Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Μαρ 2012


Αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας στις περιπτώσεις μεγάλης φοροδιαφυγής

Ποιο είναι το πιο ουσιαστικό/αληθινό διακύβευμα της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει: η απειλή της επίσημης χρεοκοπίας; Ή μήπως η βεβαιότητα της ηθικής μας χρεοκοπίας; Ας το σκεφτούμε: για δεκαετίες ανεχτήκαμε την γιγάντωση συμπεριφορών που έφτασαν να καταλύσουν κάθε έννοια δικαίου και ισονομίας. Διαφθορά και φοροδιαφυγή διέβρωσαν κάθε πτυχή του δημόσιου βίου, αποστέρησαν το κοινωνικό σύνολο από αυτονόητες, σε κάθε πολιτισμένο κέντρο του δυτικού κόσμου, παροχές, και έφτιαξαν ένα κακέκτυπο κράτους την αδυναμία και αναποτελεσματικότητα του οποίου καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι, πολύ ακριβά και για πολλά χρόνια. Γιατί, τι πραγματικά εντέλει καλούμαστε να πληρώσουμε παρά την έλλειψη κανόνων, την απουσία μεταρρυθμίσεων, την ανυπαρξία ποινών και την εμπέδωση της ατιμωρησίας; Η προσαρμοστικότητά μας στην παρακμή αποδείχθηκε ισχυρότερη από την βούληση να προοδεύσουμε. Ισχυρότερη από την απαίτηση να διοικηθούμε σωστά.

Ακόμη και όλοι εμείς, “οι σιωπηλοί”, που δεν συμμετείχαμε σε κανένα φαγοπότι, που δεν βολευτήκαμε σε αργόμισθες θεσούλες, που δουλέψαμε αντί να κάνουμε μπίζνες, που δεν φοροδιαφύγαμε, δεν δωροδοκήσαμε, δεν γίναμε εταίροι προγραμματικών συμφωνιών, δεν κερδίσαμε έργο με μαθηματικό τύπο, δεν μας χαρίστηκαν χρέη ούτε επέκταση σύμβασης με το δημόσιο με μεταμεσονύχτια τροπολογία, που δεν κλείσαμε τους δρόμους προασπιζόμενοι την συντήρηση των προνομίων της συντεχνιακής ομαδούλας μας, προσφέραμε την ανοχή μας προσαρμοζόμενοι. Ανοχή στο ουρανοκατέβατο κνώδαλο της σοσιαλιστικής εκδοχής της επιχειρηματικότητας με την τεράστια μαύρη περιουσία από κλεμμένους φόρους, ανοχή στο συνοικιακό εργολάβο που έβγαζε παράνομα τετραγωνικά μέχρι και στα ρείθρα λαδώνοντας από ισόγειο μέχρι ρετιρέ την οικεία πολεοδομία, ανοχή στο “ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;” αλλά και στην πεμπτουσία του καθεστωτικού “εκσυγχρονισμού” “αυτή είναι η Ελλάδα”, ανοχή σε έκνομες συμπεριφορές που έχουν σακατέψει την δημοκρατία –σε βανδαλισμούς, λεηλασίες, καταστροφή δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας (ανοχή και στους αριστεροπονηρούτσικους γελωτοποιούς υψηλής τηλεθέασης που τις αποθέωναν ή/και τις υποκινούσαν), ανοχή στον εξανδραποδισμό της δημόσιας εθνικής παιδείας σε τέλμα πνευματικής αγκύλωσης και των πανεπιστημίων σε αστείρευτες δεξαμενές “νομιμοποιημένης” διασπάθισης κονδυλίων, ανοχή και στην μετατροπή των αμφιθεάτρων από πεδία γνώσης σε λημέρια κάθε λογής βασιβουζούκων, ντόπιων και μη. Ανοχή και στους ασπάλακες του θλιβερού μικρόκοσμου της εγχώριας πολιτικής σκηνής με τα ανύπαρκτα βιογραφικά αλλά με βουνά κομματικών ενσήμων –που η μόνη γνήσια διάθεση προσφοράς τους είναι πρώτα στην δική τους ζωή και, με το περίσσευμα, στις ζωές των φίλων. Πάντα μικροί, πάντα ολίγιστοι μα ποτέ ολιγαρκείς, πάντα αναπολόγητοι.

Γι’ αυτό και η ανοχή μας είναι στο βάθος συνενοχή – καθώς αποτύχαμε να προστατέψουμε τον αστικό κώδικα τιμής, τις αρχές και τις αξίες με τις οποίες ανατραφήκαμε και πάνω στις οποίες ακούμπησε όλη η μεταπολεμική γενιά.

“…“Ελευθερία” μουγκρίζετε όλοι, κατά προτίμηση: μα εγώ ξέμαθα να πιστεύω στα “μεγάλα γεγονότα”, όπου γύρω τους ξεσηκώνονται πολλά μουγκρίσματα και πολλή αντάρα. Και πίστεψέ με μόνο, φίλε μου με τον καταχθόνιο πάταγο! Τα μεγαλύτερα γεγονότα – δεν είναι οι θορυβωδέστερες, μα οι σιωπηλότερες ώρες μας. Όχι γύρω από τον εφευρέτη νέου πάταγου: γύρω από τον εφευρέτη νέων αξιών περιστρέφεται ο κόσμος, αδιάκοπα περιστρέφεται”.

Και αυτό είναι που οφείλουμε όλοι εμείς, “οι σιωπηλοί”, σ’ αυτόν τον τόπο και στη συνέχειά του στην ιστορία. Με διάθεση συνεργασίας και όχι με νοοτροπία οπαδού. Με αναδοχή του κόστους και της ευθύνης που θα χρειαστεί αυτό το ταξίδι – πρωτίστως ταξίδι αυτογνωσίας – με εφόδιο την επανεφεύρεση των αξιών μας και προορισμό την επανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας, της περηφάνιας, της ανάπτυξης, σε μια χώρα που στέγνωσε παραγωγικά και ηθικά. Αυτό είναι το τίμημα “που το παρόν χρεώνει στους ανθρώπους του σήμερα με αντάλλαγμα το φως του αύριο”. Πρέπει να γίνουμε άλλοι. Δεν αρκεί να το λέμε. Είδαμε τα λόγια – τα μεγάλα, τα περήφανα, τα ξεσηκωτικά – να κρέμονται ανερμάτιστα και άδεια πάνω απ΄ τα κεφάλια μας με το βλέμμα στυλωμένο σε ένα αύριο που ίσως και να μην μας ανήκει. Πρέπει, επιτέλους, να τελειώνουμε με την αγυρτεία – ατομική και συλλογική. Η προειδοποίηση του Αντώνη Σαμαρά «μην μας ψηφίσετε, δεν σας χρειαζόμαστε» προς τις κρατικοδίαιτες συνδικαλιστικές βδέλλες που πάνω στις προσδοκίες των εργαζομένων έχτισαν διαχρονικά λογαριασμούς, επιρροή και πολιτικές καριέρες είναι καιρός να επεκταθεί, τώρα –πιο αυστηρά, στοχευμένα, αληθινά – στους πραγματικούς «εχθρούς του λαού», τις εγχώριες ύαινες που ξεσκίζουν τις σάρκες μιας πατρίδας που ψυχορραγεί, τους φοροφυγάδες –όλους εκείνους που στις πλάτες των πολλών και με τις πλάτες της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας πλούτισαν με τον πιο χυδαίο τρόπο επιβαρύνοντας δυσβάσταχτα τους χιλιάδες συνεπείς πολίτες που φορολογούνται ανελέητα, άδικα και χωρίς ίχνος ανταποδοτικότητας. Και, όπως ακριβώς αναδρομικά ενσκήπτουν στις μέρες του μνημονίου η έκτακτη φορολόγηση και οι περικοπές μισθών και συντάξεων, την ίδια αναδρομική ισχύ οφείλει να έχει και η τιμωρία για το διαρκές, ποινικό τους αδίκημα.

Η νέα ηγεσία θα χρειαστεί να κυβερνήσει όχι μόνο δια του παραδείγματος αλλά και του παραδειγματισμού. Και να το πράξει άμεσα, δεσμευόμενη προεκλογικά γι’ αυτό στους εκατοντάδες χιλιάδες καθημαγμένους πολίτες που έχουν πάψει να ελπίζουν. Γιατί το πάρτυ μπορεί να τελείωσε, όμως κάποιοι έχουν κρατήσει κάβα τζάμπα ποτά. Και περιμένουν την στιγμή που θα υφαρπάζουν περιουσίες με ένα μικρό έμβασμα από τους μαύρους λογαριασμούς τους στο εξωτερικό και θα αγοράζουν ντόπιους δούλους για τριακόσια ευρώ το μήνα.

Και τώρα είναι που χρειάζεται το πραγματικό θάρρος. Αν η αναδρομική (και αυστηρότατη) τιμωρία παραπέμπει κάποιους σε επαναστατικό δίκαιο ας αρκεστούμε να διερωτηθούμε σε ποιες ακριβώς συνθήκες (προεπαναστατικές; προ-εμφυλιακές; – και δυστυχώς δεν πρόκειται για ευφυολόγημα) θα κληθεί να κυβερνήσει η επόμενη κυβέρνηση, χωρίς πολυτέλεια χρόνου, χωρίς περίσσευμα υπομονής, μόνο πλεόνασμα οργής/αγωνίας/φόβου και ας σκεφτούμε πολύ σοβαρά πιο κουμπί θα πατήσουμε όταν έχουμε μόνο δύο επιλογές: Game over ή reset; Και πάλι, από πότε το game over αποτελεί αληθινή επιλογή;

Με αυτό κατά νου – και με αμυδρή την ελπίδα μιας αχτίδας ανατροπής της εικόνας παθητικότητας των Ελληνικών πραγμάτων – άμεσα να επιχειρηθούν:

Επανέλεγχος όλων των ύποπτα περαιωμένων υποθέσεων μεγάλου φορολογικού ενδιαφέροντος. Υποθέσεις που εντοπίζονται να έχουν περαιωθεί συμβιβαστικά και όπου το ποσό που καταβλήθηκε είναι δυσανάλογα μικρό σε σχέση με το ποσό που αρχικώς βεβαιώθηκε και καταλογίσθηκε, να διατάσσεται αυτόματα επανέλεγχος από ειδική ομάδα ελέγχου (πολύτιμη εδώ η ευρωπαϊκή και αμερικανική τεχνογνωσία – θυμηθείτε πως οι αμερικανοί εντόπισαν τις ροές χρηματοδότησης της διεθνούς τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος, ακολουθώντας το ίχνος του χρήματος: τι ποσά, από πού, με ποια διαδρομή, ποιο προορισμό), το πόρισμα της οποίας να διαβιβάζεται σε οικονομικούς εισαγγελείς οι οποίοι θα οφείλουν να αποφαίνονται σε συντομότατο χρονικό διάστημα. Στις περιπτώσεις που αποδεικνύεται ότι ο συμβιβασμός ήταν προϊόν αθέμιτης συναλλαγής, οι εμπλεκόμενοι να υπόκεινται σε αυστηρότατες διοικητικές (άμεση απόλυση και αυτόματη δέσμευση προσωπικών λογαριασμών και άλλων περιουσιακών στοιχείων – όχι άλλες ανώδυνες ΕΔΕ) και ποινικές κυρώσεις (κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό υπέρ του δημοσίου).

Επανέλεγχος φορολογικών δηλώσεων σε βάθος εικοσαετίας με βάση την πραγματική οικονομική κατάσταση του φορολογούμενου και σε περίπτωση αναντιστοιχίας κατάσχεση όλων των περιουσιακών στοιχείων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό υπέρ του δημοσίου. Ως προϋπόθεση δε για την άσκηση ένδικων βοηθημάτων εκ μέρους του φορολογούμενου να απαιτείται η καταβολή τουλάχιστον του 50% του ποσού που θα έχει βεβαιωθεί μετά τον επανέλεγχο. Και, βέβαια, έλεγχος πόθεν έσχες προϊσταμένων και υψηλόβαθμων στελεχών σε όλες τις σφηκοφωλιές βαριάς διαφθοράς (πολεοδομικών γραφείων, εφοριών και Υπουργείου Οικονομικών), με τις ίδιες κυρώσεις.

Αν αυτά δεν προβλέπονται από την υπάρχουσα νομοθεσία, τότε έφτασε η στιγμή να προβλεφθούν. Έχουμε ακόμα ένα παράθυρο ευκαιρίας που ανοίγει η αναθεωρητική Βουλή που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές. Από το πόσο γενναία και οξυδερκής θα είναι η συνταγματική αναθεώρηση, θα κριθεί η δυνατότητά μας να διατηρηθούμε ως έθνος, αποκτώντας ξανά έναν κώδικα τιμής, τελειώνοντας οριστικά με τις ιδεοληψίες που αναχαίτισαν την πρόοδο σε τούτο τον τόπο και αποκαθιστώντας την αδικία. Δεν γίνεται αλλιώς˙ δεν έχει άλλη οδό διαφυγής η κόλαση που δημιουργήσαμε. Πως/που αλλού θα βρούμε, σε τέτοιες μέρες και ώρες και στιγμές την δύναμη να κρατήσουμε την κοινωνική συνοχή;

Και σε μια κίνηση τόσο ουσίας αλλά ταυτόχρονα και υψηλού συμβολισμού, να προβλεφθεί συνταγματικά η αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας στις περιπτώσεις μεγάλης φοροδιαφυγής. Πόσο Έλληνας είναι αυτός που σκυλεύει το ετοιμοθάνατο κουφάρι της πατρίδας του την στιγμή που σέρνεται στο χώμα; Ή, ακριβέστερα, πόσο άξιος είναι να λέγεται Έλληνας;

Howard Roark



Ιστοσελίδα δορυφορικού καναλιού Russia Today

3 Mαρτίου 2012

Ο ιδιοκτήτης του Firefox, του δεύτερου πιο δημοφιλούς προγράμματος πλοήγησης στο διαδίκτυο στον κόσμο, προωθεί την ενσωμάτωση ενός νέου "αξεσουάρ" που θα επιτρέπει στους χρήστες να παρακολουθούν σε πραγματικό χρόνο πώς οι κινήσεις τους στο διαδίκτυο παρακολουθούνται και διανέμονται σε διάφορες ιστοσελίδες, καθώς εκείνοι πλοηγούνται στο διαδίκτυο.

Το "αξεσουάρ", που είναι ακόμη υπό κατασκευή, οπτικοποιεί τη ροή των πληροφοριών σαν ένα πλέγμα από φυσαλίδες που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές ιστοσελίδες. Παρακολουθεί τις ιστοσελίδες που επισκέπτεται ο χρήστης και εμφανίζει τους σεσημασμένους "συνεργάτες" τους: διαφημιστικές εταιρείες, εταιρείες που αναπτύσσουν προφίλ συμπεριφοράς των καταναλωτών και άλλα τρίτα μέρη. Καθώς συνεχίζεται η πλοήγηση, αναδύεται ένα μοτίβο, το οποίο αποκαλύπτει ότι διάφορες δημοφιλείς ιστοσελίδες συνδέονται με τους ίδιους συλλέκτες δεδομένων, που εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους γύρω από τις συνήθειες και τις προτιμήσεις του χρήστη.

Απώτερος σκοπός των εταιρειών αυτών είναι να διαπιστώνουν τι είδους διαφήμιση είναι περισσότερο ελκυστική σε κάθε χρήστη, και στη συνέχεια να μπορούν να εστιάζουν σε αυτόν, ανάλογα με τις προτιμήσεις του.

Για παράδειγμα, η αμφιλεγόμενη νέα "πολιτική απορρήτου" της Google έχει ως στόχο να διανέμονται οι πληροφορίες γύρω από τους χρήστες στις διάφορες υπηρεσίες της, έτσι ώστε να κατασκευάζονται νέα προφίλ χρήστη-καταναλωτή. Τα νέα αυτά προφίλ θα χαρακτηρίζονται από περισσότερη ακρίβεια, για την διευκόλυνση των διαφημιστικών εταιρειών. Η πολιτική της Google τέθηκε σε ισχύ προχθές, Πέμπτη, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες ακτιβιστών, αλλά και αξιωματούχων, λόγω του ότι παραβιάζει το απόρρητο για τα προσωπικά δεδομένα, πράγμα που συνιστά ποινικό αδίκημα. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το Facebook, το οποίο πληροφορείται για κάθε επίσκεψη χρήστη σε οποιαδήποτε ιστοσελίδα για την οποία έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον μέσω της ένδειξης "Like".

Η ποσότητα των δεδομένων που συλλέγεται από το Google, το Facebook και άλλους, λιγότερο γνωστούς στο ευρύ κοινό, "παίκτες" είναι εκπληκτική. Ωστόσο, η πλειονότητα των χρηστών του διαδικτύου αγνοεί αυτό το γεγονός. Το νέο "αξεσουάρ" του Mozilla, που ονομάζεται "Collusion" (= συμπαιγνία), στοχεύει να επιφέρει ευεργετικές αλλαγές προς όφελος των χρηστών σε αυτό τον τομέα.

Σε πρόσφατη ανάρτηση στο ιστολόγιό του, ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Μοzilla, Gary Kovacs, αναφέρει: "Το Collusion θα μας επιτρέψει να τραβήξουμε την κουρτίνα, που μέχρι τώρα ήταν κλειστή. Έτσι θα παρέχουμε στους χρήστες περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον αυξανόμενο ρόλο των "τρίτων μερών", τον τρόπο με τον οποίο τα δεδομένα καθοδηγούν πλέον την εμπειρία της πλόηγησής μας στο διαδίκτυο, και με αυτό τον τρόπο θα μπορούμε να διαφωτιστούμε, τελικά, γύρω από το πόσο λίγο έλεγχο έχουμε πάνω σε αυτή την εμπειρία, αλλά και στην απώλεια των δεδομένων μας".

Η εταιρεία Mozilla θα ζητάει από τους χρήστες του Collusion να υποβάλουν ανώνυμα δεδομένα σχετικά με τις συνήθειες της πλοήγησής τους, ώστε να δημιουργήσουν μια βάση δεδομένων που θα τους επιτρέπει να βλέπουν ποιός τους παρακολουθεί και πώς ακριβώς γίνεται αυτό. Απευθύνεται κυρίως σε ερευνητές, δημοσιογράφους και ακτιβιστές της προστασίας προσωπικών δεδομένων, οι οποίοι θα είναι σε θέση να μελετούν τις πρακτικές της παρακολούθησης των δεδομένων και να εντοπίζουν πιθανές παραβιάσεις ή καταχρήσεις.

Η πλήρης έκδοση του Collusion θα μπορεί να χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλα εργαλεία, όπως το Tracker Block, ώστε να επιτρέπει στους χρήστες να κρύβουν επιλεκτικά ορισμένα δεδομένα από τους "κατασκόπους" του διαδικτύου, ενώ συγχρόνως θα είναι σε θέση να επιτρέπουν τον εντοπισμό άλλων δεδομένων.




Η μεγάλη γαλλική εφημερίδα δημοσιεύει παγκόσμια έρευνα που μιλά για αμφιβόλου ποιότητας σκευάσματα από τον Τρίτο Κόσμο, καθώς και για τις ανησυχίες της Ακαδημίας Ιατρικής της Γαλλίας

Για πρώτη χρονιά πέρσι, οι πωλήσειςγενοσήμων στη Γαλλία σημείωσαν πτώση. Όχι επειδή οι Γάλλοι έχασαν την εμπιστοσύνη τους στα γενόσημα φάρμακα γενικά (αφού υπάρχουν εξαιρετικής ποιότητας τέτοια φάρμακα: όσα παράγονται στο δυτικό κόσμο, κάτω από πολύ αυστηρές προδιαγραφές και ελέγχους). Αλλά –όπως εξηγεί η μεγάλη γαλλική εφημερίδα Le Monde- επειδή εντείνεται διαρκώς η ανησυχία των Γάλλων γιατρών και, βεβαίως, των ασθενών για την ποιότητα των αντιγράφων φαρμάκων που εισάγονται σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Στη Γαλλία δεν ισχύει παρόμοιος νόμος με αυτόν που πέρασε την περασμένη Τετάρτη από το ελληνικό κοινοβούλιο και θεσμοθετεί τη συνταγογράφηση βάσει δραστικής ουσίας. Στη δυτικοευρωπαϊκή χώρα, ο κάθε γιατρός συνταγογραφεί το φάρμακο που θεωρεί ως ιδανικό για τον ασθενή του. Από την πλευρά του, ο φαρμακοποιός έχει το δικαίωμα να αντικαταστήσει το φάρμακο αυτό με κάποιο άλλο, όμοιας δραστικής ουσίας. Αν, όμως, ο ασθενής αρνηθεί, ο φαρμακοποιός είναι υποχρεωμένος να χορηγήσει αυτό ακριβώς που έχει συνταγογραφήσει ο γιατρός.

Επίσης, ο φαρμακοποιός δεν μπορεί να χορηγήσει άλλο φάρμακο σε περίπτωση που ο γιατρός σημειώσει πάνω στη συνταγή το χαρακτηρισμό «non substitutable» («αναντικατάστατο»). Τους τελευταίους μήνες, λοιπόν, αυτές οι δύο λέξεις αναγράφονται όλο και συχνότερα στις συνταγές από τους Γάλλους γιατρούς, ενώ όλο και περισσότεροι Γάλλοι ασθενείς επιμένουν να μην παίρνουν τα γενόσημα που τούς προτείνουν οι φαρμακοποιοί.

Γιατί; Το εξηγεί η εφημερίδα, αναφερόμενη σε παγκόσμια έρευνα που διενήργησαν τρεις επιστήμονες του American Enterprise Institute, οι οποίοι μελέτησαν τη σύνθεση συνολικά 2.121 γενοσήμων και εξέφρασαν σοβαρές αμφιβολίες για φάρμακα που παρασκευάζονται στην Ινδία, τη μεγαλύτερη παραγωγό γενοσήμων στον κόσμο. Συγκεκριμένα, διαπίστωσαν μεγάλες ποιοτικές διακυμάνσεις στα made in India σκευάσματα, με ορισμένες –κυρίως τις μεγαλύτερες- εταιρείες να επιδεικνύουν ποιοτική παραγωγή και άλλες, όμως, να βρίσκονται στον αντίποδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αμερικανικές αρχές έχουν συχνά απαγορεύσει την εισαγωγή φαρμάκων από συγκεκριμένες ινδικές εταιρείες τα τελευταία χρόνια.

Η Le Monde αναφέρεται, επίσης, στις ανησυχίες της Ακαδημίας Ιατρικής της Γαλλίας για τη μετατόπιση της παραγωγής φαρμάκων σε χώρες όπου δεν εφαρμόζονται σοβαροί έλεγχοι.Σύμφωνα με τον επιστημονικό φορέα, στις χώρες αυτές, αρκεί η απόδειξη ότι περιέχει την ίδια δραστική ουσία με το πρωτότυπο, για να περάσει τον έλεγχο ένα γενόσημο φάρμακο. Με άλλα λόγια, η Ακαδημία εκφράζει ακριβώς τους ίδιους φόβους με την ελληνική κοινωνία μετά την ψήφιση του νέου νομοσχεδίου για τη Υγεία: ότι θα εισάγονται στη χώρα μας φάρμακα που δε θα έχουν ελεγχθεί επαρκώς ως προς την ποιότητά τους.

Η Le Monde μάλιστα αναλύει περαιτέρω το θέμα, επισημαίνοντας ότι ειδικά στα αντι-επιληπτικά φάρμακα έχουν παρουσιασθεί πάρα πολλά προβλήματα τα τελευταία χρόνια: Τα αμφιβόλου ποιότητας γενόσημα όχι μόνο δε θεραπεύουν την ασθένεια, αλλά σε πολλές περιπτώσεις την επιδεινώνουν κιόλας. Η εφημερίδα συμπληρώνει ότι, στον Καναδά, μελέτες έχουν δείξει ότι τελικά ορισμένες φορές η θεραπεία της επιληψίας φτάνει να κοστίζει περισσότερο σε χρόνο και χρήμα.

Όλα αυτά έχουν προκαλέσει τη βαθιά ανησυχία των Γάλλων γιατρών, που όλο και πιο συχνά χαρακτηρίζουν «non substitutable» τα φάρμακα που συνταγογραφούν. Αλλά και οι Γάλλοι ασθενείς, ειδικά οι πιο ηλικιωμένοι, έχουν πάψει να εμπιστεύονται τα γενόσημα φάρμακα που παράγονται σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.


Στο πολύ δύσκολο έργο των «καμικάζι» πρωθυπουργών, οι οποίοι πρέπει να είναι «υπεύθυνοι άνθρωποι, που αγαπούν τη χώρα τους και να είναι καλοί επαγγελματίες» αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, όταν ρωτήθηκε πώς σχολιάζει τους πρώτους μήνες της κυβέρνησης της Ιταλίας, μετά την υποχρεωτική αποχώρηση του «φίλου» του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Σύμφωνα με το πλήρες κείμενο της συζήτησης του Β. Πούτιν με τους διευθυντές κορυφαίων εφημερίδων του κόσμου, ο Ρώσος πρωθυπουργός, που διεκδικεί αύριο την επανεκλογή του στην προεδρία, σύγκρινε τις περιπτώσεις της Ελλάδας και της Ιταλίας και με αφορμή τον Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, σημείωσε:

«Έχει μπροστά του μια πολύ δύσκολη αποστολή. Νομίζω ότι τα κάνει όλα σωστά και κινείται σε απολύτως ορθή κατεύθυνση. Όμως είναι ένα περίπλοκο έργο, ουσιαστικά έχετε έναν "καμικάζι" πρωθυπουργό. Αυτοί οι στόχοι, τους οποίους έχει θέσει η εν ενεργεία κυβέρνηση στην Ελλάδα, είτε στην Ιταλία (στην Ιταλία βέβαια η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη, σε σχέση με την Ελλάδα, αλλά και πάλι τα προβλήματα είναι πολλά) μπορούν να υλοποιηθούν μόνο από ανθρώπους, που δεν έχουν προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες για το μέλλον. Πρέπει να είναι μάλιστα υπεύθυνοι άνθρωποι, που αγαπούν τη χώρα τους και να είναι καλοί επαγγελματίες».


Δεν πρέπει να ξαφνιαστούμε, εάν η κυβέρνηση Παπαδήμου ενεργοποιήσει νόμους της χούντας

Άλλο ένα παγκόσμιο ρεκόρ φαίνεται πως παίρνει η Ελλάδα και αυτό αφορά στην προκήρυξη εκλογών, η οποία γίνεται ανεπίσημα 2 μήνες πριν από την ημερομηνία πραγματοποίησής τους, σύμφωνα με τις φήμες των παπαγαλοειδών ΜΜΕ.

Το ζήτημα και η μεγάλη ερώτηση είναι: Θα γίνουν τελικά εκλογές ή απλά προκηρύσσονται για να «εκτονωθούν οι πολίτες» (όπως αρέσκεται να λέει ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς) και να ξεπεραστεί το μεγάλο εμπόδιο της κυβέρνησης, που ονομάζεται 25η Μαρτίου; Θα γίνουν οι εκλογές ή θα υπάρξει κάποιο «γεγονός» που θα «εξαναγκάσει» την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου τις αναβάλλει;

Βέβαια, δεν είναι λίγοι εκείνοι οι Έλληνες πολίτες που πιστεύουν ακράδαντα πως η εκλογολογία αποτελεί όπλο αποπροσανατολισμού και δεν πιστεύουν πως η τρόικα θα επιτρέψει την πτώση μίας κυβέρνησης στην οποία ασκεί απόλυτο έλεγχο. Οι εκλογές, εάν γίνουν, είναι απολύτως βέβαιο πως θα συνθλίψουν την κυβέρνηση του τραπεζοϋπαλλήλου Λουκά Παπαδήμου, ενώ θα αλλάξουν ριζικά και τον πολιτικό χάρτη, στέλνοντας τα «κόμματα εξουσίας» οριστικά και αμετάκλητα στο περιθώριο (ενώ υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για σοβαρή πιθανότητα πολιτικής εξαφάνισης του ΠΑΣΟΚ). Λογικά, λοιπόν, το τελευταίο πράγμα που θέλει ο υπάλληλος των τραπεζών Λουκάς Παπαδήμος, είναι να δώσει την δυνατότητα και την δύναμη πολιτικής έκφρασης που θα ισοπεδώσει την κυβέρνησή του, η οποία ενδιαφέρεται και ικανοποιεί μόνο τα συμφέροντα των τραπεζών (βλ. τελευταίο παράδειγμα τα 90 και πλέον δις. ευρώ που θα καταλήξουν στις τράπεζες και θα πληρωθούν από τους πολίτες της χώρας, ενώ τα υπόλοιπα θα δοθούν στους κατόχους ομολόγων κι επίσης θα πληρωθούν από τους Έλληνες πολίτες).

Αφού, όμως, η τρόικα, ο Παπαδήμος και οι συγκυβερνώντες (λέμε τώρα) με αυτόν, δεν επιθυμούν εκλογές οι οποίες ίσως αποβούν μοιραίες για τους ίδιους (μην ξεχνάμε πως η κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, αλλά και η εκτροπή του πολιτεύματος την οποία ομολόγησε ο Προκόπης Παυλόπουλος θα οδηγήσουν σε δεινότατη θέση και ίσως στην φυλακή πολλά από τα υφιστάμενα πολιτικά –και άλλα- πρόσωπα), για ποιόν λόγο προκηρύσσουν (έστω και άτυπα) την ίδια τους την καταστροφή;

Πιστεύουν οι σημερινοί πολιτικοί και οι λοιποί κυβερνώντες πως θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη των Ελλήνων, επειδή δεν ανακοινώνουν πριν τις εκλογές τα νέα φορολογικά –και άλλα- μέτρα; Ή μήπως πιστεύουν πως θα μπορέσουν να ξεγελάσουν για μία ακόμη φορά τον Ελληνικό λαό;

Και πως μπορούν οι Έλληνες να ξεχάσουν τις παρεμβάσεις της τρόικας και τις φασίζουσες υποδείξεις τους, οι οποίες παραβιάζουν σειρά ιδρυτικών άρθρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Πώς μπορούν οι Έλληνες να ξεχάσουν πως οι "φίλοι" και οι "εταίροι" επιθυμούν διακαώς να καταστρατηγήσουν τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων, φτάνοντας στο απόλυτο άκρο να δέχονται εκλογές στην Ελλάδα, αλλά μόνο εάν δεν αλλάξει τίποτε από όσα (παράνομα) έχουν αποφασισθεί; Εκλογές χωρίς επιλογές, φυσικά δεν μπορούν να ισχύουν ως δημοκρατικό αποτέλεσμα... αν φυσικά μπορεί πλέον να ισχυριστεί κανείς πως οι "κυβερνώντες" την Ευρώπη έχουν έστω και την ελάχιστη σχέση με την Δημοκρατία.

Μήπως δεν σκοπεύουν να ξεγελάσουν –για μία ακόμη φορά- τους πολίτες, αλλά έχουν σαν στόχο την τρομοκράτησή τους (με την βοήθεια των κατάλληλων παπαγάλων –πολιτικών και οικονομικών- τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, οι οποίοι θα «ζωγραφίσουν» την Ελλάδα της απόλυτης εξαθλίωσης στην περίπτωση που ο Παπαδήμος δεν ξαναγίνει πρωθυπουργός);

Μήπως στοχεύουν σε δημιουργία κλίματος εθνικής έγερσης απέναντι σε έναν ιστορικό εχθρό (μην ξεχνάμε πως πολύ πρόθυμα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο η Τουρκία θα δημιουργούσε ένα θερμό επεισόδιο, αφού και η ίδια έχει μεγάλη ανάγκη εθνικής συσπείρωσης, λόγω των πολιτικών και οικονομικών της προβλημάτων);

Πέρα από τις υποθέσεις, πρέπει να θεωρείται σχεδόν δεδομένο, μετά τις τελευταίες δηλώσεις Παπαδήμου που βλέπει τον εαυτό του στη θέση του πρωθυπουργού μετά τις εκλογές (όποτε αυτές γίνουν και εάν γίνουν), πως έχουν παρθεί ήδη αποφάσεις για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Μάλιστα, αυτές οι αποφάσεις θέλουν να παραμένει η παρούσα πολιτική σκηνή, προκειμένου να μην διαταραχθεί το "πνεύμα συνεννόησης" που έχει αναπτυχθεί από την τοποθετημένη κυβέρνηση της Ελλάδας και τις "δάνειες δυνάμεις". Δεν πρέπει να αιφνιδιάσει κανέναν μία ξαφνική στροφή στα μέτρα αστυνόμευσης, είτε λόγω φόβου κοινωνικής έκρηξης, είτε λόγω του φόβου ενός πραξικοπήματος (τα ξένα έντυπα συνεχίσουν να επιμένουν πως υπάρχει πιθανότητα πραξικοπήματος στην Ελλάδα), όσο και εάν το τελευταίο δείχνει πως βρίσκεται στη φαντασία πολλών εκτός της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας. Δεν πρέπει, επίσης, να ξαφνιάσει κανέναν μας ένα αποτέλεσμα της κάλπης, το οποίο θα δίνει αυτοδυναμία σε κάποιο κόμμα εξουσίας ή με ελάχιστους νεοτερισμούς διατηρήσει τους υπάρχοντες πολιτικούς συσχετισμούς εντός της Βουλής (θεωρείται άραγε απίθανο να ψηφίσουν τα δέντρα ή και τα πουλιά, προκειμένου να εξασφαλισθούν οι συμφωνίες της τρόικας με την κυβέρνηση Παπαδήμου;)

Τί μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Θα τολμήσει η κυβέρνηση Παπαδήμου να καταστείλει τις λειτουργίας του Συντάγματος, προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων και των οικονομικών τρομοκρατών που φέρονται αποφασισμένοι να κατακλέψουν την Ελλάδα; Προφανώς ο τραπεζοϋπάλληλος δεν έχει καμία διάθεση να βρεθεί αντιμέτωπος με τους εντολείς του (οι οποίοι φαίνεται να είναι αρκετοί, αλλά όχι ο Ελληνικός λαός). Και ίσως θα έπρεπε όλοι μας να κατανοήσουμε πλέον πως το παιχνίδι που παίζεται είναι πολύ μεγάλο και σίγουρα δεν αφορά το φαινόμενο χρέος. Με την Ελλάδα και την Κύπρο να τοποθετούνται στο κέντρο των πηγών ενέργειας για τις επόμενες δεκαετίες (οι κακές γλώσσες μιλάνε για τουλάχιστον 200 χρόνια), είναι πασιφανές πως το χρέος είναι απλώς ένα εργαλείο για να εξασφαλισθεί είτε η υφαρπαγή του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας (μέχρι πριν έναν χρόνο θεωρείτο γραφικός όποιος ισχυριζόταν κάτι τέτοιο) είτε η εξασφάλιση του νομίσματος (γιατί άραγε ο Γ. Παπανδρέου ήθελε να "δέσει" την Ελλάδα με το δολάριο;) το οποίο θα αποτελέσει και την νομισματική μονάδα αγοράς του. Και προκειμένου να εξασφαλισθούν οι ενδιαφερόμενοι φρόντισαν πριν από χρόνια να τοποθετήσουν τα πιόνια τους στην ενεργειακή - γεωπολιτική σκακιέρα.

Μέσα από όλα αυτά, εύλογη είναι η απορία όλων: Κι εμείς πώς μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτούς τους σχεδιασμούς; Πώς μπορούμε να παίξουμε στο παιχνίδι - πόλεμο των ισχυρών, δηλαδή της Γερμανίας και των ΗΠΑ; Η απάντηση είναι βέβαιο πως δεν βρίσκεται στα πρόσωπα των σημερινών ελληνόφωνων πολιτικών, που έχουν καταλάβει το Εθνικό Κοινοβούλιο και το έχουν μετατρέψει σε άντρο ληστοσυμμορίας που νομοθετεί εις βάρος της χώρας και των πολιτών, παραβιάζοντας κατ' εξακολούθηση το Σύνταγμα.

Η απάντηση είναι σαφές πως βρίσκεται στην πλήρη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, στην (κατά το δυνατόν μεγαλύτερη αριθμητικά) απομάκρυνση των απολύτως υπευθύνων για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στην δημιουργία μίας Ελληνικής κυβέρνησης που θα τολμήσει να εκπροσωπήσει θαρραλέα την Ελλάδα, τους Έλληνες, αλλά και τον πλούτο της χώρας.

Σε μία τέτοια περίπτωση - εξέλιξη είναι βέβαιο πως η Γερμανία θα καταρρεύσει (μεσοπρόθεσμα), αφού θα είναι μία χώρα χωρίς ενεργειακές πηγές και απόλυτα εξαρτώμενη από εισαγόμενη (αμερικανική, ρωσική, κυπριακή και Ελληνική) ενέργεια. Με τους κατάλληλους διπλωματικούς και πολιτικούς χειρισμούς (εάν διδαχθούμε από την περίπτωση της Κύπρου και του κοιτάσματος "Αφροδίτη") μπορούμε όχι μόνο να εξασφαλίσουμε την πληρωμή του χρέους, αλλά και να δημιουργήσουμε μία πρωτοφανή ευμάρεια σε όλο τον Ελληνικό πληθυσμό.

Η αυτοδιαχείριση του ορυκτού μας πλούτου ξεκινά από την ΑΟΖ και τελειώνει στην αποφασιστικότητα που θα πρέπει να επιδείξει σύσσωμος ο Ελληνικός λαός στις κάλπες, όποτε και εάν αυτές στηθούν.


ΥΓ: Να σημειωθεί πως υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις άμεσα ενδιαφερόμενοι για να αγοράσουν κάποιο Ελληνικό ομόλογο (στηριζόμενο από Ισραηλινή τράπεζα) ύψους 3 (ή και περισσότερων) τρισ. ευρώ, με αντάλλαγμα την -φυσικά υπό συγκεκριμένους όρους- εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου της Ελλάδας. Ρωσία, ΗΠΑ, Γαλλία και Κίνα, θα κινηθούν άμεσα να καλύψουν την έκδοση ενός τέτοιου ομολόγου. Ίσως, μάλιστα, και κάποιοι από τους "δανειστές" μας να ενδιαφερθούν να μειώσουν σημαντικά το χρέος της Ελλάδας απέναντί τους, εάν μπορέσουν να μπούνε στο συγκεκριμένο ομόλογο...
Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν, εάν όλοι εμείς -οι Έλληνες- αποφασίσουμε να αφήσουμε τα βραχυπρόθεσμα -και ίσως ανύπαρκτα- μικροσυμφέροντά μας και εργαστούμε προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, αυτή της επανάκτησης της χώρας μας, αλλά και της δημιουργίας ενός κράτους που δεν θα λειτουργεί παρασιτικά, που δεν θα αποτελεί πυλώνα της διαφθοράς, αλλά θα ακολουθεί απαρέγκλιτα στρατηγικές πολιτικές, ενώ θα σέβεται και θα προστατεύει τους πολίτες του. Είναι δεδομένο πως η στάση αρκετών που σήμερα μας πιέζουν, θα αλλάζει άρδην εάν διαπιστώσουν πως οι Έλληνες πολίτες είναι ενωμένοι και αποφασισμένοι να μην δεχτούν την καταστροφή τους προκειμένου να κερδίσουν τα διεθνή λαμόγια...



Αμερικανικό ιστολόγιο Prison Planet
με πληροφορίες από Los Angeles Times



Ένας θάνατος δημοσιογράφου στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ πριν από δύο ημέρες έχει αρχίσει να δημιουργεί υποψίες, ενώ η χώρα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο. Ο πρόωρος θάνατος του 43χρονου Αndrew Breitbart, ιδιοκτήτη τριών γνωστών ιστολογίων, συνέβη, κατά μια εκπληκτική σύμπτωση, λίγες ώρες προτού πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του ότι θα έδινε στη δημοσιότητα κάποια βίντεο, τα οποία, όπως είχε πει, θα σήμαιναν το τέλος της πολιτικής καριέρας του Ομπάμα και θα μηδένιζαν τις πιθανότητες επανεκλογής του.

Περίπου πριν από τρεις εβδομάδες, στις 9 Φεβρουαρίου, στην Ουάσιγκτον, κατά τη διάρκεια μιας δημόσιας εκδήλωσης στην οποία πήραν μέρος ιδιοκτήτες διάφορων ιστολογίων, ο Breitbart έκανε μια προφητική δήλωση που σήμερα φαντάζει ανατριχιαστική, δεδομένου του γεγονότος ότι ο δημοσιογράφος πέθανε τις πρώτες πρωινές ώρες της 1ης Μαρτίου.

Μιλώντας στον Lawrence Sinclair, ιδιοκτήτη της ιστοσελίδας Sinclair Νews, ο Breitbart είχε δηλώσει: "Περιμένετε να δείτε τι τους περιμένει την 1η Μαρτίου".

Είναι βέβαιο ότι ο Breitbart αναφερόταν στο σχέδιό του να αποκαλύψει ενοχοποιητικό οπτικοακουστικό υλικό που αφορούσε τον πρόεδρο Ομπάμα, στο οποίο είχε αναφερθεί αρκετές φορές τον Φεβρουάριο.

Όπως αναφέραμε χθες, ο Breitbart πρωτοαναφέρθηκε στην πρόθεσή του να δημοσιοποιήσει το βίντεο κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του στο ετήσιο συνέδριο της Συντηρητικής Πολιτικής Δράσης (CPAC) τον περασμένο μήνα. Tα βίντεο χρονολογούνται από τότε που ο Obama ήταν φοιτητής στο Harvard, και τον δείχνουν να βρίσκεται ανάμεσα στους φίλους του Bill Ayers και Bernardine Dohrn, δύο μέλη της οργάνωσης Weather Underground που αργότερα συνελήφθησαν για τρομοκρατική δράση. Στην ίδια ομιλία του, ο Breitbart δήλωσε:

"Έχω στην κατοχή μου κάποια βίντεο από τα φοιτητικά του χρόνια στο Harvard, που καταδεικνύουν ακριβώς τον λόγο για τον οποίο ο φυλετικός διαχωρισμός και ο ταξικός πόλεμος βρίσκονται στο επίκεντρο της πολιτικής καριέρας του Obama, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μας πούλησε ελπίδα και αλλαγή το 2008. Τα βίντεο αυτά θα τα δημοσιοποιήσω".

Ο Βreitbart συμπλήρωσε τη δήλωσή του λέγοντας ότι ο Ομπάμα θα κριθεί από τον αμερικανικό λαό.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς συνωμοσιολόγος για να κάνει τη σύνδεση ανάμεσα στην υπόσχεση του Breitbart ότι θα δώσει στη δημοσιότητα κάποιο σημαντικό οπτικοακουστικό υλικό την 1η Μαρτίου, και τον θάνατό του την ίδια ημέρα. Η πιστοποίηση του θανάτου του έγινε στις 12:19 π.μ. την Πέμπτη, 1η Μαρτίου.

Αν και αρκετοί έσπευσαν να αποδώσουν την αιτία του θανάτου του Breitbart σε "φυσικά αίτια", το γραφείο του ιατροδικαστή της Κομητείας του Λος Άντζελες αρνήθηκε να επιβεβαιώσει ο,τιδήποτε μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα της νεκροψίας.

Σύμφωνα με έναν φίλο του δημοσιογράφου και μάνατζερ σε εταιρεία, τον Arthur Sando, ο Breitbart πέρασε τις τελευταίες ώρες του στο "Βrentwood", ένα μπαρ κοντά στο σπίτι του, πίνοντας κόκκινο κρασί και συζητώντας πολιτικά θέματα με φιλικά του πρόσωπα. Η παρέα έφυγε από εκεί γύρω στις 23.30 μ.μ., και ο Breitbart πήρε το δρόμο για το σπίτι του, που δεν απείχε πολύ από το μπαρ. Τότε, σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν στον Τύπο, ο δημοσιογράφος υπέστη καρδιακό επεισόδιο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Το περίεργο είναι ότι, όσοι συνάδελφοί του τον αναζήτησαν στο Ronald Reagan UCLA Medical Center, όπου υποτίθεται ότι είχε μεταφερθεί, πήραν την απάντηση ότι δεν εισήχθη κανείς εκεί με αυτό το όνομα τις τελευταίες 72 ώρες.

Το παρακάτω βίντεο είναι ένα απόσπασμα από την ομιλία του Breitbart στο ετήσιο συνέδριο της Συντηρητικής Πολιτικής Δράσης (CPAC) τον περασμένο μήνα. Στο απόσπασμα ο δημοσιογράφος αναφέρεται στα βίντεο που σχεδίαζε να δημοσιοποιήσει, αλλά τελικά τον βρήκε ο θάνατος λίγες ώρες πριν.



Λίγες ώρες αργότερα, σε δημοσίευμα των Los Angeles Times, δόθηκε η πληροφορία ότι, κατά πάσα πιθανότητα θα περάσουν αρκετές εβδομάδες προτού δοθούν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα τις νεκροψίας του Breitbart από το γραφείο του ιατροδικαστή του κομητείας του Λος Άντζελες.

Μια πηγή των Times που συμμετέχει στις έρευνες για τον εντοπισμό των αιτιών του θανάτου του δημοσιογράφου δήλωσε στην εφημερίδα την Παρασκευή ότι οι υπάλληλοι του ιατροδικαστικού κέντρου είχαν ολοκληρώσει τη νεκροψία την Παρασκευή, ότι θα ακολουθήσουν έρευνες και ότι θα χρειαστούν 6 έως 8 εβδομάδες έως ότου το εργαστήριο έχει στα χέρια του τα τελικά αποτελέσματα. Η πηγή τόνισε ότι "κάτι ανάλογο ισχύει για τις περισσότερες περιπτώσεις ιατροδικαστικών ερευνών".

Η πηγή, που θέλησε να παραμείνει ανώνυμη, επειδή η υπόθεση βρισκόταν ακόμη υπό διερεύνηση, δήλωσε στην εφημερίδα ότι οι υπάλληλοι εργάζονται με βάση την υπόθεση ότι ο Breitbart πέθανε από φυσικά αίτια. Ένας μάρτυρας είδε τον δημοσιογράφο να καταρρέει, καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. Ο μάρτυρας είπε επίσης ότι δεν παρατήρησε εξωτερικά τραύματα. Ένα ασθενοφόρο μετέφερε τον Breitbart στο Ronald Reagan UCLA Medical Center, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν τον θάνατό του.

Ο πεθερός του Breitbart, ηθοποιός Orson Bean, δήλωσε στους L.A. Times: "Μάλλον ήταν καρδιακή προσβολή, αλλά κανείς μας δεν μπορεί να είναι βέβαιος μέχρι να ανακοινωθεί το ιατροδικαστικό πόρισμα".




  • Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου
Η καθημερινή πραγματικότητα της ζωής μας μέσα στα πολύβουα, πολυπρόσωπα και συνάμα απρόσωπα αστικοβιομηχανικά μας κέντρα και μαζί οι αμέτρητες χαρές, πίκρες, συγκρούσεις, απογοητεύσεις και πιέσεις ψυχοσυναισθηματικής και κοινωνικοοικονομικής φύσεως ασκούν πάνω μας συνεχές και ανελέητο στρες. Και, όμως, παρά το έντονο στρες που δεχόμαστε, οι περισσότεροι φαίνεται ότι « ...τα φέρνουμε βόλτα» επώδυνα μεν αλλά αποτελεσματικά και συνεχίζουμε τη ζωή μας ανταποκρινόμενοι στις υποκειμενικές και αντικειμενικές υπαρξιακές και κοινωνικές απαιτήσεις.

Στο ψυχολογικό μας οπλοστάσιο συγκαταλέγονται οι αποκαλούμενοι μηχανισμοί άμυνας του ΕΓΩ που λειτουργούν σε υποσυνείδητο επίπεδο και στοχεύουν στη διατήρηση της ισορροπίας και ακεραιότητας του συστήματος προσωπικότητάς μας. Στο μέτρο που οι διάφοροι μηχανισμοί άμυνας λειτουργούν αποτελεσματικά το άτομο διαπιστώνει υποκειμενικά, και οι τρίτοι επιβεβαιώνουν αντικειμενικά, ότι βρίσκεται σε κατάσταση ψυχοσυναισθηματικής ισορροπίας αποκλείοντας νευρωσικά ή ακόμη και πιό σοβαρά ψυχολογικά επεισόδια.

Ας ρίξουμε μια σύντομη ματιά σε μερικούς μηχανισμούς άμυνας του ΕΓΩ.

H «απώθηση» ή «καταπίεση» είναι ο πρώτος αμυντικός μηχανισμός που επιστρατεύουμε για την προστασία μας από ανεπιθύμητες σκέψεις, επιθυμίες και συγκρούσεις που υπάρχουν στο υποσυνείδητό μας και δεν τα συνειδητοποιούμε καθώς κάτι τέτοιο θα μας απειλούσε με ψυχική διαταραχή. Ψυχοδυναμικά, ξεκινόντας από τον πατέρα της ψυχανάλυσης Δρα Σίγκμουντ Φρόϋδ, ο μηχανισμός της απώθησης θεωρείται ότι λειτουργεί και υπάρχει σε κάθε περίπτωση ψυχικής διαταραχής. Η θεώρηση του μηχανισμού απαιτεί να δούμε το καταπιεσμένο, το απωθημένο, ψυχοσυναισθηματικό υλικό ως υπάρχον δυναμικά στο υποσυνείδητό μας από το οποίο προσπαθεί να ξεφύγει και συχνά το πετυχαίνει ακολουθόντας ένα άλλο δρόμο έκφρασης από τον αρχικό που οδήγησε στην καταπίεσή του, στην απώθησή του στο υποσυνείδητο.

Σε μία περιγραφική αναλογία θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο μηχανισμός άμυνας της "απώθησης" λειτουργεί όπως ο μηχανισμός άμυνας απέναντι σε μιά ανοιχτή φωτιά. Αποφεύγουμε δηλαδή να ακουμπήσουμε μιά καυτή επιφάνεια γιατί γνωρίζουμε ότι θα μας προξενήσει πόνο και πληγές.Με την ίδια λόγική αποφεύγουμε μιά συγκεκριμένη ψυχοσυναισθηματική κατάσταση απωθώντας την στο υποσυνείδητό μας.

Υπάρχει στην ψυχοδυναμική θεωρία η άποψη ότι ο μηχανισμός της απώθησης είναι ένας από τους λιγότερο ολοκληρωμένους μηχανισμούς προσαρμογής στην πραγματικότητα και διατήρησης της ψυχικής μας ισορροπίας. Αυτό συμπεραίνεται από το γεγονός ότι ο μηχανισμός δεν επιλύει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα αλλά βοηθά να κρατηθεί "καταπιεσμένο" κάποιο ανεπιθύμητο υλικό το οποίο όμως θα συνεχίσει, όπως είπαμε παραπάνω, να επιδιώκει έκφραση έστω και με άλλη μορφή. Συχνά μάλιστα βλέπουμε άτομα τα οποία εξ αιτίας της απώθησης κάποιου υλικού βρίσκονται σε χειρότερη ψυχική κατάσταση καθώς διογκώνεται το απωθημένο υλικό.

Υπάρχουν ενδιαφέρουσες παραλλαγές της συχνότητας στη χρήση του μηχανισμού απώθησης από άτομο σε άτομο και από ερευνητικές προσπάθειες συμπεραίνουμε ότι οι διαφορές ξεκινούν από την παιδική ηλικία στην οποία το άτομο μαθαίνει να συμβιβάζεται απωθώντας στο υποσυνείδητό του ανεπιθύμητες καταστάσεις και συναισθήματα.

Η «μετατόπιση» μεταθέτει την πραγματική υποσυνείδητη σύγκρουσή μας, την πηγή του άγχους μας, σε κάποια άλλη αιτία την οποία μπορεί πιό εύκολα να δεχθεί το ΕΓΩ μας.

Η «παλινδρόμηση» ή και επιστροφή μας πάει πίσω σε προγενέστερες "ευτυχισμένες" και ανέμελες ίσως εποχές της εξελικτικής μας πορείας. Με ελάχιστη προσπάθεια μπορούμε θυμηθούμε εύκολα πόσες φορές όταν η τρέχουσα πραγματικότητα μας πίκρανε επιλέξαμε να επιστρέψουμε σε κάποια συμπεριφορά, συνήθειες και χούγια του παρελθόντος ικανοποιόντας μέσα από μιά παλινδρόμηση τις ψυχοσυναισθηματικές μας ανάγκες.

Η «προβολή» είναι ο μηχανισμός που βοηθά να αρνηθούμε την υποκειμενική πηγή του άγχους ή του στρες της ζωής μας και μεταθέτουμε τα προβλήματά μας σε εξωγενείς αιτίες, πρόσωπα ή καταστάσεις. Οσα δηλαδή συμβαίνουν μέσα στον δικό μας ψυχοσυναισθηματικό κόσμο εμείς τα "προβάλλουμε" προς τα έξω και δικαιολογούμεθα ότι από εκεί προέρχεται ο προβληματισμός μας.

Η «άρνηση της πραγματικότητας» βοηθά να πιστέψουμε ότι κάποια απειλή ή ένα ψυχικό πρόβλημα απλούστατα...δεν υπάρχει! Πρόκειται, όπως το θέλει ο λαός μας, για στρουθοκαμηλισμό, όπου το εξωτικό πουλί αντιμετωπίζοντας έναν εμφανή κίνδυνο βυθίζει το κεφαλι του στην άμμο και πιστεύει ότι αυτός ο κίνδυνος δεν υπάρχει πιά αφού δεν είναι...ορατός!.

Ο «σχηματισμός αντίδρασης» βοηθάει το άτομο το άτομο να αποσοβήσει τον ψυχοσυναισθηματικό κίνδυνο που του προξενεί κάποιο ισχυρό υποσυνείδητο πρόβλημα δραστηριοποιόντας το στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση συμπεριφοράς. Εδώ χρειάζεται να ειπωθεί ότι ο μηχανισμός διακρίνει εκείνα τα άτομα που δείχνουν «υπέρμετρο ζήλο» ή ακόμη γίνονται «φανατικοί» ενάντια σε μιά κατάσταση την οποία, στο υποσυνείδητό τους θα ήθελαν να έχουν αλλά τους σταματούν οι ψυχολογικές τους αναστολές (π.χ. υπάρχουν άτομα που κάνουν φανατικό πόλεμο κατά των πορνό ενώ, υποσυνείδητα τα εγκρίνουν και ίσως τα απολαμβάνουν στα....κρυφά.]

Η αποζημίωση ή και "αντιστάθμιση ή αντιρρόπηση" στοχεύει στο να εξαλείψει από το συνειδητό του ατόμου τις καταλυτικές και διαλυτικές επιπτώσεις κάποιου συγκεκριμένου μειονεκτήματός μας καθώς το ωθεί με ορμή και ζήλο στην ανάπτυξη ακριβώς αντίθετων δραστηριοτήτων . Ετσι, π.χ το άτομο με εμφανή την έλλειψη αθλητικών, μυοσκελετικών ικανοτήτων, ωθείται συχνά να γίνει αθλητικογράφος ή διανοούμενος. Βέβαια αυτό δεν ισχύει για όλα τα άτομα που είναι διανοούμενοι ή αθλητικογράφοι αλλά εμηνεύει πράγματα που φαίνονται σε μιά πρώτη επιπόλαια ματιά. ανεξήγητα.

Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που εθίζονται, για πολλούς και διάφορους λόγους, στην υπερβολική χρήση μερικών μόνο συγκεκριμένων μηχανισμών μείωσης του άγχους και στρες της καθημερινής μας ζωής με αποτέλεσμα σε κάποια δεδομένη στιγμή να υφίστανται μιά ψυχοσυναισθηματική υπερκόπωση καθώς μεταφορικά «καίνε τις αντιστάσεις τους...»

Πάνω στο θέμα αυτό ίσως θα πρέπει να επανέλθω με άλλο άρθρο στα αγαπημένα και φιλόξενα blogs...


Λουκάς Παπαδήμος: "Ποιες εκλογές;"

Την ώρα που η υπογραφόταν η συμφωνία στις Βρυξέλλες για να καταβληθούν επιπλέον 40 δισ. στις ελληνικές τράπεζες (τα οποία θα τα πληρώσει ο ελληνικός λαός, φυσικά) από το πακέτο των 130 δισ. ευρώ και ο τραγικός και μοιραίος για την Ελλάδα, τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος έδινε άλλη μία συνέντευξη υποδυόμενος τον "πρωθυπουργό", η Wall Street Journal κυριολεκτικά "ξεβράκωνε" την συμφωνία:

«Είναι εύκολο να χαθεί κανείς στις λεπτομέρειες, τις συντομογραφίες και τα ακρωνύμια που περιβάλλουν το πακέτο διάσωσης από πέρυσι το καλοκαίρι. Αλλά μην κάνετε λάθος, παραμένει μια άθλια συμφωνία τόσο για την ίδια την Ελλάδα όσο και για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους» γράφει αρθρογράφος της Wall Street Journal σήμερα, σχετικά με το δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας και τα όσα υποστηρίζει ο Λ.Παπαδήμος..

Ο συντάκτης του άρθρου υποστηρίζει ότι η συμφωνία αυτή συνιστά «μια τεράστια πολιτική και οικονομική ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να εκραγεί τα επόμενα χρόνια».

«Μια λεπτομέρεια» αναφέρει το άρθρο «το σχέδιο δεν θα σώσει στην πραγματικότητα την Ελλάδα. Με τη συμφωνία, οι περικοπές δαπανών του ελληνικού προϋπολογισμού θα αγγίξουν το 20% του ΑΕΠ, τις μεγαλύτερες που έχει κάνει ποτέ χώρα στην ιστορία».

Με απλά λόγια, αυτό που γράφουμε εδώ και δύο χρόνια: Ότι η Ελλάδα καταστρέφεται, οι φορολογούμενοι στην Ευρώπη θα πληρώσουν και οι τράπεζες θα απολαύσουν τις τοκογλυφικές τους δραστηριότητες.

Στο μεταξύ, σε συνέντευξη που παραχώρησε σήμερα ο Παπαδήμος, σφυρίζει και πάλι αδιάφορα για τις εκλογές δηλώνοντας ότι: «Αποφάσεις για την προκήρυξη εκλογών, όταν η κυβέρνηση ολοκληρώσει το έργο της»! Και πότε; Κανείς δεν ξέρει! Μήπως θα έπρεπε να ερωτηθεί από τον Α.Σαμαρά για το πότε σκοπευει να κάνει εκλογές;

Μάλιστα προσπάθηε να το "παίξει" και "αντιστασιακός", λέγοντας: "Δεν συζητείται και ούτε είναι αποδεκτή η "απαίτηση" για επίτροπο στην Ελλάδα" Για να συμπληρώσει: "Απλά η παρουσία της τρόϊκας θα ενισχυθεί!". Είπαμε κι εμείς...

Σε ότι αφορά την πρόβλεψή του ότι «Ίσως από τα μέσα του επόμενου χρόνου να είναι ορατά τα σημεία ανάπτυξης», αν υπήρχε μετρητής ψέματος στην αίθουσα, θα έπρεπε να είχε σπάσει από την υπερθέρμανση

Την ίδια στιγμή εξαίρεση από το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων με νόμισμα αναφοράς το γεν, που κατέχουν Ιάπωνες ομολογιούχοι, ζητά η τράπεζα Shinsei και απειλεί με προσφυγή στα διεθνή όργανα ζητώντας την πτώχευσης της Ελλάδας.

Τα ομόλογα έχουν συνολική αξία περίπου 1 δισ. ευρώ (108,7 δις. γεν). «Η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να υποσχεθεί οτιδήποτε αυτή τη στιγμή όσον αφορά τη μεταχείριση των συγκεκριμένων ομολόγων που κατέχονται από κατοίκους της Ιαπωνίας», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Για την ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ του ιδίου και των πολιτικών αρχηγών που μετέχουν στην κυβέρνηση να διεξαχθούν Εθνικές εκλογές στην Ελλάδα στις 29 Απριλίου ή στις 6 Μαΐου, ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο πρωθυπουργός, Λουκάς Παπαδήμος.

Αυτά γράφει η “Καθημερινή” και από το πρωί δίνουν και παίρνουν τα σενάρια για το πότε ακριβώς θα στηθούν οι κάλπες.

Υπενθυμίζουμε ότι Σαμαράς ς έχει πει να προκηρυχθούν οι εκλογές αμέσως μετά το PSI, ενώ μετά την τελευταία σύνοδο κορυφής του ΕΛΚ στις Βρυξέλλες όλοι στη ΝΔ μιλούσαν για εκλογές εντός του Απριλίου.

Ποιές είναι οι ημερομηνίες;

Το PSI αναμένεται να ολοκληρωθεί την άλλη Παρασκευή 9 Μαρτίου.

Στις 20 Μαρτίου αναμένεται να υπογραφεί και η Δανειακή.

Το ΠΑΣΟΚ βγάζει αρχηγό στις 18 Μαρτίου (αν βγάλει γιατί όπως διαβάζουμε οι τοπικές οργανώσεις είναι διαλυμένες και ούτε κάλπες δεν θα μπορέσουν να στήσουν σε πολλές περιοχές της χώρας)

Θεωρητικά λοιπόν οι εκλογές μπορούν να γίνουν και στις 8 Απριλίου, των Βαϊων, αφού για την διεξαγωγή τους απαιτείται ένα μίνιμουμ 20 ημερών.

Επειδή όμως το βλέπω λίγο δύσκολο να γίνονται εκλογές εκείνη την ημέρα, επειδή ορισμένοι δεν θα θέλουν να σταυρωθούν πριν από τον Χριστό και επειδή Πάσχα εκλογές δεν γίνονται, όπως και Κυριακή του Θωμά (22/4) επειδή το χριστεπώνυμο πλήρωμα δεν θα τους πιστέψει ότι τις κάνουν τότε και δεν θα προσέλθει στις κάλπες, μας μένει η 29η Απριλίου. Αλλά τότε θα μας πουν να μην σας βάζουμε να ξαναπηγαίνετε στα χωριά σας τόσο γρήγορα ας πάμε τον Μάιο που είναι παχιές οι μύγες και θα είναι έτοιμος και ο Βενιζέλος.



Γνωρίζαμε πως η κυβέρνηση Παπαδήμου θα κυβερνούσε για περιορισμένο χρόνο και με συγκεκριμένη αποστολή. Και πάντως, σίγουρα όχι για να νομοθετήσει σκανδαλωδώς ευμενείς διατάξεις για τους αποφυλακισθέντες εγκληματίες λαθρομετανάστες και για τους διακινητές λαθρομεταναστών, την ώρα που η χώρα βουλιάζει, και εξ' αιτίας των πολυπολιτισμικών ιδεοληψιών κάποιων.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Το ότι με το νόμο που επιδιώκουν να περάσουν δήθεν «για την αποσυμφόρηση των φυλακών», οι διακινητές λαθρομεταναστών θα παραμένουν στην φυλακή για έναν μόλις χρόνο και μετά θα αφήνονται ελεύθεροι για να συνεχίσουν το έργο τους; Το ότι αν λαθρομετανάστες δικαστούν για πλημμέλημα που δεν τιμωρείται με κάθειρξη, δεν θα προβλέπεται η απέλασή τους από την Ελλάδα; Το ότι λαμβάνεται πρόνοια, για κατηγορίες λαθρομεταναστών, για «...τη ζωή τους, τη σωματική ακεραιότητά τους και ακόμα για την προσωπική ή γενετήσια ελευθερία τους;»

Εννοείται πως για τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητα των δυστυχούντων και κατατρομοκρατημένων από τις λαθρομεταναστευτικές ορδές Ελλήνων, που δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ούτε στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας, δεν επιδεικνύεται ανάλογο ενδιαφέρον! Ο ανθρωπισμός της πλαστικής και κάλπικης «προοδευτοσύνης» είναι επιλεκτικός....

Προσέξτε τι άλλο επιχειρούν να εισάγουν στην νομοθεσία μας οι εν Ελλάδι πολυπολιτισμικές θεραπαινίδες: Εάν μέσα σε ένα εξάμηνο από την στιγμή που θα εκτίσει την ποινή του ένας κακοποιός, κριθεί ότι η απέλασή του δεν είναι εφικτή για οποιονδήποτε λόγο , αυτός αφήνεται ελεύθερος να παραμείνει στην χώρα μας για όσο θέλει! Εάν όμως κριθεί ότι η απέλαση είναι εφικτή, τότε αναφέρεται το εξής απίστευτο: «Εάν ο αλλοδαπός αρνείται να συνεργαστεί (!!!), τότε παρατείνεται η κράτησή του για ένα ακόμη εξάμηνο και αν μέχρι τότε η απέλαση δεν γίνει εφικτή, η απέλαση ακυρώνεται και αφήνεται ελεύθερος»!

Και επειδή πρέπει αν είναι ολοκληρωμένη η προστασία (των λαθρομεταναστών εννοείται...) θα απαγορεύεται η απέλαση αλλοδαπού κακοποιού, εάν αυτός τελέσει γάμο με άτομο ελληνικής υπηκοότητος (1500 ευρώ στοιχίζει σήμερα ένας τέτοιος «γάμος»).

Τα παραπάνω θα ήσαν απλώς φαιδρά, αν στην Ελλάδα δεν είχαμε σήμερα πλέον των 2.5 εκατομμυρίων αλλοδαπών, οι περισσότεροι παράνομοι. Και αναρωτιόμαστε που το πάει (και) αυτή η κυβέρνηση: Να αδειάσουν από λαθρομετανάστες κακοποιούς οι φυλακές, για να μπαίνουν μέσα οι χθεσινοί νοικοκυραίοι, Έλληνες που ατύχησαν στη επιχείρησή τους ή απλώς χρωστούν γραμμάτια και επιταγές; Και σε τελική ανάλυση, ποιός πρέπει να είναι μέσα; Ο λαθρομετανάστης που έκανε φόνο μετά καλάσνικωφ, ή ο ατυχήσας Έλληνας που απλά του έσκασε ακάλυπτη επιταγή; Ποιός είναι ο επικίνδυνος για την κοινωνία;

Με τέτοια κατορθώματα, αρχίζουμε να γινόμαστε από καχύποπτοι, βέβαιοι: Θέλουν μια Ελλάδα χωρίς εμάς! Μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες! Θέλουν τον χώρο, το οικόπεδο γωνία!

Εμείς, έχουμε το δικαίωμα να τους παραδώσουμε αυτή την πατρίδα;

Αξέχαστη θα μείνει η φετινή σχολική χρονιά σε μαθητές και γονείς. Φαντάζομαι μετά από πολλά χρόνια την γενιά του γιου μου να μιλά για την εποχή της Άννας Διαμαντοπούλου.

Τότε δηλαδή που τα παιδιά μας αντί για βιβλία πήγαιναν σχολείο με φωτοτυπίες και dvd.

Τότε που την υπουργό Παιδείας απασχολούσε μονάχα η ποινή με την οποία θα τιμωρούνταν οι μαθητές που μούντζωναν τους επισήμους στην παρέλαση των Ιωαννίνων και «ξεχνούσε» την γραφική ύλη των πανελλαδικών εξετάσεων.

Είναι να απορεί κανείς με την προχειρότητα που η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας αντιμετωπίζει τα βασικά καθήκοντα με τα οποία είναι επιφορτισμένη από την ίδια την εντολοδόχο κοινωνία.

Διαβάζοντας σήμερα το τελευταίο κατόρθωμα της κυρίας Διαμαντοπούλου και των υφισταμένων της που δεν έχουν ακόμη παραγγείλει την απαραίτητη γραφική ύλη για την διεξαγωγή των πανελλαδικών εξετάσεων τι άραγε θα σκέφτονται οι μαθητές της τρίτης λυκείου και οι γονείς τους;

Προς τα πού θα μουντζώσουν αυτή τη φορά;

Και ποιος θα πρέπει να φάει επιτέλους την «καμπάνα» της αποβολής;

Πέτρος Κατσάκος από το Πρώτο Θέμα, μοντάζ Γρέκι



O ιστορικός του μέλλοντος που θα ασχοληθεί με την «περιπέτεια» της Ελλάδας στην οικονομική κρίση, θα αφιερώσει αναμφισβήτητα πολλές σελίδες στις «Ημέρες και τα Έργα» του Γιώργου Παπανδρέου στον πρωθυπουργικό θώκο της χώρας.

Τα δύο χρόνια που ο Γιώργος Παπανδρέου βρισκόταν στο τιμόνι της χώρας χαρακτηρίζονται από αξέχαστες και πολυσχολιασμένες δηλώσεις, ατελείωτα υπουργικά συμβούλια και ολονύκτιες Συνόδους Κορυφής, highlights πάνω σε ποδήλατα, κανό και long weekend ταξιδάκια.

Όλα τα παραπάνω συνδυασμένα με μεγάλη δόση ακυβερνησίας.

Ο κ. Παπανδρέου μέσα σε δύο σχεδόν χρόνια, μας ανακοίνωσε πως «λεφτά υπάρχουν», μας έβαλε και με τη βούλα στο Μνημόνιο, μας καθησύχασε πως «βάζει το όπλο στο τραπεζί κατά των κερδοσκόπων», μας «συγκίνησε» με την υπόσχεσή του «ένας εργαζόμενος σε κάθε σπίτι», μας ανακοίνωσε ένα δημοψήφισμα για αλλαγή και έφυγε «ικανοποιημένος» αλλά όχι «δοξασμένος» από το έργο της κυβέρνησής του στις 11 Νοεμβρίου του 2011.

12 Ιουλίου 2009
Αξέχαστη θα μείνει στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ η βόλτα με το αγαπημένο του κανό τον Ιούλιο του 2009. Ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε στον Μαραθώνα με έναν φρουρό του για να κάνει κωπηλασία-κανό, όπως συνήθισε.

Τα ίχνη του όμως χάθηκαν και χρειάστηκε η έγκαιρη επέμβαση του Λιμενικού για να τον εντοπίσει τελικά μεταξύ Ραφήνας και Εύβοιας. Αν και αθλητικός τύπος, η γυμναστική αποδεικνύεται τελικά μεγάλος «πονοκέφαλος» για τον κ. Παπανδρέου.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε το ατύχημα που είχε με το ποδήλατο του στη περιοχή της Σταμάτας, τον Απρίλιο του 2008 όταν ακόμα ήταν στην αντιπολίτευση. Τότε μάλιστα είχε μεταφερθεί εσπευσμένα στο ΚΑΤ όπου και υποβλήθηκε σε μικροχειρουργική επέμβαση αφού από την πτώση είχε προκληθεί κάταγμα στο σπόνδυλο.

12 Σεπτεμβρίου 2009
Ήταν Σεπτέμβριο του 2009, όταν στη ΔΕΘ Θεσσαλονίκης ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και μελλοντικός πρωθυπουργός της χώρας χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ως προεκλογικό σύνθημα το ελπιδοφόρο «λεφτά υπάρχουν».

Ένα μότο που έμελε να ακουστεί περισσότερο από κάθε άλλο, να προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις, να χρησιμοποιηθεί ως ισχυρό όπλο στα χέρια των εχθρών του Γιώργου Παπανδρέου και να γίνει μέχρι και σλόγκαν στα social media.

Τελικά ο Γιώργος Παπανδρέου κέρδισε τις Εκλογές, μετέτρεψε το «λεφτά υπάρχουν» σε «περικοπές υπάρχουν», «άνεργοι υπάρχουν», «άστεγοι υπάρχουν» και κάπως έτσι άρχισαν όλα...

4 Οκτωβρίου 2009
Με συντριπτική πλειοψηφία και ποσοστό 43,92% το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές έναντι την ΝΔ που συγκεντρώνει 33,47%.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ορκίζεται ως 11ος πρωθυπουργός της χώρας και εγκαθίσταται στο Μέγαρο Μαξίμου και ένα χαρτοφυλάκιο γεμάτο όνειρα και... υποσχέσεις.



8 Οκτωβρίου 2009
Δεν έχουν περάσει παρά λίγες ημέρες από τη στιγμή που έχει ορκιστεί νέος πρωθυπουργός και ήδη πνέει «αέρας» Σοσιαλισμού στο Μαξίμου.

Σε μία πρώτη- και τελευταία ίσως- προσπάθεια να εφαρμόσει τη λογική της διαφάνειας και της αξιοπιστίας, η κυβέρνηση απευθύνει ανοικτή πρόσκληση για την πλήρωση των θέσεων των Γενικών και Ειδικών Γραμματέων της Κυβέρνησης και των Γενικών Γραμματέων Περιφερειών.

O πρωθυπουργός της χώρας δεσμεύεται για την πλήρη αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του κράτους έτσι ώστε να γίνει πραγματικά αρωγός του πολίτη και υπηρέτης των συμφερόντων του.

Το ιστορικό πλέον open gov προκαλεί μεγάλες καθυστερήσεις στην στελέχωση του κρατικού μηχανισμού, αλλά δεν καταπολεμάει τονκομματισμό. Δύο χρόνια μετά ο πολίτης έχει γίνει τελικά ο «υπηρέτης» ενός κράτους που ουσιαστικά δεν υφίσταται.

1 Ιανουαρίου 2010
Μπορεί στα πρωθυπουργικά του καθήκοντα ο τέως πρωθυπουργός να μην απέδειξε, όπως θα ήθελε, το κληρονομικό χάρισμα από τον πατέρα του, στο ζεϊμπέκικο όμως το DNA πέρασε αυτούσιο από τη μία γενιά στην άλλη.

Στο μεζεδοπωλείο «Παυσίλυπον» της Νέας Κηφισιάς πέρασε την Πρωτοχρονιά του 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου, παρέα με τη σύζυγό του Άντα.

Ο τότε πρωθυπουργός έμεινε στο μεζεδοπωλείο ως τις 3.50 το πρωί και μάλιστα χόρεψε το ζεϊμπέκικο «Συννεφιασμένη Κυριακή» με πολλούς από τους παρευρισκόμενους να του χτυπούν παλαμάκια.

Σημειώνεται ότι την ίδια περίοδο 10.000.000 Έλληνες πολίτες ήταν έτοιμοι να χορέψουν το χορό του «Ζαλόγγου».

20 Μαρτίου 2010
Όταν το Μάρτιο του 2010 ο πρωθυπουργός είχε αρχίσει να βλέπει πως τα χειρότερα για την ελληνική οικονομία έρχονται, με μία βαρύγδουπη δήλωση από το βήμα της 8ης Συνόδου του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη, μας είχε αφήσει άφωνους.

«Το όπλο πάνω στο τραπέζι, ώστε να μας αφήσουν ήσυχους οι κερδοσκόποι», είχε ζητήσει ο πρωθυπουργός, προαναγγέλοντας και τυπικά τον οικονομικό πόλεμο που θα δεχόταν στη συνέχεια η χώρα.

Η κυβέρνηση έβγαλε όντως το περίστροφο αλλά με την κάνηγυρισμένη στις πλάτες των πολιτών που πλήρωσαν τον λογαριασμό, παρά τις διαβεβαιώσεις του κ. Παπανδρέου, από την ίδια ομιλία, για το αντίθετο.

23 Απριλίου 2010
Από το ακριτικό Καστελλόριζο επέλεξε ο Γιώργος Παπανδρέου να ανακοινώσει την προσφυγή της χώρας στον μηχανισμό διάσωσης Ε.Ε. και ΔΝΤ, παρομοιάζοντας την πορεία που θα ακολουθήσουμε με μία «νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό».

Δύο χρόνια σχεδόνμετά και όλοι γνωρίζουμε πλέον πως η Ελλάδα βρισκόταν ουσιαστικά στο κατώφλι του ΔΝΤ πολύ νωρίτερα από την επίσημη ανακοίνωση που με περίσσια συγκίνηση και πόνο ψυχής είχε κάνει τότε ο πρωθυπουργός.

Το ερώτημα παραμένει βέβαια αν και η δική μας «Οδύσσεια» θα φτάσει ποτέ στην... Ιθάκη της ζωντανή.

8 Μαΐου 2010
Η πρώτη δανειακή σύμβαση μεταξύ της Ελλάδας και των χωρών της ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι γεγονός.

Με ένα δάνειο- μαμούθ ύψους 110 δισ. ευρώ η χώρα ελπίζει πως θα καταφέρει να καλύψει τις ταμειακές της ανάγκες και το ενδεχόμενο ελληνικής χρεοκοπίας θα απομακρυνθεί οριστικά.

Η ιστορία θα επαναληφθεί ωστόσο δύο χρόνια αργότερα με μία νέα δανειακή σύμβαση, αφού η πρώτη αποδείχθηκε αναποτελεσματική, την ώρα που τα σενάρια για ελληνική χρεοκοπία αυξάνονται διαρκώς και για πολλούς θεωρείται το επικρατέστερο.

Καλοκαίρι 2010
Έπειτα από έναν δύσκολο χειμώνα με πολλές υποχρεώσεις, ο πρωθυπουργός αποφασίζει να χαλαρώσει λιγάκι και να ξεφύγει από την σκληρή καθημερινότητα του Μνημονίου και της λιτότητας. Κρήτη, Ρόδος, Σέριφος, Πάρος και Ικαρία είναι μόνο μερικά από τα νησιά που είχε επισκεφθεί το καλοκαίρι του 2010 ο κ. Παπανδρέου, προσπαθώντας να ξεφύγει από τους ενοχλητικούς Μέρκελ, Σαρκοζί και Στρος Καν.

Τελικά το μόνο που κατάφερε είναι να βρεθεί στο στόχαστρο των μέσων ενημέρωσης και των πολιτών που ήδη βίωναν από πρώτο χέρι τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και τελικά τον έστειλαν- με τον τρόπο τους- για μόνιμες διακοπές.

31 Οκτωβρίου 2010
Ιδιαίτερη αίσθηση είχε προκαλέσει τότε η συμμετοχή του κ. Παπανδρέου στη διαδρομή των δέκα χιλιομέτρων του 28ου Κλασικού Μαραθωνίου της Αθήνας.

Ο πρωθυπουργός με μαύρο σορτσάκι, πορτοκαλί αθλητικά παπούτσια, γυαλιά ηλίου και παρέα τα πολιτικάτου «τέκνα»- και υπουργούς την περίοδο εκείνη- Τίνα Μπιρμπίλη και Δημήτρη Δρούτσα έτρεξε στο Μαραθώνιο, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να περάσει το μήνυμα πως η Ελλάδα που τρέχει τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία ζούσε τον δικό της μαραθώνιο θα τερματίσει γρήγορα και με επιτυχία.

Στην πορεία βέβαια ο καλογυμνασμένος πρωθυπουργός μας επέλεξε να γυμνάζεται κεκλεισμένων των θυρών ενώ ο Μαραθώνιος για τη χώρα και τους πολίτες συνεχίζεται επ' αόριστον.

Ιούνιος 2011
Ο Γιώργος Παπανδρέου, λάτρης των ταξιδιών και των γκουρμέ εστατορίων, φωτογραφίζεται σε ένα από τα πλέον φημισμένα σούσι μπαρ της βρετανικής πρωτεύουσας.

Στην παρέα του στο εστιατόριο «Ζούμα», εκτός από τη σύζυγό του Άντα βρισκόταν και ο οικογενειακός τους φίλος και γνωστός από την περιβόητη υπόθεση του καλαμποκιού παλιά και των CDS πρόσφατα, Θοδωρής (ή Τεό ή Ντόρης) Μαριέλλος.

Στο παρασκήνιο εκείνης της επίσκεψης ο κ. Γιώργος Παπανδρέου είχε αρκετές επαφές που ωστόσο δενεντάσσονταν στο επίσημο πρόγραμμα της επίσκεψής του.

10 Σεπτεμβρίου 2011
Μετά την αποτυχία του συνθήματος «λεφτά υπάρχουν», ο πρωθυπουργός επιχείρησε κατά την ομιλία του στη ΔΕΘ Θεσσαλονίκης να θέσει ακόμα έναν φιλόδοξο στόχο για τους Έλληνες πολίτες, προκαλώντας πολλά ερωτηματικά και φυσικά αμέτρητα αρνητικά σχόλια.

Υιοθετώντας πολιτικές πτωχοκομείου, ο τέως πρωθυπουργός υποσχέθηκε ότι «βασικός του στόχος σ' αυτή τη δύσκολη περίοδο να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόμενο, να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς εισόδημα».

Η κυνική του ομολογία όχι μόνο για την αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και για τις δύσκολες ημέρες που θα έρχονταν, σόκαρε το ακροατήριο και έγινε αντικείμενο σχολιασμού μέχρι και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

31 Οκτωβρίου 2011
Η αρχή του τέλους για τον Γιώργο Παπανδρέου έφτασε και τυπικά. Η λέξη «δημοψήφισμα» που με τόση ευκολία ξεστόμισε ο κ. Παπανδρέου ώστε να βρεθεί λύση στο οικονομικό αδιέξοδο θεωρήθηκε- και όχι άδικα- εκβιαστικό δίλημμα και άφησε με το στόμα ανοικτό τους ευρωπαίους ηγέτες, τα πολιτικά κόμμα, τους πολίτες ακόμα και στενούς του συνεργάτες.

Για πολλές ημέρες η πρόταση του κ. Παπανδρέου να καταφύγουμε σε δημοψήφισμα ώστε ο ελληνικός λαός να αποφασίσει για το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας μονοπώλησε τις συζητήσεις με όχι και τόσο κολακευτικούς σχολιασμούς και έμελε να ήταν αυτό που θα σηματοδοτούσε το τέλος όχι μόνο της πρωθυπουργικής του καριέρας αλλά και της προεδρίας του στο ΠΑΣΟΚ.

2 Νοεμβρίου 2011
Ο χρόνος για τον Γιώργο Παπανδρέου τελειώνει και ταξίδι του στις Κάννες- το τελευταίο ως πρωθυπουργός της χώρας στο εξωτερικό- στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του G20 θα του μείνει μάλλον αξέχαστο. Οι ευρωπαίοι εταίροι συγκαλούν έκτακτη Σύνοδο Κορυφής για την Ελλάδα και ζητούν εξηγήσεις από τον έλληνα πρωθυπουργό για την πρόταση του για δημοψήφισμα λίγες ημέρες νωρίτερα. Ο ίδιος θα βρεθεί στο στόχαστρο και θα κατηγορηθεί από τους δανειστές πως σπρώχνει τη χώρα στο χείλος τηςκαταστροφής.

Ο ίδιος βέβαια εξακολουθεί να διαμηνύει, με δηλώσεις του από τις Κάννες, τη πρόθεσή του για δημοψήφισμα. Ωστόσο, οι προσπάθειες του γάλλου προέδρου, Νικολά Σαρκοζί και της γερμανίδας Καγκελαρίου, Άγκελα Μέρκελ- που εξαρχης βρίσκονται στα κάγκελα με τις ιδέες του κ. Παπανδρέου- να τον μεταπείσουν φαίνεται πως πιάνουν τελικά τόπο και το ενδεχόμενο διεξαγωγής δημοψηφίσματος εγκαταλείπεται οριστικά.

9 Νοεμβρίου 2011
Δύο μόλις χρόνια από την ανάληψη των καθηκόντων του στο Μέγαρο Μαξίμου, στις 9 Νοεμβρίου του 2011 γράφεται και τυπικά το τέλος της πρωθυπουργικής πορείας του Γιώργου Παπανδρέου. Με ένα αδιάφορο συγκινητικό διάγγελμα, όπως μας είχε συνηθίσει, οκ. Παπανδρέου ανακοινώνει την αποχώρησή του από την κυβέρνηση και την δρομολόγηση των διαδικασιών ώστε να σχηματιστεί νέα μεταβατική κυβέρνηση. Ο ίδιος στο τέλος της δήλωσής του δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει από τα βάθη της καρδιά τουςΈλληνες και τις Ελληνίδες. Κρίμα που σε εμάς δεν άφησε περιθώριο για ευχαριστίες.

Ο θυμόσοφος λαός μας έχει υιοθετήσει την άποψη ότι η Ιστορία είναι εκείνη που τελικά κρίνει τους πολιτικούς και το έργο τους. Στην περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου, ωστόσο, η πλειοψηφία των πολιτών έχει ήδη κρίνει και καταδικάζει εν τέλει στη συνείδηση της τον κ. Παπανδρέου, εντάσσοντας τον στη λίστα με τους πλέον αποτυχημένους πρωθυπουργούς που γνώρισε η χώρα.

Το μαύρο μπλοκ της χούντας των προδοτών και δοσίλογων καταρρέει.

Κι όμως κάποιοι αφιονισμένοι οπαδοί του επιμένουν αμετανόητοι να παραμένουν εγκάθειρκτοι στις προδοτικές κομματικές τους στρούγκες. Και όχι απλώς δε ντρέπονται, αλλά γίνονται κιόλας επιθετικοί…

Μεταξύ αυτών και ο φίλος μου ο Βασίλης:

«Θέλω, μου λέει, να τα πούμε. Πρέπει ν’ αλλάξεις. Γιατί κινδυνεύεις να καταλήξεις στους άθεους της αριστεράς»!…

Γι’ αυτό αναγκάζομαι να πω στο φίλο μου το Βασίλη και σ’ όλους τους ερωτοβαρεμένους με τα κόμματα της προδοσίας, Βασίληδες, κάποιες απλές-θέλω να πιστεύω- αλήθειες:

Πιστεύουν, αλήθεια οι θιασώτες της προδοσίας και του δοσιλογισμού ότι μπορεί να υπάρξει και η παραμικρή έστω σχέση ανάμεσα στο χριστιανισμό και το σατανικό σιωνισμό της Μπίλντεμπεργκ και της Τριμερούς!

Των οποίων υπηρέτες χαμερπείς είναι αυτοί, που ασυστόλως δολοφονούν την Ελλάδα και το λαό της. Καθώς «το παίζουν»,μάλιστα, και σωτήρες μας!…

Και φθάνουν, ακόμη, και στο αδιανόητο κατάντημα να παραλληλίζουν τα προδοτικά τους κόμματα με το Χριστό. Σαν τον ανοικονόμητο υπουργό των οικονομικών, που τόλμησε, μέσα στην αμετροέπεια της λογοδιάρροιάς του, να πει ότι το κόμμα του είναι « ο αμνός ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου»! …

Ή μήπως θέλγονται απ’ το τρισάθλιο «μέσα-έξω» απ’τα κόμματά κάποιων βουλευτάδων, και το πηγαινέλα τους, απ’ το ένα κόμμα της προδοσίας στο άλλο. Μετακομίζοντας «εξ αθλίων οι άθλιοι, δι’ αθλίων, προς άθλιους», για να θυμηθούμε και τον κυνικό Διογένη.

Που κάνουν τις βουτιές στις απάτες, τη μια ύστερα απ’ την άλλη. Ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος του αριβισμού και το φαταουλισμού. Σαν τα σκουλήκια στις πυορροούσες πληγές ή τα ποντίκια στο εγκαταλελειμμένες τροφές.

Συνεπώς αυτοί, που θέλουν να φαίνονται και να λέγονται ευσεβείς και ορθόδοξοι χριστιανοί και φοβούνται μήπως μιανθούν απ’ τη σχέση τους με την…άθεη αριστερά, δεν έχουν καμιά πρόφαση δικαιολογίας, για να ακολουθούν τα κόμματα της προδοσίας.

Για όσους θέλουν ν’ ανήκουν στη δεξιά και φοβούνται την..αθεΐα της αριστεράς, υπάρχει ο Παναγιώτης Καμένος. Που και πατριώτης είναι, όπως προκύπτει απ’ τις επιλογές του, αλλά και, κατά τεκμήριο, χριστιανός.

Για τον πρόσθετο λόγο ότι κράτησε σταθερές αποστάσεις απ’ τα κόμματα του δοσιλογισμού. Τόσο απ’ το άθλιο αλισβερίσι ανάμεσά τους, όσο και απ’ την τρόικα των τοκογλύφων του σιωνο-αμερικανο-γερμανικού 4ου Ράιχ…

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή τους καθιστά συμμέτοχους και συνένοχους στη χειρότερη από καταβολής του ελληνισμού προδοσία.

Αλλά ας αφήσουμε τώρα τους «ευσεβείς» προδότες κι ας έρθουμε στους…. άθεους αριστερούς:

Είναι αλήθεια ότι κάποιοι απ’ τους αριστερούς δηλώνουν άθεοι. Η πραγματικότητα όμως αποδεικνύει ότι οι περισσότεροι, κατά βάθος, δεν είναι.

Παράδειγμα χαρακτηριστικό και εύγλωττο; Η περίπτωση του Χαρίλαου Φλωράκη! Ο οποίος, ύστερα από επίσκεψή του στο Άγιο Όρος, εξομολογήθηκε και έφυγε απ’ τη ζωή ως χριστιανός.
Και θα μπορούσε κανείς μαζί με το Χριστό να πει σε κάποιους «ευσεβείς χριστιανούς» πώς οι Φλωράκηδες «πάνε μπροστά απ’ αυτούς στη βασιλεία του Θεού»!

Αλλά οι περισσότεροι αριστεροί ούτε είναι ούτε δηλώνουν ότι είναι άθεοι!

Ίσα, ίσα μάλιστα, που είναι ασύγκριτα καλύτεροι, όπως προαναφέραμε, από κάποιους «ευσεβείς και ορθόδοξους χριστιανούς», που ακολουθούν τα κόμματα του δοσιλογισμού.

Για τον πρόσθετο λόγο ότι αγωνίζονται για τη δικαιοσύνη. Την οποία έχουν εξοβελίσει απ’ τον ηθικό τους κώδικα και την πολεμούν με νύχια και με δόντια τα κόμματα της προδοσίας και οι οπαδοί τους.

Για να μας θυμίζουν και πάλι το Χριστό, ο οποίος λέει: «Ου πας ο λέγων μοι, κύριε, κύριε, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του πέμψαντός με πατρός»!

Δηλαδή αληθινοί χριστιανοί δεν είναι αυτοί, που λένε «Χριστούλη μου» και «Θεούλη μου», τη στιγμή, που υπηρετούν τους αδηφάγους και αδίστακτους τοκογλύφους, αλλά αυτοί, που αγωνίζονται για τη δικαιοσύνη!

Συνεπώς, η πραγματικότητα φωνάζει πως αυτοί, που στηρίζουν και υποστηρίζουν το μαύρο μπλοκ των παπαδημίων κάνουν μεγάλο λάθος, αν νομίζουν πως είναι χριστιανοί!

Αν ήταν όντως χριστιανοί, εδώ και τόσα χρόνια θα στήριζαν και υποστήριζαν το μεγάλο αγωνιστή και αληθινά ευσεβή χριστιανό, τον αείμνηστο Νίκο Ψαρουδάκη…

Και σήμερα το κόμμα της Χριστιανικής Δημοκρατίας! Ή τη Δημοκρατική Αναγέννηση του Στέλιου Παπαθεμελή και του Ηλία Σταμπολιάδη. Ή το Πατριωτικό Μέτωπο του Σταύρου Βιτάλη. Που έχει, όπως φαίνεται, φιλορωσικό προσανατολισμό.

Γιατί κακά τα ψέματα! Δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας με τους βάρβαρους ρωμαιοκαθολικούς σταυροφόρους και τους κακούργους και λήσταρχους προτεστάντες «συμμάχους» μας. Που έχουν αντικαταστήσει το Θεό με το Μαμωνά.

Που υπονομεύουν, παντοιοτρόπως την ορθόδοξη Ρωσία. Κατέστρεψαν την επίσης ορθόδοξη Σερβία.

Και έχουν μεταβάλει την πατρίδα μας σε Νταχάου και Άουσβιτς, καταδικάζοντάς μας σε αργό θάνατο…

Παπα-Ηλίας




Το τελευταίο διάστημα, κοντά στην πολυσύχναστη πλατεία Ταξίμ, ο ήχος που κυριαρχεί είναι αυτός του κομπρεσέρ. Παρά τις ενστάσεις και τις προσφυγές κατοίκων, αρχιτεκτόνων και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι αρχές κατεδαφίζουν τη γειτονιά Ταρλάμπασι.

Πολλά από τα κτίρια χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου αιώνα και στέγασαν ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Ήδη, αρκετά από αυτά έχουν μείνει άδεια, περιμένοντας τη σειρά τους.

Σε κεντρικό δρόμο, δύο μαγαζιά μένουν ακόμη όρθια.
Κάτοικος της περιοχής δηλώνει στη Guardian ότι δεν είναι λίγοι αυτοί που λεηλατούν τα άδεια κτίρια, παίρνοντας τα παράθυρα, τις πόρτες, τα καλώδια. «Ο δήμος δεν κάνει τίποτα για να προστατεύσει τα ιστορικά αυτά κτίρια», αναφέρει, διευκρινίζοντας ότι ο ίδιος, όντας 70 ετών, δεν έχει πουθενά αλλού να πάει σε αυτήν την ηλικία.

Οι αρχές φιλοδοξούν να κατασκευάσουν ένα έργο που θα περιλαμβάνει κατοικίες, γραφεία, ξενοδοχεία κι ένα εμπορικό κέντρο. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να κατεδαφιστούν συνολικά 278 κτίρια.


Το συγκεκριμένο έργο είναι ένα από τα πολλά που προβλέπονται στην ξέφρενη αναμόρφωση της Κωνσταντινούπολης για το 2012.


Σχόλιο ιστολογίου: Μήπως θα έπρεπε η Ελληνική κυβέρνηση να ανακοινώσει την ισοπέδωση της μουσουλμανικής συνοικίας στην Κομοτηνή, προκειμένου να γίνει κάποιο τεράστιο συνεδριακό διαβαλκανικό κέντρο, το οποίο θα παρέχει θεματικά πάρκα, ξενοδοχείο και ένα μεγάλο πάρκο που θα συμβάλει στο περιβάλλον της πόλης; Γιατί να μην ακολουθήσουμε την ίδια "αναπτυξιακή πορεία" που ακολουθεί και η Άγκυρα; Γιατί να μην ακολουθήσουμε πολιτική ίσων μέτρων, για να μπορέσουμε να φτάσουμε στο "θαύμα" που ονομάζεται Τουρκία; Μήπως επειδή οι πολιτικοί απατεώνες που μας κυβερνούν είναι δειλοί ή μήπως επειδή έχουν προσφέρει ήδη την Θράκη στην Τουρκία;


«Ξέφραγο αμπέλι» φαίνεται η χώρα μας όσον αφορά τις έρευνες για υδρογονάνθρακες. Στην ελληνική ΑΟΖ «μπαινοβγαίνουν» διεθνείς εταιρείες χωρίς άδεια και χωρίς να «δίνουν λογαριασμό»
  • Του Θοδωρή Παναγούλη
Ο χθεσινός διεθνής διαγωνισμός για την ανάθεση «σεισμικών» ερευνών για εντοπισμό υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και στην περιοχή Νότια της Κρήτης υπήρξε επιτυχής, καθώς οκτώ εξειδικευμένοι όμιλοι, μεταξύ των οποίων οι μεγαλύτεροι του είδους, εκδήλωσαν ενδιαφέρον. Φαίνεται ωστόσο ότι ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο συγκεκριμένο αντικείμενο δεν περίμεναν το ελληνικό δημόσιο πότε θα αφυπνιστεί και θα προκηρύξει έναν τέτοιο διαγωνισμό, αλλά προχωρούσαν αφεαυτών, όποτε το θεωρούσαν χρήσιμο, σε έρευνες περιοχών που ανήκουν στην ελληνική (όπως ορίζεται από τις διεθνείς συνθήκες) ΑΟΖ. Για τις έρευνες αυτές δεν είχαν καμία άδεια, ενώ τα αποτελέσματα των ερευνών δεν τα γνωρίζει καν το ελληνικό δημόσιο. Αποτελούν περιουσία των εταιρειών την οποία πουλάνε σε άλλες εταιρείες που ενδιαφέρονται να προχωρήσουν σε γεωτρήσεις προς αναζήτηση κοιτασμάτων.

Όπως μαρτυρά ο χάρτης, η Νορβηγική εταιρεία TGS, μία από τις μεγαλύτερες του κλάδου, η οποία μάλιστα έχει προσέλθει στο χθεσινό διαγωνισμό, έχει προχωρήσει σε σεισμικές έρευνες στην περιοχή μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, εστιάζοντας στην περιοχή ανάμεσα στην Κρήτη και την Κύπρο, τις οποίες όλες χαρακτηρίζει ως Greece Reprocess, με συνολικό μήκος περίπου 1.530 χιλιόμετρα. Στον κόκκινο κύκλο είναι περιοχή ενδιαφέροντος της Ελληνικής ΑΟΖ.

Οι έρευνες σύμφωνα με πληροφορίες έχουν πραγματοποιηθεί τα έτη 2001 και 2002 και τα στοιχεία βγήκαν «στην αγορά» προς πώληση το 2005. Και η υπόθεση δεν σταματάει εδώ. Για τη συγκεκριμένη περιοχή που βρίσκεται εντός του κόκκινου κύκλου, το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας έχει δεχθεί αίτημα από την Ισραηλινή εταιρεία Delek, (η οποία συμμετέχει από κοινού με την αμερικανική Noble στις έρευνες της κυπριακής ΑΟΖ και συγκεκριμένα στο «οικόπεδο 12») για παραχώρηση δικαιωμάτων πραγματοποίησης γεωτρητικών ερευνών. Με δεδομένο ότι τα επισήμως υπάρχοντα στοιχεία είναι σχεδόν μηδενικά για την περιοχή (υπάρχουν απλώς οι γεωλογικές εκτιμήσεις λόγω του ότι ανήκει στην ίδια «λεκάνη» με τα κοιτάσματα της Κύπρου) θεωρείται βέβαιον ότι οι Ισραηλινοί έχουν αγοράσει και αξιοποιήσει τα στοιχεία των σεισμικών ερευνών της TGS, και εκτιμούν προφανώς ότι, τουλάχιστον, έχουν ερευνητικό ενδιαφέρον.

Γεγονός πάντως παραμένει ότι το επίσημο ελληνικό κράτος είχε απόλυτη άγνοια. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ έδειξε να αιφνιδιάζεται όταν, ενώ εκείνη «έβγαζε» διαγωνισμούς για την Ήπειρο, τον Πατραϊκό και το Κατάκολο, για τρείς περιοχές δηλαδή που έχουν μικρά μεν, αποδεδειγμένα δε, κοιτάσματα, οι Ισραηλινοί ήρθαν για να ζητήσουν μια περιοχή που ήταν επισήμως ανεξερεύνητη.

Είναι άγνωστο, επιπλέον, εάν η ίδια εταιρεία έχει πραγματοποιήσει και άλλες έρευνες σε άλλες περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος, ή ακόμα και αν πραγματοποιούνται και σήμερα έρευνες είτε από την ίδια είτε από άλλες εταιρείες. Άγνωστο επίσης είναι εάν το γεγονός ότι αποδεδειγμένα έχει προχωρήσει σε έρευνες χωρίς άδεια θα έχει κάποια επίπτωση στην συμμετοχή της στο διαγωνισμό. Πρέπει να σημειωθεί πάντως ότι η TGS είχε πραγματοποιήσει και στα ύδατα του Λιβάνου αντίστοιχες έρευνες χωρίς άδεια, κίνηση που οδήγησε τις αρχές του Λιβάνου, όταν έκαναν διαγωνισμό, να απορρίψουν την προσφορά της.

Η μέθοδος

Η μέθοδος των «μη αποκλειστικών σεισμικών ερευνών» για τις οποίες πραγματοποιήθηκε χθες ο διαγωνισμός είναι απλή στη σύλληψή της όσο και αποτελεσματική. Εξειδικευμένες εταιρείες πραγματοποιούν τις πολυδάπανες έρευνες που απαιτούν εξειδικευμένα σκάφη και εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας εάν πρόκειται για τρισδιάστατα ή ακόμη και 4D δεδομένα. Τα ευρήματα από τις έρευνες αυτές είναι μη αποκλειστικά και διατίθενται στην αγορά από τις ίδιες τις εταιρείες, οι οποίες καταρχήν καλύπτουν τα κόστη τους και στη συνέχεια μοιράζονται με το κράτος, τα υπόλοιπα έσοδα. Τα μεγαλύτερα κέρδη πάντως προκύπτουν για το κράτος, στην επόμενη φάση και εφόσον οι έρευνες αυτές είναι επιτυχημένες καθώς τα ευρήματά, επί της ουσίας, λειτουργούν ως πόλος έλξης για το ενδιαφέρον μεγάλων εταιρειών οι οποίες με τη σειρά τους θα προχωρήσουν στον εντοπισμό και την εκμετάλλευση πιθανών κοιτασμάτων.

Η καθοδική πορεία της χώρας μας έχει επιταχυνθεί. Η κρίση ρευστότητας στις αρχές του 2010 κατέληξε, εξ αιτίας των ενεργειών της ανίκανης ελληνικής κυβέρνησης και των διαταγών της τρόικας, σε κρίση χρέους. Η Ελλάδα έχει ήδη πτωχεύσει. Έχει πτωχεύσει όχι μόνο από οικονομική άποψη, αλλά και από άποψη ιδεών, πολιτικής κατεύθυνσης, ακόμη και κατανόησης της αλήθειας... Καθώς η χώρα βυθίζεται ανεπανόρθωτα στην πτώχευση, καθώς η ιατρική περίθαλψη καταντάει «τριτοκοσμική», καθώς η παιδεία έχει ξεχαστεί, οι Έλληνες παραμένουν γαντζωμένοι στην αιτία όλου αυτoύ του κακού: στο Eυρώ. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το 72 με 78% του πληθυσμού θέλει απελπισμένα να παραμείνει στο ευρώ, ακομη και όταν είναι αντίθετο προς τις πολιτικές που ακουλουθεί η κυβέρνηση. Πολλοί παράγοντες συτελούν σ’ αυτό, όπως οι αμφιβολίες και τα κόμπλεξ σχετικά με το κατά πόσο είμαστε Ευρωπαίοι και τα συνεχή καταστροφολογικά σενάρια για το τι θα γίνει αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Ωστόσο είναι να απορεί κανείς με την πλήρη άρνηση της λογικής. Λογικά, τα πράγματα δε θα μπορούσαν να είναι πιο ξεκάθαρα. Η Ελλάδα δε μπορεί να ασκεί νομισματική πολιτική μέσα στη Ευρωζώνη. Δεν μπορεί να υποτιμήσει, δεν μπορεί να εκτυπώσει το χρήμα της, και η κεντρική της τράπεζα δε μπορεί να χρηματοδοτεί τα ελλείματα της χώρας. Εφ’ όσον λοιπόν κανένας δε δανείζει στην Ελλάδα στο κοντινό μέλλον, ο μόνος δανειστής είναι η τρόικα. Οι απαιτήσεις της τρόικας ήταν πολύ σαφείς, αν και απεχθείς. Η παρούσα ελληνική κυβέρνηση τις υπάκουσε, ως τον μόνο τρόπο παραμονής στην Ευρωζώνη. Επομένως, η λογική καθορίζει πως η παραμονή στο Ευρώ προϋποθέτει αποδοχή της κυβερνητικής πολιτικής και τους όρους της τρόικας. Η λογική λέει επίσης πως, παρά τις διαμαρτυρίες, οι Έλληνες μαζικά υποστηρίζουν την παρούσα κατάσταση. Η κατάσταση σταδιακά θα χειροτερέψει κατά πολύ. Αναμένεται πως το Μάρτιο οι μισθοί θα μειωθούν απότομα, εγκλωβίζοντας ένα τεράστιο αριθμό Ελλήνων στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Η υγεία, η παιδεία, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός και πολλοί άλλοι τομείς δραστηριότητας θα φθίνουν τελειωτικά. Η ικανότητα της χώρας να αντιμετωπίζει τις τουρκικές και άλλες προκλήσεις, θα μειωθεί με γεωμετρική πρόοδο. Μέσα σε δύο χρόνια το δημόσιο θα χρειαστεί να απολύσει 150.000 υπαλλήλους. Οι περισσότεροι Έλληνες υποθέτουν πως οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κάτι σκοτεινοί μισθωτοί σε σκοτεινά γραφεία υπουργείων, αλλά η πλειοψηφία αποτελείται από στρατιωτικούς, δασκάλους, δικαστές, καθηγητές, αστυνομικούς, γιατρούς και νοσοκόμους. Σύντομα θα εμφανιστούν τεράστια κενά στη στελέχωση των σχολείων (δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων), στη στελέχωση των ενόπλων δυνάμεων, στα δικαστήρια, στα νοσοκομεία και στις κλινικές. Η υποδομή θα διαβρωθεί, τα μουσεία θα λεηλατηθούν, οι δρόμοι δε θα επιδιορθώνονται. Ακόμα και η πείνα θα γίνει πραγματικότητα. Το εθνικό χρέος, που ανερχόταν στο 107% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) στην αρχή της κρίσης, θα φθάσει το 160% φέτος, ακόμη και μετά το διαβόητο PSI και τα νέα δάνεια. Ίσως πέσει στο 130% το 2020, αλλά μπορεί και να κυμαίνεται μεταξύ 160 και 180%, σύμφωνα με άρκετά σενάρια της τρόικας. Οι προβλέψεις της κυβέρνησης, που πιθανώς υποεκτιμούν την πραγματικότητα, είναι ότι η οικονομία θα συρρικνωθεί κατά 4.4% επιπλέον αυτόν τον χρόνο. Η ανεργία πιθανότατα θα εκτοξευθεί στο 30% και θα πλήξει ολόκληρες κοινότητες. Όλα αυτά θα συνοδευτούν από δραματική υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και αύξηση της εγκληματικότητας, της θνησιμότητας και των αυτοκτονιών. Εν τω μεταξύ η χώρα γίνεται προτεκτοράτο της τρόικας. Τα εισοδήματά της θα κατατίθενται σε ειδικούς λογαριασμούς για την πληρωμή των χρεών, όπως επιβάλλει η τρόικα. Μόνο το υπόλοιπο θα χρησιμοποιείται για τις ανάγκες της χώρας. Αυτός ο διακανονισμός υποτίθεται πως πρέπει να περιληφθεί στο Σύνταγμα. Αυτό ουσιαστικά αποτελεί κατάργηση της Ελληνικής Δημοκρατίας. Δεν μπορούμε να μιλάμε καν για κυριαρχία, διότι η τρόικα θα έχει μόνιμο μηχανισμό επιτήρησης στην Ελλάδα. Ας κάνουμε μια απλή ερώτηση: Αξίζει το Ευρώ όλα αυτά; Ειναι τοσο αποκαρδιωτικό να βλέπει κανείς οτι η πλειοψηφία των Ελλήνων απαντά με ένα εμφατικό ναι. Το να ξανακερδίσει κάποιος την ανεξαρτησία και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του, είναι ένα ταξίδι στο άγνωστο. "Θέλει αρετήν και τόλμη η Ελευθερία". Οι υπερασπιστές του στάτους κβο θα συνεχίσουν να κάνουν δυσοίωνες προβλέψεις και θα χρησιμοποιήσουν τακτικές εκφοβισμού κάθε είδους. Όσοι όμως είναι αποφασισμένοι να είναι ελεύθεροι και να καθορίζουν το μέλλον τους, θα παραμερίσουν αυτούς τους φόβους. Δεν ισχυρίζομαι καθόλου ότι έχω όλες τις απαντήσεις για το τι θα συμβεί αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Γνωρίζω όμως με βεβαιότητα ένα πράγμα: Είναι απίθανο να χειροτερέψει η κατάσταση σε σχέση με αυτό που είναι σήμερα, ενώ η χώρα θα είναι ελεύθερη να βρει τον δρόμο της. Μετά την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους, ξαναχτίσαμε τη χώρα μας με τη δραχμή, την υπερασπιστήκαμε, την αναπτύξαμε. Πρέπει τώρα να την αφήσουμε να γίνει μια αποικία εξ' αιτίας των φόβων μας και των ανασφαλειών μας για το ποιοί είμαστε? Είναι πολύ λυπηρό να ακούει κανείς πως η απάντηση είναι ''ναι''. Φαίνεται πως το σκοτάδι έρχεται πάλι να καλύψει την Ελλάδα. Όπως τον 15ο αιώνα, αυτό το σκοτάδι θα είναι αποτέλεσμα των φόβων μας. Εκείνο κράτησε 400 χρόνια. Ελπίζω αυτή τη φορά να μη κρατήσει τόσο πολύ....



Τα εθνικά κράτη σχεδιάζεται να διαλυθούν, έτσι ώστε να δώσουν τη θέση τους σε έναν τερατώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό, ο οποίος θα ελέγχει όλους τους Πολίτες, θα τους αστυνομεύει καλύτερα, θα τους λέει τι ακριβώς να κάνουν και πώς να σκέφτονται

Η Ελλάδα μοιάζει με ένα πολυτελέστατο, πλούσιο κρουαζιερόπλοιο, το οποίο ευρίσκεται στο κέντρο μίας τρομακτικής καταιγίδας, έχοντας καταληφθεί από δύο αντίπαλες «συμμορίες» – οι οποίες επιμένουν ότι, σκοπός τους είναι να βοηθήσουν, αφού διαφορετικά το καράβι κινδυνεύει να βυθιστεί. Οι «πειρατές» έχουν τοποθετήσει δικό τους καπετάνιο, τρομοκρατούν και εκβιάζουν το πλήρωμα, σχεδιάζουν προσεκτικά τη λεηλασία ότι πολύτιμου ανακαλύψουν, ενώ ρίχνουν στη φουρτουνιασμένη θάλασσα τους πιο φτωχούς επιβάτες - ισχυριζόμενοι ότι, μόνο με αυτόν τον τρόπο, ελεύθερο περιττών βαρών δηλαδή, θα καταφέρει το καράβι να ξεφύγει από την τρικυμία” (R.Vial).


Ο B. Brecht είχε πει κάποτε πως, όταν το Άδικο κυριαρχήσει επί του Δικαίου, τότε η αντίσταση γίνεται καθήκον. Επομένως, ο απλός Έλληνας Πολίτης έχει καθήκον να αντισταθεί, όταν εκβιάζεται σε τέτοιο βαθμό – πολύ περισσότερο όταν η Δημοκρατία στη χώρα του (ότι έχει απομείνει από αυτήν, για να είμαστε ειλικρινείς) κινδυνεύει να καταλυθεί, από τις συγχρονισμένες ενέργειες και τις «απολυταρχικές εντολές» του ΔΝΤ και της Γερμανίας (η οποία ηγείται της Ευρωζώνης).


Προσωπικά βλέπω μία μόνο λύση για την Ελλάδα: τη λαϊκή εξέγερση, εάν θέλουμε να αποφευχθεί το στρατιωτικό πραξικόπημα, με στόχο τη σύλληψη και την καταδίκη της συμμορίας εκείνων των διεφθαρμένων πολιτικών, οι οποίοι οδηγούν τη χώρα τους στην καταστροφή. Στα πλαίσια αυτά, όποιος από τους γραφειοκράτες της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν εξαφανιστεί, μέχρι να μετρήσει κανείς έως το τρία, θα πρέπει να έχει την ίδια ακριβώς μοίρα – τη σύλληψη του από τους Πολίτες και την καταδίκη του από την Ελληνική Δικαιοσύνη” (T.Mehner, Γερμανός συγγραφέας, παρεμβάσεις).


Οι παλαιοί φόβοι επιστρέφουν. Η Γερμανία γίνεται ξανά ισχυρή, ενώ οι Βρετανοί αναφέρονται όλο και πιο συχνά σε ένα 4ο Ράιχ. Κάτω από τις σημερινές συνθήκες όμως, η Γερμανία δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα 4ο Ράιχ, αφού η χώρα δεν έχει αποκτήσει εντελώς την εθνική της κυριαρχία, από την 8η Μαΐου του 1945. Όποιος δεν θέλει να το πιστέψει, του προτείνουμε την πρόσφατη ομιλία του κ. Σόϊμπλε - παρά το ότι ο υπουργός οικονομικών παρέλειψε να «οριοθετήσει» ακριβώς την έλλειψη εθνικής κυριαρχίας.


Εάν έχει δίκιο, ακόμη και εν μέρει, τότε θα πρέπει να πάρουμε πολύ σοβαρά εκείνες τις θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία είναι μία Ε.Π.Ε., μία μη κυβερνητική οργάνωση ή μία «διοικητική οντότητα» των συμμαχικών δυνάμεων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Στην προκειμένη περίπτωση, εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε Πολίτες, αλλά εργαζόμενοι – οι οποίοι θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να απολυθούν. Ανεξάρτητα από αυτά, η ομιλία του κ. Σόιμπλε φανερώνει ολοκάθαρα ότι, η Γερμανία είναι κάτω από διεθνή έλεγχο – δεν είναι ανεξάρτητη λοιπόν και δεν παίρνει μόνη της αποφάσεις. Επομένως δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα 4ο Ράιχ, εκτός εάν το επέτρεπαν οι Η.Π.Α. – κάτι που φυσικά δεν είναι εντελώς απίθανο, αφού και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ευρίσκονται ήδη στο δρόμο για το φασισμό.


Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι, θεωρητικά τουλάχιστον, η Γερμανία δεν χρειάζεται την εθνική της κυριαρχία, εάν θέλει να κατασκευάσει ένα 4ο Ράιχ – αφού θα μπορούσε να τα καταφέρει διαφορετικά, μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προτείνω σε όλους αυτούς, οι οποίοι αντιμετωπίζουν δύσπιστα μία τέτοια προοπτική, να ανατρέξουν στις απόψεις του Χίτλερ, σε σχέση με μία Ενωμένη Ευρώπη. Βέβαια, δεν γνωρίζει κανείς που ακριβώς κατευθύνεται η ΕΕ, από πολιτικής άποψης – εκτός του ότι, τα εθνικά κράτη σχεδιάζεται να διαλυθούν, έτσι ώστε να δώσουν τη θέση τους σε έναν τερατώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό, ο οποίος θα αστυνομεύει όλους τους Πολίτες, θα τους λέει τι ακριβώς να κάνουν και πώς να σκέφτονται” (Kopp Γερμανίας).


Ανάλυση


Τα παραπάνω κείμενα, παρά το ότι προέρχονται από πρόσφατες, επίσημες δημοσιεύσεις έγκριτων Γερμανών, μοιάζουν με θεωρίες συνωμοσίας. Εν τούτοις αποδεικνύουν ότι, ακόμη και οι ίδιοι οι Γερμανοί φοβούνται τυχόν αναβίωση του ναζισμού στη χώρα τους – ενώ αρκετοί είναι αντίθετοι με τις εμφανείς προθέσεις της πρωσικής κυβέρνησης τους, η οποία σκοπεύει να «αναρτήσει» την Ευρώπη στο γερμανικό άρμα (αποδυναμώνοντας μία προς μία όλες τις χώρες, με τη βοήθεια της «πολιτικής λιτότητας» και του ισχυρού της νομίσματος).


Παράλληλα γνωρίζουν ότι, ο νεοφιλελευθερισμός των παιδιών του Σικάγου, έτσι όπως επιβάλλεται μεθοδικά από το αμερικανικό ΔΝΤ στην Ελλάδα, με την αποκρατικοποίηση της εξουσίας, με την κατάργηση της Δημοκρατίας, με το γκρέμισμα του κοινωνικού κράτους, με τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, με την καταστροφή της μεσαίας τάξης, με την εξαθλίωση των μαζών, με τη χρεοκοπία κλπ., εξελίσσεται σε μία τρομακτική δικτατορία της ελίτ – σε έναν άκρατο απολυταρχικό καπιταλισμό καλύτερα, ο οποίος θα είναι ίσως πολύ χειρότερος, από τον εθνικοσοσιαλισμό και το ναζισμό.


Φυσικά υποθέτουν ότι, η Ελλάδα είναι μόνο η αρχή – ενώ δεν θα ξεφύγουν από τα νύχια του ούτε οι πλούσιες χώρες της Ευρωζώνης, ούτε η υπόλοιπη Δύση. Προτείνουν δε ως μοναδική δυνατότητα αντίστασης την έγκαιρη, μαζική εξέγερση των Πολιτών, αφού η πολιτική είτε εξαγοράζεται, είτε εκβιάζεται, είτε τρομοκρατείται - με αποτέλεσμα να υποτάσσεται ολοκληρωτικά στους εισβολείς και με τέτοιον τρόπο, ώστε να μη γίνεται αντιληπτή ούτε από τον ίδιο τον κομματικό μηχανισμό της.


Ολοκληρώνοντας λέγεται ότι, η Γερμανία εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ξένη κατοχή χωρίς Συνθήκη Ειρήνης με όλες τις χώρες που τότε βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση, με μία προσωρινή κατάπαυση πυρός απέναντι της, με απουσία Συντάγματος (διέπεται ουσιαστικά από έναν προσωρινό Βασικό Νόμο ή Grundgesetz), το οποίο θα είχε ψηφισθεί και επικυρωθεί από έναν ελεύθερο γερμανικό λαό καθώς επίσης, το σημαντικότερο, χωρίς καμία κρατική ή άλλη νομική υπόσταση, εντός των εδαφικών της ορίων.


Ειδικότερα, όταν το 1990 άνοιξαν τα σύνορα μεταξύ των δύο Γερμανιών, με νομικούς όρους «μεταξύ των δύο προσωρινών διοικητικών οντοτήτων», τα δύο «κράτη» καταργήθηκαν αυτόματα, με τη μέχρι τότε μορφή τους. Έτσι έπαψε ουσιαστικά να ισχύει ο «βασικός νόμος», χωρίς όμως να έχει ψηφιστεί καινούργιος – πολύ περισσότερο, αφού δεν ακολούθησε ένα νέο Σύνταγμα (θεωρητικά ισχύει ακόμη το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, από το 1919).


Ο βραβευμένος δε με Νόμπελ Γερμανός συγγραφέας G.Grass, στο βιβλίο του «Ερωτήσεις για τη γερμανική ενοποίηση» λέγεται πως γράφει: «Δεν τηρήθηκε το άρθρο-κλειδί του παλιού βασικού νόμου (146), το οποίο διέτασσε ότι, στην περίπτωση της γερμανικής ενοποίησης, έπρεπε να υποβληθεί στο γερμανικό λαό ένα νέο Σύνταγμα».


Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν, τα οποία αδυνατούμε να εκτιμήσουμε, η Γερμανία δεν είναι στην πραγματικότητα εθνικά κυρίαρχο κράτος. Ενδεχομένως δε, η δανειοδότηση της Ελλάδας από την κρατική της τράπεζα Kfw (η οποία ουσιαστικά συστήθηκε από τις Η.Π.Α. για την ανοικοδόμηση της Δ. Γερμανίας, μέσω του σχεδίου Marshall), όταν όλες οι άλλες χώρες μας δανείζουν οι ίδιες, ως εθνικά κράτη, να το αποδεικνύει. Φυσικά κάτι τέτοιο θα σήμαινε, σε σχέση με την Ενωμένη Ευρώπη ότι, εκτελεί απλά εντολές των Η.Π.Α. και του σκιώδους χρηματοπιστωτικού συστήματος – κάτι που θεωρούμε πως αποτελεί μία ακόμη θεωρία συνωμοσίας.


Η ΕΛΛΑΔΑ


Είναι πλέον φανερό ότι, η Ελλάδα ευρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα – ανάμεσα σε δύο μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες μάχονται για το χρυσόμαλλο δέρας: την Ευρώπη. Στα πλαίσια αυτά, η κρίση ρευστότητας του 2009 οδηγήθηκε μάλλον σκόπιμα σε μία κρίση δανεισμού και, στη συνέχεια, σε μία κρίση φερεγγυότητας – με ελάχιστους αντικειμενικούς λόγους. Δυστυχώς, η κυβέρνηση της χώρας δεν έδωσε σημασία στο συγκριτικά πολύ χαμηλό συνολικό χρέος, ούτε στον εξαιρετικά θετικό Ισολογισμό της – όπου το δημόσιο χρέος της είναι κατά πολύ χαμηλότερο από τα περιουσιακά της στοιχεία (δημόσια περιουσία, κρατικές επιχειρήσεις, μεγάλος υπόγειος πλούτος).


Ουσιαστικά θα μπορούσαμε να παραλληλίσουμε την Ελλάδα με μία επιχείρηση, η οποία διαθέτει μεγάλες ανεκμετάλλευτες εκτάσεις, με πλούσιο σε πρώτες ύλες υπέδαφος και θυγατρικές εταιρείες οι οποίες, παρά τη μονοπωλιακή θέση τους, λειτουργούν ζημιογόνα. Η επιχείρηση αυτή, παρά τα μεγάλης αξίας πάγια της, λειτουργεί με ζημίες, λόγω ανεπαρκούς, ανίκανης ή διεφθαρμένης διοίκησης – με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δανεισθεί με βιώσιμο επιτόκιο, αφού οι τράπεζες δεν ζητούν μόνο εγγυήσεις αλλά, κυρίως, κέρδη, με τα οποία να μπορεί να αποπληρώνει τα δάνεια της.


Όταν δε ο νέος οικονομικός διευθυντής μίας τέτοιας επιχείρησης αρχίζει να τη διασύρει, ανακοινώνοντας δημοσίως ότι έχει πολύ μεγαλύτερες ζημίες από αυτές που εμφανίζει στα βιβλία της, χωρίς παράλληλα να παίρνει τα απαιτούμενα μέτρα εξυγίανσης, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο.


ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ


Συνεχίζοντας, η Ελλάδα καίγεται, ενώ οι «μηχανισμοί» της συνεργάζονται με τους εμπρηστές – με την Γερμανική Ευρώπη και με το Αμερικανικό ΔΝΤ.


Όπως φαίνεται πλέον καθαρά, είναι πάρα πολύ εύκολο να καταστρέψεις μία σύγχρονη Οικονομία – αρκεί να πείσεις τους Πολίτες της «θυματοποιώντας» τους ότι, έχουν ζήσει πάνω από τις δυνατότητες τους και πρέπει να προσαρμοσθούν σε μαζικά χαμηλότερους μισθούς, με πολύ μικρότερες κοινωνικές παροχές. Έτσι προκαλείς μία καταστροφική ύφεση, η οποία αυξάνει τις δαπάνες, λόγω κλιμακούμενης ανεργίας και μειώνει τα έσοδα, λόγω περιορισμού του ΑΕΠ – με αποτέλεσμα να εκτοξεύονται στα ύψη τόσο τα χρέη, δημόσια και ιδιωτικά, όσο και οι τόκοι εξυπηρέτησης τους, παράλληλα με τη ραγδαία απαξίωση όλων των περιουσιακών στοιχείων.


Η απαξίωση αυτή, σε συνδυασμό με τη μείωση των μισθών, προκαλεί μεταξύ άλλων την αδυναμία εξόφλησης των οφειλών απέναντι στις τράπεζες – οπότε την αύξηση των κόκκινων δανείων η οποία, αργά ή γρήγορα, τις οδηγεί είτε στη χρεοκοπία, είτε στην εκποίηση τους σε εξευτελιστικές τιμές.


Παρά το ότι λοιπόν η πραγματική αιτία των οικονομικών προβλημάτων της Ελλάδας δεν είναι άλλη από τις μεθοδεύσεις των εισβολέων, πολύ πριν δραστηριοποιηθούν στη χώρα (ενδεχομένως από το 2008) η εντύπωση, η οποία έχει εσκεμμένα δημιουργηθεί, είναι εντελώς διαφορετική – με έμφαση στο υπερβολικό δημόσιο χρέος της και όχι στο χαμηλό συνολικό ή στους υπόλοιπους θετικούς οικονομικούς δείκτες.


Εν τούτοις, σύμφωνα με στατιστικές του ΟΟΣΑ, οι οικονομικές επιδόσεις της Ελλάδας μεταξύ των ετών 2000 και 2008 ήταν κατά πολύ υψηλότερες, από αυτές της Γερμανίας (ακόμη και μετά το 2010 το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν σχετικά μικρό – επειδή το δημόσιο χρέος, σε αντίθεση με το ιδιωτικό, είναι πανεύκολο στην επίλυση του).


Δημιουργήθηκαν περισσότερες θέσεις εργασίας, οι επενδύσεις αυξήθηκαν ταχύτερα (η κατά κεφαλήν παραγωγή στην Ελλάδα, μεταξύ των ετών 2000-2009 αυξήθηκε κατά 25%, στη Γερμανία μόλις κατά 5%), ενώ το ΑΕΠ αυξήθηκε τρεις φορές γρηγορότερα. Εκτός αυτού, σε αντίθεση με τη Γερμανία, οι Έλληνες εργαζόμενοι συμμετείχαν στα κέρδη της ανάπτυξης, σε κάποιοι βαθμό – αφού οι πραγματικές αμοιβές τους αυξανόταν ετήσια κατά 2,6%, όταν αυτές των Γερμανών συναδέλφων τους μόλις κατά 0,1%.


Δυστυχώς αυτό το τελευταίο, η μεγαλύτερη αύξηση των μισθών δηλαδή, ήταν το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας - όχι ο υπερβολικός δανεισμός ή όλα τα άλλα που ισχυρίζονται οι καταστροφείς της (γεγονός που τεκμηριώνεται από το ότι, έχει το τρίτο χαμηλότερο ιδιωτικό χρέος μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ). Αναλυτικότερα επειδή οι Έλληνες, σε αντίθεση με τους Γερμανούς ή με τους Ολλανδούς, δεν διατηρούσαν χαμηλούς τους μισθούς, έτσι ώστε να εξασφαλίζουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα απέναντι στους «εταίρους» τους (dumping), προκλήθηκε στην Ελλάδα ένας ετήσιος πληθωρισμός της τάξης του 3,2% - όταν ο μέσος της Ευρωζώνης διατηρήθηκε στο 2,1% και στη Γερμανία μόλις στο 1,2%. Η διαφορά αυτή οδηγεί υποχρεωτικά, εντός μίας νομισματικής ένωσης, σε έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών – το οποίο έφθασε στη χώρα μας (2008) στο 14% του ΑΕΠ της.


Περαιτέρω, όταν η Ελλάδα αντιμετώπισε προβλήματα δανεισμού από τις αγορές, κυρίως λόγω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης (σε συνδυασμό με την εγκληματική διαχείριση της νέας κυβέρνησης), η Γερμανία την ανάγκασε, σε συνεργασία με το ΔΝΤ, να υιοθετήσει ένα καταστροφικό πρόγραμμα λιτότητας (παρά το ότι γνώριζε εκ των προτέρων την αποτυχία του, με κριτήριο το αντίστοιχο που εφαρμόσθηκε από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, οδηγώντας τη Γερμανία στον εθνικοσοσιαλισμό).


Τα αποτελέσματα του είναι πλέον ορατά δια γυμνού οφθαλμού: το δημόσιο χρέος αυξήθηκε εκρηκτικά (από 120% του ΑΕΠ στο 170%), το ΑΕΠ μειώθηκε πάνω από 15%, ενώ η σκόπιμη ανεργία (χωρίς αύξηση της ανεργίας δεν μειώνονται οι μισθοί, δεν «γκρεμίζονται» οι συλλογικές συμβάσεις και δεν «κατατροπώνονται» τα συνδικάτα) διπλασιάσθηκε στο 21%.


Παράλληλα φυσικά αυξήθηκε ο δανεισμός της Ελλάδας από την ΕΚΤ, μέσω της κεντρικής της τράπεζας (η ΤτΕ οφείλει περί τα 108 δις €, ενώ το 2008 δεν όφειλε τίποτα) και των εμπορικών τραπεζών (περί τα 60 δις €) - αφενός μεν λόγω της μείωσης των καταθέσεων, αφετέρου λόγω της κρίσης αξιοπιστίας της χώρας, με αποτέλεσμα να διακινδυνεύει πλέον και το τραπεζικό της σύστημα.


Φυσικά η Ελλάδα δεν είχε και δεν έχει μόνο θετικά στοιχεία στην Οικονομία της – το αντίθετο μάλιστα. Επειδή όμως είναι αρκετοί αυτοί, οι οποίοι ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με τα ελαττώματα της χώρας μας, με μία τόσο υπερβολική πολλές φορές αυτοκριτική, η οποία ξεπερνάει τα όρια της θυματοποίησης, θεωρούμε ότι δεν υπάρχει λόγος να αναφερόμαστε και εμείς.


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ Η ΤΙΜΩΡΙΑ


Η Ευρωζώνη είχε δύο επιλογές για τη σωστή καταπολέμηση της κρίσης δανεισμού της Ελλάδας: την αλληλεγγύη και την τιμωρία. Εάν είχε επιλεχθεί αμέσως η αλληλεγγύη (Μάιος του 2010), αφενός μεν το κόστος θα ήταν πολύ χαμηλό, ενώ το ΔΝΤ δεν θα είχε εισβάλλει στην Ευρωζώνη, αφετέρου τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί πολύ θετικότερα - τόσο για το Ευρώ, όσο και για την Ελλάδα.


Εν τούτοις, η Γερμανία προτίμησε την τιμωρία, με στόχο να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως πειραματόζωο - πιθανότατα για την προώθηση των ηγεμονικών βλέψεων της στην Ευρώπη. Στόχος της ήταν ανέκαθεν και συνεχίζει να είναι η παράδοση της Ελλάδας στην πυρά, η «σταύρωση» της καλύτερα έτσι ώστε,


(α) να μην επιχειρήσει καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης τη διαγραφή μέρους των δημοσίων χρεών της, φοβούμενη τα ελληνικά «δεινά»,


(β) να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη τους οι αγορές στο ευρώ, συνεχίζοντας να δανείζουν την ίδια με ελάχιστα επιτόκια (κερδίζει τουλάχιστον 40 δις € ετήσια από τη μείωση των επιτοκίων) και


(γ) να υποταχθούν όλες οι άλλες χώρες-μέλη στην οικονομική παντοδυναμία της, για να ηγηθεί μίας γερμανικής Ευρωζώνης.


Στα πλαίσια αυτά, πιθανολογούμε πως έχει προγραμματισθεί ήδη ο τρόπος αποβολής της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, σε περίπτωση μη υποταγής της πολιτικής ηγεσίας της στις γερμανικές εντολές – με τη συμφωνία της χώρας μας φυσικά, αφού δεν επιτρέπεται διαφορετικά.


Κατά την άποψη πολλών όμως, η Γερμανία έχει μάλλον επιλέξει το λάθος πειραματόζωο – γεγονός που εμείς πιστεύουμε ότι το γνωρίζει και η ίδια, αλλά αναγκάσθηκε να το κάνει, λόγω του ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε παράλληλα από τις Η.Π.Α. (ως ο Δούρειος Ίππος για την εισβολή του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη, όπως έχουμε αναλύσει επαρκώς σε παλαιότερα άρθρα μας).


ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ


Το κοινό νόμισμα, το Ευρώ δηλαδή, ήταν από την αρχή ένας πολιτικός στόχος – σε καμία περίπτωση οικονομικός, αφού η Ευρώπη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ένας «άριστος νομισματικός χώρος» (εάν οι τιμές και οι μισθοί στα κράτη-μέλη της ανέβαιναν και έπεφταν συγχρόνως, όταν μεσολαβούσε κάποια αλλαγή στις οικονομικές συνθήκες, κάτι που προϋποθέτει πλήρη κινητικότητα του Κεφαλαίου και των Εργαζομένων μεταξύ όλων των χωρών, τότε θα μιλούσαμε για έναν άριστο νομισματικό χώρο). Ακριβώς για το λόγο αυτό, προσπαθεί η Πολιτική να τη διατηρήσει «τεχνητά» στη ζωή, όσο της είναι δυνατόν.


Εν τούτοις, δεν πρόκειται να τα καταφέρει για πολύ ακόμη, αφού η βιωσιμότητα της Ευρωζώνης προϋποθέτει μία οργανωμένη «transfer union» - μία ένωση δηλαδή, στην οποία οι πλεονασματικές χώρες θα πρέπει να ενισχύουν κάθε χρόνο τις ελλειμματικές, μεταφέροντας τεράστια ποσά στους προϋπολογισμούς τους. Στην πραγματικότητα όμως είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα μπορούσε να αποφασισθεί κάτι τέτοιο – πόσο μάλλον αφού δεν είναι σε καμία περίπτωση επιθυμητό, εκ μέρους των πλεονασματικών κρατών.


Η δεύτερη εναλλακτική λύση θα ήταν μία μακρόχρονη «δημοκρατικοποίηση» της Ευρώπης, με τη βοήθεια εκλογών, νέων Θεσμών, νόμων και συμβάσεων, με στόχο την επίτευξη ενός ομοσπονδιακού συστήματος – των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. «Εθνολογικά» όμως και όχι μόνο, πρόκειται μάλλον για μία ουτοπία, η οποία δεν είναι εύκολο να πραγματοποιηθεί – με εξαίρεση ίσως μία Ενωμένη Ευρώπη, χωρίς τη Γερμανία. Η τρίτη εναλλακτική δυνατότητα θα ήταν η διάλυση της Ευρωζώνης στη σημερινή της μορφή, με την επιστροφή όλων ή κάποιων κρατών στα εθνικά τους νομίσματα.


Κατά την άποψη μας, η πλέον σωστή μελλοντική επιλογή για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης θα ήταν η σταδιακή επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς – όπου όλα τα κράτη ήταν συνδεδεμένα με το ECU, με μία επιτρεπόμενη απόκλιση της τάξης του (+-) 15%. Παράλληλα, η διευκόλυνση των υπερχρεωμένων χωρών για τα προηγούμενα δάνεια τους (χαμηλά επιτόκια, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, επενδυτική βοήθεια «τύπου Marshall Plan» κλπ.), η οποία θα ομαλοποιούσε τις διαστρεβλώσεις που επέφερε στις οικονομίες τους η εισαγωγή του Ευρώ – με αποτέλεσμα τη ριζική επίλυση της ευρωπαϊκής κρίσης.


Στην περίπτωση αυτή, οι ελλειμματικές οικονομίες θα μπορούσαν στη συνέχεια να υποτιμούν ελεγχόμενα τα εθνικά τους νομίσματα, οπότε θα επέστρεφε η ομαλότητα τόσο στην ανταγωνιστικότητα και στα ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών, όσο και στους προϋπολογισμούς τους, χωρίς επικίνδυνες εσωτερικές υποτιμήσεις ή/και καταστροφικές μονομερείς αποχωρήσεις. Ταυτόχρονα, θα επανερχόταν η Γερμανία στην τάξη, χωρίς να απειλεί την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και την Ειρήνη, με τις αρρωστημένες ηγεμονικές της βλέψεις – ενώ θα εκδιωκόταν «άπαξ και δια παντός» οι Σύνδικοι του διαβόλου από την Ευρώπη.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Κλείνοντας οφείλουμε ίσως να προσθέσουμε ότι, το πρώτο «μνημόνιο» (2010) που υπεγράφη από την Ελλάδα, με εξαίρεση βέβαια τη συμμετοχή του ΔΝΤ, το τοκογλυφικό επιτόκιο και τον περιορισμένο χρόνο αποπληρωμής, δεν ήταν απόλυτα καταστροφικό – ενώ μία ικανή, επαρκής και σοβαρή κυβέρνηση, μη ενδοτική, θα μπορούσε τότε να οδηγήσει τη χώρα σχετικά εύκολα στην έξοδο από την κρίση.


Το δεύτερο όμως «μνημόνιο», το οποίο ψηφίσθηκε δυστυχώς από τη Βουλή το Φεβρουάριο του 2012, είναι το λιγότερο εγκληματικό, αφού:


(α) η Ελλάδα υπέγραψε μόνη της την επίσημη χρεοκοπία της, αποδεχόμενη τη διαγραφή χρέους και «πυροβολώντας τα πόδια της» (άρθρο μας),


(β) επέτρεψε το αποικιοκρατικό αγγλικό δίκαιο στις ανταλλαγές ομολόγων με τους ιδιώτες πιστωτές, παρά τις προηγούμενες συνεχείς αρνήσεις και αντίθετες διαβεβαιώσεις του διορισμένου πρωθυπουργού της,


(γ) παραιτήθηκε από την ασυλία κατάσχεσης των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου της, από την Εθνική της κυριαρχία δηλαδή (μοναδική περίπτωση παγκοσμίως),

(δ) υποτάχθηκε πλήρως στους δανειστές της και τόσα πολλά άλλα, τα οποία δεν θα αποδεχόταν καμία μη ενδοτική κυβέρνηση στον πλανήτη - ακόμη και η πιο δειλή.


Φυσικά καμία διεθνής συνθήκη δεν υποχρεώνει τους Έλληνες να σεβαστούν τα υπογεγραμμένα – αφού η χώρα τους ευρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι βουλευτές της ψήφισαν κάτω από συνθήκες εκβιασμών, άγνοιας και τρομοκρατίας, ενώ έχει καταπατηθεί εμφανώς το Σύνταγμα της. Αντίθετα, οι Έλληνες έχουν καθήκον να προστατέψουν την πατρίδα τους – επομένως, να αντιδράσουν εξεγειρόμενοι συλλογικά, πριν ακόμη οδηγηθούν λεηλατημένοι, εξαθλιωμένοι και εντελώς κατεστραμμένοι στην απόλυτη χρεοκοπία, στη δικτατορία και στην υποδούλωση.