Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Ιαν 2012


Το “σκάνδαλο” Βατοπεδίου έχει κάποιες παραμέτρους που τις λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου πριν καταλήξω σε κάποια αξιολογική κρίση επ΄αυτού.

Και γίνομαι πιο συγκεκριμένος.

Η Ελλάς επί Καραμανλή νεότερου, αποφάσισε να ενισχύσει τους πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με τη Ρωσία του Πούτιν. Ως πολιτική επιδίωξη ήταν θεμιτή.

Η Ρωσία, ως (α) πρώην αντίπαλο δέος για τη Δύση (ή μήπως όχι μόνο πρώην αλλά και νυν;) και (β) ως η πολυπληθέστερη Ορθόδοξη χώρα επιδιώκει διαρκώς κάθοδο ή πολιτικό έλεγχο στις Θερμές Θάλασσες και ειδικά στη Μεσόγειο αλλά ταυτόχρονα και υποστηρίζει τα συμφέροντα του Πατριαρχείου Μόσχας σε σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Πολιτική επιδίωξη θεμιτή και αυτή, για τους Ρώσους, ιδιαίτερα αν λάβει κανείς υπόψη ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος μολονότι ευαισθητοποιημένος με την Οικολογία, δεν τον βλέπω και τόσο ενεργό ως προς την προάσπιση του ρόλου του ως Οικουμενικού Ποιμενάρχη. Και μη μου πεις ότι για αυτό φταίει ότι η Έδρα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως είναι (προσωρινά) σε τουρκικό έδαφος. Άλλο φταίει…!

Το Βατοπέδι, ως μια Μονή με ιδιαίτερο Σλαβικό ενδιαφέρον, από την απαξία του παρελθόντος και την οικονομική του δυσπραγία, επιδίωξε την εκμετάλλευση της περιουσίας του και την οικονομική του αυτοτέλεια. Επιδίωξη και αυτή θεμιτή.

Το Βατοπέδι έπαιξε για μένα ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της περιόδου 2004 – 2009 διότι κατά τη γνώμη μου πολλάκις διαδραμάτισε το ρόλο του διαμεσολαβητή και του αγγελιοφόρου μεταξύ Ελλάδος – Ρωσίας σε καιρούς που η Δύση είχε σκυλιάσει με την προσέγγιση Καραμανλή με Ρωσία. Δεν είναι τυχαίο που σε ανύποπτο χρόνο πολιτικοί παράγοντες τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Ρωσία επισκέπτονταν το Βατοπέδι για προσκύνημα σε άσχετες μεταξύ τους χρονικές περιόδους πλήν όμως ημερολογιακά κοντινές. Πότε ανέβαινε ο Ρουσόπουλος, μετά ακολουθούσε ο Ρώσος πρέσβης, μετά ο Καραμανλής, μετά ο Αντιπρόεδρος της Ρωσικής Κυβάρνησης κ.ο.κ. Κανονική δηλαδή μεσολαβητική δραστηριότητα. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πολλές από τις κρυφές πτυχές της ελληνορωσικής προσέγγισης της περιόδου (κυρίως σε θέματα άμυνας, οικονομίας και εσωτερικής ασφάλειας) έχουν διαμορφωθεί ή επικοινωνηθεί μέσα από τους τοίχους και τα κελιά της χιλιόχρονης Μονής.

Το ελληνικό κράτος στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης των πολιτικών του αναγκών αλλά και των αναγκών διατήρησης μιας Μονής τόσο σημαντικής σε πολιτικό επίπεδο για την πολιτική επιδίωξη της συνεργασίας με τη Ρωσία, αποφάσισε και ορθώς κατ΄εμέ, να στηρίξει οικονομικά τη Μονή. Οι ανταλλαγές είχαν σκοπό την οικονομική ενίσχυση της Μονής και την εξυπηρέτηση των οικονομικών αναγκών των προσκυνημάτων της και της παγκόσμιας παρουσίας της σε όλο τον κόσμο ακόμη και τον μη Ορθόδοξο.

Επομένως, σε πολιτικό επίπεδο όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Οι Ελλάδα, διότι προσέγγιζε μια αναδυόμενη και πολλά υποσχόμενη χώρα που ευρισκόμενη πλησίον μας αλλά και πλησίον του μεγαλύτερου εχθρού μας εξ Ανατολών, εξασφάλιζε προστασία και οικονομική προοπτική.

Η Ρωσία, διότι μετά από δεκαετίες (για να μη πω αιώνες) απομόνωσης στον Βορρά της Ευρώπης είχε μια μοναδική ευκαιρία να ξανακατέβει εμμέσως στις θερμές θάλασσες και να ασκήσει οικονομική και στρατιωτική πολιτική σε χώρους που στο πρόσφατο παρελθόν ήταν αποκλεισμένη προωθώντας παράλληλα και τα συμφέροντα του Πατριαρχείου Μόσχας.

Το Βατοπέδι, διότι “εξαργυρώνοντας” τον διαμεσολαβητικό του ρόλο στην υπόθεση, εξασφάλισε οικονομική στήριξη και διατήρηση της παρουσίας του εξαιτίας αυτής σε μια περίοδο που ήταν αναγκαία προκειμένου να αναστραφεί η απαξία της Μονής στην οποία είχε περιέλθει προ δεκαετιών.

Όλα αυτά θεμιτά για μένα.

Αν όμως στα παραπάνω εμφιλοχώρησαν (α) προσωπικές επιδιώξεις φιλοχρήματων ανθρώπων ακόμη και ενδεδυμένων το σχήμα του ράσσου, (β) πολιτικές επιδιώξεις καιροσκόπων πολιτικών που βρήκαν την ευκαιρία να “τσιμπήσουν” ένα κομμάτι δόξας ή περιουσίας, (γ) δραστηριότητες πρεσβειών και λοιπών διπλωματικών παραγόντων με σκοπό τον τορπιλισμό των όποιων συμφωνιών και την αναδίπλωση της πολιτικής της Ελλάδος σε σχέση με τη Ρωσία ακόμη και με πολιτική εξόντωση του πρώην Πρωθυπουργού της με χρήση ψευδών ή άλλων πληροφοριών και κατάλληλης προβολής τους μέσω ελεγχόμενων ΜΜΕ, θα συμφωνήσω ότι είναι απολύτως αναγκαίο, αν υπάρχει ακόμη ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη, να διερευνηθεί σε ανακριτικό και εφόσον απαιτηθεί και σε δικαστικό επίπεδο.

Απλώς υποπτεύω, ότι εφόσον το σκεπτικό μου είναι σωστό, οι πολιτικές πτυχές της υπόθεσης δεν θα δουν ποτέ το φώς της δημοσιότητας και απλώς θα εξαντληθούμε στο να ασχολούμαστε με τον Γέροντα. Βλέπετε, ο Καραμανλής πήγε σπίτι πίνοντας το αμίλητο νερό, οι πολιτικοί της κυβέρνησής τους είναι λάδι, άλλοι μέσω παραγραφής και άλλοι διότι δεν τους καταλογίστηκε κάτι μεμπτό, η Ελλάδα ξανανήκει πλέον από το 2009 εις την Δύση, και μας έμεινε μόνο ο Εφραίμ και ο Αρσένιος…!



Το εφιαλτικό μέτωπο μας είναι γνωστό.

Είναι το ανθελληνικό μέτωπο της εχθροπάθειας, που βρίσκεται στην υπηρεσία των τοκογλύφων της 3μερούς, της Μπίλντεμπεργκ και του 4ου Ράιχ. Το μαύρο, όπως λέγεται, μέτωπο της τρόικας των παπαδημίων.

Και δεν πρέπει καθόλου να μας ξεγελάει το γεγονός ότι κάποιοι απ’ αυτούς παρουσιάζονται να κόπτονται, δήθεν, για τα εθνικά ζητήματα.

Πρόκειται για αλλοπρόσαλλες ψηφοθηρικές κωλοτούμπες.

Γιατί δεν είναι δυνατόν να ενδιαφέρεται κάποιος, τόσο πολύ για τα εθνικά ζητήματα, όταν ψηφίζει την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της πατρίδας του και το ξεπούλημά της!…

Και το ευχάριστο, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι απέναντι στο μνημονιακό μπλοκ πάει, προς το παρόν να δημιουργηθεί και ένα αντιμνημονιακό.

Έτσι έχουμε, για παράδειγμα, την προσχώρηση, στο Συνασπισμό, μιας αξιόλογης φωνής, όπως είναι αυτή της Σοφίας Σακοράφα. Και την πρόθεση να προσχωρήσει, όπως ακούσαμε από τον ίδιο, και ο Παναγιώτης Καμένος. Μια απ’ τις πιο ισχυρές φωνές του τωρινού κοινοβουλίου. Και ενδεχομένως και άλλοι, που δεν γνωρίζουμε. Όπως ο Γιάννης Δημαράς, κλπ…

Μακάρι στο αντιμνημονιακό αυτό μπλοκ να προστεθούν και άλλοι. Κοινοβουλευτικοί και αξιόλογοι εξωκοινοβουλευτικοί. Απ’ αυτούς, που ύψωσαν φωνή ενάντια στο εφιαλτικό καθεστώς της συμμορίας των τροϊκανών. Όσο γίνεται περισσότεροι. Κι όσο γίνεται γρηγορότερα. Για να μην αιφνιδιαστούν…

Και προσοχή!Να μην καταφρονήσουν καθόλου, όπως λέει και ο Παύλος, τη νεότητα του κ. Τσίπρα.

Γιατί ίσα-ίσα η μέχρι τώρα παρουσία του στη Βουλή έχει αποδείξει ότι είναι κατά πολύ ανώτερος από κάποιους άλλους, που η ωριμότητά τους, τους έχει καταντήσει, καθώς θα έλεγε και ο Σαίξπηρ, στο μη περαιτέρω και μη αναστρέψιμο σάπισμα….

Φαίνεται δε πως στην ίδια συχνότητα με το Συνασπισμό κινούνται και άλλα αντιμνημονιακά κόμματα ή κινήματα. Όπως το λαϊκό κίνημα ή η Ένωση των Αποστράτων, κλπ..

Ακόμη και κόμματα ή κινήματα με θρησκευτικό (χριστιανικό) προασανταολισμό:

Όπως η Χριστιανική Δημοκρατία του αείμνηστου μεγάλου αγωνιστή Νίκου Ψαρουδάκη και των επίσης αξιόλογων συνεχιστών του έργου του.

Και η Δημοκρατική Αναγέννηση του Νέστορα της Βουλής Στέλιου Παπαθεμελή. Στην οποία εντάσσεται-αν δεν κάνω λάθος -και η προσπάθεια του Ηλία Σταμπολιάδη.

Ή το Πατριωτικό Μέτωπο του πάντα δυναμικού και μαχητικού Σταύρου Βιτάλη.

Και πολλά άλλα κόμματα και κινήματα. Που όλα μαζί ν’ αποτελέσουν ένα ενιαίο μέτωπο. Το οποίο θα συνενώσει τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Προκειμένου να στείλουμε στον αγύριστο το τωρινό τρισάθλιο το καθεστώς, το χείριστο!…

Ένα ανάλογο μέτωπο είχε δημιουργηθεί και λίγο μετά τη μεταπολίτευση.

Οπότε μεσουρανούσε το άστρο του «εθνάρχη» Καραμανλή και το άλλο του ανερχόμενου Αντρέα.

Των οποίων τα κόμματα στη συνέχεια εξελίχτηκαν σε Συμπληγάδες- Σκύλλα και Χάρυβδη-ανάμεσα στις οποίες συνθλίβεται και καταβαραθρώνεται η Ελλάδα και ο ελληνισμός.

Για ν’ αποτελούν, ιδιαίτερα τώρα, θανάσιμη απειλή, εξαιτίας της ευπιστίας ή της ιδιοτέλειας ενός μέρους του λαού. Παρότι βρίσκονται, λόγω της κατά συρροή εξαπάτησης του λαού και της ληστρικής τους πολιτικής και των απειράριθμων σκανδάλων τους, στο ναδίρ της αξιοπιστίας τους…

Πάντως οι οποιεσδήποτε μεμονωμένες και διασπαστικές κινήσεις, σ’ αυτή τη φάση, είναι στο έπακρο ανεδαφικές και καταδικασμένες σε αποτυχία.

Αλλά και θα συντελέσουν στην ευχερέστατη επικράτηση του μαύρου και σκοτεινού μπλοκ των εφιαλτικών μνημονιακών δυνάμεων. Γιατί θα τους δώσουν το φιλί της ζωής. Τη στιγμή βρίσκονται σε διαμετρική αναντιστοιχία προς τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Και πνέουν τα λοίσθια. Και θα τους δώσει τη δυνατότητα να ολοκληρώσουν το καταχθόνιο έργο τους.

Κι αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα, που θα μπορούσε να διαπράξει κάποιος, αυτή τη στιγμή, σε βάρος της πατρίδας και του μέλλοντος του ελληνικού λαού.

Βέβαια ο καθένας έχει τις προσωπικές και τις κομματικές του φιλοδοξίες. Και τον ιδεολογικό του προσανατολισμό. Αλλά πάνω απ’ τις προσωπικές φιλοδοξίες και ιδεολογικές ιδιοπροσωπείες του καθενός, όπως θα ’λεγε και ο μακαρίτης ο Χριστόδουλος, βρίσκεται, όπως ξανά ’χουμε τονίσει, η σωτηρία της πατρίδας.

Άλλωστε χρειάζεται να θυμούμαστε κάποτε ότι και οι αρχαίοι Έλληνες, παρότι αποτελούσαν κάθε πόλη και ιδιαίτερη επικράτεια, εντούτοις, προ του κοινού κινδύνου, μόνοιαζαν. Και αντιμετώπιζαν με επιτυχία τους εξ ανατολών βάρβαρους επιδρομείς.

Όπως εμείς σήμερα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τους εκ της Εσπερίας-και όχι μόνο-εναντίον της πατρίδας μας επελαύνοντες βαρβάρους. Και τους ντόπιους εφιάλτες.

Που δυστυχώς άλλοτε αποτελούσαν εξαιρέσεις. Αλλά σήμερα φτάσαμε στο κατάντημα να αναδεικνύονται κυβερνήτες. Ακόμη, δυστυχώς, και με τη ψήφο των Ελλήνων.

Και ακόμη δυστεχέστερα, γιατί με την πολυδιάσπαση του πολυκκοματισμού των υγιών δυνάμεων κατακερματίζεται η συντριπτική πλειονότητα του λαού.

Που παραδίδεται βορά στα αδηφάγα και αδυσώπητα τέρατα της τοκογλυφίας και της εφιαλτοκρατίας…

παπα-Ηλίας


Όταν ακόμη και ένας πλανητάρχης κατέρχεται στην εκλογική αναμέτρηση που θα κρίνει την ανανέωση της παραμονής του στον Λευκό Οίκο σε ρόλο οικοδεσπότη, με ατζέντα για τη μεσαία τάξη, είναι προφανές ότι κάθε άλλη επιχειρηματολογία περισσεύει, αναφορικά με τη δύναμη της συγκεκριμένης κοινωνικής συνισταμένης.

Που δεν είναι μειοψηφική ή άνευ σημασίας, αλλά βαθιά πλειοψηφική. Με μετριοπαθή χαρακτηριστικά γνωρίσματα και προσέγγιση ρεαλισμού, αναφορικά με το πώς διαμορφώνεται η καθημερινότητά της, και το πώς μπορεί να διαμορφωθεί καλύτερα το μέλλον της.

Όπως έδειξε και πρόσφατη έρευνα της Κομισιόν, τα τελευταία δυο χρόνια, η κρίση χρέους της ευρωζώνης που προσέλαβε υφεσιακά χαρακτηριστικά, έπληξε κυρίως τη μεσαία τάξη. Χτύπησε δηλαδή τη ραχοκοκαλιά της Ευρώπης των λαών, τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας της ηπείρου μας.

Για την Ελλάδα, προφανώς και η συζήτηση περισσεύει. Η αυτοκαταστροφική πολιτική του Μνημονίου, στην οποία καταδικάστηκε η Ελλάδα από την κυβέρνηση Παπανδρέου, διαπρεπείς «συνιστώσες» της οποίας καθορίζουν και τις τύχες της κυβέρνησης Παπαδήμου σήμερα, έβαλε τη μεσαία τάξη στο περιθώριο. Την έπληξε καίρια.

Όχι μονάχα σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο κοινωνικού αυτοπροσδιορισμού, με την οδυνηρή απώλεια του αισθήματος ασφαλείας και προοπτικής για το μέλλον. Με την ουσιαστική υπονόμευση της αυτοπεποίθησης, όλων εκείνων των ανθρώπων που σήκωσαν το βάρος για την εθνική ανάταξη, σε διαφορετικές στιγμές και συγκυρίες, από το 1981 μέχρι και σήμερα.

Η μεσαία τάξη νιώθει οργή. Την οποία δεν θα εκφράσει με επιδερμική αγανάκτηση, ή με παρορμητικές αντιδράσεις που θα καταστούν πρωτοσέλιδα για τις εφημερίδες, ή βασικό ρεπορτάζ στα σχεδόν μονοθετικά πλέον κεντρικά δελτία ειδήσεων των καναλιών.

Η μεσαία τάξη θα απαιτήσει να ξαναπάρει την Ελλάδα στα χέρια της. Και αυτό θα γίνει μονάχα με την άμεση προσφυγή στις κάλπες. Προτού το Μνημόνιο κάνει κι άλλο κακό. Στη μεσαία τάξη, στην Ελλάδα, στο μέλλον. Γι’ αυτό και θα προκαλέσει εκλογές…




Πριν από μερικές ημέρες, το φως της δημοσιότητας στο διαδίκτυο ήρθε μία ομολογία – φωτιά, η οποία στήριξε την σχέση της ΜΙΤ (μυστική υπηρεσία Πληροφοριών της Τουρκίας) με τις φωτιές και γενικότερες δολιοφθορές που έγιναν μέσα στην Ελληνική Επικράτεια.

Όμως, το πρώην στέλεχος της ΕΥΠ, ο οποίος κατήγγειλε επώνυμα τη δράση της ΜΙΤ εντός της Ελλάδας και που εκμυστηρεύτηκε τις εμπειρίες του από τον μυστικό πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, είναι ανύπαρκτο πρόσωπο, μετά από έρευνα που κάναμε όλες τις προηγούμενες ημέρες!!! Αυτή ήταν η δεύτερη έκπληξη, αφού προηγήθηκε μίαΣύνδεσμος ακόμη πιο σημαντική. Ο Νίκος Πελεκάσης (ο ανύπαρκτος πράκτορας – στέλεχος της ΕΥΠ) σύμφωνα με τα λεγόμενά του ήταν μέλος μίας υπηρεσίας (ή τμήματος) της ΕΥΠ, που ονομάζεται (σύμφωνα πάντα με τα όσα κατήγγειλε ο κύριος Πελεκάσης) Τμήμα Προστασίας Δημόσιας Ασφάλειας…! Μόνο που η υπηρεσία αυτή δεν υπάρχει. Πουθενά, τουλάχιστον εντός της Ελλάδας…!

Αυτά μας κατήγγειλε ο πρώην πρέσβης στην Τουρκία αλλά και διοικητής της ΕΥΠ κ. Ιωάννης Κοραντής, όταν είδε την σχετική ανάρτηση που αναδημοσιεύσαμε. Και, (πιστεύουμε πως δεν αμφιβάλει κανείς ) πως τουλάχιστον ο κ. Κοραντής γνωρίζει τόσο πρόσωπα όσο και τις υπηρεσίες της ΕΥΠ.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί ένας άνθρωπος (που δεν υπάρχει) καταγγέλει την δράση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών μέσω μίας ανύπαρκτης υπηρεσίας ή ενός ανύπαρκτου τμήματος της ΕΥΠ; Προφανώς ο ανύπαρκτος καταγγέλων έχει υπαρκτούς σκοπούς… Τι επεδίωξε μέσω της «μαρτυρίας» του ο συγκεκριμένος ανύπαρκτος πράκτορας; Ή μήπως είναι πράκτορας, αλλά όχι της ΕΥΠ και φυσικά ούτε της ΜΙΤ;

Ο μόνος ωφελημένος από την διόγκωση του συγκεκριμένου θέματος είναι η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, αφού η συγκεκριμένη υπερκοστολογημένη υπαρκτή δράση της ΜΙΤ κατόρθωσε να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας και να παρεκκλίνει το ενδιαφέρον των Ελλήνων πολιτών, από θέματα μείζονος ενδιαφέροντος του παρόντος καιρού (και όχι πριν από 15 χρόνια), όπως είναι λ.χ. το PSI, τα σοβαρά ενδοκυβερνητικά προβλήματα της κυβέρνησης που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της (πόσο δε μάλλον να παράξει το οποιοδήποτε έργο)…

Φαίνεται, όμως, πως οι μυστικές υπηρεσίες έχουν την τιμητική τους (ιδιαίτερα τα τελευταία δύο χρόνια), αφού κατορθώνουν -είτε λόγω ανικανότητας των στελεχών τους είτε λόγω ηλιθιότητας των πολιτικών τους προϊσταμένων- να τραβούν το ενδιαφέρον αντί να κάνουν το ακριβώς αντίθετο (για ευνόητους λόγους). Εμείς, αποκαλύψαμε πως ο Νίκος Πελεκάσης δεν υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει ούτε και το Τμήμα Προστασίας Δημόσιας Ασφάλειας. Περιμένουμε και από την κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χρήστο Παπουτσή, αλλά και από τον σημερινό διοικητή της ΕΥΠ, να καταγγείλουν τόσο το πρόσωπο του κ. Πελεκάση, όσο και τους σκοπούς που επεδίωξε μέσω των «αποκαλύψεών» του. Δεν είναι δυνατόν να αποδέχεται ο κύριος Παπουτσής πως η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη κατόρθωσε να κάνει την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι, στο οποίο δρούσε ανενόχλητη η ΜΙΤ. Και οφείλουν όλοι οι σημερινοί «υπεύθυνοι» να προστατεύσουν το κύρος της χώρας.


ΥΓ: Θα ήταν τελείως διαφορετικά εάν ο Μεσούτ Γιλμάζ αναφερόταν σε δράση λαθρομεταναστών που εκπαιδεύθηκαν στις δολιοφθορές ειδικά στην Τουρκία…



Τελικά, μοιάζουν να επιβεβαιώνονται όσοι πιστεύουν ότι στη ζωή επιλέγεις το τέλος που δικαιούσαι. Η χθεσινή χαοτική συνεδρίαση του διευρυμένου Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ ήταν οι τίτλοι τέλους μιας προβληματικής ηγεσίας σε ένα από τα μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, που έφερε την Ελλάδα στα πρόθυρα της διάλυσης και το ΠΑΣΟΚ ένα βήμα πριν από την καταστροφή.

Ο Γιώργος Παπανδρέου που επί δεκαετίες μεταμφιέστηκε σε έναν δημοκράτη και φιλελεύθερο πολιτικό υπήρξε βαθύτατα εξουσιομανής και κολλημένος στην καρέκλα. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης έφυγαν με αξιοπρέπεια. Ακόμα κι αυτοί που ανήκαν στα μεγάλα μεταπολεμικά τζάκια της χώρας. Ο γέρος Καραμανλής όταν διαισθάνθηκε ότι τέλειωσε ο πολιτικός του χρόνος το 1978 μεταπήδησε στην Προεδρία της Δημοκρατίας αφήνοντας στους διαδόχους του την ηγεσία του κόμματος. Ο Μητσοτάκης όταν έχασε τις εκλογές του 1993 έπραξε το ίδιο. Είχε μάλιστα φροντίσει να δηλώσει πριν τις εκλογές ότι αν έχανε θα έφευγε από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Και τήρησε το λόγο του. Το ίδιο έκανε και ο Σημίτης το 2004 χωρίς να δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα στο διάδοχό του, Γιώργο Παπανδρέου. Τα ίδια έκανε και ο Κώστας Καραμανλής το 2009, ανοίγοντας το ίδιο βράδυ της ήττας του στις βουλευτικές εκλογές τις διαδικασίες αντικατάστασής του στη Νέα Δημοκρατία.

Αντιθέτως, ο Γιώργος Παπανδρέου ακόμα και τώρα που όλα έχουν τελειώσει αρνείται πεισματικά να προφέρει τη λέξη «παραιτούμαι». Αν ανατρέξει κανείς σε όλους τους δημόσιους λόγους αυτού του δήθεν δημοκράτη ηγέτη, δεν θα βρει ποτέ τη λέξη «παραίτηση», λες κι αυτή η λέξη είναι άγνωστη στο λεξιλόγιο του. Θυμηθείτε πως έφυγε πριν από μερικούς μήνες από την πρωθυπουργία. Η αποχώρηση ήταν πάντα υπαινικτική, ίσως προέκυπτε από τα συμφραζόμενα αλλά τη λέξη παραιτούμαι δεν την πρόφερε ποτέ. Ίσως γιατί αυτός ο κατ' εξοχήν εκπρόσωπος της οικογενειοκρατίας είχε γαλουχηθεί με τη βεβαιότητα ότι ένας «πρίγκηπας» δεν παραιτείται ποτέ αφού γεννιέται για να κυβερνάει. Ίσως να πίστεψε την ολέθρια εκείνη αρλούμπα του πρώην συνεργάτη του Νίκου Κοτζιά που με την βεβαιότητα του σταλινικού αυταρχισμού τον είχε προτρέψει μετά τις εκλογές του 2007 να μην εγκαταλείψει το κόμμα. «Ένας Παπανδρέου», είπε τότε ο Κοτζιάς «δεν παραιτείται ποτέ!» Αυτή η φράση συνοψίζει ίσως το δράμα της ελληνικής πολιτικής ζωής, μιας χώρας που κυβερνήθηκε συχνά από ανίκανους και επικίνδυνους κληρονόμους.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, που χτες ήταν η σκιά του εαυτού του, εγκατελειμένος από φίλους και αντιπάλους υπήρξε εσωκομματικά ένας από τους πιο αυταρχικούς και αντιδημοκρατικούς ηγέτες της Μεταπολίτευσης. Το μειλίχιο χαμόγελο έκρυβε μια δεσποτική εσωκομματική διακυβέρνηση που βασιζόταν στην οικογένεια, σε μια διεφθαρμένη γραφειοκρατία και σε πιστούς υπαλλήλους τυφλά αφοσιωμένους στην ηγεσία.

Φεύγοντας ο Παπανδρέου αφήνει πίσω του ένα κόμμα διαλυμένο, διεφθαρμένο, αναποτελεσματικό και σε πλήρη αναντιστοιχία με την κοινωνία. Από το 2004 που ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε καμία ουσιαστική δημοκρατική μεταρρύθμιση, καμία αλλαγή στην εσωκομματική λειτουργία του ΠΑΣΟΚ που να επιβεβαιώνει όλες εκείνες τις διακηρύξεις που έκανε περί νέας εποχής και αλλαγών στη λειτουργία του κόμματος του. Αντιθέτως, στηρίχθηκε στην πιο σκληρή και αναχρονιστική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ, αυτήν που ζούσε στη σπηλιά του '81 και δεν μπορούσε να αντιληφθεί την αυτομεταρρύθμιση που μεσολάβησε έκτοτε στην ελληνική κοινωνία.

Ίσως με την αποχώρηση του Γιώργου Παπανδρέου να κλείνει οριστικά ο κύκλος της οικογενειοκρατίας στην Ελλάδα που δημιούργησε τόσα δεινά στη χώρα και ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά για τα μεγάλα αδιέξοδα που ζούμε σήμερα. Οι διάδοχοί του είναι πλέον καταδικασμένοι, αν θέλουν να επιβιώσει σε έναν πολιτικό οργανισμό η Κεντροαριστερά, να τα αλλάξουν όλα και να σβήσουν αυτή τη θλιβερή και ίσως τραγική παρένθεση της οικογενειοκρατίας.



Δείτε τα παρακάτω στοιχεία:

«Το 2012, οι χώρες της Ομάδας των Επτά, καθώς και οι Ρωσία, Ινδία και Κίνα, θα δανειστούν 7,6 τρις δολάρια, ενώ οι αναλυτές προβλέπουν περαιτέρω αύξηση του κόστους κρατικού δανεισμού.

Σύμφωνα με το Bloomberg, Ιαπωνία και ΗΠΑ θα εξοφλήσουν ομόλογα ύψους 3 και 2.8 τρις δολαρίων αντιστοίχως.

Εάν προστεθούν και οι τόκοι, τότε το συνολικό μέγεθος για το 2012 ξεπερνά τα 8 τρις δολάρια.

Στην Ευρωζώνη, η Ιταλία θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσει χρέος ύψους 428 δισ. δολαρίων και να δώσει άλλα 70 δισ. για τόκους. Ακολουθούν η Γαλλία με 367 και η Γερμανία με 285 δισ. δολάρια.

Στον Καναδά το αντίστοιχο ποσό είναι 221 δις, στη Βραζιλία 169, στη Βρετανία 165, στην Κίνα 121, στην Ινδία 57 και στη Ρωσία 13 δις.»

Με άλλα λόγια ζούμε σ’ έναν υπερχρεωμένο κόσμο! Πως φτάσαμε εδώ;

Στις 22 Δεκεμβρίου του 2011, διαβάσαμε στο τύπο:

«Τις κάνουλες της ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα άνοιξε χθες η ΕΚΤ, μοιράζοντας 489, 19 δις ευρώ σε 523 ευρωπαϊκές τράπεζες της Ευρώπης, απομακρύνοντας τον κίνδυνο ενός άμεσου πιστωτικού κραχ. Το ποσό αυτό ξεπέρασε σε μέγεθος όλες τις προβλέψεις και αποτελεί ρεκόρ δανεισμού από την κεντρική τράπεζα, ενώ ο ορίζοντας των τριών ετών αποτελεί το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που η ΕΚΤ έχει προσφέρει στην ιστορία της.Τα δάνεια χορηγήθηκαν με επιτόκιο κοντά στο 1%».

Τελικά για τις τράπεζες «λεφτά υπάρχουν»!

Η αυθαιρεσία των τραπεζών

To ερώτημα του τίτλου, θέτουν με άρθρο τους στη Le Monde, ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Michel Rocard και ο οικονομολόγος Pierre Larrouturou. Προχωρούν και σε ένα ακόμα αγωνιώδες ερώτημα:

« Γιατί είναι τόσο δύσκολος ο κρατικός δανεισμός όταν οι τράπεζες εξασφαλίζουν άμεση πρόσβαση σε τεράστια ποσά;»

Και συνεχίζουν: «την ίδια στιγμή, σε πολλές χώρες, οι λαοί υποφέρουν από μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από κυβερνήσεις τις οποίες οι αγορές αρνούνται να δανείσουν παρά μόνο με τόκους που ξεπερνούν το 6%, το 7% ή ακόμα και το 9%!

Με την ασφυξία που προκύπτει από τους τόκους, οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να μειώσουν τις συντάξεις, τους μισθούς και τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων και να κόψουν τις επενδύσεις, γεγονός που αυξάνει την ανεργία και οδηγεί άμεσα σε μία βαθιά και πολύ σοβαρή ύφεση.»

Και αναρωτιούνται: «είναι όμως φυσιολογικό, σε περίοδο κρίσης, οι ιδιωτικές τράπεζες, που επιχορηγούνται συνήθως με 1% από τις κεντρικές τράπεζες, να απολαμβάνουν τόκους ύψους 0.01% , όταν στην ίδια περίοδο , κάποια κράτη είναι υποχρεωμένα να πληρώνουν τόκους 600 ή 800 φορές υψηλότερους;» Δεν είναι, αλλά οι χρηματαγορές δεν λειτουργούν με τέτοιες…αρχές!

Υπάρχει λύση;

Ο Rocard και ο Larrouturou προτείνουν στην ΕΚΤ να υιοθετήσει την πολιτική που ακολούθησε η FED για να διασώσει το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, δηλαδή «τα παλιά κρατικά χρέη να αναχρηματοδοτηθούν με επιτόκια κοντά στο 0%»

Στο επιχείρημα ότι για να γίνει αυτό απαιτείται αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών, οι αρθρογράφοι απαντούν: «η ΕΚΤ δεν δικαιούται να δανείζει στα κράτη – μέλη, αλλά δικαιούται να δανείζει χωρίς περιορισμούς κρατικούς οργανισμούς ( άρθρο 21.3 του καταστατικού του ευρωπαϊκού συστήματος κεντρικών τραπεζών) αλλά και διεθνείς οργανισμούς (άρθρο 23 ).

Επομένως, η ΕΚΤ μπορεί να δανείσει με 0.01% την «ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων» (EIB) ή τα κρατικά ταμεία παρακαταθηκών και δανείων, τα οποία στη συνέχεια θα δανείζουν αντίστοιχα με 0.02% τα ίδια τα κράτη, για να μπορέσουν να εξυπηρετήσουν τα παλαιά τους χρέη».

Πότε μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; «τίποτε δεν μας εμποδίζει να βάλουμε σε λειτουργία έναν τέτοιο μηχανισμό και μάλιστα μέσα στον Ιανουάριο! Είναι επείγον πια να στείλουμε στους λαούς ένα ξεκάθαρο σήμα: η Ευρώπη δεν είναι στα χέρια στον οικονομικών λόμπι. Είναι στην υπηρεσία των πολιτών!» Kαταλήγουν.

Γιατί δεν επιλέγεται η λύση;

Μια πρώτη απάντηση, λοιπόν, δίνουν οι αρθρογράφοι λέγοντας ότι «η Ευρώπη είναι στα χέρια των οικονομικών λόμπι»

Την άποψη αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει στους Financial Times, ο Robin Wigglesworth, σημειώνοντας: «οι τοποθετήσεις των hedge funds εναντίον του ευρώ ανήλθαν σε επίπεδα ρεκόρ την τελευταία εβδομάδα του 2011…….Ο αριθμός των θέσεων short στο ευρώ –στις οποίες οι επενδυτές ευνοούνται από πτώση των τιμών- ξεπέρασε τον αριθμό των θέσεων long κατά το μέγεθος ρεκόρ των 127.900 συμβολαίων στις 27 Δεκεμβρίου, έναντι 113.700 συμβολαίων στην προηγηθείσα εβδομάδα».

Είναι, όμως, μόνο τα οικονομικά λόμπι;

«Το 2011 ήταν η καλύτερη χρονιά εδώ και 10 χρόνια» όσον αφορά την κατανάλωση των νοικοκυριών στη Γερμανία, ανακοίνωσε τη Δευτέρα η γερμανική ομοσπονδία των εμπορικών επιμελητηρίων DIHK.

Η ανεργία στη Γερμανία βρίσκεται σήμερα στο χαμηλότερο επίπεδο τουλάχιστον των τελευταίων 20 χρόνων, το οποίο ευνοεί μια πολύ σθεναρή ανάκαμψη της οικονομίας από τα μέσα του 2009 και παρά τις ενδείξεις κλονισμού της γενικής οικονομικής κατάστασης τους τελευταίους μήνες του 2011. Το ποσοστό ανεργίας έπεσε κάτω από το όριο του 7%, στα χαμηλότερα επίπεδά του εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια»!

Κάποιοι επομένως, επωφελούνται από την κρίση!

Υπάρχουν βέβαια και πολλές θεωρίες συνωμοσίας, αλλά ας τις αφήσουμε κατά μέρος.

Συμπέρασμα: Πριν από μερικούς μήνες ο πρώην Πρόεδρος της Κομισιόν κ. Ρομάνο Πρόντι, είχε πεί οτι «το πρόβλημα της Ελλάδος, θα μπορούσε να είχε λυθεί σε 5 λεπτά». Ο Rocard μας λέει τώρα ότι το πρόβλημα της ευρωζώνης, μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα στον Ιανουάριο! Και το ερώτημα είναι οι …Μερκοζί γιατί δεν υιοθετούν λύσεις σαν κι αυτές που προτείνει ο Rocard; Μήπως, όντως, η Ευρώπη είναι όμηρος στα χέρια των οικονομικών λόμπι και οι πολιτικοί ηγέτες της χορεύουν στους ρυθμούς των αγορών;

ΚΤ



Οι 90 ημέρες που θα κρίνουν το μέλλον της χώρας, τουλάχιστον τα επόμενα δέκα χρόνια, ξεκίνησαν να μετράνε αντίστροφα, με τους οιωνούς να είναι άκρως αρνητικοί: Η χώρα κυβερνάτε απ’ευθείας από το εξωτερικό, όπως ποτέ στο παρελθόν, τουλάχιστον από την εποχή της βαυαυροκρατίας.

Στην ηγεσία της Ελλάδας βρίσκεται ένας διορισμένος από τους ξένους και τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα τραπεζίτης. Το εσωτερικό πατριωτικό μέτωπο ενώ εκφράζει το 85% του ελληνικού λαού (ΝΔ, κόμματα Αριστεράς, πατριωτικό ΠΑΣΟΚ) είναι βαθιά διχασμένο ακόμα και στο εσωτερικό της Αριστεράς.

Ο ανώτατος άρχων της χώρας, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας έχει λάβει σαφή θέση υπέρ του διορισμένου πρωθυπουργού σε μία κίνηση που από «εγγυητή» τον μεταβάλει σε «στημένο διαιτητή».

Τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα να μπορεί να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο οικονομικής εξαθλίωσης και γεωστρατηγικής απαξίωσης της χώρας.

Και αυτά είναι μόνο τα «θεωρητικά: Τα πρακτικά είναι ακόμα πιο βαριά: PSI δεν υπάρχει πλέον. Τουλάχιστον οι μισοί από τους ξένους δανειστές της χώρας, περίπου το 35% αρνούνται να συμμετάσχουν και θα τους πάνε σε υποχρεωτικό «κούρεμα» οι Γερμανοί. Αυτό σημαίνει «πιστωτικό γεγονός» για το οποίο όχι απλώς αδιαφορούν οι Γερμανοί, αλλά το έχουν αποφασίσει.

Διακινούνται στο εσωτερικό τόσο ψεύτικες ειδήσεις από τα ελεγχόμενα μεγάλα ΜΜΕ της διαπλοκής που πραγματικά εντυπωσιάζουν. Αυτή η δήθεν δόση των 89 δις ευρώ δεν υπάρχει και ούτε υπήρξε ποτέ. Είναι το σύνολο του ποσού της δανειακής σύμβασης το οποίος είχε «στα χαρτιά» συμφωνηθεί αν προχωρούσε το PSI. Τίποτα άλλο.

Υπάρχουν 15 δις. ευρώ για την δόση του Μαρτίου που αν δεν δοθεί απλά θα χάσουν οι ξένες τράπεζες που μας έχουν δανείσει. Όλο αυτό το κλίμα που δημιουργείται τώρα είναι ένας καθαρός εκβιασμός για να μην οδεύσει η χώρα σε εκλογές. Ξέρουν ότι οι εκλογές θα είναι καταστροφικές για τα σχέδιά της νέας βαυαροκρατίας αφού θα αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό: Πρώτο κόμμα η Ν.Δ. με μία ευάριθμη κοινοβουλευτική ομάδα 130-140 εδρών, μία Αριστερά συνολικής ισχύος 35-40% και ένα ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα αγωνιστεί να φτάσει το 20%.

Ο εκβιασμός εστιάζεται και πάλι στο θέμα της εξόδου από το ευρώ. Ο στενός φίλος του πρωθυπουργού Λ.Παπαδήμου με τον οποίο τσούγκριζαν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς τα ποτήρια της ακριβής σαμπάνιας που έρρεε στην γιορτή (λίγες ώρες πριν από το αηδιαστικά τηλεοπτικά στημένου «γεύματος με τους άπορους») ο πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας Βασίλης Ράπανος προειδοποιούσε πριν λίγο ότι σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ η χώρα θα γυρίσει 20-25 χρόνια πίσω». Τα ίδια έλεγε και ο Γ.Προβόπουλος πριν δύο ημέρες.

Είναι εκπληκτικό το ότι έχει επιβληθεί στην χώρα η «δικτατορία των τραπεζιτών», η οποία κάθε μέρα δυναμώνει, ενώ οι τραπεζίτες έφεραν την Ελλάδα στο σημείο που είναι σήμερα, αλλοτριώνοντας βέβαια, τα συνήθη πιόνια τους πολιτικούς.

Πραγματικός στόχος είναι η λεηλασία της χώρας και δεν το κρύβουν: Υπουργοί από το ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, προπαραμονή Χριστουγέννων, πούλησαν τέσσερα υπερπολύτιμα για την ΠΑ μεταφορικά αεροσκάφη που θα μπορούσαν να είχαν μετατραπεί σε εναέρια τάνκερ, στο μισό της τιμής που αξίζουν ακόμα και ως μεταχειρισμένα στην διεθνή αγορά. Είναι η πρώτη πώληση που αποφάσισε η επιτροπή αποκρατικοποιήσεων και έπεται συνέχεια.

Το ΥΠΕΚΑ αρνείται να δώσει άδειες για γεωτρήσεις στα νότια της Κρήτης, επιμένοντας σε μια χρονοβόρα διαδικασία με βέβαιο τελικό χαμένο την Ελλάδα, αφού είναι βέβαιο ότι σε συνθήκες χρεοκοπίας θα τα αρπάξουν «για δυο πεντάρες».

Λίγοι δείχνουν αποφασισμένοι να αντιταχθούν σε αυτό που έρχεται. Ο Α.Σαμαράς θέλει, αλλά το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορεί. Είτε το θέλει, είτε όχι είναι μέρος του συστήματος και το επιτελείο του είναι σφιχταγκαλιασμένο με το σύστημα. Εγκλωβισμένος σε συνεχή εκβιαστικά διλήμματα από τα ΜΜΕ της διαπλοκής δεν δείχνει να έχει αρκετή βενζίνη για να σπάσει τα δεσμά που τον πνίγουν. Aυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί.

Και θέμα δεν είναι μόνο το πότε θα γίνουν οι εκλογές (οι εκλογές έπρεπε να είχαν γίνει στις 4 Δεκεμβρίου) είναι και το ποια πρόταση έχει να καταθέσει όχι για έξοδο από την κρίση (δεν είναι και Θεός!), αλλά για μια συντεταγμένη πορεία της χώρας εν μέσω θυέλλης.

Για μια εθνική συμφωνία με τις δυνάμεις ακόμα και της Αριστεράς, αν η τελευταία αποφασίσει να σοβαρευθεί και από καταγγελτικός πολιτικός σχηματισμός αποφασίσει να μεταβληθεί σε δημιουργικό πολιτικό σχήμα…