Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Απρ 2015

Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Κύριοι δίοδοι- περάσματα - άξονες διακίνησης

- Σύνορα με Ιράν

Αραράτ με Doğubeyazıt
Λίμνη Van με Özalp, πόλη Hakkari με Yüksekova

- Σύνορα με Ιράκ

Πόλη Hakari με Şemdilli,

- Σύνορα με Συρία

Άξονας Ούρφα -Suruç-Akçakale
Χατάι - Yayladağı
Θαλάσσιος δρόμος Ταρτούς-Μερσίνα
Χατάι προς Karbeyaz
Χατάι προς Reyhanlı
Χατάι προς İskenderun
Άδανα-Καρατάς
Γκαζιέντεπε -Καραμπαμπά

Οι μετανάστες που έρχονται από το Αφγανιστάν μέσω Ιράν,στις περισσότερες περιπτώσεις κατευθύνονται για ένα διάστημα στην πόλη Ελαζίγκ και όσοι θα πάνε προς Κωνσταντινούπολη διαμένουν και στο Ανταπαζάρ, ως κύριο σταθμό.

Η πόλη Ελαζίγκ έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι τη τελευταία δεκαετία ντόπια κυκλώματα δουλεμπόρων έχουν γίνει πανίσχυρα και επενδύουν μάλιστα μεγάλα ποσά στην τοπική οικονομία , σε ξενοδοχεία,νυχτερινά κέντρα και εστιατόρια.

Ταυτόχρονα η πόλη είναι κέντρο διαπροσωπικών επαφών Τούρκων δουλεμπόρων με "ομολόγους τους" από το Ιράν και το Ιράκ. Παρόμοιο και αυξανόμενα μάλιστα ρόλο παίζει και η πόλη Χακάρι με εξειδίκευση στους Σύριους.

Η παράνομη μετανάστευση μέσω Τουρκία δεν εξαντλείται ασφαλώς μόνο στους ανωτέρω διαδρόμους. Υφίσταται συνεχής εισροή Αφρικανών που έρχονται μέσω πτήσεων, Αιγυπτίων, Σύρων και Παλαιστινίων που έρχονται με ακτοπλοικές γραμμές από τα Κατεχόμενα της Κύπρου όπου εισέρχονται συνήθως αεροπορικώς εκεί. Επιπλέον υπάρχει εισροή Λίβυων που έρχονται κρυμμένοι σε εμπορικά πλοία. Η Τουρκία μπορεί ανέτως να χαρακτηριστεί ως "ο δουλέμπορας της Ευρώπης", μια λίαν προσοδοφόρα οικονομική δραστηριότητα για τη γείτονα.

Όσον αφορά το ξέπλυμα χρήματος, αυτό μεταξύ των άλλων λαμβάνει χώρα στα Κατεχόμενα της Κύπρου όπου λειτουργούν περί τις 50 τράπεζες με ελάχιστους έως κανένα περιορισμό σε σχέση με τη αποφυγή εισροής εγκληματικών κεφαλαίων. Τα χρήματα των δουλέμπορων στη συνέχεια είτε μεταφέρονται στις Τουρκικές τράπεζες, ή για μεγάλα ποσά μετατρέπονται σε χρυσό μέσω Ντουμπάι και εν συνεχεία με εναλλαγές συναλλαγών "ξεπλένονται".

Την ίδια μέθοδο χρησιμοποιούν γενικότερα τα στελέχη του οργανωμένου εγκλήματος αλλά και πολιτικής διαφθοράς στη Τουρκία και η κατεχόμενη Κύπρος αποτελεί το νούμερο ένα "πλυντήριο" στην Ευρώπη και όχι μόνο.

Σε ότι φορά την Ελλάδα, υφίσταται ένα καλά δομημένο σχήμα της λεγόμενης "Χαβάλα" που διευκολύνει πάσης φύσεως παράνομες πληρωμές για μεταφορές ανθρώπων, αλλά και ναρκωτικών όπως και διευκόλυνση χρηματοδότησης τρομοκρατικών δικτύων.

Το σύστημα Χαβάλα εδρεύει στην Αθήνα, στο Κέντρο και στα Δυτικά προάστια κατά κύριο λόγο και διασυνδέεται με αυτά της Αυστρίας-Γερμανίας-Βορείου-Ιταλίας με κόμβους στο Μόναχο, Βιέννη,Μιλάνο και το Σεράγεβο νοτιότερα επί των Βαλκανίων. Η κομβική απόληξη του φαίνεται να είναι η Κωνσταντινούπολη με επέκταση ως το Πακιστάν, αλλά και το Ιράκ, Συρία και κράτη του Κόλπου.

Τα χρήματα που απαιτούνται για τις ανάγκες ρευστότητας του συστήματος στην Αθήνα, μεταφέρονται κατά κύριο λόγο με ιδιωτικά αυτοκίνητα μεταξύ Τουρκίας-Κεντρικής Ευρώπης-Βαλκανίων και ποσά έως και 5 εκατομμύρια Ευρώ μπορεί να χρειαστούν σε μια αποστολή ένθεν κακείθεν.

Λόγω της χρήσης κωδικών για τις συναλλαγές, τον κλειστό κύκλο που τις διέπει, την ευελιξία του συστήματος, αλλά και το πλήθος πλέον των "ανταποκριτών Χαβάλα" στην Ελλάδα όπως και των χρηστών, το πρόβλημα αυτό θα μεγεθύνεται παρά θα αντιμετωπίζεται.

Βεβαίως όπου υπάρχει θέληση υπάρχουν τρόποι.

Πρέπει διευκρινιστεί ότι το όλο πνεύμα της Χαβάλα όπως και του γιγαντιαίου κυκλώματος δουλεμπορικής προώθησης πολιτών της Ασίας και Αφρικής στην Ευρώπη, βασίζεται σε ένα τρίπτυχο "Χρήμα, Ελπίδα, Εμπιστοσύνη", δηλαδή χρήμα για τους δουλέμπορους, ελπίδα για τους μετανάστες και εμπιστοσύνη μεταξύ αυτών των δύο.

Οποιαδήποτε αλλαγή παραμέτρου από τις ανωτέρω, προκαλεί μεγάλες δυσλειτουργίες εν γένει για αυτήν την παράνομη βιομηχανία.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Αρνήθηκα επιμελώς να μετάσχω στον διάλογο για την 21η Απριλίου. Όχι μόνο γιατί αυτό το είδος διακυβέρνησης δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική σκέψη. Η αρχαία Ελλάδα γέννησε όλους τους τύπους πολιτεύματος, δημοκρατία, αριστοκρατία, τυραννία, μοναρχία, ολιγαρχία, εκτός από τη δικτατορία. Ούτε επειδή οι δικτάτορες δεν εφάρμοσαν το ρωμαϊκό πρότυπο, που προβλέπει την ανάληψη της εξουσίας από τον στρατό σε ακραίες καταστάσεις και την άμεση παράδοσή τους στους πολιτικούς (Στρατιωτικός Σύνδεσμος «Ζορμπάς» - Ελευθέριος Βενιζέλος).

Αρνήθηκα να μετάσχω γιατί δεν καταλαβαίνουμε.

Η δικτατορία ήταν η κατάληξη της σύγκρουσης δύο κορυφαίων ηγετών της πατρίδας με τις δυνάμεις της διεθνούς κηδεμονίας. Με τη διαφορά όμως ότι εφάρμοσαν διαφορετικές στρατηγικές για να τις πολεμήσουν.
Καραμανλής και Παπανδρέου είχαν ταυτόσημες απόψεις για τους πάτρωνες. Ο τρόπος που επέλεξαν να συγκρουστούν όμως –κυνηγά ακόμη τη χώρα η μέθοδός τους- έκανε τη διαφορά.
Ο Καραμανλής συγκρούστηκε με Παλάτι – Αμερικανούς αλλά, αντιλαμβανόμενος τους κινδύνους που διέτρεχε η χώρα, προτίμησε να βάλει την πατρίδα σε πρώτη μοίρα και τον εαυτό του σε δεύτερη, αποχωρώντας.
Ο Παπανδρέου είχε παρόμοια αντίληψη με τον Καραμανλή για το «ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα». Όποιος όμως διαβάσει την βιογραφία που έγραψε ο φίλος του Δραΐνας (Ψυχογιός), παρατηρεί ότι ο Ανδρέας προτίμησε τη λογική της τυφλής σύγκρουσης με Συμμάχους – Παλάτι.

Αποτέλεσμα ήταν η δυτική καχυποψία, η αποστασία και, εντέλει, η δικτατορία.

Ο Καραμανλής έφυγε, δεν του χρεώθηκε τίποτε και γύρισε το 1974 στρέφοντας την Ελλάδα στην Ευρώπη.
Ο Παπανδρέου συγκρούστηκε, ενεπλάκη και κατέβαλε κόστος (13% στις πρώτες εκλογές).

Δεν μπορεί, λοιπόν, να καταλάβει κανείς το 1974 (ούτε και το 1981) αν δεν καταλάβει τι έφερε το 1967.

Χρόνια αργότερα, οι κληρονόμοι αυτών των δύο σχολών σκέψης αντιμετώπισαν παρόμοια διλήμματα.
Ο νεότερος Καραμανλής έκανε ό,τι και ο θείος του. Εγκατέλειψε την εξουσία όταν συγκρούστηκε με τις ΗΠΑ, επειδή κατάλαβε ότι οι συνέπειες της παραμονής του θα ήταν ο εθνικός ακρωτηριασμός (τον απειλούσαν με νέα Ίμια).
Ο νεότερος Παπανδρέου έκανε το αντίθετο. Ταυτίστηκε με το κατεστημένο που πολέμησε τον πατέρα του.

Αρνούμαι, λοιπόν, να μετάσχω στον διάλογο, γιατί η δικτατορία για μένα είναι μέθοδος ανάλυσης της νεότερης Ιστορίας μας. Όχι ευκαιρία για αντιδεξιά υποκρισία. Αυτοί που άλλωστε κάνουν μαθήματα πολιτικής ορθότητας θεωρούν ναζισμό όταν δολοφονεί ο Ρουπακιάς και επανάσταση όταν δολοφονεί ο Ξηρός. Έγκλημα καθοσιώσεως τη διανομή μίας απολογίας, αλλά ελευθεροτυπία τη δημοσίευση προκηρύξεων της 17Ν.

Λυπάμαι, δεν θα πάρω…

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του εγχώριου και του ευρωπαϊκού τύπου, αυτήν την στιγμή συγκεντρώνονται μαζικά στις ακτές της Λιβύης πρωτοφανή πλήθη υποψήφιων λαθρομεταναστών, με σκοπό να περάσουν στις νότιες ακτές της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Ειδικοί εμπειρογνώμονες, με τους οποίους η στήλη είχε την ευκαιρία να συζητήσει στο εξωτερικό την περασμένη εβδομάδα στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες, εκτιμούν ότι δεν πρόκειται απλώς για μία διόγκωση του γνωστού φαινομένου, αλλά για κάτι εντελώς διαφορετικό και εξαιρετικά επικίνδυνο: δηλαδή για Ασύμμετρη Απειλή.

Ο όρος Ασύμμετρη Απειλή σημαίνει οργανωμένη, κατευθυνόμενη ενέργεια, με συγκεκριμένο σκοπό, που δεν εμπίπτει στις γνωστές κλιμακούμενες πολεμικές μεθόδους (αψιμαχίες, στρατιωτική αντιπαράθεση, μαζική σύγκρουση στο έδαφος, στον αέρα ή στην θάλασσα). Αλλά που συνιστά απόπειρα, με άλλα μέσα, προσβολής ή κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας ενός κράτους, αποδόμησης της κοινωνικής συνοχής, παραλυσίας του κρατικού μηχανισμού, πλήγματος στην εθνική ασφάλεια και υγεία, πρόκλησης φοβίας και ανασφάλειας κλπ.

Μία Ασύμμετρη Απειλή προέρχεται από κάποιο κέντρο λήψης αποφάσεων, που αντί για συμβατικές μεθόδους επίθεσης εναντίον του στόχου του (τις οποίες ενδεχομένως δεν είναι σε θέση να διεκπεραιώσει) ή παράλληλα με άλλες επιθετικές ενέργειες (π.χ. τρομοκρατία) επιλέγει να πλήξει με ασύμμετρο, δηλαδή μη εύκολα προβλέψιμο και μη εύκολα αντιμετωπίσιμο τρόπο τον στόχο του.

Παραδείγματα Ασύμμετρων Απειλών είναι επίθεση με βιολογικά όπλα, μαζικοί εμπρησμοί, διασπορά ειδήσεων με στόχο την τρομοκράτηση του πληθυσμού, κοινωνικές ταραχές μείζονος κλίμακας κλπ.

Το βασικό χαρακτηριστικό της Ασύμμετρης Απειλής είναι ότι δεν εντοπίζεται εύκολα ούτε είναι ορατό το συντονιστικό της κέντρο και ο μηχανισμός που την διαχειρίζεται. Οπότε δεν είναι και δυνατή μία άμεση στρατιωτική ή πολιτική απάντηση, όπως πχ. σε μία διμερή ή μία παγκόσμια διπλωματική ή στρατιωτική κρίση.

Η επαπειλούμενη μαζική μετακίνηση λαθρομεταναστών από την βόρεια Αφρική στην νότια Ευρώπη, αποτελεί σύμφωνα με τις διεθνείς εκτιμήσεις Ασύμμετρη Απειλή και εκπορεύεται από ακραία φονταμενταλιστικά κέντρα, που απεργάζονται την αποδόμηση της Ευρωπαϊκής ηπείρου και την μετατροπή της σε πεδίο «ιερού πολέμου», βίαιου προσηλυτισμού και πολιτισμικής κατάκτησης. Ας θυμηθούμε τον χάρτη που δημοσίευσε προ ολίγων μηνών το Χαλιφάτο, με αποτυπωμένη γεωγραφικά την φιλοδοξία του να καταστήσει τη νότια τουλάχιστον Ευρώπη (στα όρια του νέου χαλιφάτου συμπεριλαμβανόταν και η Ελλάδα).

Όσοι αυτήν την στιγμή σχεδιάζουν την μεταφορά χιλιάδων λαθρομεταναστών (μεταξύ των οποίων ασφαλώς και εκπαιδευμένοι μαχητές του «ιερού πολέμου»), υπολογίζουν στην αδυναμία φύλαξης των εκτεταμένων θαλασσίων συνόρων της νότιας Ευρώπης, καθώς και στις ανθρωπιστικές ευαισθησίες των Ευρωπαίων. Διότι, ασφαλώς, δεν είναι δυνατόν να διατάξουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τα πολεμικά τους πλοία να βυθίζουν αδιακρίτως τα σαπιοκάραβα με δυστυχισμένους ανθρώπους.

Από την άλλη, κάτι πρέπει να γίνει για να μην αντιμετωπίσει η Ευρώπη χαοτικές και ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Η λύση μπορεί να είναι η δημιουργία θαλασσίων περιπόλων από ευρωπαϊκές και νατοϊκές δυνάμεις στις ακτές της βόρειας Αφρικής, που να παρεμποδίζουν τον απόπλου των πλοίων που μεταφέρουν λαθρομετανάστες στις ίδιες τις αφρικανικές ακτές, πριν κάν αυτά διασχίσουν την Μεσόγειο.

Επειγόντως πρέπει, τώρα (όχι αύριο), η Ελληνική κυβέρνηση να ζητήσει την συνδρομή του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην προληπτική θωράκιση των θαλασσίων συνόρων μας. Αλλοιώς θα φτάσουμε σε ακραίες καταστάσεις, δύσκολα-πολύ δύσκολα διαχειρίσιμες.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έκθεση της ΕΛ.ΑΣ. μιλά για συνεργάτες των δουλεμπόρων στα ελληνικά νησιά   

Τον τρόπο δράσης των κυκλωμάτων δουλεμπόρων της Τουρκίας καταγράφει έκθεση-σοκ της ΕΛ.ΑΣ. με αφορμή τους εκατοντάδες παράνομους μετανάστες που έχουν «βουλιάξει» τα ελληνικά νησιά τις τελευταίες εβδομάδες. Στην έκθεση περιγράφονται οι διασυνδέσεις και οι μέθοδοι ενώ, σύμφωνα με όσα περιγράφονται, μέλη των κυκλωμάτων αυτών που εδρεύουν στα ελληνικά νησιά ενημερώνουν τους δουλεμπόρους για τους απόπλους των λιμενικών σκαφών και τα δρομολόγιά τους.

Οπως επισημαίνεται, τα τουρκικά δίκτυα διακίνησης παράνομων μεταναστών χρησιμοποιούν ποικιλία πλωτών μέσων, όπως ταχύπλοα φουσκωτά με αρκετά ισχυρές μηχανές, ενώ έχει παρατηρηθεί συνεργασία των κυκλωμάτων διακίνησης που δρουν σε Ελλάδα και Τουρκία. Πρόσθετα, χρησιμοποιούνται ιστιοπλοϊκά σκάφη, τα οποία συνήθως μεταφέρουν 80-110 παράνομους μετανάστες, κυρίως οικογένειες με παιδιά, κάθε ηλικίας. Σημειώνεται ότι χειριστές των ιστιοπλοϊκών είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, Ουκρανοί ναυτικοί.

Τα σκάφη
Επίσης, τα κυκλώματα χρησιμοποιούν ξύλινα σκάφη μικρού ή μεσαίου μεγέθους, συνήθως σωστικές λέμβους παλιών πλοίων και μικρές πνευστές κωπήλατες λέμβους. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται ακόμη και μηχανοκίνητες θαλαμηγοί.
Στην έκθεση τονίζεται ότι έχουν καταγραφεί αρκετά περιστατικά, όπου οι διακινητές χρησιμοποιούν τα ελληνικά χωρικά ύδατα για να προωθήσουν παράνομους μετανάστες από την Τουρκία απευθείας προς την Ιταλία.

Την ίδια ώρα η «ταρίφα» των δουλεμπόρων κυμαίνεται ανάλογα με το μεταφορικό μέσο. Με πλωτό μέσο, από Τουρκία για Ελλάδα, το κόστος είναι 2.500-3.500 ευρώ, για διακίνηση από Ελλάδα προς Ιταλία με ταχύπλοο σκάφος η τιμή είναι 2.300- 3.500 ευρώ, ενώ με νταλίκα και καράβι η ίδια διαδρομή κοστίζει από 2.300 έως 3.500 ευρώ. Για διακίνηση με αεροπορικό μέσο το κόστος ανεβαίνει στα 3.500-5.000 ευρώ και για την έκδοση πλαστών εγγράφων οι μετανάστες πληρώνουν από 150 ως 1.200 ευρώ. 

Ρόδος: «Είμαστε μετανάστες» λένε οι δύο διακινητές

Προθεσμία για να απολογηθούν την Πέμπτη ζήτησαν και έλαβαν οι δύο υπήκοοι Συρίας, 26 και 27 ετών, οι οποίοι φέρεται ότι οργάνωσαν την παράνομη μεταφορά των 93 μεταναστών με ιστιοφόρο σκάφος στις ακτές της Ρόδου τη Δευτέρα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι δύο Σύροι αρνήθηκαν τις κατηγορίες και υποστήριξαν ότι και αυτοί ήταν μεταξύ των μεταναστών και όχι οι διακινητές. Μάλιστα, δήλωσαν ότι ο διακινητής ήταν τουρκικής υπηκοότητας και εγκατέλειψε το «χάρτινο» ιστιοφόρο διαφεύγοντας προς τα παράλια της Μικράς Ασίας με μια λέμβο που ήταν δεμένη στην πρύμνη του δουλεμπορικού. 

Το ναυάγιο
Ηταν λίγο μετά τις 9 το πρωί της Δευτέρας, όταν το ασφυκτικά γεμάτο ξύλινο ιστιοφόρο τσακίστηκε στα βράχια, ενώ έπλεε σε απόσταση μικρότερη των 50 μέτρων από την ακτή. Ακολούθησαν σκηνές πανικού, με τους μετανάστες να γαντζώνονται πάνω στα διαλυμένα κομμάτια του ιστιοπλοϊκού, καθώς οι περισσότεροι δεν ήξεραν να κολυμπούν, ενώ ελάχιστοι ήταν εκείνοι που φορούσαν σωσίβια. Το σκάφος τελικά προσάραξε στην περιοχή Ζέφυρος της Ρόδου και βυθίστηκε λόγω των ισχυρών ανέμων, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τρία άτομα, μεταξύ των οποίων και ένα κοριτσάκι μόλις πέντε ετών, από τη Συρία. Συνολικά, διασώθηκαν 90 άτομα, ενώ οι δύο υπήκοοι Συρίας, που φέρεται ότι είναι οι εγκέφαλοι της επιχείρησης, αναγνωρίστηκαν από τους μετανάστες στη διάρκεια της προανάκρισης. 

Guardian: Ναρκωτικά - όπλα από τα ίδια κυκλώματα

Αποτροπιασμό προκαλούν τα στοιχεία που φέρνει στο φως η βρετανική εφημερίδα «The Guardian» σχετικά με το δαιδαλώδες δίκτυο διακίνησης απελπισμένων ανθρώπων από τις χώρες της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Νάνσι Πόρσια, οι δουλέμποροι «ψαρεύουν» τους μελλοντικούς συνεργάτες τους ανάμεσα σε σχολιαρόπαιδα της νότιας Λιβύης. Στη συνέχεια, αφού τα εκπαιδεύσουν, τα βάζουν γρήγορα να δουλέψουν στα καλοστημένα δίκτυα, τα οποία ευθύνονται για τον φρικτό θάνατο χιλιάδων ανθρώπων στα νερά της Μεσογείου.

Σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών, τα κέρδη από το δουλεμπόριο των ανθρώπων ξεπερνούν τα 6,75 δισ. δολ. ετησίως, ένα δέλεαρ που δύσκολα μπορούν να απαρνηθούν οι μεγαλωμένοι στη φτώχεια νεαροί. «Δεν είμαι εγκληματίας, αλλά προσφέρω υπηρεσίες» έλεγε τον περασμένο Αύγουστο ένας από αυτούς τους νέους στη δημοσιογράφο. Το «κεφάλι» κοστίζει τουλάχιστον 1.000 δολάρια. Τα «κεφάλια» είναι εκατοντάδες. Σε μια μεγάλη βάρκα χωρούν έως και 200, γράφει ο «Guardian», επισημαίνοντας ότι τα δίκτυα ασχολούνται επίσης με το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων.
 
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Όταν οι ειδήσεις για αυτοκτονίες είναι συχνότερες από τις αναφορές για μποτιλιάρισμα στο κέντρο της Αθήνας, τότε μπορούν να ανησυχούν όλοι. [...] Τα νέα ζευγάρια, που βλέπουν τις προοπτικές και τις ελπίδες τους για αξιοπρεπή διαβίωση να συρρικνώνονται, αποφεύγουν να παντρευτούν, πολλώ δε μάλλον να τεκνοποιήσουν.

Στην απογραφή πληθυσμού φάνηκε ότι μέσα σε μια δεκαετία... χάθηκαν περισσότεροι από 1.000.000 Ελληνες, ενώ ο πληθυσμός των αλλοδαπών δείχνει να αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς!

Από τις πρώτες ημέρες είχαμε γράψει ότι υπάρχει σχέδιο εθνοκτονίας σε εξέλιξη και το πρόγραμμα "αλλαγής λαού" στη γη των Ελλήνων εκτελούνταν κανονικά από τον Γιώργο Παπανδρέου και τους συναυτουργούς του». 

Η «αλλαγή λαού» είναι μια πολεμική επιχείρηση που εκτελείται με θανατηφόρα ακρίβεια και θρησκευτικό ζήλο από τους «στρατιώτες» και τους «στρατηγούς» της Νέας Τάξης.

Οι νέοι, λόγω ανεργίας, αναγκάζονται να φύγουν από την πατρίδα, η οποία «αποψιλώνεται» από το ανθρώπινο δυναμικό της.

Οι μουσουλμάνοι πλημμυρίζουν κάθε γωνιά της επικράτειας. Ισχύς τους είναι ο αυξανόμενος πληθυσμός τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία μαζί με τις ΗΠΑ αποσταθεροποίησαν τη βόρεια Αφρική και ανέθρεψαν το θηρίο του τζιχαντισμού, καμώνεται ότι «ανησυχεί». 

Η βούλησή τους, να σβήσει το έθνος μας από τον χάρτη, εκδηλώνεται με όλους τους δυνατούς τρόπους. Με τον εξευμενισμό της Τουρκίας, η οποία μας... διοχετεύει τους ισλαμικούς πληθυσμούς, διεκδικώντας ταυτόχρονα ελληνικά εδάφη, με την κατασυκοφάντηση του λαού μας ως «τεμπέλη», με τον οικονομικό στραγγαλισμό και τις αξιώσεις για νομοθετήματα που διαλύουν την κοινωνία. Ο πόλεμος είναι ακήρυχτος, αλλά υπαρκτός και κλιμακώνεται σε καθημερινή βάση. 

Ο μοναδικός τρόπος να αντιδράσει η Ελλάδα είναι, πρώτα απ' όλα, να συνειδητοποιήσει ότι οι επιθέσεις που δέχεται δεν είναι τυχαίες ούτε αποτελούν... συμπτώσεις.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Νούτσου

Η αγορά έχει έτσι κι αλλιώς καιρό τώρα κάνει στάση πληρωμών. Ούτε αγοράζει, ούτε πουλάει… Απλά, όσοι ακόμα αντέχουν, παίρνουν αργές προσεκτικές ανάσες, για να κρατηθούν ζωντανοί όσο περισσότερο γίνεται, σε αναμονή του «θαύματος» μιας επανεκκίνησης, πού όλοι εξαγγέλλουν, μα ποτέ δεν έρχεται.

Η εικόνα της αγοράς, απλά, καταδεικνύει το τέλμα της οικονομίας μας και των πολιτικών που ασκήθηκαν και ασκούνται! Καταβάλλεται από τον Σαμαρά μια εργώδης προσπάθεια, όλο αυτό το χάλι, να το χρεωθεί ο Τσίπρας και η νεόκοπη κυβέρνησή του, σε μια εναγώνια διαστροφική αναζήτηση, να απεμπλακεί ο ίδιος από τις ευθύνες που τον βαρύνουν. Είναι γεγονός, πως ο προσδιορισμός της αλήθειας, ποτέ δεν υπήρξε μια εύκολη υπόθεση. Πόσο μάλλον, όταν η κακοποίησή της σχεδόν πάντα εξυπηρετούσε ιδιοτελή προσωπικά συμφέροντα, αλλά ταυτόχρονα, προσπαθούσε να εμπλέξει - απόλυτα συνειδητά - τον κόσμο, σε μια άποψη, ετεροκαθορισμένη, δόλια, υπολογιστική και σχεδόν πάντα αντίθετη με τα πραγματικά του συμφέροντα.

Οι ευθύνες της Σαμαρικής ΝΔ, είναι τεράστιες για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Πέραν του ότι παρέδωσε «αυθωρεί και παραχρήμα» με την ανάληψη των κυβερνητικών καθηκόντων της, τα ασημικά και τα χρυσάφια της χώρας, δεν φρόντισε να κρατήσει καν τα προσχήματα, για να δείξει τουλάχιστον, πως το παλεύει! Ένδειξη αλαζονείας και έπαρσης προφανώς, καθώς ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό τους, πως θα μπορούσε αυτός ο «κακομαθημένος, βολεψάκιας και καναπεδάτος» λαός να αντιδράσει στους σχεδιασμούς τους…!

Μα ο λαός αντέδρασε! Κι έπραξε το απονενοημένο να χρήσει κυβερνήτη του ένα κόμμα της Αριστεράς του 3,5%, με περγαμηνές αντισυμβατικών για τα συντηρητικά πρότυπα αγώνων, με ανθρώπους στις τάξεις του μπολιασμένους από αριστεροφροσύνη – με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στις πολιτικές του – και βέβαια, με άδηλη ακόμα τότε τη γραμμή πλεύσης του, καθότι ποτέ στο παρελθόν, δεν είχε αποτολμηθεί κάτι παρόμοιο!

Ο Σύριζα κάνει ως κυβέρνηση πια, εδώ και τρεις κοντά μήνες, τα πρώτα του βήματα. Ανάλογα με την προσωπική οπτική του, θα μπορούσε ο καθένας να προσδώσει πλείστα όσα χαρακτηριστικά στην νεόκοπη κυβερνητική παρουσία του. Όπως και ήδη γίνεται, καθώς η κρίσεις και οι επικρίσεις, δίνουν και παίρνουν! Δεν θα σταθώ στις επικρίσεις του Σαμαρά και των στενών του συνεργατών! Αυτές έτσι κι αλλιώς δεν αντέχουν σε καμιά κριτική, γιατί έρχονται και επιβεβαιώνουν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, πως «στο σπίτι του κρεμασμένου, δεν μιλάνε για σχοινί»!!!
Η απονομιμοποιητική έκφραση, του … «δεν δικαιούστε να ομιλείτε» που κάμποσες φορές ακούστηκε στην Ελληνική Βουλή, ταιριάζει γάντι στην αδόκιμη, ασύνταχτη και σίγουρα, καθόλου πειστική, πολιτική στάση και λόγο της σημερινής σοβαρά λαβωμένης ΝΔ Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως είναι αυτή, που με τις πολιτικές της, έφερε την ελληνική κοινωνία στο απόλυτο αδιέξοδο και παρέδωσε στον Τσίπρα, μια χώρα δεμένη πισθάγκωνα - με βούλες και υπογραφές και Αγγλικό Δίκαιο - για να την συνεφέρει...! Ακόμα και οι δόλιες μεθοδεύσεις της, να μην αφήσει χρόνο στη νέα κυβέρνηση ν ανασάνει μέσα από την οικονομική ασφυξία που της κληροδότησε, καταδεικνύει όχι μόνο τις τεράστιες ευθύνες της, αλλά και την ανύπαρκτη πολιτική ηθική της!

Ο Σύριζα από την άλλη, χωρίς να υπολείπεται σε προχειρότητα, αυτοσχεδιασμούς, απειρία, ιδεοληπτικές συμπεριφορές και κυβερνητική αλαζονεία, διάγει τις πρώτες κυβερνητικές του εμπειρίες εν μέσω τρικυμιών! Του έλαχε να βγάλει τη χώρα από τη λάσπη, χωρίς να έχει τα μέσα, το χρόνο και τα εργαλεία για να το πράξει! Τραβάει έναν δρόμο ανηφορικό, με εντάσεις, κόκκινες γραμμές, επικοινωνιακές καντρίλιες, αλλά πιθανότατα και ουσία, στις πολιτικές του στοχεύσεις! Κάθε κριτική την ώρα αυτή πρέπει πολύ προσεκτικά να διατυπώνεται…! Γιατί, πολύ απλά, ότι βλέπουμε δεν σημαίνει, πως έτσι είναι κι όλας! Ότι λέγεται, μπορεί κάλλιστα να μην εννοείται! Ότι «εκτοξεύεται», κάλλιστα μπορεί να είναι άσφαιρο!

Και φτάνουμε μέσα στο κλίμα αυτό, στο δια ταύτα! Το παιχνίδι που παίζεται είναι παιχνίδι για σκληρά νεύρα. Εκατέρωθεν πιέσεις, απειλές, εκβιασμοί… Όλα ταγμένα στο μέγιστο στόχο της διαπραγμάτευσης. Κι αν κάποιοι ξενίζονται από αυτές τις πρακτικές, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν πως το παιχνίδι έτσι ακριβώς παίζεται!!! Κι εκεί, θεωρώ, πως για την ώρα και παρά τις καθυστερήσεις, το πάνε αρκετά καλά.

Επειδή όμως, αργά αλλά σταθερά, φτάνουμε σιγά-σιγα στο σημείο μηδέν, απαιτείται πια ιδιαίτερη προσοχή. Απόλυτα πιστεύω πως οι κόκκινες γραμμές πρέπει ατόφιες να παραμείνουν! Στον λυσσαλέο πόλεμο των «συμμάχων» δανειστών μας, των ντόπιων εντολέων τους και των διαπλεκόμενων «εθνικών προμηθευτών», η σταθερή αλλά γόνιμη στάση είναι η λύση! Δίνουμε και παίρνουμε… Παίρνουμε και δίνουμε. Εδώ που φτάσαμε, κάθε πισωγύρισμα, θα ισοδυναμεί με αυτοκτονία! Στόχος, δεν είναι σαφώς, να τα πάρουμε όλα. Στόχος, είναι, να πάρουμε περισσότερα, από όσα δήθεν μεγαλοθύμως ισχυρίζεται, πως με τις γονυκλισίες του πέτυχε ο ολίγιστος Σαμαράς!

Αν τέλος κάτι απομείνει, από όλη αυτή την ιστορία, ας είναι τουλάχιστον αυτή η καινοφανής για τα ελληνικά δεδομένα, ομόθυμη στήριξη ενός λαού, σε μια προσπάθεια, που αν μη τι άλλο, θυμίζει Ελλάδα, θυμίζει ακόμα, αντίσταση και αγώνα. Και στο τέλος της γραφής, οι αγώνες είναι για να δίνονται… Να κερδίζονται ή και να χάνονται! Πάντα όμως, με καθαρό και λαγάριο ιδρώτα να λούζει το μέτωπο της προσωπικής και εθνικής μας αξιοπρέπειας…!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 





Γράφει ο Κλεισθένης

Παρακολουθούμε άναυδοι την λεγόμενη αριστερή κυβέρνηση να σκουπίζει όσα χρήματα υπάρχουν στην Ελλάδα για να μπορέσει να πληρώσει τους τοκογλύφους και μάλιστα με τρόπους που η ίδια είχε καταγγείλει σαν αντιπολίτευση, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.
Ένα βασανιστικό ερώτημα πλανάται στα χείλη των σκεπτόμενων Ελλήνων. Τι θα γίνει μετά;

Ιδεοληψία πρώτη: Θα πληρώσουμε τα χρέη μας στο ακέραιο.

Πως θα πληρώσουμε τα χρέη μας; Όλοι οι οικονομολόγοι λένε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Το χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο, είναι δυσανάλογα μεγάλο για τις δυνατότητες της Ελληνικής οικονομίας. Ακόμη κι αν ξεπουληθούμε ακόμη και αν μας σύρουν σκλάβους στα σκλαβοπάζαρα της Ευρώπης δεν πρόκειται να ξεπληρωθεί το χρέος.
Η κυβέρνηση "σκουπίζοντας" όσα μετρητά υπάρχουν στην χώρα νομίζει ότι θα οδηγήσει τους δανειστές σε λογικές διευκόλυνσης έτσι ώστε να ξεφύγουμε απ' τον βρόγχο του χρέους και να αναπτύξουμε την οικονομία μας.
Κορύφωση της βλακείας. Όσο εμείς μαζεύουμε ότι ρευστό υπάρχει και πληρώνουμε τις δόσεις οι δανειστές δεν πρόκειται να υποχωρήσουν στις παράλογες και αντιαναπτυξιακές απαιτήσεις τους. Δεν είναι ηλίθιοι, απεναντίας η κυβέρνηση κινείται σε λάθος δρόμο.
Οι δανειστές αν υπάρχει μία περίπτωση να μας πάρουν στα σοβαρά και να υποχωρήσουν δίνοντας την δυνατότητα στην Ελλάδα να πετύχει οικονομική ανάπτυξη, θα υπάρξει όταν και μόνον όταν αρνηθούμε να πληρώσουμε  τα τοκογλυφικά τους δάνεια και τους υπέρογκους και παράνομους τόκους.
Όσο εμείς πληρώνουμε αυτοί τεχνηέντως αδρανούν. Θέλει πολύ μυαλό;

Ιδεοληψία δεύτερη: Δεν πήραμε εντολή για ρήξη.

Μας λένε, σύσσωμοι κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ότι η εντολή του λαού στις πρόσφατες εκλογές δεν ήταν για ρήξη αλλά για έντιμο συμβιβασμό. Άλλη βλακεία περιοπής.
Υπάρχει έστω και ένας Έλληνας πολίτης που να βλέπει τους τοκογλύφους να επιδιώκουν έντιμο συμβιβασμό; Μάλλον το αντίθετο, επιδιώκουν πλήρη υποταγή.
Μήπως η κυβέρνηση πήρε εντολή για πλήρη υποταγή;
Μήπως η κυβέρνηση πήρε εντολή να μαζέψει ότι ρευστό υπάρχει στην χώρα πληρώνοντας τους τοκογλύφους και να αφήσει την χώρα "ξυπόλυτη στ' αγκάθια";
Αναρωτήθηκε κάποιος απ' τους κυβερνώντες τι θα γίνει όταν η χώρα ξεμείνει τελείως από ρευστό και οι τοκογλύφοι αρνηθούν μια κάποια συμφωνία;
Τα γεράκια της Ε.Ε ξέρουν ότι όταν η Ελλάδα θα ξεμείνει πλήρως τότε θα υποταχθεί γιατί δεν θα μπορεί ούτε να θρέψει τους Έλληνες. ΕΚΕΙ μας πάνε.

Ιδεοληψία τρίτη: Δεν συμφωνούμε με τις επιταγές της Ε.Ε αλλά θα τις εφαρμόσουμε.

Πως είναι δυνατόν να λες ότι διαφωνείς με το Ευρωπαϊκό πλαίσιο και παρόλα αυτά να το ακολουθείς; Τι είδους λογικό άλμα είναι αυτό. Θα μας τρελάνουν όλους. Όταν διαφωνείς με τις επιλογές μιας ένωσης τότε τις καταγγέλεις και αποσύρεσαι. Άλλη επιλογή δεν υπάρχει.

Ιδεοληψία τέταρτη: Θα αλλάξουμε την Ε.Ε.

Αυτό εκτός από υπεροπτικό είναι και βλακώδες. Πως θα αλλάξεις μια δομημένη Ε.Ε με συγκεκριμένους ηγήτορες και συγκεκριμένη πολιτική. Είσαι ισχνή μειοψηφία, δεν έχεις ούτε καν συμμάχους. Η βλακεία σε όλο της το μεγαλείο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Το Grexit είναι ένα πείραμα που δεν θέλουμε να κάνουμε», δήλωσε ο πρόεδρος του Σώματος Οικονομικών Συμβούλων του Ομπάμα.

O σύμβουλος Φούρμαν, σημείωσε επίσης ότι οι διαβεβαιώσεις Ευρωπαίων ότι οι επιπτώσεις της εξόδου της Ελλάδας απο το ευρώ μπορούν να περιοριστούν, δεν έχουν πείσει την Ουάσινγκτον, η οποία απεύχεται ένα τέτοιο σενάριο. Αντιθέτως, θεωρεί ότι το συμφέρον της Ελλάδας, των πιστωτών άλλα και όλου του κόσμου θα είναι να δοθεί η δυνατότητα στη χώρα για ανάπτυξη, προκειμένου να μπορεί να αποπληρώσει και τους δανειστές της.

» Δεν το θεωρώ ένα πείραμα που θέλουμε να κάνουμε. Αν η Ελλάδα και οι θεσμοί δεν βρουν μια διέξοδο, αυτό δεν θα ήταν μόνο τρομερό για την Ελλάδα. Θα ήταν πραγματικά ένας κίνδυνος που η παγκόσμια οικονομία δεν θέλει να διατρέξει».

Τα παραπάνω αποτελούν ένα μήνυμα προς την ΕΚΤ αλλά και το επιτελείο του γερμανικού υπουργείου οικονομικών.
Γιατί όμως οι πάλαι ποτέ κουμανταδόροι των λαών τώρα στέλνουν απλώς μηνύματα προς τη Γερμανία, ενώ η τελευταία έχει την άνεση να του αγνοεί;
Μα επειδή της χρωστάνε.
Οι ΗΠΑ χρωστάνε πολιτικά πολλά στη Γερμανία η οποία είχε πολλές ζημίες από την ουκρανική κρίση και την εχθρική στάση που κρατά απέναντι στη Ρωσία.
Υπό αυτή την έννοια και δεδομένου ότι οι ΗΠΑ μοιράζονται πολύ μικρό μέρος του ελληνικού χρέους, μόνο μέσω ΔΝΤ, δυστυχώς δεν έχουν τη δυνατότητα να επιδράσουν τη γερμανική πολιτική για το ζήτημα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά

Η στρατηγική που ακολουθεί το διεθνές σύστημα έναντι τηςκυβέρνησης Τσίπρα έχει ως κεντρικό στόχο της να μεταβάλει τους «αντιμνημονιακούς» της Ελλάδας και τα κόμματά τους –εκτός από το ΚΚE και τη Χρυσή Αυγή– σε «μνημονιακούς» – ανεπαισθήτως στην αρχή, σταδιακά, αλλά πραγματικά. Έτσι ώστε να δοθεί και ένα ισχυρό μήνυμα σε όλους τους «ευρωσκεπτικιστές» στην Ευρώπη: δεν υπάρχει άλλη σωτηρία εκτός από την αμερικανο-γερμανική Ευρώπη, διαφορετικά είναι το χάος.

Η αμερικανο-γερμανική Ευρώπη

Όταν άρχισε η ελληνική κρίση, οι Αμερικανοί, μέσω τουΓιώργου Παπανδρέου, ήθελαν –εν πολλοίς– να πλήξουν την Ευρώπη που, με κέντρο τη Γερμανία και σε στενή οικονομική σχέση με τη Ρωσία, κατ’ εξοχήν στο ενεργειακό πεδίο, έτεινε να αναδειχθεί σε ανταγωνιστή των ΗΠΑ, και προπαντός να ανεξαρτητοποιηθεί από αυτές, ενώ το σκληρό ευρώ απειλούσε την πρωτοκαθεδρία του δολαρίου ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος – όταν μάλιστα οι ΗΠΑ, μετά την κρίση της Lehman Brothers, είχαν αποδυναμωθεί σημαντικά ως κεντρική δύναμη του παγκόσμιου συστήματος, την ώρα που κάλπαζε η Κίνα και εν μέρει η Ρωσία.

Κατά συνέπεια, οι Αμερικανοί, χωρίς πολλές φανφάρες, αρχικώς, «έσπρωξαν», μέσω του Στρως Καν, του εβραϊκού λόμπι και των διεθνών οίκων αξιολόγησης και των τραπεζών που ελέγχουν, τον Γιώργο Παπανδρέου, ως «δούρειο ίππο» τους –χρήσιμο ηλίθιο, απ’ ευθείας ενεργούμενό τους, ή το πιθανότερο και τα δύο μαζί–, να εγκαινιάσει, μετά την «αμερικανική» κρίση των sub-primes, μια νέα περίοδο της κρίσης, με επίκεντρο τη δημοσιονομική κρίση των ευρωπαϊκών χωρών. Και έτσι άνοιξαν τη μεγάλη θύελλα που σύντομα συμπαρέσυρε την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, εν μέρει την Ιταλία , και εν τέλει ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ – που είχε μεταβληθεί σε μια νέα «ζώνη μάρκου», στην υπηρεσία μιας «αυτοκρατορικής» γερμανικής πολιτικής.

Και τα αποτελέσματα φάνηκαν σύντομα: η ζώνη του ευρώ μπήκε σε κρίση, ενώ την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ και ο πιστός τους κολαούζος, η Μεγάλη Βρετανία, έδειχναν μια σχετική οικονομική ευρωστία, με ρυθμούς ανάπτυξης τουλάχιστον διπλάσιους από εκείνους της ευρωζώνης.

Βέβαια, και οι Γερμανοί δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Με τη γνωστή μεθοδικότητα και στενοκεφαλιά που τους διακρίνει –εκείνη που τους οδήγησε με τον τρόπο που το έκαναν και στους δύο παγκόσμιους πολέμους–, εισήλθαν πολύ σύντομα στη λογική μιας μετωπικής αντιπαράθεσης. Θέλησαν να εφαρμόσουν επί τέλους τα σχέδιά τους για μια Ευρώπη οργανωμένη σε ομόκεντρες ζώνες, με επίκεντρο τη Γερμανία, και στην οποία η Ελλάδα –και η Κύπρος– θα οδηγούνταν στη δεύτερη ζώνη, έξω από τον σκληρό πυρήνα, μαζί με τους υπόλοιπους Βαλκάνιους· εξάλλου, θεωρούσαν ότι οι Έλληνες είχαν εισέλθει στην ευρωζώνη με εξαπάτηση των «εταίρων». Ωστόσο, αυτή η γερμανική στρατηγική «βάθους», η οποία αναδείχτηκε από την πρώτη στιγμή, την Άνοιξη του 2010, με την αισχρή και κεντρικά ενορχηστρωμένη επίθεση του Focus, της Bild και των γερμανικών καναλιών ενάντια στην Ελλάδα, προσέκρουε στα άμεσα τακτικά προβλήματα που έθετε μια πιθανή έξοδος της από την ευρωζώνη. Οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες, εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα, κινδύνευαν με νέα μεγάλη κρίση, μετά το προηγούμενο της Lehman Brothers, επομένως οι Γερμανοί, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, «περιορίστηκαν» σε μια γραμμή ασφυξίας της Ελλάδας – και αν αυτή κατέληγε και σε κάποιο Grexit, τόσο το χειρότερο για τους Έλληνες. Μια ανάλογη στρατηγική, από την ακριβώς αντίθετη πλευρά, υιοθετούσαν και οι Αμερικανοί, έστω ως απειλή για την ισορροπία της Ευρώπης.

Θα θυμηθούμε τότε, από το 2010 μέχρι την Άνοιξη του 2012, την άνθηση του «κόμματος της δραχμής», σε μια περίεργη και παρά φύσιν συμμαχία ή σύμπλευση ανάμεσα σε ιδεολόγους –από το ΚΚΕ έως τον Αλαβάνο και ένα μέρος των «πλατειών–, σε μπατιρημένους επιχειρηματίες, που ήθελαν να σωθούν μέσα από την καταστροφή, και σε καραμπινάτους εκφραστές, κανάλια ραδιόφωνα και εφημερίδες, τόσο γερμανικών όσο και αμερικανικών συμφερόντων, γεγονός που μπέρδεψε όλους τους αναλυτές! Μάλιστα, ο Γιώργος Παπανδρέου –σε συνεννόηση, όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, με τη Μέρκελ– έφθασε να προωθήσει αυτό το σχέδιο στο ανώτατο επίπεδο, στη διάσκεψη των Κανών, με την πρόταση για δημοψήφισμα. Ο Σαρκοζί έγινε τότε έξω φρενών, όχι μόνο ενάντια στον ΓΑΠ αλλά και στους Γερμανούς, που θεώρησε πως, σε συμπαιγνία με τους Αμερικανούς, ο καθένας για δικούς τους λόγους, έπαιζαν ένα άσχημο παιγνίδι στη Γαλλία και την ευρωζώνη.

Όμως η γεωπολιτική αστάθεια που έμοιαζε να επεκτείνεται δραματικά στη Μέση Ανατολή, μετά τη διάρρηξη της συμμαχίας Τουρκίας-Ισραήλ και τη σταδιακή αυτονόμηση της νεοθωμανικής Τουρκίας από την αμερικανική επικυριαρχία, άρχισε να μεταβάλλει άρδην τα δεδομένα και να εισάγει νέες παραμέτρους στην εξίσωση. Οποιαδήποτε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Ελλάδας απειλούσε όχι μόνο την ισορροπία του διεθνούς συστήματος ­–μια και σε μνημόνιο είχαν μπει και νέες χώρες, για να διαμορφωθεί το περιβόητο PIGS– αλλά και ολόκληρη τη νοτιανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο. Πρώτες οι ΗΠΑ μετέβαλαν στρατηγική και, με τον Γκάιτνερ και τον Ομπάμα, πίεσαν τους Γερμανούς και τον Σόιμπλε να αναστείλει τη στρατηγική αποπομπής της Ελλάδας από την ευρωζώνη την οποία προωθούσε το Καλοκαίρι του 2012 – και το ίδιο έπραξαν από την πλευρά τους και οι Κινέζοι. Και η Μέρκελ αποδέχτηκε αυτή τη νέα τακτική, γεγονός που εξεφράσθη και με την επίσκεψή της στην Ελλάδα, στον φίλο της Αντώνη, υπό τον όρο βέβαια ότι η Ελλάδα θα εφάρμοζε αγόγγυστα τα πιο ακραία μέτρα λιτότητας στο εσωτερικό της χώρας. Και ως προς αυτό, είχε και τον Χριστοφοράκο σαν συμπληρωματικό χαρτί για να λειαίνει τις όποιες αντιδράσεις τόσο του Αντώνη όσο και τουΒενιζέλου.

Ω του θαύματος, λοιπόν, από το Φθινόπωρο του 2012 και μετά, Καζάκηδες και άλλοι δραχμικοί εξαφανίζονται σταδιακώς από κανάλια και ραδιόφωνα –με πιο εντυπωσιακή τη στροφή του Άλφα και του Κοντομηνά, γνωστού συνεργάτη των γερμανικών συμφερόντων– προς την αποδοχή της μνημονιακής τάξης. Παράλληλα, από τα ΜΜΕ, προωθείται συστηματικά ο ΣΥΡΙΖΑ ως η «ήπια» αντιμνημονιακή φωνή, γεγονός που εξάλλου συνάδει και με τον νέο του ρόλο ως αξιωματικής αντιπολίτευσης. Φιγούρες του δημοκρατικού αμερικανικού κατεστημένου, όπως ο Όλιβερ Στόουν, ηΝαόμι Κλάιν –μαζί με τον απαραίτητο κλόουν του μαρξισμού, Σλαβόι Ζίζεκ– και πολλοί άλλοι, αναδεικνύουν τον Τσίπρα ως τη νέα «ριζοσπαστική» μορφή της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής· κατ’ αρχάς, οι Αμερικανοί τον υποδέχονται στις ΗΠΑ και δημιουργούν τους πρώτους δεσμούς με το αμερικανικό δημοκρατικό κατεστημένο, το Ινστιτούτο Λεβύ, τοΊδρυμα Σόρος κ.λπ.
Παράλληλα, το παλιό ιδεολογικό απαράτ του ΓΑΠ, Βαρουφάκης, Κατσέλη, Ρουμπάτης, Κοτζιάς κ.ά. –και αυτό άσχετα και πέρα από τις πραγματικές ικανότητες και τις θέσεις των συγκεκριμένων ατόμων– προσχωρεί σταδιακώς στον υπό διαμόρφωση νέο πολιτικό πόλο.

Δηλαδή, με βάση τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα και τη συνηγορία του αμερικανο-εβραϊκού λόμπι για τη σταθεροποίηση της Ελλάδας, και αφού ούτως ή άλλως η κρίση στο ευρώ συνεχίζεται, έχοντας πλήξει την ευρωπαϊκή οικονομία και το ευρώ, η Αμερική ακολουθεί πλέον την πολιτική της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη.

Η ουκρανική κρίση θα προσφέρει μια νέα ισχυρή γεωπολιτική παράμετρο στην υπό εξέλιξη σύγκρουση. Οι τάσεις σχετικής ανεξαρτητοποίησης της Δυτικής Ευρώπης και κατ’ εξοχήν της Γερμανίας από τις ΗΠΑ, ενισχύονταν τα τελευταία χρόνια μέσω των αυξανόμενων σχέσεων με τη Ρωσία, γεγονός που παρείχε στην Ευρωπαϊκή Ένωση μεγαλύτερο στρατηγικό βάθος και ενεργειακή αυτονομία. Οι ΗΠΑ, κατασκευάζοντας, μέσω της Ουκρανίας, ένα νέο τείχος ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση, κατάφεραν ένα ισχυρό πλήγμα σε αυτή την τάση και επανέφεραν στρατηγικά την Ευρώπη στον Ατλαντισμό. Και η Γερμανία υποχρεώθηκε να ακολουθήσει εκούσα ή άκουσα. Έτσι, στην παρούσα φάση, οι Αμερικανοί επανεπιβεβαίωσαν τη στρατηγική τους ηγεμονία, παραχωρώντας στους Γερμανούς την οικονομική επικυριαρχία.

Έκτοτε, με μικροαποκλίσεις, ακολουθείται από κοινού η στρατηγική της εφαρμογής ενός «στενού κορσέ» στην Ελλάδα, έτσι ώστε να ελέγχονται οι εξελίξεις. Σε αυτά τα πλαίσια, και πάλι από κοινού, θυσίασαν τον Σαμαρά, αρνούμενοι να του παραχωρήσουν έστω και μια μικρή ανάσα και οδήγησαν τα πράγματα στην προδιαγεγραμμένη τους κοίτη. Αίφνης, από τον Νοέμβριο και μετά, μεγάλα συγκροτήματα αποστασιοποιούνται από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΔ και σταδιακώς συντάσσονται με τη «νέα κατάσταση», και μάλιστα όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά με τον Τσίπρα. Και αυτό διότι έχουν διαγνώσει, και τα σήματα είναι πολλά –σχέσεις με τη Γιάννα Αγγελοπούλου, τους Αμερικανούς, τον Δασκαλόπουλο του ΣΕΒ κ.λπ.–, ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν πρόκειται να υποχωρήσει μπροστά σε τίποτε προκειμένου να πάρει και να διατηρήσει την εξουσία, με τίμημα ακόμα και τη σύγκρουση με το ίδιο του το κόμμα ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος του.

Έτσι, μετά την ανάληψη της εξουσίας, εξελίσσεται επί δύο μήνες ένα σενάριο που έχει ως κύριο στόχο τη μνημονιακή «υπευθυνοποίηση» ενός μεγάλου μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και την ανάδειξη του Τσίπρα σε αποφασιστικό μοχλό για την εξέλιξη και τον έλεγχο του πολιτικού συστήματος, σε μία στιγμή που όλες οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις είναι απολύτως απαξιωμένες. Έτσι, με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα, η Ελλάδα βαδίζει στα μνημονιακά πεπρωμένα της.

Η μνημονιακή Ελλάδα

Όπως πάντα συμβαίνει στην ιστορία, έπρεπε να έρθει μία «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση για να μπορέσει να οργανώσει την αποδοχή του μνημονίου από τον ελληνικό λαό. Όπως το ’81 θα χρειαζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου για να γίνει αποδεκτή η παρουσία των Αμερικανών. Και ως προς αυτό, δεν είναι λίγα τα όσα κατάφερε η κυβέρνηση Τσίπρα μέσα σε δύο μήνες. Έθαψε το αίτημα για διαγραφή του χρέους, αποδέχτηκε τη συνέχεια των προηγούμενων προγραμμάτων, υπό τον όρο ότι θα εμφανιστούν ως καινοφανή, συμφωνεί στην εφαρμογή των ιδιωτικοποιήσεων με μερικές βελτιώσεις και θεωρεί το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων πρωτίστως «ηθικό» και όχι υλικό, όπως δήλωσε ο Τσίπρας στη Γερμανία, μόλις λίγες μέρες μετά την πανηγυρική συνεδρίαση της Βουλής που διακήρυσσε τα αντίθετα!

Το κυριότερο όμως επίτευγμα δεν είναι η εγκατάλειψη του «κοστολογημένου» (!) προγράμματος της Θεσσαλονίκης των11,5 δισ. ευρώ, που κατέληξε στο βοήθημα των 200 εκατομμυρίων, αλλά η συναίνεση, πραγματική, του ελληνικού λαού στην… αθέτηση όλων των προγραμματικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως πολύ εύστοχα έχει ειπωθεί, μάλλον ο ελληνικός λαός ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ για να μην κάνει αυτά που υποσχόταν και μάλλον –ορθώς– είδε τον Τσίπρα ως τον εκφραστή και τον εγγυητή αυτής της περιβόητης «κωλοτούμπας». Διότι ο ελληνικός λαός, πέντε χρόνια μετά την εφαρμογή των μνημονίων, κουρασμένος και απογοητευμένος, ψήφισε μία αντιμνημονιακή κυβέρνηση και ότι βρέξει ας κατεβάσει. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη επιτυχία του Τσίπρα. Ότι κατόρθωσε να μεταβληθεί στον εγγυητή της συνέχειας της πολιτείας και του συστήματος.

Πριν από τις εκλογές, τονίζαμε –και αυτό πλέον έχει καταδειχθεί– πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει τίποτα απ’ όσα υποσχόταν, όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί, στις συνθήκες που θα έπαιρνε τις εκλογές, αυτά θα ήταν απολύτως αδύνατο να εφαρμοστούν. Και εύστοχα είχαμε προβλέψει όσα ακολούθησαν. Φυγή κεφαλαίων και καταθέσεων από τις τράπεζες, κατάρρευση των εισπρακτικών μηχανισμών του κράτους και απόλυτη χρηματοδοτική ασφυξία. Προβλέπαμε, έτσι, πως, υπ’ αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετώπιζε πολύ σύντομα μια αυξημένη λαϊκή κατακραυγή. Ως προς αυτό, είχαμε κάνει λάθος. Παρ’ όλα όσα έσπευσε να απεμπολήσει μέσα σε δύο μήνες η κυβέρνησηΣΥΡΙΖΑ, δεν υπήρξε καμιά σοβαρή λαϊκή διαμαρτυρία. Μπορεί βέβαια να έπαψαν οι διαδηλώσεις στήριξης των πρώτων ημερών, όμως η κυβέρνηση και ο Τσίπρας προσωπικά απολαμβάνουν ακόμα πολύ υψηλή δημοτικότητα.

Και είναι προφανές γιατί. Διότι οι Έλληνες βρίσκονται μπροστά σε ένα απόλυτο αδιέξοδο, όχι μόνο οικονομικό και γεωπολιτικό αλλά και πολιτικό: Από τη μια, οι χρεοκοπημένοι Βενιζέλος και Σαμαράς, στους οποίους οι Έλληνες δεν καταλογίζουν τόσο αυτά που δεν έκαναν αλλά τις αιτίες που δεν τα έκαναν, το ότι, δηλαδή, ανήκαν σε ένα διεφθαρμένο και ελεγχόμενο από τους Γερμανούς εκβιαστές τους κομματικό σύστημα. Από την άλλη πλευρά, βρίσκεται το ΚΚΕ, η Χ.Α. και η εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τη «Ζωή», οι οποίοι προτείνουν ως «διέξοδο» την ολοκληρωτική καταστροφή μέσω μίας εξόδου από το ευρώ στις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Έτσι λοιπόν, ο «ρεαλιστής» Τσίπραςκατέστη για όλους –και για τον συγγραφέα αυτού του άρθρου(!)– αναπόφευκτος.

Ο Αλέξης Τσίπρας, όπως συμβαίνει πάντα σε όλες τις περιπτώσεις αδιέξοδης ισορροπίας των κοινωνικών δυνάμεων, έχει τη δυνατότητα να εμφανιστεί ως ο μικρός… δισέγγονος του Ναπολέοντα του μικρού: Après moi, le déluge. Βέβαια, μέχρι τώρα, έχει κάνει μόνο τη μισή δουλειά, δηλαδή την επικοινωνιακή. Έχει προχωρήσει με επικοινωνιακή μαεστρία στην αποδοχή των μνημονίων, ξεκινώντας από την δήθεν απόρριψή τους, στην πρώτη εβδομάδα της διακυβέρνησης, και καταλήγοντας στην μετ’ ερυθρών ταπήτων υποδοχή του στην Γερμανία. Όμως, δεν μπορεί ακόμα να περάσει στην πράξη αυτή την πολιτική του συμβιβασμού. Για να το κάνει αυτό, χρειάζεται το υπόλοιπο έργο, που είναι η οριστική αποστασιοποίησή του από τον …. ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και ενώ δεν είχε τη δύναμη να φέρει τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου στη Βουλή, από τον φόβο της κοινοβουλευτικής του ομάδας, θα πρέπει τώρα να καταδείξει στους Αμερικανούς και τους Γερμανούς ότι είναι ο άνθρωπος που μπορεί να τελειώσει και τη δουλειά. Δηλαδή, να επιβάλει εν τοις πράγμασι αυτά τα μέτρα. Και αυτό σημαίνει ρήξη με όλη την μέχρι χθες ιδεολογία και στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ.

Και βέβαια όλοι οι σύμμαχοί του κάνουν ό,τι μπορούν για να το ενισχύσουν ώστε να μπορεί να τα φέρει εις πέρας. Η σταδιακή εξαφάνιση του διάττοντα αστέρα Βαρουφάκη από το προσκήνιο και η φιλοτέχνηση του προφίλ του πρωθυπουργού ως του μόνου αξιόπιστου Έλληνα ηγέτη, από τη Μέρκελ, τον Γιούνκερ, τον Ολάντ και κομπανία, την τελευταία εβδομάδα, η νέα παρέμβαση Ομπάμα κ.λπ., όλα εντάσσονται σε αυτή τη στρατηγική της αποστασιοποίησής του από τον… ΣΥΡΙΖΑ και της μετατροπής του σε αυτόνομο και αυτόφωτο «ηγέτη», που μόνος αυτός μπορεί να συνδιαλέγεται με τους «μεγάλους».

Ενισχυμένος λοιπόν στο έπακρο από τους «έξω», κατά τον ίδιο τρόπο που επέβαλε τις παρελάσεις μέσω του Καμμένου και της Δούρου στο κόμμα που είχε κάνει σημαία την… κατάργηση των παρελάσεων(!), θα πρέπει τώρα να επιβάλει, σε όσους διατηρούν τις αντιμνημονιακές αυταπάτες του συριζικού παρελθόντος τους, το σκληρό μάθημα του ρεαλισμού.

Θα μπορέσει να πραγματοποιήσει και αυτό το βήμα, μιας ρήξης με την ίδια τη λογική του κόμματός του, και με ένα μέρος των στελεχών και των υπουργών του; Θα τολμήσει, αν χρειαστεί, να προχωρήσει είτε σε νέες εκλογές είτε σε συγκυβέρνηση με άλλες πολιτικές δυνάμεις και μέρος της Ν.Δ., πέρα και ενάντια στον ίδιο τον παλαιό εαυτό του; Μόνο αυτή η πρακτική συνεπαγωγή των όσων έχει εξαγγείλει, με ό,τι αυτή σημαίνει, θα τον μετέβαλε οριστικά στον άνθρωπο που έχει ανάγκη το σύστημα, εγχώριο και διεθνές, στην Ελλάδα. Και βεβαίως, έχει τις περισσότερες προϋποθέσεις από οποιονδήποτε άλλον: Στήριξη των ξένων δυνάμεων και του μεγαλύτερου μέρους των εγχώριων ελίτ, αποδοχή από τον λαό, έλλειψη οποιασδήποτε εναλλακτικής λύσης. Την απαραίτητη δίψα για εξουσία την έχει. Θα έχει και τη δυνατότητα για τα υπόλοιπα;

Διότι, βέβαια, αυτό είναι το δυσκολότερο μέρος του εγχειρήματος, και αυτό δεν μπορεί να το κάνει ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Ομπάμα για λογαριασμό του. Αυτός θα πρέπει να συγκρουστεί με το κόμμα του και οι σύμμαχοί του, στο εσωτερικό του κόμματος, είναι μάλλον ασθενείς. Θα τον βοηθήσει ο Καραμανλής, ο Θεοδωράκης ή ο… Κουβέλης;! Είναι προφανές πως θα πρέπει να βρει και άλλους συνδυασμούς – ακόμα και πιθανές νέες εκλογές– και αυτοί δεν είναι καθόλου εύκολοι, ούτε έχει συσσωρεύσει ακόμα το απαραίτητο κύρος στο εσωτερικό του κόμματος του, όπου γνωρίζουν τα πραγματικά του μεγέθη. Και ταυτόχρονα ο χρόνος του μετριέται μόνο σε μέρες. Κατά συνέπεια κάθε «ατύχημα» είναι πιθανό, και σε αυτήν την περίπτωση «ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Αντί επιλόγου

Μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια, ζήσαμε όντως το τέλος της μεταπολίτευσης και των πολιτικών δυνάμεων που αυτή εξέθρεψε. Έμενε μία τελευταία μεταπολιτευτική δύναμη, έστω και μικρή, αλλά ιδεολογικά σημαντική, ο ΣΥΡΙΖΑ. Και την καρατόμησή της, με τον έναν ή άλλο τρόπο, θα πρέπει να την εκτελέσει ο ίδιος ο επικεφαλής του. Διότι ο Αλέξης Τσίπραςκαι οι περί αυτών είναι υποχρεωμένοι, αν θέλουν να επιβιώσουν στη νέα εποχή, να κάψουν πίσω τους το όχημα το οποίο χρησιμοποίησαν για να πάρουν την εξουσία. Και η στρατηγική της υπερατλαντικής δύναμης, αρχικώς, και όλο και περισσότερο και του Γερμανού συμμάχου/ ανταγωνιστή τους στην Ευρώπη, στόχευσε μέχρι τώρα, με επιτυχία, στην ανάδειξη ενός νεαρού και άσημου πολιτικού στον άνθρωπο που θα μπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα στη νέα εποχή χωρίς να χάσουν τον έλεγχό τους πάνω σε αυτή.

Προφανώς δε, όσοι έχουμε συνείδηση τόσο αυτής της στρατηγικής – της «στρατηγικής της αράχνης» της νέας τάξης– όσο και των διακυβευμάτων που τίθενται μπροστά στη χώρα μας, θα επιλέξουμε για μια ακόμα φορά τον δρόμο της ευθύνης και της επαναστατικής συνέπειας. Δεν θα συνταχτούμε ούτε με όσους κραυγάζουν «προδοσία», καλώντας μας να βυθιστούμε ακόμα περισσότερο στο χάος και τη δυστυχία, έστω και αν το κάνουν με αγνές προθέσεις, ούτε βέβαια θα προσχωρήσουμε στους κεκράχτες και τους χειροκροτητές, που κάνουν ότι δεν βλέπουν αυτά που εκτυλίσσονται κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας.

Η μόνη αποτελεσματική στρατηγική, και το έχουμε επαναλάβει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, είναι να βγεις έξω από το αδιέξοδο δίπολο και να οικοδομήσεις μια ανεξάρτητη στρατηγική, βασισμένη κατ’ εξοχήν στην αυτόκεντρη και ενδογενή ανάπτυξη της χώρας και στη δύναμη του λαού της. Και το πόσο αδιέξοδο ήταν αυτό το δίπολο καταδείχτηκε μεγαλοπρεπώς με τη μετατροπή του μεγαλύτερου «αντιμνημονιακού» κόμματος στον εκφραστή των «νεο»-μνημονιακών στρατηγικών. Όσο δεν οικοδομείται ένας τέτοιος πόλος, που θα βάλει κυριολεκτικώς μια νέα ατζέντα στο πολιτικό και κοινωνικό παιγνίδι, θα είμαστε υποχρεωμένοι να βιώνουμε διαρκώς διαψεύσεις και αδιέξοδα, και η «μεγάλη αράχνη», με δυσκολίες ή όχι, θα συνεχίζει να ξεδιπλώνει τη στρατηγική της.

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Η ελληνική περιπέτεια θα έχει άσχημη κατάληξη αν τα εμπλεκόμενα μέρη παραμείνουν προσκολλημένα σε λανθασμένες αντιλήψεις
  • Η σκληρή πραγματικότητα, οι ευθύνες των δανειστών και τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας
Το ελληνικό έπος συνεχίζεται. Δεν θα έχει ευχάριστο τέλος αν οι άνθρωποι που εμπλέκονται δεν αναγνωρίσουν πως είναι προσκολλημένοι σε μύθους. Παρουσιάζω έξι από αυτούς, κάθε ένας εκ των οποίων δημιουργεί διανοητικά και συναισθηματικά εμπόδια για την επίτευξη συμφωνίας.

Μια ελληνική έξοδος θα βοηθούσε την ευρωζώνη

«Θα με απαλλάξει κάποιος από αυτόν τον απείθαρχο παπά;». Αυτό είναι το ερώτημα που υποτίθεται πως έκανε ο βασιλιάς Ερρίκος Β’ για τον αρχιεπίσκοπο Τόμας Μπέκετ. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, πρέπει να σκέφτεται το ίδιο για τους Έλληνες εταίρους του.

Για τον Βρετανό βασιλιά, ωστόσο, η εκπλήρωση της επιθυμίας του ήταν καταστροφή. Κάτι αντίστοιχο αναμένεται να συμβεί αν η Ελλάδα αποχωρήσει. Ναι, αν η Ελλάδα αναγκαζόταν να υποστεί ολέθριες συνέπειες, οι λαϊκιστικές καμπάνιες στις άλλες χώρες θα ήταν λιγότερο αποτελεσματικές. Αλλά η συμμετοχή στο ευρώ θα σταματούσε να είναι μη αναστρέψιμη. Κάθε κρίση θα προκαλούσε αποσταθεροποιητικές αντιδράσεις.

Μια ελληνική έξοδος θα βοηθούσε την Ελλάδα

Πολλοί πιστεύουν ότι μια νέα αδύναμη δραχμή θα προσέφερε ένα ανώδυνο μονοπάτι προς την ευημερία. Αλλά αυτό ισχύει μόνο για μια οικονομία που μπορεί εύκολα να αυξήσει την παραγωγή ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών σε διεθνές επίπεδο. Η Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει. Και οι άμεσες συνέπειες θα περιλάμβαναν συναλλαγματικούς ελέγχους, χρεοκοπίες, πάγωμα των ξένων πιστώσεων και νέο γύρο πολιτικής αναταραχής. Το σταθερό νόμισμα έχει μια αξία, ειδικά σε μια χώρα με προβληματική διακυβέρνηση. Η εγκατάλειψή του δεν μπορεί να γίνει χωρίς κόστος.

Φταίει η Ελλάδα

Κανείς δεν εξαναγκάστηκε να προσφέρει δάνεια στην Ελλάδα. Αρχικά, οι ιδιώτες δανειστές ήταν πολύ ικανοποιημένοι που τη δάνειζαν με τους ίδιους περίπου όρους με τη γερμανική κυβέρνηση. Ωστόσο η φύση της πολιτικής στην Ελλάδα, όπως περιγράφεται εύστοχα στον 13ο Άθλο του Ηρακλή του Γιάννη Παλαιολόγου, δεν αποτελεί κάποιο άγνωστο μυστικό.

Τότε, το 2010, έγινε ξεκάθαρο πως τα χρήματα δεν θα αποπληρώνονταν. Αντί να συμφωνήσουν στη διαγραφή χρέους που ήταν αναγκαία, οι κυβερνήσεις (και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) αποφάσισαν να διασώσουν τους ιδιώτες πιστωτές μέσω της αναχρηματοδότησής της.

Οπότε ξεκίνησε το παιχνίδι του «προσποιήσου και επέκτεινε» (extend and pretend). Οι ηλίθιοι δανειστές χάνουν χρήματα. Έτσι συνέβαινε πάντοτε. Αυτό ισχύει και σήμερα.

Η Ελλάδα δεν έχει κάνει τίποτα

Η Ελλάδα έχει κάνει μια τεράστια προσαρμογή της δημοσιονομικής και της εξωτερικής της θέσης. Μεταξύ του 2009 και του 2014, το πρωτογενές δημοσιονομικό ισοζύγιο συρρικνώθηκε κατά 12% του ΑΕΠ, το διαρθρωτικό δημοσιονομικό έλλειμμα κατά 20% του ΑΕΠ και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών κατά 12% του ΑΕΠ.

Μεταξύ του πρώτου τριμήνου του 2008 και του τελευταίου του 2013, οι πραγματικές δαπάνες στην ελληνική οικονομία υποχώρησαν 35% και το ΑΕΠ κατά 27%, ενώ η ανεργία έφτασε στο 28%.

Πρόκειται για τεράστιες προσαρμογές. Πράγματι, μία από τις τραγωδίες του αδιεξόδου όσον αφορά τις συνθήκες για την παροχή στήριξης είναι ότι η προσαρμογή έγινε. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται επιπρόσθετους πόρους.

Oι Έλληνες θα ξεπληρώσουν

Ο μύθος αυτός απορρέει εν μέρει από την άρνηση να αναγνωριστούν τα μη ανακτήσιμα κόστη. Ο βλαβερός δανεισμός και το τέλος του δανεισμού αυτού ανήκουν στο παρελθόν. Αυτό που παραμένει ανοιχτό είναι κατά πόσον οι Έλληνες θα αφιερώσουν τις επόμενες δεκαετίες προσπαθώντας να αποπληρώσουν βουνά από δάνεια που δεν έπρεπε να είχαν γίνει ποτέ.

Το γεγονός ότι το χρέος έχει διπλασιαστεί ως ποσοστό του ΑΕΠ παρά την αναδιάρθρωση καθιστά την κατάσταση πολύ χειρότερη. Η συγχώρεση είναι αναπόφευκτη. Πράγματι, έκθεση του Center for Economic Policy Research σημειώνει πως το χρέος είναι μεγάλο σε όλη την ευρωζώνη, όχι μόνο στην Ελλάδα.

Η χρεοκοπία συνεπάγεται και Grexit

Ένας έκτος μύθος είναι πως αν η Ελλάδα χρεοκοπούσε, θα αναγκαζόταν να δημιουργήσει ένα νέο νόμισμα και να βγει από την ευρωζώνη. Είναι πιθανό, αν η ελληνική κυβέρνηση χρεοκοπούσε, οι ελληνικές τράπεζες να μη θεωρούνταν ικανές να λάβουν στήριξη από τον ELA. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι τράπεζες θα αναγκάζονταν να επιβάλουν φραγή στις αναλήψεις καταθέσεων. Μπορεί επίσης να σημειωνόταν παύση πληρωμών. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως η ΕΚΤ δεν θα είχε μεγαλύτερη δικαιοδοσία να σταματήσει να λειτουργεί ως δανειστής έκτακτης ανάγκης για τις ελληνικές τράπεζες από αυτήν που θα είχε η Fed για να σταματήσει να δανείζει τις τράπεζες του Ντιτρόιτ όταν χρεοκόπησε η Πολιτεία.

Αλλά υπάρχει μία διαφορά. Καμία αμερικάνικη τράπεζα δεν ήταν τόσο εκτεθειμένη στο Ντιτρόιτ ώστε να καταρρεύσει από τη χρεοκοπία του. Στην ευρωζώνη, όμως, η οποία έχει 19 διαφορετικές τραπεζικές αγορές, μία για κάθε μέλος, με το κράτος να έχει μεγάλη παρουσία σε όλες, η χρεοκοπία από μια εθνική κυβέρνηση θα οδηγούσε στην κατάρρευση τις τράπεζες.

Η ΕΚΤ δεν θα έπρεπε να δανείζει σε τράπεζες που είναι ξεκάθαρο πως δεν είναι φερέγγυες. Το ερώτημα είναι πώς θα έπρεπε να αντιδράσει. Ίσως να ήταν εφικτό να διαχειριστεί την ελληνική οικονομία με περιορισμένη λειτουργία των τραπεζών της. Η στερημένη από ρευστότητα ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει πληρωμές με υποσχετικούς τίτλους (IOU) που θα αποδεχόταν σε πληρωμές υποχρεώσεων προς αυτήν. Αν και ανεπιθύμητο, θα μπορούσε να εφαρμοστεί.

Η διάλυση των μύθων δεν θα δώσει μια ικανοποιητική λύση. Όμως θα μπορούσε να αποτελέσει μια αρχή. Μια συμφωνία που θα περιελάμβανε τη μόνιμη μείωση του βάρους του χρέους μετά την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων στην ελληνική οικονομία και πολιτεία θα ήταν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ο κ. Παλαιολόγος δείχνει πως η Ελλάδα περισσότερο έχει αναπτυξιακό πρόβλημα (development) παρά έλλειψη μεταρρυθμίσεων. Αλλά μια τέτοια συμφωνία θα μπορούσε να αποδώσει μόνο αν δεσμευόταν σε αυτήν.

Ένας έβδομος μύθος -ίσως ο πιο επικίνδυνος από όλους- είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις που έχουν συμφωνηθεί υπό πίεση φέρνουν αποτελέσματα. Πολύ σπάνια.

Αν μια τέτοια συμφωνία δεν επιτευχθεί, το χειρότερο αποτέλεσμα θα ήταν να γίνει αποδεκτή η πραγματικότητα της χρεοκοπίας και να αφήσουν την Ελλάδα να αποφασίσει τι να κάνει. Αυτό θα ήταν σίγουρα ένα κακό αποτέλεσμα.

Αλλά ποιος είναι βέβαιος σήμερα ότι θα μπορούσε να υπάρξει κάποιο καλύτερο;

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Τότε:
Α. Τσίπρας: «Κάποτε είχαν τα βασιλικά διατάγματα. Σήμερα έχουν τις Πράξεις Νομοθετικού περιεχομένου. Με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου συρρικνώνουν τη Δημοκρατία».
Σήμερα ο Α. Τσίπρας είναι πρωθυπουργός της χώρας και έχει ήδη καταθέσει δύο πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Ζωή Κωνσταντοπούλου: «Η παραβίαση, η κατάργηση, η κατάλυση της Δημοκρατίας δεν συντελούνται μόνο με τανκς, αλλά και με τις αντισυνταγματικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου».
Σήμερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι πρόεδρος την βουλής.

Ν. Βούτσης: «Η διακυβέρνηση της χώρας με τις χουντικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου …….. Η διαδικασία δεν αφήνει τίποτα όρθιο από το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής. Αυτές είναι πραξικοπηματικές τακτικές…»

Σήμερα ο Ν. Βούτσης είναι υπουργός εσωτερικών.

«Οι διαδικασίες είναι απαράδεκτες, δεν παράγουν κανένα έννομο αποτέλεσμα και είναι διάτρητες» φώναζε και διαμαρτύρονταν από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος τότε του ΣΥΡΙΖΑ.
Σήμερα ο Π. Λαφαζάνης είναι υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας

Δημήτρης Παπαδημούλης: «Δεν υπάρχει σε άλλη χώρα η «ξεφτίλα» των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου. Πράξη νομοθετικού περιεχομένου σημαίνει «περάστε-ψηφίστε-τελειώσατε».
Σήμερα ο Δ. Παπαδημούλης είναι ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ

Στην πρώτη της ομιλία ως πρόεδρος της Βουλής η Ζ. Κωνσταντοπούλου, δήλωσε: «Δεν θα γίνονται δεκτές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και νομοσχέδια εκατοντάδων σελίδων και ότι αυτή η Βουλή θα εφαρμόσει τις «αρχές της καλής νομοθέτησης».
Σήμερα, με πράξη ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ η υποχρεωτική μεταφορά των αποθεματικών των φορέων, των ΟΤΑ, των πανεπιστημίων, των νοσοκομείων και εκατοντάδων άλλων οργανισμών στην Τράπεζα της Ελλάδος.
-Αλήθεια έχουν διαθέσιμα αποθεματικά τα νοσοκομεία;
Και γιατί δεν έχουν ούτε γάζες;

Και αναρωτιέμαι, αυτή τη φορά η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου:

  • Δεν είναι παραβίαση του συντάγματος;
  • Δεν είναι κατάλυση της Δημοκρατίας;
  • Δεν είναι πραξικοπηματική διαδικασία;

Να μπει ένα ΣΤΟΠ στις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.
Να λειτουργήσει σωστά η βουλή και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
Να κλείσουμε επιτέλους τους επικινδύνους δρόμους προς το «αποφασίζομε και διατάσσομε.

Υ.Γ.: Εδώ σε θέλω Ζωή. Θα την στείλεις πίσω, η εξάντλησες τον «τσαμπουκά» σου στον Νίκο τον βενζινά;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Πέρασαν ήδη σαράντα χρόνια, αφότου έλαβε χώρα η κυπριακή τραγωδία και η μαρτυρική αδελφή μας «η θαλασσοφόλητη που έταξεν για να μας θυμίζει την πατρίδα» όπως την τραγούδησε με τους στίχους του ο πρωτόθρονος οικουμενικός μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, εξακολουθεί να υφίσταται τα στρατεύματα κατοχής, το όνειδος του εποικισμού και το διαρκές έγκλημα της εισβολής απο την επαίσχυντη Τουρκία. Στα χρόνια που πέρασαν η Τουρκία με την ανοχή και την αιδήμονα σιωπή όλων των αρμοδίων φορέων εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου (ΟΗΕ, Συμβούλιο Ασφαλείας, Ευρωπαϊκή Ένωση) προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένο γεγονός και να νομιμοποιήσει δια της πλαγίας πολιτικής οδού το έγκλημά της. Παρόλες τις προσπάθειες των κυπρίων αδελφών μας και των ελληνικών κυβενήσεων κατά καιρούς, δεν κατέστη δυνατό το διεθνές έγλημα εναντίον της Κύπρου να καθαρθεί. Τουναντίον υπο τα κυνικά όματα της πολιτισμένης διεθνούς κοινότητας, του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, η Τουρκία επιχειρεί με ανεκδιήγητη θρασύτητα να δημιουργήσει τελελεσμένο γεγονός και να δώσει πολιτική υπόσταση στο ψευοδοκράτος του Ντενκτάς. Το 2004 με αμερικάνική διαμεσολάβηση έλαβε χώρα δημοψήφισμα για να αποφανθεί ο κυπριακός λαός, αν θα αποδέχονταν την προταθείσα αυτοκτονική διζωνική λύση (δηλαδή αυτοδύναμη ύπαρξη ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής κοινότητας). Αλλά ο μαρτυρικός κυπριακός λαός απέκρουσε σθεναρά την εκγληματική για αυτόν δήθεν διπλωματική λύση, με την οποία θα νομιμοποιούσε τη διχοτόμηση της νήσου και το ψευδοκράτος του Ραούφ Ντενκτάς.

Παράλληλα στα χρόνια που πέρασαν, η Τουρκία με την γνωστή ιταμότητα που διακρίνει την διεθνή συμπεριφορά της, προκλητικά παρέβλεψε την δέσμευσή της έναντι της Κύπρου. Υπενθυμίζουμε :

(α) Βάσει ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) που ενσωμάτωνε η Συμφωνία Κύπρου-Ντενκτάς (1979), η Τουρκία υποχρεούτο απο τότε να επιστρέψει ανεξαρτήτως οιασδήποτε άλλης λύσεως προέκυπτε, την καταλφηθείσα Αμμόχωστο.

(β) Βάσει του Πρωτοκόλλου Άγκυρας και όπως υπαγόρευσε η αντιδήλωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 21-9-2005 η Τουρκία υποχρεούτο να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της, στα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα. Πάραυτα παρέκαμψε προκλητικά και αυτήν την υποχρέωσή της, έναντι της Ευωρωπαϊκής Ενώσεως, στην οποία απο την άλλη αιτάται την ένταξή της.

Όπως και με την περίπτωση της Χάλκης, παρότι δεν είναι διμερές θέμα, η Τουρκία αξιώνει ανταλλάγματα: Δυο ισότιμα κράτη, αεροδρόμιο Τύμπου, δηλαδή αναγνώριση ψευδοκράτους τεχνηέντως δια της συναινέσεως στο απευθείας εμπόριο. Μέσα σ΄αυτό το πλαίσιο λοιπόν το κοινό ανακοινωθέν του παραδομένου, πολιτικά παράλυτου και ένθερμου υποστηρικτή του αυτοκτονικού για την Κύπρο Σχεδίου Ανάν Αναστασιάδη και του εκπροσώπου του Αττίλα, προξενεί αλγεινή εντύπωση στον ελλαδοκυπριακό ελληνισμό και προοικονομεί μεγάλα εθνικά δεινά. Είναι εμφανές ότι η αρμονική συνεύρεση του Κύπριου προέδρου Αναστασιάδη με τον τούρκο εισβολέα, είναι επίτευγμα της αμερικάνικης διπλωματίας που προσπαθεί με ποικίλα ανταλλάγματα να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των δυο χαϊδεμένων της παιδιών-τοποτηρητών της στην Νοτιανατολική Μεσόγειο Τουρκίας και Ισραήλ. Και στην προκείμενη περίπτωση το «μάρμαρο» το πληρώνει ο ελληνισμός!!! Οι ΗΠΑ έσυραν στις αυτοκτονικές διαπραγματεύσεις τον πρόθυμο απο καιρό Αναστασιάδη, με την αιδήμονα βεβαίως σιωπή της Αθήνας. Διαπραγματεύσεις που δέχονται αξιωματικά παραίτηση απο τα απαράγραπτα δικαιώματα του ελληνισμού.

Και ενώ οι Αμερικανοί συνεχίζουν να συμπεριφέρονται ως εκφραστές των τουρκικών συμφερόντων, η επίσημη ελληνική εξωτερική πολιτική συνεχίζει να απεμπολεί την δυνατότητά της να αναστρέψει άρδην υπέρ μας την πολτικοστρατιωτική και διπλωματική υποστήριξη των ΗΠΑ. Έτσι ενώ διαθέτουμε στην Αμερική πελώρια πολιτική ισχύ – ψήφοι ομογένειας – και και δυνατό πολιτικό χρήμα όπως παραδείγματι ο κραταιός χορηγός των «Δημοκρατικών» ελληνομερικανός Τζώρτζ Σπάνος, αδυνατούμε λόγω παταγώδους έλλειψης συγκροτημένου πολιτικο-διπλωματικού δόγματος, να κατευθύνουμε αυτή την πελώρια εκλογική και οικονομική ισχύ, υπέρ μιας έντιμης διευθέτησης και στήριξης των εθνικών συμφερόντων μας. Είναι επιβεβλημένο άμεσα έστω και καθυστερημένα να εγκαταστήσουμε στην Ουάσιγκτον έναν σοβαρό και αποτελεσματικό μηχανισμό επηρεασμού των παγκόσμιας ισχύος και κύρους πολιτικών κέντρων αποφάσεων –lobies. Πολύ περισσότερο δε του αμερικανοεβραϊκού λόμπυ, που ένεκα των επιθετικών συμπεριφορών της Τουρκίας, έχει αποστασιοποιηθεί απο την ενεργό στήριξή της. Πρός αυτή την κατεύθυνση εξάλλου μας οδηγεί και η διεθνής συγκυρία δοθέντων των αλλεπάλληλων τελευταία κραυγαλέων ηττών της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, στη Συρία, την Αίγυπτο και το Ιράκ, αλλά και των σοβαρών ρηγματώσεων του Ερντογάν στο εσωτερικό της χώρας του. Και όμως αντί να εκμεταλλευτούμε την πρόσφορη συγκυρία, προσφέρουμε σανίδι σωτηρίας στον ξιπασμένο νεοθωμανό.

Το εγχώριο πολιτικό μας προσωπικό που λειτουργούσε μέχρι προ ολίγου, κατά τις επιταγές της τρόϊκας, σε αγαστή συνεργασία με τα συστημικά media προπαγανδίζουν αυτό τον νέο κύκλο – στην πραγματικότητα – ψευδοδιαπραγματεύσεων, αδυνατώντας να κατανοήσουν πως οι προσδοκίες τους για δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, αποτελούν φρούδες ελπίδες. Έτσι με το κοινό διάγγελμα του Αναστασιάδη με τον εκπρόσωπο του ψευδοκράτους, νομιμοποιείται πολιτικά ο Αττίλας και τα παραγόμενα αποτελέσματα της εισβολής, ενώ ακυρώνεται ταυτόχρονα η κυπριακή δημοκρατία. Το κυπριακό κράτος που με πολυδύναμη πολιτική οντότητα στον ΟΗΕ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωζώνη κ.α. τελεί ακόμα υπο την προστατευτική σκέπη – έστω και μερικώς – τουν Διεθνούς Δικαίου, παραδίδεται αμαχητί στον αιμοσταγή δήμιό του, τον Αττίλα. Απαλείφουμε δηλαδή μόνοι μας το νόμιμο κυπριακό κράτος και νομιμοποιοιύμε πολιτικά το ψευδοκράτος. Δημιουργώντας στην θέση του υποστατού σήμερα κυπριακού κράτους, ένα πειραματικό μόρφωμα που καλείται Ομοσπονδία, αλλά στην πραγμστικότητα ΣΥΝομοσπονδία.

Κατά απαράδεκτο και ταπεινωτικό επίσης τρόπο στο κοινό διάγγελμα Αναστασιάδη –τουρκοκύπριου εκπροσώπου, δεν γίνεται καθόλου αναφορά στον Αττίλα, στους εποίκους και στην αυτονόητη επιστροφή των τουρκοκατοχικών εδαφών. Το υπο εκόλαψη μόρφωμα που προσκρούει ευθέως στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και είναι νομικά έωλο, στηρίζει το νομικό απυρόβλητό του σε πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο, που δαιμονικά εφευρέθη για την περίπτωση. Δυστυχώς οι τραγικές κυπριακές και ελλαδικές ηγεσίες μέχρι προ ολίγου, εξωθούν σε διάλυση και υποδούλωση την μαρτυρική Κύπρο. Θυσιάζεται η κυπριακή ανεξαρτησία, στον μολώχ των αμερικανικών γεωπολιτικών συμφερόντων, αναγνωρίζονας στην Τουρκία ρόλο περιφερειάρχη της Νοτιανατολικής Μεσογείου.

Εξέλιπε δραματικά εδώ μια στιβαρή συγκροτημένη ελληνική ενεργειακή πολιτική, που θα πρότασσε την δημιουργία μιας ενεργειακής συμμαχίας (ΗΠΑ-Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ) και έτσι αντί να την προτάξει η Ελλάδα την προωθεί η Τουρκία. Προφανώς κεντρικό διακύβευμα των Τούρκων το πολύτιμο φυσικό αέριο, με την κατανομή του – κατά τουρκική ερμηνεία – στα 2 συνιστώμενα του κυπριακού κράτους μέρη, το κυπροελληνικό και τουρκοκυπριακό. Διεκδικώντας βεβαίως την εξαγωγή του αερίου διαμέσου Τουρκίας, όπως και την επαγόμενη οριοθέτηση της ΑΟΖ, κατά τα τουρκικά μέτρα και σταθμά. Στο ίδιος μήκος κύμματος για να μην υπερφαλαγγιστεί η Τουρκία και υδροδότηση των κατεχομένων με υποθαλάσσιο αγωγό απο αυτήν. Και ενώ υφιστάμεθα μέχρι σήμερα τον στρατιωτικό Αττίλα με την επήνευση και την προκλητική παρέμβαση των Αμερικανών υπέρ των Τούρκων, οδηγούμαστε άρδην και σε έναν ενεργειακό Αττίλα. Σ αυτά τα θλιβερά και ολέθρια εθνικά μονοπάτια, μας οδηγεί η εφεκτικότητα και τα τραγικά λάθη της εξωτερικής μας πολιτικής.

Οι Τούρκοι με συγκροτημένο και ενιαίο πολιτικοστρατιωτικό δόγμα και εμπνευσμένη εξωτερική πολιτική, χτυπούν τον ελλαδοκυπριακό ελληνισμό, αποτιμώντας τον ενιαία. Η ελληνική εξωτερική πολιτική δυστυχώς βυθισμένη και χαμένη στους οδυνηρούς μέχρι πρότινος δαιδάλους των Μνημονίων, παραδίδεται αμαχητί στους νεοθωμανούς και υπονομεύει καίρια την εθνική μας ακεραιότητα και αξιοπρέπεια. Το καταμαρτυρά στην εξελισσόμενη αυτοακύρωση της κυπριακής δημοκρατίας. Ο αυτοαπακαλούμενος δεξιός Αναστασιάδης, συνοδοιπορώντας με το αριστερό ΑΚΕΛ, απο κοινού δημιουργούν το μεταεθνικό κυπριακό κράτος, που μοίρα τραγική όμως θα είναι προτεκτοράτο. Και ενώ η Τουρκία διεκδικεί τα πάντα και κάθε στιγμή απο τον ελλαδοκυπριακό ελληνισμό, οι ελληνικές ηγεσίες προτάσσουν το ηττοπαθές και εθνικοκαταστροφικό «δεν διεκδικούμε τίποτα»!!!

Για όσους αδυνατούν να το καταλάβουν και δυστυχώς ηγούνταν μέχρι και πριν λίγο καιρό της εξωτερικής μας πολιτικής, η ελληνοτουρική φιλία είναι ένας μύθος. Όπως έλεγε και ο αείμνηστος αρχιεπίσκοπος Μακάριος «αναγκαστική συνύπαρξη υπάρχει με τους Τούρκους, αλλά διαχρονικά συγκρουσιακή». Έστω και υπο τις οδυνηρές αυτές συνθήκες το επιχειρούμενο μόρφωμα, με το πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που προτάσσεται με την καθοριστική συμβολή των Αμερικανών ως λύση για το κυπριακό, θα οδηγηθεί σε δημοψήφισμα. Ιστορική εθνική οφειλή σύμπαντος του ελλαδοκυπριακού ελληνισμού είναι να το ενταφιάσουμε, όπως με λεβεντιά και αξιοπρέπεια έκανε ο κυπριακός ελληνισμός το 2004, με το δόλιο Σχέδιο Ανάν. Οψέποτε έλθει το Δημοψήφισμα, κάθε κύπριος προτού ψηφίσει, έχει χρέος να κάνει μια επίσκεψη προσκύνημα στα φυλακισμένα μνήματα των ηρώων Ευαγόρα Παλληκαρίδη, Καραολή, Δημητρίου, Κυριάκου Μάτση, Γρηγόρη Αυξεντίου και όλων των άλλων μαρτύρων, που κραταίωσαν με το αίμα τους την ελευθερία του κυπριακού ελληνισμού. Και να δώσουν αποστομωτική απάντηση στο ιταμό διαμορφούμενο Σχέδιο ΑΝΑΝ ΙΙ. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία!!!

* Ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
Α΄Αναπληρωματικός Βουλευτής των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» στην Α΄Αθηνών

Πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Εμείς γ@@@όμασταν κι αυτοί παίζανε και χαριεντιζόντουσαν με τα μνημόνια και τα βοϊδοκέφαλά τους.

Κι έχει το θράσος ακόμη ο πολιτικός εγκληματίας του PSI, αυτός που με την υπογραφή του (υπουργός οικονομικών τότε και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Τραπεζίτη), καταλήστευε τα ασφαλιστικά ταμεία και τους δημόσιους οργανισμούς, να αποφαίνεται τώρα, σαν κατήγορος, πως οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου είναι, λέει, αντισυνταγματικές!

Και πότε έγιναν ''αντισυνταγματικές'' , ώ συνταγματολόγε της πεντάρας;
Μετά τις 25 Ιανουαρίου; Πριν δεν ήταν;

Και είναι άλλο πράγμα να χρησιμοποιείς τέτοια ακραία μέσα ώστε να κάνεις μια προσπάθεια να ξεπεράσεις για κάποιον καιρό την ασφυξία που σου επιβάλλουν οι ''δανειστές'' ώστε να ξεπεράσεις τον σκόπελο και να είσαι συνεπής στους μισθούς και τις συντάξεις και άλλο να τα χρησιμοποιείς κατά κόρον ΓΙΑ ΝΑ ΡΗΜΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, και την κοινωνία ολόκληρη!

Άντε βλάκα, που θες να κάνεις και τον βλάκα, για να σε περάσουν για έξυπνο!

Κατά τ' άλλα, το καλαμπουράκι με τους δανειστές-απατεώνες έχει καταντήσει αηδία.
Εκβιασμοί και απειλές και τελεσίγραφα. Αυτό είναι το νέο τους μοτίβο ''διαπραγμάτευσης''.
Θέλουν να στραγγαλίσουν την οικονομία για να εξαναγκάσουν την κυβέρνηση να εγκαταλείψει τις προεκλογικές της υποσχέσεις.
Αν υποχωρήσουμε τώρα στους εκβιασμούς, έχουμε τελειώσει για πάντα.
   
Θέλουν εκβιασμούς;
Ας τους έχουν:
Δημοψήφισμα, ή εκλογές ΤΩΡΑ με αίτημα την ΕΝΤΟΛΗ ΓΙΑ ΡΗΞΗ!
Απόφαση λαού και τα σκυλιά δεμένα!

Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση και να μην υποχωρήσει σε εκβιασμούς και να τολμήσει ένα βήμα μπροστά!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε πορεία σύγκρουσης με την Αθήνα η Ευρώπη

Στον παραλληλισμό ότι η ευρωζώνη σήμερα θεωρεί ότι ο κίνδυνος μετάδοσης της ελληνικής κρίσης είναι περιορισμένος, όπως θεωρούσαν για την Lehman Brothers το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών και η Federal Reserve το 2008, προχωρεί σε σημερινό του άρθρο το πρακτορείο Bloomberg.

Σύμφωνα με το πρακτορείο στην Ευρώπη κερδίζει έδαφος η άποψη ότι μια ελληνική χρεοκοπία δεν θα πλήξει ιδιαίτερα τις υπόλοιπες χώρες, ενώ ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η ΕΕ θα είναι στην πραγματικότητα πιο ισχυρή εάν οι Έλληνες πάρουν ένα σκληρό μάθημα.

«Η θεωρία αυτή είναι λάθος και εάν μετατραπεί σε δράση, η Ευρώπη θα έχει κάνει το μεγαλύτερο λάθος υπολογισμό από τη δημιουργία του ευρώ», σημειώνεται στο δημοσίευμα.

Ακόμη, υπογραμμίζεται πως μια έξοδος από το ευρώ που πιθανότατα θα ακολουθούσε της πτώχευσης, θα οδηγούσε στη δημιουργία ενός παράλληλου νομίσματος που θα επέτρεπε στην κυβέρνηση να καλύψει τις εγχώριες υποχρεώσεις της.

«Η ευρωπαϊκή οικονομία είναι ακόμα εύθραυστη. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι ένα σοκ όπως το Grexit», αναφέρει ο αρθρογράφος προσθέτοντας ότι μετά την έξοδο της Ελλάδας οι αγορές θα γνωρίζουν ότι χώρες με μη-βιώσιμο χρέος μπορούν να εκδιωχθούν από το σύστημα.

Τέλος, το δημοσίευμα εστιάζει στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους πιστωτές της, σημειώνοντας ότι αμφότερες οι πλευρές δεν μετακινούνται από τις θέσεις τους.

Η ΕΕ δεν φαίνεται να μετακινείται από τη θέση της, αλλά ούτε και η Αθήνα. Ωστόσο, σε σύντομο χρονικό διάστημα κάτι θα πρέπει να αλλάξει – και φαίνεται ότι όταν αυτό συμβεί τα νέα θα είναι άσχημα, εκτιμά το πρακτορείο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Yπάρχουν συζητήσεις αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μετατρέπονται σε αποφάσεις»...

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν έχει λάβει απόφαση να αυξήσει το κούρεμα (haircut) που εφαρμόζεται στα εχέγγυα που δίνουν οι ελληνικές τράπεζες για να εξασφαλίσουν ρευστότητα.

Σύμφωνα με πηγή του Reuters, υπάρχουν συζητήσεις κατά καιρούς για διάφορα πιθανά σενάρια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μετατρέπονται σε αποφάσεις της ΕΚΤ. «Δεν υπάρχει τέτοια απόφαση από την ΕΚΤ», ανέφερε η πηγή για το κούρεμα των ενεχύρων των ελληνικών τραπεζών.

Ερωτηθείς την προηγούμενη εβδομάδα για το θέμα ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, δήλωσε ότι τα «κουρέματα αναφέρθηκαν αλλά δεν συζητήθηκαν».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Stratfor: Ανάλυση - κόλαφος στηρίζει την Ελλάδα απέναντι στην «Γερμανική Ευρώπη»…

Η ελληνική κρίση οδεύει προς την κλιμάκωσή της. Το πρόβλημα είναι απλό. Η Ελλάδα χρωστά πολλά στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΔΝΤ. Το χρέος αυτό συσσωρεύτηκε σε βάθος χρόνου και η Ελλάδα, σταδιακά, δυσκολευόταν όλο και περισσότερο να πληρώσει. Αν η Ελλάδα δεν εξυπηρετήσει το χρέος της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς ή το ΔΝΤ, τότε δεν θα υπάρξουν νέα δάνεια για την Ελλάδα.

Του George Friedman
Πηγή: STRATFOR
Μετάφραση - Απόδοση Παντελής Καρύκας


Η Ελλάδα οφείλει να υπολογίσει αν η εξυπηρέτηση του χρέους της και η κατ’ επέκταση παροχή νέων δανείων, την συμφέρει περισσότερο από τη μη πληρωμή του χρέους και τον αποκλεισμό της από νέο δανεισμό.

Δεν είναι ξεκάθαρο πως αν οι Έλληνες αρνηθούν να πληρώσουν τότε θα αποκλειστούν από νέο δανεισμό. Πρώτον, ίσως η άλλη πλευρά να μπλοφάρει, όπως στο παρελθόν. Δεύτερον, αν πληρώσει τις επόμενες δόσεις και λάβει τη χρηματοδότηση, δεν μεταφέρεται απλώς το πρόβλημα, χρονικά; Επιλύει λοιπόν η λύση αυτή το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι άλλο από τη βιωσιμότητα του χρέους; Γνωρίζουμε πως η χρεοκοπία και η αδυναμία πρόσβασης στις αγορές δεν συμβαδίζουν, πάντα.

Παράδειγμα αποτελεί η Ουγγαρία, η οποία δεν εντάχθηκε στην ευρωζώνη και το νόμισμά της υποτιμάται. Οι Ούγγροι λαμβάνουν στεγαστικά δάνεια, με ονομαστική αξία σε ευρώ, ενώ ελβετικά φράγκα και γιέν, διαπραγματεύονται με βάση το φιορίνι και μεγάλος αριθμός Ούγγρων δεν έχει πρόσβαση στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Η ουγγρική κυβέρνηση ανακοίνωσε πως θα πληρώνει τα χρέη αυτά σε φιορίνια. Οι τράπεζες αποδέχτηκαν τους όρους του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν και η ΕΕ «γκρίνιαξε» μεν, τους αποδέχτηκε, επίσης, δε.

Μια ανάλογη στρατηγική για την Ελλάδα θα ήταν να τυπώσει δραχμές και να ανακοινώσει πως θα αποπληρώσει το χρέος της σε δραχμές. Το ευρώ θα μπορεί κανονικά να χρησιμοποιείται στην Ελλάδα, αλλά η κυβέρνηση θα πληρώνει το χρέος με δραχμές. Ερευνώντας το σενάριο αυτό και άλλα, το βασικό ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα παραμείνει ή θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Πριν απαντηθεί το ερώτημα αυτό, πρέπει όμως να απαντηθεί το ερώτημα πώς η Ελλάδα, εντός ή εκτός της ευρωζώνης, θα πληρώσει το χρέος της, χωρίς να προκληθεί κοινωνικό χάος και πως θα αναγεννηθεί η ελληνική οικονομία.

Αντιμετωπίζοντας τις συνεχείς πληρωμές και τις απειλές της Γερμανίας και του ΔΝΤ, η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει ως φυσιολογικό κράτος υπό αυτές τις προϋποθέσεις, ενώ στην ευρωπαϊκή Ιστορία, οι μακρές περίοδοι οικονομική δυσπραγίας οδηγούν στον πολιτικό εξτρεμισμό και την αστάθεια. Και οι δανειστές κατηγορούν την Ελλάδα για ανευθυνότητα...

Αν και η σύγκρουση εμφανίζεται ως σύγκρουση ΕΕ και Ελλάδας, στην πραγματικότητα πρόκειται για σύγκρουση Γερμανίας και Ελλάδας μακροπρόθεσμα και ΔΝΤ και Ελλάδας, βραχυπρόθεσμα. Αν αμφότεροι επιτρέψουν μια διέξοδο στην Ελλάδα, τότε και άλλοι, για παράδειγμα η Ιταλία, θα ζητήσουν τα όμοια, υπονομεύοντας ολόκληρο το σύστημα.

Από ελληνικής πλευράς το κυβερνών κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ έχει περιορισμένες δυνατότητες ελιγμού. Ανήλθε στην εξουσία καθώς τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα έχασαν την απήχησή τους. Από το 2008 τις ελληνικές κυβερνήσεις απασχολούσε περισσότερο η παραμονή στο ευρώ παρά η αύξηση της ανεργίας και οι περικοπές μισθών. Οι Έλληνες δεν θέλουν να εγκαταλείψουν το ευρώ. Θέλουν να παραμείνουν στην ευρωζώνη, χωρίς όμως να καταβάλουν το τίμημα. Τελικά όμως, δεν μπορούν καν να πληρώσουν το τίμημα.

Έτσι η ελληνική κυβέρνηση σκέφτεται τι είναι προτιμότερο, η καταβολή των επομένων οφειλών είναι προτιμότερη ή η χρεοκοπία; Αν η νέα κυβέρνηση συμπεριφερθεί όπως οι προηγούμενες, δεν κινδυνεύει ο ΣΥΡΙΖΑ με διάσπαση και εκλογική ήττα από ένα νέο κόμμα που θα προκύψει; Τους Γερμανούς από την άλλη τους απασχολεί, το αν ενδεχόμενη ελληνική χρεοκοπία θα πυροδοτήσει ένα ντόμινο.

Το βασικό ζήτημα πάντως δεν είναι το ευρώ, ούτε οι συνέπειες μιας ελληνικής χρεοκοπίας, αλλά το μέλλον της ευρωπαϊκής ελεύθερης αγοράς. Η βασική υπόθεση σχηματισμού της ευρωπαϊκής ελεύθερης ζώνης εμπορίου ήταν ότι θα ωφελούσε όλες τις μετέχουσες σε αυτή χώρες. Αν η υπόθεση αυτή, απολύτως ή εν μέρει, ακυρωθεί, ολόκληρο το οικοδόμημα της ΕΕ τίθεται υπό αμφισβήτηση, με το δίλημμα ευρώ ή δραχμή να αποτελεί το έλασσον.

Υπάρχει και η γεωπολιτική παράμετρος. Η οικονομική ισχύς δεν είναι η μόνη υπαρκτή. Οι διαφορετικοί ρυθμοί ανάπτυξης και οικονομικού οφέλους εκάστης χώρας από τη συμμετοχή της στην ελεύθερη ευρωπαϊκή αγορά, οδηγούν στην οικονομική ενδυνάμωση ορισμένων χωρών, σε σχέση με τις λιγότερο αναπτυσσόμενες οικονομικά χώρες.
Η ισχύς αυτή μετατρέπεται και σε πολιτική και στρατιωτική και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καταστήσει τις αδύναμες χώρες όχι μόνο δευτερεύουσας σημασίας, αλλά και να τις υποχρεώσει να εγκαταλείψουν τα ό,ποια τους πλεονεκτήματα.

Έτσι η Γερμανία περιορίζει τις πρακτικές επιλογές της Ελλάδας. Έτσι τα ό,ποια πλεονεκτήματα έχει η ελεύθερη ευρωπαϊκή αγορά για τους Έλληνες, δεν μπορεί να είναι ανάλογα των αντιστοίχων της Γερμανίας, μιας Γερμανίας που, υποχρεωμένη από τη δική της οικονομική πραγματικότητα, προωθεί τις εξαγωγές της, όχι μόνο σε προϊόντα όπου έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα, αλλά και σε προϊόντα που δεν απορροφώνται από την εσωτερική της αγορά, αλλά μόνο εξάγονται.

Η Γερμανία εξάγει άνω του 50% του ΑΕΠ της κατ’ έτος, καθώς εξάγει κάθε προϊόν που μπορεί να εξαχθεί, μη ακολουθώντας τον οικονομικό νόμο περί συγκριτικού πλεονεκτήματος, κερδίζοντας πλούτο και πολιτική σταθερότητα, εσωτερικά.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να βρίσκεται υπόλογος έναντι της Γερμανίας για το χρέος της. Δεν μπορεί να υπάρξει δυσμενής κριτική εναντίον της. Η Ελλάδα είναι αυτό που είναι. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν μπορεί η ίδια να εξάγει σε ένα κυριαρχούμενο από τη Γερμανία περιβάλλον, όπου η γερμανική υπεροχή διαιωνίζεται.

Είναι σημαντικό να λεχθεί πως ΔΕΝ έδρασε χωρίς προστασία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ίδια προστάτευσε τις βιομηχανίες της από τον αμερικανικό ανταγωνισμό. Οι ΗΠΑ, ο οικονομικός αυτός κολοσσός, εξάγουν ένα μικρό μόνο μέρος του ΑΕΠ τους. Και οι ΗΠΑ είχαν εφαρμόσει τον προστατευτισμό τον 19ο αιώνα. Και η Βρετανία εφάρμοζε την πολιτική των δασμών για να προστατεύσει την οικονομική ζώνη της Βρετανικής αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ προστασία.

Η θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήματος έχει βάση. Δεν λαμβάνει όμως υπόψη της τις γεωπολιτικές ιδιαιτερότητες, τον χρόνο και την εσωτερική κοινωνική αποδιάρθρωση και άρα, έχει κενά. Γι’ αυτό και η ΕΕ μαστίζεται από τις διαφορετικές ταχύτητες συσσώρευσης πλούτου μεταξύ των χωρών, καθώς τα έθνη δεν αντιδρούν βάσει των θεωρητικών μοντέλων, αλλά δημιουργούν γεωπολιτικές ανισορροπίες εξωτερικά και κοινωνική αποδιάρθρωση, εσωτερικά.

Αυτός είναι ο λόγος που θεωρούμε πως η τακτική που ακολουθείται έναντι της Ελλάδας δεν έχει νόημα, καθώς οι επιπτώσεις του ελεύθερου εμπορίου δεν είναι πάντα θετικές. Αδυνατώ να κατανοήσω το πως η Ελλάδα θα ανακάμψει, χωρίς τον προστατευτισμό που η Γερμανία ή οι ΗΠΑ εφάρμοσαν στη φάση της οικονομικής τους ανάπτυξης.

Και, καθώς οι χώρες πράττουν αυτό που οφείλουν να πράξουν, το ερώτημα δεν είναι το ευρώ, αλλά το ελεύθερο εμπόριο. Αυτός είναι και ο εφιάλτης της Γερμανίας, ενός έθνους που εξάγει τόσα προϊόντα, όσα καταναλώνει, το ήμισυ των οποίων καταλήγουν στην ευρωπαϊκή ζώνη ελευθέρου εμπορίου. Η Γερμανία χρειάζεται την ευρωζώνη για να ευημερεί. Γι’ αυτό η Γερμανία είναι απόλυτη. Δεν είναι το Grexit που την απασχολεί, αλλά η αύξηση των δασμών.

Η ΕΕ εφαρμόζει ήδη πολιτική δασμών και επιδοτήσεων στην αγροτική παραγωγή. Αν επιτρέψουν υψηλότερους δασμούς στην Ελλάδα, η άνοδος αυτή πού θα μπορούσε να φτάσει; Κι αν η άνοδος δεν σταματήσει και η Ελλάδα καταρρεύσει κοινωνικά, που θα φτάσει η κατάρρευση αυτή; Το ελεύθερο εμπόριο μπορεί να είναι καλό και κακό ταυτόχρονα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με εντολές της Κομισιόν η κυβέρνηση παρέδωσε τα πάντα στους Δανειστές-Κόλπο οι ασάφειες για την τελική Συμφωνία του Ιουλίου

Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Σε ακραίο φεντεραλιστή μετεξελίχθηκε ο υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης, αποφασίζοντας να βγάλει αυτόν τον κρυφό εαυτό του την στιγμή που η κυβέρνηση άδειασε όλα τα ταμεία των δημοσίων φορέων. Από το 20ο Συνέδριο του Banking Forum, που έγινε στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, δήλωσε ότι το όνειρό του είναι να συμμετέχει στην μετεξέλιξη της νομισματικής ευρωπαϊκής ένωσης σε οικονομική. Κατά τον υπουργό το μόνο εμπόδιο που σταματά την ομοσπονδιοποίηση της Ε. Ε είναι οι διαπραγματεύσεις, εννοώντας ότι το "παιχνίδι" των ρήξεων μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και δανειστών είναι αυτό που εμποδίζει την ολοκλήρωση της πλήρους κοινής οικονομικής πολιτικής της Ε.Ε. "Έπρεπε να πηγαίνουμε προς μια ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή ένωση αλλά η διαπραγμάτευση αποτελεί εμπόδιο".

Εμπόδιο της Ε.Ε ήταν τα αποθεματικά

Το σημαντικότερο εμπόδιο όμως για την πλήρη εξάρτηση της Ελλάδας από την Ε.Ε, δηλαδή από ένα κέντρο αποφάσεων εναντίον της οικονομικής ανεξαρτησίας της χώρας, έγινε με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που έγινε πραγματικότητα. Όπως δήλωσε η Κομισιόν που έχει ως πρόεδρο τον πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο φεντεραλιστή για πρόεδρο, Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, η απαίτησή της για ένα και μοναδικό Ταμείο στην Ελλάδα έγινε πραγματικότητα. Βάζοντας ως παράδειγμα την Ολλανδία (!!!), η Κομισιόν έδωσε εντολή στην ελληνική κυβέρνηση να αδειάσει όλα τα αποθεματικά δήθεν για τον καλύτερο δημόσιο έλεγχο.

Όμως από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Δημήτρη Μάρδα, ενημερωθήκαμε ότι η αρπαγή των αποθεματικών ασφαλείας των 1500 φορέων δεν έγινε για τον καλύτερο έλεγχο, αλλά για να καλυφθούν οι εσωτερικές ανάγκες της χώρας. "Μάς λείπουν ακόμα 400 εκατ. μεταξύ αυτών μισθοί και συντάξεις", δήλωσε ο κ. Μάρδας. Η ασαφής απάντηση του αναπληρωτή υπουργού ότι θα καλυφθούν οι συντάξεις από άλλους πόρους, αν οι Περιφέρειες και Δήμοι δεν συναινέσουν να δώσουν τα αποθεματικά τους, αποδεικνύει ότι τα χρήματα τα έκλεψαν για να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις εφόσον οι δανειστές αυτό ήθελαν. Να τελειώσουν και τα τελευταία αποθεματικά για να κρατάνε την Ελλάδα στο χέρι πλήρως.

Στημένες οι ασάφειες για να "φάνε" τα λεφτά

Ήταν μία απίστευτα καλά εκτελεσμένη στρατηγική με πρωτεργάτες την ελληνική κυβέρνηση και τους Δανειστές. Ο κύριος Βαρουφάκης από την αρχή της θητείας του δρα αποδεδειγμένα και με τις τελευταίες του δηλώσεις ως υπάλληλος της Ε.Ε και όχι ως Έλληνας υπουργός. Οι σκηνοθετημένες ασάφειες, που ο ίδιος της χαρακτήριζε ως δικιά του στρατηγική για να αγοράσει χρόνο, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από εντολή των Δανειστών να γίνει αρπαγή και των τελευταίων αποθεματικών των Ταμείων της χώρας βάζοντάς τα σε ένα κοινό λογαριασμό, που την διαχερίσησή του θα την έχει αποκλειστικά η Τράπεζα της Ελλάδος. Η ελληνική κυβέρνηση θα μετατρέψει σε τραπεζικά ρέπος το πραγματικό χρήμα που έχουν δώσει οι Έλληνες προς τα Ταμεία που άδειασαν με μία υπογραφή πραξικοπηματική.

Το τέλος της Ελλάδας μόλις άρχισε

Η υποκρισία του υπουργού συνεχίστηκε όταν σε μήνυμά του σε συγκέντρωση αλληλεγγύης για την Ελλάδα που έγινε στην Μελβούρνη, τόνισε ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει από τους Θεσμούς ένα είδος πραξικοπήματος, όχι με τανκς όπως το 1967, αλλά μέσω των τραπεζών. Το ψέμα του καταρρίπτεται από τον ίδιο εφόσον στο Banking Forum δήλωσε ότι τα Eurogroups είναι εθιμοτυπικά και η Συμφωνία με τους Θεσμούς είναι δεδομένη. Αποκαλύπτει λοιπόν ότι το Γιουρογκρούπ είναι για τα "μάτια του κόσμου" ενώ oi συμφωνίες γίνονται με άλλους κρυφούς για τον λαό τρόπους. Παραδέχθηκε ότι η συμμετοχή του στα Γιουρογκρούπ με ύφος ανένδοτου ήταν μια παράσταση "εθιμοτυπική" διότι η Συμφωνία ήταν ήδη προγραμμένη.

"Η συμφωνία θα επέλθει, θα υπάρξει πλήρης σταθεροποίηση. Η σύγκληση είναι ξεκάθαρη και το παραδέχονται και οι θεσμοί. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα υπάρξει κάτι στο Eurogroup το οποίο είναι εθιμοτυπικό. Αυτή η κυβέρνηση δεν βάζει την επόμενη δόση πάνω από όλα. Αυτό που βάζουμε πάνω από όλα είναι να υπάρξει μια συμφωνία που θα σταθεροποιεί την οικονομία. Έχουμε επενδύσει πάρα πολλά για να υπάρξει μια συμφωνία και εμείς και οι άλλοι. Η Ευρώπη ξέρει να παράγει συμφωνίες στον κατάλληλο χρόνο", είπε ο κύριος Βαρουφάκης και το παζλ που στήνεται από το 2010 παίρνει μορφή.

"Η Ευρώπη ξέρει να παράγει συμφωνίες στον κατάλληλο χρόνο". Τώρα πλέον που δεν υπάρχουν ούτε οι ασφαλιστικές δικλείδες ρευστού μέσω των αποθεματικών Νοσοκομείων, Δήμων, Ασφαλιστικών Ταμείων, ΟΑΕΔ κ.ο.κ με εντολή της Ευρώπης, που εξετέλεσε φασιστικά η ελληνική κυβέρνηση, ο "κατάλληλος χρόνος" φθάνει. Η ελληνική κυβέρνηση με σημαία το ψέμα και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας παραδίδει την Ελλάδα στην πλήρη εξάρτησή της από Ε.Ε μέσω των τραπεζών για το όραμα των ευρωπαϊστών τύπου Βαρουφάκη για μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδιακή Ένωση.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου