Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Μαρ 2011


Για αρκετά χρόνια μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου πολλοί «αναλυτές», έλεγαν ότι η Ελλάδα πλέον δεν έχει καμία στρατηγική αξία

Του Στέλιου Καναβάκη
(ειδικευμένος σε θέματα στρατηγικής - στρατιωτικής ανάλυσης)

Επρόκειτο για αξιολογικές κρίσεις με ισχυρές δόσεις γενίκευσης στην προσπάθεια πρόβλεψης του μέλλοντος Την έλλειψη αυτή θεωρούσαν κι ως έναν από τους λόγους που οι ΗΠΑ στήριζαν περισσότερο την Τουρκία, οπότε η χώρα μας ήταν απλά καταδικασμένη σε απαξίωση, στρατηγική και εθνική.

Από την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ μέχρι σήμερα συνέβησαν πολλά γεγονότα στη γειτονιά μας, διαψεύδοντας πανηγυρικά τις αρχικές προβλέψεις των «ειδικών». Πρώτο μεγάλο τεστ ήταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, δεύτερο η δυτική ανάγκη ύπαρξης της ΠΓΔΜ, τρίτο η κατάρρευση των πυραμίδων στην Αλβανία, τέταρτο η κρίση στα Ίμια, πέμπτο το Κοσσυφοπέδιο, έκτο η κρίση των S-300, έβδομο η ειρήνευση μεταξύ του Ισραήλ και αραβικών κρατών, όγδοο οι συνεχείς Ιντιφάντα, ένατο η εισβολή στο Ιράκ, δέκατο τα ενεργειακά σχέδια με τη συμμετοχή της χώρας μας, ενδέκατο η ανάγκη της Ρωσίας για κάθοδο στη Μεσόγειο και ισχυρότερη παρουσία στα Βαλκάνια, δωδέκατο η αύξηση της μεταναστευτικής ροής με προορισμό την Ευρώπη και σύνορο την Ελλάδα, δέκατο τρίτο η σύγκρουση Ισραήλ και Τουρκίας, δέκατο τέταρτο η κρίση στον αραβικό κόσμο γενικότερα (Αίγυπτος, Αλγερία, Λιβύη κ.λπ.).

Αν αυτά τα γεγονότα δεν αναδεικνύουν τη στρατηγική σημασία της Ελλάδας και της Κύπρου, απλά και μόνο λόγω ης γεωγραφικής πραγματικότητας, τότε τι θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πηγή αναβάθμισης της χώρας στη γειτονιά της;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι όπως έχει αποδειχθεί είναι ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει πολιτική ηγεσία και κόμματα αντάξια να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, όντας απαξιωμένα και αγκυλωμένα σε ιδεοληπτικού χαρακτήρα αντιλήψεις της πραγματικότητας.

Το διεθνές σύστημα μας κρίνει καθημερινά και σημαντικότερο τεστ αποτελούν οι διεθνείς κρίσεις. Είτε είμαστε παρόντες στο διαγώνισμα και περνούμε τις εξετάσεις είτε βρισκόμαστε εκτός «αίθουσας».

Και το ερώτημα είναι συγκεκριμένο:
Τι ακριβώς πέτυχε η Ελλάδα από όλες τις παραπάνω κρίσεις και σημαντικά γεγονότα, πολιτικά ή οικονομικά;
Κατόρθωσε να αξιοποιήσει τις συγκυρίες ώστε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της;
Αλλά κι αν δεχτούμε ότι επιδίωξή μας ήταν να παραμείνουμε ουδέτεροι (υπάρχει ακόμα ουδετερότητα;) προκειμένου να εκμεταλλευθούμε την «αντικειμενική» μας στάση και την επιθυμία μας να εμφανιστούμε ως έντιμοι διαμεσολαβητές, μπορεί κάποιος να πει τι είδους διαμεσολαβητικές πρωτοβουλίες ανέλαβε η Ελλάδα και τι αποτελέσματα πέτυχε;
Πετύχαμε την κατάπαυση πυρός σε κάποια εμπόλεμη ζώνη;
Πετύχαμε την αποτροπή κάποιας σύρραξης; Πετύχαμε την απελευθέρωση κρατουμένων;
Πετύχαμε τη μετάβαση στη δημοκρατία κάποιας χώρας;

Επί της ουσίας είμαστε απόντες, με εξαίρεση ορισμένες περιπτώσεις που είμαστε λίγο παρόντες. Ακόμα και στις προσωπικές μας υποθέσεις, τα Ίμια, την Κύπρο, το Μακεδονικό... κι εκεί ήμασταν απόντες ή ολίγον παρόντες, καταβάλλοντας σοβαρές… ημι-προσπάθειες.

Κι ερχόμαστε στη Λιβύη.
Τι πέτυχε η Ελλάδα προκειμένου να συνετίσει τον Μουαμάρ Καντάφι, έτσι ώστε να μην υπάρξει επέμβαση;
Τι πέτυχε το δίκτυο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και η Ελλάδα με τις σχέσεις που έχει αναπτύξει τόσα χρόνια με τον σύντροφο Καντάφι;
Μήπως οι εικόνες του Έλληνα πρωθυπουργού «αγκαλιά» με τον Καντάφι συνοδευόμενος από μεγάλο αριθμό Ελλήνων επιχειρηματικών φαντάζει σήμερα κάπως γραφική;

Η πολιτική ηγεσία της χώρας, σε μια προσπάθεια συναίνεσης, αποφάσισε ότι η Λιβύη δεν είναι υπόθεση που αφορά την Ελλάδα, είτε γιατί οι υπόλοιπες χώρες «θα βομβαρδίσουν αθώους καμηλιέρηδες», είτε επειδή οι υπόλοιπες χώρες είναι «ιμπεριαλιστικές» ή γιατί είμαστε «ειρηνιστές».
Μιλάμε δηλαδή πάλι για εκφράσεις και απόψεις «κλισέ» οι οποίες είναι διαστρεβλωτικές και παραμορφωτικές της πραγματικότητας. Ωστόσο, κανείς δεν αναφέρει ότι ούτε αθώοι καμηλιέρηδες θα βομβαρδιστούν, ούτε ότι η Ελλάδα ξαφνικά θα μετατραπεί σε ιμπεριαλιστική δύναμη αν επιχειρήσει να προστατεύσει τα συμφέροντά της, αξιοποιώντας μια δυναμικά μεταβαλλόμενη κατάσταση.

Αυτό που πρέπει αν καταστεί σαφές σε όλους τους τόνους, είναι ότι η παρούσα κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στη Λιβύη έχει σαν αποτέλεσμα να διακυβεύονται τα συμφέροντα της Ελλάδας, ενώ δοκιμάζονται από τους πάντες οι αντιδράσεις της.

Πρώτον, μεγάλο μέρος της περιοχής στην οποία εξελίσσεται η δραστηριότητα είναι – ή γειτνιάζει με – τμήμα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Αυτής που δεν κηρύξαμε μέχρι στιγμής διότι όπως προαναφέρθηκε, είμαστε απόντες.

Αλλά κι αν θεωρεί η ηγεσία μας ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρχε η κατάλληλη ευκαιρία να το πράξει, μήπως είναι τώρα η κατάλληλη χρονική στιγμή;
Και ποιος θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος τρόπος να το πράξει, από το να δηλώσει παρούσα και να αναλάβει δράση δηλώνοντας άμεσα ή έμμεσα ότι η περιοχή αυτή της ανήκει;
Όχι επειδή έτσι λέμε επειδή μας συμφέρει, αλλά διότι καλυπτόμαστε απολύτως από τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

Αλήθεια, αφού η ηγεσία είναι συνεχώς εν κινήσει υποστηρίζοντας ότι έχει λόγο στα ζητήματα που απασχολούν το διεθνές σύστημα, έχει δηλαδή ενεργό διεθνή παρουσία, ποιες πρωτοβουλίες ανέλαβε για να βοηθήσει την Αίγυπτο, ώστε να εξασφαλίσει ότι δε θα συνεχίσει να φλερτάρει με την Τουρκία απειλώντας τα ελληνικά συμφέροντα στο ζήτημα της ΑΟΖ;

Προσποιούνται – επειδή ολιγωρούν συστηματικά – ότι δεν γνωρίζουν πως σε περίπτωση που περάσει ο τουρκικός «τσαμπουκάς», κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου, ότι το Καστελόριζο δεν διαθέτει ΑΟΖ, ότι αυτό θα επιτρέψει στις ΑΟΖ Τουρκίας και Αιγύπτου να εφάπτονται, αποκόπτοντας την ελληνική από την κυπριακή ΑΟΖ. Και τελούν σε τέτοια κατάσταση βαθύτατης ύπνωσης ώστε δεν αντιλαμβάνονται ότι η συγκυρία ευνοεί την Ελλάδα, εφόσον ο Δυτικός κόσμος ποντάρει σε αυτή την ενότητα, σε συνέχεια της ΑΟΖ του Ισραήλ για την προώθηση του πλούτου των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που βρέθηκαν στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, για να επιλυθεί το πρόβλημα της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας!

Άρα, η Δύση στη παρούσα συγκυρία ανακαλύπτει ότι έχει ταυτόσημα συμφέροντα με τον Ελληνισμό! Και αντί να αξιοποιήσουν ενεργητικά τη συγκυρία, συνεχίζουν την πρακτική κατευνασμού της Τουρκίας, με… εφηβική συνέπεια…

Με λίγα λόγια, ο Μουμπάρακ που συνομιλούσε με την Τουρκία για την ΑΟΖ, μη λαμβάνοντας υπόψη του το Καστελόριζο, έφυγε και αυτός και η οικογένειά του. Από την άλλη ο Καντάφι που δεν δεχόταν τη Γαύδο ως νήσο με ΑΟΖ πνέει και αυτός τα λοίσθια, ενώ είναι πλέον σίγουρο πως η Ανατολική Λιβύη, δηλαδή το κομμάτι που «βλέπει» προς Ελλάδα, δηλαδή προς Γαύδο και Κρήτη, δεν πρόκειται να επανέλθει υπό τον έλεγχό του.

Να συνεχίσουμε; Είναι τυχαίο πως ο Τούρκος πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ μετέβη άμεσα στην Αίγυπτο για συζητήσεις με τη νέα ηγεσία της χώρας, ενώ είναι τυχαίο που ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν ήθελε, αρχικά τουλάχιστον, να ακούσει για επέμβαση στην Λιβύη;

Δεύτερον, η Ελλάδα από καιρό είναι εδώ και αρκετό καιρό «μαύρο πρόβατο» του ΝΑΤΟ λόγω της χαρακτηριστικής της απουσίας. Το όλο θέμα έλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις λόγω της μη αναλογικής μας παρουσίας στην ISAF, σε σχέση με άλλες χώρες και λόγω της απουσίας μας από τον πυρήνα των εξελίξεων που είναι η συμμετοχή στις επιχειρήσεις. Δε θα διαφωνήσουμε για την περίπτωση του Αφγανιστάν. Αλλά το ζήτημα της Λιβύης είναι μια μεγάλη ευκαιρία για να δηλώσουμε παρόντες και στην στρατιωτική πλευρά του προβλήματος, η οποία είτε μας αρέσει είτε όχι «ανοίγει» τις πόρτες στις αίθουσες συνομιλιών.

Και είναι η καλύτερη ευκαιρία γιατί η Ελλάδα δε θα συμμετάσχει σε μια επιχείρηση με επίφαση νομιμότητας. Υπάρχει η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που νομιμοποιεί πολιτικά. Υπάρχει η απόφαση του Αραβικού Συνδέσμου. Οι Άραβες, τους οποίους κοπτόμαστε να μην δυσαρεστήσουμε, στηρίζουν! Τι άλλο μας απασχολεί επιτέλους;

Εκτός κι αν θεωρούμε το Συμβούλιο Ασφαλείας ως ιμπεριαλιστικό όργανο ή δεν το αποδεχόμαστε, οπότε θα πρέπει να το αποσύρουμε από την επιχειρηματολογία μας για το Κυπριακό και την τουρκική εισβολή. Θα το κάνουμε ή θα κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας; Ακόμα και το να κρυβόμαστε με νομικίστικα ή πολιτικά επιχειρήματα μας αφήνει εκτεθειμένους.

Επιχειρησιακά δε μιλάμε για αποστολή υψηλού κινδύνου αντίστοιχη με αυτή του Ιράκ ή του Αφγανιστάν. Το κόστος σημαντικά χαμηλότερο και μηδαμινό σε σχέση με τα πολιτικά οφέλη που θα πρέπει να αποκομίσουμε.

Πόσες ευκαιρίες υπάρχουν όπου τα συμφέροντα της χώρας μας συμπίπτουν με τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων; Σε κάτι τέτοιες συγκυρίες γεννήθηκε η σύγχρονη Ελλάδα. Για πόσο χρόνο θα αφήνουμε σε ξένα χέρια τη διαχείριση προβλημάτων που ανακύπτουν στον άμεσο γεωπολιτικό μας περίγυρο;

Τρίτον, πιστεύουμε ότι με το να μη συμμετέχουμε θα αποκτήσουμε και διαμεσολαβητικό ρόλο στη μετά-Καντάφι εποχή;

Ή μήπως θα περιμένουμε ο Νικολά Σαρκοζί να κατέβει τα σκαλιά στα Ηλύσια Πεδία να αγκαλιάσει και να χαιρετίσει θερμά τον Έλληνα πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, τον μελλοντικό διαμεσολαβητή, όπως έκανε με ορισμένους ευρωπαίους ομολόγους του;

Τέταρτον. Αυτή τη στιγμή χτίζεται η νέα Ευρώπη. Στο οικονομικό σκέλος η Γερμανία είχε τον πρώτο λόγο, αλλά η Ελλάδα δεν είχε λόγο γιατί οι απόντες Έλληνες πολιτικοί, προτίμησαν να ασχοληθούν με το πως θα επενδύσουν αντιπαραγωγικά τα ευρωπαϊκά χρήματα που εισέρρεαν στη χώρα. Πιστεύουν ακόμα στο παλαιοκομματικό ρητό ότι «η Ελλάδα έχει ισχυρή φωνή στην Ευρώπη»; Μήπως μένει έξω και από τους τομείς ασφάλειας και άμυνας (όπου δραστηριοποιούνται Γαλλία και Βρετανία), ενώ λόγω ειδικών συνθηκών ασφαλείας που αντιμετωπίζει (βλ. Τουρκία) έχει όλα τα μέσα που θα της επέτρεπε να έπαιζε ρόλο, να εξήγαγε ασφάλεια, οικοδομώντας συμμαχίες που θα εξυπηρετούσαν τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα;

Πέμπτον, φοβάται κανείς εξεγέρσεις μεταναστών εντός της χώρας, σε περίπτωση που λάβουμε ενεργή συμμετοχή στο πλαίσιο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ; Αφενός η κυβέρνηση δεν είναι και δεν πρέπει να είναι όμηρος τέτοιων εκβιαστικών διλλημάτων στην άρθρωση πολιτικής και αφετέρου διότι αυτοί που οργανώνουν τις εξεγέρσεις και τις καταλήψεις αφορμές βρίσκουν οποιαδήποτε στιγμή. Η Λιβύη έφταιξε άραγε για την Υπατία;

Θα υπερασπιστούμε τα συμφέροντά μας στην ΑΟΖ, στο Αιγαίο και στην Κύπρο ή θα κρυβόμαστε πάλι πίσω από το δάχτυλό μας, απαξιώνοντας τη στρατηγική μας σημασία;
Aπό το οθωνικό Σύνταγμα του 1844 ώς σήμερα, τα Συντάγματα της Eλλάδας δεν έχουν ευδιάκριτο χαρακτήρα «κοινωνικού συμβολαίου». H λογική που τα διέπει δεν αποβλέπει σε όρους συλλογικής συνύπαρξης, σχέσεων κοινωνίας, κατασφάλισης κοινωνικών προτεραιοτήτων, δηλαδή λαϊκής κυριαρχίας. Tα Συντάγματα κωδικοποιούν οριοθετήσεις εξουσιών: εξουσίας ατόμων και εξουσίας θεσμών. Eιδικά από το Σύνταγμα του 1985 και μετά, η λογική της συνταγματικής νομοθεσίας κατατείνει στην όλο και μεγαλύτερη αυτονόμηση της εξουσίας των κομμάτων σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας.

Mε μια φαινομενικώς ακραία, αλλά ρεαλιστική διατύπωση, θα έλεγε κανείς ότι το αντιπροσωπευτικό σύστημα, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τείνει συνεχώς να υποκατασταθεί από το διαστροφικό φαινόμενο της κομματοκρατίας. Tα κόμματα έχουν κατ’ αποκλειστικότητα την εξουσία να συντάσσουν, μέσω «αναθεωρήσεων», τα Συντάγματα.

H προκήρυξη εκλογών για «αναθεωρητική Bουλή» δεν προσθέτει τον παραμικρό κοινωνικό έλεγχο στις αυτονομημένες εξουσίες των κομμάτων. Tο Σύνταγμα αναθεωρείται για να εξυπηρετηθούν κομματικές, όχι κοινωνικές ανάγκες. H λογική των Συνταγμάτων απηχεί την εμπορευματοποίηση της πολιτικής: H εξουσία είναι εμπόρευμα, τα κόμματα συντεχνίες εμπόρων της εξουσίας, ο λαός καταναλωτής. Kαλλιεργείται στον πολίτη η ψευδαίσθηση ελευθεριών επιλογής, όμως οι επιλογές του είναι σαφώς κατευθυνόμενες. H «δημοκρατία» καταλήγει να είναι ό,τι ακριβώς και το μάρκετινγκ: ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Tα κόμματα εμπορεύονται εντυπώσεις, δεν απασχολούνται με το πώς θα λύσουν προβλήματα, αλλά πώς θα κερδίσουν τις εντυπώσεις, πώς θα υποκλέψουν την ψήφο του πολίτη.

Oι πολίτες ούτε εκλέγουν ούτε ελέγχουν την εξουσία.
Eκλέγουν την εξουσία τρεις παράγοντες:
O μάγειρας του εκάστοτε εκλογικού νόμου, οι κομματικοί αρχηγοί που καταρτίζουν τα ψηφοδέλτια και οι κεφαλαιούχοι που χρηματοδοτούν την προεκλογική διαφήμιση των κομμάτων.


Mελέτες αγοράς βεβαιώνουν ότι ένα κρίσιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα ποσοστό των ψηφοφόρων ψηφίζει χωρίς αξιολογικά κριτήρια, χωρίς λογικό ειρμό, μόνο με ψυχολογικές παρορμήσεις, επιδερμικές εντυπώσεις. Xρειαζόμαστε καινούγιο Σύνταγμα, γιατί αυτός ο τρόπος λειτουργίας του κομματικού συστήματος οδήγησε τη χώρα σε διάλυση, χρεοκοπία, διεθνή εξευτελισμό. Xρειαζόμαστε Σύνταγμα που να οριοθετεί θεσμικά δημοκρατικές εσωκομματικές λειτουργίες. Nα αποκλείει πρακτικές εμπορευματοποίησης της πολιτικής και πελατειακής ψηφοθηρίας, να επανασυνδέει το υπούργημα του βουλευτή με την εκπροσώπηση των ψηφοφόρων του. Θεωρητικά, τον ρόλο κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας τον έχουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ο συνδικαλισμός. Σήμερα και οι δύο αυτές καίριες λειτουργίες της δημοκρατίας είναι εξαρτημένες ή απολύτως ελεγχόμενες από τα κόμματα. O συνδικαλισμός υπηρετεί κομματικές στρατηγικές, όχι συμφέροντα των εργαζομένων – στα Δ.Σ. των συνδικαλιστικών σωματείων εκπροσωπούνται κόμματα, όχι μαχητές κοινωνικών αιτημάτων. Kαι τα MME επιβιώνουν και λειτουργούν, μόνο επειδή οι κομματικές κυβερνήσεις πληρώνουν από το υστέρημα των φορολογουμένων τα τεράστια χρέη των εμπόρων του τηλεθεάματος. Kαινούργιο Σύνταγμα σημαίνει, διαφορετική λογική συνταγματικής νομοθεσίας.

Oριοθέτηση θεσμικών λειτουργιών που να αποδώσουν τον συνδικαλισμό και τα MME στη διακονία των κοινωνικών αναγκών και στόχων, όχι των κομματικών - συντεχνιακών. Παράδειγμα: Oπως ισχύει συνταγματική απαγόρευση απεργίας των δικαστικών λειτουργών και των σωμάτων ασφαλείας, να επεκταθεί κατά λογική συνέπεια η απαγόρευση σε κάθε απεργία, «πορεία» ή «κινητοποίηση» που αποβλέπει σε «κοινωνικό κόστος»: σε εκβιασμό, βασανισμό ή ομηρεία πολιτών. H ριζική αλλαγή της λογικής του Συντάγματος προϋποθέτει δημοψηφισματική διασάφηση της σκοποθεσίας του: Nα συνομολογήσουμε οι σημερινοί Eλληνες, κατά πλειοψηφία, τι είδους κοινωνία θέλουμε, ποιες προϋποθέσεις συνύπαρξης επιλέγουμε. Θέλουμε την ελληνικότητα ως κρατική απλώς υπηκοότητα, δηλαδή ως εθνικότητα, ιδεολογική συνιστώσα του έθνους - κράτους, όπως την όριζε η φιλοσοφία του Διαφωτισμού; Mας αρκεί μια συλλογικότητα «πλουραλιστική», ανεκτική της ακοινωνησίας που επιβάλλει στανικά η επιθετική «διαφορετικότητα», η εκδοχή του ανθρώπου ως καταναλωτικής αποκλειστικά μονάδας;

΄H εκδεχόμαστε και θέλουμε την ελληνικότητα ως πρόταση πολιτισμού, πρόταση «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, που το ελλαδικό κράτος καλείται να τη διαχειριστεί ως ιδιαιτερότητα, ικανή όμως να διακονήσει πανανθρώπινη ανάγκη; Aπό τη δημοψηφισματική απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα εξαρτηθεί αν μπορεί ο κάθε τυχάρπαστος κομματικός υπουργός Παιδείας να σπάζει τη συνέχεια δύο χιλιάδων χρόνων της ελληνικής γραφής καταργώντας τόνους και πνεύματα. Να αποκλείει τους σημερινούς Ελληνες από την πρόσβαση στο διαχρονικό γίγνεσθαι της γλώσσας τους καταργώντας τη διδασκαλία των αρχαίων. Ή να «αποδομεί» την ιστορική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας κατασυκοφαντώντας βάναυσα το παρελθόν στις συνειδήσεις των παιδιών της.

Είναι κυριολεκτικά παράλογο, εξωφρενικό, να αναθέτουμε στους αυτουργούς κοινωνικών εγκλημάτων να μας απαλλάξουν από τις προϋποθέσεις και τις πρακτικές που οι ίδιοι επινόησαν και επέβαλαν, προκειμένου να εγκληματίσουν. Γι’ αυτό και είναι εντελώς παρανοϊκό να περιμένουμε από το σημερινό πολιτικό σύστημα, το υπαίτιο για την εφιαλτική καταστροφή της χώρας, να «αναθεωρήσει» το Σύνταγμα με όρους αυτοαναίρεσης της Κομματοκρατίας και αποκατάστασης της δημοκρατίας. Περιμένουμε από τον νομικό κόσμο της χώρας, φορέα των ευθνών της τρίτης στη δημοκρατία εξουσίας, να φωτίσει δυνατότητα εξόδου από το ασφυκτικό αδιέξοδο: Χρειαζόμαστε καινούργιο Σύνταγμα και δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τη σύνταξή του σε πολιτικό προσωπικό που, κατ’ εξακολούθησιν, ευτέλισε τη συνταγματική λογική.

Η προθυμία της Ελληνικής κυβέρνησης, να συμμετάσχει στην συμμαχία των πρόθυμων να επιτεθούν κατά της Λιβύης ίσως αποτελεί το κομβικό εκείνο στοιχείο στο οποίο θα πρέπει να εστιάσουν οι Έλληνες πολίτες, προκειμένου να μπορέσουν να οδηγηθούν σε συμπεράσματα γύρω από την γενικότερη στάση τόσο της κυβέρνησης, όσο και του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Ο πρόθυμος, λοιπόν, αμερικανοτραφής κοσμοπολίτης, αποφάσισε να εμπλακεί η Ελλάδα σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός της. Ιστορικά, μάλιστα, η Ελλάδα αποτελεί φίλη χώρα προς τους Άραβες και η ξαφνική αλλαγή πλεύσης, 180 μοιρών, προβληματίζει σοβαρά, αφού η ίδια η Ελληνική κυβέρνηση δεν δείχνει να είναι διατεθειμένη να υπερασπιστεί με την ίδια θέρμη τα Ελληνικά χωρικά ύδατα (βλ. πρόσφατη -προ ημερών- διέλευση και παραβίαση των Ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκική φρεγάτα έξω από την Εύβοια), έχει εγκαταλείψει την υπεράσπιση του εθνικού εναέριου χώρου σχεδόν του μισού Αιγαίου, ενώ ταυτόχρονα δεν δείχνει καμία διάθεση υπεράσπισης εθνικών εδαφικών και οικονομικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή του Καστελόριζου...

Πώς και γιατί, λοιπόν, ο Γιώργος Παπανδρέου "έτρεξε" να εναγκαλιστεί με τους "πρόθυμους" αποικιοκράτες και στρατοκράτες κατά του Καντάφι;

Ποιό συμφέρον και ποιά ανάγκη είναι άραγε αυτή που κάνει τον Γιώργο Παπανδρέου να ξεχνάει τον φίλο και ομοϊδεάτη σοσιαλιστή Μουαμάρ Καντάφι και να τοποθετεί την Ελλάδα ως επιτιθέμενη χώρα κατά της Λιβύης;

Γιατί ο ανθρωπιστής Παπανδρέου υποστηρίζει την εμπλοκή της Ελλάδας, σε έναν πόλεμο συμφερόντων που απέχουν από τα Ελληνικά συμφέροντα, αλλά και από την γενικότερη Ελληνική φιλοσοφία περί στρατιωτικής-πολεμικής εμπλοκής;

Οι ερωτήσεις, όσο ειρωνικές και αν χαρακτηρίζονται, δεν παύουν παρά να είναι πραγματικές και οφείλει ο Γιώργος Παπανδρέου να απαντήσει, επειδή εμπλέκει την Ελλάδα σε έναν πόλεμο, για τον οποίο πολλές χώρες έχουν εκφράσει τις σοβαρές τους επιφυλάξεις.

Προφανώς ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν έχει τις ίδιες αναστολές στο να βοηθήσει η χώρα μας μία καταδρομική επιδρομή που αποβλέπει στην αποψίλωση του εθνικού πλούτου της Λιβύης, εκτός και εάν έχει λάβει διαβεβαιώσεις πως δεν θα σκοτωθούν (έχουν ήδη σκοτωθεί) άμαχοι πολίτες ή πως δεν πρόκειται να "βάλουν χέρι" οι στρατοκράτες στα πετρέλαια της Λιβύης...!

Η αιτιολόγηση της συμμετοχής της χώρας μας ως Νατοϊκής, μάλλον δεν μπορεί να αιτιολογήσει το ηθικό μέρος της πρωθυπουργικής απόφασης περί στρατιωτικής συμμετοχής, αφού το Μέγαρο Μαξίμου θα μπορούσε να προβάλει ως πρόφαση μίας άρνησης την δυσχερέστατη οικονομική κατάσταση της Ελλάδας.

Αλλά, "σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός..."! Σε εμάς μένει να ανακαλύψουμε ποιός είναι η νύφη και ποιός ο γαμπρός. Όσο γι αυτόν που πληρώνει τον "γάμο", τον γνωρίζουμε πολύ καλά, αφού η συμμετοχή της Ελλάδας στην στρατιωτική επίθεση κατά της Λιβύης -σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας- θα κοστίσει στους Έλληνες φορολογούμενους 1 εκατομμύριο ευρώ ημερησίως...

Κωνσταντίνος Μιχαήλ

Απίστευτο Video από τον πρώην αρχηγό
του Στρατού των ΗΠΑ Wesley Clark!





Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"







Μετά την οικονομική εξαθλίωση μας πάει και σε πόλεμο!

Ο τραγικά ανεπαρκής και επικίνδυνος πρωθυπουργός του προτεκτοράτου της Ελλάδος, μετά την οικονομική εξαθλίωση που επέβαλλε στους πολίτες που τον ανέδειξαν χάρη στα ψέματά του, τα μνημόνια, τις περικοπές μισθών, την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας, (μην ανησυχείτε τα βασικά κυριαρχικά μας δικαιώματα δεν τα εκχωρήσαμε αν και δεν ξέρουμε ακριβώς ποια είναι αυτά…), την μυστική διπλωματία σε όλα τα ανοιχτά εθνικά μας ζητήματα, την βίαιη καταστολή κάθε αντίδρασης (βλ. Κερατέα), την απίστευτη και άνευ προηγουμένου προπαγάνδα, και την ισοπέδωση κάθε είδους κοινής λογικής, προχώρησε κι ένα βήμα παραπέρα…

ΜΑΣ ΣΕΡΝΕΙ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ !!!!

Σε έναν πόλεμο που η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να εμπλακεί! Για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο της Κορέας η Ελλάδα παίρνει μέρος σε έναν πόλεμο απ’τον οποίο δεν έχει κάποιο συμφέρον. Απλά γιατί αυτό του ζήτησαν τα αφεντικά του. Πώς εξηγείται αλλιώς αυτή η εμπλοκή; Μέχρι πριν τα ξεκινήσουν οι ταραχές στην Λιβυή ο Καντάφι ήταν σύμμαχος και σύντροφος του ΓΑΠ, τώρα ξαφνικά μετατράπηκε σε στιγνό δικτάτορα..

Τα ΜΜΕ ξεκίνησαν την γνωστή προπαγάνδα τους και την ακατάσχετη μπουρδολογία κάθε είδους ειδικού μαϊντανού. Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί να στείλουμε εκεί ελληνικό στρατό, αλλά το αντιμετωπίζουν όλοι σαν κάτι το απολύτως φυσικό. Κανείς τους δεν αναρωτήθηκε το αυτονόητο, τί στο καλό κερδίζουμε σαν χώρα στέλνοντας F-16 στην Λιβυή; Όσο για τις γελοίες ανακοινώσεις που κυκλοφόρησαν από την κυβέρνηση και αναπαρήχθησαν τις τελευταίες ώρες από τα ΜΜΕ, ότι δήθεν η Ελλάδα υπαναχώρησε και δεν θα στείλει τελικά πολεμικά αεροπλάνα στη περιοχή είναι ο ορισμός της διαστρεβλωμένης είδησης, μια που αφορά ΜΟΝΟ την πρώτη φάση των επιχειρήσεων και όχι τις επόμενες που θα διεξαχθούν τις επόμενες μέρες…

Όλοι το ξέρουν ότι στην πολιτική δεν χωρούν συναισθηματισμοί, ακόμη και ηθικότητες. Καμία από τις χώρες που λαμβάνουν μέρος δεν πάει εκεί για τον λαό της Λιβυής. Αυτά είναι για τα μέσα και το πόπολο… Όλοι όσοι εμπλέκονται έχουν να κερδίσουν οικονομικά και γεωστρατηγικά, εκτός από εμάς… Όσες δεν έχουν συμφέροντα να εμπλακούν, απλά δεν μπλέκονται! Εμείς συμπεριφερόμαστε σαν το χαζό παιδί που όπου του λένε πηγαίνει!!!

Δείτε την Τουρκία και παραδειγματιστείτε για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζει μια χώρα τέτοιες καταστάσεις! Προβάλλει αντιστάσεις, όχι μόνο για εσωτερική κατανάλωση αλλά γιατί διεκδικεί ότι περισσότερο μπορεί να λάβει προκειμένου να βοηθήσει ΗΠΑ-Ευρώπη-ΝΑΤΟ. Και όπως πάντα στο τέλος θα το πάρει για να δώσει τα ελάχιστα ανταλλάγματα…

Εμείς τί πήραμε κε πρωθυπουργέ; Την επιμήκυνση και την μείωση του επιτοκίου που “πετύχαμε” τις οποίες έτσι κι αλλιώς θα μας έδιναν;
Ή μήπως και εν όψει της Συνόδου της 25ης Μαρτίου θα επαναδιαπραγματευτούμε εξολοκλήρου τους όρους του Μνημονίου;

Μήπως τελικά είμαστε οι βλάκες της ιστορίας και θα την πάθουμε σαν την εταίρα που χτυπούσε το κεφάλι της όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρώνονται; Ποιά είναι τα οφέλη τελικά για να συμμετάσχουμε στην σφαγή ενός λαού που την ονομάζουμε απελευθέρωση;

Η κυβέρνηση αποτελεί πλέον μεγάλο κίνδυνο όχι για την χώρα μας αλλά και για την ανθρωπότητα!

Στην κατάσχεση βιβλίων με θρησκευτικό περιεχόμενο, τα οποίο προορίζοντο για τους Ελληνοκυπρίους μαθητές του Δημοτικού και του Γυμνασίου στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο, προχώρησαν οι τουρκικές Αρχές.

Τα βιβλία μετέφερε στα κατεχόμενα σχολεία ο επίσκοπος Μεσαορίας Γρηγόριος, ως δώρα προς τα παιδιά. Όμως, το λεγόμενο «τελωνείο» στο κατοχικό οδόφραγμα απαγόρευσε τη μεταφορά τους και τα κράτησε.

Στο θέμα αναφέρθηκαν και οι τουρκοκυπριακές εφημερίδες.

Η «Κίπρις» υπό τον τίτλο «Και τώρα κρίση με τα βιβλία», έγραψε για αριθμό βιβλίων θρησκευτικού περιεχομένου που προορίζονταν για Ελληνοκυπρίους μαθητές του Ριζοκαρπάσου, τα οποία κατασχέθηκαν.

Η «Αφρίκα» αφιέρωσε το κύριο άρθρο της στο συγκεκριμένο θέμα, με τον τίτλο «Ισλαμικός φανατισμός - Απαγόρευση του Ιησού». Στον επίτιτλο, μάλιστα, έγραψε ότι αυτοί που ισχυρίζονται ότι στην «ΤΔΒΚ» υπάρχει ελευθερία έκφρασης των θρησκευτικών πιστεύω, απαγόρευσαν βιβλία με θρησκευτικό περιεχόμενο.

Η εφημερίδα «Βολκάν» έγραψε ότι όπως πιστεύεται, τώρα «η ε/κ διοίκηση», όπως αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία, θα καταγγείλει το γεγονός στην ΕΕ.

Την ίδια ώρα, στην Θράκη η ολίγιστη ελληνική πολιτική τα "δίνει όλα" στην Άγκυρα, για να μην δυσαρεστήσει τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου. Η πολιτική των ίσων μέτρων προφανώς δεν είναι γνωστή στους ειδήμονες με τα πλαστά πτυχία του υπουργείου Εξωτερικών.

Λιβύη, το μοναδικό μουσουλμανικό κράτος που οι γυναίκες απολαμβάνουν ελευθερίες φυσιολογικές, που απαγορεύεται ο γάμος πριν τα 20 χρόνια και οι κλειτοριδεκτομές. Γιατί μανιασμένα θέλουν να τα ανατρέψουν όλα αυτά; Διάβασε πίσω από τις λέξεις αυτά που δεν θα ακούσεις ποτέ από τα «έγκυρα» μέσα μετάδοσης ειδήσεων. Ποιός είναι ο Gaddafi και γιατί “ξαφνικά” αποφάσισαν να τον εξουδετερώσουν; Τι τους ενόχλησε; Όχι φυσικά ο λαός του, ξέρουμε πως για τους λαούς δεν νοιάζονται καθόλου, ούτε τα υποτιθέμενα πολλά χρήματα του ή τα πετρέλαια της χώρας του. Δεν ενδιαφέρονται γι αυτά. Τότε τι;

Διάβασε ένα άρθρο της Vancouver Sun, στην The Vancouver Sun στις 3 Μαρτίου, 2011 και βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα, αν δεν το έχεις κάψει από τα χημικά που τρως ή σε ψεκάζουν. Διάβασε (για μεγαλύτερη κατανόηση) πριν συνεχίσεις τα δύο άρθρα σχετικά με το ποιοι είναι αυτοί που κυβερνούν την ανθρωπότητα …

Για να ελέγχεις κάτι, πρέπει να το υπηρετείς, και να το προστατεύεις, πολύ καλά.

Οι Δύο Φατρίες Που Κυριαρχούν Στον Πλανήτη. Α” και Β “ και την Υβριδιακή κατάρα

women101207 468x392 thumb Γιαυτό Πολεμούν Τον Gaddafi !

Οι φρουροί του συνταγματάρχη Moammar Gadhafi που αποκαλούνται, οι Άγγελοι του !

Το 1979 ο Καντάφι ίδρυσε την στρατιωτική ακαδημία γυναικών της Τρίπολης, λέγοντας: «Υποσχέθηκα στην μητέρα μου να βελτιώσω την κατάσταση των γυναικών στην Λιβύη». Διατείνεται ότι η μητέρα του αν και αγράμματη, ήταν η κορυφαία τοξότρια στην φυλή του. Η εκπαίδευση των γυναικών στην ένοπλη μάχη δοκιμάστηκε πάνω από μια φορά. Το 1998 μια από τις γυναίκες φρουρούς του σκοτώθηκε και αρκετές άλλες τραυματίστηκαν όταν η αυτοκινητοπομπή του έπεσε σε ενέδρα. Γιατί μπαίνουν οι γυναίκες σε κίνδυνο; Τον ρώτησα. «Είμαι εργοδότης ίσων ευκαιριών» απάντησε. «Πριν χρόνια οι γυναίκες ήρθαν σε μένα θέλησαν να γίνουν οι σωματοφύλακες μου. Επίσης απαίτησαν από αυτόν να ανοίξει μια Στρατιωτική Ακαδημία».

Σύμφωνα με τον Καντάφι : «Οι γυναίκες πρέπει να εκπαιδεύονται στην μάχη, ώστε να μην είναι εύκολη λεία, για τους εχθρούς τους». Πολλές από τις γυναίκες φρουρούς και τις «επαναστατικές καλόγριες» (γυναίκες που έχουν αφιερώσει τις ζωές τους στα ιδανικά της επαναστάσεως του 1969) λένε ότι ποτέ δεν θα παντρευτούν. Αντί για αυτό διάλεξαν να αφιερώσουν τις ζωές τους στην προστασία του άνδρα «που μας έδωσε την ελευθερία και μας έκανε μοναδικές στον Αραβικό κόσμο» σύμφωνα με την Naima Sagiar μια επαναστατική καλόγρια από το 1977.

«Στην Λιβύη οι γυναίκες έχουν τα καλύτερα και από τους δύο κόσμους» είπε ο Καντάφι. Μπορούν να διατηρούν την θυληκοτητά τους, επιπλέον μπορούν να διαλέξουν ΜΟΝΕΣ τους, όποια καριέρα θέλουν. Κάθε Λίβυα μπορεί να μάθει να πετάει, ένα μαχητικό MiG, να γίνει αξιωματικός η χειρούργος εγκεφάλου.

Μετά την συνέντευξη είχα την ευκαιρία να μιλήσω στην Fatia, μια ψηλή, όμορφη γυναίκα 27 ετών, με δραματικό make-up ματιών. Την ρώτησα γιατί δεν ήθελε να γίνει πιλότος μαχητικού αεροσκάφους, αλλά σωματοφύλακας. «Χωρίς τον ηγέτη μας, οι γυναίκες στην Λιβύη δεν θα ήταν τίποτα»«Μας έδωσε ζωή. Είμαι έτοιμη να πεθάνω για αυτόν. Είναι πατέρας, αδελφός και φίλος τον οποίο μπορείς να εμπιστευτείς.» απάντησε.

© Vancouver Sun στην The Vancouver Sun

tripoli.highrise.night thumb Γιαυτό Πολεμούν Τον Gaddafi !tripoli.corinthia.hotel thumb Γιαυτό Πολεμούν Τον Gaddafi !

Απόσπασμα από άρθρο που έγραψε τον Φεβρουάριο η Raelyan Allan του Rumor Mill News με τίτλο

Η Λιβύη – Η Φατρία Δυο – Η Μοναρχία – Το Παιδοφιλικό Εμπόριο της Νέας Τάξεως Πραγμάτων – Αρχαία τεχνολογία

Ο σύζυγος της Gunther Russbacher όταν ζούσε, πριν ουσιαστικά δολοφονηθεί έμμεσα από την κυβέρνηση, της είπε για τον Καντάφι. Δεν ήταν αυτό που τον έκαναν να φαίνεται στην Δύση. Είχε πει ότι δεν έπαιζε με το FED. (Ο Gunther χρησιμοποιούσε αυτόν τον όρο για το Federal Reserve … τους ιδιοκτήτες του … και την Παγκόσμια συνωμοσία για το σκλάβωμα της ανθρωπότητας. Το Federal Reserve δεν είναι μέρος της κυβερνήσεως … αλλά μέρος μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας, που βιάζει και λεηλατεί τα κυρίαρχα κράτη … σκοτώνοντας τους ηγέτες τους και κλέβοντας ότι έχει αξία.)

Ξαναγυρίζοντας στον συνταγματάρχη Khaddafy (σύμφωνα με τον Gunther αυτός είναι ο σωστός τρόπος προφοράς.) Επίσης της είπε υπάρχουν επτά πυραμίδες κάτω από την άμμο στην Λιβύη. Επίσης ότι ο Khaddafy τοποθετήθηκε εκεί από την Φατρία Δύο … για να φυλάει τις πυραμίδες και να κρατά μακριά τους ανθρώπους του Federal Reserve από την τεχνολογία και τους θησαυρούς που βρίσκονται μέσα. Τα οποία είναι πέρα από την κατανόηση μας.

Ο Khaddafy καθώς και ο Gunther ήταν μέλη μιας ομάδος που ονομάζονταν Pedophile Eradication Team. (PET), το οποίο δεν υπάρχει πλέον. Ο Gunther είχε άδεια να σκοτώνει “License to Kill” για όλους τους παιδόφιλους. Ο συνταγματάρχης βοηθούσε το πρόγραμμα ΡΕΤ με κάθε τρόπο που μπορούσε, γιατί επίσης μισεί τους παιδόφιλους. Ακόμη και σαν ηγέτης της επαναστάσεως επί πολλά χρόνια έπαιρνε μέρος στις επιχειρήσεις. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που όταν μιλά μοιάζει με τρελός, από τα πολλά τραύματα που υπέστη, κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων.

Ο Khaddafy και οι στρατιωτικοί ανέτρεψαν τον βασιλιά Idris, γιατί ο βασιλιάς περιτριγυρίζονταν από πολλά νεαρά αγόρια και ακόμη επέτρεπε στους Ευρωπαίους φίλους του να παίρνουν μερικά από αυτά μαζί τους. Οι φίλοι του ήταν μερικοί από τους πιο κακούς ανθρώπους στον κόσμο.

Όσον αφορά την πτώση της πτήσεως PanAm 103, ο Gunther είπε ότι έγινε από μια Παλαιστινιακή ομάδα με την βοήθεια της πλευράς της CIA των Wall Street/City of London … την ομάδα που ο Gunther αποκαλούσε Φατρία Ένα. Το Ιράν είχε πληρώσει τους Παλαιστίνιους/ Κομμουνιστές/Τρομοκράτες να βάλουν βόμβα σε ένα Αμερικανικό αεροπλάνο ως εκδίκηση για την κατάρριψη του Ιρανικού Airbus από το Αμερικανικό Ναυτικό. Αυτό ήταν κοινό μυστικό στην κοινότητα των ερευνητών. Τώρα αυτό … δεν συζητιέται ποτέ.

Η σχέση του με τον Berlusconi οφείλεται στο ότι και αυτός ανήκει στην Φατρία Δύο.

Επίσης ο Khaddafy έθεσε ως όριο ενηλικιώσεως στις γυναίκες τα 20 χρόνια… το οποίο σήμαινε ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να παντρευτούν πριν τα είκοσι. Έτσι αποκλείονται οι γάμοι κοριτσιών 8 ετών με εξηντάρηδες η εβδομηντάρηδες.

Οι πράκτορες του στέμματος της Αγγλίας δουλεύουν υπερωρίες για να μην γίνει η οικονομική /πολιτική αλλαγή που ετοίμαζε η Φατρία Δυο για τον Απρίλιο Μάρτιο 2011, και πιστεύουν ότι τα μυστικά των αντικειμένων στις θαμμένες πυραμίδες θα τους βοηθήσουν να κερδίσουν την ομάδα που τους καταστρέφει.

Κάποια πράγματα είναι σίγουρα σύμφωνα με την αρθογράφο.

  1. Τα ΜΜΕ δεν θα μας πουν ποτέ την αλήθεια για τον Khaddafy.

  2. Το City of London είναι πίσω από τις ταραχές.

  3. Η Αλ Κάιντα και η Μουσουλμανική αδελφότητα αμφότερες δουλεύουν για το City of London.

  4. Το City of London κοντεύει να καταρρεύσει.

Mawada thumb Γιαυτό Πολεμούν Τον Gaddafi !

Οι Άγνωστες Πηγές Νερού της Λιβύης

Η 1η Σεπτεμβρίου 2010 σημείωσε την επέτειο του ανοίγματος της τελικής φάσης του Λιβυκού Great Man-Made River Project. Είναι κάτι ουσιαστικά άγνωστο στην Δύση και ξεπερνά τα μεγαλύτερα αναπτυξιακά έργα. Η Δύση αρνείται να αναγνωρίσει ότι μια μικρή χώρα με πληθυσμό περίπου τέσσερα εκατομμύρια, μπορεί να κατασκευάσει κάτι τόσο μεγάλο χωρίς να δανεισθεί ούτε σεντς από τους διεθνείς τραπεζίτες. Στην Λιβύη υπάρχουν τέσσερες υπόγειες λεκάνες νερού στις Kufra, Sirt, Morzuk και την Hamada. Συνολικού όγκου 35.000 κυβικών χιλιομέτρων. Αυτές οι αποθήκες νερού παρέχουν απεριόριστα ποσά νερού στους Λίβυους.

Το σύστημα αποτελείται από ένα δίκτυο σωλήνων (εικόνα 1η) που είναι θαμμένο βαθειά υπόγεια στην έρημο, για να εξουδετερώσει την εξάτμιση. Όλα τα υλικά κατασκευάστηκαν και σχεδιάστηκαν τοπικά. Το υπόγειο νερό αντλείται από 270 πηγάδια βάθους εκατοντάδων μέτρων μέσα στα ρεζερβουάρ. Το κόστος ενός κυβικού μέτρου νερού είναι 35 σεντς του δολαρίου έναντι 3,75 του αφαλατομένου νερού. Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι το νερό ισούται με την ροή 200 ετών του ποταμού Νείλου.

Ο σκοπός του σχεδίου αυτού είναι να κάνει την Λιβύη έναν αγροτικό παράδεισο παραγωγής τροφής, με τρόφιμα και νερό αρκετά ώστε να τα μοιραστεί με τις γειτονικές χώρες.

Αυτάρκεια; Απαγορεύεται Απολύτως από τους τραπεζίτες.

Ο αγωγός της Λιβύης, θεωρείται το όγδοο θαύμα...!!

Σκεφθείτε η Ελλάδα με υπερδιπλάσιο πληθυσμό τι κάνει; Πίνει φραπέ, μυξοκλαίει και ψηφίζει!!!

3 thumb1 Γιαυτό Πολεμούν Τον Gaddafi !

Διάβασε για τις δύο φατρίες που κυβερνούν τον πλανήτη Α”και Β”



Του Δαμιανού Βασιλειάδη εκπαιδευτικού
Πολλοί αναλυτές, αναφερόμενοι στην ακατανόητη πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μιλούν για ανεπάρκεια, για λάθη, για παραλήψεις, για ανικανότητα κ.λπ., θεωρώντας ότι η πολιτική που ακολουθεί ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν έχει σχέση με μια συνειδητή πολιτική σχεδιασμένης υποτέλειας και εξυπηρέτησης συμφερόντων που αποφασίζονται από εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας και κυρίως από την «φίλη και σύμμαχο» Αμερική.

Βασικά πρόκειται για την εφαρμογή συγκεκριμένων εντολών που στο παρόν στάδιο αλληλοσυγκρούονται μεταξύ τους. Εξ’ ου και το δίλημμα του πρωθυπουργού.

Για να το διατυπώσουμε απλά και κατανοητά. Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση, εξαπατώντας συνειδητά τον ελληνικό λαό, για να εφαρμόσει τα γεωστρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ, με στόχο τον πλήρη έλεγχό της. Ο έλεγχος αυτός είναι δυνατός μόνο, αν η Ελλάδα γίνει προτεκτοράτο της περιφερειακής ιμπεριαλιστικής δύναμης που ακούει στο όνομα Νέο – Οθωμανική Τουρκία.

Η πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση στην οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό, την άμυνα, το μεταναστευτικό, την εξωτερική πολιτική και σε οποιοδήποτε άλλο τομέα, κυρίως απέναντι στην Τουρκία, υπηρετεί αυτόν τον στρατηγικό στόχο. Το σχέδιο αυτό υλοποιείται σταδιακά και μελετημένα ώστε να μη γίνει απόλυτα συνείδηση από τους Έλληνες «Νεοραγιάδες», που η διαφθορά, που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, έχει αλλοτριώσει. Η αλλοτρίωση αυτή οφείλεται φυσικά στην καταναλωτική «αποκτήνωση» του Έλληνα που προώθησαν οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις με δανεικά.

Προέκυψε ωστόσο στο μεταξύ ένα πρόβλημα που αφορά τις σχέσεις μας με το Ισραήλ. Φαίνεται ότι το εβραϊκό λόμπι, που διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, δεν είναι απόλυτα σύμφωνο με αυτήν την εξέλιξη, ύστερα από τη διένεξη του Ισραήλ με την Τουρκία και κυρίως με την ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ΑΟΖ που συνορεύει με αυτήν της Κύπρου.

Το Ισραήλ, δεν είναι διατεθειμένο να αποκλειστεί τελείως από ισλαμικές χώρες, όπως το επιδιώκει η Τουρκία. Είναι επιπλέον σε θέση να επιβάλει τη θέλησή του, γιατί αποτελεί την μεγαλύτερη περιφερειακή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αν η Ελλάδα δεν εξασφαλίσει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο και κατ’ επέκταση με το Ισραήλ, ο κίνδυνος να αποκοπεί το Ισραήλ από την Δύση γίνεται πραγματικότητα. Εκτός από την Ελλάδα, το Ισραήλ είναι κυκλωμένο από ισλαμικά κράτη. Γι’ αυτό και εξέφρασε σαφώς την πρόθεση να αναγνωρίσει την ΑΟΖ της Ελλάδας, που σημαίνει ότι έμπρακτα αναγνωρίζει ΑΟΖ και στο Καστελόριζο.

Εδώ λοιπόν εντοπίζεται το δίλημμα του Γιώργου Παπανδρέου, που προς το παρόν παραμένει σε εκκρεμότητα, απ’ ότι δείχνουν τα γεγονότα. Σε ποιον αφέντη να υποκύψει και ποιον από τους δυο να ικανοποιήσει.

Ποια πολιτική θα ακολουθήσει ο ίδιος; Θα υποταχθεί πλήρως στις εντολές της Τουρκίας κάτω από την πίεση της Αμερικής ή θα ενδώσει στις εντολές του εβραϊκού λόμπι, που δεν θέλει με κανένα τρόπο να αποκοπεί το Ισραήλ από την επαφή του με την Ευρώπη;

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι τελικά θα γίνει κάποιος συγκερασμός. Η πολιτική υπαγωγής μας στην επιτήρηση της Άγκυρας και του φίλου του Γιώργου Ερντογάν θα συνεχιστεί, εκτός από την περίπτωση της ΑΟΖ που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Ισραήλ.
Το Ισραήλ δεν θα έχει αντίρρηση στη στρατηγική των ΗΠΑ, εκτός από το θέμα της ΑΟΖ Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας, που θα κατοχυρώνει την εξυπηρέτηση της δικής του πολιτικής.

Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται μέσω του ελέγχου της Ελλάδας από την Τουρκία, να αποκλείσουν οποιανδήποτε προσέγγιση της με τη Ρωσία, όπως επιχειρήθηκε π.χ. από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με τον αγωγό Νοβοροσίσκ – Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, με τα ήδη γνωστά αποτελέσματα.

Τελικά είμαι της γνώμης ότι το Ισραήλ, δηλαδή το εβραϊκό λόμπι, σ’ αυτό αποκλειστικά το θέμα θα επιβάλει τη θέλησή του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και φυσικά έμμεσα ή άμεσα και στην Ελλάδα.

Έτσι θα λύσει ο Γιώργος Παπανδρέου το γρίφο. Θα υποταχθεί τόσο στον Ερντογάν όσο και στον Νετανιάχου.

Επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, αν όλα αυτά τα σχέδια θα τύχουν εφαρμογής. Η αφύπνισή του από τον λήθαργο και η ενεργοποίησή του ίσως αποτρέψουν μια εθνική καταστροφή που βρίσκεται στα πρόθυρα.

Η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών αποτελεί μια ρεαλιστική ελπίδα, γιατί δεν φαίνονται στον ορίζοντα άλλες δυνάμεις, που είναι πρόθυμες και έχουν τη θέληση, να αντιπαραταχθούν και ακυρώσουν αυτά τα καταστρεπτικά για την πατρίδα μας σχέδια.

1. Βλ. και άρθρα μου σχετικά με το θέμα στο ιστολόγιό μου: www.damonpontos.gr. Κυρίως το άρθρο: «Ισραήλ – Τουρκία: Δαβίδ εναντίον Γολιάθ».

Η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει νέα δυναμική στις εξεγέρσεις στη Μέση Ανατολή
Ο κύβος ερρίφθη στο πάρα πέντε. Ρόλο καταλύτη έπαιξε η Γαλλία, αλλά τη ζυγαριά έγειρε η στάση του Αραβικού Συνδέσμου. Ο ορατός κίνδυνος η λιβυκή επανάσταση να πνιγεί στο αίμα λειτούργησε ως καταλύτης για να ανάψει το Συμβούλιο Ασφαλείας το «πράσινο φως» στη λήψη στρατιωτικών μέτρων.

Οταν διαπίστωσε ότι ακόμα και εντός του ΝΑΤΟ υπήρχαν επιφυλάξεις για την εφαρμογή Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων, ο Καντάφι χρησιμοποίησε όλα τα οπλικά συστήματα που έχει στη διάθεσή του. Η διαφορά στρατιωτικού δυναμικού είναι καταλυτική. Οι κυβερνητικές δυνάμεις όχι μόνον αναχαίτισαν την προέλαση των επαναστατών προς την Τρίπολη, αλλά και πέρασαν στην αντεπίθεση, απειλώντας τη Βεγγάζη.

Η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, όμως, ανέτρεψε τα δεδομένα. Αντιμέτωπος με μία δυτική επίθεση, ο Καντάφι έσπευσε να κηρύξει κατάπαυση του πυρός. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, όμως, ένας συμβιβασμός μοιάζει απίθανος. Ούτε οι επαναστάτες ούτε η Δύση δείχνουν διατεθειμένοι να αποδεχθούν οτιδήποτε λιγότερο από την απομάκρυνση του Καντάφι από την εξουσία.

Ο αραβικός κόσμος βιώνει ένα τρίτο επαναστατικό κύμα. Το πρώτο ήταν το κύμα του αραβικού εθνικισμού, που αναπτύχθηκε σε αντίθεση προς την αποικιοκρατία και γέννησε τα νασερικού τύπου καθεστώτα. Ο εκφυλισμός, η διολίσθηση στη διαφθορά, σε συνδυασμό με την ανικανότητά τους να επιλύσουν προβλήματα ανάπτυξης και στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης γέννησαν το δεύτερο κύμα. Τα ισλαμικά κινήματα βρήκαν νέα ακροατήρια και εισέβαλαν στην πολιτική σκηνή.

Το τρίτο κύμα έχει τη μορφή αυθόρμητων, ιδεολογικά πολύχρωμων και πολιτικά αδέσποτων λαϊκών εξεγέρσεων, οι οποίες κυοφορήθηκαν ως αποτέλεσμα δύο παραγόντων: Πρώτον, της διεθνούς οικονομικής κρίσης, που σε συνδυασμό με την υιοθέτηση μέτρων οικονομικού φιλελευθερισμού από τα αραβικά καθεστώτα, όξυνε τη φτώχεια. Δεύτερον, των νέων οριζόντων, που το Αλ Τζαζίρα και το Διαδίκτυο άνοιξαν στις παραδοσιακές αραβικές κοινωνίες, τροφοδοτώντας το διάχυτο αίτημα για ελευθερία κυρίως στη νεολαία. Ηταν ζήτημα χρόνου και τύχης ο εύφλεκτος «κάμπος» να πάρει φωτιά. Οταν η εξέγερση στην Τυνησία ανέτρεψε τον Μπεν Αλι, ήταν αναπόφευκτο να προκαλέσει ντόμινο.

Ολα τα αραβικά καθεστώτα είναι περισσότερο ή λιγότερο αυταρχικά, αλλά η δομή και κυρίως οι εξαρτήσεις διαφέρουν. Με άλλα λόγια, υπάρχει κοινός παρονομαστής, αλλά και σοβαρές διαφοροποιήσεις. Η κυβέρνηση Ομπάμα φοβάται μήπως χαθεί ο έλεγχος, αλλά έχει συνείδηση ότι τα καθεστώτα αυτά έχουν κλείσει τον ιστορικό κύκλο τους. Γι’ αυτό και επεδίωξε την ταχύτατη και ελεγχόμενη μετεξέλιξή τους με εγγυητή τις τοπικές ένοπλες δυνάμεις, στις οποίες ασκεί επιρροή. Στο πλαίσιο αυτό, η Ουάσιγκτον απέτρεψε τη μαζική χρήση στρατιωτικής βίας εναντίον των διαδηλωτών και θυσίασε τις προσόψεις (τον Μπεν Αλι και τον Μουμπάρακ) για να διασώσει τον πυρήνα των καθεστώτων.

Η περίπτωση της Λιβύης είναι διαφορετική. Ο Καντάφι δέχθηκε τις απαιτήσεις της Δύσης, αλλά δεν την άφησε να διεισδύσει στους μηχανισμούς του καθεστώτος του. Με άλλα λόγια, δεν υπήρχε εσωτερικός παράγοντας, που να τον εμποδίσει να χρησιμοποιήσει τους πραιτωριανούς του. Αυτός ήταν ο λόγος, που η εξέγερση μετατράπηκε γρήγορα σε εμφύλια ένοπλη σύγκρουση.

Η ανατροπή του καθεστώτος αναμένεται να έχει επιπτώσεις σ’ ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Θα προσδώσει μία νέα δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις. Με τον ίδιο τρόπο που απειλεί το αντιαμερικανικό καθεστώς Ασαντ στη Συρία, απειλεί και τα φιλοαμερικανικά καθεστώτα του Κόλπου. Τα καθεστώτα στο Μπαχρέιν και στην Υεμένη ήδη κλυδωνίζονται. Είναι αξιοσημείωτο ότι παραλλήλως με το αίτημα για ελευθερία και δημοκρατία, στην εξέγερση έχει υπεισέλθει και η αντίθεση σουνιτών -σιιτών, η οποία, εκτός από θρησκευτικό, εκεί έχει και κοινωνικοταξικό χαρακτήρα.

Τίποτα δεν αποκλείει ότι η πυρκαγιά θα εξαπλωθεί και στην υπερσυντηρητική Σαουδική Αραβία, με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και για τη διεθνή οικονομία, λόγω πετρελαίου. Οι Αμερικανοί δεν το αγνοούν, αλλά ξεπέρασαν τις επιφυλάξεις τους, ελπίζοντας ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις στον Κόλπο και στο τέλος θα εξέλθουν με αυξημένη επιρροή.

Καθοριστικό ρόλο διεκδικεί και η Άγκυρα. Ο Ερντογάν «πουλάει» στους Δυτικούς τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να του αναθέσουν την «εργολαβία» με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Αραβες και βολεύει τη Δύση. Το διπλωματικό αυτό εγχείρημα δεν προσκρούει μόνο στην αντίθεση του Ισραήλ. Προσκρούει και στο γεγονός ότι η κυβέρνηση Ερντογάν επέλεξε να στηρίξει εμμέσως πλην σαφώς τον Καντάφι.

Εάν τελικώς αυτός ανατραπεί και στη συνέχεια πέσει και το καθεστώς Ασαντ, η Τουρκία θα χάσει πόντους στη γεωπολιτική σκακιέρα.
  • Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα πραγματοποιείται "μάχη" στελεχών της κυβέρνησης προκειμένου να ικανοποιήσει τα ρατσιστικά συναισθήματα συγκεκριμένων κύκλων εναντίον της Ορθοδοξίας.
  • Η κυβέρνηση Παπανδρέου θα συμμορφωθεί με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο;
  • Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος θα αποφασίσει να υπερασπιστεί το δίκαιο που προκύπτει και από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου;
  • Η Ελληνική Δικαιοσύνη θα συμμορφωθεί με την απόφαση ή οι Έλληνες πολίτες δεν έχουν πλέον ανθρώπινα δικαιώματα;

Η παρουσία του σταυρού σε αίθουσες σχολείου δεν συνιστά παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απεφάνθη την Παρασκευή το Τμήμα Ευρείας Συνθέσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο.

Το Δικαστήριο του Στρασβούργου εκτιμά πλέον ότι ο Εσταυρωμένος μπορεί να παραμείνει στις σχολικές αίθουσες, εφόσον έτσι κρίνει η εθνική νομοθεσία. Αντιθέτως το 2009 το Δικαστήριο είχε δικαιώσει μία Ιταλίδα, η οποία είχε προσφύγει στη δικαιοσύνη υποστηρίζοντας ότι ενοχλείται από τη θέα και μόνο του σταυρού σε μία σχολική αίθουσα.

Η απόφαση εκείνη είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Η Ιταλία άσκησε έφεση με την υποστήριξη άλλων δέκα ευρωπαϊκών χωρών και πολλών θρησκευτικών οργανώσεων και ζήτησε να εκδικασθεί η υπόθεση από το Τμήμα Ευρείας Συνθέσεως του Δικαστηρίου. Η οποία και απεφάνθη ότι η παρουσία ή όχι θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσια σχολεία εναπόκειται στην κρίση του κάθε κράτους-μέλους στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Απόφαση-σταθμός του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου
Το ζήτημα απασχολεί τη Γερμανία εδώ και πολλά χρόνια. Το 1995, σε μία εξίσου διαμφισβητούμενη απόφαση, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης είχε κρίνει ότι οι σταυροί δεν έχουν θέση στα σχολεία – στη θεωρία. Στην πράξη όμως η βαθύτατα καθολική Βαυαρία ακολούθησε τον δικό της δρόμο: εκεί οι σταυροί παρέμειναν και απομακρύνονταν από τη σχολική αίθουσα μόνο εφόσον ο έχων έννομο συμφέρον το ζητούσε ρητώς και προσφεύγοντας στη δικαιοσύνη.

Στην πραγματικότητα δεν είναι εύκολο να ορίσει κανείς τι ακριβώς εκδικάστηκε στο Στρασβούργο; Ήταν ένα βαθύτερο ζήτημα θρησκευτικής πίστης και ηθικής; Ή μήπως επρόκειτο για τον επανακαθορισμό των σχέσεων ανάμεσα στην κοσμική εξουσία και στη θρησκεία; Το Δικαστήριο του Στρασβούργου δεν θα μπορούσε να δώσει απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα. Αποστολή του είναι να εκδίδει αποφάσεις κατά περίπτωση.

Ο σταυρός ως στοιχείο της εθνικής ταυτότητας
Στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε ενώπιών του την προσφυγή μίας άθεης Ιταλίδας από μία μικρή πόλη κοντά στην Πάδουα, η οποία υποστήριζε ότι απειλείται η ψυχική υγεία και ευεξία του γιου της μόνο και μόνο με τη θέα του σταυρού μέσα σε μία σχολική αίθουσα. Το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της χώρας είχε αντιτείνει ότι στην Ιταλία ο σταυρός δεν έχει μόνο θρησκευτική διάσταση, αλλά αποτελεί και στοιχείο της εθνικής ταυτότητας, γι αυτό και δεν μπορεί παρά να έχει θέση σε ένα δημόσιο σχολείο.

Μάλλον ευάλωτη ήταν αυτή η επιχειρηματολογία των Ιταλών δικαστών, οι οποίοι δεν θέλησαν να δουν τον σταυρό ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή το θεμελιώδες σύμβολο πίστεως για τη χριστιανική θρησκεία. Αυτό ακριβώς επεσήμαναν οι δικαστές όταν η ενάγουσα έφτασε στο Στρασβούργο, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η παρουσία του σταυρού παραβιάζει το δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία, επομένως αντίκειται στην Ευρωπαϊκή Συνθήκη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η απόφαση προκάλεσε αισθήματα οργής σε εκατομμύρια χριστιανούς στην Ιταλία, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, με αποτέλεσμα να αναθεωρηθεί τελικά την περασμένη Παρασκευή.

Του Γιάννου Χαραλαμπίδη
Δρ Διεθνών Σχέσεων

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στηρίζονται μεν κατά καιρούς στη ρητορική της καλής θελήσεως, όμως, αληθές είναι ότι πρόκειται για μια διαχρονική βεντέτα, που ξεκινά από το 1071, όταν οι Σελτζούκοι Τούρκοι κέρδισαν στη μάχη του Ματζικέρτ τους Βυζαντινούς. Και έκτοτε έχουν παρεμβληθεί πόλεμοι, σφαγές και γενοκτονίες, που δημιούργησαν αρνητικά στερεότυπα και εχθρότητες, που δεν μπορούν να σβήσουν από τη μια μέρα στην άλλη, ειδικά όταν η Τουρκία συνεχίζει να κατέχει το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας και να επιμένει στην αναθεωρητική της πολιτική όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά στο Αιγαίο και στη Θράκη.

Σήμερα οι ελληνοτουρκικές σχέσεις κινούνται στα εξής επίπεδα:

Πρώτο, το ζήτημα των μουσουλμάνων της δυτικής Θράκης και η επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης, καθώς τα προβλήματα της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, τα οποία η Τουρκία, πλην της Χάλκης, τα έχει επιλύσει μονομερώς με την πρακτική των διωγμών. Με αποτέλεσμα να παραμείνουν στην Πόλη, στην Ίμβρο και στην Τενέδο υπολείμματα πληθυσμών.

Από την άλλη, στο θέμα της Δ. Θράκης, η Τουρκία επιμένει στη μετατροπή της μειονότητας από μουσουλμανική σε τουρκική. Μια εξέλιξη που θα ανοίξει την πύλη στην κυπροποίηση της δυτικής Θράκης. Δεύτερο, το κυπριακό πρόβλημα. Μπορεί μεν η Κυπριακή Δημοκρατία να είναι ανεξάρτητο κράτος και μέλος της Ε.Ε., όμως, εκεί υπάρχουν 800 χιλιάδες Έλληνες τους οποίους εγγυήθηκε νομικά η Ελλάδα, εξού και είναι εγγυήτρια δύναμη, ενώ, ταυτοχρόνως, έχει και πολιτική και ηθική και πάσης άλλης φύσεως υποχρέωση.

Άλλωστε, το τραπεζικό και χρηματιστηριακό σύστημα των δυο χωρών είναι αρρήκτως συνδεδεμένο. Συνεπώς, υπάρχουν και οικονομικά συμφέροντα για την Ελλάδα, που διακυβεύονται στην Κύπρο. Και αντιστρόφως.

Κλασικό συναφές παράδειγμα είναι και το ζήτημα της ενέργειας. Επί τούτου υπάρχουν οι συνθήκες για τη δημιουργία στρατηγικής συνεργασίας Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας, στη βάση της κατασκευή ενός αγωγού για το φυσικό αέριο προς την Ευρώπη. Γι’ αυτό, άλλωστε, την περασμένη Δευτέρα και Τρίτη ο Πρόεδρος Χριστόφιας επισκέφθηκε επισήμως το Ισραήλ.
Τρίτο, τα προβλήματα στο Αιγαίο, που είναι συναφή με ζητήματα της υφαλοκρηπίδας, της κυριαρχίας και των πετρελαίων. Σε αυτό το σκηνικό εμπίπτουν:

α. Οι σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας με το ΝΑΤΟ και τους στρατηγικούς του σχεδιασμούς. Στην τελευταία μεγάλη Σύνοδο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στις 20 με 21 Νοεμβρίου του 2010, όταν είχε καθοριστεί το νέο στρατηγικό Δόγμα του ΝΑΤΟ με την εγκατάσταση της νέας αντιπυραυλικής ασπίδας, η Τουρκία ήθελε να θέσει υπό το δικό της επιχειρησιακό έλεγχο όλο το Αιγαίο, ώς τα όρια που θα αναλάβουν οι Βρετανοί, λόγω των βάσεών τους στην Κύπρο. Το πρόβλημα του εναέριου χώρο ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50, όταν η Ελλάδα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ είχε καθορίσει τον εναέριό της χώρο στα 10 και όχι στα 6 ναυτικά μίλα. Πράγμα που αμφισβητεί η Τουρκία και προχωρεί σε συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου. Άλλωστε, και το κυπριακό πρόβλημα είναι ενταγμένο αφενός στην αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας. Δηλαδή, η Άγκυρα επιδιώκει να αλλάξει το νομικό, πολιτικό και στρατηγικό καθεστώς, που επικρατούσε ώς το 1973 από τα Βαλκάνια ώς την Κύπρο. Τώρα ειδικά, η πολιτική της αυτή κινείται προς την επίτευξη δυο στόχων:
Ο ένας αφορά στην εδραίωσή της ως περιφερειακής δύναμης και στην πλήρη φινλανδοποίηση της Ελλάδας και της Κύπρου, και ο δεύτερος αφορά στη συναφή με όλα αυτά θεωρία Νταβότουγλου περί νεο-Οθωμανισμού.

β. Το τουρκικό «casus -belli», εάν η Ελλάδα προχωρήσει στην επέκταση των χωρικών της υδάτων από 6 σε 12 ναυτικά μίλια, όπως μπορεί να το πράξει επί τη βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

γ. Το ζήτημα των αποθεμάτων φυσικού αερίου στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου και πιθανόν στην περιοχή του Καστελόριζου. Η Ελλάδα δεν προχωρεί στον καθορισμό της δικής της ΑΟΖ στο Καστελόριζο διότι θέτει βέτο η Τουρκία, η οποία δεν θέλει να ενωθεί η ΑΟΖ της Ελλάδας με εκείνη της Κύπρου. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η Άγκυρα δεν θα έχει πρόσβαση προς την ΑΟΖ της Αιγύπτου. Επιπροσθέτως δε, θα ενωθούν οι ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδας. Αυτή είναι η νέα διάσταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, στην οποία, όμως, εμπλέκεται το Ισραήλ, το οποίο έχει, ήδη, καθορίσει τη δική του ΑΟΖ με την Κύπρο και τελεί σε αντιπαράθεση με την Άγκυρα, καθότι το Ισραήλ θεωρεί την Τουρκία πλέον ως ανταγωνιστική περιφερειακή δύναμη, ενώ ταυτοχρόνως γνωρίζει ότι η μοναδική του διέξοδος είναι μέσω Κύπρου προς την Ελλάδα και την Ευρώπη.

ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ μεγάλο ζήτημα που απασχολεί τις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε. Ελλάδα και Κύπρος είχαν επενδύσει πολλά επί του θέματος αυτού. Και είναι ακόμη σε ισχύ η θέση ότι: Χωρίς τη λύση του Κυπριακού δεν εντάσσεται η Τουρκία στην Ε.Ε. Βεβαίως, η Άγκυρα ουδόλως βιάζεται να λύσει το Κυπριακό, εφόσον οι ηγέτιδες χώρες της Ε.Ε., όπως είναι Γαλλία και Γερμανία, ουδόλως βιάζονται να την εντάξουν ως πλήρες κράτος μέλος της Ε.Ε. Μάλιστα, η Γαλλία κρατά παγωμένο το κεφάλαιο 12 για την κοινή νομισματική πολιτική, διότι, κατά το γαλλικό ισχυρισμό, εάν ανοίξει και κλείσει το εν λόγω κεφάλαιο, προδικάζεται η πλήρης ένταξη της Τουρκίας. Και αυτό δεν το επιθυμεί η Γαλλία, η οποία υποστηρίζει την ειδική σχέση.

Βεβαίως, δεν υπάρχει προηγούμενο στο ζήτημα της ειδικής σχέσης. Κανείς δεν είναι σε θέση να πει νομικώς πού θα στέκεται η Τουρκία στην ειδική της σχέση με την Ε.Ε. Σίγουρο είναι ότι Γαλλία και Γερμανία δεν θέλουν να μοιράζονται τις εξουσίες και την παγκόσμια ισχύ, που έχουν σήμερα, με την Τουρκία. Η απόκτηση ισχύος από την Τουρκία και δη περιφερειακής δύναμης:

  1. Αυξάνει τη δορυφοροποίηση της Ελλάδας και της Κύπρου, και τις πιθανότητες επίλυσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων όπως η Άγκυρα στοχεύει. Είναι, δε, δυνατό η Γαλλία να δώσει στην Τουρκία ως αντάλλαγμα της ειδικής σχέσης, το Κυπριακό και το Αιγαίο.
  2. Μειώνει τις πιθανότητες για την πλήρη ένταξή της στην ΕΕ ως ισότιμο κράτος. Και μειώνει τις πιθανότητες λύσης των προβλημάτων στο Αιγαίο και στην Κύπρο, εφόσον η Άγκυρα δεν θα πάρει το αντάλλαγμα, την πλήρη ένταξη. Εκτός και αν της δοθεί ειδική σχέση με την Κύπρο για αντάλλαγμα. Υπό αυτές λοιπόν τις συνθήκες, η πολιτική των Αθηνών και της Λευκωσίας έχει εμπλουτιστεί με την εξής θέση: Η Τουρκία δεν θα εισπράξει ούτε ειδική σχέση, εκτός και αν λύσει το Κυπριακό.

ΕΠΕΙΔΗ περί ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. ο λόγος, θα πρέπει να επισημανθούν και τα ακόλουθα: Μέχρι στιγμής δεν έχει υποβληθεί, δημόσια τουλάχιστον, μια ολοκληρωμένη μελέτη, που να εξηγεί γιατί συμφέρει την Κύπρο και την Ελλάδα να ενταχθεί η Τουρκία στην Ε.Ε. Διότι, τελικά, στο πλαίσιο του παιχνιδιού της ισχύος, ενδέχεται η πλήρης ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. να προκαλέσει την οικονομική και στρατηγική εξάρτηση της Κύπρου και της Ελλάδας. Όταν φοβούνται οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί για την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., γιατί να μη φοβούνται η Κύπρος και η Ελλάδα, που είναι δίπλα της. Μια «εισβολή» Τούρκων με την ιδιότητα των Ευρωπαίων πολιτών, που θα είναι ικανοί να «πνίξουν» και την Ελλάδα και την Κύπρο.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι μόνο εάν θα εκδημοκρατικοποιηθεί ή όχι η Τουρκία, αλλά εάν θα εγκαταλείψει την επεκτατική και αναθεωρητική της πολιτική, προκειμένου να οδηγηθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στο σύνολό τους σε ένα διακανονισμό αμοιβαίου οφέλους. Γιατί τα λέμε αυτά; Διότι, από το 2003 επικράτησε μια άκρατη τουρκολαγνεία και ένας απίστευτος πολιτικός έρωτας προς το πρόσωπο του Ταγίπ Ερντογάν, «του εκσυγχρονιστή» και «προοδευτικού», που θα έθετε στο περιθώριο το στρατό και θα έφερνε έναν άλλον αέρα στην τουρκική εσωτερική και εξωτερική πολιτική, ώστε να επιλυθούν τα ελληνοτουρκικά προβλήματα στο σύνολό τους. Μάλιστα, τα ΜΜΕ στην Αθήνα τον αποκαλούσαν ως τον «Παπανδρέου της Τουρκίας»!

Τώρα αποδεικνύεται, τουλάχιστον ως προς τα ελληνοτουρκικά, άνθρακας ο θησαυρός. Ακόμη και αν ισχυριστεί κάποιος -πράγμα που ενδεχομένως να είναι ορθό- ότι ο Ερντογάν αφαίρεσε μερικώς από την Τουρκία το κουστούμι της στρατοκρατίας, από την άλλη, εξίσου ορθό είναι ότι ο ίδιος δεν φόρεσε ποτέ το κουστούμι της Ευρώπης. Παρά μόνο αυτό του νεο-οθωμανού...

Η Λιβύη αυτή τη φορά είναι το θύμα της νέας πλανητικής θηριωδίας. Μια πολεμική θηριωδία στα ίδια κλασσικά πρότυπα του χολιγουντιανού υπερθεάματος…

Τα αυτοκρατορικά κέντρα προπαγάνδας, οι δήμιοι του πλανήτη και οι πολύχρωμοι λακέδες τους σπεύδουν να επικαλύψουν και να εξωραΐσουν τον πολιτικό χαρακτήρα της πράξης, παρακάμπτοντας την ουσία και μετατοπίζοντας το όλο ζήτημα στο «δικτάτορα» και «αιμοσταγή» Καντάφι.

Το ανδρείκελο, ο πρωθυπουργός μας και κάποιοι άλλοι με τις ταμπέλες του «προοδευτικού» δηλώνουν και «ικανοποίηση» για την πολεμική επέμβαση κατά του Καντάφι, στο όνομα, όπως πάντα της σωτηρίας του λαού της Λιβύης!!!

Δεν χάνουν απλώς το δάσος πίσω από το δέντρο (αυτό ισχύει μόνο για τους «χρήσιμους ηλίθιους»), αλλά ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ανασύρουν τα επιλεγμένα «επιχειρήματα» από το οπλοστάσιο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας: Τα γνωστά περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και «απαλλαγής» του λαού της Λιβύης από το «σφαγέα» Καντάφι.

Το ίδιο έργο το έχουμε δει και στη Γιουγκοσλαβία, και στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν: Με διφορούμενα, στρεψοδικίες, δικολαβίες, «ουδετερότητες» (λογική των «ίσων αποστάσεων») και γλοιώδεις ηθικολογίες μετατοπίζουν το ζήτημα από τη νεοταξική κακουργία (το πλανητικό έγκλημα) στο «έγκλημα» των εθνικών δικτατόρων.

Έτσι συντάσσονται, οι «ευαίσθητοι της δημοκρατίας», ευθέως ή εμμέσως με τη Νέα Τάξη, στα μεγάλα εγκλήματα της ιμπεριαλιστικής πολεμικής κτηνωδίας.

Ας θυμηθούμε το τι έγινε με τους θηριώδεις ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς της Σερβίας. Οι νεοφιλελεύθεροι και οι «αριστεροί» σφουγγοκωλάριοι ήταν που με το δόλιο τέχνασμα των «ίσων αποστάσεων» («ούτε με το ΝΑΤΟ, ούτε με το Μιλόσεβιτς») ασχολιόντουσαν την ώρα που το ΝΑΤΟ μετέτρεπε τη Σερβία σε καπνίζοντα ερείπια με τα … «εγκλήματα» του «δικτάτορα» Μιλόσεβιτς.

Με τα ίδια σοφίσματα καθαγίαζαν τον ολοκληρωτικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά του Ιράκ (δύο φορές) και κατά του Αφγανιστάν. Με τα ίδια τενεκεδένια λεκτικά σχήματα εκβίαζαν τον κυπριακό λαό να πει ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν.

Το να ακροβατείς όμως ανάμεσα στη θηριώδη πλανητική ιμπεριαλιστική κακουργία και τους τοπικούς «δικτάτορες» μοιάζεις σαν να θέλεις να καθαρίσεις τους πολέμους από τους δικτάτορες και όχι την ανθρώπινη ιστορία από τον πόλεμο.

Το να ακροβατείς ανάμεσα στην πλανητική ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και τα «ειδικά» εγκλήματα των «εθνικών καθεστώτων», δεν εξισώνεις απλώς το γενικό με το ειδικό (το αίτιο με το αποτέλεσμα), αλλά απομονώνεις τα συγκεκριμένα «εθνικά ζητήματα» και τα καθιστάς ιδιαίτερα ηθικά προβλήματα, ανεξάρτητα από τα προβλήματα των γενικών ιμπεριαλιστικών συνθηκών που τα γεννούν, τα τρέφουν και τα αναπαράγουν.

Έτσι χάνεις το δάσος πίσω από το δέντρο και καθαγιάζεις το ιμπεριαλιστικό έγκλημα με εξισώσεις και αναθεματισμούς κατά των «συγκεκριμένων» εγχώριων εγκλημάτων.

Αυτή όμως η σχηματική λογική που ακροβατεί ανάμεσα στο γενικό και το ειδικό και που αντιπαραθέτει το ένα έγκλημα με το άλλο δεν έχει καμιά σχέση με τη διαλεκτική σκέψη.

Είναι η τυπική σκέψη των λογιστικών συμψηφισμών. Είναι ένα ιδιοτελές ιμπεριαλιστικό σόφισμα που συγκαλύπτει και επικαλύπτει το ουσιώδες: Τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου, τον πλανητικό ολοκληρωτισμό και τον εφιάλτη της νέας ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας.

Και είναι αυτό το ουσιώδες (δηλαδή ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του πολέμου και ο νέος αυτοκρατορικός φασισμός που επελαύνει), που καθορίζει την αγωνιστική θέση και όχι τα «συγκεκριμένα» περιστατικά, όπως οι «δικτάτορες» Μιλόσεβιτς ή Σαντάμ ή Καντάφι.

Το να μπερδεύουμε τη δικτατορία της Νέας Τάξης και την ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία με τα «εθνικά» δικτατορικά καθεστώτα όχι μόνο δεν κάνουμε κανένα αγώνα εναντίον της Νέας Τάξης, αλλά, ιδιοτελώς, εξωραΐζουμε τους διεθνείς γκάνγκστερ και τους εξισώνουμε (στην καλύτερη περίπτωση) με τα έθνη και τις χώρες που θέλουν να εξαφανίσουν ή με τα «ελαττώματα» των ηγετών τους.

Εξισώνουμε το θύμα με το θύτη και αθωώνουμε κυριολεκτικά το ιμπεριαλιστικό κράτος-δικτάτορα, μετατοπίζοντας το ζήτημα στον εθνικό δικτάτορα!!!

Ο Καντάφι είναι σαρξ εκ της σαρκός της διεθνούς ιμπεριαλιστικής κακουργίας, η τζίφρα τους σε εθνικό επίπεδο, όπως το δικό μας ανδρείκελο είναι η τζίφρα τους στην Ελλάδα.

Το να επικροτεί κανείς την πολεμική θηριωδία κατά της Λιβύης, με οποιοδήποτε πρόσχημα ή με το να μένει ουδέτερος, το γεγονός αυτό, πολιτικά σημαίνει ότι δικαιώνει και νομιμοποιεί την αποτρόπαια στρατηγική της Νέας Τάξης κατά των λαών. Δικαιώνει και νομιμοποιεί όλους τους μύθους και τα προπαγανδιστικά οχήματα του πλανητικού εγκλήματος.

Επικαλύπτει και αποκρύπτει ότι σήμερα, με ανθρωπιστικά προσχήματα, οι δήμιοι του πλανήτη έχουν κηρύξει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο κατά της ανθρωπότητας με στρατηγικό όπλο την «τρομοκρατία» και την πολεμική ισοπέδωση των εθνών και των λαών.

Το τι είναι ο Καντάφι είναι το δευτερεύον. Αλλά ό,τι και να είναι αυτό είναι υπόθεση του λαού της Λιβύης.

ΠΟΤΕ δεν μπορεί να δεχτούμε ως τιμωρούς και προστάτες των λαών τους διεθνείς γκάνγκστερ.

Αυτό το ουσιαστικό πραγματάκι διαφεύγει από από κάποιους που αυτοχαρακτηρίζονται «προοδευτικοί» και «αριστεροί».

Και όχι μόνο αυτό. Αλλά συγκαλύπτουν το έγκλημα του αυτοκρατορικού κράτους-δικτάτορα και τους εφιαλτικούς σχεδιασμούς του: Την πλανητική κατοχή της Λιβύης.

Οι διεθνείς φονιάδες δεν νοιάζονται ΔΙΟΛΟΥ για το λαό της Λιβύης. Κερδοσκοπούν πάνω στη διάσωση δήθεν του λαού και την απαλλαγή του από το «δαίμονα» Καντάφι, για να τον λεηλατήσουν ακόμα πιο άγρια και να μετατρέψουν τη Λιβύη σε καθαρό προτεκτοράτο τους.

Τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά των λαών και της ανθρωπότητας επενδύονται και χρωματίζονται πάντα με «φιλολογίες» και γλυκερές ηθικολογίες περί «δημοκρατίας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»…
Με κίτρινο οι βάσεις του ΝΑΤΟ που θα χρησιμοποιηθούν στην επίθεση Με κόκκινο η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων και οι στόχοι στην Λιβύη: Βάσεις αεροπορίας και ναυτικού σε Ghat – Sabha – Al Jufrah – Ghadames – Okba Bin Nafa - Misurata – Σύρτη

Οι «σωτήρες» φτάσανε με εμπλουτισμένα κουφέτα από τον ουρανό, φτάσανε με χαρούμενες κραυγές γιατί, λέει, θα σώσουνε και αυτόν το λαό,

Γέρνουν οι «βετεράνοι» το γρήγορο όχημά τους και σφυρίζοντας κάπως σαν δαιμονισμένοι, κάπως σαν βιαστικοί ώστε να ξεμπερδέψουν, να επιστρέψουν, να διηγηθούν στο μπαρ τις σκηνές τούτες, σκίζουν λοιπόν τον ουρανό, κάνουν ένα τέλειο στην τροχιά του ημικύκλιο κατεβαίνοντας και μόλις βρίσκονται πιο κοντά στη γη αφήνουν τα «δώρα» τους απόδειξη των καλών προθέσεων.

Σφυρίζοντας και κείνα ορμούν με λαχτάρα να βρουν τον προορισμό τους, όχι πάντα πάνω σε κάτι σαν τεθωρακισμένο, όχι πάντα σε κάτι που θα μοιάζει με πυροβόλο, όχι απαραίτητα, ίσως πάνω και σε κεφάλια ανθρώπων που κοιτάζουν μαρμαρωμένοι ψηλά, ενώ κάποιοι νομίζουν πως θα ξεφύγουν απ’ τη «σωτηρία», επειδή τρέχουν όπως ποτέ μέχρι τότε στη μίζερη ζωή τους. Είναι όμως δικιά τους και την απολαμβάνουν μέσα από μια κελεμπία, όχι απαραίτητα ξυπόλυτοι, όχι πάντα πεινασμένοι, αλλά είναι δικιά τους η ζωή, δεν τη χρωστούν παρά στη μάνα τους.

Ύστερα απομακρύνονται για να ξαναγυρίσουν τα χαρούμενα παιδιά, που αργότερα θα διηγούνται τούτα τα συμβάντα με το πούρο στο στόμα, έτσι στο ανέμελο, εκπέμποντας με σαφήνεια μια αύρα ενός σωτήρα εξ ουρανού προερχόμενου και "δώρα" φέροντος. Κάποιοι απ’ αυτούς -δεν μας εντυπωσιάζει δα και τούτη η διαπίστωση- δεν ξέρουν καν για πού προορίζονται τα εμπλουτισμένα, με εντολή των Ηνωμένων Εθνών, πυρά. Τους το ’χουν πει, μα δεν έτυχε να ξέρουν για κείνο το λαό κάτι παραπάνω, για ποιο λόγο άλλωστε άξιζε να θυμούνται και αυτούς τους φτωχοδιάβολους; Άσε που δεν είναι μία αλλά πάμπολλες φυλές, πού να τις θυμάσαι, αδερφέ, μοιάζουν όλοι μεταξύ τους, κανέναν δε μπορείς να ξεχωρίσεις, έτσι ο καθένας μπορεί να είναι και ένας τρομοκράτης της Αλ Κάιντα, το είπε μάλιστα και ο πρόεδρός τους να φανταστείτε, όχι τόσο για τους δικούς του αλλά για τους άλλους τους εξεγερμένους.

Μας είναι απαραίτητοι αυτοί οι τύποι λοιπόν, τους χρειαζόμαστε και τους μεν και τους δε, ρωτούν οι «βετεράνοι» πιλότοι ύστερα την παρέα τους, Όχι συμπεραίνουν μόνοι τους, από κακή τύχη ζουν πάνω από πετρέλαιο που χρειαζόμαστε για να γεμίζουμε τις δεξαμενές των αεροσκαφών μας, για να γεμίζετε και σεις οι φίλοι μας τη δεξαμενή του αυτοκινήτου σας φτηνά, πιο φτηνά απ’ όλον τον κόσμο, Δεν αξίζει λοιπόν να τους απαλλάξουμε και από τους τυράννους τους;

Αυτοί βέβαια οι τελευταίοι ήταν μέχρι χθες και δικοί μας σύμμαχοι, αλλά βρε αδερφέ το παράκαναν, νόμισαν πως μπορούν αιώνια να κυβερνούνε, νισάφι πια! Άσε που με τον τρόπο αυτόν ανάγκασαν και τους δικούς τους να ξεσηκωθούν, εμείς τώρα ως καταναλωτές του πετρελαίου, που λέγαμε, τί φταίμε να ρισκάρουμε τη σταθερότητα στην αγορά και τα κέρδη, εν πάσει περιπτώσει, των εταιρειών μας που δουλεύουν μέσα στην έρημο και τον καύσωνα για να προμηθεύουν ενέργεια τον πολιτισμό και την κατανάλωση;

Επομένως ιδού η ευκαιρία να τους απαλλάξουμε από τέτοιους ηγέτες, το αξίζουν με κάθε θυσία δικιά τους βεβαίως, έτσι δεν είναι; Ρωτούν τα νταβραντισμένα παιδιά με το πούρο. Βεβαίως και το αξίζουν, απαντούν οι ίδιοι, και μάλιστα για να μην έχουμε και μελλοντικά κανένα πρόβλημα, θα τους βοηθήσουμε να βρουν έναν ηγέτη που να αξίζει και την δικιά μας τη συμπάθεια και την δικιά τους την σύμφωνη γνώμη.

Έτσι απλά!






  • Χορηγήστε τους με την ελευθερία σας!
  • Χορηγήστε τους με τους μισθούς σας!
  • Χορηγήστε τους για να σώσουν τις τράπεζες τους!
  • Χορηγήστε τους για να πουλήσουν την πατρίδα σας!
  • Χορηγήστε τους για να βομβαρδίσουν αθώους!
  • Χορηγήστε τους ώστε το Μέλλον σας να είναι σίγουρα ενέχυρο!
  • Χορηγήστε τους να μπορούν να στηρίζουν την "Δημοκρατία" τους!
  • Χορηγήστε τους να σας φοβίζουν καθημερινά!
  • Χορηγήστε τους να μπορούν να σας κάνουν μια σούπα από ένα λαό , μια φωνή μια φυλή μια μάζα υπνωτισμένων σκλάβων!
  • Χορηγήστε τους να μπορούν να διαχειρίζονται το Μέλλον του πλανήτη!
  • Χορηγήστε τους να συνεχίσουν να σας σκοτώνουν!

Και όταν πια οι χορηγίες πιάσουν τόπο και τα αποτελέσματα έρθουν ξεκινήστε να κλαίγεστε για τα σημεία των καιρών,… για το πόσο αμαρτωλοί είμαστε, για το πόσο ο θεός θα τιμωρήσει τους κακούς!

Θέλει αρετή και τόλμη έλεγαν η ελευθερία…

Εγώ λέω θέλει να είσαι ΚΟΤΑ ΚΑΙ ΜΑ@ΑΚΑΣ για να αφήσεις τον πλανήτη σου να καταντήσει έτσι!

Πίστευα ότι ανήκω σε έναν λαό που είχε αξίες και ιδανικά ένα λαό που είχε δώσει τα φώτα σε όλους τους άλλους, έναν λαό που κάποτε έλεγαν ότι οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες.
Αλλά τελικά κατάγομαι από ένα λαό που κοιμάται, που έχει γίνει μεγάλη κότα! Ένα λαό που ξεπουλήθηκε στην δήθεν ασφάλεια, έναν λαό γιάπη και λιμοκοντόρο που με σκυμμένο κεφάλι τον «τραβάνε» όλοι οι φλώροι της Ευρώπης. Αν το ήξερα ότι θα με ανασκολοπίσουν έτσι θα διάλεγα έναν γκρεμό να πέσω και όχι να με διασύρουν οι φλώροι της οικουμένης!

  • Σήμερα Έλληνα για άλλη μια φορά μέσα στα τελευταία 21 χρόνια το βλέπεις στις ειδήσεις σαν έργο... αλλά όλο και πιο κοντά γεωγραφικά σε σένα ...
  • Σήμερα δεν είσαι ήρωας αλλά τσιράκι του νέου Ράιχ...
  • Σήμερα δεν είσαι με τους αδύνατους... άλλα ένας λακές που μαζεύει τα ψίχουλα κάτω από το τραπέζι...

Μπράβο σου έγινες αυτό που ήθελαν να γίνεις!
Αύριο ΟΤΑΝ θα έρθει και η σειρά σου και θα είσαι εσύ στα κανάλια και άλλοι θα σε βλέπουν και θα πίνουν μπυρίτσα!...
Μην κλάψεις μα@άκα τότε... μην φωνάξεις... απόλαυσε το πάρτι που αυτό καλέστηκες!


Διαβάζοντας για την συνέντευξη του καθηγητή κ. Ν.Κοτζιά στον Τύπο της Κυριακής και στο antinews, μου δημιουργήθηκαν ορισμένα ερωτήματα.

Ολα τα κόμματα, και περισσότερο τα λεγόμενα “σοσιαλιστικά”, στην δική μας και σε άλλες χώρες, παρουσιάζουν ένα μακρύ ιστορικό προεκλογικών εξαπατήσεων. Σκέτο ποινικό μητρώο. Το οποίο και ο κ. Κοτζιάς δεν είναι δυνατόν να μην γνωρίζει. Δηλαδή οι ηγεσίες των κομμάτων άλλα υπόσχονται προεκλογικά και άλλα εφαρμόζουν ως κυβέρνηση. Και κατά σύμπτωση, όλες αυτές οι κομματικές ηγεσίες, εφαρμόζουν πολιτικές που ευνοούν τις οικονομικές ολιγαρχίες και όχι τους λαούς. Ευνοούν δηλαδή τους ισχυρούς και λίγους και όχι τους πολλούς και αδύναμους. Στην γλυκυτάτη μας πατρίδα, αυτό είναι κανόνας. Μονιμότατος.

Γιατί ο κ. Κοτζιάς περίμενε ότι το ΠαΣοΚ θα αποτελούσε εξαίρεση στον προηγούμενο κανόνα, τον καιρό που ήταν σύμβουλος του τωρινού πρωθυπουργού; Είχε κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο υπόψη του, ότι η ηγεσία του ΠαΣοΚ θα αποτελέσει ιστορική εξαίρεση και θα παρεκκλίνει από την διαχρονική εξαπάτηση του εκλογικού σώματος; Και γιατί δείχνει τόσο έκπληκτος τώρα για ένα ιστορικό φαινόμενο που επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται μονότονα και θλιβερά;

Δικαιούται ο καχύποπτος πολίτης να δείξει την μέγιστη δυσπιστία προς τις τωρινές δηλώσεις του κ. Κοτζιά, μια και δεν είναι δυνατόν να μην γνώριζε ο κ. Κοτζιάς την ιστορικότητα του φαινομένου της προεκλογικής εξαπάτησης εκ μέρους των κομμάτων; Γιατί να πιστεύει ο κ. Κοτζιάς οτι αφού οι ηγεσίες των κομμάτων εξαπατούν τους λαούς, δεν θα έλεγαν ψέμματα και στον ίδιο τον κ. καθηγητή και δεν θα άλλαζαν τακτική όταν “έγινε ορατή η εξουσία”;

Γνωρίζει πολλά κόμματα στον δυτικό κόσμο ο κ. Κοτζιάς που δεν έχουν ως πρώτο τους μέλημα τα συμφέροντα των τοπικών και των υπερεθνικών ολιγαρχιών; Πόσα αναλογικά με τα άλλα;

Εάν η προεκλογική εξαπάτηση των κομμάτων είναι γενικευμένο φαινόμενο παγκοσμίως, που είναι αδιαμφισβήτητα, έχει απασχολήσει τον κ. Κοτζιά η πιθανότητα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, και το “πολιτικό προσωπικό”, που πάει κι έρχεται από το ‘να κόμμα στ’ άλλο σαν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, και οι σύμβουλοι, παρασύμβουλοι και παρα-τρεχάμενοί τους, να είναι σχεδόν όλοι εκφραστές, φανεροί και κρυφοί, και εξυπηρετητές των ολιγαρχικών οικονομικών συμφερόντων και όχι των λαϊκών, και άρα τα προγράμματα, οι υποσχέσεις και οι διακηρύξεις των κομμάτων αυτών να μην έχουν κανένα νόημα και χρησιμότητα, πέραν της εξαπάτησης του εκλογικού σώματος; (Δεν με ενδιαφέρει εδώ το άλλο παρόμοιο κόλπο με τις ιδεολογίες, μόνο εκείνο με την προεκλογική εξαπάτηση).

Συμφωνεί ο κ. Κοτζιάς ότι τουλάχιστον στην Ελλάδα υπάρχει συστηματικότατη εξαπάτηση του εκλογικού σώματος με τις προεκλογικές εξαγγελίες των κομματικών ηγεσιών; Αν συμφωνεί πιστεύει πως θα πρέπει να υπάρξει κάποια ρύθμιση, διαρρύθμιση, συνταγματική, πολιτειακή, ποινική, αστική ή άλλη για την αντιμετώπιση και κυρίως τιμωρία του φαινομένου; Ή θα πρέπει να αφεθεί η εξαπάτηση να υπάρχει ατιμώρητη; Διότι, θυμίζω, δηλώνει και ο ίδιος περίπου εξαπατηθείς.

Εάν ο κ. Κοτζιάς συμφωνεί πως είναι η πολιτική ανισότητα μεταξύ των πολιτών που γεννάει την οικονομική ανισότητα, αλλά και τέτοια φαινόμενα πολιτικού ψεύδους και απατηλών υποσχέσεων, έχει να προτείνει κάποιο σύστημα ή μηχανισμό που θα αντιμετώπιζε την κατάσταση;

Εάν δεν συμφωνεί πως η πολιτική ανισότητα γεννάει αυτές τις ολιγαρχικές πολιτικές αθλιότητες, τι πιστεύει ότι είναι η γενεσιουργός αιτία; Και τι προτάσεις έχει να κάνει επί του προβλήματος;

Αφού αναγνωρίζει ο κ. Κοτζιάς ότι μέρος της κακοδαιμονίας μας οφείλεται στην ανικανότητα των κυβερνώντων, πιστεύει πως υπάρχει ανάγκη αλλαγής του μηχανισμού ανάδειξης των αρχόντων μας; Και ποιος θα ήταν αυτός ο καλός μηχανισμός που θα αναδείκνυε τους άξιους;

Αφού τόσο συχνά ακούμε καταγγελίες (από την εκάστοτε αντιπολίτευση τις ακούμε πάντα) για ανικανότητα των κυβερνώντων, μήπως να σκεφτούμε να εγκαταλείψουμε την εκλογή και να χρησιμοποιήσουμε την κλήρωση σαν σύστημα για την ανάδειξη στα αξιώματα, μια και η εκλογή μέχρι τώρα δεν φαίνεται να κατάφερε να αναδείξει τους αξιώτερους, και άρα και η κλήρωση μάλλον δεν θα τα πάει χειρότερα; Ποια είναι η γνώμη του κ. Κοτζιά για την κλήρωση ως τρόπο ανάδειξης στα δημόσια αξιώματα;

Με ποιον τρόπο ο λαός, ακόμη και αν είχε τρόπο να παραμερίσει τους ανίκανους και να διαλέξει τους άξιους, θα μπορούσε να διασφαλιστεί ότι οι κυβερνήτες του, στην ενδιάμεση τετραετία, μέχρι να ξανάχει ο λαός την ευκαιρία να τους αλλάξει (ζήσε Μάη μου), δεν θα είχαν διαφθαρεί από την παντοδύναμη οικονομικά τοπική και διεθνή ολιγαρχία;

Εάν δηλαδή η κυβέρνηση είχε τις “απαραίτητες υποδομές επεξεργασίας στρατηγικής” και τις “επαρκείς οικονομετρικές μελέτες” θα κυβερνούσε καλύτερα; Δηλαδή κατά τον κ. Κοτζιά η τωρινή μας κακοδαιμονία οφείλεται σε ένα τεχνικό ζήτημα και όχι σε πολιτικές επιλογές; Και γενικώτερα κατά τον κ. Κοτζιά η άσκηση της εξουσίας είναι τεχνικό ή πολιτικό ζήτημα;

Θραξ ο Αναρμόδιος






Έναντι του πινακίου φακής της... επιμήκυνσης, η Ελλάδα μετατρέπεται σε χώρα Ι.Χ. και δεσμεύεται με αλλεπάλληλα «μνημόνια» για τουλάχιστον μια δεκαετία
Έχει δίκιο ο Γ. Παπανδρέου όταν λέει ότι με την ολοκλήρωση των μεγάλων «μεταρρυθμίσεων» η Ελλάδα θα είναι αγνώριστη. Στο τέλος αυτής της τραγωδίας, αν δεν πάρει άλλη τροπή από αυτή που προδιαγράφουν οι αποφάσεις των συνόδων κορυφής, δεν θα της ανήκει ούτε ο εαυτός της. Η Ελλάδα θα είναι μια χώρα Ι.Χ.

Η βασική δέσμευση που ανέλαβε η κυβέρνηση για να πάρει τα υποτιθέμενα οφέλη της επιμήκυνσης στην αποπληρωμή του δανείου της τρόικας και της μείωσης του επιτοκίου, είναι να ολοκληρώσει ταχύτατα το πρόγραμμα εκποίησης κάθε αξιόλογου δημόσιου περιουσιακού στοιχείου για να συγκεντρώσει 50 δισ. ευρώ.

Ο στόχος θεωρείται υπερβολικά φιλόδοξος ακόμη και από ιέρακες του νεοφιλελευθερισμού και, όπως γράφηκε χαρακτηριστικά, για να πραγματοποιηθεί θα πρέπει τελικά να πουληθεί σχεδόν η μισή Ελλάδα. Αλλά, ακόμη και εν μέρει να επιτευχθεί, θα πρόκειται για το μεγαλύτερο πλιάτσικο επί του δημοσίου πλούτου από καταβολής ελληνικού κράτους. Και, μάλιστα, χωρίς να αποφέρει ουσιαστική ανακούφιση από το βάρος του Χρέους.

Ο «θρίαμβος» των 6 δισ.

Τα διαφημισμένα από την κυβέρνηση οφέλη της επιμήκυνσης και της μείωσης του επιτοκίου, είναι δίχως κέρδος κέρατα. Το θεωρητικό όφελος αντιστοιχεί μόλις σε 6 δισ. ευρώ έναντι χρέους 350 δισ. ευρώ!. Αντ' αυτού, ο Γ. Παπανδρέου απεμπόλησε ένα «βέτο» που θα του έδινε ίσως κάποια διαπραγματευτική ισχύ στην τελική σύνοδο των «27» της Ε.Ε., την ερχόμενη Παρασκευή. Και απέσυρε αμαχητί το τρίτο και μάλλον σημαντικότερο ελληνικό αίτημα (που είχε μάλιστα την υποστήριξη του ευρωτραπεζίτη Ζαν Κλοντ Τρισέ και άλλων αξιωματούχων της Ε.Ε.): τη δυνατότητα επαναγοράς ελληνικών ομολόγων μέσω δανείου από το ευρωπαϊκό ταμείο «διάσωσης». Με το εργαλείο αυτό, αν εγκρινόταν, θα υπήρχε πράγματι η δυνατότητα να διαγραφεί ένα όχι ευκαταφρόνητο μέρος του χρέους, τουλάχιστον 20 δισ. ευρώ.

Ως αντιστάθμισμα της επαναγοράς ομολόγων που αποκλείστηκε προβάλλεται παραπλανητικά αυτό που αποφασίστηκε: η δυνατότητα αγοράς ομολόγων στην πρωτογενή αγορά από το σημερινό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) ή τον μόνιμο μηχανισμό (ESM) που θα τεθεί σε ισχύ από το 2013.

Θεωρητικά αυτό σημαίνει ότι, αν και όταν η Ελλάδα τολμήσει να βγει στη διεθνή αγορά για δανεισμό εκδίδοντας ομόλογα, όταν η προσφορά των επενδυτών κρίνεται ανεπαρκής ή το επιτόκιο απαγορευτικά υψηλό, ο ευρωπαϊκός μηχανισμός θα μπορεί να παρεμβαίνει και να αγοράζει τα ομόλογα αυτά με χαμηλότερο επιτόκιο. Η απόφαση θα λαμβάνεται ομόφωνα και η «βοήθεια» θα δίνεται «με αυστηρές προϋποθέσεις, στο πλαίσιο μακροοικονομικού προγράμματος προσαρμογής», όπως αναφέρεται στην απόφαση. Με τους ίδιους, άλλωστε, όρους θα δίνεται κάθε άλλου είδους βοήθεια από το μηχανισμό, δηλαδή, δάνεια. Πράγμα που θεωρείται βέβαιο ότι θα υποχρεωθεί να ζητήσει η Ελλάδα ίσως και το 2012, αλλά σε κάθε περίπτωση από το 2013.

Οδικός χάρτης λιτότητας

Ακόμη κι αυτή πολυδιαφημισμένη «ανάσα» που δόθηκε από την απόφαση των «17» της Ευρωζώνης τελεί υπό αίρεση. Θα δώσει, άραγε, το τελικό «ΟΚ» η σύνοδος των «27» της Ε.Ε. την ερχόμενη Παρασκευή; Ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Έντα Κέννι, ο οποίος πιέζεται ασφυκτικά από τη Γερμανία και τη Γαλλία να αυξήσει τους συντελεστές που καθιστούν τη χώρα του φορολογικό παράδεισο για τις επιχειρήσεις, δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Και οι δεσμεύσεις του για επαναδιαπραγμάτευση των όρων του ιρλανδικού Μνημονίου είναι πολύ νωπές για να τις αθετήσει τόσο απροκάλυπτα. Συν τοις άλλοις, τα «δώρα» της Άνγκελα Μέρκελ προς τον Γ. Παπανδρέου βάλλονται ευθέως από τους ίδιους τους εταίρους της στην κυβέρνηση, όπως δείχνει η απόφαση του γερμανικού Κοινοβουλίου να μπλοκάρει την αγορά ομολόγων από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό «διάσωσης».

Όπερ σημαίνει ότι τίποτε δεν αποκλείει νέες δυσάρεστες εκπλήξεις στη σύνοδο της 25ης Μάρτη.

Αλλά και χωρίς καμιά άλλη έκπληξη για την κυβέρνηση, πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις περιμένουν τον ελληνικό λαό αν εφαρμοστούν οι ευρωπαϊκές αποφάσεις, οι οποίες περιέχουν πράγματι μια ογκώδη κρυφή ατζέντα επώδυνων μέτρων τουλάχιστον για μια δεκαετία.

Ο οδικός χάρτης της λιτότητας περιλαμβάνει τρεις νέες πηγές μέτρων:
-Πρώτον. Αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να βγει για δανεισμό στις αγορές με ένα διαχειρίσιμο κόστος, είναι δεδομένο ότι θα προσφύγει στον προσωρινό μηχανισμό το 2012 ή στον μόνιμο το 2013. Οι οποίοι θα δώσουν οποιαδήποτε βοήθεια έναντι πρόσθετων μέτρων, όπως ρητά ορίζεται στις σχετικές αποφάσεις.
-Δεύτερον. Αν η χώρα διαβεί κουτσά στραβά το 2012 και φτάσει στο... σωτήριο 2013 χωρίς το Xρέος να έχει πέσει σε ένα βιώσιμο επίπεδο, ενεργοποιείται ο μηχανισμός της ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Δηλαδή, η Ελλάδα υποχρεούται αφενός να διαπραγματευτεί με τους ιδιώτες πιστωτές ένα «κούρεμα» του χρέους, προφανώς με οδυνηρά ανταλλάγματα (κρατικά περιουσιακά στοιχεία) και με όρους που οι ίδιοι θα καθορίζουν, και αφετέρου να δανειστεί από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό και το ΔΝΤ «με βάση αυστηρά προγράμματα οικονομικής και δημοσιονομικής προσαρμογής». Με δεδομένο ότι από φέτος μέχρι και το 2014 η Ελλάδα θα πρέπει να εξοφλήσει λήγοντα ομόλογα ύψους 148 δισ. ευρώ, θα ήταν θαύμα να αποφευχθεί η διαδικασία αυτή.
-Τρίτη και φαρμακερή πηγή νέων μέτρων αιώνιας λιτότητας είναι φυσικά το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, ή Σύμφωνο για το ευρώ, όπως ονομάστηκε. Το οποίο καθιστά μόνιμο ό,τι σήμερα παρουσιάζεται ως έκτακτο: την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας μέσω της «ενιαίας οικονομικής διακυβέρνησης», τη μισθολογική ισοπέδωση δια της σύνδεσης του μισθού με την παραγωγικότητα, την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων αλλά και των συστημάτων συνταξιοδότησης και την αναγωγή της αέναης διάσωσης της τραπεζο-τοκογλυφίας σε απόλυτο προορισμό της Ε.Ε. (δείτε και στην επόμενη σελίδα).

Το μεγάλο «σκότωμα» του δημόσιου πλούτου

Η κυβέρνηση έχει επιλέξει να «σκοτώσει» περιουσιακά στοιχεία άγνωστης πραγματικής αξίας έναντι μόλις 25 δισ. ευρώ μέχρι το 2013. Το χαρτοφυλάκιο που ετοιμάζει με την βοήθεια των τραπεζών (που προσελήφθηκαν ήδη ως σύμβουλοι του προγράμματος- έβαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα...) περιλαμβάνει τα καλύτερα και ευπώλητα ακίνητα και όλες τις κρατικές συμμετοχές σε δημόσιες και μικτές επιχειρήσεις.

Στα προς πώληση ή «αξιοποίηση» (μακροχρόνια μίσθωση) ακίνητα περιλαμβάνονται όσα ανήκουν στα υπουργεία, στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, στην Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα και στα Ολυμπιακά Ακίνητα. Πρόκειται για πάνω από 70.000 ακίνητα από τα οποία θα επιλεγούν όσα έχουν καθαρό ιδιοκτησιακό και πολεοδομικό «φάκελο». Θα εκτιμηθούν, θα ενταχθούν στον φάκελο και πιθανότατα- σύμφωνα με τη λύση που προκρίνεται προς το παρόν- θα τιτλοποιηθούν. Δηλαδή, έναντι της εκτιμώμενης αξίας τους θα εκδοθούν ομόλογα ή μετοχές, με στόχο να προεισπραχθούν από το κράτος τα μελλοντικά έσοδα από την «αξιοποίηση».

Στη «φάμπρικα» αυτή αποκαλύπτεται με καθαρό τρόπο ο ληστρικός μηχανισμός διαχείρισης του κρατικού Χρέους. Τα έσοδα από την εκποίηση των ακινήτων, όπως και από όλες τις αποκρατικοποιήσεις, πηγαίνουν κατευθείαν στο Χρέος, δηλαδή στην εξόφληση τόκων και χρεολυσίων προς τους πιστωτές-τοκογλύφους. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι οι ίδιοι που θα σπεύσουν να αγοράσουν και να κερδοσκοπήσουν επί των τίτλων που θα εκδώσει το κράτος για τα προς πώληση ακίνητα. Αλλά θα είναι και βασικοί διεκδικητές των ακινήτων αυτών, όπως αποδεικνύει το πιεστικό ενδιαφέρον που δείχνουν ευρωπαϊκές και αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες (ιδιαίτερα η εν πολλαίς αμαρτίαις... Goldman Sachs και η Deutsche Bank).

Η κυβέρνηση φαίνεται ότι προτίθεται να ενισχύσει τις ορέξεις των επενδυτών με ένα επιπλέον κίνητρο. Τη νομοθετική κατοχύρωση του «θεσμού της επιφανείας» που ισχύει στο αγγλικό δίκαιο, ο οποίος επιτρέπει τη σύναψη εμπραγμάτων δικαιωμάτων πάνω σε ένα ακίνητο ανεξάρτητα από την κυριότητά του, δηλαδή την ιδιοκτησία του. Έτσι, οι επενδυτές θα έχουν απεριόριστα δικαιώματα εκμετάλλευσης, ενώ η κυβέρνηση θα εμφανίζεται συνεπής στη δέσμευση ότι «δεν πωλείται κρατική γη».

Το χειρότερο είναι ότι οι «επενδυτές» ενδέχεται να αποκτήσουν σχεδόν τζάμπα τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της κρατικής γης, αφού η ισχύουσα φορολογία προβλέπει έκπτωση από το ακαθάριστο εισόδημα «των μισθωμάτων για δικαιώματα επιφανείας» Επομένως, θα παίρνουν τα λεφτά πίσω από την εφορία!

Το δεύτερο πεδίο λεηλασίας είναι δημόσιες επιχειρήσεις. Με δεδομένες τις δεσμεύσεις του Μνημονίου για έσοδα αποκρατικοποιήσεων 15 δισ. μέχρι το 2013, προκρίνεται το γενικό ξεπούλημα, χωρίς τα «ταμπού» του στρατηγικού ποσοστού του κράτους ή της «χρυσής μετοχής». Τα 6,5 δισ. ευρώ που είναι η σημερινή χρηματιστηριακή αξία των κρατικών συμμετοχών σε εισηγμένες ΔΕΚΟ και τράπεζες κρίνονται ανεπαρκή.

Στη λίστα περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», τα Κρατικά Λαχεία, οι δημόσιες επιχειρήσεις φυσικού αερίου, ο ΟΠΑΠ (προικοδοτούμενος με πρόσθετα δικαιώματα διαχείρισης του τζόγου), ο ΟΤΕ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, η ΔΕΗ και οι εταιρίες ύδρευσης, περίπου με αυτή τη σειρά «εκτέλεσης».

Κι επειδή κι αυτά τα περιουσιακά στοιχεία κρίνεται ότι δεν φτάνουν, η λίστα συμπληρώνεται με την εκχώρηση σε ιδιώτες κρίσιμων υποδομών, όπως τα λιμάνια και τα περιφερειακά αεροδρόμια. Με δεδομένο ότι σε ιδιώτες ανήκει ήδη όλο το εθνικό οδικό δίκτυο της χώρας, στο εξής προσέχετε πού πατάτε, πού οδηγείτε, πού κολυμπάτε και πού ανασαίνετε. Μπορεί να κατηγορηθείτε για παραβίαση ξένη ιδιοκτησίας...

Πλήρη αποδόμηση της επιχειρηματολογίας της κυβέρνησης με απαντήσεις σε ερωτήματα όπως για το πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο, αν όντως υπήρξε σοβαρή διαπραγμάτευση και κατά πόσο η πολιτική που ακολουθεί είναι όντως μονόδρομος, αποτελεί η συνέντευξη που παραχώρησε στον «Τύπο της Κυριακής» ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και πρώην στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, Νίκος Κοτζιάς.

O κ. Κοτζιάς εξηγεί γιατί η Ελλάδα πληρώνει ακριβά τις παραλήψεις της διαπραγμάτευσης του 2010, πώς υπουργοί σε σημαντικότατες θέσεις έχουν μετατραπεί σε διεκπεραιωτές ισχυρών συμφερόντων, πώς «ξέχασε» ο Γιώργος Παπανδρέου τις διακηρύξεις για πολιτική αυτόνομη από συμφέροντα και πώς ένα σύστημα κυβερνητικών στελεχών, «μέσων ενημέρωσης του Μνημονίου», ειδικευμένων δικηγορικών γραφείων και στελεχών του υπουργείου Οικονομικών εμφανίζουν τις απαιτήσεις των τοκογλύφων και των συμφερόντων ως «εθνική αναγκαιότητα» και «Μνημόνιο 1, 2, 3, 4».

Λέει μεταξύ άλλων ο κ. Κοτζιάς:

«Η Ελλάδα πλήρωσε πολύ ακριβά τις παραλήψεις της διαπραγμάτευσης το 2010. Θα μπορούσε να είχε λάβει χαμηλότερο επιτόκιο και μεγαλύτερο χρονοδιάγραμμα τότε»

«Ορισμένα τμήματα της κυβέρνησης, σε σημαντικές θέσεις, έχουν μετατραπεί σε διεκπεραιωτή ισχυρών συμφερόντων»

«Η κυβέρνηση δεν έχει ένα σχέδιο εξωτερικής πολιτικής· απλά πληρώνει τους ίδιους και τους ίδιους να ετοιμάζουν τα ίδια και τα ίδια»

«Η κυβέρνηση δεν λειτουργεί δημοκρατικά. Το Κοινοβούλιο δεν παράγει αποφάσεις που καλείται να εφαρμόσει η κυβέρνηση, αλλά εγκαλείται να ψηφίζει αποφάσεις που έχουν ληφθεί από εξωκοινοβουλευτικά συστήματα, ακόμα και του εξωτερικού»

«Κυβερνητικά στελέχη, μαζί με τα “μέσα ενημέρωσης του Μνημονίου”, ειδικευμένα δικηγορικά γραφεία, στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, εμφανίζουν τις απαιτήσεις των τοκογλύφων και των συμφερόντων που υπηρετούν ως “εθνική αναγκαιότητα”, “Μνημόνιο 1, 2, 3, 4”»

«Η ανταγωνιστικότητα δεν μπορεί να προκύψει με μείωση μισθών και κοινωνικών δαπανών. Πάντα θα υπάρχουν φτωχότερες χώρες από εμάς»

«Η οριζόντια κλάδευση των δαπανών σε όλους τους τομείς, όπως γίνεται σήμερα, είναι μία ανόητη λογιστική. Δεν είναι πολιτική με μέλλον»

«Καταγράφονται επιχειρηματίες που λεηλατούν τις ίδιες τις επιχειρήσεις τους. Το φαινόμενο είναι αποκλειστικά ελληνικό. Φτωχαίνουν οι επιχειρήσεις και πλουταίνουν οι ιδιοκτήτες τους!»

«Δεν γίνεται να ανέχεται η κυβέρνηση να περιπολεί το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό στην ελληνική ΑΟΖ κάτω από το Καστελλόριζο και παράλληλα να διώχνει από την ελληνική ΑΟΖ πλοία τρίτων χωρών δηλώνοντας ότι αυτή είναι τουρκική ΑΟΖ»

«Η φιλία μου με τον Γιώργο Παπανδρέου στηριζόταν σε μια συναντίληψη ότι στην Ελλάδα η πολιτική πρέπει να είναι αυτόνομη από τα συμφέροντα. Όλα αυτά, μετά το Πάσχα του 2009, όταν η κυβερνητική εξουσία έγινε ορατή, χαθήκαν»,

Συχνά έχετε θέσει δημοσίως το ερώτημα αν και κατά πόσο καταλαβαίνει η κυβέρνηση ή τη συμφέρει να μην «καταλαβαίνει». Ποια είναι η εκτίμησή σας;

Θα έλεγα ότι ο νους και η καρδιά της κυβέρνησης είναι α) ένα μίγμα συμφερόντων που υπηρετεί, β) λανθασμένης αίσθησης αποστολής, γ) ανικανότητας, καθώς και δ) έλλειψης πολιτικής στρατηγικής. Ορισμένα τμήματά της ακολουθούν μια πολιτική εξυπηρέτησης της χώρας. Όμως, άλλα τμήματα, σε σημαντικότερες θέσεις, έχουν μετατραπεί σε διεκπεραιωτή ισχυρών συμφερόντων. Τα τελευταία είναι τόσο «πεινασμένα» για αίμα και κέρδη στην εποχή της κρίσης που απαιτούν η κυβέρνηση να γίνει ακόμα πιο σκληρή. Ορισμένα, τέλος, αρέσκονται να το παίζουν εξουσία και να μας τυραννάνε τη ζωή. Της κυβέρνησης της λείπουν οι απαραίτητες υποδομές επεξεργασίας στρατηγικής. Δεν διαθέτει επαρκείς οικονομετρικές μελέτες. Δεν έχει ένα σχέδιο εξωτερικής πολιτικής· απλά πληρώνει τους ίδιους και τους ίδιους να ετοιμάζουν τα ίδια και τα ίδια. Δείχνει να μην κατανοεί τις αλλαγές που συντελούνται στον κόσμο. Τις νέες δυνατότητες ως προς τις αναδυόμενες δυνάμεις. Την εμφάνιση του γερμανικού οικονομικού εθνικισμού. Τη σύγκρουση των ΗΠΑ με τη Μέρκελ. Ολα αυτά δεν τα αξιοποιεί προς όφελος της χώρας. Την υπερβαίνουν.

Θεωρείτε ότι ο πρωθυπουργός υπέκυψε σε κάποια συστήματα; Τι νομίζετε ως παλιός φίλος και στενός συνεργάτης του;

Η φιλία μου με τον Γιώργο Παπανδρέου στηριζόταν σε μια συναντίληψη ότι στην Ελλάδα η πολιτική πρέπει να είναι αυτόνομη από τα συμφέροντα. Να προωθεί μεγάλες αναπτυξιακές αλλαγές στη χώρα με σαφή περιφερειακή ειδίκευση. Να προασπίσει τους ταλαντούχους, δημιουργικούς, δυναμικούς και να οργανώσει τη συμμαχία τους με τους καταφρονεμένους, που διαθέτουν επίσης ταλέντα και δυνατότητες. Ότι για να γίνουν τα προαναφερόμενα, θα πρέπει να σταματήσουν μερικές δεκάδες οικογένειες στην Ελλάδα να πίνουν το αίμα της οικονομίας και της κοινωνίας. Όλα αυτά, μετά το Πάσχα του 2009, όταν η κυβερνητική εξουσία έγινε ορατή, χαθήκαν. Ξανακούσατε να κάνει λόγο για αυτά και να το εννοεί;

Βάλετε συχνά εναντίον εκείνων που δημιούργησαν την οικονομική κρίση στη χώρα και τώρα, όπως λέτε, προτείνουν λύσεις που οδηγούν στη μακρόχρονη επιτήρηση της Ελλάδας. Για ποιους μιλάτε; Για ποια συμφέροντα;

- Κυβερνητικά στελέχη, μαζί με τα «μέσα ενημέρωσης του Μνημονίου», ειδικευμένα δικηγορικά γραφεία, στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, τροφοδοτούν με στοιχεία, προτάσεις και υποδείξεις τους 20 υπαλλήλους της Τρόικας που βρίσκονται στην Αθήνα και μετά μας εμφανίζουν τις απαιτήσεις των τοκογλύφων και των συμφερόντων που υπηρετούν ως «εθνική αναγκαιότητα», «Μνημόνιο 1, 2, 3, 4». Και κανείς δεν μιλά για αυτά τα συστηματάκια. Διότι είναι πιο εύκολο να μιλά κανείς για τη Μέρκελ, κριτική ασφαλώς απαραίτητη, παρά για τα συμφέροντα που κυριαρχούν στο εσωτερικό της χώρας.