Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Μαΐ 2013


Συρία: Οι επιθέσεις του Ισραήλ ισοδυναμούν με κήρυξη πολέμου

Τις τελευταίες ημέρες η διεθνής κοινότητα έγινε μάρτυρας δύο αναίτιων και απολύτως αδικαιολόγητων επιθέσεων του Ισραήλ μέσα στο έδαφος της Συρίας, δηλαδή ενός κυρίαρχου κράτους, το οποίο βρίσκεται κάτω από πίεση αφού αντιμετωπίζει μισθοφόρους, μέλη της Αλκάιντα και φονταμενταλιστές ισλαμιστές που προσπαθούν να ανατρέψουν την κυβέρνηση μέσα από ένα λουτρό αίματος.

Στην πρώτη περίπτωση υπήρξε αιφνίδια αεροπορική επίθεση με καταστροφή στόχου – αποθήκης μέσα στο συριακό έδαφος.
Στην δεύτερη Ισραηλινή αναιτιολόγητη επίθεση που έγινε με χρήση πυραύλου εδάφους – αέρος, το Ισραήλ έδωσε ξεκάθαρα την εικόνα της επιτιθέμενης χώρας και δικαιολογημένα υπήρξε ανακοίνωση από την κυβέρνηση της Συρίας, η οποία θεωρεί πως έχει υπάρξει άτυπη μεν αλλά υπαρκτή κήρυξη πολέμου από την πλευρά του Τελ Αβίβ.
Και στις δύο περιπτώσεις η Μόσχα εξέφρασε την ανησυχία της, ενώ υπήρξε απόλυτη σιγή τόσο από την πλευρά του Ισραήλ όσο και από την πλευρά του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, ενώ οι ΗΠΑ έχουν ήδη πάρει την συγκατάθεση της κυβέρνησης Σαμαρά για «επέκταση» αμερικανικών στρατιωτικών δραστηριοτήτων στην Σούδα, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για πιθανή εμπλοκή αμερικανών στρατιωτικών δυνάμεων σε έναν πόλεμο κατά της Συρίας.

Γιατί, όμως, το Ισραήλ προχώρησε σε αυτή την επίθεση, τη στιγμή που η Συρία αποτελεί ένα φυσικό ανάχωμα του ακραίου ισλαμισμού και όλων εκείνων των αραβικών κρατών που επιθυμούν την ισοπέδωσή του;
Γιατί η ισραηλινή κυβέρνηση περνάει σε χρήση στρατιωτικών μεθόδων και ανοίγει ένα μέτωπο το οποίο δύναται να δώσει την ευκαιρία και να συσπειρώσει όλους τους μουσουλμάνους της ευρύτερης περιοχής εναντίον του;
Υπάρχει διάθεση, εκ μέρους του Ισραήλ, για μία γενικευμένη σύρραξη στην περιοχή ή προσπαθεί να προσελκύσει -μέσω μίας άμεσης στρατιωτικής στήριξης- τους ακραίους μουσουλμάνους φονταμενταλιστές που δρουν στο έδαφος της Συρίας και προσπαθούν να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Μπασάρ Αλ Άσαντ;

Οι εξελίξεις στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα αναμένονται ραγδαίες, αφού έχει ήδη υπάρξει και το έμμεσο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για στρατιωτική εμπλοκή, εκτός και εάν οι «αδελφοί μουσουλμάνοι» δεν ανταποκριθούν στην άτυπη έκκληση για «συνεργασία» με το Ισραήλ. Βέβαια, σε μία τέτοια περίπτωση, είναι άγνωστο πως θα αντιδράσει η Χεζμπολάχ, όπως είναι άγνωστο ποια πλευρά θα αποφασίσουν να ακολουθήσουν κάποιοι σημαντικοί φύλαρχοι τόσο στη Συρία, όσο και στο Λίβανο, την Ιορδανία, μέχρι και το Ιράκ.

Κάποιοι, λοιπόν, φαίνεται πως πήραν την απόφαση να «κυλήσουν τον τρόχο» ελπίζοντας πως θα μπορέσουν στη συνέχεια να ελέγξουν τις εξελίξεις. Το Ισραήλ αποφάσισε να παίξει τον ρόλο του πυροκροτητή (στηριζόμενο προφανώς από την Ουάσινγκτον) και δυστυχώς η αναμενόμενη έκρηξη στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν διαφαίνεται πως θα είναι ελεγχόμενη. Και στο κομβικό αυτό σημείο τα κράτη της Ευρώπης θα κληθούν να δώσουν με σαφήνεια το στίγμα τους (υπολογίζοντας και τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες που υπάρχουν ήδη σε αυτά) για τις όποιες εξελίξεις αναμένεται να υπάρξουν. 
Εάν το Ισραήλ επιμείνει (με κάποια ακόμη επίθεσή του), τότε πρέπει να θεωρούμε πολύ πιθανή την εκκίνηση ενός πολέμου που θα έχει ιδιαίτερα μεγάλη εξάπλωση, τεράστιο αριθμό θυμάτων και που δεν θα ήταν υπερβολή εάν χαρακτηριζόταν ως ο «τρίτος παγκόσμιος πόλεμος»…

Αναγνώστης




Οι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές κατά τριών στόχων στα περίχωρα της Δαμασκού ανοίγουν το δρόμο σε όλες τις επιλογές, ανακοίνωσε σήμερα η συριακή κυβέρνηση.


"Η κυβέρνηση της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας επιβεβαιώνει ότι αυτή η επίθεση ανοίγει ευρέως την πόρτα σε όλες τις πιθανότητες ειδικά επειδή δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία για την πραγματικότητα των διασυνδέσεων που υπάρχουν ανάμεσα σε όλες τις συνιστώσες που διεξάγουν τον πόλεμο κατά της Συρίας", δήλωσε ο υπουργός Τύπου Όμραν αλ Ζοάμπι, διαβάζοντας ανακοίνωση του συριακού υπουργικού συμβουλίου.

Ο υπουργός παραχώρησε αυτήν την συνέντευξη Τύπου έπειτα από έκτακτο υπουργικό συμβούλιο που έγινε μετά την, όπως δήλωσε δυτική πηγή, νέα επιδρομή που πραγματοποιήθηκε νωρίς σήμερα εναντίον ιρανικών πυραύλων που προορίζονταν για την λιβανική σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ.

Η επίθεση αυτή που έγινε νωρίς σήμερα είναι η τρίτη ισραηλινή αεροπορική επιδρομή που πραγματοποιείται φέτος στο συριακό έδαφος.

Εξάλλου, σε επιστολή του που απευθύνεται στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το συριακό υπουργείο Εξωτερικών σημειώνει ότι:

"H επίθεση (αυτή) επιβεβαιώνει την άμεση στρατιωτική υποστήριξη του Ισραήλ στις τρομοκρατικές ομάδες και στους εξτρεμιστές της Αλ Νόσρα, μιας από τις πτέρυγες της Αλ Κάιντα, μετά την αποτυχία τους να θέσουν υπό τον έλεγχό τους εδάφη".
"Αυτό δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι το Ισραήλ είναι αυτός που επωφελείται, η κινητήριος δύναμη και μερικές φορές ο εκτελεστής τρομοκρατικών επιθέσεων που έγιναν στην Συρία κατά του κράτους και του λαού", προσθέτει το υπουργείο Εξωτερικών.

"Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι στερούνται βάσης οι ισχυρισμοί που κάνουν λόγο για μεταφορές από την Συρία εκτός των συνόρων της (όπλων προς την Χεζμπολάχ), τους οποίους προβάλει την τελευταία περίοδο το Ισραήλ για να αιτιολογήσει τις επιθετικές του ενέργειες", προστίθεται στην επιστολή προς τον ΟΗΕ. 

Το υπουργείο σημειώνει επίσης ότι το Ισραήλ έπληξε σήμερα τρεις στρατιωτικούς στόχους στα βορειοδυτικά της Δαμασκού με πυραύλους που ερρίφθησαν από αεροσκάφη που πετούσαν πάνω από το Ισραήλ και τον νότιο Λίβανο.


"Η επίθεση αυτή προκάλεσε νεκρούς και τραυματίες και σοβαρές καταστροφές στις θέσεις αυτές και στις κοντινές περιοχές όπου βρίσκονται άμαχοι", κατέληξε το υπουργείο Εξωτερικών.


Πηγή: 902 

Με την παρουσία του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου στο τιμόνι του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί να μετριάσει το βαρύ κλίμα που υπάρχει στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων

Γράφει ο Μακεδών

Η κυβέρνηση θεωρεί πως -με τον αναμενόμενο ανασχηματισμό- η παρουσία του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου στο τιμόνι του υπουργείου Εθνικής Άμυνας μπορεί να μετριάσει το βαρύ κλίμα που υπάρχει στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, αφού αποδεδειγμένα είναι ο κλάδος που αδικήθηκε περισσότερο από κάθε άλλον.

Δεν μιλάμε μόνον για ανυπαρξία ωραρίου υπηρεσίας, ούτε για απουσία αμοιβής αργιών και υπερωριών. Δεν μιλάμε ούτε μόνον για τις προσβλητικές συγκρίσεις που μπορούν να γίνουν, της αμοιβής του «κουβαλητή του νερού» στην Βουλή, με την αποζημίωση του Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων.

Κυρίως μιλάμε για διάλυση των οικογενειών, όπου αλλού ο ένοπλος, αλλού η οικογένεια, με έξοδα συντήρησης δύο κατοικιών, χώρια από την ύπαρξη παιδιού που σπουδάζει σε άλλη πόλη.

Φυσικά, όπως έχουν ρυθμιστεί τα πράγματα, ένας υπουργός ΥΕΘΑ δεν μπορεί να αλλάξει την κατάσταση, και είναι στόχος των διαμαρτυριών χωρίς να φέρει ευθύνη. Τι θα μπορούσε να κάνει ο Φράγκος επ’ αυτού;

Ο ίδιος όμως, δεν έχει κρύψει και την ανησυχία του για την σχεδιαζόμενη κατάργηση του Β΄ Σώματος Στρατού, που δεν είναι μόνον δική του, αλλά όλων όσων υψηλόβαθμων ρωτήσαμε. Είναι απορίας άξιον, ποιος μπορεί να εισηγήθηκε αυτό το μέτρο. Είναι αδύνατο να πιστέψουμε πως υπήρχε ενόχληση σε κάποιους κλάδους, επειδή συνήθως στις ανώτατες θέσεις της ηγεσίας του στρατεύματος, βρίσκονται αξιωματικοί που προέρχονται από το Β΄ Σώμα. Ακούγεται κι αυτό, αλλά είναι τόσο μίζερο, που φαίνεται εξωπραγματικό. Είθε να μη ισχύει.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, αποδεχόμενος ο Φ. Φράγκος υπουργοποίηση, καθίσταται μνημονιακός υπουργός και μπορεί να περιορίσει στη συνέχεια τις όποιες πολιτικές φιλοδοξίες του.

Τι θα βαρύνει τελικά στη ζυγαριά, είναι άγνωστο. Γεγονός είναι πάντως, ότι κομματικοί παράγοντες θα ήθελαν να τον «εκθέσουν» για να μη τον έχουν αντίπαλο αύριο, δεδομένης μιας απήχησης που έχει στον κόσμο, με τις μέχρι τώρα παρουσίες του σε εκδηλώσεις.

Ίδωμεν.

Πηγή: Βόρεια


Οι τράπεζες έπρεπε να κρατικοποιηθούν. Οσο πιο πολλές υπάρχουν τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες που οδηγούν σε κατάχρηση. Αν η έξοδος από το ευρώ είναι αναπόφευκτη, γιατί να υποφέρετε από την ύφεση; «ΓΙΑΤΙ να έχουμε παρατεταμένη ύφεση πριν από τη μέρα της εξόδου, αν η έξοδος είναι αναπόφευκτη;», αναρωτιέται ο Κρίστοφερ Μαχόνι και υποστηρίζει, μιλώντας στην «Κ.Ε.», ότι το σχέδιο της τρόικας οδηγεί την Ελλάδα στην πείνα.
Με τριάντα χρόνια εμπειρίας στη Wall Street, ο Μαχόνι υπήρξε επί σειρά ετών αντιπρόεδρος στον οίκο αξιολόγησης Moody's, υπεύθυνος για την παγκόσμια εταιρική χρηματοδότηση, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και το μακροοικονομικό κίνδυνο Δημοσίου στη Moody's Investors Service. Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως «μαθητή των αγορών» και «libertarian». Προτείνει την τακτική έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά προειδοποιεί: «Δεν ζηλεύω καθόλου τις επιλογές που πρέπει να κάνουν η ελληνική, η κυπριακή και η πορτογαλική κυβέρνηση».
Στον Αδάμ Γιαννίκο
* Τους τελευταίους μήνες το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Πώς βλέπετε την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών;
 * Πρώτ' απ' όλα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι και πρέπει να παραμείνει ενδεχόμενη υποχρέωση (contingent liability) υπό την κηδεμονία του κράτους. Σε αυτή τη φάση της τραγωδίας, οι τράπεζες έπρεπε να κρατικοποιηθούν και πιθανόν να συγχωνευθούν. Δεν υπάρχει νόημα να υπάρχουν πολλές διαφορετικές τράπεζες αν είναι να ανήκουν στο κράτος για την επόμενη δεκαετία. Οσο περισσότερες τράπεζες υπάρχουν τόσο πιο πολλές είναι οι πιθανότητες για διασώσεις και προσωπικές ενέργειες των διοικήσεων που οδηγούν σε κατάχρηση (self-dealing).
Το χρηματοοικονομικό σύστημα και το κράτος είναι ένα, είτε αρέσει στον κόσμο αυτό είτε όχι. Η ιδέα τού να χωρίσει κανείς με κάποιον τρόπο τις τράπεζες από το κράτος και αυτές να χρεοκοπήσουν μόνες τους είναι συγκλονιστικά λάθος. Η προστασία των καταθετών πρέπει να είναι πριν και πάνω από τους ομολογιούχους και την τρόικα. Οι καταθέσεις είναι ιερή ευθύνη της πολιτείας. Δεν είναι «επενδύσεις» και οι καταθέτες δεν είναι «επενδυτές».

* Ποιες είναι οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας μετά το νέο «πρότυπο» ή «μοντέλο» διάσωσης των τραπεζών που εφαρμόστηκε στην Κύπρο;
* Η Ελλάδα δεν δύναται να επαναλάβει το λάθος που έκανε η Κύπρος, να αγνοήσει ή να κατασχέσει τραπεζικές καταθέσεις. Ολες οι υπόλοιπες υποχρεώσεις (συμπεριλαμβανομένων των συντάξεων και των υπολοίπων του Target2) πρέπει να κατατάσσονται μετά τους καταθέτες. Κι αυτό γιατί οι τραπεζικές καταθέσεις είναι προσφορά χρήματος και χωρίς χρήμα δεν μπορεί να λειτουργήσει καμιά οικονομία. MxV=PxT. Οσο το Μ (ποσότητα χρήματος) πέφτει τόσο θα πέφτουν και τα Ρ (δείκτης τιμών καταναλωτή) και Τ (ποσότητα αγαθών και υπηρεσιών).
Το σχέδιο της τρόικας για την Ελλάδα φαίνεται ιδιαίτερα ανησυχητικό, αν το αναλογιστεί κανείς. Με βάση τη νέα φιλοσοφία της Ευρώπης για αυτοχρηματοδοτούμενα bail-out, το σχέδιο για την Ελλάδα είναι, κατά πώς φαίνεται, να πεθάνει της πείνας, όπως η Ρουμανία τη δεκαετία του '80. Η Κύπρος θα ακολουθήσει.
* Πολλοί μίλησαν για δύο ευρώ στην Κύπρο. Είναι αυτό προάγγελος εξελίξεων;
* Η κυβέρνηση πρέπει να κάνει ό, τι μπορεί για να μην καταρρεύσουν όλα όσο θα ετοιμάζεται για την αναπόφευκτη μετατροπή του νομίσματος. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό για το μέλλον του ελληνικού λαού από το να χρησιμοποιήσει αυτό το χρονικό διάστημα για να χτίσει συναλλαγματικά αποθεματικά που δεν θα μπορεί να αγγίξει η ΕΚΤ.
* Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
* Δεν ξέρω αν είναι εφικτό, ιδίως να γίνει μυστικά. Ισως με κάποιον λογαριασμό στην Τράπεζα της Ρωσίας; Στο τέλος, η Ελλάδα θα πρέπει να αθετήσει όλες τις πληρωμές που είναι εκφρασμένες σε ευρώ και να αποκοπεί από την πίστωση της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Για ένα διάστημα θα είναι κράτος-παρίας όπως η Αργεντινή. Γι' αυτό είναι απαραίτητα τα αποθεματικά σε ξένο νόμισμα, ώστε να πληρώσει η χώρα τις ζωτικής σημασίας εισαγωγές.

* Δεν θα είναι δυσβάσταχτο το κόστος της εξόδου από την Ευρωζώνη για οποιαδήποτε χώρα με αυτά τα χρέη;
* Αυτή τη στιγμή γίνεται πολύς λόγος στα οικονομικά media αναφορικά με τη διαφαινόμενη αναγκαιότητα μιας εξόδου της Κύπρου, καθώς ζυγίζονται το κόστος και τα οφέλη από μια τέτοια κίνηση. Δεν θέλω να υποτιμήσω το κόστος. Αλλά για να το αντέξουν οι χώρες, στο τέλος θα πρέπει να βγουν. Τα κόστη τελικά θα μειωθούν με αποτελεσματική αποκήρυξη του χρέους. Κάποιες από τις χώρες του Club Med θα αναγκαστούν να φύγουν όχι μόνο από την Ευρωζώνη αλλά και από την ίδια την Ε.Ε. Εκτός, βέβαια, αν στη φράση «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» μπορεί να συμπεριληφθεί και το ενδιαφέρον για τους απόρους, πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω. Στο Βορρά δεν θα αρέσει όταν ο Νότος κηρύξει στάση πληρωμών στο χρέος της τρόικας και τις υποχρεώσεις του Target2.
Λυπάμαι που το λέω, αλλά πριν τελειώσει όλο αυτό θα υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο (world). Δεν ζηλεύω καθόλου τις επιλογές που πρέπει να κάνουν η ελληνική, η κυπριακή και η πορτογαλική κυβερνήσεις.
* Ποιος μπορεί να πάρει το βάρος μιας απόφασης που μπορεί να φαίνεται σωστή σε έναν άνθρωπο της αγοράς, αλλά δεν έχει επιστροφή για έναν άνθρωπο της πολιτικής;
*Φανταστείτε να είχα την αντίθετη γνώμη και να έλεγα πως η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ. Τι θα έλεγα; Ποια θα ήταν τα πειστικά επιχειρήματα υπέρ αυτού του κολαστηρίου; Ολες οι χώρες πέρασαν μακροοικονομικά σοκ. Η Γερμανία έχασε δύο πολέμους. Αλλά λίγες χώρες καταδικάζουν εαυτούς σε μόνιμη ύφεση -αυτό σημαίνει να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Ο κόσμος εγκατέλειψε τον Κανόνα του Χρυσού στις αρχές της δεκαετίας του '30 και τα πράγματα καλυτέρεψαν. Οι περιφερειακές χώρες τελικά πρέπει να βγουν απ' το ευρώ και τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Θα τους πάρει μία πενταετία.
* Θα μείωνε τις σκληρές συνέπειες της εξόδου μια κοινή στάση των χωρών της περιφέρειας;
* Δεν βλέπω κάποιο λόγο να αναβάλλεται κάτι που τελικά θα γίνει. Οι περιφερειακές χώρες θα βγουν από το ευρώ ανάλογα με τα προγράμματά τους, που θα καθοδηγούνται από τα σπρεντ των ομολόγων και τη φερεγγυότητα των τραπεζών. Οσο η τρόικα επιμένει στις πολιτικές αποπληθωρισμού, δεν υπάρχει ελπίδα για ανάπτυξη. Μια έξοδος από το ευρώ θα είναι πολύ άσχημη. Αλλά γιατί να έχουμε παρατεταμένη ύφεση πριν από τη μέρα της εξόδου, αν η έξοδος είναι αναπόφευκτη; Νομίζω πως το πιο σημαντικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα για διαπραγμάτευση με την τρόικα μιας τακτικής εξόδου, που θα περιλαμβάνει μεταβατική οικονομική βοήθεια. Αυτό θα βοηθούσε πολύ, μόνο που η τρόικα δεν είναι πολύ πιθανό να δεχτεί μια συμφωνία που περιλαμβάνει μαζική διαγραφή χρέους και διαγραφή των υπολοίπων οφειλών του Target2. Γι' αυτό προτείνω να μαζευτούν αποθεματικά σε ξένο νόμισμα πριν από μια μονομερή έξοδο. Δεδομένου του κινδύνου η τρόικα να βάλει την Ελλάδα στη μαύρη λίστα, η Ελλάδα θα χρειαστεί ξένο συνάλλαγμα για να πληρώσει για ζωτικές εισαγωγές μέχρι να ορθοποδήσουν οι εξαγωγές της. Σημαντικό είναι ότι το σοκ της εξόδου θα μετριαζόταν από μια στάση πληρωμών και έναν επαναπροσδιορισμό ολόκληρου του εξωτερικού χρέους. Η Ελλάδα μπορεί να αρχίσει από την αρχή με καθαρούς ισολογισμούς (αλλά χωρίς πρόσβαση σε εξωτερική χρηματοδότηση). Για ένα χρονικό διάστημα η Ελλάδα πρέπει να ζήσει με ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
* Σε κάθε άκουσμα εξόδου από το ευρώ υπάρχει φυγή καταθέσεων και εκροή κεφαλαίων που επιβαρύνουν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Πώς θα σπάσει ο φαύλος κύκλος;
* Οποιοδήποτε σχέδιο μετατροπής του ευρώ σε δραχμές θα χρειαστεί συναλλαγματικούς ελέγχους ώστε να αποκλείσει τη φυγή κεφαλαίων. Εάν η κυβέρνηση επιλέξει την έξοδο από την Ευρωζώνη, πρέπει να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες παγκοσμίου κλάσης συμβούλων, όπως ο Στάνλεϊ Φίσερ (σ.σ. διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ, ο οποίος αποχωρεί από τη θέση αυτή στις 30 Ιουνίου) ή ο Τζόζεφ Γιαμ (σ.σ. πρώην επικεφαλής της Νομισματικής Αρχής του Χονγκ Κονγκ, μέλος του δ.σ. της UBS). 
Από enet



Σας γράφαμε πριν από λίγες μέρες για ένα συνέδριο με θέμα τη μειονότητα της Θράκης, που ήταν να διοργανωθεί στα κεντρικά γραφεία της ΔΗΜΑΡ στην Αθήνα με τη συμμετοχή όλου του καλού… πατριωτικού κόσμου της χώρας. Και, όπως είχαμε από τότε επισημάνει, εμείς ήμασταν απολύτως σίγουροι για το τι ακριβώς θα λεγόταν από τους εκπροσώπους και τους παρατρεχάμενους του συγκεκριμένου ψευτοαριστερού ελληνομειοδοτικού συρφετού. 

Επειδή όμως το τοπικό παραμάγαζο (Ροδόπης) έσπευσε να εκδώσει την επόμενη μέρα και δελτίο τύπου για να μας ενημερώσει σχετικά, εμείς σήμερα σας το αναδημοσιεύουμε αυτούσιο (όπως το βρήκαμε στην ιστοσελίδα που έχει στο Facebook ο αξιότιμος τοπικός πολιτευτής κ. Αχμέτ Ιλχάν. Σχόλια πολλά εκ μέρους μας δεν χρειάζονται – όπως βλέπετε άλλωστε, τις ντροπές τους αυτοί οι ανεκδιήγητοι ΔΗΜΑΡατοι τις διαλαλούνε από μόνοι τους… 

«Με την συμμετοχή στελεχών, φίλων και μελών της Δημοκρατικής Αριστεράς από τον Έβρο, την Ροδόπη, την Ξάνθη αλλά και από οργανώσεις της Αθήνας πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 26-4-2013 στην αίθουσα “Λεωνίδας Κύρκος” των κεντρικών γραφείων του κόμματος, ημερίδα για την Μειονότητα της Θράκης και τα κορυφαία ζητήματα που τίθενται στο επίπεδο της ιστορικής, της πολιτικής, της κοινωνικής, της εκπαιδευτικής, της εθνοτικής, της θρησκευτικής και της πολιτισμικής της υπόστασης, η οποία διοργανώθηκε από τους τομείς ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνών σχέσεων της ΔΗΜ.ΑΡ.

Κεντρικοί ομιλητές στο πάνελ της εκδήλωσης το οποίο συντόνιζε η αντιδήμαρχος του δήμου Αθηναίων, Μαρία Κουβέλη, ήταν τα μέλη της Ν.Ο. Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ και Συμεών Σολταρίδης και της Ν.Ο. Ξάνθης Κώστας Γούναρης και Σαμή Καραμπουγιούκογλου. Παρεμβάσεις έγιναν από τους Θάλεια Δραγώνα, Δάμωνα Δαμιανό, Σοφία Ανδριοπούλου και Κώστα Δέλκο.

Ο Ιλχάν Αχμέτ ανέπτυξε το θέμα των Βακουφίων και έκανε μια συγκριτική μελέτη του καθεστώτος που ισχύει σε Ελλάδα και Τουρκία, ο Συμεών Σολταρίδης μίλησε για το καθεστώς του Μουφτή στην Δ. Θράκη και τις αρμοδιότητές του, σύμφωνα τα ισχύοντα στη Συνθήκη της Λωζάνης, ο Κώστας Γούναρης προέβη σε μια ιστορική αναδρομή για τα γεγονότα που σημάδεψαν τα μειονοτικά ζητήματα μετά το 1974, ενώ ο Σαμή Καραμπουγιούκογλου, έκανε μια εκτενή αναφορά στα τρέχοντα προβλήματα της μειονότητας από τα εκπαιδευτικά ελλείμματα έως τα θέματα εφαρμογής του ιερού ισλαμικού νόμου και τους τίτλους κυριότητας που μέχρι και σήμερα δεν έχουν αποδοθεί στους πολίτες των ορεινών περιοχών Ξάνθης και Ροδόπης.

Ουσιαστική παρέμβαση για τα θέματα της μειονοτικής εκπαίδευσης έκανε η επιστημονική υπεύθυνη του Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, Θάλεια Δραγώνα η οποία αναφέρθηκε στο πλέγμα των ρυθμίσεων που αφορούν την λειτουργία των μειονοτικών σχολείων καθώς και τα αποτελέσματα του προγράμματος στο επίπεδο της ελληνομάθειας για τους μαθητές της μειονότητας στα 17 χρόνια της παρουσίας του στην Θράκη.

Αναφορά στις κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις της ΔΗΜ.ΑΡ για τα θέματα της μειονότητας έκαναν στις παρεμβάσεις τους, οι βουλευτές του κόμματος, Μαρία Γιαννακάκη και Μαρία Ρεπούση (σ.σ. στη 2η φωτογραφία τις βλέπουμε σε παλαιότερη συνάντηση με τους Κομοτηναίους αστέρες του κόμματος Ιλχάν Αχμέτ και Δάμωνα Δαμιανό). Ειδικότερα, η κ. Γιαννακάκη τόνισε την αμετάκλητη θέση της ΔΗΜ.ΑΡ. για την νομιμοποίηση λειτουργίας της ΤΕΞ, υποστηρίζοντας ότι εξαιτίας της αδικαιολόγητης άρνησης συμμόρφωσης της Ελλάδας με τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ, η χώρα μας διασύρεται στα διεθνή φόρα, χωρίς η λειτουργία της ΤΕΞ να συνιστά επί της ουσίας κανέναν κίνδυνο για την εθνική μας ακεραιότητα.

Η κ. Ρεπούση, αναγνώρισε ότι τα τελευταία χρόνια συντελέστηκαν βήματα προόδου στα δικαιώματα της μειονότητας με μέτρα και θετικές διακρίσεις που λήφθηκαν από την πλευρά της ελληνικής πολιτείας και τόνισε ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. βρίσκεται στην πρωτοπορία υπεράσπισης των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων, πολλές φορές υπό αντίξοες συνθήκες με τις ευθείες βολές που δέχεται από το εθνικιστικό κατεστημένο. Η ίδια σημείωσε ότι η άποψη της ΔΗΜ.ΑΡ. για τον διορισμό των Ιεροδιδασκάλων και η απόρριψη της τροπολογίας που έφερε η κυβέρνηση, κινείται από θέση αρχής σεβασμού στις θρησκευτικές ελευθερίες όλων των Ελλήνων πολιτών και υπακούει στην λογική ενός ανεξίθρησκου σχολείου όπου η διδασκαλία των θρησκευτικών κάθε δόγματος δεν θα αποτελεί κατηχητικό μάθημα αλλά θα παρέχει στους μαθητές που θέλουν να το παρακολουθήσουν πληροφορίες και γνώσεις για την ιστορία των θρησκειών.
Να σημειωθεί, τέλος, ότι στην εκδήλωση παραβρέθηκαν και την παρακολούθησαν τα μέλη της ΤΕΞ, Σαμπρί Χατζηιμπράμ και Σινάν Μολλά».

Ε, εμείς τι περισσότερο να προσθέσουμε; Ίσως μόνο το ότι – για μια ακόμη φορά – οι σεσημασμένες Ρεπούση, Δραγώνα και Γιαννακάκη ξεπερνούν σε τουρκισμό ακόμη και τον πιο απροκάλυπτο τουρκόφρονα χαφιέ του Προξενείου! 
Θα έλεγε άραγε κάτι χειρότερο από αυτά ακόμη και ο ίδιος ο πρόξενος, αν μιλούσε στη θέση τους; 
Είπαμε όμως, με τόσο ψυχωτικό μίσος προς οτιδήποτε αρχίζει από τα γνωστά καταραμένα γράμματα (ελλ-, εθν-, κλπ), δεν βγάζεις άκρη! 
Το πράγμα χρειάζεται όχι απλά ψυχίατρο, αλλά ολόκληρο συνέδριο ψυχιάτρων για να εξιχνιαστεί! 
Τι άλλο να πει κανείς; Άβυσσος…

Πηγή Προξενείο-ΣΤΟΠ

Το μεγαλύτερο «πλυντήριο» της Ευρώπης αποτελεί η Ολλανδία του νέου προέδρου του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ: Πολυεθνικές χρησιμοποιούν το ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς της χώρας με στόχο τη νόμιμη διακίνηση τρισεκατομμυρίων προς άλλους προορισμούς, πληρώνοντας στην πορεία λιγότερους φόρους.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ, τα οποία παρουσιάζουν οι «Financial Times», μέχρι τα τέλη του 2012 η Ολλανδία είχε προσελκύσει τεράστιες ροές χρήματος που ανήλθαν στο αστρονομικό ποσό των 8 τρισ. δολαρίων ή 13 φορές το ολλανδικό ΑΕΠ!
Από αυτά, μόνο τα 573 δισ. δολάρια κατέληξαν στην «πραγματική» της οικονομία.
Τα υπόλοιπα διακινήθηκαν μέσω της χώρας από ειδικά επενδυτικά σχήματα (εταιρείες ειδικού σκοπού) που συχνά δημιουργούνται από μεγάλες εταιρείες με στόχο να πληρώσουν λιγότερους φόρους για τα κέρδη τους.

Τα ειδικά επενδυτικά σχήματα (176 συνολικά) μπορούν να ανοίξουν στην Ολλανδία θυγατρική για λογαριασμό οποιουδήποτε ομίλου. Με τον τρόπο αυτόν ο όμιλος «περνά» στη θυγατρική που βρίσκεται σε ολλανδικό έδαφος μεγάλο μέρος των κερδών και φορολογείται εκεί με χαμηλότερο συντελεστή. Στη συνέχεια τα χρήματα αυτά αναχωρούν για άλλον προορισμό.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, ενώ το ποσό που εμφανίζεται να εισρέει στην Ολλανδία ως ξένες επενδύσεις είναι πολύ υψηλό, τελικά στην οικονομία μένουν λίγα (συγκριτικά) χρήματα αφού ακολουθούν εξίσου μεγάλες εκροές κεφαλαίων σε άλλες χώρες.

Σύμφωνα με τους «Financial Times», η Ολλανδία έχει 23.000 «εταιρείες- ταχυδρομική θυρίδα», δηλαδή εταιρείες με έδρα μια χώρα με ευνοϊκή φορολόγηση, η οποία δηλώνεται μόνο με μια διεύθυνση, ενώ πραγματοποιούν όλες τους τις δραστηριότητες σε άλλες χώρες, με στόχο να ελαχιστοποιήσουν τους φόρους που πρέπει να καταβάλουν.

Δεν είναι όμως μόνο οι χρηματοοικονομικές «εταιρείες-ταχυδρομική θυρίδα» που γνωρίζουν για τις φοροελαφρύνσεις της Ολλανδίας.
Οι «Financial Times» αναφέρουν ότι τις τελευταίες δύο δεκαετίες εταιρείες όπως η Cisco, η Starbucks, η Google, η ΙΚΕΑ και η Tommy Hilfiger έχουν ανοίξει στην Ολλανδία θυγατρικές - κυρίως για να επωφεληθούν στο κομμάτι της φορολόγησης κερδών.

Στο Αμστερνταμ στεγάζονται επίσης εταιρείες που έχουν δημιουργηθεί από τους U2 και τους Rolling Stones, οι οποίες εισπράττουν τα δικαιώματα από τις πωλήσεις της μουσικής τους. Αυτό γίνεται επειδή στην Ολλανδία τα κέρδη από τέτοιου είδους μουσικά δικαιώματα φορολογούνται με πολύ χαμηλό συντελεστή.

Εν μέσω εντονότατης κριτικής για το μείγμα των φορολογικών συνθηκών, των απαλλαγών και των... παραθύρων που ευνοούν τις πολυεθνικές, οι ολλανδικές Αρχές έχουν προσπαθήσει να περιορίσουν τις «εταιρείες-ταχυδρομική θυρίδα». Ομως, οι προσπάθειες αυτές περιορίστηκαν λόγω της επιθυμίας να διατηρηθούν τα φορολογικά προνόμια που προσελκύουν τους πιθανούς εργοδότες.

Στρέβλωση

Οι επικριτές τονίζουν πως οι φοροαπαλλαγές στρεβλώνουν τις χρηματοοικονομικές ροές: η Ολλανδία είναι μεν η χώρα στην οποία ανακοινώνονται τα περισσότερα μεικτά κέρδη των ξένων θυγατρικών αμερικανικών επιχειρήσεων, αλλά δεν βρίσκεται και ανάμεσα στις 10 χώρες με τη μεγαλύτερη απασχόληση.
Η καθ' όλα νόμιμη πρακτική πολυεθνικών να μεταφέρουν τα κέρδη τους σε θυγατρικές που βρίσκονται σε χώρες με χαμηλή φορολογία ώστε να πληρώνουν λιγότερους φόρους, ανάγκασε πρόσφατα τον γενικό γραμματέα του ΟΟΣΑ Ανχελ Γκουρία να χτυπήσει συναγερμό στους Ευρωπαίους για να βρεθεί τρόπος αντιμετώπισής της.

Εχει περιουσία 3 τρισ. ευρώ (22 φορές το ΑΕΠ)
Το Λουξεμβούργο έτοιμο να... σπάσει το τραπεζικό απόρρητο

Το Λουξεμβούργο είναι έτοιμο να παραδώσει και το τελευταίο... οχυρό του στο τραπεζικό απόρρητο, όπως αποκαλύπτει δημοσίευμα των Financial Times.

Εν μέσω ασφυκτικών πιέσεων από την ΕΕ στο κυνήγι της φοροδιαφυγής, ο υπουργός Οικονομικών Λικ Φρίντεν δήλωσε ότι η χώρα είναι έτοιμη να επεκτείνει τις πρόσφατες συμφωνίες για ανταλλαγή στοιχείων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ ώστε να περιλαμβάνονται και οι διεθνείς επιχειρήσεις.
Οι συμφωνίες που υπογράφηκαν τον Απρίλιο αφορούν μόνο φυσικά πρόσωπα. «Η κίνηση αυτή αντικατοπτρίζει την αποφασιστικότητα του Λουξεμβούργου να καταρρίψει τη φήμη του παραδείσου για τους διεθνείς φοροφυγάδες» σχολιάζουν οι Financial Times.
Επισημαίνεται ότι ο τραπεζικός κλάδος του Λουξεμβούργου έχει περιουσιακά στοιχεία περίπου 3 τρισ. ευρώ, δηλαδή 22 φορές το ΑΕΠ της χώρας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, το Λουξεμβούργο προσέλκυσε το 2012 άμεσες ξένες επενδύσεις ύψους 2,28 τρισ. δολ. κυρίως λόγω των δραστηριοτήτων μεγάλων πολυεθνικών όπως η Amazon και το Skype. Εξ αυτών, μόνο 122 δισ. δολ. είναι επενδύσεις που πέρασαν στην πραγματική οικονομία.

Ο οίκος Fitch ανέφερε στο μεταξύ ότι η μόνη ομοιότητα των τραπεζών σε Ανδόρα, Λουξεμβούργο, Μάλτα με τις τράπεζες της Κύπρου είναι το μεγάλο μέγεθος του τραπεζικού τομέα σε αυτές τις μικρές χώρες. Κατά τα άλλα οι τράπεζες είναι πιο υγιείς, ενώ οι εν λόγω χώρες είναι ισχυρότερες δημοσιονομικά και λιγότερο ευάλωτες στην κρίση χρέους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τα οποία επικαλείται o Fitch, ο εγχώριος τραπεζικός τομέας του Λουξεμβούργου (1,6 φορές το ΑΕΠ) και της Μάλτας (1,6 φορές το ΑΕΠ) μπορούν να χαρακτηριστούν «μέτριοι» σε σχέση με την Κύπρο (4,6 φορές το ΑΕΠ).

Η χώρα του επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ χαρακτηρίζεται ως το το μεγαλύτερο «πλυντήριο» μαύρου χρήματος της Ευρώπης
Ομολογώ μου είχα κάνει έκπληξη όταν είχα δει, τον Νοέμβριο του 2011, την εντελώς δημόσια πληροφορία ότι η Deutsche Bank ήταν ο μεγαλύτερος διαπραγματευτής συναλλάγματος στον κόσμο.  Βάση αυτής της ...ασήμαντης πληροφορίας, δεν μου κάνει έκπληξη που η Deutsche Bank έχει και την μεγαλύτερη έκθεση (exposure, δυνητικό ρίσκο) σε παράγωγα συναλλάγματος.
Όπως αναφέρει και ο zerohedge, οι "θέσεις" αυτές της Deutsche Bank μάλλον είναι εγγενώς "εξισορροπημένες" δηλαδή δεν είναι ένα μονομερές "στοίχημα" αλλά πολλά που αν τα μισά είναι από την μία πλευρά και τα υπόλοιπα από την άλλη, το αποτέλεσμα είναι ουδέτερο. Αυτό, σε φυσιολογικές καταστάσεις, χωρίς "συστημικά ρίσκα", και ένα συστημικό ρίσκο είναι η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, που δεν είναι κάτι ακαδημαϊκό, αλλά υπαρκτή πιθανότητα έτσι και φουντάρει μία τράπεζα, είτε είναι στην Ελλάδα, είτε είναι η Credit Agricole κάποια μη κατονομασμένη Γαλλική τράπεζα.
Η πρώτη μου παρατήρηση είναι ότι η JP Morgan (που συχνά κακολογούν οι ...αντι-καπιταλιστές έχει μικρότερη "έκθεση" σε μία χώρα που το ΑΕΠ της είναι 4-5 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Γερμανίας.
Την δεύτερη μου παρατήρηση ντρέπομαι να την κάνω, αλλά πιάνω τον εαυτό μου να λέει "άντε σκάσε να δούμε τι θόρυβο θα κάνεις". Αλλά μάλλον δεν θα σκάσει η Deutsche Bank. Πρώτα θα απομυζήσει τα πάντα και μετά, όταν σκάσει, κανείς δεν θα την ακούσει. Too big to fail που θα έλεγαν και οι Δυτικοί...
Να θυμίσω ότι η Deutsche Bank φτιάχτηκε από κάποιον ανιψιό Siemens, του αρχικού κ. Siemens, για να βάλει πλάτες να επεκταθεί η τότε νεοσύστατη Γερμανική Αυτοκρατορία... Μετά δύο Παγκοσμίους που έχασαν πανηγυρικά, να τους πάλι... Να' ναι καλά οι Σοβιετικοί το 17 (και ο φόβος των Σοβιετικών το 45).


Η Ισλανδία είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα, αν και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρωζώνης, η οποία χειρίστηκε την οικονομική κρίση του 2008 με το δικό της, διαφορετικό, και εν τέλει περισσότερο επιτυχημένο τρόπο. Εν συντομία, αντί να υποστεί τις συνέπειες ενός κολοσσιαίου δανεισμού όπως έκανε η Ιρλανδία και η Ελλάδα, άφησε τις τέσσερις μεγαλύτερες ιδιωτικές της τράπεζες να καταρρεύσουν, τις κρατικοποίησε για ένα διάστημα μέχρι να τις ξαναπουλήσει σε ιδιώτες, και μετά από δυο επιτυχημένα δημοψηφίσματα αρνήθηκε να εγγυηθεί τα δάνεια των τραπεζών και τις καταθέσεις των αλλοδαπών καταθετών. Η κίνηση αυτή γλύτωσε τους πολίτες από ένα βάρος ίσο με εννιά φορές το ισλανδικό ΑΕΠ (τόσα ήταν τα χρέη των τραπεζών) και από περίπου 4 δις ευρώ, που ήταν συνολικά το κούρεμα των κατά κύριο λόγο Βρετανών και Ολλανδών καταθετών. Επιπλέον έφτιαξε καινούργιο Σύνταγμα με τη συμμετοχή όλων των πολιτών και έστειλε τον προηγούμενο Πρωθυπουργό και αρκετούς τραπεζίτες να λογοδοτήσουν στα δικαστήρια, άσχετο αν στο τέλος ξέφυγαν με κατηγορίες για δευτερεύοντα ζητήματα.

Η κατάρρευση των τραπεζών, κυριολεκτικά μέσα σε μια βδομάδα, προκάλεσε την κατάρρευση του νομίσματος, φούντωσε τον πληθωρισμό και εκτόξευσε την ανεργία στο 10% από περίπου 2% που ήταν πριν το 2008, αναγκάζοντας την τότε κυβέρνηση να στραφεί για δανεικά στο ΔΝΤ με $2.1 δις δολάρια και τις σκανδιναβικές χώρες, με άλλα $2.4 δις.

Η κεντροαριστερή κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές της 25ης Απριλίου του 2009 κατόρθωσε να υποστρέψει την κατάσταση, υιοθετώντας σύντομα κεϋνσιανές πολιτικές, όπως αυστηρά περιοριστικά μέτρα στην κίνηση των κεφαλαίων, μέτρο το οποίο βρίσκεται ακόμα σε ισχύ, και υποτίμηση της ισλανδικής κορώνας κατά 50% περίπου. Πέντε χρόνια μετά η ισλανδική κορώνα εξακολουθεί να είναι υποτιμημένη κατά 25%-35%. Τα αποτελέσματα φάνηκαν γρήγορα και ήταν αρκετά ενθαρρυντικά. Η ανεργία υποχώρησε σταδιακά στο 5.5% όπου βρίσκεται σήμερα, η οικονομία άρχισε ήδη από το 2011 να κινείται ανοδικά με ρυθμούς της τάξης του 2%-3%, το έλλειμμα κατέβηκε από το 10% το 2009-2010 στο 3.4% το 2012, οι εξαγωγές άρχισαν να αυξάνουν, ενώ από τις αρχές του 2012 η Ισλανδία ήταν πίσω ξανά στις αγορές. Όσο για τα εξωτερικά χρέη αυτά πληρώνονταν στην ώρα τους και κάποιες φορές, μάλιστα, πριν απ’ αυτήν.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι όλα έβαιναν καλώς στο τολμηρό αυτό νησί. Το ότι δεν ήταν έτσι ακριβώς φάνηκε στις προχθεσινές εκλογές της 27ης Απριλίου, όπου οι ψηφοφόροι καταπόντισαν τον κυβερνητικό συνασπισμό των σοσιαλδημοκρατών, οι οποίοι έχασαν τις 11 από τις 20 έδρες, και ξανάφεραν πίσω με υψηλά ποσοστά τον προηγούμενο κεντρο-δεξιό συνασπισμό, δηλαδή, το κόμμα της Ανεξαρτησίας και το Προοδευτικό κόμμα με 19 έδρες έκαστο, αυτόν ακριβώς που τους είχε φέρει σ’ αυτή την κατάντια. Ήταν από αχαριστία και αγνωμοσύνη προς την κυβέρνηση; Όχι ακριβώς.

Μπορεί οι δείκτες της χώρα να είχαν πάρει την ανιούσα, δε συνέβη όμως το ίδιο και με τους κατοίκους, οι οποίοι όλο αυτό το διάστημα είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται ως και το μισό, (19% από το 2007 σε ισλανδικές κορώνες, και 50% σε δολάρια), τις τιμές των εισαγόμενων κυρίως προϊόντων λόγω υποτίμησης της κορώνας και του πληθωρισμού να αυξάνονται αναλόγως, τους φόρους να πολλαπλασιάζονται, (ως και 100 καινούργιοι φόροι επιβλήθηκαν), τις κοινωνικές δαπάνες να μειώνονται, (προαπαιτούμενα του ΔΝΤ λόγω του δανείου), και τις δόσεις των δανείων τους, κατά κύριο λόγο οικιστικών, να εκτοξεύονται, οδηγώντας ως και το 40% των νοικοκυριών σε αδυναμία πληρωμών. Ο λόγος είναι ότι οι περισσότεροι Ισλανδοί είχαν δανειστεί είτε σε ξένο νόμισμα, είτε με επιτόκια συνδεδεμένα με τον πληθωρισμό, επιλογές που αποδείχτηκαν μοιραίες μιας και ο πληθωρισμός ανέβαινε και η κορώνα σε σχέση με τα ξένα νομίσματα έχανε την αξία της σε σημαντικό βαθμό.

Τα δυο κεντρο-δεξιά κόμματα, που τελικά επικράτησαν, κατέβηκαν στις εκλογές με αρκετές υποσχέσεις και με δώρα ιδιαίτερα ελκυστικά, όπως τερματισμό των περιορισμών στην κίνηση των κεφαλαίων, μείωση των φόρων, αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, διαγραφή του 20% των οικιστικών δανείων, περισσότερες επενδύσεις από το εξωτερικό και προώθηση της ανάπτυξης και της απασχόλησης.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Μέρος της εκλογικής τους επιτυχίας σίγουρα αποδίδεται και στον ισχυρό ευρωσκεπτικισμό τους, ο οποίος ήρθε και συντονίστηκε με τις διαθέσεις και της πλειοψηφίας των Ισλανδών, οι οποίοι σε ποσοστό 75% δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν να συσφίξουν περαιτέρω τις σχέσεις τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως προσπάθησε να κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση, όταν ξεκίνησε το 2009 τις ενταξιακές συνομιλίες. Ειδικά για το Προοδευτικό κόμμα, η εκλογική του εκτόξευση, από τις 9 στις 19 έδρες, οφείλεται στη σθεναρή στάση που κράτησε στα δικαστήρια όταν εναντιώθηκε στην αποζημίωση των ξένων καταθετών της Icesave, σε αντίθεση με την απερχόμενη κυβέρνηση που είχε φανεί διατεθειμένη να διαπραγματευθεί και να υπαναχωρήσει.

Οutsider των εκλογών αποδείχτηκε το κόμμα των πειρατών το οποίο ξεπέρασε το όριο του 5% και από τη νέα σύνοδο θα εκπροσωπείται στη βουλή με 3 νέους βουλευτές.





Η παρουσία του Χριστού φαίνεται να είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στον Πιλάτο.
Μια ολόκληρη νύχτα τον ταλαιπωρούσε το κανιβαλικό καθεστώς των σταυρωτών. Κι όμως εξακολουθούσε να διατηρεί το επιβλητικό του μεγαλείο. Το οποίο, σε αντίθεση με τη λύσσα των κατηγόρων του, υποδήλωνε και την αιτία, για την οποία ήθελαν «άρον- άρον» να τον θανατώσουν.

Που βέβαια δεν ήταν η νομιμότητα, που επικαλέστηκαν.
Και με την οποία αξίωσαν και πέτυχαν τη σταύρωσή του. Διαστρεβλώνοντας το γράμμα και το πνεύμα του δεκαλόγου.

Δεν ήταν ούτε η θρησκευτικότητά τους, όπως προφασίζονταν.
Γιατί, σε τελική ανάλυση, το τελευταίο, που τους ενδιέφερε ήταν ο Θεός. Αφού, σύμφωνα με την ετυμηγορία του ίδιου του Χριστού, πατέρα τους είχαν το σατανά…

Δεν ήταν ακόμη ούτε ο μαμωνάς, τον οποίο είχαν θεοποιήσει.
Και στο βωμό του θα μπορούσαν να θυσιάσουν ολάκερη την ανθρωπότητα. Όπως κάνουν, στις μέρες μας, οι αντάξιοι διάδοχοί τους, οι σιωνιστές.

Αλλά ήταν κάτι βαθύτερο.
Κάτι, που δεν τους άφηνε να βρουν ησυχία. Το οποίο διέγνωσε ο Πιλάτος, κατά τη διάρκεια της αντιπαράστασής τους στο πραιτόριο. Ή και από πληροφορίες, που είχε απ’ τις υπηρεσίες του. Και ήταν, βέβαια, ο φθόνος.
Ήταν, βλέπετε, οι αρχιερείς, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι η ευυπόληπτη κάστα της εβραϊκής κοινωνίας.
Ήταν η νομική και θρησκευτική αριστοκρατία. Οι οποίοι πωλούσαν «ευσέβεια» και «αγιότητα» και «δικαιοσύνη». Και, εν ονόματι των σκοταδιστικών αυτών μορμολυκείων, επέβαλαν τη θέλησή τους και περιφρουρούσαν τα συμφέροντά τους.
Και τους παρουσιάζεται από το πουθενά αυτός ο απίστευτα ανατρεπτικός και καταλυτικός άνθρωπος.
Που, παρότι ήταν αγράμματος, έκανε ακόμη και τους εγκάθετους, που έστελναν να τον παρακολουθούν, να λένε πως «ποτέ δεν ξαναμίλησε άνθρωπος, όπως αυτός ο άνθρωπος». Και το σημαντικό ήταν, που την ανατρεπτική του διδασκαλία την επικύρωνε και με αφθονία αδιαμφισβήτητων θαυμάτων. Με αποτέλεσμα ο λαός να παραληρεί από ενθουσιασμό. Λέγοντας ότι «ποτέ δεν ξαναείδαμε να συμβαίνουν τέτοια πράγματα». Και, κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, τους έκαμε υποχείριό του ο ακατανίκητος φθόνος.

Γιατί, ενώ ένιωθαν ότι, μέχρι τότε, ήταν το παν, φοβόντουσαν ότι, τώρα, θα εκμηδενίζονταν.
Και ότι όλα τα προνόμιά τους θα καταντούσαν σκόνη και στάχτη. Πραγματικότητα, που δεν μπορούσαν με τίποτε να την υποφέρουν. Και γι’ αυτό ήθελαν, με κάθε τρόπο, να τον εξοντώσουν. Σύμφωνα με τον πάγιο κανόνα όλων των, ηθικά και πνευματικά, κρετίνων. Που, όταν δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν κάποιους, με λογικά και ηθικά επιχειρήματα, επιστρατεύουν όλες τις δόλιες μεθοδεύσεις, προκειμένου να τους κλείσουν το στόμα. Είτε με δεσποτικές και φασιστικές απαγορεύσεις είτε ακόμη και δολοφονώντας τον. Ντύνοντας τα φθονερά τους αισθήματα με το μανδύα της νομιμότητας, της θρησκευτικότητας, και των οποιωνδήποτε άλλων εύσχημων και ανήθικων προφάσεων.

Όλα αυτά τα διέκρινε ο Πιλάτος.
Καθώς έβλεπε τη λυσσασμένη αυτή λυκόστανη να θέλει, με κάθε τρόπο, να τον κατασπαράξει. Γι’ αυτό και κατέβαλε κάποιες, τυπικές, έστω, προσπάθειες, προκειμένου να τον γλιτώσει. Λέγοντάς τους πως είναι ο βασιλιάς τους, μήπως, τυχόν, και τους φιλοτιμήσει. Ή ότι δεν διαπιστώνει καμιά ενοχή σε βάρος του, μήπως και ξυπνήσει μέσα τους το αίσθημα της δικαιοσύνης. Επικαλέστηκε το έθιμο της απελευθέρωσης ενός καταδίκου. Για να προτιμήσουν ασυζητητί τον Βαραββά. Έβαλε να τον βασανίσουν και να τον εξευτελίσουν, προκειμένου να προκαλέσει τον οίκτο τους. Αλλά ματαίως. Γιατί δεν πετύχαινε τίποτε περισσότερο από το να φωνάζουν, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, το «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν». Έτσι ώστε, τελικά, νίπτοντας «τας χείρας» του, να τον παραδώσει «εις το σταυρωθήναι».

Και μπαίνει το ερώτημα:
Αν ξαναρχόταν ο Χριστός, πώς θα τον αντιμετωπίζαμε εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι; Αν ξαναρχόταν! Μα έρχεται διαρκώς και σε κάθε στιγμή είναι ανάμεσά μας. Δεν έρχεται βέβαια σαν τους πρίγκιπες της πολιτικής. Συνοδευόμενος απ’ την κουστωδία των πραιτοριανών και των τραμπούκων. Και από τα αλαλάζοντα πλήθη των ηλιθίων, που τρέχουν ξωπίσω τους, για να τους χειροκροτούν και να τους ζητωκραυγάζουν. Τόσο περισσότερο, όσο περισσότερο εκείνοι τους εξαπατούν και τους ληστεύουν.

Ούτε έρχεται σαν τους απαστράπτοντες πρίγκιπες της δεσποτοκρατίας, τους χρυσοποίκιλτους και αδαμαντοκόλλητους.
Με τα αυτοκρατορικά στέμματα και σκήπτρα της κουφότητας και της ανοησίας. Που το χριστεπώνυμο πλήρωμα τους ραίνει με ροδοπέταλα και τους υποδέχεται με πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες. Και εκ των οποίων κάποιοι, αν θυμίζουν κάτι απ’ το Χριστό, είναι οι «κεκονιαμένοι τάφοι», με τους οποίους παρομοιάζει τους φαρισαίους της εποχής του.

Ο Χριστός έρχεται ντυμένος την κόκκινη χλαμύδα του χλευασμού, το καλάμι του εξευτελισμού και το αγκαθόπλεκτο στεφάνι του πόνου και της οδύνης.
Έρχεται, όπως και όλοι οι «ελάχιστοι αδελφοί» του. Οι ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι της γης. Αυτοί, που, κατά εκατομμύρια πεθαίνουν από την πείνα, τις αρρώστιες και τη δυστυχία, στην οποία τους καταδίκασε η απληστία και ο κανιβαλισμός των αδηφάγων αρπακτικών και τοκογλύφων. Έρχεται, όπως οι ξεσπιτωμένοι της πατρίδας μας. Τα παιδάκια, που στα σχολεία λιποθυμούν από την πείνα. Και τα άλλα παιδάκια και τους γέρους, που τουρτουρίζουν μέσα στην άγρια παγωνιά. Όταν οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι και οι Κουβέληδες και οι Στουρνάρηδες και οι δεσποτάδες και οι τραπεζίτες και οι κουστωδίες τους ενδύονται «πορφύραν και βύσσον». Ευφραινόμενοι, σαν τον άφρονα πλούσιο, «καθ’ ημέραν λαμπρώς». Πάντα με τον ιδρώτα και το αίμα του φτωχού λαού.

Και ποια είναι η συμπεριφορά απέναντι στους «ελάχιστους αδελφούς του Χριστού»;
Μυριάδες οι Ιούδες! Οι οποίοι έχουν κάμει την προδοσία προσοδοφόρο και επικερδέστατο επάγγελμα. Μυριάδες οι αρνητές και επικριτές! Που τους θάβουν κάτω από τόνους κατασυκοφάντησης και τρομοκρατίας. Που τους μυδραλιοβολούν και τους πολυβολούν ανεβασμένοι πάνω στα τανκς των τηλεοπτικών και των λοιπών μέσων μαζικής εξαπατήσεως και εξαχρειώσεως. Μυριάδες οι επαγγελματίες της ψευτιάς και της απάτης πολιτικοί! Που σαν τους φαρισαίους φορτώνουν το λαό με βαριά και δυσβάστακτα φορτία. Ενώ οι ίδιοι εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους, όπως προαναφέραμε, τον πλούτο και τη χλιδή! Και μυριάδες οι δικαστικοί Πιλάτοι, που, εν ονόματι των άδικων και, κατά κανόνα, απάνθρωπων νόμων, παραδίδουν τους ανήμπορούς να αντιδράσουν ανθρώπους του λαού «εις το σταυρωθήναι».

Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει και με κάποιους φαρισαίους της εκκλησίας.
Οι οποίοι και αυτοί, υποκριτικότατα, «νίπτουν τας χείρας των». Με το πρόσχημα ότι δεν μπορούν να εισέλθουν στο πραιτόριο της πολιτικής, «ίνα μη μιανθώσι, αλλά ίνα φάγωσι το πάσχα». Και, όπως επανειλημμένα έχουμε τονίσει, ενώ οι ίδιοι δεν υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας για τη γενοκτονία και το πλιάτσικο σε βάρος του λαού, απαγορεύουν και σε οποιονδήποτε άλλον να το κάνει!

Πάτερ, μου έλεγε κάποιος παπάς, στου οποίου την ενορία πήγα να μιλήσω, μην αναφέρεσαι στην οικονομική κρίση και στους Γερμανούς.
Εσύ είσαι συνταξιούχος και δεν μπορούν να σου κάνουν τίποτε, αλλά εμένα κινδυνεύει η οικογένεια και τα παιδιά μου. Που σημαίνει ότι, εκτός απ’ την τρομοκρατία της εφιαλτοκρατίας, υπάρχει και η τρομοκρατία της δεσποτοκρατίας.
Ίσως η αντιχριστιανική αυτή συμπεριφορά τους οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιοι δεσποτάδες δεν έζησαν στα χρόνια της κατοχής, για να γνωρίζουν τι σημαίνει γερμανική βαρβαρότητα.
Όταν σκότωναν αθώους, χωρίς ίχνος συστολής. Και άλλους τους έκαιγαν ζωντανούς, απλά και μόνο, για να διασκεδάζουν. Και που οι ακρίδες και οι κάμπιες των ράλληδων και των γερμανοτσολιάδων, που τους ακολουθούσαν δεν μας είχαν αφήσει, όπως έλεγε η μακαρίτισσα η μάνα μου, «ούτε σάλιο στη γλώσσα μας». Σε σημείο ώστε αναγκαστήκαμε να βγούμε ζητιανιά, για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε.
Πράγμα, που ισχύει και με την τωρινή γερμανική κατοχή.
Που βέβαια δεν την αισθάνονται εκείνοι, που έχουν να τρώνε και να πίνουν με αφθονία. Και γι’ αυτό πάνε με το μέρος των ναζί και των τοκογλύφων.

Αλλά εκτός απ’ τους αρνητές και τους φαρισαίους που επέλεξαν να βρίσκονται στη υπηρεσία των εφιαλτών και των τοκογλύφων, υπάρχουν κι αυτοί, που επέλεξαν να βρίσκονται κοντά στους «ελάχιστους αδελφούς» του Χριστού.
Αυτοί, που πιστεύουν ότι και «η Γη μας είναι ένα απ’ τ’ αστέρια του ουρανού». Και γι’ αυτό εύχονται και προσεύχονται να έλθει η βασιλεία του Θεού «ως εν ουρανώ και επί της γης».
Και συνεπώς δεν γιορτάζουν το Πάσχα φαρισαϊκά. Αλλά ανάλογα με το ηθικό και το πνευματικό του επίπεδο ο καθένας, χριστιανικά. Που λένε και νιώθουν ως τα κατάβαθα της ύπαρξής τους το «Χριστός Ανέστη». Γεγονός, που, για να έχει προσωπικό, για τον καθένα μας. αντίκρισμα, σημαίνει ότι οφείλουμε κι εμείς ν’ αναστηθούμε!

Να σηκωθούμε, δηλαδή, απ’ τις πολυθρόνες και τους καναπέδες μας. Και ν’ αναλάβουμε αγώνα, μέχρις εσχάτων.
Έτσι ώστε το «δεύτε λάβετε φως», που θ’ ακούσουμε απ’ το στόμα του παπά και το φως, που θα πάρουμε απ’ το τρικέρι να γίνει άσβηστη φλόγα μέσα μας, που να τη μεταλαμπαδεύσουμε και στους άλλους. Για ν’ ανάψει πυρκαγιά αγάπης για τους δεινοπαθούντες συνανθρώπους μας. Και αγώνα για την επικράτηση του δίκιου και της αλήθειας.

Για ν’ ανατρέψομε, έτσι, την ταφόπλακα, που έβαλαν πάνω απ’ την πατρίδα μας και το λαό μας οι εφιάλτες και οι τοκογλύφοι. Και οι λοιποί συνοδοιπόροι τους…

Και ν’ αναστηθεί και ελευθερωθεί η σταυρωμένη και σκλαβωμένη πατρίδα μας!…





Τουρκο-ισραηλινή «αποκλειστική ζώνη» η Νότια Ευρώπη!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Ενταφιάζεται» οριστικά, κατά τα φαινόμενα, το σχέδιο διέλευσης από την Ελλάδα του μείζονος, κρίσιμης στρατηγικής σημασίας αγωγού αερίου South Stream (με επιπλέον άμεση, μεγάλη και προφανή αμυντική σημασία για την ελληνική Θράκη, όπως άλλωστε και το σχέδιο Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη).

Αυτό αναφέρουν έγκυρες πληροφορίες από κυβερνητικές πηγές. Ελπίζουμε να μην είναι ακριβείς και υπάρχει ακόμη λίγος χρόνος για να διορθώσει μια μείζονα, καταστροφική για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα επιλογή, ο κ. Σαμαράς. Φοβούμεθα όμως ότι και οι πληροφορίες είναι ακριβείς και ο Πρωθυπουργός δεν προτίθεται να δυσαρεστήσει την Ουάσιγκτον. Δυστυχώς, οι «μνημονιακοί» κυβερνήτες μας δεν έχουν εισέτι αφομοιώσει ένα βασικό συμπέρασμα από την εμπειρία του κ. Γ. Παπανδρέου – ότι είναι αναλώσιμοι, ότι κι αν κάνουν. Η ζημιά βέβαια θα είναι στρατηγικής σημασίας, δεδομένου ότι η Ελλάδα απομονώνεται διεθνώς όλο και περισσότερο, τείνοντας να γίνει «μαύρη τρύπα» του διεθνούς συστήματος.

Αυτή άλλωστε είναι και η επιδίωξη των Ηνωμένων Πολιτειών, υπό την σκέπη των οποίων δημιουργείται τώρα μια ζώνη τουρκο-ισραηλινής στρατηγικής επικυριαρχίας στη Νότιο Ευρώπη, απαραίτητη για λόγους που έχουν να κάνουν τόσο με το «πρόγραμμα πολέμων» της Μέσης Ανατολής, όσο και τον απρόβλεπτο χαρακτήρα της κρίσης στην ΕΕ. Προς κατάπληξη βέβαια των επίδοξων «Κλαούζεβιτς» της «Φαιδράς Πορτοκαλέας», οπαδών αλλοπρόσαλλων «θεωριών εισαγωγής», για «ιθαγενείς», περί «ναυτικών δυνάμεων», «θεωριών» αντίθετων προς όλη την ελληνική ιστορική εμπειρία. Νόμιζαν ότι έγιναν «στρατηγικοί σύμμαχοι» του Ισραήλ και προσπαθούν τώρα να μας πείσουν ότι δεν βλέπουμε αυτό που βλέπουμε μεταξύ Τελ Αβίβ και ‘Αγκυρας.

South Stream έναντι ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ

Ο αγωγός South Stream ήταν μια στρατηγικά ευφυής ελληνική πρόταση, σπάνια για τα δεδομένα της συνήθως λειτουργούσης με διάφορα «λογισμικά εισαγωγής» Αθήνας, που έγινε το 2006 και ήδη υλοποιείται, αλλά χωρίς την Ελλάδα, μέσω Βουλγαρίας προς Κεντρική Ευρώπη! Συνδύασε την πρακτική ανάγκη της Μόσχας να μην εξαρτώνται οι εξαγωγές φυσικού αερίου προς την Ευρώπη από την Ουκρανία και της Αθήνας (και Ευρώπης) να μην εξαρτώνται από την Τουρκία. Ήταν ένας αγωγός παράλληλος προς τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, που συνέδεε οικονομικά αλλά και στρατηγικά Ελλάδα και Ρωσία και επέτρεψε τη θεαματική και πολλά υποσχόμενη προσέγγιση Αθήνας και Μόσχας, Καραμανλή και Πούτιν. Ο αγωγός όμως, όπως και η όλη ελληνορωσική προσέγγιση υπονομεύθηκαν εκ των ένδον, και από τους ατλαντιστές της ΝΔ και από το - υπό στενό έλεγχο ΗΠΑ και Σόρος - ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέυ.

Πέρυσι, κατά τη συνάντηση Σαμαρά-Πούτιν, ο Ρώσος Πρόεδρος επανέφερε το θέμα λέγοντας στον μετέπειτα Πρωθυπουργό ότι πρέπει να αποφασίσει σύντομα αν θα συμπεριληφθεί τελικά η Ελλάδα στη διαδρομή του αγωγού. Ο κ. Σαμαράς εκδήλωσε ένα αόριστο ενδιαφέρον, που δεν πολυέπεισε τους Ρώσους. Εντούτοις, ο κ. Πούτιν διατηρεί μέχρι σήμερα ανοιχτή την προσφορά, λόγω του ειδικού ενδιαφέροντός του για την Ελλάδα. Οι δυνάμεις που συσπειρώνονται γύρω του θεωρούν, «τρόπον τινά», ιδεολογική «μήτρα» του δικού τους «ρωσισμού» και της ορθοδοξίας την Ελλάδα, για την οποία ενδιαφέρονται και για σοβαρούς γεωπολιτικούς λόγους. ‘Ελα ντε όμως που οι ‘Ελληνες πολιτικοί ονειρεύονται μεν ‘αγάπες με τη Ρωσία’, δημοφιλείς στην κοινή γνώμη, δεν θέλουν όμως και να δυσαρεστήσουν τους υπερατλαντικούς «προστάτες».

Η εμπλοκή με τις ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ

Στο μεσοδιάστημα είχαμε την σκανδαλώδη εξέλιξη του διαγωνισμού για την ιδιωτικοποίηση των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ, στον οποίο έγιναν σοβαρές αντιδεοντολογικές παρεμβάσεις για να μην κατακυρωθούν οι δύο εταιρείες στους Ρώσους πλειοδότες, κατόπιν σχεδόν «γκανγκστερικά» διατυπωμένων αμερικανικών απαιτήσεων. Η κυβέρνηση Σαμαρά βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση γιατί οι Ρώσοι κερδίζουν με το σπαθί τους αυτό τον διαγωνισμό. Τυχόν επιμονή της να μην τον κατακυρώνει στους Ρώσους και να προτιμήσει άλλες προτάσεις, θα σήμαινε εσωτερικό και διεθνές ρεζίλι, αλλά και θα την εξέθετε πλέον στον κίνδυνο μιας ανοιχτής ρωσικής εχθρότητας και επιδείνωσης των διμερών σχέσεων, ίσως και αντιποίνων (π.χ. στον τουρισμό). Πόσο μάλλον που οι Αμερικανοί και οι φίλοι τους δεν ήθελαν μεν να πάρουν οι Ρώσοι τις δύο εταιρείες, αλλά αρνιόντουσαν να κάνουν και καλύτερες προσφορές. Τζάμπα ιμπεριαλισμός!

Ενώπιον του αδιεξόδου, οι ΗΠΑ ήραν το βέτο που είχαν θέσει, αν και δεν είχαν κανένα δικαίωμα, στην κατακύρωση του διαγωνισμού στους Ρώσους, με αντάλλαγμα όμως, επιμένουν οι πληροφορίες μας, τη δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης να μην προχωρήσει η διέλευση του South Stream μέσω της Ελλάδας. Η Αμερική έδωσε κάτι που δεν της ανήκει (ομαλή κατακύρωση στον πλειοδότη του διαγωνισμού), παίρνοντας για «αντάλλαγμα» κάτι που επίσης δεν της ανήκει (απαγόρευση στην Ελλάδα να αναπτύσσει σχέσεις με τη Ρωσία)! Και πιθανόν ελπίζει να αποτρέψει τελικά την παραχώρηση ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ μέσω της Επιτροπής Ανταγωνισμού της ΕΕ, στην οποία κυριαρχούν μάλλον ατλαντικά παρά ευρωπαϊκά συμφέροντα και σαφώς αντιρωσικά «ένστικτα».

Αυτή η «ανταλλαγή» όμως είναι εις βάρος των ζωτικότερων ελληνικών συμφερόντων. Η Αθήνα δίνει κάτι πολύ μεγάλης, στρατηγικής, αμυντικής και οικονομικής σημασίας για την ίδια, για να πάρει κάτι μάλλον ζημιογόνο, την ιδιωτικοποίηση δύο εταιρειών που θα μπορούσαν να γίνουν μοχλός ανόρθωσης της χώρας και που έχει κάθε λόγο να διατηρήσει υπό εθνικό έλεγχο, έστω προχωρώντας σε στρατηγικές συνεργασίες με ξένες εταιρείες και κράτη.

Επιπλέον, μπορεί έτσι να αποφεύγεται μια επιδείνωση των ελληνορωσικών σχέσεων, χάνουν όμως το στρατηγικό βάθος που θα μπορούσαν να προσλάβουν, σπάζοντας κάπως την πρωτοφανή διπλωματική, στρατηγική, αμυντική, οικονομική απομόνωση της χώρας, χωρίς ιστορικό προηγούμενο μετά το έτος 1922 - ακόμα και τότε, δεν είχε λάβει τις σημερινές διαστάσεις «στρατηγικής ασφυξίας». ‘Ολοι ανεξαιρέτως οι αξιόλογοι ‘Ελληνες πολιτικοί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο απέδωσαν εξαιρετικά μεγάλη σημασία στις σχέσεις με τη Μόσχα, Μαρκεζίνης, οι δύο Καραμανλήδες, Παπανδρέου, Γρίβας, Μακάριος, Λυσσαρίδης, Παπαδόπουλος, Κυπριανού. Ακόμα κι αν αρκετοί από αυτούς ξεκίνησαν ως ακραίοι φιλοαμερικανοί, καταλάβαιναν ότι χρειάζονταν κάποιο αντιστάθμισμα για να μην τους πνίξει ο ατλαντικός βρόγχος. Προφανώς κάτι θα ένοιωθαν όλοι αυτοί από ιστορία και γεωπολιτική.

Η μόνη επιλογή που ταιριάζει στα πιο ζωτικά εθνικά συμφέροντα, για να μην πούμε τις ανάγκες επιβίωσης της Ελλάδας, είναι να συνεχιστεί η ελληνορωσική προσέγγιση από εκεί ακριβώς που την άφησε ο Καραμανλής, να κατασκευασθεί ο αγωγός South Stream στη νότια εκδοχή του, να εντατικοποιηθούν οι ελληνορωσικές σχέσεις σε όλους τους τομείς, περιλαμβανομένου του αμυντικού, να μην περάσει ο πλειοψηφικός έλεγχος της ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ σε ξένα κράτη και ιδιωτικά συμφέροντα, αλλά να παραμείνουν υπό ελληνικό έλεγχο, ως εργαλείο ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας και αναγέννησης της χώρας.

Καύκασος – «κατεδάφιση» όποιας έννοιας εθνικής στρατηγικής

Ενώ αυτά συμβαίνουν στα ελληνορωσικά, η κυβέρνηση αναβαθμίζει παντοιοτρόπως τις σχέσεις της με το … Αζερμπαϊτζάν, χώρα-προέκταση της Τουρκίας, που έχει σχεδόν αναγνωρίσει το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος και αντιμετωπίζει τους ‘Ελληνες διπλωμάτες στο Μπακού περίπου ως εκπροσώπους εχθρικής δύναμης. Υποβαθμίζοντας παράλληλα, αν μη τι άλλο εξ αντιδιαστολής, τις σχέσεις με την Αρμενία και το Ιράν, δύο από τους πλέον παραδοσιακούς φίλους της Αθήνας. Ο Υπουργός Εξωτερικών θα επισκεφθεί το Μπακού. ‘Iσως θα έπρεπε τουλάχιστο να προγραμματίσει σύντομα και μια επίσκεψη στην Αρμενία, για μια στοιχειώδη εξισορρόπηση.

Το Αζερμπαϊτζάν ενισχύεται παντοιοτρόπως και εξοπλίζεται σαν αστακός από ΗΠΑ-Ισραήλ, ως αιχμή πιθανής επίθεσης κατά του Ιράν και ως δυνητικό αντιρωσικό δόρυ στον Καύκασο, προκαλώντας έντονη ανησυχία στην περίκλειστη Αρμενία. Πέρυσι, ματαιώθηκε τελευταία στιγμή η σύναψη στρατιωτικής συμφωνίας Ελλάδας-Αζερμπαϊτζάν, που προέβλεπε μάλιστα και παροχή ελληνικής εξοπλιστικής βοήθειας στο Μπακού! Το Αζερμπαϊτζάν μπορεί να ενισχυθεί εξοπλιστικά με χίλιους δυο τρόπους, δεν χρειάζεται την Ελλάδα. Το σχέδιο εκείνο δεν απέβλεπε παρά να υπονομεύσει τις ελληνοαρμενικές σχέσεις, απομονώνοτας τις δύο χώρες. Την ίδια ώρα, οι ελληνοαρμενικές στρατιωτικές σχέσεις παραμένουν ουσιαστικά παγωμένες.

Εδώ και χρόνια, η Ελλάδα συστηματικά μπερδεύει φίλους και εχθρούς, επιδιδόμενη, με αυτοκαταστροφική μανία, στην υπονόμευση πατροπαράδοτων συμμαχιών και φιλιών. Καμιά χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει επί μακρόν τέτοιας αυτοκαταστροφής.