Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Ιαν 2017


Γιατί η διάσκεψη της Γενεύης συνιστά απόπειρα κατάλυσης της κυριαρχίας και συνταγματικής τάξης του Κυπριακού κράτους, κατά παράβαση του Κυπριακού και Ελληνικού συντάγματος, των συνθήκων της Ε.Ε. και του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Από τα όσα ήδη προέκυψαν από δηλώσεις και ενέργειες του Νίκου Αναστασιάδη, του ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. Ακιντζί και του εκπροσώπου του ΓΓ του ΟΗΕ για το κυπριακό προκύπτει, χωρίς δυνατή αμφιβολία, ότι

α) η ίδια η σύγκληση, αυτή καθ’ εαυτή, της Διάσκεψης της Γενεύης,
β) η συμμετοχή σε αυτήν του κ. Αναστασιάδη και εκπροσώπων της Ελληνικής Δημοκρατίας,
γ) πολύ περισσότερο η υπογραφή οποιασδήποτε συμφωνίας στη Γενεύη,

συνιστούν και αποβλέπουν σε βαριά προσβολή της κυπριακής συνταγματικής τάξης (και ειδικά του άρθρου 183 σε συνδυασμό με το 184 του κυπριακού συντάγματος), των συνθηκών που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης και του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, συγκεντρώνοντας τα χαρακτηριστικά και πραξικοπήματος (stricto sensu) και ανεπίτρεπτης ξένης παρέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία.

(Από νομικής πλευράς, το πλησιέστερο διεθνές ιστορικό παράδειγμα προς ότι επιχειρείται να συμβεί στη Γενεύη, είναι οι αποφάσεις, με συντριπτική πλειοψηφία, της εκλεγμένης γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, στις 10 Ιουλίου 1940, στο Βισύ της Γαλλίας, για τις οποίες καταδικάστηκε σε θάνατο ο αρχηγός του γαλλικού κράτους στρατάρχης Πετέν. Κύρια διαφορά, ο Αναστασιάδης στην Κύπρο ούτε καν συγκάλεσε τη Βουλή, ή πήρε κάποια εξουσιοδότηση για όσα πράττει ή προτίθεται να πράξει, ενώ αρνήθηκε ακόμα και αίτημα της αντιπολίτευσης για κοινοβουλευτική συζήτηση).

Οι πράξεις αυτές συνιστούν απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους και πραξικοπηματικής μεταβολής του συνταγματικού καθεστώτος στην Κύπρο η οποία κινδυνεύει να πλήξει, αν δεν σταματήσει άμεσα, ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, σε Ελλάδα και σε Κύπρο, και να τον θέσει σε μεγάλο και βέβαιο κίνδυνο για την ασφάλειά του, όπως άλλωστε συνέβη ουκ ολίγες φορές στην πρόσφατη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας και της Κύπρου. Συνιστούν επίσης σοβαρή απειλή για την ειρήνη στην Κύπρο και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Όπως προκύπτει με σαφήνεια από τις δηλώσεις και πράξεις των πρωταγωνιστών της Διάσκεψης της Γενεύης αυτή έχει τρεις επιδιώξεις
  • να πλήξει βαριά, έως και εξαφανίσεως, την κυριαρχία του κυπριακού κράτους, όπως αυτό έχει γίνει δεκτό στην ΕΕ, ως κράτος πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας, και να το πράξει αυτό από τώρα, προτού δοθεί στους πολίτες οποιαδήποτε δυνατότητα να αποφανθούν για το αν εγκρίνουν οτιδήποτε από αυτά
  • να ανατρέψει το διεθνές νομικό καθεστώς που συνιστούν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τα οποία ζητείται η αποχώρηση των ξένων δυνάμεων από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς να συνδέεται αυτή η υποχρέωση ούτε με οποιαδήποτε λύση, ούτε καν με το αν θα υπάρξει λύση του κυπριακού προβλήματος, ούτε με οποιαδήποτε “μεταβατική περίοδο”. Με αυτό τον τρόπο νομιμοποιείται η παρουσία των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο. ‘Οπως άλλωστε προκύπτει εμμέσως πλην σαφώς από τις δηλώσεις Αναστασιάδη στην εφημερίδα “Πολίτης”, προτίθεται να επιδιώξει την έκδοση νέου ψηφίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που θα εγκρίνει, πριν από οποιοδήποτε δημοψήφισμα, τις αποφάσεις της Γενεύης και θα μπορεί, ως πλέον πρόσφατο, να ερμηνευθεί ως υπέρτερης αξίας των υπαρχόντων ψηφισμάτων, που απαιτούν την άνευ όρων αποχώρηση των δυνάμεων αυτών. (Ο λόγος που ο κ. Αναστασιάδης δηλώνει υπέρ της παρουσίας της ΕΕ και των μονίμων μελών του ΣΑ στη Γενεύη, δεν είναι, όπως στο παρελθόν, η συνδρομή τους στην προάσπιση του κυπριακού κράτους, αλλά η νομιμοποίηση της κατάλυσής του). Σύμφωνα με δηλώσεις των κ.κ. Αναστασιάδη και Κοτζιά, θα προβλέπεται η παρουσία τουρκικών δυνάμεων για απροσδιόριστη “μεταβατική περίοδο”, αφού δηλαδή θα έχει διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του και θα συνδέεται η εκπλήρωση της αυτοτελούς υποχρέωσης της Τουρκίας να αποσύρει τα στρατεύματα που εισέβαλαν με τη λύση του κυπριακού και με αλλαγές στα θεμέλια της συνταγματικής τάξης της κυπριακής πολιτείας. Επιπλέον, οι συμφωνίες αυτές, σύμφωνα με επανειλημμένες δηλώσεις του ίδιου του Αναστασιάδη, θα προβλέπουν την απαγόρευση στο κυπριακό κράτος να ασκεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα και να διαθέτει μέσα να το ασκήσει (Εθνοφρουρά). Η τυχόν συμπερίληψη τέτοιων συμφωνιών σε ψηφίσματα του ΟΗΕ κινδυνεύει να ερμηνευθεί ως οικειοθελής παραίτηση του κυπριακού κράτους από το σχετικό θεμελιώδες δικαίωμα που του παρέχει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ και από μία των πλέον βασικών ιδιοτήτων όλων των κρατών παγκοσμίως, το δικαίωμα να αμύνονται και να έχουν δικά τους μέσα προς τούτο
  • να δημιουργήσει τις νομικές, πολιτικές και διεθνείς συνθήκες αδυναμίας άσκησης της ελεύθερης βούλησης των Κυπρίων πολιτών, πολύ προτού διεξαχθεί, αν διεξαχθεί, οποιοδήποτε δημοψήφισμα

Σαν να μην έφταναν αυτά, δύο μέρες προ της διασκέψεως, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ διετύπωσε έμμεσες πλην σαφείς και ανήκουστες απειλές εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κυπριακού λαού, που δεν είναι δυνατόν να έχουν διατυπωθεί ως αποτέλεσμα δικής του ή πρωτοβουλίας του ΓΓ του ΟΗΕ.

Γι’ αυτό και όλα τα συντεταγμένα όργανα της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά και κάθε πολίτης που έχει τη δυνατότητα να το πράξει, έχουν όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, για να μη θεωρηθούν συνεργοί του επιχειρούμενου σοβαρού εγκλήματος ει;ς βάρος του κυπριακού (και εμμέσως του συνόλου του ελληνικού λαού), αλλά και συνυπεύθυνοι των βαρύτατων συνεπειών που θα έχουν τέτοιες ενέργειες, να δράσουν άμεσα για τη διακοπή της απόπειρας κατάλυσης της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, που δεν είναι άλλωστε η πρώτη στην ιστορία του.
Ιδού αναλυτικά οι λόγοι που τεκμηριώνουν τους παραπάνω ισχυρισμούς
  1. Ο Αναστασιάδης,αν και δηλώνει το αντίθετο, δέχτηκε ήδη εν τοις πράγμασι, τη συμμετοχή του στη διάσκεψη της Γενεύης ως ηγέτης των Ελληνοκυπρίων και όχι ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις σχετικές προσκλήσεις του ΟΗΕ αναφέρονται μάλιστα οι Ακιντζί και Αναστασιάδης ως άτομα, με τον κ. Ακιντζί να προηγείται λόγω αλφαβητικής σειράς. Ο ΓΓ του ΟΗΕ αποδέχθηκε επ’ αυτού την άποψη του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ακιντζί, όπως διατυπώνεται σε έγγραφο προς αυτόν. Ο ειδικός απεσταλμένος του ‘Αιντε, με δηλώσεις του, αποποιήθηκε τις σχετικές ευθύνες, αποδίδοντάς τες στους Ακιντζί και Αναστασιάδη. Υπό τέτοιους όρους η διάσκεψη συνιστά, ανεπίτρεπτη επαναφορά της Κύπρου, από νομικής απόψεως, στο καθεστώς που επικρατούσε προ των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, σε καθεστώς δηλαδή ισοδύναμο προς αυτό της “εκλιπούσης Κυπριακής Δημοκρατίας”, όπως αναφέρεται στα τουρκικά διπλωματικά έγγραφα. Σε ότι αφορά τουλάχιστο τις αποφάσεις για το κυπριακό της Διάσκεψης της Γενεύης η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη καταλυθεί. Το νόμιμο κυπριακό κράτος δεν εκπροσωπείται ως τέτοιο σε διεθνή διάσκεψη που καλείται να αποφασίσει το μέλλον της Κύπρου και του λαού της.
  1. Επειδή η διάσκεψη αυτή έχει ακριβώς τη σύνθεση και την επιδίωξη της διάσκεψης των εγγυητριών δυνάμεων, που προβλέπονται από τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, η σύγκλησή της μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα αναβίωσης των συμφωνιών αυτών και, επομένως, και των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων που προέβλεψαν αυτές, και τα οποία επικαλέστηκε η Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο το 1974.
  1. Οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου συνιστούν ανεπίτρεπτη επιβολή της αποικιακής δύναμης επί του κυπριακού λαού, προκειμένου να ακρωτηριάσει το δικαίωμά του στη αυτοδιάθεση και τα δικαιώματα του υπό σύσταση τότε ανεξαρτήτου κράτους του. Οι συμφωνίες αυτές συνήφθησαν υπό καθεστώς ανεπίτρεπτων εκβιασμών και πιέσεων, παρά την αντίθετη γνώμη των παρόντων στο Λονδίνο εκπροσώπων της οργάνωσης που διεξήγαγε τον κυπριακό εθνικοαπελευθερωτικό-αντιαποικιακό αγώνα και ουδέποτε ετέθησαν υπό την κρίση του κυπριακού λαού. Είναι παράνομες σύμφωνα με σχετική απόφαση του ΟΗΕ, που αφορά αποφάσεις που επεβλήθησαν από αποικιακή δύναμη επί λαού αποικίας. Ακριβέστερα, είναι παράνομες ως προς τις υποχρεώσεις που δημιουργούν στο θύμα των πιέσεων και εκβιασμών, δηλαδή την πρώην αποικία, αλλά νόμιμες ως προς τα δικαιώματα που προβλέπουν για αυτήν, όπως τη σύσταση ανεξαρτήτου κράτους, που απορρέει άλλωστε και από πολύ πιο θεμελιώδεις και αναγνωρισμένες αρχές του διεθνούς δικαίου, όπως το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Ο κυπριακός λαός μόνο δύο φορές στην ιστορία του εξέφρασε άμεσα τη βούλησή του επί του καθεστώτος της νήσου, στα δημοψηφίσματα του 1951 και του 2004, με τα οποία απέρριψε το νομικό καθεστώς που προβλέπουν οι συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου και το οποίο είναι παρά η συνέχιση του συστήματος των “μιλιέτ” με το οποίο κυβερνάτο η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τις “τρεις εγγυήτριες” (Βρετανία, Ελλάδα, Τουρκία) στη θέση του Οθωμανού Σουλτάνου. Ο ΟΗΕ, με ειδική απόφασή του, έχει χαρακτηρίσει παράνομες τέτοιου είδους συμφωνίες που επεβλήθησαν στους λαούς αποικιών από την αποικιακή δύναμη. Σε κάθε περίπτωση το ειδικό καθεστώς ακρωτηριασμού της κυριαρχίας του κυπριακού λαού και κράτους, που μπορεί να ερμηνευθεί ότι προβλέπουν αυτές οι συμφωνίες, δεν μπορεί να θεωρηθεί υπέρτερο του καθεστώτος κράτους πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας, που προσδιορίζει η πράξη προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και οι θεμελιώδεις διατάξεις των συνθηκών που διέπουν τη λειτουργία της ‘Ενωσης και να χρησιμοποιηθεί για τον ακρωτηριασμό βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του κυπριακού λαού.
  1. ‘Εως τώρα διεξήγοντο στην Κύπρο διαπραγματεύσεις μεταξύ Ακιντζί και Αναστασιάδη για τη λύση του κυπριακού ζητήματος. Η μεταξύ τους συμφωνία, αν επήρχετο, θα έπρεπε να τεθεί στην κρίση του κυπριακού λαού και να εξασφαλισθούν οι συνθήκες να εκφράσει τη βούλησή του ο λαός υπό συνθήκες απουσίας πιέσεων, εκβιασμών και απειλών. Πουθενά δεν προβλεπόταν και δεν υπήρχε ή δεν προέκυψε λόγος να προβλεφθεί διάσκεψη, όπως αυτή της Γενεύης, όπως δεν έγινε τέτοια διάσκεψη και κατά την προηγούμενη απόπειρα λύσης του κυπριακού, το 2004. Η σύγκλιση κατά τους νόμους αναρμόδιας διεθνούς διάσκεψης για την Κύπρο, συνιστά ανεπίτρεπτη προσπάθεια να δημιουργηθούν τέτοια νομικά, πολιτικά και διεθνή αποτελέσματα , που να καθιστούν άνευ αντικειμένου το δημοψήφισμα, πλήττοντας βάναυσα την παγκόσμια αναγνωρισμένη αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, αλλά και της Εθνικής Κυριαρχίας, αφού τρίτες χώρες, εν προκειμένω η Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία καλούνται ουσιαστικά να αποφασίσουν θέματα που αφορούν τον κυπριακό λαό και μόνον αυτόν και επί των οποίων δεν του έχει δοθεί η δυνατότητα αν αποφανθεί.
  1. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της διαδικασίας, πλην μερικώς του κ. Ακιντζί, δεν έδωσαν καμμιά ικανοποιητική εξήγηση ούτε από που προέκυψε η ιδέα της διάσκεψης, ούτε για τους λόγους σύγκλισής της, ούτε για την ακριβή ημερήσια διάταξη και αποστολή της. Αν η Διάσκεψη της Γενεύης ήταν μια νόμιμη διαδικασία που αποσκοπούσε στη λύση ενός προβλήματος, δεν θα είχαν κανένα λόγο να μην το πράξουν. Απαντώντας στην εφημερίδα “Πολίτης”, ο Αναστασιάδης είπε ότι συμφώνησε στη διάσκεψη γιατί δεν ήθελε να έχει την ευθύνη απόρριψης της ιδέας, δηλαδή γιατί δεν μπορεί να λέει ‘Οχι. Η ελληνική κυβέρνηση δεν εξήγησε γιατί γίνεται αυτή η διάσκεψη και γιατί προτίθεται να συμμετάσχει. Ο κ. ‘Ειντε, ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για το κυπριακό, είπε ότι επρόκειτο περί πρωτοβουλίας των δύο ηγετών, επιβεβαιώνοντας όμως ότι θα απουσιάζει από τη διάσκεψη για την Κύπρο το κυπριακό κράτος! Μόνο ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων εξήγησε με κάποια σαφήνεια τις επιδιώξεις της διάσκεψης, με τις δηλώσεις του προς τον τουρκοκυπριακό τύπο στις 27 Δεκεμβρίου (αξίζει να σημειωθεί ότι όσα έχει δηλώσει κατά το παρελθόν ο κ. Ακιντζί, έχουν κατά κανόνα αποδειχθεί ορθά και ακριβή). Σύμφωνα με όσα είπε, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είναι παρούσα στη Διάσκεψη, ούτε θα υπογράψει καμιά συμφωνία στη Γενεύη. Τις συμφωνίες θα τις υπογράψει η “συσταθησομένη νέα Ομοσπονδιακή Κύπρος”. Δηλαδή είπε ότι στη Γενεύη πρόκειται να καταλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και να δημιουργηθεί νέο, η “νέα Ομοσπονδιακή Κύπρος” κατά προφανή παράβαση των πιο θεμελιωδών προβλέψεων του κυπριακού συντάγματος, του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου.
  1. Ο Αναστασιάδης στην ίδια συνέντευξη στον Πολίτη άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι προτίθεται να πάει στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να προκαλέσει την έκδοση ψηφίσματος που να υιοθετεί τις συμφωνίες της Γενεύης, πολύ προτού υποβληθούν στην κρίση του κυπριακού λαού. Δηλαδή προτίθεται να τις νομιμοποιήσει διεθνώς με δική του πρωτοβουλία.
  1. ‘Ολες οι ενέργειες του Αναστασιάδη και αυτές που ο ίδιος δηλώνει ότι προτίθεται να αναλάβει, συνιστούν προφανή κατάχρηση των συνταγματικών εξουσιών του και μπορούν να θεμελιώσουν βάσιμες υποψίες ότι δεν ενεργεί (έστω εσφαλμένα) προς ώφελος των πιο βασικών συμφερόντων του λαού του και της πιο μεγάλης υποχρέωσης ενός αρχηγού κράτους, που είναι η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και του πολιτεύματός του. Εγείρεται εκ των πραγμάτων το εύλογο ερώτημα κατά πόσον, διεθνείς δυνάμεις που έχουν ενεργήσει επανειλημμένα και αποδεδειγμένα στο παρελθόν για την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα και του κυπριακού κράτους, όπως οι ίδιοι οι εκπρόσωποί τους έχουν αναγνωρίσει, απολογούμενοι, έχουν και πάλι ενεργοποιηθεί και ασκούν καθοριστική επιρροή στον Κύπριο Πρόεδρο, που δημοσιεύματα ελληνικών, κυπριακών και διεθνών ΜΜΕ, φέρουν επίσης ως αντικείμενο άμεσου διεθνούς εκβιασμού.
  1. Επιπροσθέτως προς όλα τα προηγούμενα, ο εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ κ. ‘Αϊντα προέβη σε ανήκουστες δηλώσεις την 10η Ιανουαρίου, υπενθυμίζοντας σε όλους το προηγούμενο του πολέμου στη Συρία και απειλώντας εμμέσως πλην σαφώς με πόλεμο την Κύπρο. Τέτοιου είδους δηλώσεις απάδουν προς την ιδιότητα διεθνούς διπλωμάτη και δεν θα μπορούσαν να γίνουν αν ο κ. ‘Αιντα ενεργεί όντως ως απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα και όχι ως εκπρόσωπος ισχυρών δυνάμεων που επιδιώκουν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
  1. Η Ελληνική Δημοκρατία οφείλει τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαράσταση και συνδρομή στον κυπριακό λαό για πολλούς λόγους, περιλαμβανομένης και της προστασίας των πιο βασικών συμφερόντων ασφαλείας των πολιτών της Ελλάδας. Αλλά η “συμπαράσταση” δεν μπορεί βέβαια να επεκτείνεται σε πράξεις του Κυπρίου Προέδρου που θέτουν σε κίνδυνο το κράτος του και την ασφάλεια του ελληνικού λαού στο σύνολό του. Η ελληνική πολιτεία δεν επιτρέπεται να υποκαθιστά ή να επιβάλλει στην κυπριακή το τι θα πράξει (όπως επεχείρησαν να πράξουν οι εξ Ελλάδος οπαδοί του σχεδίου Ανάν το 2002-04). Ούτε όμως και η κυπριακή πολιτεία δικαιούται να αποφασίζει για λογαριασμό της Ελλάδας. Η υπογραφή της Ελληνικής Δημοκρατίας και η συμμετοχή της σε οποιαδήποτε ενέργεια που αφορά το Κυπριακό είναι αρμοδιότητα της ίδιας και το ιστορικό βάρος της υπογραφής της το φέρουν οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους που δεν μπορούν να το μεταβιβάσουν σε κανέναν, ούτε και στον Πρόεδρο της Κύπρου, αλλά οφείλουν αντίθετα να φροντίσουν ανεπηρέαστοι να συνάδει με τις πιο βασικές αρχές του δικαίου και με τα πιο ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Πηγή Κωνσταντακόπουλος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ποιοι κινδυνεύουν να χάσουν επίδομα και κάρτα ανεργίας

Με αναστολή έως και περικοπή του επιδόματος καθώς και της κάρτας ανεργίας θα κινδυνεύουν όσοι άνεργοι δεν αποδεικνύουν έμπρακτα ότι ψάχνουν για δουλειά.

Αντιμέτωποι με τον ίδιο κίνδυνο βρίσκονται και όσοι δεν αποδέχονται εργασία σε τομείς που δεν έχουν σχέση με την ειδικότητά τους και προσφέρουν πολύ χαμηλές αμοιβές.

Οπως σημειώνεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Αγορά αυτό προβλέπει εισήγηση για τον Κανονισμό του ΟΑΕΔ που έχει τεθεί προς έγκριση στην υπουργό Εργασίας και περιλαμβάνει μέτρα ελέγχου της ανεργίας, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, καθώς και επιβαλλόμενων κυρώσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε υποχρεώσεις.

Ο Κανονισμός υπερψηφίστηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΑΕΔ στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Κανονισμός προβλέπει ότι οι επιδοτούμενοι άνεργοι μπορεί να χάνουν το επίδομα ανεργίας ή να διαγράφονται από το μητρώο ανέργων ενώ οι επιδοτούμενοι άνεργοι θα απολέσουν την ιδιότητα του ανέργου εάν υποπέσουν σε μια σειρά παραπτωμάτων.

Ο άνεργος θα πρέπει να παρέχει αποδείξεις ότι αναζητεί δουλειά, είτε μέσω προσωπικής συνέντευξης, είτε μέσω στοιχείων που θα παρουσιάσει.

Ο άνεργος δικαιούται να απορρίψει θέση απασχόλησης που του προτείνει ο Οργανισμός μόνον αν συντρέχουν λόγοι όπως είναι η απόσταση από τον τόπο κατοικίας αλλά και πάλι σε συνδυασμό με το διάστημα που είναι εγγεγραμμένος στα μητρώα του ΟΑΕΔ. Οσο περισσότερους μήνες επιδοτείται τόσο πιο δυσμενείς είναι οι όροι με τους οποίους είναι υποχρεωμένος να εργάζεται



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Παντελή Δ. Καρύκα

Το παλαιό αρματαγωγό «Λέσβος» ήταν το πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού που διακρίθηκε στον καταστροφικό πόλεμο – ναι τέτοιος ήταν – του 1974, επιχειρώντας ολομόναχο στα νερά της Κύπρου.

Σήμερα το νέο, ομώνυμό του πλοίο, γίνεται πλωτό ξενοδοχείο, με σύμφωνη γνώμη πρωθυπουργού και συνεταίρου του, υπουργού Άμυνας για να φιλοξενήσει πρόσφυγες και μετανάστες του κέντρου της Μόρια στο νησί της Λέσβου, το οποίο κέντρο κάηκε δύο φορές τους προηγούμενους μήνες από τους ενοίκους του.

Το ότι η πολιτική της κυβέρνησης και στο μεταναστευτικό, έχει αποτύχει παταγωδώς, είναι εμφανές. Άλλα ότι θα έφτανε στο σημείο, για να καλύψει την ανεπάρκειά της, να μετατρέψει σε ξενοδοχείο ένα πολεμικό πλοίο η αποστολή του οποίου μόνο αυτή δεν είναι αγγίζει άλλες σφαίρες.

Βέβαια για έναν πρωθυπουργό που υποστήριζε πως η θάλασσα δεν έχει σύνορα το όνομα «Λέσβος» μάλλον σημαίνει πολύ λίγα, ίσως και τίποτα – αμφιβάλουμε αν πέρα από κάποια ιδεολογικά, ιδεοληπτικά κλισέ ο εν λόγω κύριος γνωρίζει κάτι για τις πολεμικές επιχειρήσεις του 1974.

Για κάποιους όμως που θυμούνται τον κυβερνήτη του τότε σκάφος, τον Ελευθέριο Χανδρηνό και το πλήρωμά του που αψήφησε ολόκληρη την τουρκική ναυτική και αεροπορική δύναμη και ήταν υπεύθυνοι για την βύθιση ενός τουρκικού αντιτορπιλικού, την πρόκληση σοβαρών ζημιών σε ένα ακόμα, την κατάρριψη τουλάχιστον τριών τουρκικών μαχητικών και τον βομβαρδισμό των τουρκικών θέσεων στην Κερύνεια, το όνομα αυτό λέει πολλά.

Δεν αξίζει το «Λέσβος» να καταντά ξενοδοχείο. Αν ο κ. Μουζάλας είναι ανίκανος για οτιδήποτε άλλο ας πληρώσει πραγματικά ξενοδοχεία από τα ευρωπαϊκά κονδύλια που δεν αξιοποίησε για το προσφυγικό για να φιλοξενήσει εκεί τους ταλαίπωρους συνανθρώπους μας. Όχι όμως σε ένα κομμάτι ιστορίας του ενδόξου Πολεμικού Ναυτικού που, σε τελική ανάλυση, προορίζεται για άλλη χρήση και κινείται και δρα με χρήματα των Ελλήνων και προς όφελος των Ελλήνων, είτε αρέσει, είτε όχι.

Η σημαία του Πολεμικού Ναυτικού δεν έχει υποσταλεί ποτέ. Όποιο ελληνικό πλοίο βυθίστηκε, βυθίστηκε με την σημαία κυματίζουσα χωρίς να παραδοθεί, αν σας λέει κάτι εγκέφαλοι του άρπα – κόλα της κυβέρνησης. Και το όνομα «Λέσβος» είναι σύμβολο και για μας και για τους απέναντι που με γέλια, πιστέψτε μας, βλέπουν την κατάντια μας.

Άδικα δηλαδή θα αποφασίσει αύριο ο Ερντογάν να στείλει κι άλλους μετανάστες – πρόσφυγες στην Ελλάδα σκεπτόμενος πως ίσως μετατρέψουμε και τις φρεγάτες του στόλου σε κοιτώνες;

Πήγη MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αρκετά πράγματα γίνονται τώρα όλο και σαφέστερα εν σχέσει με το τι και πως ακριβώς επιχειρείται στη Γενεύη, που επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι συντελείται πραξικόπημα και ξένη επέμβαση στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας, με αντικειμενικό σκοπό την καταστροφή της.

Πρόκειται για μια από τις πιο επικίνδυνες και ύπουλες επιθέσεις που έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός στους δύο αιώνες από την μεγάλη εθνική και κοινωνική του επανάσταση, που έρχεται εξάλλου μετά την προηγηθείσα επίθεση κατά της Ελλάδας, που αφαίρεσε το μεγαλύτερο μέρος της κυριαρχίας της και την κατέστρεψε οικονομικά και κοινωνικά.

Η επίθεση συνοδεύεται από μεγάλη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, που αποβλέπει στο να μην γίνει εγκαίρως κατανοητό το διακύβευμα αυτής της υπόθεσης. Συζητάμε για παράδειγμα τις λεπτομέρειες των συμφωνιών και όχι την ουσία τους. Αλλά δεν είναι σοβαρό όταν κάποιος έρχεται να σε σκοτώσει, εσύ να τον κατηγορείς ότι θέλει να σου κλέψει επιπλέον και ένα χιλιάρικο. Το ζήτημα είναι να μη σε σκοτώσει.

Και ο τελευταίος Κύπριος θα είχε κάνει ασφαλώς φοβερά πράγματα αν καταλάβαινε ότι ο νόμιμος πληρεξούσιος του σπιτιού ή της περιουσίας του έχει πάει στον συμβολαιογράφο και χρησιμοποιεί το πληρεξούσιο που τούδωσε για να γράψει το σπίτι και την περιουσία του αλλού. Αυτό που κάνει δηλαδή τώρα ο Αναστασιάδης με το κυπριακό κράτος – πάει σε διεθνείς συμβολαιογράφους και το γράφει αλλού. Παραδίδει τους τίτλους ιδιοκτησίας.

Δυστυχώς όμως, οι περισσότεροι Κύπριοι νομίζουν ότι θα διατηρήσουν τα σπίτια, τις περιουσίες και τις οικογένειές τους, ακόμα κι αν στερηθούν του κράτους τους. ‘Όταν ξυπνήσουν ξανά εν μέσω ερειπίων, όπως το 1974, με άλλους τρόπους και μεθόδους σήμερα, θα είναι αργά για κλάματα. Ας ελπίσει κανείς ότι τα σημάδια μιας πρώτης συνειδητοποίησης, ακόμη καθυστερημένα και ανεπαρκή, θα γίνουν εγκαίρως σαφής συνείδηση και πράξη, γιατί, όπως έγραψε κάποτε και ο αξέχαστος Μιχάλης Ράπτης, να καταλαβαίνεις κάτι σε βάθος, σημαίνει και να δρας.

Απέναντί μας είναι οι πιο επικίνδυνες δυνάμεις στην ιστορία, οι ίδιες ακριβώς που οργάνωσαν το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974 στην Κύπρο και παρολίγον να προκαλέσουν παγκόσμιο πόλεμο με τη δράση τους στο Κίεβο πριν τρία χρόνια. Αυτή η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Και ίσως, ένας από τους πολλούς λόγους που γίνονται αυτά που τώρα γίνονται στο νησί, τόσο βιαστικά και τόσο επίμονα, να σχετίζεται με την προετοιμασία μεγάλου πολέμου. Η Κύπρος είναι ιδανική αλλά και απαραίτητη για να περικυκλωθούν οι ρωσικές δυνάμεις στη Συρία.

Οι δυνάμεις αυτές έχουν αποδείξει επανειλημμένα ότι μπορούν να οδηγούν το κράτος των ΗΠΑ και την ΕΕ στην ανάληψη των πιο αποσταθεροποιητικών και επικίνδυνων δράσεων διεθνώς. Ακόμα και τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα παραπλάνησαν, όπως ο ίδιος ομολόγησε, στην περίπτωση της Λιβύης. Προφανώς και σε αρκετές άλλες, που δεν ομολόγησε.

Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες των επιτιθέμενων

Το νέο αυτό κύμα της επίθεσης κατά του ελληνισμού είναι σε πλήρη εξέλιξη και ήδη σημειώνει μεγάλες επιτυχίες.

Μια τέτοια επιτυχία είναι η υπαγωγή της Κύπρου σε νομικό καθεστώς αποικίας, η επιστροφή της δηλαδή στο προ του 1959 νομικό status της. Μέχρι πριν από τρεις μέρες, η προσπάθεια λύσης του κυπριακού γινόταν από τους ηγέτες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που υποτίθεται ότι διαπραγματεύονταν μια λύση, την οποία θα ενέκριναν ή θα απέρριπταν οι πολίτες του κυπριακού κράτους. Τώρα, έχει συσταθεί μόνιμη διεθνής διάσκεψη, στην οποία τρεις ξένες χώρες, χωρίς την παρουσία του κυπριακού κράτους, συζητούν για το μέλλον της Κύπρου. Αν αυτό δεν συνιστά ένα πραξικόπημα, τότε τι είναι πραξικόπημα; Αν αυτό δεν είναι αποικιοκρατία, τι είναι η αποικιοκρατία;

Ως αποτέλεσμα της σύγκλησης και μόνο της Διάσκεψης, η Ελλάδα και η Κύπρος αποδέχθηκαν την αναβίωση των συμφωνιών της Ζυρίχης και Λονδίνου που θεωρούσαν έκπτωτες μετά την τουρκική εισβολή του 1974.

Μερική ακύρωση της Πράξης Ένταξης στην ΕΕ

Η σύγκληση της Διάσκεψης της Γενεύης θέτει σε αμφισβήτηση την Πράξη Προσχώρησης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση, δηλαδή το καθεστώς πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας που απολαμβάνει κάθε μέλος της ΕΕ.

Ξένα στρατεύματα

Αυτά για αρχή. ‘Εχουμε και μεις ακούσει όσα μας λένε οι τηλεοράσεις ότι η Αθήνα δεν δέχεται εγγυήσεις και ξένα στρατεύματα. Αυτό όμως είναι απολύτως ανακριβές, τμήμα της προσπάθειας παραπλάνησης του ελληνικού λαού, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, διότι αν δεν τα δέχεται, δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος σύγκλησης αυτής της διάσκεψης. Εκτός αν περιμένει κάποιος την τουρκική κυβέρνηση να πάει στη Γενεύη και να ανακοινώσει την αποχώρηση των δυνάμεών της από την Κύπρο και την παραίτησή της από την ιδιότητα εγγυητή και τα δικαιώματα επέμβασης που προβλέπει η Ζυρίχη και το Λονδίνο.

Το συμπέρασμα είναι απολύτως σαφές και επιβεβαιώνεται άλλωστε από την προσεκτική ανάγνωση των δηλώσεων και του κ. Αναστασιάδη, δυστυχώς όμως και του κ. Κοτζιά. Παίζοντας όμως με τα μηχανάκια μας και σε καθεστώς καθημερινής προσπάθειας αποβλάκωσής μας από τις τηλεοράσεις, σταματήσαμε να διαβάζουμε και χάσαμε προ πολλού την ικανότητα να σκεφτόμαστε, τουλάχιστο θέματα που δεν άπτονται στενά της τσέπης μας.

Με άλλα λόγια, επιδιώκεται δια της Γενεύης η αναίρεση των βασικών προβλέψεων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, και ειδικά αυτής που ζητά την άμεση αποκατάσταση της πλήρους κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αποχώρηση των ξένων δυνάμεων, χωρίς να τη συνδέει με το αν θα υπάρξει και τι λύση και χωρίς να προβλέπει βεβαίως κανενός είδους μεταβατικές περιόδους και χρονοδιαγράμματα, “δεσμευτικά” (σιγά αδέρφια που θα δεσμεύσετε τον Ερντογάν) ή μη.

Αυτό είναι το αντικείμενο των τριμερών συζητήσεων που ήδη άρχισαν μεταξύ εμπειρογνωμόνων Ελλάδας, Βρετανίας και Τουρκίας (δεν ξέρω αν θα φωνάξουν και κανέναν ιθαγενή κει πέρα) που θα καταλήξει σε συνάντηση των τριών Υπουργών Εξωτερικών. (Ξανά τρόικα, επιδημία πια κατάντησαν).

Το δικαίωμα στην Αυτοάμυνα και στα μέσα επιβολής της τάξης και της κυριαρχίας

Επιπλέον η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ένοπλες δυνάμεις, την Εθνοφρουρά της. ‘Οπως όλα τα κράτη του κόσμου έχει κι αυτή το δικαίωμα της αυτοάμυνας και το μέσο να το ασκήσει, όπως .και το μέσο επιβολής της κυριαρχίας της, αν υπάρχει λόγος, δηλαδή την αστυνομία. Τώρα διαβάσαμε έκπληκτοι τον κ. Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος να μας εξηγεί ότι θα προτείνει, όχι για τη δική του, αλλά για μια άλλη χώρα, την ανάπτυξη διεθνούς αστυνομίας. Εμείς δεν ξέρουμε πολλά κράτη που να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Αφού εμείς οι ‘Ελληνες έχουμε κάνει τέτοιες καταπληκτικές εφευρέσεις, τότε να καταργήσουμε και μεις τον στρατό μας και την αστυνομία μας να εξοικονομήσουμε και πολλά χρήματα. Αν μάλιστα τύχει και μπει ο στρατός του Ερντογάν στη Θράκη ή σε κανα νησί, να κάνουμε μια συμφωνία μαζί του με πολυετές “δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα αποχώρησης”. Εμπρός στον δρόμο που άνοιξε ο Αναστασιάδης.

Kατά συνέπεια η Γενεύη αποσκοπεί επίσης στην οικειοθελή παραίτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τα πιο βασικά δικαιώματα και ιδιότητες των κυριάρχων και ανεξαρτήτων κρατών όπως τις αναγνωρίζει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. Πολύ προτού δοθεί στους Κυπρίους, αν τελικά δοθεί, η δυνατότητα να πούνε τη γνώμη του για όλα αυτά.

O κ. Aναστασιάδης επιπλέον φώναξε στη Γενεύη την ΕΕ και τον ΟΗΕ για ένα βασικό λόγο, να νομιμοποιήσουν διεθνώς αυτό το έγκλημα, δηλαδή για να επιχειρήσει να ενσωματώσει τα νομικά αποτελέσματα της Γενεύης σε αποφάσεις της ΕΕ και του ΟΗΕ.

Ο Αναστασιάδης, που πηγαίνοντας στη Γενεύη είχε χάσει το καπελλάκι του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αύριο θα το ξαναβρεί, και θα πάει ως Κύπρος στην ΕΕ και τον ΟΗΕ να ζητήσει την έκδοση αποφάσεων που να νομιμοποιούν όλα αυτά. Εκεί θα εκπροσωπεί την Κύπρο, το κράτος που υπέστη εισβολή, δεν θα εκπροσωπεί τους Ελληνοκύπριους. Ποιός τώρα θα πει όχι στο θύμα του βιασμού αν πάει μόνο του και πει στο δικαστήριο, μπα δε με βίασε, συμπαθητικός είναι και λέμε να παντρευτούμε τώρα.

Και επειδή μπορεί κανείς να μου πει, αν και μάλλον δεν θα συμβεί αυτό, δεν συμφέρει η πολλή κουβέντα, όπως είπε μια μέρα ο Κυπριανού στον Ακιντζί, όταν βγήκε και είπε την αλήθεια για τη Γενεύη, μπορεί όμως να μου πει ότι τέτοια πράγματα προβλέπονται για την Κύπρο επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος να φύγουν οι Τούρκοι από το νησί, τους απαντώ ευθύς αμέσως: Πρώτον ότι η Τουρκία δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να φύγει από πουθενά, όπως μπορεί να καταλάβει και ένα μικρό παιδί. Δεύτερον, αυτά τα μέτρα κατάργησης της κρατικής κυριαρχίας της Κύπρου δεν τα προέβλεψαν έστω για την τουρκοκυπριακή ζώνη, αλλά και για την ελεύθερη σήμερα Κύπρο.

Δηλαδή, η διάσκεψη της Γενεύης δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να νομιμοποιεί το αποτέλεσμα της εισβολής του 1974, αλλά και κάτι ακόμα, να καταργεί την κυπριακή κυριαρχία (προς το παρόν τους τίτλους, αύριο και το πραγματικό κράτος εκεί) στην περιοχή που απέμεινε ελεύθερη).

Αυτά κατάφερε ήδη η Γενεύη. Θάχε ίσως καταφέρει και πολύ περισσότερα, αν ο Ερντογάν είχε αφήσει να γίνουν (Ο θεός να τον έχει καλά, κυττάζοντας το δικό του συμφέρον, προστατεύει και το δικό μας και την ειρήνη), αν διάφοροι διεθνείς παίκτες δεν έκαναν δεύτερες σκέψεις για το τι πάει να γίνει κι αν μερικοί Χριστιανοί δεν έβαζαν εγκαίρως τις φωνές

Είναι εξαιρετικά παρήγορο το γεγονός ότι τέσσερα κόμματα της Κύπρου διαχώρισαν, έστω και την υστάτη, τη θέση τους. Είναι ένα πρώτο βήμα που χρειάζεται ασφαλώς τώρα να ολοκληρώσουν.

Άλλωστε ο κ. Ακιντζί συνιστά φωτεινό παράδειγμα και ηγέτη και νοικοκύρη. Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. ‘Εστειλε στον διεθνή συμβολαιογράφο, τον ΓΓ του ΟΗΕ, επίσημη και πρωτοκολλημένη επιστολή, για να του πει δεν υπάρχει καμία Κυπριακή Δημοκρατία στη Γενεύη. Μήπως κάποιος, εξ ονόματος του κυπριακού λαού, πρέπει να στείλει κι αυτός εξώδικα, να πει ότι το νησό ανήκει στον λαό του, σε κανέναν άλλο και δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης τρι΄΄ων άλλων κρατών; Λέω εγώ τώρα, ο αφελής ίσως.

Στην Κύπρο περιμένουν το δημοψήφισμα όπως οι Γάλλοι τον Χίτλερ στη γραμμή Μαζινό (και οι ‘Ελληνες στα οχυρά του Ρούπελ). ‘Οταν και αν γίνει αυτό το δημοψήφισμα, δεν θα έχει πολύ νόημα το τι θα ψηφίσουν γιατί θα έχουν απωλέσει προ πολλού τη νομική πραγματικότητα του κράτους τους. Και θα εκβιαστούν να μην ψηφίσουν διαφορετικά γιατί αν το πράξουν, θα κινδυνεύσουν να έρθουν σε σύγκρουση με όλο τον κόσμο και να οδηγηθούν σε χάος.

Σε επόμενο άρθρο θα επιδιώξουμε, όσο είναι δυνατό να ανιχνεύσουμε τις πρακτικές συνέπειες αυτού του νομικού πραξικοπήματος. Δεν σταματάει ασφαλώς στη Γενεύη η συνωμοσία, η πρόθεση είναι να συνεχιστεί στο εσωτερικό το νησιού. Αν πάντως οι Κύπριοι πιστεύουν ότι αυτά θα μείνουν στα χαρτιά και θα τους μείνει στο χέρι το κράτος και το δημοψήφισμα, τότε να πάνε να γράψουνε το σπίτι τους σε κανέναν τρίτο και να δούνε μετά τι θα συμβεί.

 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το αδιέξοδο στη Γενεύη για το Κυπριακό φέρνει “φουρτούνα” στο Αιγαίο

Στη Γενεύη άπαντες προσπαθούν υποτίθεται να βρουν “δίκαιη και βιώσιμη” λύση στο Κυπριακό και την ίδια στιγμή στο Αιγαίο, αλλά και στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου ο τουρκικός στόλος βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη για πρώτη φορά μετά από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Η έξοδός του έχει προκαλέσει την λογική ανησυχία της Αθήνας, η οποία παρακολουθεί τις κινήσεις των Τούρκων, με μονάδες του Στόλου στις οποίες επιβαίνουν, ο υπαρχηγός του Στόλου, ο διοικητής Φρεγατών και διοικητής Μοίρας Φρεγατών.

Οι Τούρκοι έβγαλαν το Στόλο τους για την τριμηνιαία επιχειρησιακή αξιολόγηση. Κάτι που μετά από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου δεν είχαν μπορέσει να κάνουν. Κυρίως λόγω των μεγάλων ελλείψεων που είχαν σε έμπειρο προσωπικό. Οι διώξεις του Ερντογάν δεν άφησαν ανεπηρέαστο το τουρκικό ναυτικό.

Τα ξημερώματα της Δευτέρας οι Τούρκοι άρχισαν να αναπτύσσουν μονάδες στο βόρειο και στο νότιο Αιγαίο. Σταδιακά σ΄ αυτές τις περιοχές βγήκε σχεδόν όλος ο τουρκικός στόλος! Οι άσχημες καιρικές συνθήκες δεν τους επέτρεψαν να κάνουν και πολλά. Από χθες που ο καιρός άρχισε να βελτιώνεται, τα τουρκικά “απλώθηκαν” και ειδικά στο νότο “ανοίγονται” στην περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Προφανώς δεν είναι σύμπτωση…

Αν και θεωρητικά πρόκειται για μια επιχειρησιακή αξιολόγηση, η χρονική συγκυρία είναι απολύτως λογικό να κάνει την Αθήνα πιο καχύποπτη.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Δεν συνιστά απλή αριθμητική μετακίνηση η χθεσινή ανεξαρτητοποίηση του βουλευτή Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ από το Ποτάμι του Στ. Θεοδωράκη και η ένταξή του στο ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά.

Η περίπτωσή του σηματοδοτεί, αφενός, μια άκρως σημειολογική αλλαγή συσχετισμών εντός της Βουλής και, αφετέρου, εγκυμονεί νέους σοβαρούς πολιτικούς και εθνικούς κινδύνους εκτός Βουλής.

Ηδη, σε συνδυασμό με την επάνοδο του Λ. Γρηγοράκου, το ΠΑΣΟΚ, υπό τη βιτρίνα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, αριθμεί 18 βουλευτές. Δεδομένου ότι τελεί εν αναμονή για την προσχώρησή της ακόμα μία βουλευτής (η Κατ. Μάρκου), θεωρείται θέμα χρόνου (μέσω κοινοβουλευτικών μεθοδεύσεων παλαιάς κοπής) η αλλοίωση της κατάταξης των κομμάτων διά της λαϊκής ψήφου, που είχε δώσει την τρίτη θέση στη Χρυσή Αυγή.

Την ώρα μάλιστα που επανακάμπτει και ο (γνωστός παλαιόθεν για τα ζεϊμπέκικά του με τους Τούρκους, αλλά και για τις προκλητικές παραχωρήσεις) Γ. Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ προσφέρει νέα στέγη στον Αχμέτ για να συνεχίσει τα ύποπτα παιχνίδια του στη Θράκη εις βάρος του Ελληνισμού. Ως υποψήφιος ενός άλλου (στη θέση του αποξηραμένου Ποταμιού) μικρού κόμματος, μπορεί να προσδοκά εύκολα την επανεκλογή του, λόγω της ιδιομορφίας του εκλογικού συστήματος, στην τριεδρική Ροδόπη...

Ο Αχμέτ δεν είναι η τυπική περίπτωση μειονοτικού βουλευτή. Ούτε το γεγονός ότι υπήρξε πολιτευτής με το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη, στη συνέχεια πήγε στη ΔΗΜ.ΑΡ. του Κουβέλη και μετακινήθηκε στο Ποτάμι, για να βρεθεί τώρα στο ΠΑΣΟΚ, τον διαφοροποιεί ιδιαίτερα από άλλους πολιτικούς γυρολόγους.

Η ουσία είναι ότι αποτελεί το πιο σκληρό και επικίνδυνο εργαλείο τουρκικής προπαγάνδας. Οι κατά καιρούς δηλώσεις του, είτε για «Μειονότητα (με το «Μ» κεφαλαίο) διαφορετικής καταγωγής στη Ροδόπη» είτε για αποκλειστική χρήση της τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Σε ανοικτή γραμμή με το προξενείο και το φιλότουρκο DEB, κινείται μεθοδευμένα και ύπουλα για την προώθηση των ανθελληνικών σχεδίων στη Θράκη.

Σε αυτήν λοιπόν τη συγκυρία, που κρίνονται πολλά στην ευρύτερη περιοχή, το ΠΑΣΟΚ προσέφερε σωσίβιο στο όργανο της Αγκυρας. Από εγκληματική ανοησία ή από πρόθεση;


Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Τάσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος
Mοιάζει η «κρίση» αυτή τη φορά να μην είναι περιπτωτική και περιστασιακή, πολλά, πάμπολλα σημάδια μαρτυρούν μάλλον μιαν ακατάσχετη δυναμική ιστορικού τέλους του Eλληνισμού.
Χρήστος Γιανναράς
Την ειμαρμένην ουδ’αν είς εκφύγοι
Πλάτων
Η μεταπολιτευτική μας πολιτειακή & πολιτική παρωδία, την οποία επιμένουμε να αποκαλούμε «δημοκρατία» σε πείσμα συσσωρευμένων και συνεχώς αυξανόμενων αποδείξεων περί του αντιθέτου(1), αντιμετωπίζει ασφυκτικές «προκλήσεις»• όπως προσφάτως το έθεσε και σοφός δάσκαλος: «Στην ελλαδική κοινωνία τίποτε δεν καινουργείται με το πέρασμα του χρόνου. H απροκατάληπτη, στοιχειωδώς ρεαλιστική σκέψη αποκλείει και την ελπίδα.»

Στο πολιτικό-κοινωνικό μας σύστημα, που εναγκαλίζεται και ορίζεται μόνο από «δίκια» του δημοσίου και ποτέ τις υποχρεώσεις αυτού προς τον λαουτζίκο, το θέμα της τρομοκρατίας φαντάζει ως απλώς μια ακόμη αδιέξοδος «πρόκληση». Η διαβόητη «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» συνδέεται πλέον με μια κοινωνία όπου έχει θεσμοθετηθεί προ πολλού η σιωπή ως το μοναδικό «εργαλείο» αντιμετώπισης των ογκούμενων προβλημάτων. Επικίνδυνες αν όχι εκρηκτικές καθημερινές εξελίξεις, τόσο στα κατ’ ευφημισμόν πλέον «εθνικά θέματα» όσο και στην πραγματικότητα της «καθημερινότητας» και της φθαρμένης και χρεοκοπημένης πολιτικής, εμφανίζονται και περνούν «στο ντούκου» ως λέγει και ο σοφός μας λαός.

Στο ελληνικό αυτό Grand-Guignol η τρομοκρατία παίζει κεντρικό ρόλο. Δεν υπόκειται φυσικά σε κοινωνικές προτεραιότητες, ούτε επηρεάζεται από την κουραστική και μονότονη επανάληψη δημόσιων διαγγελμάτων «αποφασιστικότητας» εκ μέρους των πολιτικών μας (αυτοαποκαλουμένων) ηγετών(2) τα οποία δεν επιβεβαιώνουν τίποτε άλλο παρά την ύπαρξη του αδιεξόδου και την απόλυτη αδυναμία της πολιτείας να εφαρμόσει τους νόμους, να προφυλάξει την κοινωνία από τις βιαιότητες των πνευματικά ημιπληγικών βαρβάρων και τους ένοπλους και βομβιστικούς εκβιασμούς τους, και να επιβάλει την στοιχειώδη τάξη όπως σε άλλες λειτουργούσες χώρες.

Η δολοφονία του Στίβεν Σόντερς έδωσε αφορμή για την επέμβαση της Σκότλαντ Γιαρντ η οποία συνέβαλε δραστικά στην σύλληψη των μελών της "17 Νοέμβρη"

Από την πρώτη στυγερή δολοφονία των papier-mâché «επαναστατών» της 17Ν το 1974 μέχρι σήμερα λίγα έχουν αλλάξει. Με την βοήθεια όμως πολλών, που βεβαίως «σκίζουν τις ρόμπες» τους ισχυριζόμενοι ότι απορρίπτουν το «απελευθερωτικό» έγκλημα και την ανθρωποκτονία «απ’ όπου κι αν προέρχονται»• και που ωρύονται καθημερινά επιμένοντας στην απαίτηση της «διαχείρισης φαινομένων πολιτικής βίας» με απόλυτη τήρηση της «νομιμότητας» (η οποία μεταφράζεται σε πλήρη αδράνεια) αντί για την απλούστερη και αποτελεσματική εφαρμογή κατά γράμμα του νόμου με καταδιωκτικές και κατασταλτικές τακτικές, καταλήγουμε στην παρούσα κατάσταση της επικίνδυνης πολιτικό-υπνικής άπνοιας και άρνησης των πραγματικών διαστάσεων του προβλήματος.

Η σύλληψη π.χ. προ ημερών κακοποιού «μαχήτριας πόλης» δικαίως θεωρήθηκε επιτυχία, πλην όμως το τι επακολούθησε έδειξε γλαφυρότατα το άσφαιρο της γενικότερης «αντιτρομοκρατικής» πολιτικής των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά και την εξάρτηση της παρούσης κυβερνήσεως από (επιεικώς) ιδεολογικούς παλιμπαιδισμούς και ανόητες δικαιολογίες στην υποτίθεται προσπάθεια να παταχθεί το τρομοκρατικό έγκλημα.

Παρερχόμενοι προς στιγμήν τους ανάπηρους λεονταρισμούς του τύπου «Η αριστερά είναι η κύρια δύναμη απέναντι στην τρομοκρατία», κρίνουμε αυτή την στιγμή με βάση την δεδομένη πια «κουλτούρα ανοχής» των «αρχών» μπροστά στους κατά καιρούς συλλαμβανόμενους «μαχητές» και στα διάφορα «δίκια» τους που μεταβάλλονται εύκολα σε μέσα γελιοποίησης των «θεσμών» και των εκπροσώπων τους.

Εντός ωρών από την σύλληψη της «μαχήτριας» π.χ. τόσο αυτή όσο και ο καταδικασμένος και έγκλειστος «σύντροφος» της πέρασαν στην αντεπίθεση με ανακοινώσεις, αναρτήσεις, απεργίες «πείνας και δίψας», και δικαστικές διαμαρτυρίες και προσβολές εν όψει της θεωρούμενης «απαγωγής» ενός ανηλίκου τέκνου τους από τις αρχές. Οι τελευταίες έμειναν απλώς παγωμένες και «πολιτικά ορθές».

Το θέμα έλαβε ευρύτατες διαστάσεις στα «μέσα», ενεπλάκησαν δικηγόροι γνωστοί για την υποστήριξη παρομοίων «μαχητών», και φτάσαμε και στις αναπόφευκτες θριαμβολογίες των αιωνίων «ανένταχτων αγωνιστών λευτεριάς» που ανενόχλητοι απειλούν, προκαλούν, και εξωθούν σε πράξεις βίας με την βοήθεια ιστοτόπων που περιέργως παραμένουν αλώβητοι από ενοχλητικές παρεμβάσεις τους νόμου αν και οι λεπτομέρειες της λειτουργίας τους είναι γνωστές ακόμη και στον θυρωρό της πολυκατοικίας τους.

Και ναι μεν οι εσωτερικής κοπής τρομοκράτες καλά κρατούν αλλά πλέον το καθ’ ημάς «κράτος» έχει να αντιμετωπίσει και μια απείρως μεγαλύτερη και ταχύτατα αναπτυσσόμενη απειλή δηλαδή αυτής της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Οι οιωνοί είναι από κακοί μέχρι χείριστοι. Η μεταβολή της χώρας σε στέρνα υγειονομικής συλλογής των μουσουλμανικών ανεπιθύμητων ροών από την «φίλη» Τουρκία μας έχει προκαλέσει ένα σοβαρότατο τραύμα που χειροτερεύει καθημερινά και απειλεί το σύνολο της ελληνικής (υπνώτουσας) κοινωνίας.


Η όχι και τόσο ξαφνική απόφαση της άλλης «φίλης» μας Γερμανίας να αρχίσει την «επαναπροώθηση», κοινώς άδειασμα, των πολλών surplus μουσουλμάνων, που την κατέκλυσαν το καλοκαίρι του 2015, στην ευτυχούσα, αναπτυσσόμενη, και πλούσια Ελλάδα, αρχής γενομένης από Μάρτιο, έρχεται να προσθέσει μια επιπλέον ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κοιτίδος της δημοκρατίας. Βεβαίως, η γερμανική χειρονομία είναι «σύννομος» αφού εκπηγάζει από την γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δηλαδή ενός οργάνου με καμιά απολύτως δημοκρατική νομιμοποίηση και συνταγματική ταυτότητα που κινείται, αποφασίζει, και εκτελεί κατ’ εντολή, την οποία «ο κόσμος έχει τούμπανο και μεις [και η Μέρκελ] κρυφό καμάρι».

Φυσικά η πολιτική ορθότης απαγορεύει δια ροπάλου την οποιαδήποτε σύνδεση μουσουλμανικών ροών και δημιουργίας μονίμων πυρήνων εντός συνόρων που οδηγούν στην εκδήλωση τρομοκρατικών φαινομένων. Η τραγική αλήθεια είναι όμως τελείως διαφορετική.

● Η συνεχώς αυξανόμενη ευρωπαϊκή πείρα αποτελεί αδιάσειστη απόδειξη του ρόλου μουσουλμανικών ολοτήτων στην καλλιέργεια και δημιουργία «ριζοσπαστικοποίησης» που οδηγεί απ’ ευθείας σε πράξεις τρομοκρατικής βίας οι οποίες είναι αποτέλεσμα ισλαμικού φανατισμού.
● Η μόνιμη επωδός της πολιτικής ορθότητας για «ήπια διαχείριση του νεανικού παραβατικού αυθορμητισμού», και την αποφυγή «δαιμονοποίησης θρησκειών και κοινοτήτων» αποδεικνύεται μάνα εξ ουρανού για τους «παραβατικούς», όψιμους αλλά και ήδη ψημένους, οι οποίοι σαφώς γνωρίζουν τις τεράστιες αδυναμίες που ο «ανθρωπισμός» αυτός και οι πολιτικές θεωρητικές μονομανίες των φιλελευθέρων καλλιεργούν στις δυτικές κοινωνίες.
● Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδος, οι όποιοι τζιχαντιστές δεν έχουν παρά να ενημερωθούν για την μακρά παράδοση φιλικότητας των ελληνικών κυβερνήσεων προς μουσουλμάνους «μαχητές ανεξαρτησίας» και την υποχωρητικότητα της Ελλάδος σε εξωτερικές πιέσεις για την πρακτικώς αυτοδιάθεση των μουσουλμάνων εντός των ορισμών της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας». Η μελέτη αυτή χωρίς αμφιβολία θα τους πείσει ότι τουλάχιστον στη φάση της προετοιμασίας τους θα συναντήσουν ελάχιστα εμπόδια.
● Άλλος θετικότατος οιωνός για τους επιδόξους «ριζοσπαστικοποιημένους» είναι και η συσσωρευμένη πείρα της αδιανόητης ανεκτικότητας της ελληνικής «πολιτείας» προς την παράνομη μετανάστευση γενικότερα και ειδικά προς την παράνομη μετανάστευση από πρωτόγονες ασιατικές και αφρικανικές μουσουλμανικές κοινωνίες (πάντοτε εμφορούμενη από το πνεύμα του «ανθρωπισμού»).
● Τέλος οι «ριζοσπαστικοποιημένοι παραβατικοί», στην απίθανη περίπτωση συλλήψεως τους, θα έχουν ευρύτατες ανέσεις που θα περιλαμβάνουν άδειες από τις φυλακές και άφθονες έτσι ευκαιρίες δραπέτευσης με την άδεια των αρχών.

Μέχρι στιγμής, η Ελλάς έχει αποφύγει τις μαζικές καταστροφές και ανθρώπινες απώλειες της ισλαμικής τρομοκρατίας που έχουν πλήξει άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το παρελθόν όμως ούτε κατά διάνοια δεν αποτελεί εγγύηση του παρόντος. Η κατακλυσμική κατάρρευση της Μέσης Ανατολής, η ταχεία αποσύνθεση της «κοσμικής» Τουρκίας με την εισβολή του τζιχαντισμού και την διολίσθηση του πολιτικού συστήματος προς τον θρησκευτικό ολοκληρωτισμό και τον παρανοϊκό νέο-οθωμανισμό αλά Ερντογάν, και η ανυπαρξία ευρωπαϊκής «ολοκληρωμένης» στρατηγικής για σκληρή «διαχείριση» του τζιχαντισμού αφήνουν ελάχιστα περιθώρια αισιοδοξίας για την ελληνική κατάσταση.


Κάτι που δεν αντιλαμβάνονται (ή δεν θέλουν να αντιληφθούν) οι πολιτικοί μας «ηγέτες» σήμερα είναι το ό,τι, στην παρούσα κατάσταση, οι ευρωπαϊκές «αξίες» -οι οποίες γενικώς παραμένουν δημιουργικά συγκεχυμένες- τείνουν προς την ιδιότητα της τροχοπέδης στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που έχει δημιουργηθεί και χειροτερεύει συνεχώς. Τα επείγοντα μέτρα που απαιτούνται όμως είναι μάλλον απίθανο να υιοθετηθούν από την παρούσα κυβέρνηση που εξακολουθεί να διαπιστώνει αισιόδοξα «βελτιώσεις στο κλίμα» της παράνομης μετανάστευσης και να δηλώνει ότι προχωρεί και στην επιβολή πειθαρχίας στο «χάος».

Άπειρες φορές στο παρελθόν έχουμε υποστηρίξει ότι αν η Ελλάδα θέλει να διατηρεί ελπίδες στην παρούσα κατάσταση αυξανόμενης αστάθειας και συνεχώς μεταλλασσόμενων απειλών πρέπει να υιοθετήσει μεθόδους και «διαχειριστικές διαδικασίες» που θα αποτελούν την πλήρη απόρριψη της ανεκτικότητας και του ψευδό-δημοκρατισμού που μας κληρονόμησε η μεταπολίτευση. Χωρίς την αποφασιστική αυτή στροφή το λίκνο της δημοκρατίας πολύ σύντομα θα βυθισθεί στις επιπτώσεις της χρόνιας αδράνειας, της πολιτικής διαφθοράς και αγυρτείας, και της πυρετώδους καλλιέργειας ψευδαισθήσεων που αποτελούν τους «πυλώνες» της σημερινής κατάστασης. Και τότε «το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον».

Σημειώσεις
1 Η δημοκρατία δεν ορίζεται μόνον από τυπικώς ελεύθερες εκλογές, 300 της βουλής συν μισθωτό προσωπικό, και ωκεανό νόμων ελάχιστοι εκ των οποίων εφαρμόζονται. Η αναπνέουσα και δημιουργός δημοκρατία συντίθεται από στοιχεία τα οποία είτε δεν ήσαν ποτέ μέρη της πολιτικής μας «κουλτούρας» είτε αν προς στιγμήν εμφανίσθηκαν δεν πέτυχαν ποτέ να στεριώσουν διότι η Ελλάς ίσως μπορεί, αλλά καταφανώς δεν θέλει. Τελικώς, για να παραφράσω εδώ τους λόγους του Κλεμανσό, ως έκφραση απελπισίας, «η δημοκρατία είναι τόσο απαιτητική που δεν μπορεί να αφεθεί στους έλληνες πολιτικούς και τα ποίμνια τους».
2 Όπως η πρόσφατος δήλωσις του κυρίου αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως.


Πηγή RIEAS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Στη Γενεύη έγινε το αναμενόμενο. Συζήτηση πολύ, λύση καμία. Συμβαίνει πάντα στις περιπτώσεις που ο συνομιλητής σου δεν λύνει τα θέματά του με διάλογο αλλά πάντα δια της βίας. Η Τουρκία, μας αρέσει ή όχι, είναι ένας τέτοιος συνομιλητής.

Μετά από τη Γενεύη είναι απολύτως βέβαιο ότι ο εκνευρισμός της Τουρκίας θα λάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Ήδη η Άγκυρα κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στη Γενεύη, έβγαλε στο Αιγαίο τον “λαβωμένο” στόλο της.ο οποίος έχει πολλά πλοία αλλά πάσχει κι αυτός από προσωπικό, μετά από τις μαζικές διώξεις Ερντογάν…

Ο Τούρκος πρόεδρος από χθες κάνει δηλώσεις επιθετικές, αρνείται κάθε συζήτηση για το αυτονόητο, που είναι η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και ζητά ό,τι του κατέβει στο κεφάλι. Δείχνει ότι είναι εκείνος που δεν επιθυμεί “λύση” στο Κυπριακό. Τουλάχιστον σε τραπέζι διαπραγματεύσεων. Ο Ερντογάν αναζητά ένα… θρίαμβο για να κερδίσει πόντους στο εσωτερικό της χώρας του. Μετά από τόσα προβλήματα, τόσους θανάτους πολιτών από τις επιθέσεις μέσα σε τουρκικές πόλεις και τις αδιέξοδες στρατιωτικές εμπλοκές το “μικρόβιο” της αμφισβήτησης του “σουλτάνου” έχει αρχίσει να μεταδίδεται στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει το ενδεχόμενο η Τουρκία να επιλέξει την προσφυγή στη βία για να επιβάλλει τετελεσμένα. Δεν είναι εύκολο να το κάνει. Κανένας από τους “παίκτες” στην περιοχή δεν επιθυμεί να προκύψει ένα ακόμη πρόβλημα στη περιοχή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ερντογάν δεν έχει στο μυαλό του και στα σχέδιά του “λύσεις” που προβλέπουν ακόμη και τη χρήση στρατιωτικών μέσων και πίεσης.

Η Ελλάδα τήρησε μια καλή στάση στην υπόθεση της Γενεύης. Δεν εμφανίστηκε φοβισμένη, έθεσε κάποιους όρους και τους υπερασπίστηκε. Δεν ήταν εύκολο, γιατί εκτός από την Τουρκία είχε να αντιμετωπίσει και κάποιους κύκλους από την Κύπρο που φαίνεται να ΄χουν πειστεί ότι πρέπει να δεχτούμε την ό,ποια λύση. Το δόγμα η Κύπρος αποφασίζει η Ελλάδα συμπαρίσταται, δεν μπορεί να έχει ισχύ σε περίπτωση που κάποιοι επιδιώξουν την “ευθανασία” της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κι αυτό η Αθήνα έδειξε να το έχει καταλάβει στη Γενεύη.

Η Ελλάδα οφείλει να ανησυχεί για το ενδεχόμενο μιας τουρκικής επιθετικής κίνησης, μετά από το ναυάγιο της Γενεύης. Δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται. Αν η Τουρκία αποφασίσει να προχωρήσει σε κλιμάκωση της έντασης και στην πρόκληση ενός επεισοδίου, οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε. Και είμαστε. Τα τελευταία 24ωρα πολλά γίνονται και είναι ενθαρρυντικό ότι επικρατεί ψυχραιμία, αν και δεν έλειψαν και οι γκάφες όπως αυτή του υπουργείου Ναυτιλίας που θυμήθηκε τώρα να ανακοινώσει το πρόγραμμα για την κατοίκηση νησιών του Αιγαίου. Παρ' όλα αυτά η Ελλάδα αντιμετωπίζει με ψυχραιμία όλες τις κινήσεις της Τουρκίας που δείχνουν ότι “ψάχνει” την αφορμή για κλιμάκωση.

Στο Κυπριακό τίποτα ακόμη δεν έχει τελειώσει. Ο διεθνής παράγοντας που θέλει να εξυπηρετήσει τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που θα εκμεταλλευθούν τα ενεργειακά αποθέματα της Κύπρου “καίγεται” για “λύση”. Λευκωσία και Αθήνα θα πρέπει να παραμείνουν σταθερές στις θέσεις τους. Να τις υπερασπιστούν με αποφασιστικότητα.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Η άλλη επιλογή είναι η εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας κι αυτό θα είναι τραγικό και επικίνδυνο για την Ελλάδα.

Πηγή Militaire



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Νίκου Καραβέλου

Η επιγραφή κρεμασμένη ψηλά στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Μανχάιμ, απειλούσε όσους θα τολμούσαν να μπουν στο τρένο, χωρίς να επικυρώσουν το εισιτήριό τους. Ούτε «παρακαλείσθε να επικυρώσετε» ούτε τίποτε. Μόνο η ξερή προειδοποίηση που θα ταίριαζε περισσότερο στην πρόσοψη στρατοπέδου συγκέντρωσης. Δύο λέξεις μοναχά σαν βήχας πνιχτός, σαν στρίγκλισμα σκουριασμένης γκαραζόπορτας, σαν εκδήλωση ερωτισμού στα γερμανικά.

«Kein pardon».

Τουτέστιν, δεν υπάρχει λύπηση ή συγγνώμη! Μόνο τιμωρία. Δεν υπάρχουν ελαφρυντικά, ούτε συγγνωστή αμέλεια, ούτε πλάνη, ούτε επιείκεια. Μοναχά η ποινή, ο πέλεκυς, το τσεκούρι, με το οποίο ζούσαν ζωσμένοι οι πρόγονοι των σημερινών Γερμανών μέσα στα σκοτεινά δάση τους.

Θα πει κάποιος πως είναι θεμιτό το κράτος να προειδοποιεί και να υπενθυμίζει στους πολίτες τις υποχρεώσεις τους. Έτσι γίνεται παντού. Πουθενά, όμως, δεν υπάρχει αυτό το «kein pardon». Για να το ξεστομίσεις, πρέπει να έχεις προπονηθεί πάνω σε πτυελοδοχείο ή να έχεις μάθει τα γερμανικά.

Κοντολογίς, όποιος συλλαμβάνεται, τιμωρείται αυστηρά. Κι ας έχουν πει κάποιοι μεγάλοι Γερμανοί νομικοί πως η επιείκεια είναι η αντανάκλαση της ιδέας της δικαιοσύνης. Μόνο η τιμωρία σώζει! Το διακηρύσσει η προτεσταντική ηθική και η ταμπέλα στον σταθμό της γερμανικής πόλης Μανχάιμ. Κάτι ανάλογο ξεφώνιζαν κάποιες άλλες ταμπέλες στα στρατόπεδα του Νταχάου, του Μπέλσεν, του Μπιρκενάου, του Άουσβιτς .

Για τους Γερμανούς, ο πλησίον είναι μόνο ο κρατούμενος ή, έστω, το θύμα του επαγγέλματος στο οποίο οι ίδιοι και οι Άγγλοι διέπρεψαν ανταγωνιζόμενοι. Του τοκογλύφου.

«Kein pardon».

Δεν γλιτώνεις. Η παραβίαση της ευταξίας στη χώρα των Γότθων έχει ως συνέπεια τη σύλληψή σου για τα περαιτέρω. Είναι γνωστό πως η υπακοή είναι το πρώτο μέλημα για τον Γερμανό, όπως η κλεψιά για τον Γύφτο, η κακότητα για τον Τούρκο και η σαχλαμάρα, δυστυχώς, για τον Έλληνα.

Στη Γερμανία, αν σε τσιμπήσουν να παρανομείς, κατά το κοινώς λεγόμενο, την έβαψες. Εκεί δεν ανέχονται τις εκτροπές, εξαιρουμένων, φυσικά, των απλών παραβάσεων, όπως είναι η ενεργητική και παθητική δωροδοκία από τις γερμανικές πολυεθνικές προς τρίτους, οι μίζες, η κρατική και τραπεζική τοκογλυφία και γενικώς τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι Γερμανοί έχουν επίσης μια παροιμιώδη ανεκτικότητα στην ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας, προς τούτο έχουν φυτέψει στη χώρα τους ειδικά μπουρδέλα που ικανοποιούν την ακμάζουσα τάση τους προς την κτηνοβασία. Ακόμη είναι -και το αξίζουν- οι πρώτοι πελάτες της διεθνούς παιδεραστίας στις δυστυχισμένες χώρες της Ανατολής, εκεί που ο ιμπεριαλισμός και η μαφία επενδύουν για τον σκοπό αυτόν τεράστια κεφάλαια.

Επομένως, νομιμοποιούνται να σου φωνάξουν με την «ευγένεια» ενός κροκοδείλου:

«Kein pardon».

Στη Γερμανία, αν δεν σε πιάσουν «στα πράσα», θα σε καρφώσει ο γείτονας, ο φίλος ή ακόμα και η γκόμενα. Φίλος δικηγόρος, με σπουδές στην Πολιτική Δικονομία στο Μόναχο, μου διηγήθηκε πως έκοψε ένα λουλούδι από δημοτικό πάρκο και το χάρισε στη Γερμανίδα φίλη του. Την επομένη, του ήρθε το πρόστιμο. Τον είχε καταδώσει η ίδια!

«Kein pardon».

Άλλος φίλος, σπουδαίος σήμερα μαθηματικός, φοιτητής τότε, ταξίδευε σιδηροδρομικώς από τη Δανία προς τη Γερμανία. Στον έλεγχο, βρέθηκε το εισιτήριό του σε αταξία. Αμέσως το τρένο σταμάτησε στη χιονισμένη ερημιά και ο ελεγκτής του ζήτησε να πληρώσει την αξία του εισιτηρίου. Δεν είχε. Τότε, η πόρτα άνοιξε και με σκαιό ύφος του ζήτησε να κατεβεί από το τρένο. Εκεί, στο πουθενά μέσα στη νύχτα! Ο φίλος αντιστάθηκε, το τρένο καθυστερούσε. Ένας καλοντυμένος Γερμανός προσφέρθηκε να πληρώσει κι έτσι το επεισόδιο έληξε. Όταν τον ευχαρίστησε, ο άλλος του είπε πως το έκανε αποκλειστικά και μόνο γιατί βιαζόταν! Αν, δηλαδή, δεν βιαζόταν, ο νεαρός θα κατέληγε κατεψυγμένος ή τροφή στην κοιλιά των λύκων!

«Kein pardon».

Παρά ταύτα οι «φίλοι μας οι Γερμανοί» έχουν προφορικώς ψελλίσει κάτι ανοησίες για συγγνώμη. Ως εραστές της Ελλάδος υποτίθεται, ταξιδιώτες, αρχαιοκάπηλοι, συγγραφείς, ιστορικοί, απλοί πολίτες. Άπαντες με το θράσος του ρινόκερου σαν να μη συνέβη τίποτα. Σαν να ήταν οι κακουργίες τους απλά φυσικά φαινόμενα όπως το χαλάζι και η βροχή.

13-12-1943, Καλάβρυτα. Ερήμωση, σφαγή, πυρκαγιά. Ο χρόνος σταμάτησε! Το ρολόι της Εκκλησίας σταμάτησε! Όταν εκείνο το ρολόι αρνείται να ξεχάσει, πώς μπορώ να ξεχάσω εγώ;

Με ποιό δικαίωμα θα λησμονήσω;

Πώς νομιμοποιούμαι να ξεχάσω το πρόσωπο της χαροκαμένης μάνας των Καλαβρύτων, ενώ σπαράζει μουσκεύοντας το άδειο κρανίο του σκοτωμένου παιδιού της και θα σπαράζει μπροστά στα μάτια μας μέχρι να διαλυθεί ο χρόνος;

Ποιος είμαι εγώ που τολμώ να ξεχάσω;

Ποιος είμαι εγώ που θα ξεχάσω τον αιωνόβιο ρατσισμό, τον απεχθή φασισμό τους, τον ιμπεριαλισμό τους (δεν είναι οι μόνοι), την κατασυκοφάντηση της πατρίδας μου, την κακοήθειά τους;

Ποιος είμαι που θα αγνοήσω αυτά που πράττουν τώρα ξανά σε βάρος μας;

Δεν έχω την άδεια των απογόνων μου για να τους συγχωρήσω!

Δεν πρόλαβα να πάρω την άδεια των νεκρών μου για να συγχωρήσω!

Γι αυτό, στον σταθμό του τρένου της ψυχής, που οδηγεί βαθιά μέσα μου, όσο ζω, θα μεταφράζεται στα γερμανικά η πινακίδα με την επιγραφή: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ».

«KEIN PARDON».

Πηγή PressPublica


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Daniel McAdams
Ron Paul Institute


Η κατωτέρω ανάλυση με θειικό οξύ (βιτριόλι) της ΄Εκθεσης των Αμερικανικών Μυστικών Υπηρεσιών για την «ρωσική υποκλοπή των αμερικανικών εκλογών» και τις «πλαστές ειδήσεις», δεν αφορά αποκλειστικά τους Αμερικανούς, οι οποίοι εξακολουθούν να υπόκεινται σε αμείωτο προπαγανδιστικό βομβαρδισμό από τα συστημικά ΜΜΕ. Το μικρόβιο εξαπλώνεται απειλητικά στην Ευρώπη, ευπρόσδεκτο και αναπαραγόμενο από τη καγκελαρία του 4ου Ράϊχ και τους ευρωπαϊκούς δορυφόρους της, σαν πολύτιμο εργαλείο για τις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις.
Η παρούσα συνοπτική μελέτη, του αξιοσέβαστου αμερικανικού Ινστιτούτου Ρον Πωλ, αποτελεί γι’ αυτό πολύτιμη προσφορά ενημέρωσης και προστασίας του πολίτη της Ε.Ε., δοθέντος ότι η Φράου Μέρκελ και το κονκλάβιο των Βρυξελλών μαγειρεύουν μέτρα λογοκρισίας των οργάνων ελεύθερης ηλεκτρονικής ενημέρωσης, προκειμένου να αποκλεισθεί κάθε αντίλογος στο εγκεκριμένο αφήγημα της εξουσίας. Η απειλούμενη στις φθινοπωρινές εκλογές αυτοκράτειρα έχει ήδη προαναγγείλει μέτρα λογοκρισίας σε βάρος «ψευδών ειδήσεων» στο ΄Ιντερνετ.

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Μετά μακρά αναμονή, δημοσιεύθηκε τελικά η έκθεση υποστήριξης των ισχυρισμών των μυστικών υπηρεσιών ότι οι Ρώσοι υπέκλεψαν τις εκλογές τον Νοέμβριο. Με τίτλο «Αποχαρακτηρισμένη Εκτίμηση της Κοινότητας Μυστικών Υπηρεσιών για τις Ρωσικές Δραστηριότητες και Προθέσεις στις Πρόσφατες Αμερικανικές Εκλογές», η έκθεση είναι πλούσια σε εικασίες και πενιχρή σε τεκμήρια των ισχυρισμών που προοριζόταν να αποδείξει.

Εκδόθηκε μάλιστα με μια προειδοποιητική κεφαλίδα που ανακοινώνει ότι μολονότι (η Κοινότητα των Μυστικών Υπηρεσιών) κατέληξε στα συμπεράσματά της «με υψηλό βαθμό εμπιστοσύνης», αυτό «δεν σημαίνει ότι η εκτίμηση αποτελεί γεγονός ή βεβαιότητα –αυτές οι κρίσεις ενδέχεται να είναι εσφαλμένες.» ΄Οσοι ζήσαμε κατά το 2002 την «υψηλή εμπιστοσύνη» των Μυστικών Υπηρεσιών για τα Όπλα Μαζικής Καταστροφής του Ιράκ έχουμε ισχυρή ανάμνηση αυτού του ενδεχομένου.

Σύμφωνα με την ΄Εκθεση οι Ρώσοι διεξήγαγαν «ηλεκτρονικές επιχειρήσεις» σε βάρος και των δύο πολιτικών κομμάτων, χρησιμοποίησαν έναν Ρουμάνο χάκερ, γνωστό ως Guccifer 2.0,0 οποίος –ισχυρίζονται- είναι «πιθανώς» Ρώσος, «διατήρησαν πρόσβαση» σε τοπικούς εκλογικούς καταλόγους αλλά «δεν αναμείχθηκαν» στην καταμέτρηση των ψήφων και χρησιμοποίησαν ρωσικά ΜΜΕ υπό κρατική διεύθυνση για να επηρεάσουν ψηφοφόρους να ψηφήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ αντί της Χίλλαρυ Κλίντον.

Η εκτίμηση της Κοινότητας Μυστικών Υπηρεσιών (ΚΜΠ) δεν παρουσιάζει κανένα στοιχείο ρωσικής ηλεκτρονικής διείσδυσης στην αλληλογραφία του Δημοκρατικού Κόμματος και επομένως δεν παρέχει τίποτα νέο σε στήριξη των ισχυρισμών της. Και αντί να εξηγήσει με ποια μέσα οι Ρώσοι «υπέκλεψαν» τις αμερικανικές εκλογές, η Εκτίμηση αναλίσκεται στο μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης σε υποθέσεις για τα πιθανά κίνητρα που είχαν οι Ρώσοι να το κάνουν. Εμφανίζεται έτσι σαν ένας ελιγμός παραδρομής σε συγκάλυψη της απουσίας οποιουδήποτε συγκεκριμένου στοιχείου.

Το εκπληκτικό ίσως χαρακτηριστικό της έκθεσης –και πιθανώς το αποτέλεσμα της έλλειψης αποδείξεων του ισχυρισμού περί υποκλοπής- είναι ότι το ένα τρίτο του κειμένου αφιερώνεται σε μια αρκετά χονδροειδή κριτική του ρωσικού τηλεοπτικού δικτύου RT.

Ποιος είναι ο μεγάλος καημός με την RT της -κοστίζουσας 80 και πλέον δισεκατομμύρια τον χρόνο- Κοινότητας Μυστικών Υπηρεσιών; ΄Ένα από τα μεγάλα παράπονά της είναι πως η RT υπονόμευε την αμερικανική δημοκρατία όταν «αναμετέδιδε, φιλοξενούσε και διαφήμιζε συζητήσεις υποψηφίων τρίτων κομμάτων…» Θα πρέπει δηλαδή να πιστέψουμε πως η Ρωσία υπονόμευε το πολιτικό μας σύστημα προσφέροντας και στα επίσημα αν και μικρότερα αμερικανικά πολιτικά κόμματα την δυνατότητα να ακουστούν; Η Δημοκρατία υπονομεύεται όταν φωτίζεται η δημοκρατική διαδικασία;

Η έκθεση της ΚΜΥ κατηγορεί επίσης δύο προγράμματα της RΤ, «Χαλώντας το Σκηνικό» και «Ανιχνευτής της Αλήθειας», ότι υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των Αμερικανών στην εκλογική διαδικασία. Αλλά εδώ υπάρχει πρόβλημα: Αυτά τα προγράμματα έχουν πάψει να μεταδίδονται για περισσότερο από ένα χρόνο.

Η RΤ είναι ένοχη για υπονόμευση της αμερικανικής δημοκρατίας, αποφαίνεται η έκθεση, επειδή ένας ρεπόρτερ του δικτύου επισκέφθηκε την πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο και πήρε συνέντευξη από τον αρχισυντάκτη του Γουίκιληκς, Τζούλιαν ΄Ασανζ, ο οποίος έχει βρει άσυλο εκεί από το 2012. Άραγε η έκθεση συντάχθηκε προτού ο Σην Χάνιτι, περσόνα του συντηρητικού αμερικανικού δικτύου Φοξ Νιούς, διέπραξε ακριβώς το ίδιο… ή ο Χάνιτι θα έχει τώρα να δώσει εξηγήσεις;

Το Κρεμλίνο χρηματοδοτεί την RΤ με 190 εκ. δολάρια τον χρόνο και η ακροαματικότητά της μεγαλώνει, καταγγέλλει η έκθεση,. Δεν αναφέρει φυσικά ότι η αμερικανική κυβέρνηση ξοδεύει πολλαπλάσια -780 εκ. δολάρια για το 2017- για την παγκόσμια προπαγανδιστική της προσπάθεια μέσω του χρηματοδοτούμενου από το κράτος Συμβουλίου Διοικητών Ραδιοτηλεόρασης. Να κάνετε ότι λέμε, και όχι ότι κάνουμε. Αλλά όπως είπε χθες στη Γερουσία ο Διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Τζέημς Κλάπερ, το να αποδείχνεις την υποκρισία της αμερικανικής κυβέρνησης είναι καθ’ εαυτό απόδειξη ρωσικής επιχείρησης επηρεασμού…

Ένα άλλο πρόβλημα που έχουν οι υπηρεσίες κατασκοπείας με την RΤ είναι πως αναφέρεται στο κράτος-παρακολούθησης των πολιτών που δημιούργησαν αυτές οι υπηρεσίες. Η ΄Εκθεση γράφει: «Τα ρεπορτάζ της RΤ συχνά χαρακτηρίζουν τις ΗΠΑ ως ‘κράτος επιτήρησης’ και διατυπώνει ισχυρισμούς για συχνές παραβιάσεις των πολιτικών ελευθεριών». Ώστε η RΤ αποτελεί όργανο του Κρεμλίνου για την υπονόμευση της ελευθερίας μας, επειδή επισημαίνει ότι η αμερικανική κυβέρνηση έχει ήδη υπονομεύσει την ελευθερία μας;

Η RΤ είναι στα μαύρα κατάστιχα της Κοινότητας Μυστικών Υπηρεσιών και επειδή «ορισμένοι από τους φιλοξενούμενους της RΤ έχουν συγκρίνει τις ΗΠΑ με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία». Και προκαλεί αυτό μεγάλο σοκ στον Αμερικανό τηλεθεατή; Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε το Ινστιτούτο Κοτς, η πλειονότητα των Αμερικανών αντιτίθεται στην αμερικανική επεμβατική εξωτερική πολιτική. Είναι και το Κοτς επίσης στην υπηρεσία του Κρεμλίνου;

Αλλά η RΤ είναι καταδικαστέα επίσης επειδή αναδεικνύει ότι το σχέδιο των νεοσυντηρητικών να χρησιμοποιήσουν τους τζιχαντιστές για να ανατρέψουν την κοσμική κυβέρνηση της Συρίας δεν ήταν σπουδαία έμπνευση. Η ΄Εκθεση μυστικής πληροφόρησης γράφει: «‘Η RΤ είναι η ηγούμενη στα μίντια φωνή που αντιτίθεται στην Δυτική επέμβαση στη σύρραξη της Συρίας.»

Και πως κατέληξε η αμερικανική βιομηχανία κατασκοπείας – ετήσιου προϋπολογισμού 80 δις. δολαρίων- σ’ αυτή τη λαμπερή επαλήθευση των εγκλημάτων της Ρωσίας γενικά και της RΤ ιδιαίτερα; ΄Όπως σημειώνει η Γουίκιληκς στο Τουίτερ, «η αποχαρακτηρισμένη έκθεση της κυβέρνησης προτάσσει την περίεργη προειδοποίηση ότι βασίζεται στην παρακολούθηση της τηλεόρασης και στην ανάγνωση των Τουίτς».

Η χαρακτηρισμένη απόρρητη έκδοση αυτής της ΄Εκθεσης πρέπει να είναι το ίδιο ελάχιστα αξιόπιστη με αυτήν που δόθηκε στη δημοσιότητα, αφού μετά την ειδική ενημέρωσή του ο εκλεγείς πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία πουθενά δεν αναφέρεται σε ρωσική υποκλοπή των εκλογών. Το περισσότερο που μπόρεσε να παραχωρήσει ο Τραμπ ήταν ότι «Ρωσία, Κίνα, άλλες χώρες, εξωτερικές ομάδες και άτομα προσπαθούν συστηματικά να διαρρήξουν την ηλεκτρονική υποδομή των κυβερνητικών υπηρεσιών, των επιχειρήσεων και των οργανώσεών μας» -μια εκτίμηση που δεν θα καταπλήξει κανέναν, δεδομένου ότι πρόκειται για τις ίδιες ακριβώς δραστηριότητες στις οποίες επιδίδονται οι μυστικές υπηρεσίες όλου του κόσμου.

Είναι επομένως νεκρή και τελειωμένη η ιστορία «Η Ρωσία υπέκλεψε τις Εκλογές»; Μην το προεξοφλείτε.

Σημείωση: Το Ινστιτούτο Ρον Πωλ, ιδρύθηκε και προεδρεύεται από τον πρώην ρεπουμπλικανό Κόγκρεσμαν και τέως υποψήφιο (ως Ελευθερόφρονα) Πρόεδρο των ΗΠΑ, ιατρό το επάγγελμα, Ρον Πωλ. Μια γενικώς σεβαστή στις ΗΠΑ φωνή νηφαλιότητας, αλήθειας και σωφροσύνης.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Σωτήρης Δημόπουλος

Το 2016 θα μείνει στην ιστορία ως έτος-καμπή των παγκόσμιων γεωπολιτικών ισορροπιών αλλά και της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης. Κατά κάποιον τρόπο, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τον περασμένο χρόνο κλείνουν και επισήμως τον κύκλο που άνοιξε το 1989-1991. Τότε, καθώς κατέρρεε το ανατολικό στρατόπεδο, αναδύθηκε ως απόλυτη νικήτρια η αγγλοσαξονική δύση, τόσο ως οικονομική και στρατιωτική υπερδύναμη όσο και ως καθολικά αποδεκτό πολιτισμικό-ιδεολογικό παράδειγμα.
Σήμερα, ωστόσο, βρίσκονται υπό αίρεση όλα τα πλεονεκτήματα που διέθετε ο δυτικός πόλος, εξερχόμενος του ψυχρού πολέμου. Η οικονομία του βιώνει μια μόνιμη κρίση από την μεταφορά του κέντρου της παραγωγικής δραστηριότητας στην ανατολή, η στρατιωτική υπεροπλία του δοκιμάζεται στα αιματηρά μέτωπα της Μέσης Ανατολής και οι ιδεολογικές του αρχές πολιορκούνται ασφυκτικά από ογκούμενα κινήματα αμφισβήτησης που σαρώνουν Αμερική και Ευρώπη. Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, το BREXIT, η νίκη του Άσαντ με την καθοριστική αρωγή της Ρωσίας στο Χαλέπι καταγράφονται ως κορυφαίες ήττες για ένα πανίσχυρο κατεστημένο το οποίο δεκαετίες προωθούσε βήμα-βήμα το σχέδιο της «αυτοκρατορίας», της παγκόσμιας ηγεμονίας και της επιβολής ενός μοναδικού οικονομικού και πολιτισμικού προτύπου. Τι πήγε, λοιπόν, λάθος σ’ αυτήν τη τόσο μεθοδική και κολοσσιαία σε μεγέθη και ισχύ προσπάθεια;

Ίσως η κύρια αιτία ήταν ακριβώς η αίσθηση της παντοδυναμίας, που μοιραία προκαλεί αλαζονεία και εν τέλει θολώνει την ικανότητα αντίληψης της πραγματικότητας. Οι ιθύνοντες της «αυτοκρατορίας», εκτός από την αμύθητη οικονομική ισχύ, διαθέτουν προωθημένη τεχνολογία, τεράστιο δίκτυο πληροφόρησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης, ελεγχόμενες πολιτικές, επιχειρηματικές και ιδεολογικές ελίτ και, βεβαίως, «κανόνια». Η «αυτοκρατορία», ωστόσο, έκανε δύο τραγικά λάθη. Το ένα ήταν η εμμονική υπερεπέκταση και η διατήρηση τεσσάρων, τουλάχιστον, ταυτόχρονων μετώπων και το δεύτερο η υποτίμηση της σημασίας της έδρας και των ταξικών και πολιτισμικών αντιθέσεων στο εσωτερικό μέτωπο.

Παρά το γεγονός ότι στην επίσημη, έως πρόσφατα, πολιτική των ΗΠΑ εμφανιζόταν ως κύριος αντίπαλος η τρομοκρατία και το εξτρεμιστικό Ισλάμ, στην ουσία ως υπ’ αριθμόν ένα εχθρός ήταν πάντα η Ρωσία. Από εκεί θεωρούσαν ότι προερχόταν η σημαντικότερη απειλή των συμφερόντων τους. Και μάλλον δικαίως, αν ο στόχος ήταν η με πάση θυσία διατήρηση ενός μονοπολικού κόσμου και η επέκταση της «αυτοκρατορίας». Γνώριζαν και γνωρίζουν ότι η Ρωσία θα υποτασσόταν ολοκληρωτικά μόνον στην περίπτωση που θα σπαρασσόταν σε κομμάτια. Κι αυτή η ευκαιρία για τη δύση χάθηκε στο δεύτερο τσετσενικό πόλεμο. Απ’ εκεί που ξεκίνησε και η πορεία ανάκαμψης της παραλυμένης ρωσικής ομοσπονδίας. Έτσι ο στόχος της διάλυσης της Ρωσίας, που δεν εγκαταλείφθηκε, πήρε άλλες διαδρομές. Αυτές προϋπέθεταν την αποκοπή της Μόσχας από την Ευρώπη και τη δημιουργία μιας αντι-ρωσικής πολεμικής ζώνης ξυστά στα ρωσικά σύνορα. Αυτό το σκοπό εξυπηρέτησε η επανάσταση του Μαϊντάν στην Ουκρανία, την οποία βοήθησαν ουσιαστικά, και μάλλον ελαφρά τη καρδία, και οι δυτικοευρωπαίοι. Το αποτέλεσμα έως σήμερα συνιστά τη σημαντικότερη επιτυχία της πολιτικής της «αυτοκρατορίας», αλλά και τη τελευταία της. Γιατί από εκεί και πέρα, όλα γυρίζουν εναντίον της.

Ο αγγλοσαξονικός παράγων έκανε το λάθος την ώρα που διεξήγαγε τον αντι-ρωσικό πόλεμο να οξύνει και τον υπόγειο πόλεμο με τη Δυτική Ευρώπη. Παρά την επιφανειακή σύμπνοια, ένας λυσσαλέος ανταγωνισμός είχε εκδηλωθεί που θα άλλαζε τα πράγματα και στην Ευρώπη και στην Αμερική. Η αποτροπή της ρωσο-δυτικοευρωπαϊκής οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας –μόνιμος αμερικανικός φόβος από την εποχή του Ντε Γκωλ- συμπεριελάμβανε και την υπονόμευση της ευρωπαϊκής χειραφέτησης, όπως την προωθούσε το Βερολίνο ή τουλάχιστον τμήμα των γερμανικών ελίτ, καθώς όλοι οι άλλοι αντίπαλοι, και κυρίως το Παρίσι, είχαν εξουδετερωθεί. Η οικονομική κρίση, που ήταν αποτέλεσμα και της εξαγωγής της αμερικανικής κρίσης του 2008, η εφαρμογή του σχεδίου της μαζικής μετανάστευσης μουσουλμάνων σε ευρωπαϊκό έδαφος, η εμμονή στο άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών στα αμερικανικά προϊόντα μέσω της ΤΤΙΡ, οι συνεχείς και άκομψες παρεμβάσεις των ΗΠΑ για τις οδούς ενεργειακού εφοδιασμού έπληξαν ανεπανόρθωτα την Ευρώπη, τις δομές της και κυρίως το, ήδη ταλαιπωρημένο από τη γερμανική υπεροψία, ευρωπαϊκό όραμα. Αυτό ήταν επίσης μια νίκη για τις επιδιώξεις της «αυτοκρατορίας», αλλά πύρρειος! Γιατί στο χάος που δημιουργείται ενισχύονται διαρκώς οι φυγόκεντρες δυνάμεις κι έτσι ενώ έδιωξαν τον Πούτιν από το Κίεβο σύντομα ίσως εμφανιστεί στο … Παρίσι και στη Ρώμη!

Το ίδιο διάστημα ανοιχτό έμενε και το μέτωπο με την Κίνα, η οποία δεν βολεύεται μόνον με τα οικονομικά οφέλη της παγκοσμιοποίησης, αλλά επιθυμεί τη γεωπολιτική της αναβάθμιση σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο σινο-αμερικανικός ανταγωνισμός στον Ειρηνικό και στην Κεντρική Ασία ήταν να αναμενόμενο να ωθήσει πιο σφιχτά το Πεκίνο στις αγκάλες της Μόσχας. Οι ιθύνοντες της «αυτοκρατορίας» ίσως υπολόγιζαν ότι αυτή η συμμαχία δεν θα μακροημερεύσει, λόγω των εσωτερικών της αντιθέσεων, ή ότι τα οικονομικά προβλήματα θα γονατίσουν εν τέλει τον Πούτιν. Το θέμα είναι ότι μέχρι να συμβούν αυτά ήδη δημιουργήθηκαν νέα αρνητικά δεδομένα για τις ΗΠΑ, που έβλεπαν το αντίπαλο δίδυμο να παίζει από κοινού εναντίον τους σε κάθε επίπεδο.

Τέλος, το κεφάλαιο «αραβική άνοιξη», που ήταν το τελευταίο μιας σειράς σχεδιασμένων παρεμβάσεων –τύπου έγχρωμων επαναστάσεων που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1990 από την Ευρώπη- είχε μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη διασπορά του χάους από την Λιβύη μέχρι το Ιράκ. Μπορεί, βεβαίως, αυτός και να ήταν ο μύχιος στόχος κάποιων εκ των εχόντων την πρωτοβουλία του άμεσου «εκδημοκρατισμού» του αραβικού κόσμου. Ωστόσο, το σενάριο προέβλεπε ότι στη συνέχεια οι ίδιοι οι εμπνευστές του σχεδίου θα ήσαν και οι επιτηρητές της μετεπεναστατικής τάξης. Έκαναν λάθος υπολογισμό, όμως, στον βαθμό ευχέρειας κινήσεων που έθεταν οι περιπέτειες σε Αφγανιστάν και Ιράκ και στην πιθανότητα εμφάνισης του απρόβλεπτου παράγοντα, που στην περίπτωση ήταν ο Πούτιν και ο οποίος έδωσε στη Συρία την μισή του απάντηση για την Ουκρανία –η άλλη μισή είναι η Κριμαία και οι επαρχίες Νονιέτσκ και Λουγκάνσκ. Στη Συρία η «αυτοκρατορία» δέχθηκε ένα μεγάλο πλήγμα, που ανέτρεψε πολλές από τις μεταψυχροπολεμικές βεβαιότητες.

Όσον αφορά το εσωτερικό μέτωπο εκεί το λάθος της «αυτοκρατορίας» ήταν ότι πίστεψε πως, μέσω των χειραγωγημένων πολιτικών ελίτ, η νομή της εξουσίας ήταν εσαεί εξασφαλισμένη. Δεν είχε, επομένως, προβλέψει το μέγεθος της αντίδρασης ούτε και τους πιθανούς τρόπους έκφρασής της. Κι όμως, αυτό διαφάνηκε τόσο με τη δυναμική του Σάντερς όσο, κυρίως, με τον Τραμπ. Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο δρα αναμφίβολα υπεράνω, διά και κατά των κρατών. Ωστόσο έχει την απαραίτητη ανάγκη ενός υπερκράτους και τους μηχανισμούς του για να εξασφαλίσει τη διαιώνιση και επέκταση της ισχύος του. Χωρίς να γνωρίζουμε ποια θα είναι η πολιτική αυτού του sui generis νέου «πλανητάρχη», το βέβαιο είναι ότι η «αυτοκρατορία» πρέπει να παλέψει για την προώθηση των συμφερόντων της όχι μόνον στα κράσπεδα της Ρωσίας αλλά και στην ίδια την Ουάσιγκτον.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι μετά το σοκ των αμερικανικών εκλογών το κατεστημένο αυτό έχει σχεδιάσει και ξεδιπλώνει ήδη την αντεπίθεσή του, η οποία είναι πολυεπίπεδη και άγρια. Ο «πόλεμος» κατά του Τραμπ, με τις εκθέσεις που τον παρουσιάζουν σαν μαριονέτα του Πούτιν, σκοπεύουν να τον αναγκάσουν να υποκύψει στις διαθέσεις του, να απορρίψει κάθε σκέψη αποστασιοποίησης από τους κεντρικούς σχεδιασμούς. Και γι’ αυτό δουλεύουν οι πάντες, από τη CIA, τα γεράκια τύπου Μακέιν, τα συστημικά ΜΜΕ έως την …Μέριλ Στριπ και όλη τη βιομηχανία του θεάματος. Η οργή όμως τους κάνει να μην αντιλαμβάνονται ότι οι επαναλαμβανόμενες κατηγορίες για ρωσικό δάκτυλο στις εκλογές της υπερδύναμης υποβιβάζουν περαιτέρω το κύρος της τελευταίας, κι αυτό θα έχει την αντανάκλασή του στις διεθνείς ισορροπίες.

Επιπλέον, η μαζική μεταφορά αρμάτων μάχης, τεθωρακισμένων και κάθε είδους εξοπλισμού όπως και η αποστολή χιλιάδων στρατιωτών στην ανατολική Ευρώπη ανεβάζουν επικίνδυνα το θερμόμετρο της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Τρέχουν πριν φύγει ο Ομπάμα να διαμορφώσουν συνθήκες χωρίς επιστροφή. Όλες οι χώρες της πρώτης γραμμής, σκανδιναβικές, της βαλτικές, η Πολωνία, η Ουκρανία και η Ρουμανία μετατρέπονται ανοιχτά σε ζώνη πυρός για τα συμφέροντα της «αυτοκρατορίας». Αντιθέτως, αλλού εμφανίζονται τρύπες στο ευρωατλαντικό οικοδόμημα, που αποδεικνύουν και την κρίση του: στάση της Ουγγαρίας, εκλογές σε Βουλγαρία αλλά και Μολδαβία, αμφιταλάντευση της Σερβίας.

Εν τω μεταξύ, ήδη η Μέρκελ έχει αναλάβει πλέον τα πολιτικά ηνία της παγκοσμιοποίησης, κάτι που σημαίνει ότι επίκεινται και σοβαρές μετατοπίσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. όσο και στην πολιτική της τελευταίας προς τη Ρωσία σε πιο σκληρή γραμμή. Είναι βέβαιο, επίσης, ότι έως τις γερμανικές εκλογές θα εξελιχθεί ένας ανελέητος πόλεμος μεταξύ των στρατοπέδων: οικονομική υπονόμευση, έξαρση του μεταναστευτικού προβλήματος, εσωτερικός ευρωπαϊκός ανταγωνισμός ιδιαίτερα μετά τις γαλλικές εκλογές.

Στην αντεπίθεση αυτή πρέπει να συμπεριλάβουμε αναμφίβολα και το έκτρωμα-λύση που προωθείται στην Κύπρο. Μία «λύση» που δεν πέρασε στις ημέρες της παντοδυναμίας της «αυτοκρατορίας» κινδυνεύουμε να το δούμε να επιβάλλεται σήμερα, και μάλιστα με χειρότερους ακόμη όρους από αυτούς του σχεδίου Αννάν. Τέτοια παρακμή…

Πηγή "Σωτήρης Δημόπουλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Σαν βόμβα έπεσαν στα αυτιά πολλών οι δηλώσεις Ερντογάν για τον τουρκικό κατοχικό στρατό στην Κύπρο, από την οποία και δεν πρόκειται, φυσικά, να φύγει, όπως είπε ο Τούρκος πρόεδρος, τινάζοντας στον αέρα μια έτσι κι αλλιώς, ακριβώς γι αυτό το λόγο, θνησιγενή και ακατανόητη διαδικασία.

Κακώς όμως εξεπλάγησαν όσοι εξεπλάγησαν. Κάθε άλλο παρά έκπληξη συνιστούν αυτές οι δηλώσεις, όπως και η στάση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών που απαξίωσε τη Σύνοδο της Γενεύης και σηκώθηκε κι έφυγε με πρόσχημα την ανάγκη επιστροφής του στην Άγκυρα λόγω του Συριακού ζητήματος.

Έκπληξη, και μάλιστα τεραστίων διαστάσεων, θα αποτελούσε το αντίθετο: το να είχαν δηλαδή υπάρξει δείγματα ενδεχόμενης αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι πραγματικά απορίας άξιον τόσο το γιατί η κυπριακή κυβέρνηση βλέπει θετικά τον απολογισμό της Γενεύης, όσο και το γιατί πιστεύει ότι πρέπει να συνεχίσει σε αυτή την ολοφάνερα και νομοτελειακά προδιαγεγραμμένη ως αδιέξοδη διαδικασία, η οποία, άλλωστε, θα καταπέσει σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις και τις εκτιμήσεις και στα σχετικά δημοψηφίσματα, αν αυτά τελικά φτάσουν να γίνουν, και μάλιστα τόσο στην ελεύθερη Κυπριακή Δημοκρατία, όσο και στην κατεχόμενη Κύπρο.

Η εκτίμηση ότι είναι πολύ θετικό γεγονός πώς για πρώτη φορά από τον Αττίλα φτάσαμε να καταθέτει χάρτες η τουρκοκυπριακή πλευρά, ή το γεγονός ότι η Τουρκία «κάθισε στο ίδιο τραπέζι» με την Κύπρο στη διαπραγμάτευση, κάθε άλλο παρά επαρκεί για να γεννήσει ικανοποίηση και, πολύ περισσότερο, αισιοδοξία, από τη στιγμή που οι τουρκικές θέσεις που όχι μόνον δεν άλλαξαν στο ελάχιστο, αλλά, αντιθέτως, εκφράστηκαν με τον πλέον επίσημο, σκληρό, κατηγορηματικό και άκαμπτο τρόπο, είναι εντελώς αδύνατον να γίνουν αποδεκτές.

Κύπρος και Ελλάδα οφείλουν να αντιληφθούν ότι η Τουρκία δεν επιθυμεί λύση του Κυπριακού.

Κι αυτό για έναν πολύ απλό λόγο: διότι για τους Τούρκους το Κυπριακό «λύθηκε» το καλοκαίρι του 1974.

Αυτό είναι που στην ουσία λέει ο Ερντογάν όπως άλλωστε και όλοι οι προκάτοχοί του, μηδενός εξαιρουμένου, από τότε μέχρι σήμερα.

Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλώς ψευδαισθήσεις.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Έκαναν γνωστό στο πανελλήνιο ότι 28 νησίδες του Αιγαίου με ειδικό πρόγραμμα πρόκειται να κατοικηθούν.
Μπράβο είπαμε κάποιοι φίλοι και απορήσαμε.
Μια εθνικά γενναία πράξη από την κυβέρνηση.
Δε μας έχει συνηθίσει σε κάτι τέτοια.

Μα από την άλλη σκεφτήκαμε, μήπως είναι στημένη η ανακοίνωση;
Μήπως κρύβει κάτι;
Μήπως υπάρχουν λόγοι που ανακοινώθηκε από τα πριν αντί χωρίς πολλή φασαρία να γίνει πράξη;
Μήπως ακόμα μια φορά μας σκάβουνε λούμπα;

Σύντομα ήρθε απάντηση από τον Τούρκο στην ανακοίνωση αυτή όπως ακριβώς την περίμενε και ο πιο χαζός Έλληνας. ΜΗΝ ΤΑ ΑΓΓΙΞΕΤΕ. Τα 28 νησιά εννοείται.
Και η κυβέρνηση δια του μίστερ Σαντορινιού κατάπιε τη γλώσσα της.
Δε μιλήσαμε για κατοίκους στις νησίδες αλλά για παρατηρητήρια άγριων ζώων, είπε. Μήπως και πτηνών;

Κι έτσι μας λύθηκε η απορία. Να τι πέτυχε ο Τσίπρας και τα σοφά παλικάρια που έχει για κυβέρνηση, με αυτά τα μεθοδικά και καθόλου αθώα είπα-ξείπα.
Να προσθέσουν άλλη μια υποχώρηση από τη μεριά της Ελλάδος στην επιθετικότητα της Τουρκίας. Να δυναμώνουν τη βεβαιότητά της ότι έχει το πάνω χέρι όσο αφορά εμάς. Όχι εμάς, όσο αφορά την κυβέρνησή μας. Να τονώσουν το ηθικό και την απληστία των Γκρίζων Λύκων.
Και σε μας να προσθέσουν ακόμα ένα βάρος στο ήδη βαρύ αίσθημα ηττοπάθειας που μας καλλιεργούν και που όλοι το έχουμε τσιμπήσει και καταπιεί.

Και το πήγαμε πιο πέρα οι φίλοι και σκεφτήκαμε “ρε μπας και με τον ένα και με τον άλλο τρόπο του ανακοινώνω-υποχωρώ όπως τότε με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο στη Ρόδο μεθοδεύουν να γίνει το μισό Αιγαίο γκρίζα ζώνη;” Από προδότες όλα να τα περιμένεις.

Και στις 28 νησίδες, τα πουλιά κελαηδούν για τους Τούρκους όχι για μας.
Αλλά κάποτε κάποια άλλα πουλιά θα κελαηδήσουν για τους προδότες...

Ανώνυμοι Έλληνες


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

« Η φαντασίωση είναι ασφαλέστερη της ευθύνης της πραγματικότητας»  έχει  πει στο παρελθόν ο Στέλιος Ράμφος.  Αυτού του είδους τις φαντασιώσεις, τις οποίες είχαν ακόμα και σήμερα κάποιοι  στην Αθήνα και στην Λευκωσία για την θέληση της Τουρκίας  να βρεθεί μία βιώσιμη και δίκαιη λύση  του Κυπριακού,  ήλθε και διέλυσε με τον πιο εμφατικό και συνάμα θρασύ τρόπο ο Πρόεδρος  της Τουρκίας κ. Recep Tayyip Erdogan.

Ο Τούρκος Πρόεδρος σύμφωνα με το Πρακτορείο Reuters απευθυνόμενος χθες Παρασκευή σε δημοσιογράφους στην Κωνσταντινούπολη δήλωσε με περίσσια…ειλικρίνεια ότι : «Έχουμε πει ξεκάθαρα στην Κύπρο και την Ελλάδα ότι δεν πρέπει να περιμένουν μια λύση χωρίς την Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη. Θα είμαστε εκεί για πάντα». Αυτό και μόνο επιβεβαιώνει το χθεσινό μας άρθρο στο οποίο υποστηρίξαμε ότι το κλειδί της λύσης για το Κυπριακό το έχει η Τουρκία και όχι ο κ. Ακιτζή καθώς επίσης  ότι στην ουσία ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Αναστασιάδης (εμείς δεν ξεχνάμε ότι είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος Πρόεδρος) διαπραγματεύεται με την ίδια την Άγκυρα και όχι με τους Τουρκοκυπρίους.  Ο κ. Erdogan βέβαια δεν σταμάτησε εκεί. Κατά παράβαση κάθε διπλωματικής πρακτικής πήγε ακόμα πιο πέρα και κατηγόρησε την  Ελλάδα ότι «το βάζει στα πόδια».

Καίρια, εύστοχη και προπάντων αιχμηρή ήταν η απάντηση του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών κ. Νίκου Κοτζιά ο  ο οποίος επεσήμανε ότι «στα πόδια το έβαλαν αυτοί που έφυγαν… όταν εμείς είμαστε ακόμα εδώ»! Η Τουρκική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον ΥΠΕΞ κ.  Mevlut Cavusoglu αποχώρησε νωρίς το πρωί από την Γενεύη με την αιτιολογία ότι είχε άλλες… σημαντικότερες υποχρεώσεις όπως η Συριακή κρίση και η συνταγματική μεταρρύθμιση. Η πραγματική αιτία όμως αιτία  ήταν ότι οι Τούρκοι ήθελαν  να αποφύγουν  μία πρώτη συζήτηση μεταξύ εμπειρογνωμόνων που θα τους  έφερνε σε δύσκολη θέση. Σε αυτό το σημείο οφείλω να επισημάνω  ότι ο κ. Κοτζιάς χειρίζεται από Ελλαδικής πλευράς το Κυπριακό με επιδέξιο και έξυπνο τρόπο, κάτι που πρέπει να του το αναγνωρίσουμε πέρα από κάποια κακεντρεχή υπονοούμενα  κύκλων στην Λευκωσία και στην Αθήνα. Όπως επίσης πρέπει να τονιστεί ότι σε αυτή την δύσκολη αποστολή στην Γενεύη ο κ. Κοτζιάς είχε από πίσω του και την στήριξη σύσσωμης  της Αντιπολίτευσης,  οι θέσεις της οποίας κινήθηκαν σε μία ενιαία εθνική γραμμή.

Εκτός  όμως από τον «ειλικρινή» τρόπο με τον οποίο ο Τούρκος Πρόεδρος υπογράμμισε  για μία ακόμα φορά ποιος έχει στα χέρια του την λύση του Κυπριακού και γιατί δεν έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα μία δίκαιη και βιώσιμη λύση,  η Άγκυρα μας υπενθύμισε τον αναθεωρητισμό της στο Αιγαίο και εμμέσως λόγω συγκυρίας την διασύνδεση και την αλληλεξάρτηση των Ε/Τ σχέσεων με το Κυπριακό.

Την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου, την ημέρα που οι συνομιλίες για το Κυπριακό στην Γενεύη βρίσκονταν στο πιο κρίσιμο σημείο, το Τουρκικό ΥΠΕΞ με το εκπρόσωπο του κ. Hüseyin Müftüoğlu αντέδρασε έντονα στην προ τριήμερου (9 Ιανουαρίου) επιστολή  του Υφυπουργού Ναυτιλίας κ. Νεκτάριου Σαντορινιού στη Βουλή είχε προαναγγέλλοντας την εκπόνηση Σχέδιου για την περιβαλλοντική και τουριστική αξιοποίηση βραχονησίδων. Παρά το γεγονός ότι ο κ. Σαντορινιός δεν ονομάτισε τις βραχονησίδες στην μάλλον και μάλλον χωρίς κάποια συνεννόηση με το ΥΠΕΞ πρόχειρη επιστολή του, η Τουρκία επέλεξε κατά την γνώμη μας σκόπιμα να θέσει την συγκεκριμένη ημέρα το κατ’ αυτήν θέμα των «αμφισβητούμενων γεωγραφικών σχηματισμών» του Αιγαίου (οι λεγόμενες… «γκρίζες ζώνες») την συγκεκριμένη ημέρα την «στιγμή» που υποτίθετο ο Έλληνας και ο Τούρκος ΥΠΕΞ … προσπαθούσαν να βρουν λύση στο θέμα των εγγυήσεων και της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων από την Μεγαλόνησο. Με δύο λόγια «είμαστε εδώ, αμφισβητούμε το status quo» και αυτό μην το ξεχνάτε τώρα που μιλάμε για το Κυπριακό!

Η εκτίμηση μας είναι ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει και θα αυξήσει την πίεση που ασκεί με την αναθεωρητική και ηγεμονική της πολιτική σε όλο το φάσμα  των ελληνοτουρκικών σχέσεων και στο τόξο Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος. Ιδιαίτερα τώρα που είδε ότι δεν προχώρησε η μορφή λύσης που επιδιώκει διακαώς και με χρονική πίεση. Με τις γνωστές πρακτικές της θα δημιουργεί  κατά διαστήματα ελεγχόμενη ένταση προσπαθώντας  να στήνει  σκηνικό κρίσης με απώτερο στόχο την ανατροπή του ισχύοντος status quo και την δημιουργία τετελεσμένων! Την επόμενη εβδομάδα πρόκειται να πραγματοποιηθεί μεγάλη Τουρκική αεροναυτική άσκηση στο Αιγαίο ενώ σε εγρήγορση θα είναι και οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Θα βγάλουμε σχετικά συμπεράσματα από «την συμπεριφορά» της Άγκυρας. Και αυτό παρά τα προβλήματα εσωτερικής αστάθειας που αντιμετωπίζει. Ο Ερντογάν χρειάζεται ένα αφήγημα νίκης και επειδή μέχρι σήμερα δεν το βρίσκει στην Συρία θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι αν  το στρέψει στα Δυτικά. Μόνο έτσι και με αποφασιστικότητα θα αποτρέψουμε τα χειρότερα. Ο εφησυχασμός και ο κατευνασμός φέρνει αντίθετα αποτελέσματα.

Στο πλαίσιο ενός νέου πατριωτισμού είναι αδήριτη ανάγκη να χαραχθεί σε εθνικό επίπεδο και με εθνική ομοψυχία από μηδενική βάση μία νέα συγκροτημένη και μακροπρόθεσμη στρατηγική. Διάθεση για εθνική συνεννόηση από Κυβέρνηση και Πολιτικά κόμματα όπως αποδείχθηκε με την ελληνική θέση στην Γενεύη υπάρχει.  Μία στρατηγική  που θα αποβλέπει στην ανάπτυξη αξιόπιστης αποτροπής και οπωσδήποτε ανάσχεσης της τουρκικής προκλητικότητας με ταυτόχρονη καταγγελία της σε διεθνές επίπεδο. Χωρίς φοβικά σύνδρομα αλλά και ανόητους λεονταρισμούς, με αρραγές εσωτερικό μέτωπο και φυσικά  με προσδιορισμένα αυτά που ονομάζουμε εθνικά συμφέροντα και με πρωταρχικό πλέον στόχο την εθνική μας επιβίωση ας ξεκινήσουμε σήμερα, όχι αύριο γιατί ίσως είναι αργά!

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου