Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Ιαν 2012


Ενώ -σύμφωνα με πληροφορίες μας- 11 πολεμικά πλοία της Ρωσίας βρίσκονται εδώ και ημέρες στα ανοιχτά της Σητείας, το δράμα της Συρίας συνεχίζει να εξελίσσεται, με άγνωστα αποτελέσματα. Η "αρκούδα" φαίνεται πως δεν έχει καμία διάθεση να μείνει εκτός του παιχνιδιού που έχει ξεκινήσει τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο, όσο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή (βλ. Ιράν) και οι θέσεις της απέναντι στο "αντίπαλο δέος" (ΗΠΑ) καθημερινά γίνονται ολοένα και "σκληρότερες".

Η Ρωσία, η οποία έχει δεχθεί κριτική για πώληση όπλων στη Συρία, δεν έχει καμία πρόθεση να δικαιολογήσει τις πράξεις της στις ΗΠΑ, δήλωσε την Τετάρτη ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.Οπως μεταδίδει το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς, ο κ. Λαβρόφ μιλούσε μετά την άφιξη την προηγούμενη εβδομάδα ενός ρωσικού πλοίου στη Συρία από την Αγία Πετρούπολη, μετά από σταθμό στην Κύπρο όπου είχε προσωρινά εμποδιστεί ο απόπλους του.Οι ΗΠΑ είχαν εκφράσει ανησυχίες στη Ρωσία για το πλοίο.

«Δεν το θεωρούμε απαραίτητο να εξηγήσουμε εαυτούς ή να δικαιολογηθούμε, γιατί δεν παραβιάζουμε οποιεσδήποτε διεθνείς συμφωνίες ή οποιαδήποτε ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας (του ΟΗΕ)», δήλωσε κατά τη διάρκεια ετήσιας διάσκεψης Τύπου ο κ. Λαβρόφ.

Η απεσταλμένη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Εθνη Σούζαν Ράις είπε την Τρίτη ότι οι ΗΠΑ έχουν «πολύ σοβαρές ανησυχίες για την εισροή όπλων στη Συρία από οποιαδήποτε πηγή».

Ανέφερε ότι είναι ατυχές το γεγονός ότι δεν υπάρχει εμπάργκο εισαγωγής όπλων στη Συρία, όπου σύμφωνα με τον ΟΗΕ περισσότεροι από 5.000 πολίτες έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια της δεκάμηνης καταστολής αντικαθεστωτικών από την Κυβέρνηση του Προέδρου Μπασάρ αλ-Ασαντ.

Η Ρωσία, η οποία μαζί με την Κίνα μπλόκαραν ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας τον Οκτώβριο που απειλούσε με εμπάργκο στην εισαγωγή όπλων στη Συρία, εκφράζει την άποψη ότι ένα εμπάργκο θα σταματούσε τον εφοδιασμό της Κυβέρνησης ενώ από την άλλη μεριά θα μπορούσε να γίνεται παράνομη διοχέτευση όπλων στους αντικαθεστωτικούς.


Οι αγορές απορρόφησαν ευκολότερα του αναμενόμενου τις υποβαθμίσεις της Γαλλίας και άλλων οκτώ κρατών της Ευρωζώνης την Παρασκευή, όπως επίσης και την υποβάθμιση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας χθες από τον οίκο Standard & Poor’s. Επίσης δεν φάνηκε να αντέδρασαν καθόλου στην παύση των συνομιλιών μεταξύ των εκπροσώπων των πιστωτών και του ελληνικού δημοσίου, ενώ το ελληνικό Χρηματιστήριο, περιέργως πώς, ενισχύθηκε.

Ωστόσο το ελληνικό ζήτημα αναμένεται να απασχολήσει πολύ τους πάντες – πολιτικούς, αγορές αλλά και πολίτες – μέσα στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, αφού ελάχιστος χρόνος πια έμεινε για την ολοκλήρωση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους προκειμένου να αποφύγουμε τη ‘σκληρή’ ελληνική χρεοκοπία.

Τα νέα από την Αθήνα είναι ότι οι συνομιλίες θα επαναληφθούν από αύριο με στόχο να υπάρχει μια ολοκληρωμένη συμφωνία στις 23 Φεβρουαρίου, όπου θα γίνει η σύνοδος των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης. Τα νέα από τους πιστωτές είναι ότι θα προσφύγουν στη Γερμανίδα καγκελάριο Αγγέλα Μέρκελ προκειμένου να διατηρηθεί η αρχική συμφωνία για μείωση του ελληνικού χρέους το οποίο βρίσκεται στα χέρια του ιδιωτικού τομέα κατά 50% όπως θα γίνει άμα παραμείνει το επιτόκιο των νέων ελληνικών τίτλων κοντά στο 4.5% αντί να μειωθεί κάτω του 3% όπως ζητά εσχάτως η γερμανική κυβέρνηση – και βολεύει τη χώρα – οπότε και το κούρεμα του ιδιωτικού τομέα θα πλησιάσει το 80%.

Καθώς περνάν οι μέρες όμως, με εκατέρωθεν παζάρια και χωρίς αποτελέσματα, ως παράγοντας κλειδί αναδεικνύεται ο χρόνος. Γιατί το χρονοδιάγραμμα των δύο γεμάτων μηνών ή των μόλις 45 εργάσιμων ημερών που έχουν πια στη διάθεσή τους η Ελλάδα, ο ιδιωτικός τομέας, η Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να καταλήξουν κάπου έχει γίνει απελπιστικά σφιχτό.

Το τελικό όριο ορίζεται από τον χρόνο ωρίμανσης του πρώτου μεγάλου ελληνικού ομολόγου λήξης μέσα στο 2012 και ύψους 14.4 δις ευρώ που είναι στις 20 Μαρτίου. Η Αθήνα δεν είναι σε θέση να το αποπληρώσει αν δεν ολοκληρωθεί η συμφωνία με τους πιστωτές και δεν λάβει την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Σε περίπτωση που η εφαρμογή – προσοχή όχι η συμφωνία αλλά η εφαρμογή! – της συμφωνίας με τους πιστωτές δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι τότε, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί σε ‘σκληρή’ χρεοκοπία. Υποτίθεται ότι οι αγορές έχουν γενικά προεξοφλήσει αυτό το ενδεχόμενο, όμως η υλοποίηση του σεναρίου μπορεί κάλλιστα να μας δώσει πολλές απρόβλεπτες καταστάσεις.

Για να μην χρεοκοπήσει η Ελλάδα στις 20 Μαρτίου πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί ως τότε μια σειρά από πολλά, τεχνικά, δύσκολα και μεγάλα βήματα τα οποία εμπλέκουν όλους τους ενδιαφερόμενους.

Καταρχήν πρέπει να επέλθει κάποια συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών του ιδιωτικού τομέα. Οι συνομιλίες, όπως είπαμε, θα επαναληφθούν αύριο. Σε περίπτωση που η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι ανεπαρκής, η Ελλάδα μπορεί να υποχρεώσει και τους υπόλοιπους πιστωτές της να αποδεχτούν τη συμφωνία προχωρώντας σε μια υποχρεωτική αναδιάρθρωση που το πιθανότερο είναι ότι θα ενεργοποιήσει τα ασφαλιστικά συμβόλαια του ελληνικού χρέους. Αλλά για να ανοίξει ο δρόμος της υποχρεωτικής αναδιάρθρωσης, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει πρώτα να περάσει από το Κοινοβούλιο νομοθεσία για την εισαγωγή ρητρών συλλογικής δράσης στα ελληνικά ομόλογα με αναδρομική ισχύ.

Αμέσως μετά η Ελλάδα θα πρέπει να δώσει στη δημοσιότητα το σχέδιο που θα περιγράφει τα χαρακτηριστικά των ομολόγων που προσφέρει (απόδοση, διάρκεια κλπ.) και να καλέσει τους ομολογιούχους της να τις παραδώσουν τα παλαιά τους ομόλογα και να παραλάβουν τα νέα. Κατόπιν οι ομολογιούχοι θα πρέπει να εξετάσουν την προτεινόμενη συμφωνία – έστω και για τυπικούς λόγους – και να την αποδεχτούν επισήμως ή να την απορρίψουν.

Στην περίπτωση μιας υποχρεωτικής αναδιάρθρωσης, η Αθήνα θα πρέπει να διεξάγει μια ψηφοφορία μεταξύ των πιστωτών της με φυσική τους παρουσία για να διασφαλίσει ότι θα συμμετάσχει η πλειοψηφία στην αναδιάρθρωση και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει τις ρήτρες συλλογικής δράσης προκειμένου να δεσμεύσει τη μειοψηφία η οποία αντιτίθεται στη συμφωνία. Σε αυτό το στάδιο είναι πιθανό ορισμένοι πιστωτές να κινήσουν διαδικασίες εκκαθάρισης ενάντια στην Ελλάδα με διαφορά αιτιολογικά.

Ας υποθέσουμε ότι όλα μέχρι αυτού του σημείου έχουν πάει κατ’ ευχή ή ότι έχουν χρησιμοποιηθεί οι ρήτρες συλλογικής δράσης δεσμεύοντας τους ομολογιούχους της μειοψηφίας που δεν θέλησαν να συμμετάσχουν στη συμφωνία. Το επόμενο βήμα για να ολοκληρωθεί η ανταλλαγή είναι οι ομολογιούχοι να επιστρέψουν όντως στην Ελλάδα τους παλαιούς τίτλους τους και να πάρουν τους νέους.

Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο οι εταίροι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη θα πρέπει να της κόψουν μια … τεράστια επιταγή ύψους 60 δις ευρώ. Τόσα χρειάζεται η Ελλάδα για να ολοκληρώσει τη συμφωνία αυτή γιατί 30 δις ευρώ πρέπει να πάνε για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών που από τη στιγμή που θα αναλάβουν τις ζημιές για τους τίτλους του ελληνικού χρέους θα καταρρεύσουν δίχως νέα κεφάλαια και άλλα 30 δις ευρώ πρέπει να δοθούν προκαταβολικά στους ομολογιούχους – καθώς η συμφωνία προβλέπει ότι από το 50% της ονομαστικής αξίας των ελληνικών τίτλων που θα απομείνει μετά το ‘κούρεμα’ οι πιστωτές θα πάρουν 15% σε μετρητά και άλλα 35% σε νέους τίτλους – για να χρυσωθεί το πικρό χάπι των ζημιών τους…

Η Ευρωζώνη έχει ανακοινώσει ότι τα κράτη μέλη της θα συζητήσουν το ζήτημα της μεγάλης επιχορήγησης προς την Ελλάδα στη σύνοδο κορυφής της 30ης Ιανουαρίου. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι τα κράτη της Ευρωζώνης δίνουν τα κεφάλαια στην Ελλάδα και ότι η Ελλάδα τα παίρνει. Τότε και μόνον τότε η ανταλλαγή των ομολόγων μπορεί να προχωρήσει.

Πού καταλήγουν όλα αυτά; Στο ότι είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς πόσο χρόνος μπορεί να απαιτηθεί για καθένα από αυτά τα βήματα και ότι προφανώς πολλά μπορούν να πάνε στραβά από σήμερα μέχρι τις 19 Μαρτίου. Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ολοκλήρωση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους μέσα στους επόμενους δύο μήνες δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι η Ελλάδα σώθηκε ή ότι το χρέος της θα γίνει βιώσιμο. Σημαίνει μόνο ότι αποφεύγεται ο άμεσος κίνδυνος μιας σκληρής χρεοκοπίας.

Τέλος, καθώς τα ελληνικά ομόλογα δεν περιέχουν τις λεγόμενες ρήτρες συλλογικής δράσης αν η Αθήνα δεν καταφέρει να αποπληρώσει το ομόλογο που λήγει στις 20 Μαρτίου, μπορεί να προχωρήσει σε μια μορφή μίνι-χρεοστασίου – τουλάχιστον μιλώντας τεχνικά. Το γεγονός αυτό μπορεί όμως κάλλιστα να ενεργοποιήσει τα ασφαλιστικά συμβόλαια για κάποιο μέρος του ελληνικού χρέους και να προσφέρει τις πρώτες ενδείξεις σχετικά με το πόσο μη βιώσιμη έχει καταστεί πλέον η θέση της Ελλάδας. Αν γίνει κάτι τέτοιο, τρεις θα είναι οι πιο πιθανές άμεσες συνέπειες: πρώτον, η επιστροφή του τρόμου στις αγορές που θα αποκτήσουν μια πρώτη εικόνα σχετικά με το πώς μπορεί να μοιάζει η ελληνική χρεοκοπία, ο κλονισμός των αγορών ομολόγων των άλλων κρατών της ευρωπαϊκής περιφέρειας και η κατάρρευση μίας ή δύο ελληνικών τραπεζών.


  • Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης
Το 2011 τα ελληνικά πολιτικά κόμματα πήραν μεγαλύτερες επιχορηγήσεις από το ελληνικό κράτος σε σχέση με το 2010 και παρά το γεγονός ότι όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες είδαν το ίδιο διάστημα τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται αισθητά, λόγω της κρίσης. Τελικώς σε αυτή την χώρα υπάρχει πράγματι μία τάξη ανθρώπων που δεν την αγγίζει η κρίση. Σωστά μαντέψατε, ο λόγος για το πολιτικό προσωπικό...

Δεν θα σταθούμε στο απαράδεκτο των κρατικών επιχορηγήσεων στα πολιτικά κόμματα και μάλιστα με τρόπο που αποκλείει την ισότιμη μεταχείριση νέων πολιτικών σχημάτων. Δεν θα μιλήσουμε σήμερα για τα δάνεια που έχουν πάρει από το τραπεζικό σύστημα, προεξοφλώντας ότι θα συνεχίσουν να κυβερνούν την Ελλάδα στα επόμενα τριάντα χρόνια. Ούτε θα σχολιάσουμε ότι παρά τα σκανδαλώδη δάνεια έχουν απλήρωτο το προσωπικό τους. Αλλά δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε για...
το θράσος τους: Πώς θα μπορέσουν να κοιτάξουν αύριο στα μάτια τον ψηφοφόρο τους;

Είναι σαφές ότι οι άνθρωποι αυτοί αδυνατούν ακόμη και σήμερα να αντιληφθούν τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους. Μοιάζει να είναι εξωφρενικό, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Μπορεί να μιλάνε για ανεργία, αλλά αμφιβάλουμε αν ξέρουν τι ακριβώς σημαίνει να είναι κανείς άνεργος. Μπορεί να εκφράζουν την συμπάθειά τους σε όσους είδαν τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται, αλλά δεν πρέπει να έχουν νιώσει την απειλή να τους πάρει τη τράπεζα το σπίτι τους, επειδή καθυστέρησαν την δόση του δανείου. Σε διαφορετική περίπτωση, αν πραγματικά γνώριζαν για τι ακριβώς πράγμα μιλάνε, θα είχαν οι ίδιοι επαναστατήσει και δεν θα επέτρεπαν στα κόμματά τους να εκτεθούν με έναν τέτοιο τρόπο στα μάτια της κοινής γνώμης.

Έχουν γραφτεί χιλιάδες άρθρα για την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού. Το λυπηρό είναι ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει κάνει κάτι το ιδιαίτερο αυτά τα δύο χρόνια της κρίσης για να αναδείξει νέες δυνάμεις στην πολιτική σκηνή. Μπορεί να γκρινιάζει στις παρέες του, να ρίχνει φάσκελα στις συγκεντρώσεις, αλλά δεν έχει κάνει κάτι περισσότερο από αυτά! Με άλλα λόγια, βρίσκουν και τα κάνουν. Μπορεί το πολιτικό προσωπικό να είναι ανίκανο, αλλά το ίδιο ανίκανος έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα και ο Ελληνικός λαός. Είναι σαν ο υπάλληλος να οδηγεί την επιχείρηση στην καταστροφή και ο βασικός μέτοχος της επιχείρησης (ο λαός) να μην έχει την εσωτερική δύναμη να τον απολύσει. Και το γεγονός αυτό είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει περαιτέρω το θράσος του υπαλλήλου.
Κοντός ψαλμός...

Από το capital η φωτό από το Γρέκι


Κάποιος είπε πρόσφατα πως το καλύτερο πράγμα στο 2011 είναι ότι ήταν πιθανόν καλύτερο από ό,τι θα είναι το2012. Με την ίδια λογική, ενώ υπήρξε μεγάλη ανησυχία για το πολιτιστικό αδιέξοδο της Αμερικής, θα μπορούσε να είχε συμβεί κάτι χειρότερο για την Αμερική και τον κόσμο: θα μπορούσαν να είχαν επικρατήσει οι Ρεπουμπλικάνοι με το πρόγραμμά τους για λιτότητα σε συνδυασμό με αναδιανομή υπέρ των πλουσίων. Αυτόματες περικοπές δεν θα υπάρξουν έως το 2013, κάτι που σημαίνει ότι η οικονομία το 2012 θα τη γλιτώσει, έστω και παραλίγο.

Δύο θετικότερες ενδείξεις για το2011: η Αμερική φαίνεται τελικά να έχει αφυπνιστεί όσον αφορά το διάπλατο χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους υπόλοιπους – ανάμεσα στο κορυφαίο 1% και όλους τους άλλους. Και κινήματα διαμαρτυρίας με επικεφαλής τους νέους, από την Αραβική Άνοιξη μέχρι τους ισπανούς «Αγανακτισμένους» και τους ακτιβιστές του κινήματος «Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ», έχουν κάνει σαφές ότι κάτι στο καπιταλιστικό σύστημα είναι πολύ λάθος. Το πιθανότερο όμως είναι ότι τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που ήταν τόσο φανερά το 2011 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη – η διαχείριση των οποίων ήταν έως τώρα τρομερά εσφαλμένη – θα επιδεινωθούν το 2012. Οποιαδήποτε πρόβλεψη για τα ερχόμενα χρόνια εξαρτάται, περισσότερο από ό,τι συνήθως, από την πολιτική – από την έκβαση που θα έχει η κωλυσιεργία των Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ και από την ικανότητα των ευρωπαίων ηγετών να απαντήσουν στην κρίση του ευρώ. Οικονομικές προβλέψεις είναι, έτσι κι αλλιώς, αρκετά δύσκολες· όταν όμως πρόκειται για πολιτικές προβλέψεις, οι κρυστάλλινες σφαίρες μας θολώνουν ακόμη περισσότερο. Τούτου λεχθέντος, να η καλύτερη πρόβλεψή μου:

Οι ευρωπαίοι ηγέτες διακηρύσσουν επανειλημμένως τη δέσμευσή τους στη σωτηρία του ευρώ, αυτοί όμως που θα μπορούσαν να το σώσουν έχουν δηλώσει επανειλημμένως ότι είναι δεσμευμένοι να μην κάνουν αυτό που χρειάζεται. Έχουν αναγνωρίσει ότι η λιτότητα θα σημάνει βραδύτερη ανάπτυξη – πράγματι, μια ύφεση είναι ολοένα και πιο πιθανή – και ότι χωρίς ανάπτυξη οι χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα δεν θα είναι ικανές να διαχειριστούν τα χρέη τους. Ωστόσο, δεν έχουν κάνει τίποτε για να προωθήσουν την ανάπτυξη. Ακολουθούν μια σπειροειδή πορεία θανάτου. Το μοναδικό πράγμα που σώζει βραχυπρόθεσμα το ευρώ είναι οι αγορές κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι οποίες εμπόδισαν τα επιτόκια να αυξηθούν. Είτε αρέσει είτε όχι, η ΕΚΤ ουσιαστικά χρηματοδοτεί τα κρατικά ομόλογα. Γερμανοί ηγέτες συνοφρυώθηκαν εξαιτίας αυτού και η ΕΚΤ ένιωσε αμήχανα, περιορίζοντας τις αγορές της και λέγοντας ότι το ευρώ πρέπει να το σώσουν οι πολιτικοί ηγέτες, όχι οι κεντρικοί τραπεζίτες. Η πολιτική απάντηση όμως ήταν τουλάχιστον πολύ λίγη και πολύ καθυστερημένη. Το πιθανότερο σενάριο είναι πιο πολύ από τα ίδια: λιτότητα, ασθενέστερες οικονομίες, περισσότερη ανεργία και συνεχιζόμενα ελλείμματα, με τους ευρωπαίους ηγέτες να κάνουν τα ελάχιστα για να περιορίσουν προς στιγμήν την κρίση. Με λίγα λόγια, περισσότερη αναταραχή.

Η ημέρα του λογαριασμού – όταν το ευρώ διαλυθεί ή η Ευρώπη αναλάβει το είδος εκείνο της οριστικής δράσης που θα κάνει το ενιαίο νόμισμα να λειτουργήσει – μπορεί να έρθει το 2012, αλλά το πιθανότερο είναι ότι οι ηγέτες της Ευρώπης θα κάνουν ό,τι μπορούν για να την αναβάλουν. Η Ευρώπη θα υποφέρει, το ίδιο και ο υπόλοιπος κόσμος.

Οι ΗΠΑ ήλπισαν σε μια ανάκαμψη χάρη στις εξαγωγές, αλλά με την οικονομική ανάπτυξη να επιβραδύνεται στην Ευρώπη, τον μεγαλύτερο πελάτη τους (και να εμποδίζει την ανάπτυξη σε μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου), κάτι τέτοιο είναι απίθανο. Και, με τις χειρότερες επιπτώσεις από τις μειώσεις των δαπανών να βρίσκονται πιθανόν μπροστά μας, το αδιέξοδο – και το πείσμα των Ρεπουμπλικανών – μπορεί να σημάνει ότι η μείωση των φόρων των μισθωτών στην οποία προέβη η κυβέρνηση Ομπάμα δεν θα παραταθεί, με αποτέλεσμα να εξασθενήσει η κατανάλωση των νοικοκυριών.

Αυτό, σε συνδυασμό με περικοπές σε επίπεδο Πολιτειών καθώς και σε τοπικό επίπεδο, σημαίνει ότι οι πρώτες πραγματικές εκδηλώσεις των συνεπειών της λιτότητας θα εμφανιστούν το 2012. (Ήδη, η απασχόληση στο Δημόσιο βρίσκεται κατά περίπου 700.000 άτομα κάτω από τα επίπεδα προ της κρίσης· η κυβέρνηση, αντί να αντισταθμίσει την ασθενή ιδιωτική ζήτηση, όξυνε τα προβλήματα της οικονομίας.) Στο μεταξύ, οι συνέπειες της αποτυχίας να αντιμετωπιστεί η κρίση των ακινήτων – που προκάλεσε το 2008 την κατάρρευση, σχεδόν, των χρηματοπιστωτικών αγορών – συνεχίζουν να γίνονται αισθητές: περαιτέρω μείωση των τιμών των ακινήτων, περισσότερες κατασχέσεις και έτσι ακόμη μεγαλύτερο άγχος στα αμερικανικά νοικοκυριά. Ουδείς σε αμφότερα τα πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ μοιάζει διατεθειμένος να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η διόρθωση του τραπεζικού συστήματος, μολονότι ήταν απαραίτητη, δεν ήταν επαρκής για να αποκαταστήσει την υγεία της οικονομίας (ή ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα ουδέποτε διορθώθηκε πραγματικά). Η αμερικανική οικονομία πριν από την κρίση διατηρούνταν στη ζωή από τη φούσκα των ακινήτων, που οδήγησε σε μη βιώσιμη κατανάλωση. Δεν υπάρχει δρόμος για να πάμε πίσω στο 2007. Ωστόσο, κανένα από τα δύο κόμματα δεν φάνηκε πρόθυμο να παραδεχθεί αυτό που είναι πράγματι λάθος ή να προωθήσει μια ατζέντα που θα αντιμετώπιζε τα υποβόσκοντα κακά. Κοινοτοπίες και ψευτοφάρμακα – μονότονες εκκλήσεις για δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας, δημοσιονομική συγκράτηση και πάει λέγοντας – θα χαρακτηρίσουν την εκλογική χρονιά των ΗΠΑ.

Καμιά από τις δύο πλευρές δεν θα βγει μπροστά με ένα πρόγραμμα για την αναδιάρθρωση της οικονομίας και τη μείωση της ανισότητας που υπονομεύει την ισχύ της χώρας. Υπήρξα μεγάλος επικριτής των αγορών, ακόμη όμως και αυτοί που δρουν στην αγορά της Αμερικής αισθάνονται τώρα ότι οι πολιτικοί ηγέτες δεν βρίσκονται στο ύψος των περιστάσεων. Αν οι επενδυτές έπασχαν τη δεκαετία του 1990 από μη ορθολογικό ενθουσιασμό, την ερχόμενη χρονιά είναι πιθανό να εμφανίσουν έναν ορθολογικό πεσιμισμό. Στο κάτω κάτω, οι Αμερικανοί θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε έναν ηγέτη που έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να οδηγήσει τις ΗΠΑ για να βγουν από το οικονομικό τέλμα και σε έναν που δεν έχει αποδείξει ακόμη την ανικανότητά του να το κάνει – αλλά ο οποίος θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα μέσω πολιτικών που αυξάνουν την ανισότητα και επιβραδύνουν την ανάπτυξη.

Ελπίζω ότι τα γεγονότα θα με βγάλουν ψεύτη και ο πεσιμισμός μου θα αποδειχθεί πως ήταν υπερβολικός. Φοβάμαι όμως ότι ο κίνδυνος να πάρουμε την κάτω βόλτα είναι μεγαλύτερος.

Πράγματι, το 2012 μπορεί να αποδειχθεί η χρονιά κατά την οποία το πείραμα με το ευρώ, το αποκορύφωμα μιας 50ετούς διαδικασίας οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης στην Ευρώπη, θα φτάσει σε ένα τέλος.

Στην περίπτωση αυτή, αντί να φέρει το προσδοκώμενο τέλος της Μεγάλης Ύφεσης του 2008, που διήρκεσε υπερβολικά πολύ και προκάλεσε υπερβολικά πολλές ταλαιπωρίες, το 2012 μπορεί να σημάνει την αρχή μιας νέας και πιο τρομακτικής φάσης της χειρότερης οικονομικής καταστροφής που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος μέσα σε τρία τέταρτα του αιώνα.



Εν τέλει δεν έχει διαψευσθεί το έγγραφο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με το οποίο καλούνται όσοι αξιωματικοί επιθυμούν να παρακολουθήσουν με τις οικογένειές τους την παρέλαση της 25.03.2012 να το δηλώσουν, ώστε να λάβουν πρόσκληση.

Πολύ ευρηματικοί, τέλος πάντων, οι έλληνες πολιτικοί της κωλοτούμπας και της αρπαχτής. Θα παραταχθεί προ του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη ο Βασιλεύς Ήλιος με τον Κηπουρό του και τους τρεις ανθοπώλας, κατάντι δε αυτών θα σταθούν οι 800 αξιωματικοί – με πολιτική περιβολή, ή μάλλον παραλλαγή, φαντάζομαι - μετά των οικογενειών τους ως δήθεν πρόσωπα τιμώμενα από τους άρχοντας, οι οποίοι δήθεν θα τιμούν τους παρελαύνοντας και τους αγωνιστές του ΄21.

Δεν γνωρίζω αν ποτέ σε δημοκρατική χώρα έχει συμβεί κάτι τέτοιο, να τοποθετηθούν, δηλαδή, ανθρώπινες ασπίδες προ των επισήμων, ώστε να τους προστατεύσουν από τον λαό, τον οποίον υποτίθεται ότι υπηρετούν.

Ξέρω τι θα πουν: ο λαός αντιδρά στις αποφάσεις μας, όπως ο ασθενής αντιδρά στις συμβουλές και στα φάρμακα του γιατρού, εξ ου και πρέπει εμείς οι γιατροί να αποτρέψουμε τέτοιες αντιδράσεις. Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός ότι είναι κομπογιανίτες, αφού όλες οι μέχρι σήμερα συνταγές τους έχουν αποτύχει παταγωδώς, τους λέγω: και γιατί ρε σεις αντιχουντικοί και αντιστασιακοί της πλάκας δεν αφήνατε τον Παπαδόπουλο να κυβερνά; Τον γιατρό έπαιζε και εκείνος, συνταγές με φάρμακα έγραφε, όπως και σεις. Ποία η διαφορά;

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλος πολιτικός στον κόσμο που να έχει σκεφτεί και εφαρμόσει τέτοιο σχέδιο. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν υφίσταται διεθνής συνθήκη που να απαγορεύει τη χρησιμοποίηση ανθρώπων ως ασπίδων πολιτικών στόχων εν καιρώ ειρήνης. Υπάρχει μόνον η τέταρτη συνθήκη της Γενεύης περί προστασίας του άμαχου πληθυσμού εν καιρώ πολέμου, η οποία απαγορεύει τη χρησιμοποίηση των πολιτών ως ασπίδων στρατιωτικών στόχων.

Από την άλλη μεριά διερωτώμαι ποιοι θα είναι αυτοί οι αξιωματικοί που θα δεχθούν να χρησιμοποιηθούν οι ίδιοι, οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους ως ανθρώπινες ασπίδες για να προστατεύσουν τον Κάρολο, τον Λουκά, την Αμνούλα, τον Γιωργάκη, τον Αντωνάκη, τον Καρατζαφύρερ και τον έχοντα το γενικό πρόσταγμα Άρχοντα του Ταμιφλού. Ποιοι θα μετάσχουν οικειοθελώς σ’ αυτό το τσίρκο έχοντας πίσω τους τις Μονάδες Απομάκρυνσης Ταραξιών, ώστε αφ’ ενός πάσα παρεκτροπή να πατάσσεται εν τη γενέσει της αφ’ ετέρου να είναι μεγάλη η τροχιά που θα πρέπει να διαγράψουν τα αυγά και τα γιαούρτια μέχρι να προσγειωθούν στα ροδαλά μάγουλα των αχρείων που υποτίθεται ότι κυβερνούν.

Έτσι λοιπόν Λουκάρολε! Λοιδορούσες τον βασιλικό θυρεό που έγραφε «Ισχύς μου η αγάπη του λαού», διότι εγνώριζες ότι ο λαός δεν αγαπούσε τον βασιληά στην πλειονότητά του. Δεν πιστεύω να πιστεύεις πως ο λαός αγαπά εσένα! Απλώς σε λυπάται για το κατάντημά σου, αλλά σίγουρα δεν θα σε λυπηθεί με όσα επιφυλάσσει σ’ εσένα και στους 255 κλητήρες των τοκογλύφων.

  • Αν δεν υπάρξει συμφωνία, θα μειώσει τους μισθούς μόνη της η κυβέρνηση…
Η κυβέρνηση δήλωσε προχθές πως αν δεν υπάρξει συμφωνία μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών στον ιδιωτικό τομέα που να ικανοποιεί και την κυβέρνηση, τόσο σε ότι αφορά περικοπές μισθών και ημερομισθίων όσο και σε ότι αφορά τον 13ο και 14ο μισθό, τότε η τελευταία θα προχωρήσει σε νομοθετική παρέμβαση.

Δεν ξεκαθαρίστηκε επακριβώς τι είδους νομοθετική παρέμβαση θα είναι αυτή. Αν δηλαδή θα είναι απλός νόμος της Βουλής ή πράξη νομοθετικού περιεχόμένου κυβέρνησης και ΠτΔ. Υπενθυμίζουμε πάντως πως η ΝΔ έχει δηλώσει ότι αυτό το θέμα αφορά αποκλειστικά τους κοινωνικούς εταίρους, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μάλλον δεν πρόκειται να ψηφίσει στη Βουλή κάτι τέτοιο.

Μετά την παρέμβαση αυτή της κυβέρνησης, γεννιέται το ερώτημα,… τι νόημα έχουν οι συζητήσεις μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών και γιατί θα πρέπει να εμπαίζονται οι εργαζόμενοι ότι δήθεν συμμετέχουν σε κάποιο διάλογο; Δηλαδή απλά και μόνο για να εκτονώνεται η αγανάκτηση των εργαζομένων εναντίον του πολιτικού συστήματος;



Η στρατηγική του σαλαμιού…

«Έτσι κι αλλιώς, η ολοκληρωτική διαλεύκανση των ερωτήσεων που τίθενται στην ομιλία, στη σκέψη, στη δράση, δεν είναι του χεριού μας. Η εξαπάτηση κι η μπλόφα αποτελούν μέρος του παιχνιδιού.»

Το ‘χω υποστηρίξει και στο παρελθόν, θα το υπενθυμίσω πάλι…

Όλα πείθουν πως ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΥΧΑΙΑ στην Ελλάδα του Μνημονίου και της Ξένης Κατοχής. Ακόμα και οι «τυχαίες» εξελίξεις, που επιβάλλουν ακόμα μεγαλύτερη «έκτακτη» καταπίεση, αποπνέουν πάρα πολύ δήθεν, με... άλλα λόγια, κάθε άλλο παρά τυχαίες είναι…

Η στρατηγική του σαλαμιού είναι καταφανέστατη…

Κόβουν σιγά – σιγά το σαλάμι και μόλις ο χρόνος «θεραπεύσει» τον πόνο, για την ακρίβεια σε κάνει να τον συνηθίσεις, προχωράνε και κόβουν τις επόμενες φέτες, έχοντας εξασφαλίσει τα νώτα τους από τους προηγούμενους σφαγιασθέντες…

Μ’ αυτό τον τρόπο, σιγά – σιγά, θα φάνε ολόκληρο το σαλάμι, ΔΗΛΑΔΗ ΕΜΑΣ…

Και βεβαίως τη κάθε φορά προπαγανδίζουν ελπίδες ότι δεν θα υπάρξουν νέες μαχαιριές….
Και λίγο μετά, γεμάτοι «δήθεν» έκπληξη, «διαπιστώνουν» κάτι που επιβάλλει το Σφαγείο να συνεχίσει τη λειτουργία του…

Ισχυρίζομαι λοιπόν, πως όλα αυτά, συμπεριλαμβανομένων και των δήθεν εκπλήξεων και εκτάκτων καταστάσεων είναι γνωστά εκ των προτέρων και προκατασκευασμένα στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής του σαλαμιού…

Και βέβαια, αυτή η στρατηγική, πρέπει οπωσδήποτε να μη συνειδητοποιηθεί από τα θύματα παρά μονάχα όταν θα είναι πολύ αργά για να σωθούν, δηλαδή, όταν θα έχει φαγωθεί εντελώς το σαλάμι, ή κάπου κοντά εκεί…

Βασίλης Χασιώτης



Η πρώτη μυστική αποστολή όπλων της τουρκικής τρομοκρατικής ΤΜΤ, από την Τουρκία προς την Κύπρο, διά θαλάσσης πραγματοποιήθηκε στις 16/8/58. Ως τα τέλη του ’58 στάληκε οπλισμός για 800 ένοπλους. Μέχρι τέλους του 1959 (ακόμα και μετά από τις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου) οι αποστολές οπλισμού, έφθασαν να εξοπλίσουν 5.000 μέλη της ΤΜΤ. Στα κέντρα εκπαιδεύσεως της ΤΜΤ στην Τουρκία στέλλονταν από την Κύπρο 20-25 Τ/κ κάθε μήνα. Επέστρεφαν ως εκπαιδευτές στα εδώ μυστικά ΚΕΝ της ΤΜΤ. Το σύστημα αυτό, μεταφορά οπλισμού και εκπαίδευσης, διήρκεσε μέχρι και το 1963. Τον αρχικό ηγετικό στρατιωτικό πυρήνα της ΤΜΤ συγκροτούσαν 11 μόνιμοι αξιωματικοί του τουρκικού στρατού, με αρχηγό τον αντισυνταγματάρχη Ριζά Βουρουσκάν, καθώς και άλλοι 13 έφεδροι αξιωματικοί, ειδικά εκπαιδευθέντες, που στάλησαν, όλοι, με πλαστά διαβατήρια και επαγγέλματα «μαϊμού» στην Κύπρο. Το ηγετικό κλιμάκιο της ΤΜΤ στην Άγκυρα, του Γραφείου Ειδικού Πολέμου, με το όνομα «Σχέδιο Επανάκτησης της Κύπρου» (ΚΙΡ) συγκροτούσαν 22 αξιωματικοί με επικεφαλής τον υποστράτηγο Ντανίς Καράμπελεν και βοηθό του τον ταγματάρχη Ισμαήλ Τάσνου, που ήταν και ο ιθύνων νους στρατιωτικού σχεδιασμού και συγκρότησης της ΤΜΤ. Οι υλοποιούμενοι σχεδιασμοί είχαν οροφή 10.000 ενόπλων μέχρι το 1960. Η εγκατάσταση της ΤΟΥΡΔΥΚ το ’60 βοήθησε στην επιτάχυνση, ώστε το 1963-64 ο αρχιδολοφόνος Ντενκτάς να έχει έτοιμη την ένοπλη δύναμη των στασιαστών του, για να εξαπολύσει την επίθεση κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όλα αυτά και πλήθος άλλα στοιχεία, μέχρι εξαντλητικών λεπτομερειών, όπως ονόματα, ημερομηνίες κ.ο.κ., περιέχονται σε δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου και συνεντεύξεις των ίδιων των πρωτεργατών της ΤΜΤ, όπως, π.χ.: Του Ισμαήλ Τάνσου, περιοδικό Kibris Mektubu Ιουλίου 1996, εφημερίδα Halkin Sesi 26/8/96 και Μαΐου-Ιουνίου 1997, του Ριζά Βουρουσκάν, συνέντευξη 1978 κ.ά., που αποτελούν περιεχόμενο του βιβλίου «Φάκελος ΤΜΤ» που εξέδωσε το 1998 ο τουρκολόγος Σπύρος Α. Αθανασιάδης.

Όλα αυτά, τα αποσιωπούν και τα υποβαθμίζουν οι οψίμως εκστρατεύσαντες, υβριστές της αντίστασης του κυπριακού Eλληνισμού, του 1963-64, παλαιά και νεότερα ιδεολογικά προγεφυρώματα του Αττίλα στις ελεύθερες περιοχές, σε Ειδικές Επιχειρήσεις Ψυχολογικού Πολέμου, με ρυθμούς ενός θρασύτατου και αδίστακτου εθελογενιτσαρισμού.

Από αναγνώστη

Κάλεσαν 20 πολίτες ως “εθνοφύλακες” σε στρατοπεδο της ******* Καβάλας, τους όπλισαν με G3, για φύλαξη τραπεζών / super markets / φούρνων και λοιπών εμπορικών καταστημάτων.
Πολύ κακό νέο…

Σημείωση: Μάτια και αυτιά ανοιχτά σε όλη την Ελλάδα για οποιαδήποτε ύποπτη κίνηση εντός και εκτός. Οι Εθνοφύλακες άλλωστε δεν υπάρχει περίπτωση να σηκώσουν όπλο εναντίον Ελλήνων που διαμαρτύρονται.

Άλλο φοβούνται (για την ακρίβεια, τρέμουν) οι μαριονέτες που δήθεν κυβερνούν...

Χωρίς εικόνα, χωρίς ήχο... έτσι επιβάλλεται η κυβερνώσα άποψη,
έτσι επιβάλλεται μία χούντα


Πόσο τυχαία θα μπορούσε σήμερα να είναι η απεργία των δημοσιογράφων; Μας έβαλαν και κάναμε απεργία και εμείς οι βλάκες αράξαμε στις καφετέριες και το μόνο που συζητήσουμε ήταν τι θα γίνει με τα οφειλόμενα που διεκδικούμε.

Κανείς δεν νοιάστηκε για την τρόικα που έφτασε χθες με άγριες διαθέσεις, κανείς δεν νοιάστηκε για την πορεία του κόσμου στο Σύνταγμα.

Κανείς δεν νοιάζεται για τις επόμενες μέρες;
Όλα σήμερα έγιναν στα βουβά λες και δεν συνέβησαν ποτέ.

Εμείς όμως δεν μπορούμε να μένουμε απλοί θεατές στα γεγονότα και στις στιγμές που η Ελλάδα αλλάζει ρότα.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ 1.000.000 είναι οι άνεργοι, αλλά όλοι ξέρουμε πως είναι πολλοί περισσότεροι. Θα πει κανείς αφού είναι τόσο πολλοί γιατί κατέβηκαν να διαδηλώσουν σήμερα μόνο 7000 άτομα;

Η απάντηση είναι απλή. Τον κόσμο τον φοβέρισαν και τον κατατρόμαξαν το περασμένο καλοκαίρι.

Οι προβοκάτορες, οι μασόνοι μπορούν σήμερα να νιώθουν ευτυχισμένοι για την έως τώρα επιτυχία τους, γιατί η επιτυχία γι’ αυτούς είναι η δική μας σιωπή και ανέχεια στα μεσαιωνικά βασανιστήρια που μας ασκούν.

Η απάντηση η δικιά μου προς αυτούς είναι ο στίχος του ποιητή πως «ο Ήλιος για να γυρίσει θέλει δουλειά πολύ».
Και δυστυχώς γι’ αυτούς η δουλειά γίνεται από τις υγιείς και ανεξάρτητες φωνές, ακόμη και αν αυτές προέρχονται από blogs.

Μασόνοι, δοσίλογοι και τυχοδιώκτες κοιμηθείτε σήμερα, αλλά ανέχεια του λαού έχει όρια.


  • Tου Γιώργου Καραμπελιά
Μια αδιάψευστη ένδειξη της σαπίλας των ελληνικών ελίτ είναι η απουσία οποιασδήποτε πρωτοβουλίας για ενίσχυση της αλληλεγγύης και της συνοχής της κοινωνίας από το σύνολο των πολιτικών, «πνευματικών» και οικονομικών ελίτ της χώρας.Σήμερα, οι έλληνες εφοπλιστές παραμένουν ακόμα ιδιοκτήτες του μεγαλύτερου εμπορικού στόλου στον κόσμο, με παραγγελίες πολλών δεκάδων δισεκατομμυρίων. Έλληνες επιχειρηματίες, τραπεζίτες, πολιτικοί και άλλοι χρυσοκάνθαροι διαθέτουν καταθέσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στο εξωτερικό. Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έχουν ένα σημαντικό ύψος καταθέσεων και σημαντικά περιουσιακά στοιχεία.

Αν όλοι οι Έλληνες, με πρωτοστάτες τους υπουργούς, τους βουλευτές, τους συνδέσμους των εφοπλιστών και των βιομηχάνων, τους τραπεζίτες, τους κατασκευαστές, τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ, τους «συνδικαλιστές» τύπου Παναγόπουλου, με αμοιβές δεκάδες χιλιάδες ευρώ τον μήνα, και τους μεγαλοδημοσιογράφους, εννοούσαν στα σοβαρά αυτά που λένε, ότι «όλοι θα πρέπει να συνεισφέρουμε για το ξεπέρασμα της κρίσης», θα είχαν ήδη ξεκινήσει μια εκστρατεία για ένα εσωτερικό ομολογιακό δάνειο, με χαμηλό επιτόκιο, για να δανείσουν το ελληνικό κράτος.

Αν οι σύνδεσμοι των ομογενών, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, κινητοποιούνταν προς την ίδια κατεύθυνση, σήμερα θα ήταν άλλη η κατάσταση της χώρας.

Θα μπορούσε να υπάρξει μια σοβαρή χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους, ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων, θα ενισχυόταν όντως η εθνική συνοχή και οι Έλληνες θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ενωμένοι την κρίση.

Οι Έλληνες κάποτε διεξήγαν μεγάλους εθνικούς αγώνες στηριζόμενοι κατ’ εξοχήν στην οικονομική συμπαράσταση των συμπατριωτών τους. Οι Ζωσιμάδες, ο Βαρβάκης, ο Σίνας, ακόμα και ο Συγγρός, ο Αβέρωφ, μοναστήρια και Μητροπολίτες, οι χιλιάδες των μικρών και μεγάλων ευεργετών, στήριξαν την εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, χρηματοδότησαν τη Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση, ενίσχυσαν τον ελληνικό στόλο στους Βαλκανικούς Πολέμους. Συχνά αυτοί οι εθνικοί ευεργέτες ήταν στυγνοί καπιταλιστές, όπως ο Συγγρός. Κι όμως, παράλληλα, ήταν διατεθειμένοι να ξοδέψουν απλόχερα για τις ανάγκες της πατρίδας, επιστρέφοντας έτσι ένα μέρος από αυτά που είχαν καρπωθεί.

Σήμερα δεν βρέθηκε ούτε ένας –ένας– πολιτικός, επιχειρηματίας, μεγαλοδημοσιογράφος που να βάλει το χέρι στην τσέπη, δεν βρέθηκε ούτε ένας να κάνει έστω αυτό που έκαναν οι ιταλοί καπιταλιστές.

Οι Έλληνες αντιμετωπίζουν την κρίση ο καθένας μόνος του και οι μόνες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης έρχονται από τα κάτω, από ομάδες πολιτών και από την Εκκλησία.

Και γι’ αυτήν την κατάντια δεν ευθύνεται μόνο το «πνεύμα της εποχής», ο ατομικισμός, ο καταναλωτισμός. Ευθύνονται, πριν απ’ όλα, όλοι εκείνοι που πασχίζουν να αποδομήσουν την Ιστορία μας, να κόψουν τις ρίζες μας, να μας μεταβάλουν σε αγέλη χωρίς ταυτότητα.

Και έρχονται σήμερα να τα ζητήσουν όλα από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, τους αγρότες, τους μικρέμπορους, τους «μικρομεσαίους», με περικοπές, χαράτσια, φοροεπιδρομές, απολύσεις. Οι ίδιοι δεν είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν τίποτε!

Ο περιβόητος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που κινδυνεύει να γίνει πιο αναξιόπιστος απ’ όλους τους άλλους, ξέρει μόνο να διαμαρτύρεται επειδή τον κράζουν οι πολίτες.

Είναι καιρός, λοιπόν, να αναλάβει μια πρωτοβουλία αν θέλει να μειωθεί η λαϊκή κατακραυγή εναντίον του. Να δημιουργήσει μια ανεξάρτητη και υπεράνω υποψίας επιτροπή ελέγχου, που θα αναλάβει τη διαχείριση ενός ομολογιακού δανείου, στο οποίο, πρώτος αυτός, θα συνεισφέρει ένα σημαντικό ποσόν και αμέσως ύστερα από αυτόν ο πρωθυπουργός, όλοι οι υπουργοί και οι βουλευτές, με ένα υποχρεωτικό μίνιμουμ συμμετοχής, που να ανέρχεται σε μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Αμέσως μετά θα πρέπει να ακολουθήσουν οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι, οι κατασκευαστές, οι μεγαλοδημοσιογράφοι. Και μετά μπορούν να ακολουθήσουν όλοι οι έλληνες πολίτες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Και επειδή το αυτί των παχύδερμων δεν πρόκειται να ιδρώσει εύκολα, θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα κίνημα προώθησης ενός τέτοιου δανείου, που θα τους υποχρεώσει να κινηθούν έστω και διά της βίας. Είναι καιρός, πέρα από τις καταγγελίες, να παρέμβουμε και στο ίδιο το ζήτημα του χρέους. Θα πρέπει να πάψουμε να αναζητούμε δανεικά από τους ξένους και να υποχρεώσουμε τους «ξένους» που βρίσκονται στον τόπο μας, αυτούς που μας οδήγησαν σε αυτήν την άθλια κατάσταση, να συμβάλουν επιτέλους όχι μόνο στο ξεπέρασμα της κρίσης αλλά και στην ανασυγκρότηση της κοινωνίας την οποία διέλυσαν. Κάτι τέτοιο εξάλλου θα μείωνε κατά πολύ και τις δυνατότητες των ξένων, της Μέρκελ και του ΔΝΤ, να μας εκβιάζουν από δόση σε δόση, από Μνημόνιο σε Μνημόνιο, θα έδινε τη δυνατότητα στην ελληνική κοινωνία να τους αντιμετωπίσει με θάρρος και υπερηφάνεια…

Το αίτημα του ομολογιακού δανείου, με βάση τις οικονομικές δυνατότητες και τις ευθύνες των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και τάξεων, έπρεπε ήδη να αποτελεί βασικό αίτημα του κινήματος των Αγανακτισμένων. Όμως, κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Aπό το περιοδικό “Ρήξη”


Aν η χρεοκοπία της Ελλάδας έλυνε το πρόβλημα χρέους της Ευρωζώνης έστω και κατά 10% θα είχε γίνει.

Το κύριο πρόβλημα στο χρέος της Ευρωζώνης ήταν εξ αρχής και παραμένει η ΙΤΑΛΙΑ. Η Ελλάδα λόγω και της βλακείας του ΓΑΠ χρησιμοποιήθηκε ως προπέτασμα καπνού.

ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ δεν ξεπερνά το 2% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης.

Tο θέμα του ποιός έφαγε τα λεφτά του χρέους σε κάθε μία από τις χώρες που το έχουν, είναι καθαρά εσωτερική υπόθεση και δεν παίζει ρόλο στη δημιουργία του.
Το χρέος πρώτα το δημιουργούν οι κατέχοντες τα “κλειδιά του” και μετά γίνεται η διανομή των κλοπιμαίων. Πχ. οι τραπεζίτες της Ιρλανδίας, αν και λιγότεροι, “εφαγαν” περισσότερα από τους συνδαιτυμόνες του Πάγκαλου.

Ο Ρομάνο Πρόντι το είπε σαφέστατα:
Aν το πρόβλημα ήταν η Ελλάδα, θα είχε λυθεί σε 5 λεπτά (πχ. ένα «στατιστικό λάθος» στο τύπωμα ευρώ θα έβγαζε την Ελλάδα από το κάδρο).
Αμφιβάλλει κανείς ότι αν αύριο σωθεί η Ιταλία αυτομάτως σώζεται και η Ελλάδα;
Θα μου πείτε και τι μας νοιάζει εμάς για την Ιταλία;

Mας νοιάζει απόλυτα μάλιστα, αφού απ’ την Ιταλία εξαρτάται η δική μας σωτηρία ή καταστροφή.

Αν το πρόβλημα ήταν μόνο Ελληνικό, θα είχε λυθεί εδώ και 2 χρόνια είτε με χρεοκοπία είτε με διάσωση της Ελλάδας.

Και επειδή ο Μόντι δεν είναι Παπα-κάτι, το ξεκαθάρισε:
«Tη λύση θα δώσει, αν και όποτε μπορέσει η Γερμανία. Αν δεν μπορέσει, θα πάμε όλοι μαζί στην άλλη ζωή, είτε αυτή είναι Κόλαση ή Παράδεισος»…




Έχω ένα ερώτημα προς όλη την πολιτική ηγεσία. Έχει κανείς άποψη για όλα αυτά που διαδραματίζονται σήμερα; Για παράδειγμα, δεν έχω ακούσει κανέναν πολιτικό μέχρι σήμερα να πει την άποψη του για το κούρεμα. Δεν έχω ακούσει αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί ή για το τι θα έπρεπε να γίνει. Δεν έχω ακούσει όμως ακόμα κάτι πιο σημαντικό.

Τι άποψη έχει η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου για το ποσοστό του κουρέματος;

Εγώ σας έχω εκφέρει άποψη και σας έχω αναλύσει το θέμα από όλες τις πλευρές. Η πολιτική ηγεσία όμως δεν έχει άποψη; Πέραν του ότι πριν από μερικούς μήνες άπαντες έριχναν κατάρες σε όποιον τολμούσε να ξεστομίσει τη λέξη, ενώ σήμερα όλοι τη θεωρούν αναγκαία, άποψη άλλη δεν έχουν;

Πέραν από την κυρία Μπακογιάννη, που χτες είπε ότι θα πρέπει η ΕΚΤ να κουρευτεί, κατά το ποσοστό της έκπτωσης που έχει αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα, δεν έχω ακούσει τίποτα από κανέναν.

Τι φοβούνται άραγε; Μήπως ότι θα ξεστομίσουν κάποια μπαρούφα σαν αυτές που έχουμε συνηθίσει να ακούμε εδώ και 2 χρόνια;

Στο μεταξύ, όλη η Ελλάδα έχει εξουσιοδοτήσει ποιον να κάνει τις συνομιλίες για το κούρεμα; Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο κύριος πρωθυπουργός και ο κύριος Χριστοδούλου γνωρίζουν το θέμα και θα προσπαθήσουν για ότι καλύτερο, αλλά δεν θα έπρεπε και η Ελληνική βουλή (και κατ΄ επέκταση όλοι μας) να έχουμε κάποια ιδέα για το τι συζητάνε;

Δεν θα έπρεπε η βουλή να έχει λέγειν στις διαπραγματεύσεις; Και αν ναι (ναι λέω εγώ δηλαδή), δεν θα έπρεπε σε αυτές τις συνομιλείς να υπάρχει κάποια αντιπροσώπευση της βουλής;

Και αν δεν υπάρχει κάποια τέτοια αντιπροσώπευση, γιατί δεν υπάρχει; Για ποιο λόγο όλα πρέπει να γίνονται “εν κρυπτώ” και απλά να μας παρουσιάζουν κάποιο νομοσχέδιο, ή την τελική απόφαση και εμείς πρέπει να συμφωνούμε;

Και καλά εμείς, αντιλαμβάνομαι ότι αυτές οι συνομιλίες είναι ευαίσθητες και ίσως πρέπει να γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Η βουλή τι ρόλο βαράει; Δεν θα έπρεπε στην χειρότερη περίπτωση η Διαρκής Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων να έχει ενημέρωση, έστω και κλειστών των θυρών;

Αφού “μαζί τα φάγαμε” (κατά τον κύριο Πάγκαλο), δεν θα έπρεπε να έχουμε άποψη για το πως θα τα πληρώσουμε ή πως θα τα κουρέψουμε;

Και στο κάτω κάτω, τι είναι τέλος πάντων αυτό που συζητάει ο κύριος πρωθυπουργός με τους πιστωτές μας, που μοιάζει όλο και περισσότερο με το γεφύρι της Άρτας; Αν ήμουν εγώ σε αυτές τις διαπραγματεύσεις, το όλο θέμα θα είχε τελειώσει σε μια εβδομάδα. Τι είναι αυτό που συζητάνε και δεν τελειώνει;

Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο κανένας (εκτός από ελάχιστους) δεν γνωρίζει έστω ελάχιστα τους όποιους όρους της νέας δανειακής σύμβασης. Για ποιο λόγο δεν είναι θέμα συζήτησης σε κάποια επιτροπή της βουλής και για ποιο λόγο δεν υπάρχει καμία αναφορά από κανέναν, έτσι ώστε να έχει στοιχειώδη γνώση των πραγμάτων ο μέσος πολίτης, για όλα αυτά που συζητιούνται.

Για άλλη μια φορά, στο όνομα του ότι η κυβέρνηση διαθέτει κυβερνητική πλειοψηφία στη βουλή, η εκάστοτε κυβέρνηση έχει αναλάβει να κάνει το κουμάντο, βάζοντας στην άκρη όλους τους άλλους και ειδικά τη βουλή.

Για άλλη μια φορά το σύστημα λειτουργεί σαν ένα κλειστό club, όπου μόνο μέλη με gold card μπορούν να εισέλθουν. Δυστυχώς η βουλή και ο Ελληνικός λαός δέχονται να είναι στο σκοτάδι, στο όνομα του ότι έτσι πρέπει να λειτουργεί το σύστημα.

Σας έχω πει ότι δημοκρατία δεν σημαίνει απλά ελευθερία λόγου. Δημοκρατία έχουμε μεν, αλλά από το 1 μέχρι το 10, η ποιότητα αυτής της δημοκρατίας είναι στο 2. Διότι πέραν από την ελευθερία του λόγου, δημοκρατία σημαίνει ότι οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικό, μέσα από την κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση. Και τέτοια συλλογικότητα στις αποφάσεις, εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω.


  • Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι πολιτικοί αυτού του Κοινοβουλίου
Δεν πέρασαν παρά μόνο κάποιοι μήνες από τότε που το σύνθημα που δονούσε όλη την Ελλάδα κι έφερνε χαμόγελα αυτοϊκανοποίησης στους αφελείς ψηφοφόρους ήταν το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Με το πέρας των εκλογών και χωρίς την έγκριση των Ελλήνων η χώρα εισήλθε στον μηχανισμό στήριξης κι έκτοτε μια άνευ προηγουμένου απελπισία έχει σκεπάσει όλη τη χώρα.

Τότε ήταν που ακούγαμε με καθυσηχαστικό τόνο τις προτροπές των πολιτικών για... υπομονή, συναίνεση και ψυχραιμία. Όταν η υπομονή εξαντλήθηκε και φάνηκαν τα πρώτα σημάδια της πολιτικής του μνημονίου βγήκαν οι πρώτοι «ευαγγελιστές» να μας μιλήσουν για «ελεγχόμενη» χρεοκοπία, αλλά φρόντισαν ταυτόχρονα να διευκρινίσουν ότι κι αυτή δε θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή του Έλληνα, γιατί θα είναι …ελεγχόμενη!

Ελεγχόμενη ή όχι η χρεοκοπία πάντως έχει ήδη επιβληθεί, έστω κι έμμεσα. Μπορεί κάποιοι να βγαίνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα και να κηρύσσουν ότι η Ελλάδα θα σωθεί από την καταστροφή, όμως ακόμα και οι ίδιοι κρατούν επιφυλακτική στάση, γνωρίζοντας ότι τα νέα μέτρα που απαιτούνται από την τρόικα είναι εξαντλητικά και μη εφαρμόσιμα. Άλλωστε τα όσα μέτρα τέθηκαν σε εφαρμογή δεν έφεραν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα πλην της περαιτέρω εξαθλίωσης των Ελλήνων.

Η συναίνεση δεν κράτησε για πολύ, όχι ότι πραγματικά υπήρξε ποτέ, αλλά γνωρίζουμε πως ο ελληνικός λαός εδώ και δεκαετίες ψήφιζε δύο από τα μεγάλα κόμματα, επομένως στήριζε διαφορετικά πρόσωπα για να ασκήσουν την ίδια ακριβώς πολιτική σε όλους τους τομείς. Σήμερα κι αυτό το προνόμιο της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας έχει καταρρεύσει, αλλά και πάλι ακούμε από τα τηλεπαράθυρα όλους τους πολιτικούς αρχηγούς να μας μιλούν για συναίνεση, στήριξη και πίστη στο έργο ανθρώπων που ξέρουν τι κάνουν, επειδή είναι τεχνοκράτες ή γνώστες της επιστήμης των οικονομικών.

Εξάλλου για ποια συναίνεση ομιλούν όλοι αυτοί όταν ουδέποτε ο ελληνικός λαός ερωτήθηκε για την τύχη του; Και σε ποια καίρια ζητήματα είχε λόγο ο λαός, ώστε να πάρει αυτός από μόνος του μία απόφαση; Πρόκειται για ξεκάθαρη υποκρισία, υποκρισία όμως που κάποιοι βαφτίζουν κατά το δοκούν «δημοκρατικό δικαίωμα», όταν πρόκειται να υπάρξει έγκριση στις αποφάσεις των κυβερνώντων και «κατάχρηση» ή «ανωριμότητα» όταν πρόκειται να υπάρξει διαφωνία.

Η ψυχραιμία μάλλον αποτελεί είδος πολυτέλειας, για όσους λιγοστούς απέμειναν που κατάφεραν να παραμείνουν ψύχραιμοι. Οι απανωτές περικοπές μισθών και συντάξεων, ο πληθωρισμός, η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, η φτώχεια, η εξαθλίωση και ο εμπαιγμός έχουν φέρει σε επίπεδο υστερίας τους Έλληνες, που βλέπουν τις ζωές τους να λεηλατούνται από μια δράκα τραπεζιτών. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και με δόλωμα τα πολλά λεφτά που υπόσχονταν ο Παπανδρέου η Ελλάδα μετατράπηκε σε ένα μικρό κι εξαρτημένο κρατίδιο που σαν μοναδικό του σκοπό έχει την πληρωμή φόρων, τόκων κι επιτοκίων.

Γιʼ αυτό το έγκλημα κανείς δεν βρέθηκε να αναλάβει την ευθύνη ή να τιμωρηθεί γιʼ αυτό. Και πολύ βολικά μάλιστα απέφυγαν οι ένοχοι τις ευθύνες τους ανάγοντας τις αποδοκιμασίες των πολιτικών σε ύψιστη και μοναδική μορφή αντίστασης. Ουδείς όμως έχει συνειδητοποιήσει το πως φτάσαμε σε αυτό το οριακό σημείο. Η σύγχυση που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία είναι τρομακτική, αφού το παιχνίδι των λέξεων είναι τόσο ασαφές που είναι αδιανόητο για κάποιον να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από τη φαντασία και το ανάποδο.

Έχουμε συνειδητοποιήσει που βρισκόμαστε σήμερα και που πορευόμαστε;

Πολύ αμφιβάλλω. Ο μέσος Έλληνας ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για το αύριο παρά μόνο για το τώρα και το σήμερα. Έστω, το σήμερα που ζει είναι αρκετό για να τον αφυπνίσει και να του δείξει πως ο αληθινός κόσμος είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν που του παρουσιάζουν στην τηλεόραση και από αυτόν που διαβάζει στις εφημερίδες.

Σε όλη τη χώρα επικρατεί μια απέραντη μιζέρια, αλλά και πάλι η δύναμη της συνήθειας είναι πολύ ισχυρότερη από τη θέληση για αλλαγή. Οι αλλαγές συνθέτουν μια μικρολεπτομέρεια και τίποτα παραπάνω. Μπορεί στο δικό μας μυαλό να φανταζόμαστε ότι αλλάξαμε ολόκληρη την ροή της ιστορίας επειδή άλλαξε η καθημερινότητα μας και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, αλλά ο παρανομαστής παραμένει ο ίδιος. Η Ελλάδα παραμένει μια χώρα που υφίσταται κατοχή οικονομική, εθνική, κοινωνική, ψυχολογική και πολιτιστική. Ο ιδρώτας του ελληνικού λαού συνεχίζει να εξατμίζεται και κάποιοι επώνυμοι τοκογλύφοι να βγάζουν χρυσό απ’ αυτόν. Κάθε πράξη μας ως έθνος καθορίζεται από τις διαθέσεις και τα συμφέροντα των μεγάλων αφεντικών. Εάν πιστεύει κανείς ότι το κατεστημένο θα τρομάξει επειδή κάποια πιόνια του αδυνατούν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα στον δρόμο για να χαιρετήσουν τα κορόιδα τους που τους ψήφιζαν τόσο καιρό, είναι γελασμένοι.

Ο εχθρός είναι ισχυρός και ξέρει να ελίσσεται. Διαθέτει τα μέσα, την γνώση και όλα τα απαιτούμενα εφόδια για να επιβιώσει από μια κρίση μικρού ή μεγάλου μεγέθους. Για έναν τέτοιο ισχυρό εχθρό χρειάζεται ένας εξίσου ισχυρός αντίπαλος που θα γνωρίζει τις αδυναμίες του και τα πλεονεκτήματα του. Χρειάζεται ένας εχθρός ικανός να σταθεί όρθιος χωρίς συμβιβασμούς και τότε ο λαός μοιραία θα τον ακολουθήσει.



O νέος Υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Δήμας μοιάζει ένας από τους σοβαρότερους, πιο συγκροτημένους Υπουργούς μιας κυβέρνησης που, βασικά, θυμίζει περισσότερο τσίρκο και θα αποτελούσε ασφαλώς ιδανική τροφή για γελωτοποιούς, αν δεν ετοίμαζε την καταστροφή της Ελλάδας με τη δράση της και, ιδίως, τα κείμενα που ετοιμάζεται να υπογράψει, το PSI, το νέο Μνημόνιο και τη Δανειακή Σύμβαση, όπως τουλάχιστο προαλείφονται σήμερα. Κείμενα που, εμμέσως πλην σαφώς, στη μορφή που τα διαπραγματεύονται οι ιθύνοντες, και αρχίζοντας από την παράδοση του σημαντικότερου όπλου που διαθέτει σήμερα η Ελλάδα, της υπαγωγής του ιδιωτικού χρέους της στο ελληνικό, όχι στο αγγλικό δίκαιο, καταλύουν, εμμέσως πλην σαφώς, την ανεξαρτησία και κυριαρχία του κράτους που προέκυψε από την ελληνική Επανάσταση του 1821. Από μία άποψη μάλιστα είναι χειρότερα, γιατί δεν πρόκειται για προϊόν επιβολής ενός ξένου κατακτητή, που κατέλαβε στρατιωτικά τη χώρα, ούτε μιας ανοιχτής δικτατορίας, αλλά μιας νομότυπα, αν και σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, διοικούσης κυβέρνησης. Το επιχείρημα ότι έτσι σώζεται η χώρα από τη χρεωκοπία και μένει στο ευρώ, είναι ψέμμα μεγαλύτερο από το “λεφτά υπάρχουν”. Οι συμφωνίες αυτές κατοχυρώνουν νομικά τα συμφέροντα των Πιστωτών, καθιστώντας ευκολότερη και τη χρεωκοπία και την αποβολή της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Σε τέτοιες συνθήκες ανέλαβε Υπουργός Εξωτερικών ο Σταύρος Δήμας. Αν οι συνθήκες ήταν κάπως κανονικές, αν η Ελλάδα δεν απειλούνταν, όπως η Πολωνία το 1939, με σύνθλιψη, γεωοικονομικά, μεταξύ Αγορών και Γερμανίας, γεωπολιτικά μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, ο κ. Δήμος θα γινόταν πιθανώς, με τα προσόντα και τη σοβαρότητα που τον διακρίνουν, ιδεώδης Υπουργός Εξωτερικών, συγκρινόμενος μάλιστα με τους περισσότερους από τους απερίγραπτους προκατόχους του. Αλλά οι συνθήκες δεν είναι κανονικές. Θα χρειαστεί από τον κ. Δήμα η ανάπτυξη πολύ ιδιαίτερων χαρισμάτων και η επίδειξη πολύ μεγάλου θάρρους, αν θέλει να μη μείνει στην ιστορία ως μία ακόμα από τις άθλιες φιγούρες μιας Πομπηίας που φεύγει, όχι με ευθύνη του Βεζούβιου, αλλά αυτών που την κυβερνάνε. Το ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει είναι η χάραξη μιας αποτελεσματικής στρατηγικής στην Ευρώπη, το δεύτερο η Μέση Ανατολή και η αποφυγή των προβοκατσιών που διάφοροι εμφανώς ετοιμάζουν στα ελληνοτουρκικά. Και οι δύο τομείς πολιτικής μοιάζουν άλλωστε ως προς το κακό που τους έχει βρει και που δεν είναι άλλο από την αποσύνθεση, από την κατάργηση του εθνικού υποκειμένου, ως υποκειμένου πρώτα για τον εαυτό του.

Το εμπάργκο πετρελαίου στο Ιράν και οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή

Επί των ημερών του Νικολά Σαρκοζί, η γαλλική διπλωματία μετασχηματίσθηκε στο ιδεώδες εργαλείο της πολιτικής του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, που χρησιμοποιεί τους Γάλλους ψευτογκωλικούς, όπως χρησιμοποίησε τους αμερικανούς νεοσυντηρητικούς, για να εξαπολύσει το πρώτο κύμα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας” προ δέκα ετών. Το ίδιο “πρόγραμμα”, που ξεκίνησε με τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, συνεχίζεται τώρα στη Λιβύη, τη Συρία και το Ιράν. Αυτή είναι η ουσία της μεσανατολικής κατάστασης. Τα υπόλοιπα είναι διάφορες παραπλανητικές πομφόλυγες, τα συνήθη ψέμματα και πλάνες που συνόδευσαν, από καταβολής ανθρώπων, τους πολέμους τους.

Αυτή όμως είναι μια βαθειά αποσταθεροποιητική διαδικασία, που δεν οδηγεί βέβαια σε καμία “δημοκρατία”, αλλά στο χάος και την αποσύνθεση, φέρνοντας κοντύτερα την προοπτική ακόμα και μιας παγκόσμιας σύρραξης. Πολύ σημαντικοί Ισραηλινοί, όπως ακόμα και οι έως πρόσφατα επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας αυτού του κράτους, έχουν προειδοποιήσει για τους κινδύνους που εμπεριέχει για το ίδιο το Ισραήλ, μακροχρόνια, η ρηξικέλευθη στρατηγική Νετανιάχου.

Με πρωτοβουλία και διαρκή πίεση της Γαλλίας και της Χίλαρυ Κλίντον, Υπουργού Εξωτερικών της ΗΠΑ και επιφανούς εκπροσώπου, στην πραγματικότητα, του Ισραηλινού Λόμπυ σε αυτή τη χώρα, η Ευρωπαϊκή ‘Eνωση ετοιμάζεται να πάρει σοβαρά μέτρα, περιλαμβανομένου εμπάργκο πετρελαίων κατά του Ιράν, με αφορμή το πυρηνικό του πρόγραμμα. Τα μέτρα αυτά είναι εκτός πλαισίου ΟΗΕ και διεθνούς δικαίου. Δεν θα πετύχουν προφανώς τον υποτιθέμενο στόχο τους, να εμποδίσουν δήθεν το Ιράν από τη συνέχιση του πυρηνικού του προγράμματος. Αντίθετα, ενισχύουν τους λόγους που μπορούν να ωθήσουν, κάποια στιγμή, την Τεχεράνη να αναπτύξει ατομικά όπλα και που δεν είναι άλλοι από τη διαρκή απειλή κατά του καθεστώτος μετά το 1979. Πόσο μάλλον όταν ήδη σημειώνεται ένας ακήρυκτος μεν, πολύ πραγματικός δε πόλεμος χαμηλής έντασης εναντίον της χώρας αυτής, περιλαμβανομένου ενός προγράμματος δολοφονίας των επιστημόνων της και μόλυνσης του πυρηνικού εργοστασίου του Μπουσέρ, που εμπεριέχει κίνδυνο ανατίναξής του, με ότι αυτή συνεπάγεται.

Το συμφέρον της Ελλάδας δεν είναι ασφαλώς η περαιτέρω ανάπτυξη αστάθειας και πυρηνικών όπλων στη Μέση Ανατολή. Είναι, αντίθετα, η σταθερότητα, η επίλυση του παλαιστινιακού και η δημιουργία μιας αποπυρηνικοποιημένης περιφέρειας, όπως επιτάσσουν πολυάριθμες αποφάσεις του ΟΗΕ, που προσκρούουν όμως στην επιθυμία του Ισραήλ να διατηρήσει το δικό του οπλοστάσιο.

Που οδηγούν οι κυρώσεις

Οι κυρώσεις μπορεί να μην έχουν ως αποτέλεσμα αυτό που επικαλούνται όσοι τις ζητάνε, αλλά, λαμβανόμενες, θα έχουν τα εξής πιθανά αποτελέσματα:

α) την πρόκληση περαιτέρω αποσταθεροποίησης της ευρωπαϊκής οικονομίας με θεαματική άνοδο της τιμής πετρελαίου. Στην περίπτωση αυτή οι αγορές θα εκμεταλλευθούν την ευκαιρία για να επιβάλλουν πρόγραμμα θηριωδών περικοπών κοινωνικών δαπανών και αμοιβών εργασίας, αποδίδοντας στο πετρέλαιο την αιτία. Παρά την τρομοκρατία των οίκων αξιολόγησης και παρά την αξιοσημείωτη βοήθεια που δώσαμε οι ‘Eλληνες, συμπεριφερόμενοι, με την υποτέλειά μας, ως καραγκιόζηδες της Ευρώπης και δεχόμενοι χωρίς δυσκολία τον αυτοχειριασμό μας, παραμένει πολιτικά δύσκολη η κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους.

β) θα φέρουν πιο κοντά την πιθανότητα νέου μείζονος μεσανατολικού πολέμου, που μπορεί να πάρει ανήκουστες μορφές, χωρίς προηγούμενο, που θα κάνουν το Ιράκ να μοιάζει με παιδικό πάρτι. Σύμφωνα με αποκαλύψεις της Ουάσιγκτον Ποστ, ήδη από το 2007, τα σχέδια επίθεσης στο Ιράν προβλέπουν χρήση τακτικών ατομικών όπλων. Μια τέτοια χρήση, πέραν των άλλων πρακτικών συνεπειών, θα συμβολίσει την επίσημη μετάβαση στο νόμο της ζούγκλας σε όλο τον πλανήτη. Και θα οδηγήσει σε πρωτοφανή όξυνση τον ψυχρό πόλεμο που ήδη κάνει δειλά την πρώτη του εμφάνιση στο παγκόσμιο σκηνικό

γ) θα στερήσουν την Ελλάδα από το 30% των εισαγωγών πετρελαίου και μάλιστα από τη μόνη χώρα που δέχεται να μας εξάγει πετρέλαιο επί πιστώσει και θα πλήξουν έτι περαιτέρω τις σχέσεις με μια χώρα παραδοσιακά φιλική και το δραματικά απομειωθέν πολιτικό κεφάλαιο της Ελλάδας στον αραβομουσουλμανικό κόσμο.

Kαι οι τρεις αυτές συνέπειες είναι απολύτως καταστροφικές για την Ελλάδα. Η Ελλάδα, για λόγους ζωτικού εθνικού συμφέροντος, οφείλει να αντιταχθεί στην επιβολή κυρώσεων, κάτι που θα της επιτρέψει άλλωστε να αρχίσει να ξανασυγκροτεί συμμαχίες, όχι μόνο στον αραβομουσουλμανικό κόσμο, αλλά επίσης στο εσωτερικό της Ευρώπης, των ΗΠΑ, του Ισραήλ και με τη Ρωσία. Είναι πολλοί αυτοί που τα σκέφτονται αυτά και χρειάζονται κάποιον να τα πει. Δεν έπαθε τίποτα ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν ασκούσε την πολιτική που άσκησε στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης και στο θέμα των πυρηνικών. Τη διαπραγματευτική του ισχύ αύξησε και μαζί το διεθνές κύρος της χώρας. Είναι αυτό που οι Αμερικανοί λένε ήπια ισχύ.

Οι βλαβερές συνέπειες της υποτέλειας

Κάθε φορά βέβαια που λέει κανείς κάτι τέτοιο, τον κυττάνε με μισό μάτι. Η άρχουσα ελίτ, βαθειά μειονεκτική και υποτελής η ίδια, χωρίς ίχνος εθνικής αυτοεκτίμησης, και με ιδιοτελές συμφέρον να μην έρθει σε σύγκρουση με κανένα ισχυρό διεθνές κέντρο, ούτε που σκέφτεται να πάει κόντρα σε οτιδήποτε ή να δώσει φωνή στην Ελλάδα, σε οποιοδήποτε θέμα. Κατάφερε μάλιστα, με τη στάση της, να εμπεδώσει στην ελληνική κοινωνία ένα βαθύ, όσο και καταστροφικό στις συνέπειές του, αίσθημα εθνικής μειονεξίας και αφόρητου επαρχιωτισμού, εκτός τόπου και χρόνου σε έναν τόσο αλληλεξαρτώμενο κόσμο. Κινητοποιεί ένα ψευτορεαλιστικό επιχείρημα, ότι δήθεν η χώρα γίνεται ισχυρότερη λέγοντας ναι σε όλα. Στην πραγματικότητα το αντίθετο συμβαίνει, κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά. Επιπλέον, η άρχουσα ελίτ, σε αέναη αναζήτηση διεθνούς “νταβατζή”, πότε στην ΕΕ, πότε στην Αγγλία και την Αμερική, πότε στο Ισραήλ, ποτέ δεν εμφάνισε τουλάχιστον ένα σοβαρό αντάλλαγμα για τις επιλογές της υπέρ της χώρας.

Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα, σε όλα πρακτικά τα διεθνή θέματα να είναι θλιβερός ακόλουθος και καρπαζοεισπράκτορας, στον οποίο κανείς δεν δίνει σημασία, με αποκορύφωμα τις καταστροφικές πολιτικές τύπου σχεδίου Ανάν και Μνημονίου, που θα ήταν σχεδόν αδιανόητο ότι θα μπορούσε να δεχτεί οποιοδήποτε άλλο ευρωπαϊκό κράτος, περιλαμβανομένων και των πιο εξαρτημένων. Αντίθετα, η Τουρκία, που, εδώ και δέκα χρόνια, δείχνει τάσεις χειραφέτησης και ασκεί μια σχετικά αυτόνομη πολιτική, κατάφερε να γίνει περιφερειακή υπερδύναμη, την ίδια ώρα που η Ελλάδα μετασχηματιζόταν σε θλιβερή “παράγκα” του διεθνούς συστήματος.

Μένουμε από καύσιμα

Αυτά πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να την υπολογίσουν, να αποκτήσει δηλαδή αίσθηση εθνικού συμφέροντος, φωνή και θάρρος. Αν όμως η πολιτική ηγεσία της είναι ανίκανη να τα κάνει, τουλάχιστο δεν έχει δικαίωμα να θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη της χώρας. Γιατί περί αυτού πρόκειται εδώ. Δεν γνωρίζουμε αν και πότε θα υποχρεωθούμε να πάμε σε στάση πληρωμών. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει ΕΕ, αν θα είμαστε μέλος της και τι θα συμβεί με την παγκόσμια οικονομία σε έξη μήνες. Ο στόλος δυσκολεύεται να βρει καύσιμα. Υπουργοί της κυβέρνησης μας απειλούν με πείνα αν δεν πάρουμε τη δόση. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, συνιστά απλά προδοσία της χώρας η συγκατάθεση σε εμπάργκο καυσίμων κατά του Ιράν.

Ο κ. Δήμας εξήγησε στην κ. Κλίντον τις δυσκολίες της Ελλάδας και η Υπουργός υποσχέθηκε να βρει κάποια εναλλακτική πηγή προμήθειας. Η λύση αυτή δεν είναι ικανοποιητική. Δεν μπορούμε αίφνης να εμπιστευθούμε το Ιράκ και η Βαγδάτη δεν έχει τους λόγους του Ιράν να κάνει πίστωση ή να διαθέσει σε ευνοϊκούς όρους πετρέλαιο. Αν η Ελλάδα αποφασίσει να δεχθεί την επιβολή κυρώσεων κατά του Ιράν, κάτι επαναλαμβάνουμε καταστροφικό, που δεν πρέπει να κάνει γιατί θα καταστρέψει πιθανότατα την οικονομία της, αν παρόλα αυτά υποχωρήσει στις αμερικανογαλλικές επιθυμίες (για πιέσεις ούτε λόγος, ποιος χρειάζεται να πιέσει την Αθήνα), εις βάρος των δικών της ζωτικών εθνικών συμφερόντων, οφείλει, το λιγότερο, να ζητήσει εξαίρεση για τις εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου στην Ελλάδα, χωρίς βέβαια να έχει δικαίωμα επανεξαγωγής.

Η πιο σοβαρή κουβέντα που είπε ποτέ ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν το περίφημο “θα μας πάρουν με τις πέτρες”. Ο Βενιζέλος νομίζει ότι θα τον στείλουν στην Θεσσαλία για τσίπουρα. Θέλει προσοχή, γιατί εκεί που πάνε τη χώρα οι κυβερνώντες της, σε μια καταστροφή δηλαδή, δυνητικά πολύ μεγαλύτερη της μικρασιατικής του 1922 και της κυπριακής του 1974, μπορεί στο τέλος να παρακαλάνε να αντιμετωπίσουν μόνο πέτρες και τσίπουρα!

Eλληνική “σύνθλιψη” και Εβραίοι

Η εσωτερική και η εξωτερική πολιτική είναι βαθειά αλληλένδετες. Σήμερα, η Ελλάδα αντιμετωπίζει τον πολύ υπαρκτό κίνδυνο να συνθλιβεί, όπως η Πολωνία το 1939, μεταξύ Αγορών και Γερμανίας γεωοικονομικά, Ισραήλ και Τουρκίας γεωπολιτικά. Αν η Ελλάδα καλείται να ολοκληρώσει τη μετατροπή της σε “αποικία της παγκοσμιοποίησης”, έτσι και η Κύπρος, σιγά σιγά, ανεπαίσθητα σχεδόν, ολοκληρώνει τον ντε φάκτο μετασχηματισμό της σε ισραηλινό προτεκτοράτο. Οι Eλλαδίτες και οι Κύπριοι πολιτικοί πάνε σήμερα πολύ λιγότερο στην Ουάσιγκτων και το Λονδίνο για ‘έγκριση’, όπως παληά. Τώρα πηγαίνουν κάθε δεύτερη μέρα στην Ιερουσαλήμ για να τους ευλογήσει!

Εννοείται ότι οφείλαμε, εδώ και καιρό, να αναπτύξουμε τις σχέσεις μας με το Ισραήλ, όπως και με πολλούς άλλους. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει πάθει διεθνώς στρατηγική ασφυξία, που συνέβαλε κατά πολύ στη σημερινή της κατάσταση. Εννοείται ότι ο ελληνικός λαός, που στάθηκε στο πλευρό των Εβραίων όσο ελάχιστοι την ώρα της δοκιμασίας τους, αυταπόδεικτα ειλικρινής και όχι υστερόβουλος, έχει το δικαίωμα να ζητήσει την αμοιβαιότητα από αυτούς στη δική του δοκιμασία, δεδομένης μάλιστα της απαράμιλλης επιρροής τους στην Αυτοκρατορία του Χρήματος και της δικαιοσύνης που, αν μη τι άλλο, διακρίνει τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης.

Οι Εβραίοι είχαν μια εκπληκτική παρουσία στο πνευματικό στερέωμα της ανθρωπότητας τους τελευταίους δύο αιώνες. Και αυτό ακριβώς κάνει ακόμα πιο απογοητευτική την αδυναμία, ιδίως των πιο εξτρεμιστικών ηγετικών κύκλων τους, να σπάσουν τον φαύλο κύκλο του θύτη και θύματος, στον οποίο εγκλωβίστηκαν ανά τους αιώνες και που κινδυνεύει να καταστρέψει τελικά και τους ίδιους. Oι ‘Eλληνες κάτι θάχαμε ίσως να τους πούμε και κάτι να ακούσουμε από αυτό το λαό. Αλλά οι ‘Eλληνες δεν πολυαντιπροσωπευόμαστε στη διοίκηση και την ελίτ της χώρας μας!

Αναπαράγοντας διαρκώς την διαχρονική υποτέλειά τους, και στις σχέσεις με το Ισραήλ, όπως και έναντι όλων των συναλλασσομένων με αυτές, ανίκανες να συγκροτηθούν ως πολιτικό και εθνικό υποκείμενο, οι ελληνικές ελίτ καταστρέφουν τις δυνατότητες αμοιβαία επωφελών σχέσεων με τη χώρα αυτή και ενός δύσκολου, αλλά σημαντικού διαλόγου των δύο λαών. Μας αφήνουν έτσι απλώς υποψήφια θύματα ενός ενδεχόμενου σχεδίου, που μπορεί υπό συνθήκες να ενεργοποιηθεί, απόσπασης της Ελλάδας και της Κύπρου από την ΕΕ και ένταξής τους σε μια βαλκανο-μεσογειακή ζώνη εξαθλιωμένων ισραηλινών προτεκτοράτων, μια ‘Διεθνή των ζητιάνων’. Αυτό άραγε θέλουμε;


Πλήρη πτώχευση της Ελλάδας βλέπει το στέλεχος της UBS, Πολ Ντόνοβαν, μιλώντας στο Bloomberg.

Όπως είπε χαρακτηριστικά:
«Περιμένουμε χρεοκοπία της Ελλάδας, με πλήρη ενεργοποίηση των CDS. Εκτιμούμε ότι η συμφωνία για το PSI θα είναι μη εθελοντική, διότι δεν θα βρεθεί κάποιος να δεχθεί ένα κούρεμα 68%»

Αυτό που τον ανησυχεί είναι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Όπως λέει η στήριξή τους θα πρέπει να είναι άμεση, αφου η επόμενη μέρα θα είναι ακόμα πιο δύσκολη στο να βρουν νέα κεφάλαια.

Δείτε την συνέντευξη του Πολ Ντόνοβαν στο Bloomberg




Δήλωση – βόμβα έκανε πριν από λίγο ο επικεφαλής οικονομολόγος του οίκου Fitch, Paul Rawkings στο Reuters.

Όπως είπε, με το που συμφωνηθούν και διευκρινιστούν οι όροι για το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, τότε ο οίκος θα υποβαθμίσει την Ελλάδα στο κατώτερο σκαλί του βάθρου.

Μάλιστα, αναφέρει ότι ο οίκος θα θεωρήσει κανονικά ως χρεοκοπία.

“Θα αποτελέσει χρεοκοπία ανεξάρτητα από τις απώλειες στην καθαρή παρούσα αξία (ΝPV)” είπε ο P. Rawkings, ενώ πρόσθεσε ότι “σχετικά με το κράτος της Ελλάδας θα χαρακτηριστεί ως περιορισμένη χρεοκοπία”.

“O οίκος θα την αξιολογήσει κανονικά με χρεοκοπία και θα την διατηρήσει προσωρινά σε αυτήν την βαθμίδα, προτού τοποθετήσουμε τα νέα ομόλογα σε νέα αξιολόγηση που όμως, δεν έχουμε αποφασίσει ακόμα”, γιατί αυτή η νέα αξιολόγηση εξαρτάται από δυο παράγοντες: το χρόνο αποπληρωμής των νέων ομολόγων, αλλά και τη μείωση της καθαρής παρούσας αξίας.


Μήπως είμαστε μάρτυρες μίας εθνικής προδοσίας;
Ανοίγουν την Κερκόπορτα στους Τούρκους!
Μιλούν για τα 200 εκ. της PROTON και κρύβουν 15 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ

Τρεις… «σκελετούς» στο μπαούλο του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος βρήκαν οι ελεγκτές της BlackRock, οι οποίοι έλεγξαν τις τράπεζες και συνέταξαν ειδική έκθεση για την Τράπεζα της Ελλάδος η οποία θα κοστίσει συνολικά στο σύστημα περί τα 15 δισ. ευρώ.

Το περιεχόμενο της έκθεσης έχει κλονίσει τους τραπεζίτες, τον άνθρωπό τους, τον μεταβατικό πρωθυπουργό κ. Λουκά Παπαδήμου, αλλά και τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γεώργιο Προβόπουλο. Σύμφωνα με απολύτως εξακριβωμένες πληροφορίες, οι ελεγκτές της BlackRock έχουν καταθέσει το πόρισμά τους, έχει γίνει η μελέτη της έκθεσης και έχει επιβληθεί αυστηρή απαγόρευση σε οποιαδήποτε διαρροή.

Οι ειδικοί της BlackRock όμως δεν έχουν τέτοιου είδους απαγορεύσεις και δεσμεύσεις. Γι’ αυτό κι έχουν μιλήσει σε στελέχη οίκων αξιολόγησης, όπως είναι η “Standard & Poor’s” λίγο πριν από την αξιολόγηση των ευρωπαϊκών χωρών.

Τρία ευρήματα

Όταν μιλούν για την ελληνική κρίση αναφέρονται και στην επικείμενη κρίση του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα και χρησιμοποιούν τρία επιχειρήματα:

1. Τα προβλήματα του προκαλούν τα μετοχοδάνεια, τα οποία μοιράστηκαν αφειδώς σε φίλους και κολλητούς αλλά δεν εξυπηρετούνται.

2. Οι οξυνόμενες επισφάλειας από δάνεια που βρίσκονται ήδη στα «κόκκινα» και δεν εξυπηρετούνται.

3. Οι συνέπειες της υποκεφαλαιοποίησης μετά τις μειώσεις στα assets και την ανώμαλη προσγείωση του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

Από κει και πέρα, ωστόσο, προκύπτουν και ερωτήματα. Οι εμπειρογνώμονες της BlackRock κάνουν αυτές τις διαπιστώσεις και δεν αποκλείουν ντόμινο εξελίξεων στο τραπεζικό σύστημα.

Η “Bain” και οι Τούρκοι

Την ίδια στιγμή, η Τράπεζα της Ελλάδος έρχεται να αναθέσει σε μια ακόμα ξένη εταιρεία συμβούλων, τη “Bain & Co” τη διαδικασία υποβολής επιχειρηματικών σχεδίων των εμπορικών τραπεζών ως το 2013, καθώς και τα σχέδια ενίσχυσης της κεφαλαιακής βάσεώς τους. Τυχαίο;

Μήπως είναι σύμπτωση ότι η “Bain & Co” δραστηριοποιείται έντονα στην Τουρκία;

Μήπως επίσης είναι σύμπτωση πως για μία από τις τρεις τράπεζες που είναι στα «κόκκινα» σύμφωνα με τη “BlackRock” υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από το τουρκικό Μετοχικό Ταμείο Στρατού (που αποτελεί και την τρίτη ισχυρότερη οικονομική δύναμη της γείτονος);

Συνδέεται όλο αυτό παιγνίδι με τις υποθηκεύσεις εδαφών που προορίζονται για γεωργική, βιοτεχνική και βιομηχανική εκμετάλλευση;

Κι αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι πίσω από την Τράπεζα της Ελλάδος κρύβονται πλέον διά Νόμου οι εμπορικές τράπεζες, οι οποίες συμμετέχουν και ελέγχουν το μετοχικό της κεφάλαιο αντί του κράτους, κάτι πολύ σοβαρό παίζεται…

Αναμένονται υπεύθυνες απαντήσεις από τόσο από τον κ. Λουκά Παπαδήμο, όσο και από τον κ. Γιώργο Προβόπουλο. Κι αυτό θα πρέπει να γίνει γρήγορα πριν αρχίσουν να μιλούν κακές γλώσσες από τις τρεις «κόκκινες» τράπεζες ή από κάποιες άλλες που δεν μπορούν να προχωρήσουν στα κοινά τους όνειρα. Κρίμα δεν είναι;


... οι βάρβαροι άνθρωποι, οι οποίοι κατέβασαν την όμορφη Ευρώπη από την «πλάτη» του Διός και την έβγαλαν στην «βίζιτα». ... οι ανάξιοι Ευρωπαίοι, οι οποίοι το 1945 την «γκρέμισαν» από τον «Όλυμπο» και το 2012 την παρέδωσαν σαν «δουλικό» στους Φοίνικες τοκογλύφους.
Γράφει ο Π. Τραϊανού

Η ιστορία στη λειτουργία τής κατανόησής της μοιάζει πολύ με τη γεωγραφία. Η ευκολία στην αντίληψη της ουσίας τους εξαρτάται από την "απόσταση" που βλέπει κάποιος τα δεδομένα τους. Εξαιτίας αυτής της ιδιομορφίας προκύπτουν και τα διάφορα παράδοξα που τις αφορούν ...Τα κοινά παράδοξα. Μπορεί κάποιος με ελάχιστα δεδομένα να κατανοήσει τα πάντα και με άπειρα δεδομένα να μην μπορεί να κατανοήσει το παραμικρό. Αυτό, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, είναι κάτι που ισχύει. Μπορεί ένας απλός άνθρωπος με ελάχιστη γνώση να κατανοεί πλήρως την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας και ένας ιστορικός επιστήμων με άπειρη γνώση να βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση.

Εδώ ακριβώς έχει νόημα η σύγκριση της ιστορίας με τη γεωγραφία. Μπορεί, για παράδειγμα, ακόμα και ένας παντελώς άσχετος άνθρωπος να δει έναν παγκόσμιο χάρτη και να "κατανοήσει" τι σημαίνει γεωγραφικά μια τεράστια απόσταση, όπως αυτή μεταξύ Πεκίνου και Αθήνας και την ίδια ώρα μπορεί κάποιος με άπειρες γνώσεις να χαθεί μέσα σε ένα αστικό δάσος εντός του Πεκίνου ...Να μην το αντιλαμβάνεται στην ολότητά του, γιατί μπορεί να μην έχει το μέσον ν’ αλλάξει επίπεδο ...Το μέσον του χάρτη στην προκειμένη περίπτωση.

Απλά πράγματα. Αν κάποιος περιπατητής κοιτάζει τα πόδια του, γνωρίζει με απόλυτη "ακρίβεια" πού πατάει, αλλά δεν βλέπει πού πηγαίνει. Γνωρίζει τα "κύτταρα" της γεωγραφίας αλλά αγνοεί τον "οργανισμό" της. Γνωρίζει τα "δένδρα", αλλά δεν βλέπει το "δάσος". Όλοι οι υπερυπολογιστές του κόσμου δεν φτάνουν, για ν’ "αποθηκεύσουν" τα δεδομένα που υπάρχουν σε μία βήμα προς βήμα ανάλυση της διαδρομής μεταξύ της Αθήνας και του Πεκίνου και την ίδια ώρα και για τον ίδιο σκοπό αρκεί μία χαρτοπετσέτα, για ν’ αποτυπώσει κάποιος τα βασικά δεδομένα αυτής της διαδρομής. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση της ιστορίας. Με τις κατάλληλες πέντε κουβέντες μπορεί κάποιος να καταλάβει πράγματα, τα οποία δεν θα τα ανακαλύψει μόνος του ακόμα κι αν "καταπιεί" ολόκληρες βιβλιοθήκες.

Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Ότι η ανθρώπινη ιστορία στην εξέλιξή της δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο θα ήθελαν κάποιοι να είναι ...Όσο θα ήθελαν κάποιοι να την εμφανίσουν, γιατί τους συμφέρει η περιπλοκότητά της ...Όσο θα ήθελαν κάποιοι πολιτικοί να την εμφανίσουν, για να δικαιολογήσουν τις ολέθριες για τους λαούς τους και συμφέρουσες για τους ίδιους επιλογές τους ...Όσο θα ήθελαν κάποιοι αστοί ιστορικοί επιστήμονες, προκειμένου να δικαιολογήσουν το επιστημονικό τους "μεροκάματο" ...Όλοι εκείνοι, οι οποίοι έχουν συμφέρον από την τεχνητή περιπλοκότητά της, εφόσον επωφελούνται από τις συνεχείς επαναλήψεις των ίδιων δεδομένων.

Κάποιοι μπορούν εκ του ασφαλούς και παριστάνουν τους φωτισμένους "ηγέτες", εξαιτίας αυτών των επαναλήψεων. Κάποιοι άλλοι παριστάνουν τους δαιμόνιους "επενδυτές" και κάποιοι άλλοι τους σοφούς "προφήτες", εξαιτίας αυτών των επαναλήψεων. Όλοι αυτοί βγάζουν το μεροκάματό τους, "βλέποντας" υποτίθεται "μπροστά" από τους υπόλοιπους ανθρώπους, ενώ στην πραγματικότητα δεν "βλέπουν" τίποτε, εφόσον έχουμε επαναλαμβανόμενους κύκλους... "Μαγγελάνοι" της πλάκας, που βλέπουν τις πατούσες τους, αλλά όχι τον ορίζοντα ..."Μύωπες ημίτυφλοι", που ξεχωρίζουν με απόλυτη γνώση τη λάσπη από την άσφαλτο ή την άμμο που πατάνε, αλλά δεν βλέπουν πού πηγαίνουν.

Αυτοί είναι που εδώ και αιώνες εκπαιδεύονται από το σύστημα να οδηγούν την ανθρωπότητα. Εκπαιδεύονται στα περίπλοκα που συμφέρουν το σύστημα και όχι στα απλά που συμφέρουν την ανθρωπότητα. Άνθρωποι, οι οποίοι γνωρίζουν τα πάντα εκτός από τα χρήσιμα. Άνθρωποι, οι οποίοι γνωρίζουν τι χρώμα φανελάκι φορούσε ο Ναπολέοντας, αλλά που δεν υποπτεύονται καν ποιοι επωφελήθηκαν από τα CDS της ήττας του στο Βατερλώ. Όλα αυτά συμβαίνουν εκ του ασφαλούς, γιατί η "φάμπρικα" είναι μεγάλη και σίγουρη ...Μεγάλη, που κρύβει τεράστια συμφέροντα ...Συμφέροντα, τα οποία, αν αποκαλυφθούν, θα ξεσηκωθούν οι λαοί εναντίον των εκμεταλλευτών τους και θα τους σκοτώσουν.

Γι’ αυτόν τον λόγο αναφερόμαστε στην ομοιότητα της γεωγραφίας με την ιστορία. Κάποιος, που έχει τις κατάλληλες γνώσεις, μπορεί με πέντε κουβέντες να εξηγήσει στους λαούς την ανθρώπινη ιστορία ...Μπορεί να τους εξηγήσει και τον δικό τους ρόλο σε αυτήν την ιστορία ...Μπορεί να τους εξηγήσει πού και πότε ακριβώς πέτυχαν μεγαλειώδη και σημαντικά πράγματα και πότε ακριβώς είχαν απώλειες. Σε αυτό το σημείο βέβαια υπάρχει και το φαινόμενο της τραγικής ειρωνείας. Η σημερινή αδυναμία κατανόησης των ιστορικών δεδομένων, που οδηγούν σε καταστροφές, αφορά κατά κύριο λόγο τον λαό εκείνο, ο οποίος υποτίθεται ότι είναι ο πιο "έμπειρος" του κόσμου ...Τον λαό της Ευρώπης ...Της Ευρώπης, που για τις τελευταίες δύο χιλιετίες δέσποζε στον Πλανήτη.

Αυτός ο "έμπειρος" λαός έφτασε σήμερα στο σημείο να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του. Ο λαός αυτός, ο οποίος "εφεύρε" όλες τις μορφές του σύγχρονου ιμπεριαλισμού, είναι σήμερα το μεγαλύτερο θύμα του. Ο λαός αυτός, ο οποίος "εφεύρε" την ίδια την επιστήμη της ιστορίας, δεν κατανοεί την ίδια τη λειτουργία της. Δεν καταλαβαίνει ούτε καν τις συνέπειες των δικών του πράξεων, εφόσον πρωταγωνιστεί ανελλιπώς τους τελευταίους αιώνες στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Δεν καταλαβαίνει ούτε καν πότε και πώς την "πατάει". Μπερδεύεται. γιατί απλούστατα δεν κατανοεί τα συμβαίνοντα. Εμπιστεύεται προδοτικές ηγεσίες και δεν έχει τα κριτήρια εκείνα, τα οποία θα πίστευε κάποιος ότι θα διέθετε εξαιτίας της εμπειρίας του, προκειμένου ν’ αποφεύγει τις "κακοτοπιές".

Ο λαός αυτός, ο οποίος "γέννησε" τους πιο σημαντικούς και ισχυρούς ανθρώπους της ιστορίας, σήμερα άγεται και φέρεται από τα "σκουπίδια" της. Ο λαός, που κάποτε "γέννησε" τον Αλέξανδρο, τον Περικλή, τον Λεωνίδα, αλλά και τον Καίσαρα, τον Τραϊανό ή τον Καρλομάγνο, κατάντησε να άγεται και να φέρεται από την "πλέμπα" της μεγάλης "λάσπης" ...Από αγράμματα "σκουπίδια" σαν τον Χίτλερ, τον Στάλιν παλαιότερα ή τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε, τον Κάμερον και τον Σαρκοζί σήμερα ...Από τα μίσθαρνα υποχείρια των "τρωκτικών" των εβραϊκών γκέτο του Βερολίνου και της Βαρσοβίας.

Μέσα σε λιγότερο από μισό αιώνα αυτός ο υποτίθεται έμπειρος λαός "έχασε" δύο μεγάλους πολέμους από δύο διαφορετικούς αντιπάλους και δεν το κατάλαβε καν. Με συνοπτικές διαδικασίες οι Ευρωπαίοι έχασαν τη μάχη της παγκόσμιας κυριαρχίας τόσο από τους Αμερικανούς όσο και από τους Εβραίους. Ο πάλαι ποτέ αήττητος λαός έφτασε στο σημείο να μην μπορεί καν να προβάλει αντίσταση... Στο σημείο να μην αντιλαμβάνεται καν πότε δέχεται επίθεση και από ποιους. Ο λαός, ο οποίος για δύο και πλέον χιλιετίες δέσποζε στον Πλανήτη, έγινε το μεγαλύτερο "θύμα" του ...Θύμα των δικών του επινοήσεων και αναγκών ...Θύμα των "μαθημάτων" που έκανε σε πονηρούς "μαθητές". "Τυφλώθηκε" από εκείνους, που τους έμαθε να "βλέπουν".

Το 1945, στο όνομα της "ευρωπαϊκής" δημοκρατίας, έχασαν οι Ευρωπαίοι την ελευθερία τους. Έπαιξαν κάποιοι με τους φασίστες και το πέτυχαν. Στο όνομα της προστασίας της δημοκρατίας της Ευρώπης από τους Ναζιστές ή τους Σταλινικούς οι ευρωπαϊκοί λαοί υποτάχθηκαν απόλυτα στους Αμερικανούς. Απέκτησαν "κηδεμόνα" και άρα απώλεσαν την ελευθερία τους. Το ίδιο πονηρό παιχνίδι έπαιξαν μετά από μισό αιώνα και οι Εβραίοι. Σήμερα, στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης, οι ευρωπαϊκοί λαοί χάνουν τις ίδιες τις πατρίδες τους.

Αυτοί, οι οποίοι αποφάσισαν να "ενώσουν" τις πατρίδες τους για το κοινό συμφέρον, στο τέλος έχασαν τις ίδιες τις πατρίδες τους. Αυτοί, οι οποίοι εξαιτίας της πρώτης ήττας ήταν ανελεύθεροι, τώρα, κατόπιν υποδείξεων των αφεντικών, επιχειρούν σήμερα να "ενωθούν" με τον πιο απόλυτο τρόπο. Στην πραγματικότητα τώρα "ενώνουν" τα χρέη τους, εφόσον αυτά είναι τα μόνα που πλέον τους ανήκουν πραγματικά. Οι πρώην θύτες του Πλανήτη έγιναν τα μεγαλύτερα θύματά του. Λογικό είναι αυτό. Όταν δεν μπορείς να καταλάβεις τον λόγο που σε "σπρώχνουν" οι τοκογλύφοι στην Ένωση, δεν είναι δυνατόν να καταλάβεις τον λόγο που, όταν θα την επιτύχεις, το μόνο το οποίο θα σου απομένει είναι τα χρέη. Οι Εβραίοι τοκογλύφοι αποφάσισαν την Ένωση της Ευρώπης και αυτοί είναι σήμερα οι κυρίαρχοί της.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς θέλουμε να πούμε. Θα ξεκινήσουμε βλέποντας έναν μακρινό "χάρτη" της ευρωπαϊκής ιστορίας ...Αρκετά "μακρινό", για να βλέπουμε το σύνολο της "πορείας" της, αλλά και αρκετά "κοντινό", για να μην χάνουμε τους "πρωταγωνιστές" της. Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από το ν’ αναζητήσουμε το τι είναι πραγματικά σημαντικό ιστορικό γεγονός για την Ευρώπη και τι δεν είναι. Θα ξεκινήσουμε από ένα βασικό "ξεκαθάρισμα" της ανώφελης ιστορικής "σαβούρας" που κουβαλάμε όλοι στο μυαλό μας και η οποία δεν έχει την παραμικρή αξία. Από το σύνολο της δήθεν περίπλοκης ευρωπαϊκής ιστορίας ελάχιστες είναι οι πραγματικά σημαντικές ημερομηνίες που την αφορούν. Ό,τι μας περιγράφει η ιστορική επιστήμη σαν "σημαντικό", είναι συνήθως μια ασήμαντη επανάληψη, η οποία αφορά μόνον αυτούς που εμπλέκονται σ’ αυτήν και κανέναν άλλον.

Σημαντικό, για παράδειγμα, για την ευρωπαϊκή ιστορία ήταν όταν ο Λεωνίδας αποφάσιζε να στήσει τις "Θερμοπύλες" του απέναντι στην ασιατική λαίλαπα, που απειλούσε την Ευρώπη. Σημαντικό ήταν, όταν ένας "αφηνιασμένος" Μέγας Αλέξανδρος "κάλπαζε" μέσα στην Ασία. Ασήμαντος ήταν ο Καρλομάγνος, ο Ναπολέοντας ή ο Μεγάλος Πέτρος, όσο κι αν ήταν εντυπωσιακά τα φαινόμενα που τους συνόδευαν. Γιατί; Γιατί το σημαντικό βρίσκεται στην "πορεία" της Ευρώπης και όχι στην εσωτερική της "διαρρύθμιση", η οποία εξαρτιόνταν από τους "καλπασμούς" των ασήμαντων στην Ευρώπη. Όσο ανθρώπινο αίμα και ν’ ανακάτευαν με τη λάσπη οι "ασήμαντοι" βασιλείς της σημαντικής Ευρώπης, εξακολουθούσαν να παραμένουν στο ίδιο επίπεδο... Το επίπεδο εκείνο, που καθόριζε η ίδια η Ευρώπη και η θέση της στον Κόσμο.

Με τα ίδια κριτήρια κρίνονται όχι μόνον τα πρόσωπα, αλλά και τα μεγάλα γεγονότα τα οποία υποτίθεται σημάδεψαν την ιστορία της Ευρώπης. Η μάχη του Γρανικού ήταν σημαντική για την Ευρώπη, γιατί θεμελίωνε την υπερχιλιετή επικράτησή της. Η άλωση της Πόλης ήταν ασήμαντη, γιατί απλά άλλαζε τους εσωτερικούς συσχετισμούς της Ευρώπης. Η μάχη του Βατερλώ ήταν ασήμαντη για τους ίδιους λόγους. Η ναυμαχία του Τραφάλγκαρ ήταν επίσης ασήμαντη. Σημαντικό δηλαδή για την Ευρώπη και την ιστορία της είναι ό,τι επηρεάζει τη θέση της στον Κόσμο και όχι τους εσωτερικούς της συσχετισμούς.

Τα γεγονότα και τα πρόσωπα, που αλλάζουν αυτούς τους συσχετισμούς, είναι ήσσονος σημασίας και έχουν τη σημαντικότητά τους για τους λαούς οι οποίοι επωφελούνται ή αδικούνται, χωρίς να αλλάζει κάτι για τα γενικότερα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Η μάχη του Βατερλώ έχει αναμφίβολα μεγάλη σημασία της για τους Γάλλους και τους Βρετανούς, όπως και η ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. Όμως, στο ευρωπαϊκό επίπεδο αυτά τα δύο ιστορικά γεγονότα δεν έχουν καμία σημασία. Δεν έχουν καμία σημασία, γιατί δεν επηρέασαν τη θέση της Ευρώπης και των λαών της στην παγκόσμια ιεραρχία. Κυρίαρχη θα παρέμενε η Ευρώπη στον Κόσμο όποιος κι αν επικρατούσε στις λάσπες του Βατερλώ ή στα νερά του Τραφάλγκαρ.

Όλα αυτά όμως, για να τα καταλάβει κάποιος και να τα αξιολογήσει όπως τους αξίζει, θα πρέπει να γνωρίζει τη θέση της Ευρώπης στην πανανθρώπινη ιστορία ...Θα πρέπει να γνωρίζει τις μεταβολές αυτής της θέσης σε σχέση με αυτήν την ιστορία ...Θα πρέπει να γνωρίζει τους μεγάλους "σταθμούς" της ανθρώπινης ιστορίας και όχι τις ενδιάμεσες ασήμαντες "στάσεις" της ...Να γνωρίζει στο παράδειγμά μας την αρχή, που είναι η "Αθήνα" και το τέλος, που είναι το "Πεκίνο" και να μην επηρεάζεται από τα ενδιάμεσα ...Να μην καταλαβαίνει ως "σταθμό" ένα "μπλοκάρισμα" έξω από την "Άγκυρα". Να μην τον ενδιαφέρει επειδή χάθηκε ένα "τραίνο" στο σταθμό της "Τεχεράνης" ή αν έπεσε μια "γέφυρα" στον δρόμο για το τέλος. Όλα τα ενδιάμεσα είναι ασήμαντα. Είναι ασήμαντα, γιατί δεν επηρεάζουν τη γενική κατάσταση. Θα μπορούσαν να γίνουν, αλλά και να μην γίνουν, χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτε απολύτως στην εξέλιξη των πραγμάτων.

Η Ευρώπη, υπό αυτό το "πρίσμα" της μελέτης, είναι ένας μεγάλος "σταθμός" στην ανθρώπινη ιστορία ...Ο αμέσως επόμενος μεγάλος "σταθμός" μετά από την Ασία απ’ όπου ξεκίνησαν τα μεγάλα ανθρώπινα συστήματα εξουσίας. Οι Έλληνες γι’ αυτόν τον λόγο ήταν ο απόλυτα σημαντικός λαός για την Ευρώπη. Γι’ αυτόν τον λόγο, ως λαός, αποτελούσε επί αιώνες τον "κανόνα" και βέβαια το "μέτρο" σύγκρισης για όλους τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς. Ήταν ο λαός, ο οποίος είχε την ευφυΐα, τη γενναιότητα αλλά και την ικανότητα όχι μόνον ν’ αντισταθεί στην ασιατική επίθεση, αλλά να αντεπιτεθεί και να πάρει μέσα από τα "χέρια" της Ασίας την κοσμοκρατορία της ...Να καταλύσει την εξουσία της και να τη μεταφέρει στην Ευρώπη. Ήταν το απόλυτα πετυχημένο πρότυπο όλης της Ευρώπης ...Οι "πατέρες" της. Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε οι Έλληνες ήταν και οι "νονοί" της Ευρώπης. Κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να τη "βαπτίσει" εκτός από αυτούς, οι οποίοι της έδωσαν τον παγκόσμιο ρόλο της.

Αυτοί την προστάτευσαν όταν έπρεπε και αυτοί την ανέβασαν στην κορυφή του κόσμου όταν μπόρεσαν. Απλά πράγματα. Οι Έλληνες, ως Ευρωπαίοι, έβγαλαν μόνοι τους την "άμυνα" για το σύνολο της Ευρώπης και οι ίδιοι ήταν αυτοί οι οποίοι επιτέθηκαν στην Ασία με στόχο τη νίκη ...Την ελληνική νίκη, η οποία ήταν ευρωπαϊκή νίκη. Αυτές οι ενέργειες ήταν σημαντικές, γιατί ο κόσμος --και άρα και η Ευρώπη-- θα ήταν σήμερα διαφορετικός, αν οι Έλληνες έχαναν τη "μάχη" από τους Πέρσες ...Θα ήταν επίσης διαφορετικός κι αν δεν τους νικούσαν έξω από τη Βαβυλώνα ...Θα ήταν διαφορετικός, γιατί δεν θα υπήρχε Ρώμη και ό,τι αυτή μπορεί να σημαίνει για την ανθρώπινη και την ευρωπαϊκή ιστορία.

Σημαντικό για την Ευρώπη λοιπόν είναι το 480 π.Χ.. Γιατί; Γιατί η ασιατική παντοκρατορία δεν μπόρεσε να "περάσει" στην Ευρώπη. Είναι χρονιά ορόσημο, γιατί μέχρι τότε είχαν οριστικοποιηθεί οι μάχες μεταξύ των "Τιτάνων" της εποχής. Οι δύο κορυφαίες αυτοκρατορίες του αρχαίου κόσμου είχαν συγκρουστεί μεταξύ τους και είχαν "καταλήξει" σε μια κατάσταση. Η ασιατική Βαβυλώνα είχε επιβληθεί απόλυτα της αφρικανικής Αιγύπτου και ήταν πλέον ελεύθερη να διεκδικήσει και την Ευρώπη. Ο βασιλιάς της ήταν πλέον ένας ζωντανός "Θεός". Ήταν ταυτόχρονα βασιλεύς της Βαβυλώνας και Φαραώ της Αιγύπτου ...Ο απόλυτος άρχων του αφροασιατικού κόσμου. Αυτός επιτέθηκε στην Ελλάδα με στόχο την Ευρώπη. Σε αυτόν τον πανίσχυρο "θεό" αντιστάθηκαν οι Έλληνες ως Ευρωπαίοι ακρίτες και έσωσαν την Ευρώπη.

Σημαντικό επίσης είναι και το 323 π.Χ. που πέθανε ο Αλέξανδρος. Γιατί; Γιατί με τον θάνατό του "κλείδωσε" τη νέα εποχή. Ένας Ευρωπαίος "άλωσε" τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία του Κόσμου και η ανθρωπότητα άλλαξε "σελίδα" στην ιστορία της. Από την εποχή της Ασίας περάσαμε στην εποχή της Ευρώπης. Η Ευρώπη, η οποία μέχρι τότε απειλούνταν από την Ασία ή την αφρικανική Αίγυπτο, έγινε η απόλυτη κυρίαρχος των πάντων. Μετέφερε ανθρώπινο δυναμικό στην ασιατική επικράτεια και δημιούργησε τα "αναχώματα" για τη μετέπειτα κυριαρχία της. Οι Ευρωπαίοι Έλληνες, οι οποίοι πήγαν στην Ασία και την Αφρική ως επικυρίαρχοι, ήταν αυτοί που έδωσαν τον χρόνο, τη γνώση, αλλά και τη δύναμη στη Ρώμη να "χτίσει" την Ευρώπη που σήμερα γνωρίζουμε. Η Ρώμη έχτισε" την Ευρώπη που γνωρίζουμε, γιατί οι Έλληνες είχαν "μπλοκάρει" τους γίγαντες της Ανατολής. Δεν ήταν τυχαίο που η Ρώμη αναγνώριζε τον Αλέξανδρο ως τον δέκατο τρίτο θεό της.

Γι’ αυτόν τον λόγο το τρομερό παιδί του ελληνισμού ήταν σημαντικότατος παράγοντας στην ευρωπαϊκή ιστορία. Γι’ αυτόν τον λόγο όλοι οι μύθοι και οι θρύλοι της Ευρώπης είχαν ως σημείο αναφοράς τους τον Αλέξανδρο. Ο Έλληνας και άρα ο Ευρωπαίος απόλυτος άρχων του κόσμου ήταν αυτός, ο οποίος οδήγησε την Ευρώπη στην "κορυφή" του κόσμου. Για περισσότερο από δύο χιλιάδες χρόνια η Ευρώπη ήταν η απόλυτη κυρίαρχος δύναμη στον κόσμο. Οι εξουσίες της "μετακινούνταν" από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα, αλλά παρέμεναν εντός των "τειχών" και η παντοδυναμία της ήταν ακλόνητη. Από τη Ρώμη πήγε η εξουσία στη Νέα Ρώμη και από εκεί μοιράστηκε και στους υπόλοιπους. Τελευταίος εκφραστής τής ευρωπαϊκής κυριαρχίας ήταν το Λονδίνο ...Το ρωμαϊκό Londinium.

Δύο χιλιάδες χρόνια οι Ευρωπαίο εισέπρατταν τα άπειρα κέρδη από τον "καλπασμό" του μεγάλου Αλεξάνδρου ...Από τον "καλπασμό" του ελληνικού "ταύρου", ο οποίος πήρε στην "πλάτη" του την όμορφη Ευρώπη και την ανέβασε στον "Όλυμπο" της δόξας αλλά και της εξουσίας. Λατίνοι, Γάλλοι, Ισπανοί, Βρετανοί αλλά και Ρώσοι είδαν τον κόσμο από "ψηλά", εξαιτίας του ελληνικού επιτεύγματος. Ακόμα και οι σημερινοί Φιλανδοί, οι οποίοι δήθεν "μαλώνουν" τους Έλληνες, άγνωστο είναι σε ποια ιγκλού θα βρίσκονταν σήμερα χωρίς αυτούς.

Όλοι οι Ευρωπαίοι επωφελήθηκαν από τους Έλληνες. Όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί εισέπραξαν κέρδη από τον ελληνικό θρίαμβο. Είχαν τον κόσμο στα "χέρια" τους, γιατί τους τον πρόσφεραν οι Έλληνες. Για όσο διάστημα λοιπόν η Ευρώπη παρέμενε στην "κορυφή" του Κόσμου, εξαιτίας της νίκης των Ελλήνων, δεν είχε καμία σημασία η εσωτερική της κατάσταση. Οι εσωτερικοί της πόλεμοι --και άρα οι μάχες των βασιλέων της-- ήταν μάχες μεταξύ των επιγόνων και αυτές οι μάχες είναι ήσσονος σημασίας, όταν δεν επηρεάζουν τον "θρόνο".

Βλέποντας όμως κάποιος τη σημερινή θέση της Ευρώπης στην παγκόσμια "σκακιέρα", αντιλαμβάνεται πως αυτός ο "θρόνος" έχει προ πολλού χαθεί. Η Ευρώπη σήμερα είναι "σκιά" του εαυτού της. Σχεδόν έχει καταντήσει ένας "κομπάρσος" της ανθρώπινης ιστορίας. Άρα τι συμπέρασμα βγάζουμε; Ότι κάτι σημαντικό και εξαιρετικά τραγικό έγινε εις βάρος της Ευρώπης και απλά δεν το έχουμε αντιληφθεί. Κάτι έγινε κάπου ενδιάμεσα και εμείς δεν το αντιληφθήκαμε. Μέσα στην πληθώρα των ασήμαντων ιστορικών δεδομένων χάσαμε τα πραγματικά σημαντικά. Η ανθρωπότητα άλλαξε "σταθμό" και εμείς ούτε καν το αντιληφθήκαμε. Η "Πλανηταρχία" άλλαξε Ήπειρο και εμείς, ως Ευρωπαίοι, ούτε καν καταλάβαμε πότε χάσαμε τη μάχη.

Είναι λοιπόν δεδομένο πως κάτι σημαντικό έχει γίνει και η εξουσία του Πλανήτη άλλαξε "ήπειρο". Κάπου έχασε τον πόλεμο η Ευρώπη, για ν’ αποφασίζει η αμερικανική Ουάσιγκτον για το μέλλον του Κόσμου. Μετά τον σημαντικό θρίαμβο των Ελλήνων θα πρέπει να υπήρξε κάποια επίσης σημαντική πανωλεθρία των Ευρωπαίων. Δεν μπορεί να χαθεί η παγκόσμια πρωτοκαθεδρία χωρίς μια ανάλογα κολοσσιαία ήττα. Κάπου έγινε το μέγα λάθος και δεν το αντιληφθήκαμε. Κάπου ανάμεσα στους ασήμαντους πολέμους χάθηκε και ο σημαντικός. Κάποιος προφανώς ηλίθιος Ευρωπαίος επίγονος, στην προσπάθειά του να αλλάξει τους εσωτερικούς συσχετισμούς, κατέστρεψε την "οικογενειακή" περιουσία. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Κάποια από τις πολλές εσωτερικές ευρωπαϊκές μάχες θα είχε συνέπειες στη συνολική ευρωπαϊκή παρουσία στον κόσμο.

Τώρα μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης το νόημα αυτού του οποίου είπαμε παραπάνω και μπορεί να φάνηκε υπερβολικό ...Αυτό το οποίο είπαμε πιο πάνω ότι έχει νόημα για κάποιους, να ελέγχουν ασφυκτικά την "επιστήμη" της ιστορίας. Κάποιοι ισχυροί παράγοντες της ιστορίας έχουν συμφέρον να αναμιγνύουν τα σημαντικά με τα ασήμαντα, προκειμένου να μην καταλαβαίνουν οι λαοί τι συμβαίνει. Έχουν συμφέρον να παρουσιάζουν την ιστορία σαν μια άκρως περίπλοκη "επιστήμη", η οποία αφορά τους "επιστήμονες" και όχι τον απλό άνθρωπο. Ο αναγνώστης βλέπει πως έχει νόημα για κάποιους να παρερμηνεύουν τα ιστορικά δεδομένα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση κάποιοι θα εκτελούνταν στις ευρωπαϊκές πλατείες.

Μέσα στα πλαίσια αυτής της εσκεμμένης ιστορικής παραπληροφόρησης αναζητούμε τα αίτια της σημερινής ιστορικής άγνοιας των ευρωπαϊκών λαών. Μέσα στα πλαίσια των αναγκών των νέων ισχυρών αναζητούμε τους λόγους της "παραποίησης" των ιστορικών στοιχείων. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το οποίο βλέπουμε. Οι Ευρωπαίοι έχασαν τη μάχη της κοσμοκρατορίας και δεν το κατάλαβαν καν. Πρωτοφανές και ανήκουστο όχι για σύγχρονους λαούς στην εποχή της πληροφορίας, αλλά απαράδεκτο ακόμα και για πρωτόγονους. Είναι σαν να μην γνώριζε ένας Ασιάτης τη σημασία της κατάληψης της Βαβυλώνας από τον Ευρωπαίο Αλέξανδρο.

Μια τέτοια κολοσσιαία ήττα πού την αναζητούμε; Σε έναν κολοσσιαίο πόλεμο. Δεν χάνεις την κοσμοκρατορία με μια αψιμαχία σε κάποιο ακριτικό φυλάκιο. Ανάλογος πόλεμος χρειάζεται για μια τέτοια απώλεια και τέτοιος είναι μόνον ένας Παγκόσμιος Πόλεμος. Ποιος δεν γνωρίζει τους Παγκόσμιους Πολέμους, οι οποίοι ξεκίνησαν από την Ευρώπη; Ενώ όμως τους γνωρίζει, δεν μπορεί να τους αξιολογήσει. Γιατί; Γιατί έχουν τεράστια διαφορά μεταξύ τους. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας παντελώς ασήμαντος εσωτερικός πόλεμος της Ευρώπης, εφόσον δεν επηρέαζε την "πορεία" της. Αντίθετα ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ο πλέον σημαντικός, γιατί κατέστρεψε την Ευρώπη. Αυτό, το οποίο κατάφεραν οι Έλληνες με τις "Θερμοπύλες" στην εξ’ ανατολών επίθεση που δέχθηκε η Ευρώπη από τους Ασιάτες, δεν το κατάφεραν οι Ευρωπαίοι στην εκ δυσμάς επίθεση που δέχθηκε η Ευρώπη από τους Αμερικανούς.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το "τέλος" της παντοκρατορίας της Ευρώπης και η "αρχή" της παντοκρατορίας Αμερικής. Ό,τι ήταν η επίθεση του Αλεξάνδρου για την ασιατική αυτοκρατορία ήταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος για την ευρωπαϊκή αυτοκρατορία. Η αρχή του τέλους της. Αν ο αναγνώστης κατανοήσει τη σημαντικότητα αυτού του πολέμου, θα αρχίσει ν’ αντιλαμβάνεται ορισμένα πράγματα, τα οποία σήμερα δυστυχώς διαφεύγουν από τους πολλούς. Με βάση λοιπόν την νέα "οπτική" --εξαιτίας της "απόστασης"-- μπορεί να αρχίσει να ανιχνεύει τους υπεύθυνους της ευρωπαϊκής "ήττας". Επιτέθηκαν ποτέ οι Αμερικανοί στην Ευρώπη; Όχι βέβαια. Άρα ποιοι ήταν αυτοί, οι οποίοι με την ηλιθιότητά τους άνοιξαν την "πόρτα" στους Αμερικανούς και τους παρέδωσαν το "σκήπτρο" της Ευρώπης;

Οι μόνοι, οι οποίοι με τις ενέργειές τους πραγματικά άλλαξαν τον "ρου" της ευρωπαϊκής ιστορίας, ήταν οι Γερμανοί. Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς ήταν οι αρνητικοί πρωταγωνιστές της κατάστασης. Άλλαξαν την ιστορία της Ευρώπης εις βάρος της Ευρώπης, γιατί απλούστατα ήταν οι πλέον άχρηστοι και ανάξιοι Ευρωπαίοι. Αυτοί με τις πράξεις και με τις ηλιθιότητές τους "έφεραν" τους Αμερικανούς στην Ευρώπη και "έστειλαν" την πρωτοκαθεδρία στην Αμερική ...Το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πέτυχαν οι Έλληνες και οι οποίοι είναι γνωστοί στην ιστορία με τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά. Αν οι Έλληνες με την ευφυΐα τους και την ικανότητά τους "έφεραν" την Πλανηταρχία στην Ευρώπη, τότε οι Γερμανοί με την ηλιθιότητά τους και την ανικανότητά τους "απώλεσαν" αυτήν την Πλανηταρχία για ολόκληρη την Ευρώπη.

Γιατί μιλάμε για ηλιθιότητα; Γιατί δεν υπάρχει διαφορετική εξήγηση γι’ αυτά που βλέπουμε. Οι βραχυπρόθεσμες "επιτυχίες" τους, τόσο στη δεκαετία του 40 όσο και σε αυτήν που διανύουμε, δεν είναι τίποτε άλλο παρά "κομπαρσιλίκια" εφήμερων "μπράβων". Υπό τις εντολές ξένων και μη Ευρωπαίων "αφεντικών" οι Γερμανοί κατά καιρούς παριστάνουν τους κυρίαρχους, γιατί αυτό βολεύει τα "αφεντικά". Μιλάμε για καθαρή ηλιθιότητα, γιατί η Γερμανία είναι ευρωπαϊκή δύναμη. Είναι μια ξεχωριστή οντότητα, αλλά δεν παύει να ανήκει στην ευρωπαϊκή "οικογένεια". Τα ειδικά της συμφέροντα μπορεί να είναι διαφορετικά από αυτά των υπολοίπων ευρωπαϊκών λαών, αλλά τα γενικά της συμφέροντα είναι ευρωπαϊκά. Τη συμφέρει δηλαδή να υπερασπίζεται τα γερμανικά συμφέροντα, αλλά πρωτίστως τη συμφέρει να υπερασπίζεται τα ευρωπαϊκά συμφέροντα.

Αυτό ακριβώς είναι το λεπτό σημείο. Εδώ προκύπτει το βασικό ερώτημα, το οποίο, αν απαντηθεί, αποκαλύπτει αυτόματα όλους τους κρυφούς ρόλους των πρωταγωνιστών. Εξαιτίας της ευρωπαϊκής Γερμανίας τα συμφέροντα της Ευρώπης εξυπηρετήθηκαν ή απειλήθηκαν; Τον ρόλο της Γερμανίας στην ιστορική πορεία της Ευρώπης μπορεί να την καταλάβει κάποιος με τον απλό νομικό τρόπο. Δεν χρειάζεται καν να μπει κάποιος στον κόπο της ιστορικής ανάλυσης. Απλή νομική σκέψη απαιτείται, για ν’ αποκαλυφθούν όλα. Qui Bono?, Who Benefits? Ποιος επωφελείται; Δεν έχει σημασία δηλαδή τι εμφανίζεται ως ζητούμενο, όταν αυτό δεν "συμφωνεί" με αυτό το ερώτημα. Δεν έχει σημασία αν η Γερμανία προσπάθησε να "κατακτήσει" την Ευρώπη για δικό της λογαριασμό. Σημασία έχει τι κέρδος είχε αυτός, ο οποίος την έβαλε να το επιχειρήσει. Αν για παράδειγμα η αμερικανική κυριαρχία στην Ευρώπη ξεκίνησε μετά την αποτυχία της Γερμανίας να κυριαρχήσει, υπάρχουν "ερωτηματικά" όταν οι Αμερικανοί ήταν αυτοί οι οποίοι τη χρηματοδότησαν για να ξεκινήσει την προσπάθειά της.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Όταν αυτός, ο οποίος επωφελείται από τις αποτυχημένες προσπάθειες κάποιου άλλου, είναι ο ίδιος που τις εμπνέεται και τις χρηματοδοτεί, τότε τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται ...Κάποιος "παίζει" με τις φιλοδοξίες ενός χαζού και εκμεταλλεύεται τις συνέπειες των πράξεών του ...Κάποιος παίζει με τα ένστικτα ενός κτήνους και καταστρέφει αυτά τα οποία δημιούργησαν οι ευφυείς. Απλά πράγματα. Με ευφυή τρόπο "στήνεις" έναν πολύπλοκο ευρωπαϊκό πορσελάνινο "πύργο" και κάποιος πονηρός πηγαίνει και "τσιμπάει" τον ηλίθιο Γερμανό και αυτός, κινούμενος ενστικτωδώς, τα γκρεμίζει όλα.

Μια παρέα "παιδιών", παίζοντας στην αμμουδιά, χτίζει έναν μεγάλο πύργο και τον θαυμάζει. Θαυμάζει το δημιούργημά της και ένας πονηρός πηγαίνει και "τσιμπάει" το πιο χαζό από αυτά και το "ρίχνει" πάνω στο ευαίσθητο δημιούργημα. Αυτό έγινε στην Ευρώπη. Ό,τι με άπειρη ευφυΐα, ηρωισμό και ικανότητα έχτισαν όλοι οι Ευρωπαίοι μαζί ως σύνολο, το γκρέμισαν μέσα σε λίγα χρόνια κάποιοι ηλίθιοι Γερμανοί ...Κάποιοι αγράμματοι Γερμανοί, οι οποίοι γρύλιζαν κάτι απόκοσμα "χάιλ".

Ήταν εύκολο να τους εκμεταλλευτούν όλους αυτούς οι Αμερικανοί, γιατί γνώριζαν τα χαρακτηριστικά τους. Αν δεν τα γνώριζαν οι ίδιοι, τα γνώριζαν κάποιοι άλλοι, οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι να συνεργαστούν μαζί τους ...και ήταν οι Εβραίοι. Αυτοί εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι, εξαιτίας του εβραιοκίνητου και βρετανοχρηματοδοτούμενου σοσιαλομαρξισμού, η Γερμανία φερόταν σαν ανεγκέφαλο "κτήνος". Η Γερμανία, με εξουδετερωμένη πλήρως τη μορφωμένη αστική και κεφαλαιοκρατική της τάξη, ήταν εύκολο έρμαιο τού κάθε φιλόδοξου ιμπεριαλιστή. Με κυρίαρχη κοινωνική δύναμη της Γερμανίας την αγράμματη πλέμπα των μπυραριών και των ορυχείων, ήταν εύκολο να την παρασύρουν εναντίον τής ίδιας της Ευρώπης. Σε μια Γερμανία, η οποία στεκόταν πολύ κοντά στον ευρωπαϊκό πορσελάνινο "πύργο" της εξουσίας, ήταν πολύ εύκολο να την "τσιμπήσουν" και να επωφεληθούν από την ηλίθια αντίδρασή της. Ήταν εύκολο να τη στρέψουν εναντίον όχι των εθνικών της εχθρών, αλλά εναντίον της ίδιας της Ευρώπης.

Αυτό και έκαναν. Χρηματοδότησαν αγράμματους και αστοιχείωτους κομπάρσους --όπως ο Χίτλερ και η παρέα του-- και κατέστρεψαν την Ευρώπη. Την ισοπέδωσαν και κατόπιν --με το "δικαίωμα" του δανειστή και του συμμάχου-- έβαλαν "πόδι" στην Ευρώπη. Ό,τι έκαναν με τα όπλα οι Έλληνες στην Ασία, το έκαναν με τα χρήματα οι Αμερικανοί στην Ευρώπη. Διείσδυσαν στην "καρδιά" του αντιπάλου τους και πήραν μέσα από τα "χέρια" του την εξουσία. Εύκολο ήταν να εκμεταλλευτούν τη Γερμανία και να την παρασύρουν στο αντιευρωπαϊκό της λάθος, γιατί γνώριζαν τι έπρεπε να κάνουν.

Γνώριζαν πώς να εκμεταλλευτούν τους Γερμανούς, γιατί είχαν τους ανθρώπους τους ανάμεσά τους. Ακόμα και τα ιμπεριαλιστικά "παραμύθια" της Γερμανίας ήταν δικές τους επινοήσεις ...Για "ξεκάρφωμα" και "άλλοθι" δημιουργήθηκαν τα περισσότερα. Αυτά, δηλαδή, τα οποία γνωρίζουμε σαν ναζιστικά "παραμύθια", δεν ήταν γερμανική επινόηση. "Δανεικά" ήταν από τους Αμερικανούς και τους Εβραίους, οι οποίοι τους χρηματοδοτούσαν ..."Δανεικά" από ανθρώπους τύπου Ροκφέλερ και Πρέσκοτ Μπους.

Μιλάμε για τραγελαφικές καταστάσεις απείρου κάλλους. Μιλάμε για αστοιχείωτους κομπάρσους, οι οποίοι εξαντλούσαν την ευφυΐα τους σε παρελάσεις και παράτες. Αυτοί μόνον να χαιρετάνε γνώριζαν. Όλα τα άλλα τα έπαιρναν έτοιμα σε "σκονάκια". Όταν μιλούσε ο Χίτλερ στην αλαλάζουσα γερμανική πλέμπα, πρέπει να ξεκαρδίζονταν από τα γέλια τα αφεντικά του στην Ουάσιγκτον. Αυτοί οι μεθυσμένοι "τενεκέδες", που χρηματοδοτούνταν από Αμερικανούς και Εβραίους, έχτισαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να προστατεύσουν, αλλά και να δώσουν "άλλοθι" και νομιμοποίηση στους Εβραίους στην αμερικανική μεταπολεμική εποχή της Ευρώπης.

Αυτοί, οι οποίοι παρίσταναν τους "ανώτερους" Άρειους, ήταν στην πλειοψηφία τους αυτά τα οποία κατηγορούσαν ...Αστοιχείωτοι, ομοφυλόφιλοι, ανώμαλοι, δύσμορφοι, βουλιμικοί, σακάτηδες κλπ.. Ας δει κάποιος την ηγεσία των Ναζί και θα καταλάβει ποιοι πρέσβευαν τα "ανώτερα". Μιλάμε για πραγματικά "Ορκ" που κατέστρεφαν το ευρωπαϊκό επίτευγμα –το οποίο θεμελιώθηκε από τους Έλληνες--, υποσχόμενοι ελληνική πνευματική και σωματική "ρώμη". Όλοι αυτοί ήταν πληρωμένοι από τους Αμερικανούς, προκειμένου οι δεύτεροι να μπορέσουν να "μπουν" στην Ευρώπη, χωρίς να χρειαστεί να έρθουν οι ίδιοι σε σύγκρουση μαζί της.

Δεν υπάρχει δηλαδή κάποιο μυστήριο της ευρωπαϊκής ήττας. Ο χαζός της "οικογένειας" έκανε τη μεγάλη "πατάτα". Οι Γερμανοί χρηματοδοτήθηκαν, για να κάνουν έναν εξ αρχής χαμένο πόλεμο, ο οποίος θα παρέδιδε τη Γερμανία στους δανειστές της και την Ευρώπη στον υπερατλαντικό "σύμμαχό" της. Αυτό είναι το πρωτοφανές στην ιστορία της Ευρώπης και αυτό το κατάφεραν οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί ήταν οι πρώτοι που άνοιξαν τις "πόρτες" της Ευρώπης σε μη Ευρωπαίους. Δανείστηκαν χρήματα από ξένους, για να κάνουν έναν "αδερφικό" πόλεμο, που δεν γνώριζαν ποιους θα εξυπηρετούσε στο τέλος του. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το οποίο είδαμε ...Οι Αμερικανοί κατέκτησαν τη Γερμανία και κηδεμόνευσαν την Ευρώπη. Τους συνέφερε να γίνει αυτός ο εκ των προτέρων χαμένος πόλεμος από τους κομπάρσους Γερμανούς. Γι’ αυτό άλλωστε και αγωνίστηκαν στον πόλεμο εναντίον τους. Αγωνίστηκαν εναντίον εκείνων, τους οποίους οι ίδιοι χρηματοδότησαν για να χάσουν ...Απλά πράγματα ...Κανένα μυστήριο, που να απαιτεί μυστικές πληροφορίες ή περίπλοκες σκέψεις.

Αυτό το τραγικό "σφάλμα" καθιστά τους Γερμανούς σημαντικότατους παράγοντες της ευρωπαϊκής ιστορίας ...Εξίσου σημαντικούς με τους Έλληνες, αλλά --δυστυχώς γι’ αυτούς-- με το αντίθετο πρόσημο. Γι' αυτόν τον λόγο κάνουμε την "αεροπλανική" γεωγραφική προσέγγιση της ιστορίας. Ο κόσμος όλος, από το 323 π.Χ. μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα, ακόμα έξω από την "Αθήνα" ήταν. Οι Καίσαρες, οι Ναπολέοντες και οι Καρλομάγνοι της Ευρώπης έκαναν τις ενδοοικογενειακές τους "φασαρίες" στα "άλση" αυτής της "Αθήνας". Το 1945 --και εξαιτίας των Γερμανών-- "πετάξαμε" στο "Πεκίνο". Εξαιτίας των Ελλήνων η ανθρώπινη ιστορία είχε φτάσει στη "στάση" της "Αθήνας" και εξαιτίας των Γερμανών "πέταξε" από την Ευρώπη και πήγε στο "Πεκίνο". Εξαιτίας τους η παγκόσμια ιστορία άλλαξε "στάση" και εγκατέλειψε την Ευρώπη.

Αν οι Έλληνες ήταν οι απόλυτα πετυχημένοι Ευρωπαίοι, οι Γερμανοί ήταν οι απόλυτα αποτυχημένοι. Αν οι Έλληνες ήταν πάντα το απόλυτο πρότυπο της Ευρώπης, τότε οι Γερμανοί δικαιούνται να είναι το απόλυτο αντιπρότυπο. Αν εξαιτίας των Ελλήνων η Ευρώπη τα πήρε όλα, εξαιτίας των Γερμανών τα έχασε όλα. Η Ευρώπη εξαιτίας τους γκρεμίστηκε από τον "θρόνο" της. Η παγκόσμια εξουσία είχε πλέον χαθεί για τους Ευρωπαίους. Ό,τι είχε κερδίσει η Ευρώπη εξαιτίας της ελληνικής υπερπροσπάθειας, το είχε χάσει εξαιτίας της ναζιστικής υπερηλιθιότητας ...Μιας υπερηλιθιώτητας, η οποία θα παρέμενε μόνιμη γερμανική "αναπηρία" για όσο διάστημα κάποιοι θα καθήλωναν τη Γερμανία υπό την εξουσία της μαρξιστικής της πλέμπας.

...Μια υπερηλιθιώτητα, η οποία θα γινόταν "ιερό" δόγμα για τους Αμερικανούς κυρίαρχους της Ευρώπης. Δεν θα άφηναν με καμία δύναμη τη Γερμανία να συνέλθει και να ξαναγίνει φυσιολογικό κράτος. Από το 1945 και μετά η γερμανική κοινωνία ελέγχεται απόλυτα, ώστε να μην παράγει τίποτε απολύτως. Ό,τι είναι ικανό ή χρήσιμο ή επικίνδυνο, καταστρέφεται εν τη γενέση του. Ας προσπαθήσει κάποιος να θυμηθεί έναν σημαντικό Γερμανό του τελευταίου μισού αιώνα και γρήγορα θα διαπιστώσει ότι τέτοιος δεν υπάρχει ...Ούτε καν τραγουδιστές δεν έχει αφεθεί η Γερμανία ελεύθερη για να "παράγει". Στη Γερμανία υπάρχει μια τρομερή αναξιοκρατία, η οποία είναι απόλυτα μεθοδευμένη άνωθεν.

Γι’ αυτόν τον λόγο ένα τέτοιο μεγάλο κράτος και ένας τέτοιος λαός εδώ και μισό αιώνα δεν έχει αναδείξει κανέναν σημαντικό άνθρωπο σε κανέναν τομέα. Αυτοί, οι οποίοι εμφανίζονται σαν "ισχυροί" Γερμανοί, είναι λογιστές και "κατσαβιδολόγοι". Γι’ αυτόν τον λόγο η Γερμανία κυβερνάται από ανθρώπους, οι οποίοι σε άλλα κράτη απλά δεν θα μπορούσαν καν να επιβιώσουν. Νεκρή "γη" είναι η Γερμανία ..."Στείρα" μάνα, που δεν μπορεί να γεννήσει τίποτε σημαντικό, εφόσον αυτό απειλεί τους ιδιοκτήτες της ...Καταδικασμένη να "γεννά" Μέρκελ, Σόιμπλε, Ράιχενμπαχ και Φούχτερ. Μιλάμε για πραγματικά δύσμορφα και καθυστερημένα "Ορκ" ...Βλάκες, οι οποίοι περιορίζονται από ωράρια, εντολές και κανονισμούς και το σύστημα τούς έχει πείσει ότι αυτό είναι η απόλυτη ικανότητα.

Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό, γιατί ο ρόλος της Γερμανίας δεν θα εξαντλούταν στην εξυπηρέτηση μόνον των αμερικανικών συμφερόντων. Η "υποδομή" της είναι χρήσιμη για τον ιμπεριαλισμό. Όταν υπάρχει ένας χαζός, αυτός είναι χρήσιμος για όλους τους πονηρούς. Όπως τον χρησιμοποίησε ήδη ένας ιμπεριαλιστής εις βάρος κάποιου άλλου, έτσι μπορεί να τον χρησιμοποιήσει ο κάθε επίδοξος ιμπεριαλιστής. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί η αμερικανική παντοκρατορία αποδείχθηκε ολιγόζωη ...Καμία σχέση με την υπερχιλιετή ευρωπαϊκή κυριαρχία. Μέσα σε λιγότερο από πενήντα χρόνια η αμερικανική κοσμοκρατορία έδειξε σημάδια παρακμής. Έχοντας εξ’ αρχής ατέλειες στο "στήσιμό" της, δεν ήταν δυνατόν να κρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτήν την αδυναμία της την αντιλήφθηκαν κάποιοι σφετεριστές και την αιφνιδίασαν. Ξαφνικά --και ερήμην της Ευρώπης-- οι Αμερικανοί δέχθηκαν "επίθεση" μέσα στην ίδια την επικράτειά τους. Από ποιους; ...Από τους υπεράνω πάσης υποψίας συνεταίρους τους ...Από τους Εβραίους ...Από τους ασιατικής καταγωγής Εβραίους ...Από τους ομοεθνείς του πεθερού του Ξέρξη, ο οποίος τον έπεισε να επιτεθεί στην Ευρώπη και στους Έλληνες ...Από τα παιδιά της Εσθήρ, της κόρης του Μαρδοχαίου. Μιλάμε δηλαδή για το απόλυτο σενάριο της ιστορίας. Μιλάμε για την απόλυτη "ανατροπή", που θα τη ζήλευε και το Χόλυγουντ. Οι Ασιάτες, οι οποίοι απέτυχαν να κατακτήσουν την Ευρώπη εξ’ ανατολών, επιχειρούν μετά από χιλιάδες χρόνια να κάνουν το ίδιο εκ δυσμάς. Μέσω Αμερικής επιχειρούν σήμερα να καταφέρουν αυτό, το οποίο απέτυχαν να κάνουν εβρισκόμενοι δίπλα στην Ευρώπη.

Αυτό γίνεται σε μια συγκυρία που υπάρχει το Ισραήλ στην Ασία και ο Σιωνισμός βασιλεύει στη Δύση στο σύνολό της ...Το Ισραήλ, το οποίο είχε πάψει να υπάρχει από τότε που το είχαν "εξαφανίσει" οι επικυρίαρχοι Έλληνες με επικεφαλής τον Αντίοχο. Σε αυτήν την συγκυρία σήμερα "ορθώνεται" η Νέα Τάξη Πραγμάτων από τους Εβραίους ...Η Ασία, η οποία επιχειρεί να αρπάξει την εξουσία που κάποτε έχασε, αλλάζοντας την τακτική της. Μετά την αποτυχία της να κατακτήσει την Ευρώπη με στρατιωτικά μέσα, επιχειρεί να το κάνει με το χρήμα. Σε αυτόν τον στόχο έχουν ανάγκη τους Γερμανούς.

Οι Γερμανοί αποδεικνύονται η εύκολη λύση στην παραβίασή της "κερκόπορτας" της Ευρώπης. Όποιος θέλει να "μπει" μέσα στην Ευρώπη και να τη ρημάξει, δεν έχει παρά να "δουλέψει" τους Γερμανούς. Δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από πενήντα χρόνια οι ηλίθιοι της Ευρώπης γίνονται θύματα ξένων και τους εξυπηρετούν εις βάρος της Ευρώπης ...Δεύτερη φορά παίρνουν χρήματα από ξένους και στρέφονται κατ’ εντολή τους εναντίον των "αδερφών" Ευρωπαίων ...Δεύτερη φορά που ο χαζός τής οικογένειας παίρνει "καραμέλες" από τον "παιδεραστή" της γειτονιάς, για να τον μπάσει στο "υπνοδωμάτιο" όπου κοιμούνται τα μικρότερα "αδέρφια" του ...Στο κοινό πλέον "υπνοδωμάτιο", λόγω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εξαιτίας των Γερμανών η Ευρώπη γίνεται το "υπνοδωμάτιο" όπου βιάζονται οι Ευρωπαίοι από τους Εβραίους τοκογλύφους. Την πρώτη φορά εξυπηρέτησαν τους Αμερικανούς εις βάρος των Ευρωπαίων και τη δεύτερη φορά εξυπηρετούν τους Ασιάτες Εβραίους εις βάρος και πάλι των Ευρωπαίων. Εξαιτίας τους το 1945 ξεκίνησε η αμερικανική κατοχή της Ευρώπης και το 2012 -και πάλι εξαιτίας τους- ξεκινάει η εβραϊκή κατοχή... Μια κατοχή, η οποία δεν έγινε ως δια μαγείας, αλλά υπήρξε αποτέλεσμα πολεμικής επίθεσης. Το 1989 ο Εβραίος Γκρίνσπαν εξαπέλυσε από το "άρμα" της FED την "επίθεσή" του εναντίον τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ευρώπης ...Την "επίθεση" του φτηνού χρήματος, της οποίας το αποτέλεσμα είναι αυτό το οποίο βλέπουμε. Το φτηνό χρήμα κατέστρεψε τις παραγωγές των δυτικών κρατών και τα βύθισε στην ανεργία. Οι λαοί χωρίς απασχόληση έμπλεξαν σε τεράστια χρέη και τώρα τις πατρίδες τους τις λυμαίνονται οι τοκογλύφοι.

Αυτό το παιχνίδι των Εβραίων δεν θα μπορούσε να παιχθεί χωρίς τη Γερμανία ...Χωρίς τον πρώτο "πρόθυμο" να "παίξει". Πάλι εξαιτίας βλακωδών και ανώφελων χρηματοδοτήσεων την "πάτησε" η Γερμανία και στράφηκε εκ νέου εναντίον της Ευρώπης ...Το ίδιο έργο με άλλα "αφεντικά". Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία χρηματοδοτήθηκε από τους Αμερικανούς, για να ξεκινήσει έναν παγκόσμιο πόλεμο εξ’ αρχής χαμένο. Κατέστρεψε τα πάντα και έφερε στην Ευρώπη τους Αμερικανούς δανειστές της. Σήμερα κάνει κάτι αντίστοιχο. Χρηματοδοτήθηκε εκ νέου από τη FED του Εβραίου Γκρίνσπαν, για να φέρει στην Ευρώπη τους ομοεθνείς του τοκογλύφους. Γνωρίζοντας οι Εβραίοι τις ανάγκες και τα κόμπλεξ της, μπορούσαν να παίξουν με αυτά. Γι’ αυτόν τον λόγο την έβαλαν στην περιπέτεια της ενοποίησης ...Την περιπέτεια της δήθεν εθνικής "υποχρέωσης", την οποία οι ίδιοι φρόντισαν να την κάνουν πανάκριβη. Γιατί; ...Για να τη χρηματοδοτήσουν ...Για να βυθίσουν την ενιαία πλέον Γερμανία σε απίστευτα χρέη. Ποιος ήταν ο στόχος της υπερχρέωσης της Γερμανίας; ...Να της δώσουν μια και μοναδική "οδό" σωτηρίας.

Αυτή η "οδός" είναι η υπερχρέωση όλων των υπολοίπων λαών της Ευρώπης ...Όλων εκείνων των λαών, οι οποίοι δεν είχαν την εγκληματική αφέλεια να δανειστούν οικειοθελώς και χωρίς λόγο από τους Εβραίους τοκογλύφους των ΗΠΑ. Η Γερμανία "άλωσε" εκ των έσω την Ευρώπη για λογαριασμό των Εβραίων. Προκειμένου ν’ απαλλαγεί από το χρέος της, εξαπέλυσε μια άνευ προηγουμένου επίθεση διαφθοράς στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει διαφθορά που να ταλαιπωρεί κάποιο ευρωπαϊκό κράτος και να μην κρύβεται πίσω από αυτήν η Γερμανία. Γιατί; Για να υπερχρεώσουν οι διεφθαρμένοι από τους Γερμανούς ηγέτες τα κράτη τους, προκειμένου να μπορεί η Γερμανία να "πουλάει" τα προϊόντα της και άρα να ξεπληρώνει τα χρέη της.

...Η Γερμανία πρόδωσε εκ νέου την Ευρώπη. Αυτή παρέδωσε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη στους Εβραίους τοκογλύφους, έχοντας την αφελή άποψη ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε ν' απαλλαγεί η ίδια από αυτούς. Έβαλε την ευρωπαϊκή οικογένεια στο "στόχαστρο" των "αγορών" και εισπράττει κέρδη κάθε φορά που "εκτελείται" κάποιο μέλος της. Οι τοκογλύφοι, οι οποίοι παριστάνουν τους "κυνηγούς", πυροβολούνε εκ του ασφαλούς μέσα στο ευρωπαϊκό "κοτέτσι", γιατί φρόντισε η Γερμανία να το "μαντρώσει" απ' όλες τις πλευρές. Ο ένας μετά τον άλλο καταστρέφονται οι Ευρωπαίοι, για να μπορεί η Μέρκελ να ξεπληρώνει τα βλακώδη και τεχνητά γερμανικά χρέη απέναντι στους τοκογλύφους.
Απλά, όπως συνέβαινε και με τις προηγούμενες φορές, έτσι και τώρα το "παραμύθι" της είναι εξόχως παραπλανητικό. Η ναζιστική Γερμανία, που στο όνομα των ελληνικών ιδεωδών κατέστρεφε την Ευρώπη, κάνει το ανάλογο και σήμερα. Η υποταγμένη, διαφθοροποιός, με επιδότηση ανταγωνιστική και εξόχως αντιευρωπαϊκή Γερμανία, παριστάνει την ασυναγώνιστη ευρωπαϊκή δύναμη, η οποία αγωνίζεται υπέρ της ευρωπαϊκής ενότητας και εναντίον της διαφθοράς. Αυτή, η οποία εκμεταλλεύτηκε την ενοποίηση για να εξυπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα, απαιτεί από τους άλλους να τα απεμπολήσουν στο όνομα αυτής της ενοποίησης. Αυτή, η οποία ακόμα και σήμερα διαφθείρει όποιον βρίσκει μπροστά της, απειλεί τους διεφθαρμένους. "Ξέρασε" πάνω σε μια ήπειρο ολόκληρη και τώρα ψάχνει τους "λεκέδες" πάνω στα θύματά της, για να τους τιμωρήσει.

Τώρα αυτή η Γερμανία επιδίδεται σε ένα καθημερινό ανθελληνικό παραλήρημα κατά της Ελλάδας. Σε ημερήσια διάταξη είναι οι κατηγορίες των Γερμανών κατά των Ελλήνων. Η λέξη Griechenland θα πρέπει να είναι μακράν η πιο πολυχρησιμοποιημένη λέξη στον γερμανικό πολιτικό λόγο τον τελευταίο καιρό. Καθημερινά πλέον κατηγορούν οι Γερμανοί πολιτικοί --και όχι μόνον-- τους Έλληνες. Τους κατηγορούν μάλιστα και με τον πιο επικίνδυνο και άδικο τρόπο για έναν λαό, που είναι αυτός της συλλογικής ευθύνης. Τους κατηγορούν με τον ίδιο ρατσιστικό τρόπο που κάποτε κατηγορούσαν τους Εβραίους και αυτό τους καταδίκασε στη συνείδηση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Μετά από άπειρες υποκριτικές "συγνώμες" βγήκαν και πάλι με τα γνωστά τους χαρακτηριστικά. Μόλις ανέκτησαν τις δυνάμεις τους, άρχισαν τα "γνωστά" τους παιχνίδια ...Οι "Έλληνες" είναι άχρηστοι, είναι τεμπέληδες, είναι κλέφτες κλπ..

Γιατί όμως επιδίδονται σε αυτήν την οργανωμένη και βέβαια άδικη για τους Έλληνες δυσφημιστική εκστρατεία; Για πολλούς λόγους ασήμαντους, αλλά και σημαντικούς ...Λόγους, οι οποίοι έχουν σχέση με απλές ψυχολογικές ανάγκες των κομπάρσων, αλλά και λόγους με μεγάλη πρακτική σημασία για τους πρωταγωνιστές. Ασήμαντοι λόγοι, οι οποίοι να συνδέονται με το ανθελληνικό συναίσθημα των γερμανικών ηγεσιών, υπάρχουν πολλοί. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Άλλωστε αποτελεί σύνηθες φαινόμενο να στοχοποιούνται πάντα οι διάσημοι και ικανοί και τέτοιος στο επίπεδο των λαών είναι και ο ελληνικός λαός. Όπως λέει και ο Πέρσης ποιητής ..."μόνον τα δένδρα που έχουν καρπούς "πετροβολούν"".

Είναι, δηλαδή, θέμα καθαρό ψυχολογικό που οι Γερμανοί αντιδράνε τόσο δεκτικά απέναντι σε οτιδήποτε αρνητικό αφορά την Ελλάδα. Αυτοί οι λόγοι μάλιστα είναι και οι πιο χρήσιμοι στις αναλύσεις, γιατί συνήθως είναι και οι πιο αποκαλυπτικοί. Γιατί; Γιατί συνδέονται με το συναίσθημα και τις ενστικτώδεις αντιδράσεις ...Τις αντιδράσεις εκείνες, οι οποίες δεν προλαβαίνουν να "φιλτραριστούν" από ψευδοπολιτισμικά φίλτρα politically correct συμπεριφορών. Είναι αντιδράσεις οι οποίες συνδέονται με τον φθόνο και αυτός --όταν υπάρχει σαν "ελατήριο"-- αποκαλύπτει και άλλα πράγματα.

Κατά την άποψή μας λοιπόν το σημερινό ανθελληνικό μένος, που διακρίνει τους σημερινούς Γερμανούς ηγέτες της πλάκας, είναι φυσικό. Διαχειριζόμενοι ένα κράτος με την πλέον άσχημη και αποκρουστική ιστορία στην Ευρώπη, προσπαθούν να απαξιώσουν όποιον θεωρούν πως έχει τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά. Επιπλέον είναι και το προσωπικό θέμα. Γιατί; Γιατί οι περισσότεροι από αυτούς τους ηγέτες είναι πρώην σταλινικοί και αυτοί μισούν τους εφευρέτες της Δημοκρατίας. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι "ευνουχισμένοι" λογιστές και γραφειοκράτες και άρα αναλώσιμα της ιστορίας και δεν μπορούν να αποφύγουν τον πειρασμό να "πετροβολήσουν" τα αθάνατα μεγέθη της. Όταν είσαι ανύπαρκτος, είναι κέρδος ακόμα και να συνδεθείς με ένα αθάνατο μέγεθος, έστω και βρίζοντάς το.

Ούτε στον ύπνο της μια "λατέρνα" με το όνομα Μέρκελ δεν θα φανταζόταν ότι θα είχε στη μίζερή ζωή της την ευκαιρία να κουνάει το δάκτυλο και να νουθετεί τον ελληνικό λαό. Είναι προφανές ότι ηδονίζεται κάθε φορά που χρησιμοποιεί τη λέξη Griechenland. Είναι προφανές ότι ηδονίζεται αυτό το "μπάζο" κάθε φορά που μαλώνει αυτούς, οι οποίοι λάτρευαν την Αφροδίτη και ύμνησαν την ανθρώπινη ομορφιά. Ο λόγος είναι απλός. Πάντα οι ευνούχοι φθονούν τους επιβήτορες. Πάντα οι τελευταίοι φθονούν τους πρώτους. Πάντα οι απολύτως αποτυχημένοι προσπαθούν να διαβάλουν τους απολύτους επιτυχημένους. Δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε αυτό πιο πολύ. Το εξηγεί καλύτερα από εμάς ο Γερμανός Νίτσε.

Όμως, οι σημαντικοί λόγοι της εκδήλωσης αυτής της οργανωμένης ανθελληνικής υστερίας, που επικρατεί στη Γερμανία, είναι άλλοι. Έχουν σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των πραγματικών αφεντικών και όχι με τα ψυχολογικά προβλήματα των κομπάρσων. Οι Γερμανοί μπορεί να βγάζουν "χολή" εναντίον της Ελλάδας, αλλά δεν είναι αυτοί οι οποίοι θα τολμούσαν να στραφούν με τόση ωμότητα εναντίον της Ελλάδας. Είναι πολύ Ευρωπαίοι για να τολμήσουν να "επιτεθούν" στη "μήτρα" της Ευρώπης.

Στην πραγματικότητα οι Γερμανοί είναι το πρώτο και απλά το πιο θερμό "ακροατήριο" αυτής της ανθελληνικής υστερίας. Άλλοι όμως είναι αυτοί οι οποίοι πραγματικά παραληρούν εναντίον των Ελλήνων. Τα αφεντικά των Γερμανών είναι αυτοί οι οποίοι παραληρούν και όχι οι Γερμανοί, οι οποίοι απλά παριστάνουν τα "ευήκοα ώτα" ...Δυστυχισμένοι πρόθυμοι ακροατές. Οι λίγοι Γερμανοί, οι οποίοι ως άτομα εμφανίζονται να κατηγορούν τους Έλληνες, απλά τρέχουν για το "μεροκάματο". Τρέχουν για το "μεροκάματο", όπως εκείνος ο κακόμοιρος ο υιοθετημένος Αντικαγγελάριος. Όλοι αυτοί έχουν αφεντικά να υπηρετήσουν και αυτών τις εντολές εκτελούν.

Γιατί όμως οι Εβραίοι έχουν προκαλέσει αυτήν την ανθελληνική υστερία; Οι "πορθητές" της Ευρώπης έχουν έναν φόβο ...Τον φόβο των Ελλήνων ...Τον φόβο εκείνων, οι οποίοι κάποτε όχι απλά αντιστάθηκαν επιτυχώς στην "άλωση" της Ευρώπης, αλλά ανασυντάχτηκαν και νίκησαν τους πρώην εχθρούς τους. Αυτούς τους Έλληνες φοβούνται οι Εβραίοι ...οι ασιάτες Εβραίοι, εφόσον δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι γνήσια παιδιά της Βαβυλώνας, η οποία επιτέθηκε στην Ευρώπη και ηττήθηκε από τους Έλληνες. Αυτούς τους Έλληνες έχουν ως στόχο οι ασιάτες Εβραίοι και απλά οι Γερμανοί, ως οι πιο πιστοί ευρωπαίοι δούλοι τους, είναι "υποχρεωμένοι" να κατηγορούν τους προαιώνιους εχθρούς τους. Πληρωμένη δουλειά είναι για τους Γερμανούς να κατηγορούν τους Έλληνες.

Γιατί έχουν πρόβλημα οι Εβραίοι με τους Έλληνες; Γιατί έχουν εγκλωβιστεί σε αδιέξοδο. Ενώ σε πρώτη φάση "πέρασαν" επιτυχώς από την ελληνική "στενωπό", τώρα έχουν ν’ αντιμετωπίσουν χειρότερη κατάσταση ...Μια κατάσταση, η οποία θα τους φέρει σε νέα αντιπαράθεση μ’ αυτούς ...Μια αντιπαράθεση πολύ χειρότερη και πιο επικίνδυνη από την προηγούμενη. Γιατί; Γιατί οι Εβραίοι γνωρίζουν τους Έλληνες. Τους γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα, εφόσον είναι συνοδοιπόροι τους για χιλιάδες χρόνια. Γνωρίζουν πότε αυτοί γίνονται επικίνδυνοι. Γνωρίζουν πως δεν μπορείς να τους δουλέψεις δύο φορές με τον ίδιο τρόπο και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Γνωρίζουν επίσης πως η "πίεση" είναι το "οξυγόνο" των Ελλήνων. Γνωρίζουν πως γίνονται επικίνδυνοι, όταν αναγκάζονται ν’ αγωνιστούν με την "πλάτη" στον τοίχο.

Θα βοηθούσε τον αναγνώστη να καταλάβει τη δυσκολία τους, αν είχε δει την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "το Κτήνος του πολέμου". Τίποτε δεν περιγράφει με καλύτερο τρόπο τη σημερινή κατάσταση από εκείνη την έξυπνη ταινία. Πώς πρέπει να φανταστεί ο αναγνώστης την κατάσταση; Οι Εβραίοι, επικεφαλής του πανίσχυρου "άρματος" της Νέας Τάξης, πέρασαν σε πρώτη φάση πολύ εύκολα την ελληνική "στενωπό". Με τη γνωστή αλαζονεία και την υπεροψία που τους διακρίνει, όχι απλά δεν τους σεβάστηκαν, αλλά προσπάθησαν να τους εξευτελίσουν. Θεώρησαν πως δεν θα τους έκανε μεγάλη ζημιά να τους προσβάλουν, περνώντας στην κυριολεξία από "πάνω" τους. Είχαν όλα τα όπλα στη διάθεσή τους και δεν δίσταζαν να τα χρησιμοποιήσουν με τον πιο προκλητικό τρόπο. Όλα τούς πήγαιναν καλά και δεν φοβούνταν τίποτε.

Όμως, δεν είχαν προβλέψει ένα πράγμα ...Το βασικότερο ...Ότι πίσω από την ελληνική "στενωπό" υπήρχε αδιέξοδο. Δεν είχαν προβλέψει το ενδεχόμενο ο σχεδιασμός τής Νέας Τάξης να μην λειτουργεί. Δεν είχαν προβλέψει το χειρότερο από τα ενδεχόμενα που θα μπορούσε να τους συμβεί ...Το ενδεχόμενο να μπουν σε αδιέξοδο και αφού θα έχουν καταστρέψει τους Έλληνες, να πρέπει να ξαναγυρίσουν στα δικά τους "μέρη" ...Να είναι υποχρεωμένοι να ξαναπεράσουν από τη "στενωπό" τους και μάλιστα με τους Έλληνες σε μια έξαλλη κατάσταση. Αυτό τους τρομάζει και γι’ αυτόν τον λόγο σταθήκαμε στο γεγονός ότι γνωρίζουν αρκετά καλά τους Έλληνες. Γνωρίζουν πως, όταν θα τους ξανασυναντήσουν, τα πράγματα θα είναι όχι απλά δύσκολα, αλλά εφιαλτικά.

Στην πραγματικότητα είναι ήδη "χαμένοι". Σε αυτήν τη μάχη δεν ισχυριζόμαστε ότι ΘΑ νικήσουν οι Έλληνες ...Η νίκη δεν υφίσταται καν ως διακύβευμα ...Οι Έλληνες έχουν ήδη νικήσει ...Νίκησαν όταν ξεκίνησε η μάχη ...Όταν οι "στρατηγοί" τους αντιλήφθηκαν τι συμβαίνει και ανέλαβαν μόνοι τους τη διαχείριση της κατάστασης. Δεν έχει σημασία τι γνώριζαν ή τι δεν γνώριζαν οι απλοί Έλληνες πολίτες. Σημασία έχει τι γνώριζαν αυτοί, οι οποίοι θα αναλάμβαναν να διαχειριστούν την τότε διαφαινόμενη μελλοντική κρίση. Αυτό έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 90, όταν η Νέα Τάξη Πραγμάτων εκδήλωνε την παγκόσμια επίθεσή της ...Όταν οι Εβραίοι μεθόδευαν την εισβολή τού γιου τού Πρέσκοτ Μπους στο Ιράκ ...Όταν οι Εβραίοι περνούσαν την ελληνική "στενωπό", βάζοντας τον Σημίτη και τον Παπαδήμο να κάνουν τα γνωστά swaps της Goldman Sachs.
Όμως, εκείνοι οι καιροί πέρασαν ανεπιστρεπτί. Οι Εβραίοι εξακολουθούν να βρίσκονται "καβάλα" στο "άρμα" του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, αλλά αυτό το "άρμα" δεν είναι πλέον τόσο ισχυρό όσο κάποτε ήταν ..."Σέρνεται" με χιλιάδες προβλήματα και πρέπει να περάσει "μέσα" από την Ελλάδα ...Να "περάσει" είτε με πολιτικές της Τρόικας είτε με PSI. Τα "όπλα", τα οποία τότε δεν μπορούσαν να το καταστρέψουν, σήμερα μπορούν. Τα όπλα όμως είναι τα ίδια. Τα νικηφόρα όπλα είναι τα ίδια από τότε που "κατασκευάστηκαν", άσχετα αν τότε δεν είχαν την ανάλογη "εμβέλεια" ή αποτελεσματικότητα, επειδή οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Τα "όπλα" υπάρχουν ήδη και οι Εβραίοι τοκογλύφοι όχι απλά δεν μπορούν να "απομακρυνθούν", αλλά είναι υποχρεωμένοι να "επιστρέψουν". Επιστροφή όμως γι’ αυτούς σημαίνει ήττα. Απλά αυτή δεν είναι ορατή μέχρι τώρα. Δεν είναι ορατή από τους αδαείς, αλλά είναι κάτι παραπάνω από σίγουρη για τους μυημένους. Τη νίκη τη δίνει η γνώση και οι Έλληνες την έχουν ήδη στα χέρια τους. Απλά πράγματα. Ένα παιδί γεννιέται όταν βγαίνει από τη μήτρα της μάνας του και όχι όταν το δει η γειτονιά. Τι σημαίνει αυτό στην προκειμένη περίπτωση; Ότι δεν έχει σημασία πότε θα μάθει ο κόσμος γι’ αυτήν την εξέλιξη και άρα πότε θα διεξαχθεί τυπικά η μάχη. Σημασία έχει ότι οι Έλληνες έχουν ήδη νικήσει, ακόμα κι αν αυτήν τη στιγμή δεν το έχουν καταλάβει ούτε οι ίδιοι. Η Νέα Τάξη είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει και η ανθρωπότητα να μπει στην Νέα Εποχή ...Στην Νέα Εποχή, που δυστυχώς για τα "Ορκ" είναι υδροχοϊκή, ανθρωπιστική και ως εκ τούτου ελληνική.

Θέμα χρόνου είναι να "δει" ο Πλανήτης τη μεγάλη μάχη μεταξύ δύο κορυφαίων παραγόντων της ανθρώπινης ιστορίας, όπως είναι οι Έλληνες και οι Εβραίοι. Μια μάχη με τεράστιες συνέπειες, εφόσον από την έκβασή της θα εξαρτηθεί ο τρόπος λειτουργίας του παγκοσμίου συστήματος. Από την έκβασή της θα εξαρτηθεί ο τρόπος με τον οποίο θα ζει στο μέλλον ολόκληρη η ανθρωπότητα και όχι μόνον η Ευρώπη. Τώρα μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης τον λόγο για τον οποίο είναι τόσο κρίσιμο το έτος 2012 για όλους τους αποκρυφιστές του κόσμου. Μπορεί να καταλάβει τον λόγο για τον οποίο ο "Αρμαγεδδών" με τις παγκόσμιες συνέπειες θα διεξαχθεί στην ανατολική "γωνιά" της Μεσογείου.
Σύντομα πολλές γλώσσες θα "δαγκωθούν" και πολλά στόματα θα "σφραγιστούν", που τόλμησαν να εκστομίσουν τα μη πρέποντα. Την ακλόνητη και αιώνια αξιοκρατία της ιστορίας δεν μπορεί να την αμφισβητήσει ο κάθε καραγκιόζης, επειδή έτσι τον συμφέρει. Η ιστορία θα επαναληφθεί σε πολύ μεγαλύτερες κλίμακες και άρα με πολύ μεγαλύτερα κέρδη για τους πρωταγωνιστές της. Αν οι αρχαίοι Έλληνες νίκησαν τη βαρβαρότητα της Ανατολής υπέρ της Ευρώπης, τότε οι σύγχρονοι Έλληνες είναι αυτοί οι οποίοι προορίζονται να νικήσουν τη βαρβαρότητα Ανατολής και Δύσης υπέρ του ανθρώπου. Ο κόσμος έχει γίνει ένα μικρό "χωριό" και σε αυτό το "χωριό" είναι γνωστό το ποιόν των πάντων.

Οι Γερμανοί προδότες της Ευρώπης μαζί με τους ασιάτες Φοίνικες μπορεί να "κατέβασαν" την Ευρώπη από την "πλάτη" του ελληνικού "ταύρου", αλλά να δούμε πώς θα ξεμπλέξουν με τον ίδιο τον "ταύρο".