί, η ευαισθησία γύρω από την ιστορία της Γερμανίας δεν της επιτρέπει να το παίξει.

Όπως και όλοι οι προκάτοχοι της, η κ. Μέρκελ θέλει να αποφύγει την εικόνα της ηγεμονικής Γερμανίας. Αλλά αυτό την δυσκολεύει ακόμα περισσότερο. Η Γαλλία, το παραδοσιακό αντίβαρο στο Βερολίνο, έχει χάσει μεγάλο μέρος της οικονομικής της ισχύς. Η Γερμανία είναι αδιαμφισβήτητα η οικονομική δύναμη της ευρωζώνης. Ανεξάρτητα από τα σύννεφα που εμφανίζονται στον ορίζοντα – την γήρανση του πληθυσμού, τις ελλείψεις σε υποδομές και την ακύρωση μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας – παραμένει ένας φάρος ευημερίας.

Παραδόξως, η κ. Μέρκελ αντλεί μέρος της δύναμης της από τις γερμανικές αδυναμίες του παρελθόντος. Η επώδυνη προσαρμογή της Γερμανίας στην αρχή της περασμένης δεκαετίας βοήθησε την κ. Μέρκελ να προωθήσει το βασικό της μήνυμα: καμία χώρα δεν πρέπει να διασωθεί χωρίς να συμφωνήσει σε χαμηλότερα ελλείμματα και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Στο ζήτημα αυτό κατάφερε να θέσει τους όρους της. Ενάντια σε σκληρή αντιπαράθεση, επέμεινε ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρέπει να έχει εποπτικό ρόλο στις προβληματικές χώρες της ευρωζώνης όπως η Ελλάδα.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρακάμφθηκε. Αντίθετα, οι περισσότεροι μηχανισμοί διάσωσης πήραν την μορφή διακυβερνητικών συμφωνιών ώστε η ευθύνη για την διαπραγμάτευση και την εφαρμογή τους να αφορά όλες τις πρωτεύουσες της ευρωζώνης και όχι μόνο το πιο προσαρμοστικό σώμα των Βρυξελλών. Όλα αυτά ενίσχυσαν την πεποίθηση πως η Γερμανία έχει τον έλεγχο.

Η κ. Μέρκελ έχει μια θέση ισχύος που δεν μπορεί να συγκριθεί με κανενός μεταπολεμικού Γερμανού ηγέτη. Αλλά δεν της αρέσει να την αντιμετωπίζουν με αυτόν τον τρόπο. Πάνω από μια φορές, έχει τονίσει ότι οι αποφάσεις για την Ελλάδα λαμβάνονται συλλογικά από τα 19 μέλη της ευρωζώνης. Η Γερμανία, υποστηρίζει, είναι απλά μια χώρα μεταξύ ίσων.

Αυτός είναι ένας μύθος, όπως τονίζει διαρκώς ο κ. Τσίπρας. Ο ίδιος έχει μετατρέψει μια κρίση της ελληνικής οικονομίας και των νομισματικών θεσμών της ευρωζώνης σε μια αναμέτρηση μεταξύ των δύο κρατών, με την Ελλάδα να εμφανίζεται ως ένας ενάρετος πολεμιστής ενάντια στον αλαζόνα Γολιάθ της Γερμανίας. Πρόκειται για μια έξυπνη απόπειρα να επηρεάσει τις κυβέρνησης και τους ψηφοφόρους στην ήπειρο. Οι ελληνικές εκκλήσεις για ανοχή παρουσιάζονται όχι ως μια αχάριστη απαίτηση ενός έθνους που έχει ήδη διασωθεί δύο φορές, αλλά ως η τελευταία προσπάθεια μιας χώρας που έχει τιμωρηθεί από την κραταιά Γερμανία η οποία μπορεί σύντομα να ξεσπάσει την οργή της και σε άλλα κράτη.

Η παράδοση στην κ. Μέρκελ, υποστηρίζει ο Ελληνας πρωθυπουργός, ισοδυναμεί με αποδοχή μιας γερμανικής νίκης σε όλη την Ευρώπη.

Η ρητορική αυτή είναι ισχυρή και ταυτόχρονα αφελής. Η ελληνική αφήγηση είναι ηθική. Η γερμανική έχει να κάνει με τα μαθηματικά. Αυτό αφήνει λίγο κοινό έδαφος για έναν πραγματιστικό συμβιβασμό, κάτι στο οποίο αριστεύει η Ε.Ε. Και όταν η οικονομία μιας χώρας κινδυνεύει με αποσύνθεση, τα μαθηματικά είναι δύσκολο να τα πουλήσεις, ανεξάρτητα από το ποιος είναι υπεύθυνος για την λυπηρή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα.

Ως εκ τούτου η πρόοδος θα είναι αδύνατη αν δεν κάνει πίσω η μία ή και οι δύο πλευρές. Αυτό μπορεί να μην κρατήσει πολύ. Όταν οι ανώτατοι πολιτικοί και αξιωματούχοι από τον κυβερνητικό συνασπισμό της κ. Μέρκελ μιλούν για την Ελλάδα, αποφεύγουν όλο και περισσότερο το πλούσιο οικονομικό τους λεξιλόγιο για την πιο υποβλητική γλώσσα της γεωπολιτικής.

Η Ελλάδα, λένε, είναι το κρίσιμο σύνορο του ΝΑΤΟ. Ένα μαξιλάρι προστασίας ενάντια στους μετανάστες από την Μέση Ανατολή και ο θεμέλιος λίθος της ευρωπαϊκής ασφάλειας, τον οποίο δεν μπορούμε να τον αφήσουμε μόνο του. Αυτό είναι ξεκάθαρα μια προσπάθεια για να προετοιμαστεί το έδαφος για ένα τρίτο πακέτο διάσωσης, το οποίο θα ήταν αδύνατο να υπερασπιστούν χρησιμοποιώντας την συνηθισμένη ρητορική.

Θα δεχθεί ισχυρά πυρά και όχι μόνο από τους υπερβολικά ενθουσιώδεις γραφιάδες της εφημερίδας Bild. Πάνω από 100 βουλευτές του κόμματος της κ. Μέρκελ έχουν διαμηνύσει την απροθυμία τους να προσφέρουν επιπλέον παραχωρήσεις. Η αντοχή τους θα δοκιμαστεί στο τέλος του καλοκαιριού. Τότε θα μάθουμε τα πραγματικά όρια της δύναμης της κ. Μέρκελ και της Γερμανίας.

Θα είναι μια φορτωμένη στιγμή για ένα πολιτικό που έχει επίγνωση της επιρροής της αλλά δεν ήταν ποτέ άνετη με την θέση της ως ο πιο ισχυρός ηγέτης της Ευρώπης. Ωστόσο υπάρχει ένα πράγμα που η Καγκελάριος φοβάται πιο πολύ από την εικόνα της ηγεμονικής Γερμανίας και αυτό είναι να κριθεί υπεύθυνη για ένα Grexit.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Βγήκε λιγάκι ήλιος. Οι γείτονες ετοιμάζονται για εκδρομή. Τετραμελής τυπική οικογένεια.. που η εικόνα της και μόνο μου χαλάει τη μέρα. Αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού. Πατέρας με τιγκαρισμένο κρανίο στο τρίπτυχο της ευτυχίας. Λίπος, αλκοολ και νικοτίνη. Με συνοδεία σκυλάδικων πρωινιάτικα στο ηχοσύστημα της μπεμπέκας του. Μητέρα με πλατινέ μαλί τίγκα στο ξάσιμο και τη λακ, επώνυμο γυαλί χολυγουντιανής ντίβας, καλσόν ενισχυμένο να μαζεύει τα νερουλιασμένα κρέατα από τις απανωτές δίαιτες του θαυματουργού ντοκτορ πείνα. Κα δυο πιτσιρίκια με επώνυμα σπορτίφ ρούχα φυσικά και δυο μαραφέτια στα χέρια να ρίξουν μια δόση λοβοτομής σε κάποιο παιχνίδι μέχρι να φτάσουν στο εξοχικό, μη τυχόν και δουν τη φύση έξω και τους μπουν κακές ιδέες πως υπάρχει ζωή έξω από τις κονσόλες, τα αι χάσου και τις κατευθυντήριες της μαζικής αποχαύνωσης....

Είναι πολλοί. Πάρα πολλοί οι εθισμένοι στο κανιβαλιστικό σύστημα που ξερνάει συνέχεια ζόμπι... Κι είναι κι άλλοι που θέλουν να τους μοιάσουν. Είναι κι άλλοι πολλοί που θεωρούν τα σούργελα πρότυπα ζωής. Τις σαχλαμάρες ιδεολογία. Τις κουραδομηχανές που περιφέρονται ασκόπως επιτυχημένα παραδείγματα...

Και δεν είναι ούτε άριστοι ούτε έχουν κανένα μέτρο στην υπερβολή της ανοησίας. Είναι αυτοί που τους χαιδολογάει το σύστημα συνέχεια, τα διψασμένα καταναλωτικά σκιάχτρα που θα μουτρώσουν σε κάθε περίπτωση αν τους πάρεις τα παιχνιδάκια τους. Αν τους αφαιρέσεις τα καθρεφτάκια που ρωτάνε κάθε πρωί "ποιος είναι ο πιο μάγκας" στο βασίλειο της ξεφτίλας....

Η παγίδα είναι ο καλός σαμαρείτης που θα διαμαρτυρηθεί υπερασπιζόμενος το δικαίωμα του κάθε μ@λάκα να έχει λόγο. Ο καλός σαμαρείτης που ψάχνει συνέχεια στο βάθος κήπος αν κρύβεται κάτι άλλο στις χαμένες φάτσες εκτός από .... Οχι δεν κρύβεται τίποτα. Δεν διαλέγεις τίποτα. Κι αν το αόρατο σύστημα που όλα τα κατευθύνει και τα ορίζει είναι το υπαίτιο της λοβοτομημένης αυτής κοινωνίας, αναρωτήσου γιατί εσύ δηλαδή δεν είσαι; Γιατί εσύ δεν αρκέστηκες στις ηλιθιότητες που σερβίρουν καθημερινά σε σένα και στα παιδιά σου; Επιλογές είναι όλα. Αυτό ή το άλλο.

Η ξεφτυλισμένη κοινωνία των διαδρόμων των βουλευτικών γραφείων, των διορισμών από το παράθυρο, των λαμόγιων και των απατεωνίσκων της δεκάρας που ονειρεύονται συνέχεια την επόμενη έκδοση του λογισμικού τους για να χωθούν ακόμα πιο πολύ στους εθισμούς τους και τις "αθώες" διαστροφές τους είναι εδώ παντοδύναμη και κυρίαρχη.

Είναι οι αθώοι που δεν ξέρουν ποτέ τίποτα. Εκείνοι που ότι συμβαίνει δεν ξέρουν δεν απαντούν. Είναι απασχολημένοι.

Και το κάθε παιδί που μεγαλώνει σ΄αυτή την σάπια πραγματικότητα είναι εν δυνάμει θύμα κάποιου τραμπούκου. Κάποιου νταή που θα τα έχει πιο μεγάλα και θα του τα δείχνει απειλώντας. Η κάποιου λαμόγιου που θα του μαθαίνει πως "να πιάνει τη καλή" ή του κάθε έμπορα που θα του πουλάει αυτό που είναι καλύτερο από τα υπόλοιπα.

Ανήκουμε όχι απλά στην Ευρώπη των τοκογλύφων και των συμμοριών. Είμαστε χωμένοι μέχρι το λαιμό μέσα της. Εχουμε δώσει κάθε πιθανό διαπιστευτήριο χειραγώγησης και υποταγής στο μοντέλο των αχυρανθρώπων. Μας ξέρουν καλύτερα κι απ΄τη μάνα μας. Γελάνε στους ψευτο τσαμπουκάδες μας και στις πατριωτικές κορώνες μας γιατί γνωρίζουν καλά την παράδοσή μας άνευ ορων στο τίποτα. Ακόμα πιστεύουμε πως είμαστε το πείραμα στη νέα τάξη γιατί είμαστε τόσο γ@μάτοι που αν πετύχει σε εμάς θα πετύχει σε όλους. Οχι είμαστε το πείραμα στη νέα τάξη γιατί είμαστε ο πιο αδύναμος κρίκος. Με μηδενική προσπάθεια, λίγα γαυγίσματα και δυο τρεις απειλές, παρακολουθούν αμέριμνοι τα πιθηκάκια να τρελαίνονται.

Γιατί δεν είναι αυτοί που μας κατάντησαν έτσι. ΕΜΕΙΣ ΟΡΙΣΑΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΜΑΣ. Τράβα πες στη πλατινένια γκόμενα πως θα στερηθεί το επόμενο ραντεβού για ανταύγειες. Τράβα πες στον μπυροκοιλιά πατέρα πως θα χάσει τη μπέμπα του. Τράβα πες στα μικρά πως δεν θα αγοράσουν ποτέ το αι χάσου που ονειρεύονται. Αν τους τα τραβήξεις όλα αυτά τι στο διάολο θα κάνουν; Πως θα γεμίσουν το απύθμενο κενό της ψυχής τους; Αν τους πάρεις τη μάσα, τη καψούρα, τη μαγκιά και το κλ@σιμο με τι θα τα αντικατασήσεις που να μη μοιάζει ξενέρωτο, κουραστικό και πολύπλοκο;

Καταφθάνει η εθνική επέτειος. Να ξεσκονίσουμε τα σημαιάκια, να κατεβούμε στη πλατεία να ρίξουμε ένα τσάμικο και να φαντασιωθούμε πως είμαστε οι ένδοξοι απόγονοι του κάτι. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε; Οχι δεν ξέρω. Μήπως μπορείς να μου το περιγράψεις δημιουργικά με σαφήνεια. Γιατί τις ασάφειες τις έχουμε χορτάσει όλη μας τη ζωή. Κάποτε σ΄ενα χωριό στη Πελοπόνησσο στο πόλεμο, οι γερμανοί μάζεψαν όλους τους κατοίκους για αντίποινα να τους εκτελέσουν. Ξεκίνησαν να ρωτάνε τα ονόματα τους και πρώτα ρώτησαν μια κοπέλλα. Πως τη λένε. Ηλεκτρα είπε. Ο αξιωματικός σήκωσε το χέρι και είπε να σταματήσουν όλοι. Μετά γύρισε στο γνωστό και μη εξαιρεταίο σκουλήκι με τη κουκούλα και του είπε να μεταφράσει πως δεν θα εκτελεστεί κανείς γιατί σ΄αυτό το χωριό υπήρχε μια κοπέλα που τη λέγανε Ηλέκτρα....

Δεν γελάνε με την Ηλέκτρα οι εταίροι μας, με τη χωρίς όνομα χαζογκόμενα γειτόνισα γελάνε....
Αυτό είναι το πρόβλημα.

Συνήθης Ύποπτος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ασκηση κριτικής σκέψης: Γιατί ο πολύς κ. Σόιμπλε (και ό,τι αυτό το όνομα συμβολικά εκπροσωπεί) να εκφράσει τόσο απροσχημάτιστα την εύνοιά του για τις παρελθούσες γαλαζοπράσινες κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την οργισμένη απαρέσκειά του για τη σημερινή κυβέρνηση; (θυμηθείτε τη δήλωσή του ότι «η νέα ελληνική κυβέρνηση κατέστρεψε όλη την εμπιστοσύνη που είχε επιτευχθεί με την προηγούμενη κυβέρνηση» – «Κ» 17.3.2015).

Είναι αυτονόητο η ολοκληρωτική εξάρτηση μιας χώρας από τους δανειστές της να καθιστά προσχηματικές τις λειτουργίες τής δημοκρατίας σε αυτή τη χώρα. Αποφασίζουν σχεδόν για όλα οι «θεσμοί» που ορίστηκαν από τους δανειστές να επιτροπεύουν τη χώρα – η κυβέρνηση είναι στοιχείο περίπου διακοσμητικό και οι εκλογές για να αναδειχθεί κυβέρνηση, περίπου παντομίμα. Ομως, αφού οι δανειστές επιτρέπουν (ακόμα) την παντομίμα της δημοκρατίας, γιατί ενοχλούνται και εξοργίζονται με την τήρηση των προσχημάτων, γιατί δεν τα καταργούν;

Η κριτική λειτουργία της λογικής δύο αιτίες για τη συντήρηση των προσχημάτων δημοκρατικής αυτοδιαχείρισης μιας υπερχρεωμένης χώρας μπορεί να υποθέσει: Πρώτη αιτία, ότι τα προσχήματα καμουφλάρουν και παρηγορούν με ψευδαισθήσεις τις πολύ οδυνηρές για τον πληθυσμό επιπτώσεις της χρεοκοπίας: την ανεργία, για πολλούς την πείνα, τη μεγιστοποίηση της κοινωνικής αδικίας, την άθικτη αναξιοκρατία, τον δραστικό περιορισμό του κράτους-πρόνοιας. Δεύτερη αιτία είναι, ότι τα προσχήματα συντηρούν φαντασιωσικά υποκατάστατα «αντίστασης» στην επιτρόπευση, κυρίως συντηρούν την παραισθησιογόνο «αριστερή» ρητορεία.

Οι ελλαδικές κυβερνήσεις που εισέπραξαν τον απροσχημάτιστο έπαινο του κ. Σόιμπλε, οι γαλαζοπράσινες, ήταν φυσικά αδύνατο να διαπραγματευτούν «κόκκινες γραμμές» στοιχειώδους κοινωνικής - ανθρωπιστικής άμυνας απέναντι στις στυγνές αξιώσεις των δανειστών. Για τον απλούστατο λόγο ότι τα ίδια αυτά κόμματα που τις συγκροτούσαν είχαν υπογράψει εν ψυχρώ τον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας, ήταν οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος – αποκλειστικά και μόνο για να τραφεί ο Μινώταυρος του πελατειακού κράτους (ο εγγυητής της εξουσίας τους). Ηταν οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν π.χ. «παραλάβει» υπουργείο και πεπραγμένα από τον Τσοχατζόπουλο, «χωρίς να αντιληφθούν» τη συντελεσμένη κακουργηματική καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος. Ή είχαν παραλάβει «ιεροκρυφίως» την παραποιημένη «λίστα Λαγκάρντ» και τη «φύλαγαν» στο γραφείο τους «ξεχασμένη». Ουσιαστικά υπόδικοι λοιπόν οι ίδιοι, πώς να υπερασπίσουν τον λαό από τις συνέπειες των δικών τους κακουργημάτων ή παραλείψεων;

Ομως η κριτική σκέψη δοκιμάζεται και από τη σκανδαλώδη εμμονή της Αριστεράς στα προσχήματα. Γιατί να συμβιβάζεται και η Αριστερά με μία δήθεν αυτοδιαχείριση της επιτροπευόμενης χώρας μας, γιατί να κλείνει τα μάτια μπροστά στις πραγματικές αιτίες του υπερδανεισμού και της χρεοκοπίας; Ισως επειδή στα τελευταία σαράντα χρόνια η Αριστερά ξέμαθε να παλεύει για στόχους κοινωνικούς, ξέρει πια μόνο να ρητορεύει. Το είδος της Αριστεράς που έφτασε σήμερα να σχηματίσει κυβέρνηση προσχηματική, δεν γεννήθηκε από την ανάγκη να υπηρετήσει κοινωνικές ανάγκες, γεννήθηκε για να διεκδικήσει καταναλωτικές απαιτήσεις. Δεν γέννησε τη σημερινή Αριστερά η λαχτάρα για κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοκρατία, η ανάγκη να εξαλειφθεί το «πελατειακό κράτος», η διαπλοκή και η διαφθορά, να πρωτεύσει η δίψα για την ποιότητα ζωής που χαρίζει η καλλιέργεια, η αυστηρών απαιτήσεων εκπαίδευση.

Η Αριστερά που μας κυβερνάει σήμερα γεννήθηκε ταυτισμένη με την τυφλή καταναλωτική διεκδίκηση, τη συνδικαλιστική εκβιαστική αυθαιρεσία, τις απεργίες «κοινωνικού κόστους». Ταυτίστηκε σαράντα ολόκληρα χρόνια η Αριστερά με τον βασανισμό του λαϊκού σώματος από την απληστία διεκδικήσεων των συνδικαλισμένων «ρετιρέ», την υπεράσπιση των παρασιτικά διορισμένων εκλεκτών του πελατειακού κράτους. Κάλυψε πολιτικά και πρόσφερε την ετικέτα της η Αριστερά σε εγκλήματα αντικοινωνικής, χυδαία εγωκεντρικής κακοήθειας: επιδόματα πλαστογραφημένης αναπηρίας, συμπαράταξη με τους αετονύχηδες συνταξιοδοτημένους από τα πενήντα ή και τα σαράντα-τόσα τους χρόνια. Και αυτή την αντίφαση αριστερής ετικέτας και κτηνώδους εγωκεντρισμού ή καταστροφικής υστερίας τη γεφύρωνε πάντοτε μια μεγαλόστομη ξύλινη ρητορεία.

Η Αριστερά που μας κυβερνάει σήμερα είναι εκ γενετής ρητορική – οι θεωρητικοί της, καθόλου τυχαία, είχαν ορμητήριο τα μπιστρό της πλατείας Κολωνακίου. Στις διαπραγματεύσεις τους σήμερα με τους δανειστές μας προτάσσουν ρητορεύματα που τα βαφτίζουν «πολιτικές προτάσεις διαπραγμάτευσης», ενώ οι σκληροπυρηνικοί καπιταλιστές συνομιλητές τους, ασύγκριτα συνεπέστεροι στον Ιστορικό Υλισμό από τους μαρξιστές, απαιτούν «νούμερα»: από ποιες περικοπές θα εξοικονομήσετε πόσα χρήματα.

Ενα από τα οδυνηρότερα δείγματα «αριστερής» (τάχα μου) ρητορείας, που θέλει να εξωραΐσει την πολιτική ανοχή αντικοινωνικών - αντιλαϊκών εγκλημάτων, ήταν και η δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Γιάννη Πανούση, με αφορμή την ανεμπόδιστη δήωση και καταστροφή του κτιρίου της Νομικής από κουκουλοφόρους «καταληψίες»: «Η αστυνομία δεν είναι αρμόδια να επεμβαίνει στα ενδοοικογενειακά των πανεπιστημίων»! Αποψη λογική μιας «Αριστεράς» που θυσιάζει, με τέλειο αμοραλισμό, την κοινωνιοκεντρική της ταυτότητα στον βωμό του πολιτικού τυχοδιωκτισμού.

Ο κ. Τσίπρας πήρε εντολή από την ελλαδική κοινωνία να ξαναστήσει τη λειτουργία της ζωής στη ρημαγμένη από φαύλους και ανίκανους πολιτικούς χώρα. Θεμελιώδης προϋπόθεση για να ανταποκριθεί σε αυτή την εντολή, είναι να «γεννήσει» πολιτικά μιαν όντως ριζοσπαστική, καινούργια Αριστερά. Καίρια πρόκληση, που θα την ζήλευε κάθε προικισμένος με «τσαγανό» πολιτικός. Καινούργια θα πει: μια Αριστερά ελευθερωμένη από τη δουλεία στον οικονομισμό, από τη σύνθλιψη της ζωής και των ελπίδων στα γρανάζια, τα ανθρωποφάγα, της εκβιαστικής διεκδίκησης. Κοινωνιοκεντρική Αριστερά, ελευθερωμένη από τη νοθεία, την παραποίηση, τον βαρβαρικό ατομοκεντρισμό, που κουβαλάει από γεννησιμιού του ο ελλαδικός πολιτικός μεταπρατισμός.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τον ΓΑΠ στον Αλέξη Τσίπρα

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η στρατηγική που ακολουθεί το διεθνές σύστημα έναντι της κυβέρνησης Τσίπρα έχει ως κεντρικό στόχο της να μεταβάλει τους «αντιμνημονιακούς» της Ελλάδας και τα κόμματά τους –εκτός από το ΚΚE και τη Χρυσή Αυγή– σε «μνημονιακούς» – ανεπαισθήτως στην αρχή, σταδιακά, αλλά πραγματικά. Έτσι ώστε να δοθεί και ένα ισχυρό μήνυμα σε όλους τους «ευρωσκεπτικιστές» στην Ευρώπη: δεν υπάρχει άλλη σωτηρία εκτός από την αμερικανο-γερμανική Ευρώπη, διαφορετικά είναι το χάος.

Η αμερικανο-γερμανική Ευρώπη

Όταν άρχισε η ελληνική κρίση, οι Αμερικανοί, μέσω του Γιώργου Παπανδρέου, ήθελαν –εν πολλοίς– να πλήξουν την Ευρώπη που, με κέντρο τη Γερμανία και σε στενή οικονομική σχέση με τη Ρωσία, κατ’ εξοχήν στο ενεργειακό πεδίο, έτεινε να αναδειχθεί σε ανταγωνιστή των ΗΠΑ, και προπαντός να ανεξαρτητοποιηθεί από αυτές, ενώ το σκληρό ευρώ απειλούσε την πρωτοκαθεδρία του δολαρίου ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος – όταν μάλιστα οι ΗΠΑ, μετά την κρίση της Lehman Brothers, είχαν αποδυναμωθεί σημαντικά ως κεντρική δύναμη του παγκόσμιου συστήματος, την ώρα που κάλπαζε η Κίνα και εν μέρει η Ρωσία.

Κατά συνέπεια, οι Αμερικανοί, χωρίς πολλές φανφάρες, αρχικώς, «έσπρωξαν», μέσω του Στρως Καν, του εβραϊκού λόμπι και των διεθνών οίκων αξιολόγησης και των τραπεζών που ελέγχουν, τον Γιώργο Παπανδρέου, ως «δούρειο ίππο» τους –χρήσιμο ηλίθιο, απ’ ευθείας ενεργούμενό τους, ή το πιθανότερο και τα δύο μαζί–, να εγκαινιάσει, μετά την «αμερικανική» κρίση των sub-primes, μια νέα περίοδο της κρίσης, με επίκεντρο τη δημοσιονομική κρίση των ευρωπαϊκών χωρών. Και έτσι άνοιξαν τη μεγάλη θύελλα που σύντομα συμπαρέσυρε την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, εν μέρει την Ιταλία , και εν τέλει ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ – που είχε μεταβληθεί σε μια νέα «ζώνη μάρκου», στην υπηρεσία μιας «αυτοκρατορικής» γερμανικής πολιτικής.

Και τα αποτελέσματα φάνηκαν σύντομα: η ζώνη του ευρώ μπήκε σε κρίση, ενώ την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ και ο πιστός τους κολαούζος, η Μεγάλη Βρετανία, έδειχναν μια σχετική οικονομική ευρωστία, με ρυθμούς ανάπτυξης τουλάχιστον διπλάσιους από εκείνους της ευρωζώνης.

Βέβαια, και οι Γερμανοί δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Με τη γνωστή μεθοδικότητα και στενοκεφαλιά που τους διακρίνει –εκείνη που τους οδήγησε με τον τρόπο που το έκαναν και στους δύο παγκόσμιους πολέμους–, εισήλθαν πολύ σύντομα στη λογική μιας μετωπικής αντιπαράθεσης. Θέλησαν να εφαρμόσουν επί τέλους τα σχέδιά τους για μια Ευρώπη οργανωμένη σε ομόκεντρες ζώνες, με επίκεντρο τη Γερμανία, και στην οποία η Ελλάδα –και η Κύπρος– θα οδηγούνταν στη δεύτερη ζώνη, έξω από τον σκληρό πυρήνα, μαζί με τους υπόλοιπους Βαλκάνιους· εξάλλου, θεωρούσαν ότι οι Έλληνες είχαν εισέλθει στην ευρωζώνη με εξαπάτηση των «εταίρων». Ωστόσο, αυτή η γερμανική στρατηγική «βάθους», η οποία αναδείχτηκε από την πρώτη στιγμή, την Άνοιξη του 2010, με την αισχρή και κεντρικά ενορχηστρωμένη επίθεση του Focus, της Bild και των γερμανικών καναλιών ενάντια στην Ελλάδα, προσέκρουε στα άμεσα τακτικά προβλήματα που έθετε μια πιθανή έξοδος της από την ευρωζώνη. Οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες, εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα, κινδύνευαν με νέα μεγάλη κρίση, μετά το προηγούμενο της Lehman Brothers, επομένως οι Γερμανοί, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, «περιορίστηκαν» σε μια γραμμή ασφυξίας της Ελλάδας – και αν αυτή κατέληγε και σε κάποιο Grexit, τόσο το χειρότερο για τους Έλληνες. Μια ανάλογη στρατηγική, από την ακριβώς αντίθετη πλευρά, υιοθετούσαν και οι Αμερικανοί, έστω ως απειλή για την ισορροπία της Ευρώπης.

Θα θυμηθούμε τότε, από το 2010 μέχρι την Άνοιξη του 2012, την άνθηση του «κόμματος της δραχμής», σε μια περίεργη και παρά φύσιν συμμαχία ή σύμπλευση ανάμεσα σε ιδεολόγους –από το ΚΚΕ έως τον Αλαβάνο και ένα μέρος των «πλατειών–, σε μπατιρημένους επιχειρηματίες, που ήθελαν να σωθούν μέσα από την καταστροφή, και σε καραμπινάτους εκφραστές, κανάλια ραδιόφωνα και εφημερίδες, τόσο γερμανικών όσο και αμερικανικών συμφερόντων, γεγονός που μπέρδεψε όλους τους αναλυτές! Μάλιστα, ο Γιώργος Παπανδρέου –σε συνεννόηση, όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, με τη Μέρκελ– έφθασε να προωθήσει αυτό το σχέδιο στο ανώτατο επίπεδο, στη διάσκεψη των Κανών, με την πρόταση για δημοψήφισμα. Ο Σαρκοζί έγινε τότε έξω φρενών, όχι μόνο ενάντια στον ΓΑΠ αλλά και στους Γερμανούς, που θεώρησε πως, σε συμπαιγνία με τους Αμερικανούς, ο καθένας για δικούς τους λόγους, έπαιζαν ένα άσχημο παιγνίδι στη Γαλλία και την ευρωζώνη.

Όμως η γεωπολιτική αστάθεια που έμοιαζε να επεκτείνεται δραματικά στη Μέση Ανατολή, μετά τη διάρρηξη της συμμαχίας Τουρκίας-Ισραήλ και τη σταδιακή αυτονόμηση της νεοθωμανικής Τουρκίας από την αμερικανική επικυριαρχία, άρχισε να μεταβάλλει άρδην τα δεδομένα και να εισάγει νέες παραμέτρους στην εξίσωση. Οποιαδήποτε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Ελλάδας απειλούσε όχι μόνο την ισορροπία του διεθνούς συστήματος ­–μια και σε μνημόνιο είχαν μπει και νέες χώρες, για να διαμορφωθεί το περιβόητο PIGS– αλλά και ολόκληρη τη νοτιανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο. Πρώτες οι ΗΠΑ μετέβαλαν στρατηγική και, με τον Γκάιτνερ και τον Ομπάμα, πίεσαν τους Γερμανούς και τον Σόιμπλε να αναστείλει τη στρατηγική αποπομπής της Ελλάδας από την ευρωζώνη την οποία προωθούσε το Καλοκαίρι του 2012 – και το ίδιο έπραξαν από την πλευρά τους και οι Κινέζοι. Και η Μέρκελ αποδέχτηκε αυτή τη νέα τακτική, γεγονός που εξεφράσθη και με την επίσκεψή της στην Ελλάδα, στον φίλο της Αντώνη, υπό τον όρο βέβαια ότι η Ελλάδα θα εφάρμοζε αγόγγυστα τα πιο ακραία μέτρα λιτότητας στο εσωτερικό της χώρας. Και ως προς αυτό, είχε και τον Χριστοφοράκο σαν συμπληρωματικό χαρτί για να λειαίνει τις όποιες αντιδράσεις τόσο του Αντώνη όσο και του Βενιζέλου.

Ω του θαύματος, λοιπόν, από το Φθινόπωρο του 2012 και μετά, Καζάκηδες και άλλοι δραχμικοί εξαφανίζονται σταδιακώς από κανάλια και ραδιόφωνα –με πιο εντυπωσιακή τη στροφή του Άλφα και του Κοντομηνά, γνωστού συνεργάτη των γερμανικών συμφερόντων– προς την αποδοχή της μνημονιακής τάξης. Παράλληλα, από τα ΜΜΕ, προωθείται συστηματικά ο ΣΥΡΙΖΑ ως η «ήπια» αντιμνημονιακή φωνή, γεγονός που εξάλλου συνάδει και με τον νέο του ρόλο ως αξιωματικής αντιπολίτευσης. Φιγούρες του δημοκρατικού αμερικανικού κατεστημένου, όπως ο Όλιβερ Στόουν, η Ναόμι Κλάιν –μαζί με τον απαραίτητο κλόουν του μαρξισμού, Σλαβόι Ζίζεκ– και πολλοί άλλοι, αναδεικνύουν τον Τσίπρα ως τη νέα «ριζοσπαστική» μορφή της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής· κατ’ αρχάς, οι Αμερικανοί τον υποδέχονται στις ΗΠΑ και δημιουργούν τους πρώτους δεσμούς με το αμερικανικό δημοκρατικό κατεστημένο, το Ινστιτούτο Λεβύ, το Ίδρυμα Σόρος κ.λπ.

Παράλληλα, το παλιό ιδεολογικό απαράτ του ΓΑΠ, Βαρουφάκης, Κατσέλη, Ρουμπάτης, Κοτζιάς κ.ά. –και αυτό άσχετα και πέρα από τις πραγματικές ικανότητες και τις θέσεις των συγκεκριμένων ατόμων– προσχωρεί σταδιακώς στον υπό διαμόρφωση νέο πολιτικό πόλο.

Δηλαδή, με βάση τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα και τη συνηγορία του αμερικανο-εβραϊκού λόμπι για τη σταθεροποίηση της Ελλάδας, και αφού ούτως ή άλλως η κρίση στο ευρώ συνεχίζεται, έχοντας πλήξει την ευρωπαϊκή οικονομία και το ευρώ, η Αμερική ακολουθεί πλέον την πολιτική της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη.

Η ουκρανική κρίση θα προσφέρει μια νέα ισχυρή γεωπολιτική παράμετρο στην υπό εξέλιξη σύγκρουση. Οι τάσεις σχετικής ανεξαρτητοποίησης της Δυτικής Ευρώπης και κατ’ εξοχήν της Γερμανίας από τις ΗΠΑ, ενισχύονταν τα τελευταία χρόνια μέσω των αυξανόμενων σχέσεων με τη Ρωσία, γεγονός που παρείχε στην Ευρωπαϊκή Ένωση μεγαλύτερο στρατηγικό βάθος και ενεργειακή αυτονομία. Οι ΗΠΑ, κατασκευάζοντας, μέσω της Ουκρανίας, ένα νέο τείχος ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση, κατάφεραν ένα ισχυρό πλήγμα σε αυτή την τάση και επανέφεραν στρατηγικά την Ευρώπη στον Ατλαντισμό. Και η Γερμανία υποχρεώθηκε να ακολουθήσει εκούσα ή άκουσα. Έτσι, στην παρούσα φάση, οι Αμερικανοί επανεπιβεβαίωσαν τη στρατηγική τους ηγεμονία, παραχωρώντας στους Γερμανούς την οικονομική επικυριαρχία.

Έκτοτε, με μικροαποκλίσεις, ακολουθείται από κοινού η στρατηγική της εφαρμογής ενός «στενού κορσέ» στην Ελλάδα, έτσι ώστε να ελέγχονται οι εξελίξεις. Σε αυτά τα πλαίσια, και πάλι από κοινού, θυσίασαν τον Σαμαρά, αρνούμενοι να του παραχωρήσουν έστω και μια μικρή ανάσα και οδήγησαν τα πράγματα στην προδιαγεγραμμένη τους κοίτη. Αίφνης, από τον Νοέμβριο και μετά, μεγάλα συγκροτήματα αποστασιοποιούνται από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΔ και σταδιακώς συντάσσονται με τη «νέα κατάσταση», και μάλιστα όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά με τον Τσίπρα. Και αυτό διότι έχουν διαγνώσει, και τα σήματα είναι πολλά –σχέσεις με τη Γιάννα Αγγελοπούλου, τους Αμερικανούς, τον Δασκαλόπουλο του ΣΕΒ κ.λπ.–, ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν πρόκειται να υποχωρήσει μπροστά σε τίποτε προκειμένου να πάρει και να διατηρήσει την εξουσία, με τίμημα ακόμα και τη σύγκρουση με το ίδιο του το κόμμα ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος του.

Έτσι, μετά την ανάληψη της εξουσίας, εξελίσσεται επί δύο μήνες ένα σενάριο που έχει ως κύριο στόχο τη μνημονιακή «υπευθυνοποίηση» ενός μεγάλου μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και την ανάδειξη του Τσίπρα σε αποφασιστικό μοχλό για την εξέλιξη και τον έλεγχο του πολιτικού συστήματος, σε μία στιγμή που όλες οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις είναι απολύτως απαξιωμένες. Έτσι, με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα, η Ελλάδα βαδίζει στα μνημονιακά πεπρωμένα της.

Η μνημονιακή Ελλάδα

Όπως πάντα συμβαίνει στην ιστορία, έπρεπε να έρθει μία «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση για να μπορέσει να οργανώσει την αποδοχή του μνημονίου από τον ελληνικό λαό. Όπως το ’81 θα χρειαζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου για να γίνει αποδεκτή η παρουσία των Αμερικανών. Και ως προς αυτό, δεν είναι λίγα τα όσα κατάφερε η κυβέρνηση Τσίπρα μέσα σε δύο μήνες. Έθαψε το αίτημα για διαγραφή του χρέους, αποδέχτηκε τη συνέχεια των προηγούμενων προγραμμάτων, υπό τον όρο ότι θα εμφανιστούν ως καινοφανή, συμφωνεί στην εφαρμογή των ιδιωτικοποιήσεων με μερικές βελτιώσεις και θεωρεί το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων πρωτίστως «ηθικό» και όχι υλικό, όπως δήλωσε ο Τσίπρας στη Γερμανία, μόλις λίγες μέρες μετά την πανηγυρική συνεδρίαση της Βουλής που διακήρυσσε τα αντίθετα!

Το κυριότερο όμως επίτευγμα δεν είναι η εγκατάλειψη του «κοστολογημένου» (!) προγράμματος της Θεσσαλονίκης των 11,5 δισ. ευρώ, που κατέληξε στο βοήθημα των 200 εκατομμυρίων, αλλά η συναίνεση, πραγματική, του ελληνικού λαού στην… αθέτηση όλων των προγραμματικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως πολύ εύστοχα έχει ειπωθεί, μάλλον ο ελληνικός λαός ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ για να μην κάνει αυτά που υποσχόταν και μάλλον –ορθώς– είδε τον Τσίπρα ως τον εκφραστή και τον εγγυητή αυτής της περιβόητης «κωλοτούμπας». Διότι ο ελληνικός λαός, πέντε χρόνια μετά την εφαρμογή των μνημονίων, κουρασμένος και απογοητευμένος, ψήφισε μία αντιμνημονιακή κυβέρνηση και ότι βρέξει ας κατεβάσει. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη επιτυχία του Τσίπρα. Ότι κατόρθωσε να μεταβληθεί στον εγγυητή της συνέχειας της πολιτείας και του συστήματος.

Πριν από τις εκλογές, τονίζαμε –και αυτό πλέον έχει καταδειχθεί– πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει τίποτα απ’ όσα υποσχόταν, όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί, στις συνθήκες που θα έπαιρνε τις εκλογές, αυτά θα ήταν απολύτως αδύνατο να εφαρμοστούν. Και εύστοχα είχαμε προβλέψει όσα ακολούθησαν. Φυγή κεφαλαίων και καταθέσεων από τις τράπεζες, κατάρρευση των εισπρακτικών μηχανισμών του κράτους και απόλυτη χρηματοδοτική ασφυξία. Προβλέπαμε, έτσι, πως, υπ’ αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετώπιζε πολύ σύντομα μια αυξημένη λαϊκή κατακραυγή. Ως προς αυτό, είχαμε κάνει λάθος. Παρ’ όλα όσα έσπευσε να απεμπολήσει μέσα σε δύο μήνες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπήρξε καμιά σοβαρή λαϊκή διαμαρτυρία. Μπορεί βέβαια να έπαψαν οι διαδηλώσεις στήριξης των πρώτων ημερών, όμως η κυβέρνηση και ο Τσίπρας προσωπικά απολαμβάνουν ακόμα πολύ υψηλή δημοτικότητα.

Και είναι προφανές γιατί. Διότι οι Έλληνες βρίσκονται μπροστά σε ένα απόλυτο αδιέξοδο, όχι μόνο οικονομικό και γεωπολιτικό αλλά και πολιτικό: Από τη μια, οι χρεοκοπημένοι Βενιζέλος και Σαμαράς, στους οποίους οι Έλληνες δεν καταλογίζουν τόσο αυτά που δεν έκαναν αλλά τις αιτίες που δεν τα έκαναν, το ότι, δηλαδή, ανήκαν σε ένα διεφθαρμένο και ελεγχόμενο από τους Γερμανούς εκβιαστές τους κομματικό σύστημα. Από την άλλη πλευρά, βρίσκεται το ΚΚΕ, η Χ.Α. και η εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τη «Ζωή», οι οποίοι προτείνουν ως «διέξοδο» την ολοκληρωτική καταστροφή μέσω μίας εξόδου από το ευρώ στις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Έτσι λοιπόν, ο «ρεαλιστής» Τσίπρας κατέστη για όλους –και για τον συγγραφέα αυτού του άρθρου(!)– αναπόφευκτος.

Ο Αλέξης Τσίπρας, όπως συμβαίνει πάντα σε όλες τις περιπτώσεις αδιέξοδης ισορροπίας των κοινωνικών δυνάμεων, έχει τη δυνατότητα να εμφανιστεί ως ο μικρός… δισέγγονος του Ναπολέοντα του μικρού: Après moi, le déluge. Βέβαια, μέχρι τώρα, έχει κάνει μόνο τη μισή δουλειά, δηλαδή την επικοινωνιακή. Έχει προχωρήσει με επικοινωνιακή μαεστρία στην αποδοχή των μνημονίων, ξεκινώντας από την δήθεν απόρριψή τους, στην πρώτη εβδομάδα της διακυβέρνησης, και καταλήγοντας στην μετ’ ερυθρών ταπήτων υποδοχή του στην Γερμανία. Όμως, δεν μπορεί ακόμα να περάσει στην πράξη αυτή την πολιτική του συμβιβασμού. Για να το κάνει αυτό, χρειάζεται το υπόλοιπο έργο, που είναι η οριστική αποστασιοποίησή του από τον …. ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και ενώ δεν είχε τη δύναμη να φέρει τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου στη Βουλή, από τον φόβο της κοινοβουλευτικής του ομάδας, θα πρέπει τώρα να καταδείξει στους Αμερικανούς και τους Γερμανούς ότι είναι ο άνθρωπος που μπορεί να τελειώσει και τη δουλειά. Δηλαδή, να επιβάλει εν τοις πράγμασι αυτά τα μέτρα. Και αυτό σημαίνει ρήξη με όλη την μέχρι χθες ιδεολογία και στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ.

Και βέβαια όλοι οι σύμμαχοί του κάνουν ό,τι μπορούν για να το ενισχύσουν ώστε να μπορεί να τα φέρει εις πέρας. Η σταδιακή εξαφάνιση του διάττοντα αστέρα Βαρουφάκη από το προσκήνιο και η φιλοτέχνηση του προφίλ του πρωθυπουργού ως του μόνου αξιόπιστου Έλληνα ηγέτη, από τη Μέρκελ, τον Γιούνκερ, τον Ολάντ και κομπανία, την τελευταία εβδομάδα, η νέα παρέμβαση Ομπάμα κ.λπ., όλα εντάσσονται σε αυτή τη στρατηγική της αποστασιοποίησής του από τον… ΣΥΡΙΖΑ και της μετατροπής του σε αυτόνομο και αυτόφωτο «ηγέτη», που μόνος αυτός μπορεί να συνδιαλέγεται με τους «μεγάλους».

Ενισχυμένος λοιπόν στο έπακρο από τους «έξω», κατά τον ίδιο τρόπο που επέβαλε τις παρελάσεις μέσω του Καμμένου και της Δούρου στο κόμμα που είχε κάνει σημαία την… κατάργηση των παρελάσεων(!), θα πρέπει τώρα να επιβάλει, σε όσους διατηρούν τις αντιμνημονιακές αυταπάτες του συριζικού παρελθόντος τους, το σκληρό μάθημα του ρεαλισμού.

Θα μπορέσει να πραγματοποιήσει και αυτό το βήμα, μιας ρήξης με την ίδια τη λογική του κόμματός του, και με ένα μέρος των στελεχών και των υπουργών του; Θα τολμήσει, αν χρειαστεί, να προχωρήσει είτε σε νέες εκλογές είτε σε συγκυβέρνηση με άλλες πολιτικές δυνάμεις και μέρος της Ν.Δ., πέρα και ενάντια στον ίδιο τον παλαιό εαυτό του; Μόνο αυτή η πρακτική συνεπαγωγή των όσων έχει εξαγγείλει, με ό,τι αυτή σημαίνει, θα τον μετέβαλε οριστικά στον άνθρωπο που έχει ανάγκη το σύστημα, εγχώριο και διεθνές, στην Ελλάδα. Και βεβαίως, έχει τις περισσότερες προϋποθέσεις από οποιονδήποτε άλλον: Στήριξη των ξένων δυνάμεων και του μεγαλύτερου μέρους των εγχώριων ελίτ, αποδοχή από τον λαό, έλλειψη οποιασδήποτε εναλλακτικής λύσης. Την απαραίτητη δίψα για εξουσία την έχει. Θα έχει και τη δυνατότητα για τα υπόλοιπα;

Διότι, βέβαια, αυτό είναι το δυσκολότερο μέρος του εγχειρήματος, και αυτό δεν μπορεί να το κάνει ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Ομπάμα για λογαριασμό του. Αυτός θα πρέπει να συγκρουστεί με το κόμμα του και οι σύμμαχοί του, στο εσωτερικό του κόμματος, είναι μάλλον ασθενείς. Θα τον βοηθήσει ο Καραμανλής, ο Θεοδωράκης ή ο… Κουβέλης;! Είναι προφανές πως θα πρέπει να βρει και άλλους συνδυασμούς – ακόμα και πιθανές νέες εκλογές– και αυτοί δεν είναι καθόλου εύκολοι, ούτε έχει συσσωρεύσει ακόμα το απαραίτητο κύρος στο εσωτερικό του κόμματος του, όπου γνωρίζουν τα πραγματικά του μεγέθη. Και ταυτόχρονα ο χρόνος του μετριέται μόνο σε μέρες. Κατά συνέπεια κάθε «ατύχημα» είναι πιθανό, και σε αυτήν την περίπτωση «ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Αντί επιλόγου

Μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια, ζήσαμε όντως το τέλος της μεταπολίτευσης και των πολιτικών δυνάμεων που αυτή εξέθρεψε. Έμενε μία τελευταία μεταπολιτευτική δύναμη, έστω και μικρή, αλλά ιδεολογικά σημαντική, ο ΣΥΡΙΖΑ. Και την καρατόμησή της, με τον έναν ή άλλο τρόπο, θα πρέπει να την εκτελέσει ο ίδιος ο επικεφαλής του. Διότι ο Αλέξης Τσίπρας και οι περί αυτών είναι υποχρεωμένοι, αν θέλουν να επιβιώσουν στη νέα εποχή, να κάψουν πίσω τους το όχημα το οποίο χρησιμοποίησαν για να πάρουν την εξουσία. Και η στρατηγική της υπερατλαντικής δύναμης, αρχικώς, και όλο και περισσότερο και του Γερμανού συμμάχου/ανταγωνιστή τους στην Ευρώπη, στόχευσε μέχρι τώρα, με επιτυχία, στην ανάδειξη ενός νεαρού και άσημου πολιτικού στον άνθρωπο που θα μπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα στη νέα εποχή χωρίς να χάσουν τον έλεγχό τους πάνω σε αυτή.

Προφανώς δε, όσοι έχουμε συνείδηση τόσο αυτής της στρατηγικής – της «στρατηγικής της αράχνης» της νέας τάξης– όσο και των διακυβευμάτων που τίθενται μπροστά στη χώρα μας, θα επιλέξουμε για μια ακόμα φορά τον δρόμο της ευθύνης και της επαναστατικής συνέπειας. Δεν θα συνταχτούμε ούτε με όσους κραυγάζουν «προδοσία», καλώντας μας να βυθιστούμε ακόμα περισσότερο στο χάος και τη δυστυχία, έστω και αν το κάνουν με αγνές προθέσεις, ούτε βέβαια θα προσχωρήσουμε στους κεκράχτες και τους χειροκροτητές, που κάνουν ότι δεν βλέπουν αυτά που εκτυλίσσονται κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας.

Η μόνη αποτελεσματική στρατηγική, και το έχουμε επαναλάβει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, είναι να βγεις έξω από το αδιέξοδο δίπολο και να οικοδομήσεις μια ανεξάρτητη στρατηγική, βασισμένη κατ’ εξοχήν στην αυτόκεντρη και ενδογενή ανάπτυξη της χώρας και στη δύναμη του λαού της. Και το πόσο αδιέξοδο ήταν αυτό το δίπολο καταδείχτηκε μεγαλοπρεπώς με τη μετατροπή του μεγαλύτερου «αντιμνημονιακού» κόμματος στον εκφραστή των «νεο»-μνημονιακών στρατηγικών. Όσο δεν οικοδομείται ένας τέτοιος πόλος, που θα βάλει κυριολεκτικώς μια νέα ατζέντα στο πολιτικό και κοινωνικό παιγνίδι, θα είμαστε υποχρεωμένοι να βιώνουμε διαρκώς διαψεύσεις και αδιέξοδα, και η «μεγάλη αράχνη», με δυσκολίες ή όχι, θα συνεχίζει να ξεδιπλώνει τη στρατηγική της.

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Χωρίς νόημα η πολιτική Μέρκελ στην Ελλάδα

Ο Γερμανός Jakob Augstein, εγγονός του ιδρυτή του Spiegel με άρθρο του στο γερμανικό περιοδικό αναφέρεται υπέρ της Ελλάδας και καλεί τη Μέρκελ να σταματήσει την παράλογη πολιτική που ακολουθεί στην Ελλάδα και να ενοποιήσει την Ευρώπη.

Επίσης τονίζει ότι η πολιτική του Βερολίνου τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα έχει προκαλέσει ρήγματα κι έχει υπονομεύσει το πνεύμα ειρήνης που διέπνεε την Ε.Ε. από την ίδρυσή της και αποκαλεί “ανοησία” την γερμανική πολιτική που δέχεται μεν τις εξαγωγές και το ευρώ αλλά λέει όχι στην πολιτική ενοποίηση.

Επιρρίπτει ευθύνες στη Μέρκελ για την υπονόμευση της Ελλάδας διότι όπως αναφέρει το έκανα πρώτα η ίδια με διάφορες δηλώσεις της όπως εκείνη του 2011 που έκανε λόγο για τεμπέληδες Έλληνες, λέγοντας ότι «δεν μπορούμε στην Ευρώπη ο ένας να έχει όλη την ώρα διακοπές κι ο άλλος να μην έχει σχεδόν καθόλου».

Σ’ αυτό της απαντάει το περιοδικό γράφοντας ότι ο μέσος Έλληνας εργαζόμενος δουλεύει σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ 2039 ώρες το χρόνο, ενώ οι Αμερικανοί 1786, οι Ιταλοί 1786 και οι Γερμανοί μόλις 1405.

Και προσθέτει ότι οι Έλληνες έχουν υποστεί μαι τελείως ανισόρροπη πολιτική λιτότητας που έχει οδηγήσει σε απώλεια 25% του ΑΕΠ, τα φτωχά νοικοκυριά σε απώλεια του 86% του εισοδήματός τους ενώ τα πλούσια μόνο σε 20%.

Η ανεργία ανέβηκε από το 7,6 στο 26% και στους νέους είναι στο 44%. Κι όλα αυτά χωρίς κανένα μακροοικονομικό νόημα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, επικαλούμενος έρευνα του Gustav Horn για τα παραπάνω στοιχεία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η γνωστή ελληνοτουρκική φιλία, μία αποδεδειγμένη μονομερής πράξη από την Ελλάδα προς την Τουρκία, συνοδευόμενη από τεράστια φοβικότητα (δεν θέλουμε να πιστεύουμε πως ισχύει άλλο κάτι πέραν της πολιτικής δειλίας) κατόρθωσε σε ένα διάστημα 40 χρόνων να μειώσει τις ελληνικές εθνικές θέσεις και να αποδεχθεί (έστω και έμμεσα) σειρά παράνομων αιτημάτων της γείτονος εις βάρος των ελληνικών εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Οποτεδήποτε η Τουρκία παραβίαζε την "ελληνοτουρκική φιλία" και τις θέσεις της Ελλάδας, όπως αυτές υποστηρίζονται από το διεθνές δίκαιο και από διεθνείς συμβάσεις, οι κυβερνήσεις των Αθηνών, ακολουθώντας μία παράλογη τακτική υποχώρησης, σιωπής και εν γένει παρακολούθησης των εξελίξεων, κατόρθωσαν να "παραδώσουν χώρο" και να καταστήσουν την Τουρκία ως "παίκτη - ρυθμιστή" των όσων συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή που οριοθετείται από τα Βαλκάνια έως και την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο.

Έτσι, η σημερινή κυβέρνηση, επανέλαβε την τραγική - φοβική εικόνα, χωρίς να διαφύγει των μέχρι και χθες τοποθετήσεων ελληνικών κυβερνήσεων, ακολουθώντας την τακτική της επανάληψης του διεθνούς δικαίου απέναντι σε μία Τουρκία που δεν αναγνωρίζει κανένα δίκαιο και καμία διεθνή συμφωνία (ακόμη και δική της) πέρα από τα συμφέροντά της.

«Ουδεμία αμφισβήτηση και ουδέν σημείο αμφιβολίας υφίσταται σχετικά με το καθεστώς οποιουδήποτε νησιού ή νησίδας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο», επισημαίνεται σε απάντηση του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών Κωνσταντίνου Κούτρα στις πρόσφατες τοποθετήσεις του Τούρκου Υπουργού Άμυνας στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, με τις οποίες αμφισβήτησε την κυριαρχία της Ελλάδας σε αριθμό ελληνικών νησιών.

Ο κ. Κούτρας προσθέτει ότι «η διεθνής νομιμότητα είναι από τις βάσεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού και δεν μεταβάλλεται ούτε με προθέσεις παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου ούτε με μονομερείς δηλώσεις ή ενέργειες».

Σημειώνεται ότι πριν από τρείς ημέρες συζητήθηκε στην τουρκική εθνοσυνέλευση ερώτηση βουλευτών σύμφωνα με τις οποίες 16 μικρά ελληνικά νησιά και βραχονησίδες βρίσκονται «υπό ελληνική κατοχή» και καλούσαν την κυβέρνηση να αντιδράσει, ενώ η τουρκική κυβέρνηση δεν αποστασιοποιήθηκε επί της ουσίας από το περιεχόμενο της ερώτησης.

Πρόκειται για μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη διαδικασία στην τουρκική εθνοσυνέλευση που συντηρεί την θέση της Άγκυρας περί γκρίζων ζωνών με ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο όμως.

Όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν υφίσταται καμία διάθεση -επί της ουσίας- υποστήριξης των ελληνικών θέσεων και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Επαναλαμβάνεται η τακτική της οχύρωσης - άμυνας και παρακολούθησης των κινήσεων της επιτιθέμενης Τουρκίας, χωρίς κανείς από τα πολιτικά Επιτελεία να διαννοηθεί πως το επαναλαμβανόμενο λάθος δεν είναι απόδειξη ανοησίας, αλλά και ενισχύει τις θέσεις του θρασύτατου αντιπάλου, ο οποίος επανέρχεται και αυξάνει την πίεσή του τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά.

Ποιός κυβερνητικός παράγοντας, άραγε, θα σκεφτεί κάποια στιγμή τα αυτονόητα και την ουσιαστική αντιμετώπιση του "φαινομένου" που απειλεί ευθέως την Ελληνική εθνική κυριαρχία; Ποιός θα τολμήσει να θέσει θέμα αυστηρής οπισθοχώρησης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, με την "απειλή" άσκησης άμεσων ολομέτωπων μέτρων αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας;
Ποιός πολιτικός θα τολμήσει να θέσει θέμα "casus belli" (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) προς την Άγκυρα, εάν τολμήσει να επαναλάβει θέσεις και αιτήματα που προσβάλουν την Ελληνική εθνική κυριαρχία;

Αναγνώστης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τις προάλλες είχαμε την περίπτωση του εκδότη της διαβόητης κιτρινοφυλλάδας, ο οποίος πιάστηκε με την κλεμμένη κότα στο χέρι, αφού είχε προηγηθεί φορολογικός έλεγχος και πόρισμα, το οποίο διαπίστωνε ρητά ότι ο λαμογιότατος αυτός κύριος δεν μπορούσε να δικαιολογήσει μερικά από τα κλεμμένα εκατομμύρια που βρέθηκαν στην κατοχή του. Η δικαιοσύνη, που είναι τυφλή, θεότυφλη για την ακρίβεια, τον έκρινε αθώο, με βούλευμα. 

Πέρασαν λίγες μέρες και, σαν το κερασάκι στην τούρτα της αδέκαστης δικαιοσύνης, ήρθε στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας η αθώωση του αλήστου μνήμης τυχάρπαστου, που πριν λίγα χρόνια, την εποχή που παρίστανε τον υπουργό, αντί να συλλαμβάνει, ως όφειλε, τους φοροδιαφεύγοντες συγγενείς του και τους φοροκλέφτες και καταχραστές πολιτικούς του φίλους, αυτός ο αστείος ανθρωπάκος τριγυρνούσε ανά την υφήλιο με σακίδιο στους ώμους, διατυμπανίζοντας παρέα με τον "πρωθυπουργό" του, ότι η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη χώρα και ζητώντας από πάνω και δανεικά, την ώρα και τη στιγμή που παρομοίαζε την ελληνική γαλέρα με τον "Τιτανικό". Αθώος κι αυτός! Σπουδαίος πρότερος έντιμος βίος, μα την αλήθεια, αυτός που του αναγνωρίστηκε! 

Κάποιοι, στην πρώτη όπως και στην δεύτερη περίπτωση, όπως και σε άλλες λιγότερο εμβληματικές δικαστικές αποφάσεις που έχουν δει τον τελευταίο καιρό το φως της δημοσιότητας, κατηγόρησαν και συνεχίζουν να κατηγορούν την κυβέρνηση των ολίγων εβδομάδων, για τα θλιβερά χάλια στα οποία έχει περιέλθει, εκτός όλων των άλλων, και ο θεσμός της δικαιοσύνης. 

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο θεσμός της δικαιοσύνης είναι ανεξάρτητος, κι έτσι όλοι αυτοί που κατηγορούν την κυβέρνηση για τα ατοπήματα ορισμένων εκ των "λειτουργών" της, τόσα ξέρουν, τόσα λένε. Όχι αδίκως, όμως… Λανθασμένα μπορεί να την κατηγορούν όλοι αυτοί την κυβέρνηση, αλλά όχι εντελώς αδίκως, αφού έτσι έχομε μάθει. Η δικαιοσύνη δεν ήταν ποτέ ανεξάρτητη στην Ελλάδα, την χώρα όπου θάλλει η φαιδρά ροδακινέα. Στα μάτια μας και στα μυαλά μας, η διαπλοκή των διακριτών κατά τα άλλα και κατά το Σύνταγμα εξουσιών, ήταν ανέκαθεν δεδομένη. 

Όμως στις 25 Ιανουαρίου, με την ψήφο μας, ζητήσαμε να αλλάξουν ορισμένα πράγματα στην καθημαγμένη μας Ψωροκώσταινα. Ανάμεσα στα άλλα που ζητήσαμε να αλλάξουν -και μάλιστα ένα από τα κυριότερα, αν όχι το κυριότερο, ήταν και αυτός ο τραγέλαφος που άστοχα και αδικαιολόγητα ονοματίζεται "Δικαιοσύνη" και που στην πραγματικότητα είναι ένα από τα εργαλεία της αδικίας που τόσο χαρακτηριστικά στιγματίζει την κοινωνία μας. 

Έπρεπε, λένε αυτοί που δεν καταλαβαίνουν από ανεξαρτησίες της δικαιοσύνης και άλλα τέτοια πράσινα άλογα, να σηκώσει το τηλέφωνο ο Πρωθυπουργός και να ζητήσει από τους δικαστές την παραδειγματική τιμωρία του τσαρλατάνου "υπουργού", με τον πρότερο έντιμο (sic) βίο, που έκοβε και έραβε τα ονόματα της περιώνυμης λίστας των φοροκλεφτών και των άλλων απατεώνων, χωρίς ποτέ να δίνει εντολή, αυτός, ακριβώς όπως και οι διάδοχοι του χαρτοφυλακίου του, για τον στοιχειώδη έλεγχο της λίστας Λαγκάρντ. Αυτή είναι η αλήθεια: η ουσία των πραγμάτων είναι που ενδιαφέρει τον περισσότερο κόσμο και τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες για τους σπουδαγμένους και τους νομομαθείς. 

Όμως, όπως και να το κάνομε, ο σημερινός Πρωθυπουργός δε μπορεί κι ας ελπίσουμε ότι δεν θέλει κι όλας, να μιλάει με τον "Παναθηναϊκάκια" ή με τον "Ολυμπιακάκια" ή με τους υπόλοιπους παρατρεχάμενους των δικαστικών και των παραδικαστικών κυκλωμάτων, σεβόμενος τον ρόλο του, εμάς όλους και το Σύνταγμα. Όταν όμως η δικαιοσύνη είναι τόσο ανεξάρτητη ώστε ορισμένοι "λειτουργοί" της, εν μέσω αυτής της ταπεινωτικής, ηθικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης που βιώνουμε όλοι στο πετσί μας, αθωώνουν εμβληματικούς φοροφυγάδες και περιώνυμους πλαστογράφους, με κάποιο τρόπο πρέπει να ανοίξει αυτή η συζήτηση και να βρεθεί ο ενδεδειγμένος τρόπος για να επιβληθεί η αυτοκάθαρση του θεσμού. Όπως όλες οι κοινωνικές ομάδες, έτσι και η ομάδα των δικαστών έχει κι αυτή του καλούς, τους κακούς και του άσχημούς της, ακριβώς όπως και ολόκληρη η κοινωνία μας. 

Συνηθίζομε να είμαστε όλοι μας ειδικοί επί παντός επιστητού, αλλά δυστυχώς, καθόσον με αφορά, αυτή τη φορά δεν θα μπορέσω να δώσω τα φώτα μου για το πώς μπορεί να δρομολογηθεί αυτός ο αυτοκαθαρμός χωρίς την ενεργητική εμπλοκή της εκτελεστικής εξουσίας ούτε ξέρω πώς θα τα καταφέρομε, ως κοινωνία, ούτε αν ποτέ θα τα καταφέρομε, να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη σε αυτή τη διαδικασία που λέγεται απονομή δικαιοσύνης. 

Το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα, είναι ότι αθωωτικές δικαστικές αποφάσεις όπως αυτή που αφορά στην υπόθεση του ανεκδιήγητου εκδότη ή την άλλη του πλαστογράφου "υπουργού", αποδεικνύουν ότι η δικαιοσύνη, έτσι όπως λειτουργεί στην Ελλάδα, όχι μόνον δεν είναι τυφλή, αλλά μας αφήνει με πλήρη τη βεβαιότητα ότι είναι αλλήθωρη -κι εκτός από αλλήθωρη, είναι και κουτσή και κουφή και χανσενική κι ότι κουβαλάει ένα σωρό από απαίσια κακά και χίλια δυο ελαττώματα. 

Τέτοιες αποφάσεις, έρχονται για να μας θυμίζουν την αγεφύρωτη απόσταση που χωρίζει ορισμένους από τους ανώτερους "λειτουργούς" της δικαιοσύνης από τον θεσμό καθεαυτό κι αποκαλύπτουν το χάσμα που χωρίζει την κοινωνία μας, η οποία ομονοεί στο σύνθημα που γράφεται στους τοίχους μας και που λέει ότι η δικαιοσύνη είναι σαν το δηλητηριώδες φίδι που δεν κεντρώνει τους παπουτσωμένους με τα σινιέ παπούτσια, παρά μόνο τους ξυπόλυτους! 

Τέτοιες αποφάσεις, αφήνουν μόνο πικρή γεύση στα στόματά μας και ανεκπλήρωτη την καθολική κοινωνική μας απαίτηση για απονομή δικαιοκρισίας, επιτέλους! 

Τέτοιες αποφάσεις, αγνοούν την αδήριτη αναγκαιότητα για την αποκατάσταση της κακομοίρας της νομιμότητας που διακορευμένη, θεόγυμνη και σαπισμένη στο ξύλο, κάθεται συμμαζεμένη στη μοναχική γωνία της, κλαίγοντας βουβά... 

Δεν μας ενδιαφέρει τι θα κάνετε ή τι δεν θα κάνετε κύριε Πρωθυπουργέ, κύριε υπουργέ της Δικαιοσύνης, κυρίες και κύριοι δικαστές, αλλά γρηγορείτε! 

Ως να μην έχει αλλάξει τίποτα σε αυτόν τον τόπο! Ως να μην πέρασε ούτε μια μέρα…


Πηγή MyPillowBook

Η σύνθεση είναι από την ΟΚΤΑΝΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Κατερίνας Γκαράνη

Χωρίς γραμμές δεν υπάρχουν όρια και χωρίς όρια δεν υπάρχει σεβασμός. Το τραγικότερο έγκλημα των ελληνικών κυβερνήσεων είναι ότι έσβησαν συνειδητά και στο όνομα της δήθεν εθνικής ομοψυχίας έναντι του τρόμου της οικονομικής καταστροφής όλες τις γραμμές. Γραμμές που διαχώριζαν την διαφορετικότητα των ιδεολογιών και την διαφορετικότητα των τάξεων. Όταν τελείωσαν με αυτά τα νοητά σύνορα άρχισαν να αποδυναμώνουν και τις χαράξεις των εθνικών συνόρων.

Δεν χρειάζεται να αλλάξεις ταμπέλα στην Μακεδονία ή στην Κρήτη και να την προσαρτήσεις σε ένα άλλο κράτος. Αποδυναμώνεις τους φύλακες-πολίτες οικονομικά, τους κάνεις μεθοδευμένα απολιτίκ, τους μετατρέπεις σε μία ομοιογενή μάζα άνευ ιδεολογικών συντεταγμένων με πρώτο μέλημα το βασικό ένστικτο της επιβίωσης και τους σώζεις βάζοντας ξένους διαχειριστές να τους πετούν ένα ξεροκόμματο επιδοτούμενο μέσω ΕΣΠΑ.

Τα σύνορα της Ελλάδας δεν υπάρχουν ουσιαστικά, αλλά μόνο στους χάρτες σαν κάτοψη σπιτιού που οι αρχιτέκτονες διαχειριστές τακτοποιούν την δική τους περιουσία κολλώντας ως ταπετσαρία τον ελληνικό λαό. Να μην πιάνει χώρο και να "δένει" με την έθνικ διακόσμηση των πραγματικών ιδιοκτητών.

Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη κατάσταση από την πολιτική ομοψυχία. 70 χρόνια πάλευαν όλοι οι διορισμένοι των μεγάλων παγκοσμίων δυνάμεων μέσω των κυβερνητών της χώρας, να φθάσουμε στο "εθνική ομοψυχία" και αυτό το κατάφεραν με τον πιο απλό τρόπο: Συγκυβερνήσεις διαφορετικών ιδεολογικών θεμελίων με κοινό στόχο την "εθνική κυριαρχία".

Για να έχεις όμως έθνος πρέπει να έχεις πολίτες. Για να έχεις πολίτες και όχι φοβισμένα ζώα προς σφαγή πρέπει να έχεις σκεπτόμενους ανθρώπους. Για να έχεις σκεπτόμενους πρέπει να έχεις ποιότητα μυαλών. Για να φθάσεις στην ποιότητα πρέπει να την διαχωρίσεις από την ποσότητα υλικών χειρίστης προέλευσης και μηδαμινής χρονικής διάρκειας. Για να κάνεις αυτόν τον διαχωρισμό βασικό στοιχείο είναι η ιδεολογία που σημαίνει κανόνες δράσης, ηθικής, αξιών, σκοπών με βάση πάντα το Σύνολο (ανάξιων και άξιων να αναπνέουν οξυγόνο).

Το "οι πολιτικοί είναι όλοι ίδιοι" που ακούγεται από τα στόματα των Ελλήνων είναι η νίκη των πολιτικών και κατ' έπεκταση των ξένων διαχειριστών τους. Τα κατάφεραν να είναι όλοι ίδιοι με αποτέλεσμα και οι ψηφοφόροι που τους εκλέγουν να είναι όλοι ίδιοι. Λαμόγια και εργάτες, επιστήμονες και λωποδύτες, πατριώτες και ξεπουλημένοι είναι όλοι ίδιοι. Γίναμε τελικά όλοι ίδιοι. Αλλάζουμε την ψήφο με ταχύτητα φωτός, όχι με την βάση των ηθικών γραμμών και αξιών, αλλά βάση να σώσουμε ο καθένας το τομάρι του. Έτσι λοιπόν, το σύνορο από τον ακριτικό Έβρο φθάνει μέχρι την κωλότσεπή σου. Θα τον υπερασπιστείς μόνο όσο η κωλότσεπη έχει τα προς τα ζην. Όταν αδειάσει βάζεις το "Πωλείται Έβρος" επισυναπτόμενο με το ψηφόδελτιο μέσα στην κάλπη που τυχαία θα βγάλει τα νούμερα μόνο για μια συγκυβέρνηση για την "εθνική σωτηρία"! Αν χρειαστεί να είναι αυτοδύναμη τότε τα μέλη της θα είναι προερχόμενα από όλες τις κομματικές παρατάξεις. Μένει η ταμπέλα, αλλάζει το προσωπικό αποδεικνύοντας ότι όλοι "κάνουν θυσίες" βάζοντας την δήθεν ιδεολογία στην δική τους κωλότσεπη.

Από τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων των τελευταίων 5 χρόνων αποδεικνύεται ότι η μάζα δεν έχει ιδεολογικές γραμμές τουτέστιν δεν έχει και ηθικούς φραγμούς. Ο πανικός είναι κακός σύμβουλος και αυτό το όπλο ξέρει να το χρησιμοποιεί μόνο αυτός που σε χειραγωγεί. Το ρόλο της σταθεροποίησης των κοινωνιών τον είχε πάντα η ιδεολογία. Αυτή ήταν που φρέναρε το φορτίο της κατρακύλας όλες τις εποχές, από άκρο εις άκρο του πλανήτη. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα δεν έχει πλέον φρένα με αποτέλεσμα την πραγματικότητα, η οποία είναι ακόμα στην αρχή της εξέλιξής της.

Δεν πρόκειται να εκτροχιαστεί το τρένο με το όνομα Greece διότι είναι σχεδιασμένο να βρίσκεται σε ράγες από αυτούς που το κατασκεύασαν. Το περισσότερο που μπορούν να κάνουν οι εξ αποστάσεως χειριστές των γραμμών είναι να του αλλάξουν κατεύθυνση για λίγα χιλιόμετρα σε άλλες σχεδιασμένες ράγες και να το οδηγήσουν εκεί ακριβώς που θέλουν. Ποια φρένα θα το σταματήσουν αυτό; Οι ιδεολογικές γραμμές που φρέναραν επιθέσεις εναντίον του λαού έχουν γίνει ομοιογενείς γραμμές που πάνω τους κυλάει το τρένο.

Το έγκλημα που έγινε στην Ελλάδα δεν ήταν οικονομικό, ήταν πολιτικό. Σωστά το στρέφει το τιμόνι η σημερινή κυβέρνηση κάνοντας την οικονομική κρίση πολιτική κρίση. Σωστά κόβει το σύνορο της Ελλάδας και συνεχίζει το ταξίδι της πολιτικής κρίσης με αφετηρία την Ελλάδα ως πανευρωπαϊκό θέμα πατώντας στις πανευρωπαϊκές γραμμές που οδηγούν όλα τα τρένα στον τελικό σταθμό των "κοινών" αποφάσεων.

Εκεί που θα γίνει η τελική πράξη της "Ευρωπαϊκής Ομοψυχίας". Θα είμαστε όλοι ίδιοι, όλοι φίλοι, όλοι σύμμαχοι χωρίς τον φόβο κανενός ιδεολογικού φρένου που θα οδηγούσε την κατάσταση στην κακιά λέξη: Εθνική συνείδηση. Δεν θα υπερασπιζόμαστε εμείς τα σύνορα. Θα το κάνουμε όλοι μαζί ευρωπαϊκά και ομόψυχα χαρακτηρίζοντας τις όποιες φωνές αντίδρασης ως ναζιστικές και αντιδημοκρατικές.

Έτσι πέφτουν τα σύνορα των χωρών. Τόσο εύκολα και τόσα αναίμακτα χωρίς καμία ιδεολογία να τα φρενάρει στον δρόμο του ολοκληρωτισμού. Αυτός είναι πλέον η μόνη ιδεολογία υπέρ κοινών οικονομικών συμφερόντων και όχι υπέρ κοινωνικών δικαιωμάτων. Γι αυτό ο ολοκληρωτισμός, όπως ο ναζισμός δεν ήταν ποτέ ιδεολογικό κίνημα παρά μόνο σύστημα οικονομικών συμφερόντων. Τις ιδέες τις γεννούν οι λαοί, τα συστήματα οι συντεχνίες των εξουσιών.

Μόνο κάτι κομματικές φωνές εκμεταλλευόμενες τις ιδεολογίες, για το θεαθήναι συνεχίζουν να δίνουν μάχες μέσω δελτίων τύπων αποδεικνύοντας ότι ο λαός είναι και για αυτούς, ότι είναι και για τους υπόλοιπους. Δέκτης μηνυμάτων και όχι πομπός αποφάσεων.

Όλοι ίσοι θα είμαστε, όλοι ίδιοι θα είμαστε. Όσο για τους αδιόρθωτους ιδεολόγους που θα συνεχίζουν να τραβούν γραμμές θα συνεχίζουν να τις τραβούν μετρώντας με αυτές τις ημέρες φυλάκισης στα τσιμεντένια κελιά ιδεολογικών κρατουμένων φτιαγμένα με αμερικάνικα υλικά και με ευρωπαϊκές προδιαγραφές.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτριος Κ. Φίλιππας
κατά κόσμον Διογένης ο Κυνικός


Ας μπούμε κατ΄ ευθείαν στο θέμα μας. Τι εννοούμε δηλαδή. Να, πως δήλωσε στο ΒΗΜΑ της Κυριακής ο κύριος Σαμαράς ότι «…δεν θα στηρίξουμε οτιδήποτε! Και κυρίως δεν θα στηρίξουμε νέες φορολογικές επιδρομές» της κυβέρνησης… Αυτό ακριβώς εννοούμε! Τώρα ξεχνά ο κύριος Σαμαράς τις δικές του φορολογικές επιδρομές στις ασθενέστερες τάξεις του Ελληνικού λαού ή ελπίζει στην λήθη, το να μην θυμάται ο λαός τα όσα φορομπηχτικά του επέβαλε; Εκτός και αν είναι τόσο υπερήφανος για τις δικές του φορολογικές επιδρομές που εννοεί ότι δεν θα επιτρέψει σε καμία άλλη κυβέρνηση να μοιάσει στην δική του!!! Ευτυχώς!

Αλλά δεν είναι μόνον ο κύριος Σαμαράς που ελπίζει να μην θυμόμαστε τα όσα δεινά επέβαλε σε αυτόν τον τόπο. Από εκεί που επί Σαμαροβενιζέλου είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα, είμαστε έτοιμοι να βγούμε από το μνημόνιο, να διώξουμε το ΔΝΤ, να βγούμε στις αγορές, μετά από δύο μήνες διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ, να που μαθαίνουμε από το περιοδικό Spiegel ότι έχουμε χρηματοδοτικό κενό 20 δις ευρώ!!! Ξαφνικά!!! Καλά, τι νομίζουν οι ξένοι, οι δανειστές μας; Ότι ξεχάσαμε ακόμη και τα συγχαρητήρια τους προς τον κ. Σαμαρά για το έργο του; Τόσο καιρό δεν ήξεραν για το κενό αυτό; Σε δύο μήνες έφερε την καταστροφή και τον όλεθρο η νέα κυβέρνηση της χώρας; Μπράβο της…

Μάλιστα όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα, η προηγούμενη, συντηρητική κυβέρνηση, είχε υποστηρίξει ότι θα μπορούσε να επιτύχει στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος της τάξης του 3% του ΑΕΠ το 2015, αλλά, όπως ανέφερε η πηγή που επικαλείται το περιοδικό, «μάλλον τίποτα δεν θα μείνει από αυτό»… Δηλαδή υπόσχεται κάτι τρελό η προηγούμενη κυβέρνηση, το δένουν οι άλλοι, οι δανειστές, κόμπο, άσχετο πόσοι Έλληνες θα πρέπει να θυσιαστούν στον βωμό του κυρίου Σαμαρά, για να φανεί αυτός, και μετά μας λένε ότι δεν μάλλον δεν θα μείνει τίποτα από αυτό… Ποτέ του μην σώσει και μείνει τίποτα από πρωτογενές πλεόνασμα αν είναι να καταστραφούν και άλλοι συμπατριώτες μας! Ως πότε θα κρατήσει αυτή η ανθρωποθυσία στη χώρα μας άπληστοι; Το πιο καλό από όλα πάντως είναι ότι όπως γράφει το δημοσίευμα, η οικονομική κατάσταση έχει επιδεινωθεί από τον Ιανουάριο, εξαιτίας της έλλειψης μεταρρυθμίσεων από πλευράς της κυβέρνησης Τσίπρα!!! Καλά ε; Ποιος νομίζουν ότι κυβερνά την χώρα; Ο κ. Τσίπρας ή ο Σούπερμαν;

Μήπως να θυμίσουμε στους δανειστές τι έγραφε ο Jean Quatremer στη Liberation στις 18 Δεκεμβρίου 2014; Ότι πχ «το Eurogroup δέχτηκε από την Ελληνική κυβέρνηση μια «αναπτυξιακή ατζέντα» τον Μάιο του 2014 και ότι της ζητήθηκε ένα συγκεκριμένο «πλάνο και χρονοδιάγραμμα δράσης» για τον Σεπτέμβριο. Αλλά, και αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος του Σαμαρά, δεν παρουσίασε κανένα πρόγραμμα, ούτε τον Σεπτέμβριο, ούτε τον Οκτώβριο ούτε τον Νοέμβριο δίνοντας την αίσθηση ότι «πραγματικά, οι Έλληνες είναι ανίκανοι να κρατήσουν το λόγο τους και μόλις φύγει η Τρόικα θα ξαναρχίσουν τα ίδια, όπως πριν», όπως εξηγεί στη Liberation μια υψηλή πηγή.

Αυτή την ανάλυση έκαναν για την Ελλάδα και οι αγορές και αποφάσισαν τότε να φύγουν από την χώρα. «Το μπορδέλο που επικρατεί τώρα (Δεκέμβριος του 2014) το δημιούργησε ο ίδιος ο Σαμαράς, ίσως συνειδητά για να αφήσει την καυτή πατάτα στον ΣΥΡΙΖΑ, ξέροντας ότι έχει σίγουρα εκλογές τον Ιανουάριο του 2015».

Και αυτά δεν τα λέμε εμείς, τα έγραψε ένας Γάλλος, τα είπαν υψηλές πηγές των δανειστών… Και δεν έκανε μόνο αυτά ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας. Φρόντισε να κάνει ότι είναι δυνατόν για να στεγνώσει η χώρα από ρευστό, συμφώνησε την δίμηνη παράταση του μνημονίου κλπ, για να έχουμε την περίφημη κατ’ αυτόν «αριστερή παρένθεση»…. Πατριώτης μιλάμε ο τύπος… Όχι ο Γάλλος αρθρογράφος, ο άλλος, ο φίλος του Βενιζέλου. Πάντα το καλό της χώρας κοιτούσε… Όχι την καρέκλα… Αλλά τι περίμενε κανείς; Παρέα με τον κ. Βενιζέλο δεν κυβερνούσε; Μαζί του ακόμη δεν συνεννοείται για την αντιπολιτευτική τακτική; Όμοιος ομοίω αεί πελάζει! Όμοιος τον όμοιο κι η κοπριά στα λάχανα, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός μας.

Αλλά επί Σαμαροβενιζέλου η λήθη έτρωγε και τις εφορίες, όλες τις εφορίες, σαν να είχε πέσει σύρμα από ψηλά, γιατί όπως αναφέρει το ρεπορτάζ εκτιμάται ότι κρύβεται ένας ολόκληρος θησαυρός πίσω από τις 5.157 υποθέσεις μεγαλοκαταθετών που αραχνιάζουν στα συρτάρια των εφοριών χωρίς κανένας εδώ και χρόνια να έχει ασχοληθεί με τον έλεγχο και τις διασταυρώσεις για πιθανή φοροδιαφυγή και επιβολή προστίμων. Το υλικό-βόμβα είχε εντοπίσει ο υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς από τότε που ήταν αντεισαγγελέας Π. Νικολούδης και το ξαναφέρνει τώρα στην επικαιρότητα…

Ειλικρινώς είναι να χάνει κανείς τα λόγια του σε αυτή τη χώρα. Είμαστε η χώρα, ο λαός, της υπερβολής. Εδώ που γεννήθηκε το «μέτρον άριστον» εδώ και χάθηκε. Είναι δυνατόν, μόλις πριν από δύο μήνες άλλαξε η κυβέρνηση, και οι ολετήρες του λαού αυτού, να γίνονται σήμερα τιμητές της νέας κυβέρνησης; Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί στο τέλος από το έργο της και εκεί θα φανεί αν θα είναι καλή ή μια από τα ίδια με τις προηγούμενες. Όχι στους δύο μήνες! Και μάλιστα σε δύο μήνες που εγχώρια και διεθνή συμφέροντα δεν της έχουν επιτρέψει όχι απλά να κυβερνήσει, να πάρει ανάσα. Γιατί προσπαθούν να την αιφνιδιάσουν τώρα που είναι αρχή και λογικό είναι να μην γνωρίζει πώς να αποφύγει πολλούς σκοπέλους.

Εμείς για την ώρα την μόνη ευθύνη που καταλογίζουμε στην κυβέρνηση αυτή είναι που δεν έχει πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. Γιατί οι ξένοι, οι δανειστές χρειάζονται τα ντόπια φερέφωνα τους για να δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα… Δηλαδή ανασφάλεια, τρόμο, πανικό… Και φυσικά όσα συμφέροντα στο εσωτερικό της χώρας κινδυνεύουν να μην βάζουν πια το δάχτυλο στο μέλι, πιο μέλι, τον βασιλικό πολτό, είναι πρόθυμοι και άξιοι συμπαραστάτες των ξένων συμφερόντων. Το μέτωπο κοινό, αλλά ο καθένας εδώ κοιτά τα συμφέροντα του… Όλα και όλα.

Η κυβέρνηση οφείλει να εφαρμόσει άμεσα αυτά που υποσχέθηκε. Και υπάρχουν υποσχέσεις που δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος ούτε χρειάζονται την έγκριση των θεσμών. Αξιοκρατία παντού, κάθαρση όπου χρειάζεται, ακόμη και στην δικαιοσύνη γιατί φαίνεται ότι κάποιοι λειτουργοί της ακολουθούν δική τους προσωπική ατζέντα. Και επίσης να σταματήσει και η διγλωσσία ανάμεσα σε υπουργούς. Αυτή τη στιγμή πρωτεύουσα σημασία δεν έχει η ακριβής εφαρμογή της ιδεολογίας των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά η σωτηρία της πατρίδας και του λαού μας. Δηλαδή τι πειράζει τον κύριο Δρίτσα αν ιδιωτικοποιηθεί το Λιμάνι του Πειραιά, με τους όρους που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ και με τα ανάλογα σωστά ανταλλάγματα; «Η κυβερνητική θέση που έχει εξαγγελθεί στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης αναφορικά με το θέμα της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ ήταν σαφής», δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας. Αλλά μπροστά στο δάσος, τι είναι ένα δένδρο; Τι έχει σημασία κ. Δρίτσα; Να σωθεί ο λαός από την ολοκληρωτική καταστροφή ή να μην πωληθεί ο ΟΛΠ;

Καλή η ιδεολογία, καλή η θεωρία, αλλά υπάρχει και η πράξη. Ε, και δεν είναι εποχή τώρα, με τόσα και τόσα προβλήματα, για να κολλήσουμε στην θεωρία. Στο κάτω κάτω της γραφής, άμα ζητάς την βοήθεια των άλλων πρέπει να δώσεις και εσύ κάτι. Ακόμη και οι κομμουνιστές Κινέζοι δεν βοηθούν κανέναν λόγω ιδεολογίας. Όλοι κοιτούν το συμφέρον τους… Είναι πασίγνωστο δε ότι το μόνο τζάμπα τυρί είναι στην φάκα… Και κάτι τελευταίο. Στην ελληνική μυθολογία η Λήθη ήταν θυγατέρα της Έριδας και προσωποποίηση της λήθης, δηλαδή της λησμονιάς. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η Λήθη ήταν αδελφή του Θανάτου και του Ύπνου… Για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή… Και κυρίως να μην ξεχνάμε πολιτικά πρόσωπα και πράγματα, γιατί αλλιώς βλέπετε τι μας περιμένει…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ενώ τον τελευταίο καιρό αυξάνεται συνεχώς η τουρκική προκλητικότητα με διεκδικήσεις επί 16 νησιών στο Αιγαίο, καλό θα είναι να γνωρίζουμε μερικά πράγματα που αποδεικνύουν την τουρκική αυθαιρεσία η οποία «βρίσκει και κάνει» χωρίς να έχει κανένα νομικό, ιστορικό και πολιτικό έρεισμα.

Το ελληνικό κράτος ιδρύθηκε ουσιαστικά με το Πρωτόκολλο της 22 Μαρτίου 1829, μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας. Το Πρωτόκολλο αυτό καθόριζε τα σύνορα της Ελλάδας στην γραμμή Άρτας, Βόλου και εγκρίθηκε από την Οθωμανική κυβέρνηση.
Με την συνθήκη του Λονδίνου, στις 24 Απριλίου 1839, μεταξύ της Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας, δόθηκαν στην Ελλάδα η Εύβοια και οι Βόρειες Σποράδες.
Τα επόμενα χρόνια το σημαντικότερο ζήτημα του Αιγαίου για το νεαρό ελληνικό κράτος, ήταν το κρητικό πρόβλημα και ο ξεσηκωμός των Κρητικών για ένωση με την Ελλάδα. Στις 28 Νοεμβρίου 1897, η Κρήτη ανακηρύσσει μονομερώς την αυτονομία της. Τελικά και μετά τους νικηφόρους για την Ελλάδα βαλκανικούς πολέμους, σύμφωνα με τις συνθήκες του Λονδίνου, στις 30 Μαΐου 1913 και της Αθήνας, 14 Νοεμβρίου 1913, η Κρήτη ενσωματώνεται με την Ελλάδα.

Όσον αφορά την τύχη των άλλων νησιών του βορείου Αιγαίου που είχαν περιέλθει στην Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 5 της Συνθήκης του Λονδίνου, στις 30/5/1913, η Οθωμανική κυβέρνηση από την μια και τα Βαλκανικά κράτη από την άλλη (Βουλγαρία, Ελλάδα, Μαυροβούνιο, Σερβία), έδιναν στις μεγάλες δυνάμεις το δικαίωμα να αποφασίσουν για το μέλλον αυτών των νησιών. Η απόφαση των 6 μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ρωσία), στην συνδιάσκεψη του Λονδίνου το 1914, ήταν ότι στα νησιά του Αιγαίου που βρίσκονται υπό ελληνική κατοχή, πλην των νησιών Ίμβρου και Τενέδου, θα διατηρηθεί η ελληνική κατοχή.

Η Οθωμανική κυβέρνηση δεν δέχτηκε την απόφαση αυτή και με απαντητικό υπόμνημα στις 16 Φεβρουάριου 1914, ενώ δέχεται την συμφωνία για την Ίμβρο και Τένεδο, απορρίπτει την απόφαση για τα αλλά νησιά. Η Οθωμανική άποψη ήταν ότι και η Σαμοθράκη και η Λήμνος θα έπρεπε να μείνουν υπό τουρκική κυριαρχία με το ίδιο σκεπτικό που έμειναν τα νησιά Ίμβρου και Τενέδου, σαν τμήμα του Τσανάκ Καλέ. Όταν απορρίφθηκε το τουρκικό υπόμνημα προτάθηκε η αυτονομία των νησιών αυτών, όπως επίσης και της Λέσβου, Χίου, Σάμου και την Ικαρίας. Και το αίτημα αυτό όμως της Τουρκίας απορρίφθηκε από την Ελλάδα και τον εκπρόσωπο της Αγγλίας, λόρδο Curzon, οι οποίοι έκαναν αναφορά στις συνθήκες του 1913 και στην απόφαση του 1914.

Παρ’ όλο που οι Οθωμανοί υποστήριξαν τότε ότι τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου μεταξύ των 1914 και 1923 βρίσκονταν υπό την κατοχή της Ελλάδας, μετά την συνθήκη της Λοζάνης η Τουρκία με το άρθρο 12 της συνθήκης αποδέχτηκε την απόφαση του 1914. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου εκτός από την Ίμβρο, Τένεδο και τα νησιά που αναφέρονται στο άρθρο 15 (Δωδεκάνησα), τα οποία δόθηκαν στην κυριαρχία της Ιταλίας.

Το άρθρο 13 της συνθήκης της Λοζάνης περιλαμβάνει το θέμα της αποστρατικοποίησης που περιλαμβάνεται και στην συνθήκη του Λονδίνου.
Το άρθρο αυτό αναφέρει τα εξής:
Άρθρο 13.
1) Στα αναφερόμενα νησιά δεν θα κατασκευαστεί καμία ναυτική βάση και καμία οχύρωση.
2) Θα απαγορευτεί η πτήση των ελληνικών στρατιωτικών αεροπλάνων και άλλων εναέριων οχημάτων πάνω από τα παράλια εδάφη της Ανατολίας. Σε αντάλλαγμα και η τουρκική κυβέρνηση θα απαγορεύσει την πτήση των στρατιωτικών της αεροπλάνων και άλλων εναέριων οχημάτων πάνω από τα προαναφερθέντα νησιά (κάτι που το παραβιάζει συνεχώς η Τουρκία από την δεκαετία του εβδομήντα).
3) Σε αυτά τα νησιά οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις δεν θα είναι περισσότερες από τον αριθμό των στρατιωτών που θα μπορεί να έχει κληθεί κανονικά (δηλαδή δεν αναφέρεται η πλήρης απουσία στρατιωτικών τμημάτων) και να εκπαιδευτεί επί τόπου και οι δυνάμεις της χωροφυλακής και της αστυνομίας θα είναι ανάλογες με αυτές που είναι σε ολόκληρη την Ελληνική χώρα.
Η δημιουργία από την Τουρκία της Στρατιάς του Αιγαίου από το 1975 και μετά είναι τουρκική παραβίαση της συνθήκης.

Οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία και συνεπώς η διάδοχός της, τουρκική κυριαρχία συνεχίζεται νόμιμα επί των νησιών που απέχουν λιγότερο από τα τρία μίλια από την τουρκική ακτή, όπως οι Ζουράφα, Αντίψαρά, Φούρνοι, Σερκγίτσι, Σιγκρί, Κασόνησος, και άλλα ακόμα και αν αυτά τα νησιά βρίσκονταν υπό ελληνική κατοχή στις 13 Φεβρουάριου 1914, παρά του ότι αποδέχτηκαν την απόφαση του 1914.
Αλλά οι Τούρκοι προχωρούν ακόμα περισσότερο και ισχυρίζονται ότι επειδή η απόσταση των τριών μιλίων που αναφέρεται εκείνη την εποχή στην Συνθήκη, είναι το εύρος των χωρικών υδάτων εκείνης της εποχής, συνεπώς… σήμερα που το εύρος των χωρικών υδάτων είναι έξη μίλια, όλα τα νησιά και οι βραχονησίδες που δεν αναφέρονται στην συνθήκη της Λοζάνης και είναι σε απόσταση μικρότερη των έξη μιλίων από τις τουρκικές αρχές… ανήκουν στην Τουρκία!!!

Στη συνέχεια η Τουρκία προσπάθησε να αλλάξει την συνθήκη της Λοζάνης σχετικά με την αποστρατικοποίηση των Στενών. Η συνθήκη του Μοντρέ που τέθηκε σε ισχύ στις 20 Ιουλίου 1936, ρυθμίζει ότι τα στενά μπορούν να επαναστρατικοποιηθούν. Το 1ο άρθρο όμως της συνθήκης Μοντρέ, καταργεί ολοκληρωτικά το 4ο και 6ο άρθρο της συνθήκης της Λοζάνης, που περιλαμβάνει την περιοχή αποστρατικοποίησης στην οποία όμως περιέχεται και η νήσος Λήμνος και Σαμοθράκη. Συγκεκριμένα το άρθρο 4 της Συνθήκης του Μοντρέ, ορίζει, «ότι η Ελλάδα ουδεμία υποχρέωση έχει για αποστρατικοποίηση των νησιών». Το ίδιο επιβεβαίωσε και ο τότε Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Ρουσδή Αρράς, στην τουρκική βουλή όταν είχε δηλώσει ότι η Συνθήκη του Μοντρέ περιλαμβάνει και την Λήμνο και την Σαμοθράκη.

Τα Δωδεκάνησα είναι το τελευταίο νησιωτικό συγκρότημα του Αιγαίου που επανήλθε στην ελληνική κυριαρχία. Η Ιταλία κατέλαβε τα Δωδεκάνησα κατά την διάρκεια του τουρκο-ιταλικού πόλεμου το 1911-12. Σύμφωνα με το άρθρο 2 της συνθήκης του Ouchy, αποφασίστηκε η Ιταλία να αποσυρθεί από τα Δωδεκάνησα και η Οθωμανική αυτοκρατορία από την Μεγάλη Τρίπολη της Λιβύης. Η Ιταλία δεν τήρησε την συνθήκη του Ouchy, ενώ στο μεταξύ είχαν αρχίσει οι Βαλκανικοί πόλεμοι. Η Τουρκία όμως αναγνώρισε την ιταλική κατοχή των Δωδεκανήσων με την συνθήκη ειρήνης της Λοζάνης. Σύμφωνα με το άρθρο 15 της συνθήκης, η Τουρκία εγκαταλείπει στην Ιταλία τα 13 νησιά που κατονομάζονται ένα προς ένα, καθώς και τις παρακείμενες νησίδες και στο τέλος του άρθρου αναφέρεται και η νήσος Καστελόριζο. Διαφωνία που υπήρξε για τις βραχονησίδες διευθετήθηκε με την συμφωνία στις 4 Ιανουαρίου 1932, που επικυρώθηκε και από την Ιταλία και από την Τουρκία και οι παρακείμενες βραχονησίδες παραχωρήθηκαν στην Ιταλία. Τα νησιά αυτά μεταβιβάστηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα, με το άρθρο 14 της Συνθήκη των Παρισίων του 1947, με τον όρο να είναι αποστρατικοποιημένα.

Σύμφωνα λοιπόν με τις τουρκικές αυθαίρετες απόψεις δεν είναι δυνατόν να μεταβιβαστούν τα Δωδεκάνησα σε άλλη χώρα με μια συνθήκη στην οποία δεν μετέχει η Τουρκία.
Δεύτερο, αναφέρεται ότι η Τουρκία δεν έκανε δεκτό το πρακτικό που συντάχθηκε το 1932 μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας για το καθεστώς των υπολοίπων βραχονησίδων και νησιών μεταξύ Δωδεκανήσων και Ανατολίας.
Σύμφωνα με την Τουρκία η συνθήκη της 4ης Ιανουαρίου 1932 μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας δεν ισχύει, γιατί δεν έχει επικυρωθεί από τα κοινοβούλια των δυο χωρών. Επίσης στην συνθήκη του Παρισιού του 1947, βάσει της οποίας παραδόθηκαν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα, δεν γίνεται αναφορά για την συνθήκη της 4 Ιανουαρίου του 1932.

Σε όλα αυτά θα πρέπει να τονιστεί ότι η Τουρκία δεν έχει καμία δυνατότητα να εγείρει αντιρρήσεις στην ελληνική πλευρά, παρά μόνο στην Ιταλία, γιατί σε αυτή είχε παραχωρήσει τα Δωδεκάνησα και στη συμφωνία των Παρισίων του 1947 η Τουρκία δεν ήταν πράγματι συμβαλλόμενη, γι αυτό και δεν δικαιούται να την επικαλείται όταν αναφέρεται στην στρατικοποίηση των Δωδεκανήσων (στην περίπτωση αυτή η Τουρκία αντιφάσκει, αφού επικαλείται την συνθήκη των Παρισίων, ενώ στην κατοχύρωση της ελληνικής κυριαρχίας στα Δωδεκάνησα δεν την δέχεται με το αιτιολογικό ότι δεν είχε κληθεί να την υπογράψει).

Το πρόβλημα της κυριαρχίας των βραχονησίδων «περιπλέκεται» σύμφωνα με την Τουρκία, γιατί το 1936 τα χωρικά ελληνικά ύδατα ήταν 6 μίλια ενώ τα τουρκικά ήταν 3. Βάσει αυτού, η Ελλάδα με δυο
κινήσεις το 1950 και 1953, έκανε ενέργειες να καθορίσει τα σύνορα μεταξύ Ανατολίας και νησιών περιλαμβάνοντας πολλές βραχονησίδες στην δική της κυριαρχία, με «αυθαίρετο» κατά τους Τούρκους τρόπο.

Στο θέμα εμπλέκεται και το πρόβλημα του νησιωτικού συμπλέγματος. Η νομική αρχή των νησιωτικών συμπλεγμάτων, κατά τους Τούρκους, είναι καινούργια και γι’ αυτό δεν μπορούν να προταθούν σ ένα ευρύτερο πλαίσιο κατά χωρών όπως η Τουρκία, όπου έχουν ξεκάθαρα υποστηρίξει ότι οι αρχές αυτές δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε κάποιες γεωγραφικές θέσεις.
Η Τουρκία, όπως προαναφέραμε, στην συνάντηση της Δεύτερης Επιτροπής της Συνθήκης του Διεθνούς Θαλασσίου Δικαίου, στις 12 Αυγούστου 1974, διευκρίνισε ότι θα αρνηθεί κατηγορηματικά την εφαρμογή των αρχών των νησιωτικών συμπλεγμάτων και στα κράτη των οποίων η χώρα δεν αποτελείται καθ’ ολοκληρία από νησιά και επέσεισε την προσοχή στο γεγονός και στην περίπτωση της εφαρμογής μιας τέτοιας λύσης σε μια στενή και με ιδιαιτερότητες θάλασσα, όπως το Αιγαίου.

Η Τουρκία ανέπτυξε και διπλωματική προσπάθεια για να επικυρώσει τις απόψεις της για τις βραχονησίδες. Σε κοινή πρόταση που κατατέθηκε στις 11 Ιουλίου 1977, η Τουρκία μαζί με την Αλγερία, Ιράκ, Ιρλανδία, Λιβύη, Μαδαγασκάρη, Νικαράγουα, Ρουμανία, Καμερούν, υπήρχε η διάταξη ότι νησιά ενός κράτους που βρίσκονται στην υφαλοκρηπίδα και την οικονομική περιοχή ενός άλλου κράτους και επηρεάζουν την υφαλοκρηπίδα και την οικονομική περιοχή άλλων κρατών, λόγω της γεωγραφικής του θέσης, δεν θα έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα και οικονομική περιοχή.

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι σύμφωνα με την Σ.Δ.Θ.Δ. τα προβλήματα μεταξύ των χωρών πρέπει να επιλυθούν μέσω διαπραγματεύσεων μεταξύ των χωρών. Κατηγορεί την Ελλάδα ότι αρνείται τις διαπραγματεύσεις γιατί θεωρεί το Αιγαίο δικό της κυρίαρχο χώρο, ακόμα και αν αυτή η στάση της Ελλάδας είναι βραχυπρόθεσμα επιζήμια γι’ αυτήν.
Η τουρκική άποψη επικαλείται την τρίτη παράγραφο του άρθρου της Σ.Δ.Θ.Δ., η οποία αναφέρει ότι οι βραχονησίδες που δεν είναι κατοικήσιμες δεν έχουν δική τους οικονομική δραστηριότητα και υφαλοκρηπίδα. Έτσι ο αριθμός των ελληνικών νησιών που είναι κατοικήσιμα είναι μόνο 130 και συνεπώς μόνο για αυτά τα νησιά δημιουργείται θέμα καθορισμού υφαλοκρηπίδας.
Η αυθαίρετη γενική αντίληψη της Τουρκίας για την Σύμβαση του Θαλάσσιου Δικαίου είναι ότι παρ' όλο που δεν την έχει υπογράψει, μπορεί να προβάλει αιτήματα βάσει της συνθήκης, ενώ η Ελλάδα που την έχει υπογράψει και την έχει επικυρώσει στο ελληνικό κοινοβούλιο, πρέπει να κινείται στα όρια της Συνθήκης.

Σαν επιστέγασμα της τουρκικής αυθαιρεσίας είναι πως η Τουρκία υποστηρίζει ότι τα προβλήματα του Αιγαίου λύνονται μόνο μέσω του δικαίου των κρατών και όχι του διεθνούς δικαίου και κατηγορεί την Ελλάδα ότι δεν θέλει τις διμερείς διαπραγματεύσεις και επίσης ότι ασκεί δικαίωμα επί πολλών νησιών και βραχονησίδων που δεν της έχουν δοθεί από καμία συνθήκη και, το κυριότερο, εξοπλίζει παρανόμως τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Ποιο σοβαρό κράτος θα μπορούσε να ανεχτεί όλες αυτές τις τουρκικές νομικές αυθαιρεσίες και ερμηνείες των διεθνών συνθηκών αλλά… «Ναστραντίν Χότζα» και πολύ περισσότερο να δεχτεί να αμφισβητηθεί το κυρίαρχο καθεστώς του στα νησιά του στο Αιγαίου;

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το σχέδιο της Μέρκελ για την Ευρώπη είναι να χρησιμοποιήσει το χρέος ως μοχλό για το ξεπούλη­μα δημόσιας περιουσίας προς όφελος γερμανικών επιχειρηματικών ομίλων, καταγγέλλει βουλευτής του Ντι Λίνκε

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Στις 5 η ώρα το απόγευμα μπήκε τη Δευτέρα στην καγκελαρία ο Αλέξης Τσίπρας. Ηταν μεσάνυχτα παρά 10 λεπτά όταν βγήκε! «Διάρκεια εντελώς ασυνήθιστη» γράφει η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» και εξηγεί γιατί: «Κανονικά, τα δείπνα με την Ανγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο τελειώνουν γύρω στις 9 το βράδυ». Οι δύο πλευρές, όπως ανακοίνωσε η γερμανική κυβέρνηση, συμφώνησαν να μην ανακοινώσουν τίποτα συγκεκριμένο για τις συνομιλίες Μέρκελ - Τσίπρα.

Η καγκελαρία δεν θέλει με τίποτα να εμφανίζεται ως ο γερμανικός Γολιάθ που στραγγαλίζει τον ελληνικό Δαβίδ. Κάνει πολύ πανευρωπαϊκό κακό στη Γερμανία μια τέτοια εικόνα. «Δεν πρόκειται για σύγκρουση ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Γερμανία σε καμία περίπτωση. Είναι σύγκρουση ανάμεσα στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες 18 χώρες - μέλη της Ευρωζώνης» επαναλαμβάνει φορτικά το Βερολίνο. Η αλήθεια είναι ότι η Γερμανία είναι αυτή που επιβάλλει τη θέλησή της στην Ευρωζώνη.

Καμία παραχώρηση προς την Ελλάδα δεν έκανε η Γερμανία, αν πιστέψουμε την πληροφόρηση που παρέχει ο γερμανικός Τύπος. Περί αυτού δεν είχαμε την παραμικρή αμφιβολία. Η ανησυχία μας αφορά τις παραχωρήσεις που ενδεχομένως να έκανε ο Ελληνας πρωθυπουργός στη Γερμανίδα καγκελάριο, όχι το αντίστροφο.

«Στη Ζώνη του Λυκόφωτος της Ευρώπης βρίσκεται η Ελλάδα» έγρα­φε η εφημερίδα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατικής διανόησης «Ντι Τσάιτ», σε ένα κατάπτυστο πρωτοσέλιδο άρθρο της. «Κανένας στην ΕΕ δεν μπορεί να θέλει μια ασταθή Ελλάδα, η οποία ψάχνει να βρει νέους φίλους έξω από την Ευρώπη. Ακόμη λιγότερο, μια χώρα που βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στον λαϊκισμό και στον εθνικισμό, καθώς βρίσκεται σε μια κρίση που δεν θέλει να τελειώσει» αναγράφεται στο ίδιο άρθρο. Καταλή­γει σε μια ρεαλιστική, πρακτική υπόδειξη: «Ο Τσίπρας θα πρέπει πολλές φορές να κάνει σαν να τηρεί τους κανόνες. Και οι Γερμανοί θα πρέπει πολλές φορές να κάνουν ότι δήθεν δεν παρατηρούν πως δεν τηρούνται όλοι οι κανόνες... Ετσι είναι η ζωή».

Οι αριστεροί Γερμανοί είναι αλήθεια ότι προειδοποίησαν τον Αλέξη Τσίπρα. «Η Μέρκελ υποκρίνεται στο θέμα της Ελλάδας» έγραψε η αριστερή βουλευτής Ζάρα Βάγκενκνεχτ του κόμματος Ντι Λίνκε στην ιστοσελίδα του. «Εμφανίζεται με καλό ύφος στο κακό αυτό παιχνίδι... Το σχέδιο της καγκελαρίου για την Ευρώπη είναι να χρησιμοποιήσει το χρέος ως μοχλό για το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας προς όφελος γερμανικών επιχειρηματικών ομίλων» υπογράμμισε.

Μείωση καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες έφερε η διαρκής γερμανική επίθεση εναντίον της Ελλάδας και τον μήνα Φεβρουάριο που κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ. Οπως ανακοίνωσε η Τράπεζα της Ελλάδος, τον περασμένο μήνα, τον πρώτο της πρωθυπουργίας Τσίπρα, αποσύρθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Σαφώς λιγότερα βέβαια από τον Ιανουάριο που ήταν πρωθυπουργός ο Σαμαράς, οπότε είχαν αποσυρθεί 12,2 δισεκατομμύρια, χώρια 4 δισ. ευρώ ακόμη που είχαν αποσυρθεί τον Δεκέμβριο.

Ο στραγγαλισμός της ελληνικής οικονομίας, στον οποίο συνειδητά προχωρεί η καγκελαρία του Βερολίνου προκειμένου να εξευτελίσει τον Τσίπρα, δεν οφείλεται όμως στην απόσυρση των καταθέσεων από τις τράπεζες της χώρας μας. Πέρυσι τον Ιανουάριο οι καταθέσεις ήταν 148,04 δισεκατομμύρια ευρώ, φέτος τον Ιανουάριο ήταν 140,47 δισεκατομμύρια. Καταθέσεις λιγότερες κατά 7,5 δισεκατομμύρια είναι φυσιολογικό φαινόμενο σε μια χώρα που οι κάτοικοί της γίνονται διαρκώς φτωχότεροι. Οπως όλα δείχνουν, είναι η παροχή ρευστότητας με το σταγονόμετρο από την ΕΚΤ που οδηγεί σε ασφυξία την πραγματική οικονομία της πατρίδας μας.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Του Παναγιώτη Τραιανού

Από το 1990, που η Γερμανία "ξαναμπήκε" στο παιχνίδι τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρχισε να "θυμάται" τον παλιό της "εαυτό". "Ξέχασε" τις υποκριτικές συγνώμες των "θαυμάτων" και μας θύμισε τον λόγο που την μισούσαν ακόμα και οι "πέτρες" στην Ευρώπη. Άρχισε να βάζει "χέρι" σε όλους τους Ευρωπαίους και κυρίως στην Ελλάδα. Στην "ευέξαπτη" Ελλάδα, την οποία δεν την είχε αποζημιώσει από την προηγούμενη "φασαρία" που προκάλεσε η ίδια. Πάλι το ίδιο σενάριο. Η Γερμανία τής Siemens και των Ναζί αδίκησε ολόκληρη την Ευρώπη, και την Ελλάδα πιο πολύ απ' όλους. Μπήκε μέσα στην Ελλάδα με το "άλλοθι" του Ευρωπαίου Εταίρου και διέλυσε τα πάντα...

Διέφθειρε τους πάντες, λεηλάτησε τα πάντα και μετά βγήκε στο "δρόμο" να καταγγέλλει τη "διεφθαρμένη" Ελλάδα.
Τώρα, που η Ευρώπη καταλαβαίνει τον ρόλο τής Γερμανίας, άρχισαν να "τρέχουν" τα γνωστά σενάρια. Τώρα, που η Ευρώπη "βλέπει" την αδικία τής Γερμανίας, ετοιμάζονται να την "σκεπάσουν" με την "αμαρτία" τής Ελλάδας, που θα την κάνει να ξεχαστεί μέσα σε μια στιγμή. Αυτό είναι το σχέδιο: Οι Αμερικανοβρετανοί "βλέπουν" το "δίκιο" τής Ελλάδας, για να "καπαρώσουν" εξ' αρχής τον ρόλο τού "καλού". Βλέπουν ότι την "κατέστρεψαν" οι Γερμανοί. Όμως, τώρα το κάνουν εκ του ασφαλούς και εις βάρος άλλων. Το δίκιο της πλέον δεν τους αφορά, γιατί αυτοί πληρώθηκαν την τοκογλυφία τους από την Ελλάδα. Το δίκιο της τώρα το στρέφουν εναντίον των Ευρωπαίων φορολογούμενων, οι οποίοι δάνεισαν αναγκαστικά στην Ελλάδα, για να πληρώσει τους τοκογλύφους. Το άδικο το πληρώθηκαν οι ίδιοι μέσω της Γερμανίας και τώρα τον λογαριασμό για το "δίκιο" τον στέλνουν στους Ευρωπαίους.

Γιατί; Για να έρθει η ώρα που οι λαοί θα "ξεχάσουν" τη Γερμανία και όλοι μαζί θα μισήσουν την Ελλάδα. Για να στοχοποιηθεί και πάλι η Ελλάδα. Να μείνει μόνη της σε μια γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, όπου δεν περνάει ο λόγος της. Να αισθάνεται αδικημένη και μόνη απέναντι στον γερμανικό γίγαντα, ο οποίος την προκαλεί καθημερινά Αυτός είναι ο στόχος τους τώρα: Να βάλουν τους λαούς τής Γερμανίας και της Ελλάδας στο μίσος. Να βάλουν απέναντι στη Γερμανία την Ελλάδα.

Γι' αυτόν τον λόγο - εντελώς "τυχαία" - τώρα, μετά από εβδομήντα χρόνια, οι "αμερικανικές" μυστικές υπηρεσίες "πούλησαν" στην Ελλάδα τα μυστικά αρχεία των Ναζί για τα εγκλήματά τους στην Ελλάδα. Η Γερμανία εφήμερα - και εις γνώση της - θα επωμιζόταν και πάλι τον ρόλο τού "κακού", ο οποίος θα έδινε τη δυνατότητα στις ΗΠΑ να "επιστρέψουν" και πάλι στην Ευρώπη με τον γνωστό ρόλο τού "σωτήρα".

Θα έδινε τη δυνατότητα στις ΗΠΑ να έλθουν με "χρήματα" και να εξουδετερώσουν την ευρωπαϊκή "βόμβα" χρέους, έστω κι αν δεν προλάβαιναν την "έκρηξη" του ελληνικού προβλήματος. Ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση - εκτός της Ελλάδας - σε ένα ενιαίο ΓιγαΜνημόνιο. Ένα Μνημόνιο, το οποίο θα επέτρεπε στους Γερμανοεβραίους τοκογλύφους να λεηλατήσουν τα πάντα στην Ευρώπη. Από τα χωράφια και τα εργοστάσια μέχρι τον πύργο τού Άιφελ και το Κολοσσαίο. Ξανά "μπλοκ" Αμερικανοβρετανών στον ρόλο τού "καλού" εναντίον των "κακών" Γερμανών, για να μην απειληθεί η Ευρώπη από τις εσωτερικές της συγκρούσεις ...Εξ αρχής κερδισμένοι οι Αμερικανοί και οι τοκογλύφοι και εξ’ αρχής χαμένοι οι Γερμανοί και δυστυχώς χαμένοι και οι ευρωπαϊκοί λαοί, οι οποίοι τοποθετήθηκαν αυθαίρετα στο "στρατόπεδο" εκείνο, το οποίο δήθεν θα υπερασπιστεί ο χαφιές Σόιμπλε. Στο "στρατόπεδο" εκείνο, το οποίο θα "χάσει" και θα "κουρευτεί", για να μπει σε "τροχιά" καταστροφής.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες, έχοντας πλήρη άγνοια των σχεδιασμών, βλέπουν τη φιλορωσική στάση τής Ελλάδας και ήδη την αντιπαθούν. Βλέποντας μάλιστα ότι πάει να "δραπετεύσει" από την "καταστροφή", την οποία έχουν πειστεί ότι την έχει προκαλέσει η ίδια, είναι έτοιμοι να τη μισήσουν. Είναι ταυτόχρονα καί τρομοκρατημένοι από τον "εχθρό" καί έτοιμοι να δεχθούν την αμερικανική βοήθεια πάλι. Η Γερμανία δεν έπαψε ποτέ να κάνει κακό στην Ελλάδα. Πάντα παρούσα σε ρόλο απολύτως αρνητικό σε κάθε κρίσιμη καμπή τής ελληνικής ιστορίας. Ένας κανονικός "αλήτης" τής ευρωπαϊκής γειτονιάς, ο οποίος "μισθώνεται" για να περιμένει στη "γωνία" να χτυπήσει, να κλέψει ή να κατηγορήσει αυτόν που του έχουν υποδείξει τα αφεντικά του. Ο εξωσχολικός "αλήτης" με το βεβαρημένο παρελθόν και την παροιμιώδη βίαιη συμπεριφορά, που έχει στοχοποιήσει τον πιο καλό και πιο φημισμένο "μαθητή" τής γειτονιάς. Το τελευταίο έγκλημα αυτού του "αλήτη" κατά της Ελλάδας είναι το σημερινό. Η Γερμανία σε ανύποπτο χρόνο - και εκμεταλλευόμενη την έννοια της εταίρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση - "μόλυνε" και στη συνέχεια "άλωσε" ένα ανεξάρτητο κράτος. Στην πραγματικότητα επανέλαβε τον εαυτό της. Αφού κατέκλεψε το θύμα της, άρχισε και πάλι τη γνωστή προτεσταντική πρακτική τής "καταγγελίας"...

Και πάλι καταγγέλλει ότι "βοηθά" αχάριστους ...Όπως τότε, που "βοηθούσε" την απελευθερωμένη Ελλάδα, στέλνοντας τους "μπράβους" τού Όθωνα, για να υποδουλώσουν τους Έλληνες στους τοκογλύφους ...Όπως τότε, που "βοηθούσε" την ανάπτυξή της, στέλνοντας τις ορδές τού Χίτλερ να την κατακτήσουν από "θαυμασμό" στους αρχαίους Έλληνες και έχοντας ως κρυφό στόχο μέχρι και τον εποικισμό της από Γερμανούς. Όπως πρόσφατα, που, αφού μας εξόπλισε με πανάκριβα άρματα - χωρίς βλήματα - και μας φόρτωσε με πανάκριβους "τσίγκους" - για την "πράσινη" ενέργεια - , μας άφησε μια "τρύπα" χρεών απίστευτη.

Η Ελλάδα έχει πέσει επανειλημμένως θύμα βιασμού από μια Γερμανία η οποία εμφανίζεται αμετανόητη. Αμετανόητη, σοβινίστρια και αλαζών. Αυτό, δηλαδή, το οποίο βλέπουμε σήμερα, είναι ένα τρομερό "Bullying" ενός μεγάλου κράτους εις βάρος ενός μικρότερου. Το κατά παραγγελία "Bullying" ενός "αλήτη". Το "Bullying" ενός μεγάλου αλλά θρασύδειλου κράτους, το οποίο εκμεταλλεύεται τις "πλάτες" των ισχυρών για να ωθήσει τον μικρότερο στην αντίδραση και το "λάθος", που θα του επιτρέψει να το "βιάσει" τιμωρητικά.

Μιλάμε για έγκλημα άνευ προηγουμένου. Η Γερμανία καθημερινά επιβεβαιώνει αυτούς, οι οποίοι μετά το τέλος τού Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ήθελαν σκληρά μέτρα εναντίον της. Επιβεβαιώνει αυτούς, οι οποίοι εξ' αρχής έβλεπαν ως μέγα κίνδυνο για την Ευρώπη όχι απλά την επανένωσή της, αλλά την ίδια τη βιομηχανική ανάπτυξή της. Η Γερμανία καθημερινά υποτροπιάζει και εξελίσσεται σε έναν πραγματικό καλπάζοντα "καρκίνο" τής Ευρώπης, θέτοντας και πάλι την ασφάλειά της σε κίνδυνο. Μια Γερμανία, η οποία έχει ήδη κοστίσει στην Ευρώπη εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρών και δεν δείχνει σημάδια μετάνοιας. Μια Γερμανία, η οποία καθημερινά δοκιμάζει την ανοχή των Ευρωπαίων με το θράσος της και, όσο δεν αντιδρά κανένας, γίνεται όλο και πιο προκλητική.

Αφού έκαναν τη δουλειά τους με τους δωσίλογους γόνους των παλιών τους συνεργατών και έβαλαν την Ελλάδα στο Μνημόνιο, στη συνέχεια επένδυσαν στη φτώχεια και την απελπισία τού ελληνικού λαού, για να περάσουν στην επόμενη "φάση". Άνοιξαν, μέσω της Ελλάδας, τον "δρόμο" του ΔΝΤ και για τους υπόλοιπους λαούς τής Ευρώπης και τώρα πρέπει να "σπρώξουν" την Ελλάδα στην καταστροφή, για να τους βάλουν όλους αυτούς σε Μνημόνιο. Για να μην "κάψουν" τους ντόπιους συνεργάτες τους, βγήκαν στη "γύρα" να ψάχνουν κορόιδο να πάρει τον "μουντζούρη" στα χέρια του. Έψαχναν έναν νέο "Ζαχαριάδη" για να τους κάνει τη δουλειά και να οδηγήσει την Ελλάδα στην "αγκαλιά" τής Ρωσίας.

Είναι πλέον ορατό σε όλους ότι θέλουν επειγόντως ένα GRexit, το οποίο όμως να μην είναι φυσιολογικό ...Ένα GRexit, το οποίο να συνδέεται με μια "ανάρμοστη" σχέση με τη Ρωσία, ώστε να μην αποτελεί επιλογή για κανέναν άλλο στην Ευρώπη. Με το GRexit επιθυμούν να οδηγήσουν σε "ομηρία" την ευρωπαϊκή οικονομία, προκειμένου να της "πουλήσουν" σωτηρία" και ταυτόχρονα να καταστρέψουν ολοσχερώς την Ελλάδα, ώστε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι να βλέπουν το Μέγα Μνημόνιο της Ευρώπης σαν "ευλογία". Με ένα "αιματηρό" GRexit θέλουν να αφαιρέσουν απ' όλους ως επιλογή την έξοδο από το ευρώ. Το GRexit σκοπεύουν να το κάνουν το αντίστοιχο του ελληνικού Εμφυλίου τής προηγούμενης εποχής.

ΟΙ ΗΠΑ, δηλαδή, ζητάνε από την Ελλάδα δήθεν να επισπευστούν οι διαπραγματεύσεις, τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση τα δίνει "όλα" και αυτές οι διαπραγματεύσεις καθυστερούν εξαιτίας τής Γερμανίας, η οποία - σημειωτέον - δεν κάνει τίποτε χωρίς εντολή ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ, δηλαδή, πάλι στο ίδιο "κόλπο" τού τζάμπα μάγκα. "Καλοπιάνουν" την Ελλάδα και βάζουν τη Γερμανία να την "κλωτσάει" ..."Καλές" με την Ελλάδα και με δική τους εντολή "κακή" η Γερμανία. Μιλάμε για "τζάμπα" μαγκιές, γιατί είναι φανερό ότι την επαφή με την Ελλάδα την έκαναν μόνο και μόνο για χάρη των "καλών" εντυπώσεων, οι οποίες θα τους χρειαστούν όταν στο μέλλον θα πρέπει να "τακτοποιήσουν" εκ νέου το ελληνικό "ζήτημα". Μέχρι να συμβεί αυτό οι ΗΠΑ θα "κρύβονται" πίσω από την προκλητική στάση τής Γερμανίας, η οποία "σπρώχνει" την Ελλάδα προς τη Ρωσία.

Οι ΗΠΑ στην κυριολεξία "καίγονται" αυτήν τη στιγμή. Γιατί; Γιατί το δημόσιο χρέος τους ξεπέρασε ήδη τα 18.200 δις δολάρια. Ποσό απίστευτο για τις ευρισκόμενες σε κοινωνική παρακμή ΗΠΑ. Απόλυτη παρακμή για ένα κράτος με πληθυσμό 320.000.000 ανθρώπων, του οποίου η παραγωγή έχει καταρρεύσει. Ένα κράτος με 50.000.000 πολίτες να επιβιώνουν χάρη στο κρατικό συσσίτιο. Ένα κράτος με 6.000.000 καταδικασμένους εγκληματίες. Ένα κράτος με δεκάδες εκατομμύρια ανασφάλιστους, οι οποίοι πεθαίνουν για λόγους που συναντάμε μόνον στις υποσαχάριες "Μπανανίες". Ένα κράτος, το οποίο δεν μπορεί πλέον να μοιράσει ούτε παυσίπονα στους καρκινοπαθείς του. Ένα κράτος, που το χρέος, το οποίο αναλογεί στον κάθε φορολογούμενο πολίτη του, μπορεί να ξεπερνάει τις 300.000 δολάρια.

Η οικονομία αυτού του κράτους, εξαιτίας των τοκογλύφων τής Νέας Υόρκης, είναι μια τεράστια "φούσκα". 13.000 δις είναι μόνον τα στεγαστικά τους δάνεια. 1.300 δις είναι μόνον τα φοιτητικά τους δάνεια. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο "σκάσει" κάποια απ' αυτές τις "φούσκες", θα καταρρεύσουν όλα γύρω τους και θα τους "πνίξει" ο Ατλαντικός. Θα χάσουν τον έλεγχο της Ευρώπης. Γιατί; Γιατί δεν μπορεί ο χρεοκοπημένος να χρηματοδοτεί "Μνημόνια" χρεοκοπημένων. Αν "σκάσει" πρώτη η αμερικανική οικονομία, θα φύγουν οι Αμερικανοί με τις "κλωτσιές" από την Ευρώπη. Η μόνη πιθανότητα των ΗΠΑ να διατηρήσουν τον παγκόσμιο ρόλο τους είναι να "σκάσει" πρώτη η ευρωπαϊκή οικονομία, ώστε να έρθουν αυτοί και να την "σώσουν", χρηματοδοτώντας την με τις "φωτοτυπίες" τής FED. Όμως, για να γίνει αυτό, χρειάζεται να μεθοδευτεί ένα πιστωτικό γεγονός, το οποίο θα την "εκτροχιάσει" οργανωμένα και εξ' αρχής κοστολογημένα, και σε αυτό τους είναι χρήσιμη η Ελλάδα.

Όλα αυτά είναι επικίνδυνα για την Ελλάδα, αλλά είναι πρωτίστως επικίνδυνα και γι' αυτούς που θα κάνουν τα σφάλματα. Είναι πρωτίστως επικίνδυνα για τον Τσίπρα και τους συμβούλους του. Αυτό, το οποίο θα του προτείναμε εμείς, είναι να "φάει" κι άλλον χρόνο από τον λίγο που απέμεινε στη "συμμορία". Να πάει στη Μόσχα, όπως επιβάλει ο σχεδιασμός, αλλά να εκμεταλλευτεί αυτήν την ευκαιρία υπέρ των συμφερόντων τής Ελλάδας. Να πάει εκεί και δηλώνοντας την αγάπη του και τον σεβασμό του για τους αδερφούς Ρώσους, να δηλώσει δημοσίως ότι η Ελλάδα θεωρεί τη Ρωσία αγαπημένη της "αδερφή", αλλά ότι η ίδια έχει καθήκοντα και ως "μητέρα"...

Να διεκδικήσει τον ρόλο που της ανήκει ιστορικά και κάποιοι της τον αφαίρεσαν με τις συκοφαντίες τους. Να δηλώσει στο παγκόσμιο και πανευρωπαϊκό κοινό ότι η Ελλάδα είναι "μητέρα" τής Ευρώπης και παραμένει όχι απλά πιστή σ' αυτήν, αλλά αποφασισμένη να δώσει τη μάχη της υπέρ αυτής, παραμένοντας μέσα στους μηχανισμούς της. Αυτό μπορεί να γίνει μόνον αν η Ευρώπη παραμείνει ενωμένη και "απομονώσει" τη Χαφιεδογερμανία, η οποία λειτουργεί με τον μόνιμα αντιευρωπαϊκό τρόπο. Γι' αυτόν τον λόγο έχουν "λυσσάξει" τα γερμανικά "σκυλιά" των τοκογλύφων. Δεν έχουν χρόνο, και τα αφεντικά πέρα από τον Ατλαντικό ήδη τα "μαστιγώνουν", γιατί "καθυστερούν". Με 18 τρις χρέος, τι χρόνο να έχουν οι τοκογλύφοι των ΗΠΑ; Χαρτονομίσματα του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων να τυπώσουν, θα πρέπει να έχουν 18.200 τέτοια χαρτονομίσματα. 18.200 "κομμάτια", όταν ο πλουσιότερος Αμερικανός, που είναι ο Γκέιτς, έχει "μόνο" 40. Πόσους "Γκέιτς" μπορεί να αντέξει να "χρωστά" ένα κράτος σαν τις ΗΠΑ;

Γι' αυτόν τον λόγο σήμερα όλοι οι λαοί έχουν στραμμένη την προσοχή τους στην Ελλάδα. Έστω και ενστικτωδώς γνωρίζουν ότι η Ελλάδα θα είναι και πάλι το "μέτρο" που θα "μετρηθεί" το δικό τους μέλλον. Ο δικός της "πόνος" θα είναι ο "πόνος" που και οι ίδιοι θα γευτούν. Η δική της "αιμορραγία" θα είναι αυτήν, η οποία θα τους προετοιμάσει για τη δική τους "αφαίμαξη". Γνωρίζουν ότι, αν δεν τα καταφέρει η Ελλάδα, δεν έχουν ελπίδες ούτε οι ίδιοι να τα καταφέρουν. Ειδικά οι λαοί τής Μεσογείου, οι οποίοι έχουν υποφέρει τα πάνδεινα στην εποχή των Προτεσταντών. Αυτοί βλέπουν τώρα το ελληνικό δράμα "παγωμένοι" από τον τρόμο των τοκογλύφων και των αντιποίνων που τους περιμένουν σε περίπτωση που υπερασπιστούν δημοσίως την "αμαρτωλή".

Η Ελλάδα, δυστυχώς, παρά το μικρό της μέγεθος, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας κολοσσιαίας σύγκρουσης συμφερόντων. Είναι πολύ "χρήσιμη" για τους ισχυρούς ως "σφάγιο", και τώρα πρέπει να δώσει τη μάχη της ζωής της για να επιβιώσει...

Πηγή ΕΑΜ Β'


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου