Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Μαΐ 2014

Κίνδυνος διάχυσης της Ουκρανικής κρίσης καθώς οι Αμερικανοί προκαλούν τον Πούτιν για να ανατινάξουν τη στρατηγική γέφυρα Μόσχας - Βερολίνου...

Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου 

Στις 26 Απριλίου συμπληρώθηκαν είκοσι οκτώ χρόνια από την κατάρρευση του πυρηνικού αντιδραστήρα του Τσερνομπίλ, που έφερε τον εφιάλτη του ραδιενεργού νέφους πάνω απ' ολόκληρη την Ευρώπη. Δύο εβδομάδες αργότερα, η Ουκρανία τείνει να εξελιχθεί σε γεωπολιτικό «Τσερνομπίλ», καθώς η σοβούσα κρίση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο και απειλεί να διαχυθεί εκτός συνόρων, μετατρέποντας εκ νέου την Ευρώπη σε πεδίο αντιπαράθεσης Αμερικής και Ρωσίας με απρόβλεπτες συνέπειες.

Η Ελλάδα της οικονομικής καταστροφής, της κοινωνικής διάλυσης και της προϊούσας κατάρρευσης του κυβερνώντος συνασπισμού καλείται να αντιμετωπίσει, μαζί με όλα αυτά, μείζονες προκλήσεις και ιστορικά διλήμματα στο πεδίο της εξωτερικής της πολιτικής.

Από την Παρασκευή 2 Μαΐου η εξαρχής θνησιγενής συμφωνία της Γενεύης για την πολιτική επίλυση του ουκρανικού προβλήματος αποτελεί άταφο νεκρό. Την έλιωσαν οι ερπύστριες των τεθωρακισμένων του ουκρανικού στρατού, που προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν με φωτιά και σίδερο τη φιλορωσική αποσχιστική εξέγερση στις ανατολικές περιοχές της χώρας.

Ο Μπαράκ Ομπάμα έκανε λόγο για «νόμιμη προσπάθεια αποκατάστασης της τάξης», ενώ η υπεύθυνη Εξωτερικής Πολιτικής της EE, Κάθριν Αστον, υποστήριξε ότι «η κυβέρνηση του Κιέβου έχει το νόμιμο μονοπώλιο στην άσκηση βίας». Οι ίδιοι άνθρωποι που χαρακτήριζαν δικτάτορα, τύραννο και σφαγέα τον ανατραπέντα Πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, επειδή προσπάθησε να κατεβάσει τα ουκρανικά ΜΑΤ εναντίον των ένοπλων ακροδεξιών που είχαν καταλάβει το δημαρχείο του Κιέβου, θεωρούν καθ' όλα νόμιμο να στέλνονται τεθωρακισμένα και μαχητικά ελικόπτερα εναντίον πυκνοκατοικημένων αστικών κέντρων.

Την ώρα που ο Ομπάμα στην Ουάσιγκτον και η Αστον στις Βρυξέλλες ευλογούσαν την αιματηρή εκστρατεία των αχυρανθρώπων τους στην Ανατολική Ουκρανία, ένα αποτρόπαιο έγκλημα εξελισσόταν στο λιμάνι της Οδησσού, στη Νότια Ουκρανία.
Νεοναζί και χούλιγκαν, υποστηρικτές της προσωρινής κυβέρνησης του Κιέβου, πυρπόλησαν τα γραφεία των συνδικάτων όπου είχαν οχυρωθεί καταδιωκόμενοι φιλορώσοι διαδηλωτές, με αποτέλεσμα τουλάχιστον τριάντα οκτώ απ' αυτούς να καούν ζωντανοί ή να σκοτωθούν πέφτοντας, πάνω στην απελπισία τους, από τα παράθυρα.

Ολα αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν επιχειρήματα για να δικαιολογήσει ο Βλαντιμίρ Πούτιν μια διπλή κεραυνοβόλα εισβολή «ειρηνευτικών» στρατευμάτων -εξ ανατολών προς το πολιορκημένο Σλαβιάνσκ και εκ δυσμών από τη φιλορωσική Υπερδνειστερία προς την Οδησσό- στο όνομα της προστασίας του ρωσόφωνου πληθυσμού. Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ο Ρώσος Πρόεδρος κρατούσε ιδιαίτερα ψύχραιμη και μετρημένη στάση - έστειλε, μάλιστα, απεσταλμένο του για να μεσολαβήσει στους ρωσόφωνους πολιτοφύλακες με αποτέλεσμα την απελευθέρωση των επτά παρατηρητών του ΟΑΣΕ που κρατούνταν όμηροι.

Γιατί οι Δυτικοί «προκαλούν» το Ρώσο Πρόεδρο
Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι η Ρωσία θα καταφέρει να αποφύγει μέχρι τέλους την άμεση στρατιωτική εμπλοκή στη φωτιά που μαίνεται δίπλα από τα σύνορά της. Το τανγκό θέλει δύο, όπως λένε οι Αγγλοσάξονες, και όλα δείχνουν ότι οι Αμερικανοί όχι μόνο δεν διευκολύνουν τον Πούτιν να κρατήσει τη ψυχραιμία του, αλλά ίσα ίσα πασχίζουν να βιάσουν μια ρωσική επέμβαση. Άλλωστε ο διοικητής της CIA, Τζον Μπρέναν, ήταν πρόσφατα στο Κίεβο και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι φεύγοντας άφησε αρκετούς στο πόδι του για να υλοποιήσουν, μαζί με τα ενεργούμε τους στο Κίεβο, την εκπονηθείσα στρατηγική. Το εύλογο ερώτημα είναι για ποιο λόγο προκαλούν τόσο απροσχημάτιστα τον Πούτιν οι Αμερικανοί και οι υποτακτικοί τους.

Η πρώτη προφανής αιτία ήταν ότι έπρεπε να κάνουν κάτι επειγόντως γιατί η κατάσταση στην Ανατολική Ουκρανία ξέφευγε από μέρα σε μέρα από τον έλεγχο τους και ο πολιτικός τους χρόνος ήταν πολύ περιορισμένος.
Μετά το φιάσκο του πρώτου γύρου των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Κιέβου, η φιλορωσική εξέγερση εξαπλώθηκε, με αποτέλεσμα να περάσουν υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών οι δύο μεγάλες όμορες της Ρωσίας βιομηχανικές περιφέρειες του Nτονέτσκ και του Λουγκάνσκ, με το Χάρκοβο -τη δεύτερη μετά το Κίεβο πόλη της χώρας- να περιμένει στη σειρά. Τρεις ημερομηνείες ορόσημο βρίσκονταν στην ατζέντα: στι; 9 του μήνα, επέτειο της αντιφασιστικής νίκης στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μια μέρα εξαιρετικής συναισθηματικής φόρτισης στις πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες, οι ρωσόφωνοι σε όλη την Ανατολική και Νότια Ουκρανία θα προχωρούσαν σε μια εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης - οι πληροφορίες μάλιστα λένε ότι ο ίδιος ο Πούτιν θα έκανε θριαμβευτική εμφάνιση στην Κριμαία• και στις 11 του μήνα θα προχωρούσαν σε δημοψήφισμα με το ερώτημα της αυτονομίας σε όλες τκ περιοχές υπό τον έλεγχο τους.

Με αυτά τα δεδομένα, οι προεδρικές εκλογές που σχεδιάζει να πραγματοποιήσει το καθεστώς του Κιέβου στις 25 Μαΐου για να εξασφαλίσει μια στοιχειώδη λαϊκή νομιμοποίηση θα είχαν για τα καλά εκτροχιαστεί και η Ουκρανία θα ήταν de facto χωρισμένη στα δύο.

Οι Αμερικανοί δεν εννοούσαν, βέβαια, να παραδοθούν αμαχητί σε μια τέτοια προοπτική, η οποία θα εξευτέλιζε το NATO, θα τρομοκρατούσε τους συμμάχους τους στην Ανατολική Ευρώπη και θα έσπρωχνε πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες πιο κοντά στην τροχιά της Μόσχας. Ο κυριότερος όμως λόγος που τροφοδοτεί τον αμερικανικό παρεμβατισμό είναι η σταθερή βούληση της υπερδύναμης να αποτρέψει πάση θυσία ένα στρατηγικό «γάμο συμφέροντος» μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας. Η γέφυρα Μόσχας - Βερολίνου και όχι αυτή καθαυτή η ρωσική ισχύς είναι ο χειρότερος εφιάλτης των γεωστρατηγικών εγκεφάλων της Ουάσιγκτον, από τις... παλιές καραβάνες του Ψυχρού Πολέμου, όπως ο Κίσινγκερ και ο Μπρζεζίνσκι, μέχρι τους νεότερους διαδόχους τους.

Και μόνο το γεγονός ότι ο Γκέρχαρντ Σρέντερ επέλεξε να γιορτάσει τα εβδομηκοστά του γενέθλια στην Αγία Πετρούπολη με το φίλο του Βλαντιμίρ Πούτιν μιλά όσο χίλιες αναλύσεις. Και, βέβαια, το γεγονός ότι ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας προεδρεύει του ρωσογερμανικού κονσόρτσιουμ που μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο στη χώρα του δεν τον κάνει έμμισθο πράκτορα της Μόσχας - αντίθετα, ο πρώην ηγέτης βρέθηκε σε αυτή τη θέση με την έγκριση και για λογαριασμό των γερμανικών ελίτ για να προωθήσει τα γερμανικά συμφέροντα. Εξάλλου, οι εντεινόμενοι δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών δεν περιορίζονται στον τομέα της ενέργειας.

Όπως ανέφερε σε σχετικό αφιέ-ρωμά της η γαλλική Le Monde, οι γερμανικές εξαγωγές εμπορευμάτων και -ιδίως- κεφαλαίων στην Ευρώπη μειώθηκαν αισθητά την τελευταία τριετία, σε αντίθεση με εκείνες προς τη Ρωσία και την Κίνα. Μόνο στη Ρωσία οι γερμανικές βιομηχανίες έχουν επενδύσει πάνω από 20 δις ευρώ, ποσό που υπερβαίνει το άθροισμα των επενδύσεων από ΗΠΑ, Ιαπωνία, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία και Κίνα.

Με αυτά τα δεδομένα δεν είναι περίεργο που η Γερμανία έβαλε φρένο στην επιβολή επώδυνων κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Γιατί, βέβαια, οι δύο γύροι κυρώσεων που επέβαλαν ΗΠΑ και EE ήταν κατά βάση «χωρίς δόντια» - μάλιστα, μετά τον τελευταίο από αυτούς το Χρηματιστήριο της Μόσχας έκανε πάρτι και το ρούβλι ανέβηκε αρκετά. Ο γερουσιαστής ΜακΚέιν, μια από τις πιο ισχυρές «διακομματικές» φωνές όταν πρόκειται για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, δεν μιλούσε μόνο εξ ονόματος του όταν μαστίγωνε τη Μέρκελ, υποστηρίζοντας ότι είναι «όμηρος του γερμανικού βιομηχανικού συμπλέγματος». Μια ανοιχτή ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η δημιουργία ψυχροπολεμικής ατμόσφαιρας θα μπορούσαν να αλλάξουν τα δεδομένα ή, τουλάχιστον, έτσι θέλει να ελπίζει η Ουάσιγκτον.

Η θέση (και τα συμφέροντα) της Ελλάδας
Πρόκειται, ωστόσο, για ένα παιχνίδι με τη φωτιά - μια φωτιά που, και μόνο λόγω γεωγραφίας, απειλεί να κάψει περισσότερο τους Ευρωπαίους παρά τους Αμερικανούς. Ένας ανοιχτός εμφύλιος, που θα εξελισσόταν σε αιματηρό (αν και μάλλον σύντομο) πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, θα κατέληγε σε ένα καινούριο «Τείχος» στην καρδιά της Ευρώπης, μετατοπισμένο από το Βερολίνο στο Κίεβο. Η Ρωσία πιθανόν να αποσπούσε εκτεταμένα εδάφη, τα οποία θα αντιστοιχούσαν μέχρι και στο ένα τρίτο του πληθυσμού και στο μισό της οικονομίαςτης Ουκρανίας. Η σύγκρουση θα έτεινε να επεκταθεί στη Μαύρη Θάλασσα και στον Καύκασο, και πρώτα απ' όλα στη Μολδαβία και τη Γεωργία, με την πιθανή προσάρτηση της Υπερδνειστερίας, της Αμπχαζίας αλλά και της Νότιας Οσετίας από τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Από την πλευρά τους, οι Αμερικανοί, πέραν της ενίσχυσης των νατοϊκών εγκαταστάσεων και των στρατευμάτων τους σε Βαλτικές Δημοκρατίες, Πολωνία, Βουλγαρία και Ρουμανία, θα επιχειρήσουν να πλήξουν το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, ενισχύοντας ισλαμικά αποσχιστικά κινήματα στην Κριμαία και στον Καύκασο, με τη βοήθεια της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας αντίστοιχα. Η ενίσχυση των αντικαθεστωτικών στη Συρία ή και μια άμεση αμερικανική επέμβαση για την ανατροπή του Άσαντ και τον εξοστρακισμό των Ρώσων από την Ανατολική Μεσόγειο θα μπει επίσης στην ημερήσια διάταξη.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον να συρθεί ως ουραγός πίσω από την επαπειλούμενη αμερικανική αντιρωσική σταυροφορία. Αντίθετα, έχει κάθε συμφέρον να συμπαραταχθεί με τις δυνάμεις που πασχίζουν να αποτρέψουν ένα θερμό πόλεμο, κατά το πρότυπο της Γιουγκοσλαβίας, στην Ουκρανία -όπου η σημαντική ελληνική κοινότητα θα πληρώσει και αυτή τα σπασμένα- και ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Δύσης.

Ακόμη και νατοϊκές κυβερνήσεις, όπως της Βουλγαρίας και της Ουγγαρίας, προβάλλουν αντίσταση στις αμερικανικές πιέσεις για δρακόντειες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, επικαλούμενες τα καλώς νοούμενα εθνικά τους συμφέροντα.

Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για την περίπτωση της Ελλάδας, που μαστίζεται από δεινή οικονομική κρίση και για την οποία η Ρωσία αποτελεί σημαντικό δυνητικό στήριγμα από την άποψη της ενεργειακής επάρκειας, της χρηματοδότησης του χρέους και των εγγυήσεων εθνικής ασφαλείας.

Η σημερινή κυβέρνηση, που φαίνεται να έχει όχι μακρινή ημερομηνία λήξης, δεν έχει δείξει την παραμικρή διάθεση για μια τολμηρή εξωτερική πολιτική - αντίθετα, εμφανίστηκε πιο φιλοαμερικανική από τους Αμερικανούς, τόσο στην αντιμετώπιση της συριακής κρίσης όσο και στο ουκρανικό πρόβλημα. Ας ελπίσουμε ότι οι διάδοχοι της θα επιδείξουν μεγαλύτερο σθένος και τόλμη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Χιώτης Βασίλης

Το παιχνίδι με την Συνταγματική Αναθεώρηση που ξεκίνησε χθες η Νέα Δημοκρατία, είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι.
Διότι αν η απόπειρα τροποποίησης του Συντάγματος αποτύχει, όπως απέτυχε η προηγούμενη το 2008, θα χαθούν άλλα έξι χρόνια για να θεσπιστούν διατάξεις που θα έπρεπε ήδη να έχουν θεσπιστεί.

Αν η Συνταγματική Αναθεώρηση που ξεκινά αποτύχει, για άλλα έξι χρόνια δεν θα αλλάξει τίποτα στον νόμο περί ευθύνης υπουργών και στο καθεστώς της βουλευτικής ασυλίας. Δεν θα αλλάξει τίποτα στην διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και στην απαγόρευση λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Δεν θα θεσπιστεί Συνταγματικό Δικαστήριο, αλλά ούτε και πάγιο εκλογικό σύστημα.

Μια σειρά από διατάξεις που θα εκσυγχρονίσουν το πολίτευμά μας, αλλά και την σχεδόν ανύπαρκτη κρατική μηχανή μας, θα μείνουν άλλα έξι χρόνια στο συρτάρι, επειδή τα κόμματα δεν χειρίζονται την Συνταγματική Αναθεώρηση με την δέουσα σοβαρότητα.

Διότι η διαδικασία τροποποίησης του Συντάγματος είναι πολύ συγκεκριμένη. Και θέτει όρους και προϋποθέσεις που δεν φαίνεται να υπάρχουν στην παρούσα χρονική συγκυρία.

Προβλέπει πρώτα από όλα, ότι για να συμφωνηθούν οι προς αναθεώρηση διατάξεις που θα προωθηθούν στην επόμενη Βουλή, απαιτούνται τουλάχιστον 151 θετικές ψήφοι και τουλάχιστον 180 από την επόμενη Βουλή.
Ακόμη λοιπόν κι αν ξεκινήσει η Συνταγματική Αναθεώρηση, πως ακριβώς θα βρεθούν οι 151 θετικές ψήφοι;

Εδώ δεν μπορούν να συμφωνήσουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ για τους πάγκους στις λαϊκές αγορές. Και θα συμφωνήσουν για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Μήπως δεν θυμόμαστε τι συνέβη το 2008 όταν την τροποποίηση του άρθρου 16 για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, την τορπίλισε το ΠΑΣΟΚ, με εισηγητή τον κ. Βενιζέλο ενώ είχε συμφωνήσει στην αρχική φάση;

Η μήπως έχει αυταπάτες η κυβέρνηση, ότι μπορεί να υπάρξει σύγκλιση με άλλα κόμματα, όταν δεν υπάρχει πια στην Βουλή σύγκλιση, ούτε για τα αυτονόητα;
Ξεκινά λοιπόν μια διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, που είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Κι επειδή είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει, όποιος ανακινεί τέτοιο ζήτημα τώρα, προφανώς το κάνει για άλλους λόγους που όλοι αντιλαμβανόμαστε... ​


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος 

Παρά τα όσα περί του αντιθέτου προπαγανδίζει η κυβέρνηση, η αλήθεια είναι στις τάξεις της επικρατεί πανικός σχετικά με τις επερχόμενες διπλές εκλογές. Η ανησυχία είναι μεγάλη, πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα δικαιλογούσαν οι “επίσημες” μετρήσεις. Και δεν έχουν άδικο να ανησυχούν. Το αντίθετο μάλιστα...

Ομως, εδώ θα πρέπει να υπενθυμίσει κανείς ορισμένα βασικά πράγματα για την πολιτική μας ζωή των τελευταίων ετών που οι κυβερνώντες τείνουν διαρκώς να ξεχνούν. 

 Ως προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο νυν πρόεδρος του ΠαΣοΚ ήταν υπουργός Αμυνας της κυβέρνησης Παπανδρέου που οδήγησε τη χώρα στο διεθνή οικονομικό έλεγχο. Εκείνη την εποχή λοιπόν, ο λόγος του τότε υπουργού ήταν πολύ διαφορετικός από αυτόν που είχε αργότερα: τότε μιλούσε με άλλους όρους, πολύ πιο “κοινωνικούς” και κρατούσε σαφείς αποστάσεις από την εφαρμοζόμενη πολιτική – ήταν πριν μετακομίσει στο υπουργείο Οικονομικών και πάρει, σε μεγάλο βαθμό “πάνω του” την υπόθεση της προσαρμογής της χώρας στις γερμανικές απαιτήσεις. 

 Ως προς τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, ουδείς μπορεί να ξεχάσει ότι επί δύο περίπου χρόνια υπήρξε ο βασικός εκφραστής της αντίθεσης στη μνημονιακή πολιτική και ήταν ο άνθρωπος που είχαν κατεξοχήν στοχοθετήσει στο Βερολίνο. Ο Αντώνης Σαμαράς και το επιτελείο του ήταν οι πρώτοι που μέτρησαν τις καταστρεπτικές επιπτώσεις αυτής της πορείας για την Ελλάδα και όχι μόνον στο επίπεδο της οικονομίας, της ανεργίας, της ύφεσης, αλλά, ακόμα και στο.... ψυχολογικό επίπεδο. Ποιος δεν θυμάται τη ρήση του “όχι στην Ελλάδα του λεξοτανίλ;” 

 Τόσο ο Ευάγγελος Βενιζέλος όσο και ο Αντώνης Σαμαράς, άλλαξαν στην πορεία. Και άλλαξαν πολύ. Η στροφή, ειδικά στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας, ήταν πρωτοφανής. 

 Στις εκλογές που ακολούθησαν, πολιτεύθηκαν με συνθήματα ακραίας πόλωσης και καταστροφολογίας. Και κατάφεραν να σχηματίσουν κυβέρνηση ακριβώς με αυτά. Λέγοντας δηλαδή ότι αν ο ελληνικός λαός δεν ψήφιζε τη Ν.Δ. και το ΠαΣοΚ, η χώρα εισερχόταν στο χάος. 

 Εκτοτε, αυτές είναι οι πρώτες εκλογές. Τώρα, η τρομολαγνία εκείνων των συνθημάτων δεν περνάει πια. Το ΠαΣοΚ επέστρεψε σε μία ιδιότυπη εκδοχή της, αλλά είναι φανερό ότι αυτό του έκανε ακόμα περισσότερο κακό. Τώρα, στην κυβερνητική πλευρά, επικρατεί μία ακόμα εκδοχή του succes story, η οποία δεν φαίνεται να πείθει, καθώς βρίσκεται σε κάθετη αντίθεση με την πραγματικότητα. 

 Τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης και οι ηγεσίες τους πρέπει να σκεφτούν πόσο τους κόστισε το γεγονός ότι ξεκίνησαν από αντιμνημονιακοί για να καταλήξουν υπερμνημονιακοί όταν αυτό τους ήταν πλέον πολιτικά χρήσιμο. Οπως και το πόσο τους κοστίζει το γεγονός ότι η Ελλάδα υποφέρει, παρά τα όσα οι ίδιοι σήμερα λένε. Και θα πρέπει να τα σκεφτούν ακριβώς επειδή τα απίθανα εκείνα διχαστικά και καταστροφολογικά φόβητρα του 2012 δεν πείθουν πια κανέναν.

Θα πρέπει να καταλάβουν ότι τέτοιες πολιτικές δεν μπορούν να στηρίζονται πάνω σε ψέμματα, ούτε σε τέτοιες αδιανόητες κωλοτούμπες. Γιατί, τώρα που ήρθε η ώρα της κρίσεως, εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημά τους, έτσι όπως τα κάνανε: ποιος τους πιστεύει;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Όλο το τυμπανιαίο, οδωδός και ραγδαίως αποσυντιθέμενο ΠΑΣΟΚ έβαλε τη λεοντή της «Ελιάς» και βρυχάται. Πρώτος - πρώτος ο Αρχηγός του. Αν δεν ψηφίσετε «Ελιά», ήτοι ΠΑΣΟΚ, θα καταρρεύσει η κυβέρνηση 

Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης 

[Τη διακοσιοστή ένατη ημέρα από την υποβολή στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου της μήνυσης της ΧΑ για την τρύπα στα Ταμεία του ΠΑΣΟΚ, πληροφορήθηκα ότι ο εισαγγελεύς επεμβαίνει. Δέκατη τέταρτη ημέρα, λοιπόν, από την είδηση για την έναρξη ποινικής διαδικασίας διερεύνησης των οικονομικών του ΠΑΣΟΚ μέχρι την έκδοση απαλλακτικού βουλεύματος με την ελπίδα να διαψευσθώ. Βρισκόμαστε τώρα στη διακοσιοστή δέκατη τέταρτη ημέρα από τη δημοσιοποίηση της φήμης ότι παρακολουθούνται τα τηλέφωνα των βουλευτών της αντιπολίτευσης, στην εκατοστή πεντηκοστή ένατη από τη δημόσια καταγγελία της Λ. Κατσέλη αφ’ ενός ότι την «έφαγαν» οι τραπεζίτες, επειδή δεν τους εξυπηρετούσε ο «νόμος Κατσέλη», αφ’ ετέρου ότι αποτελεί έγκλημα η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με χρήματα του Έλληνα φορολογουμένου και στην εικοστή τρίτη από τη μηνυτήρια αναφορά τού Γ. Καρατζαφέρη για όσα λέει κάποιος Μπαλτάκος για χειραγώγηση της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση. Κανένα παπαγαλάκι δεν με ενημέρωσε για το αν κινήθηκε κάποια διαδικασία διερεύνησης των καταγγελλομένων στις τρεις τελευταίες περιπτώσεις. Τί συνέβη; Εξακολουθούν να μην τηλεφωνούν οι παπαγάλοι στους Εισαγγελείς;].

Όλο το τυμπανιαίο, οδωδός και ραγδαίως αποσυντιθέμενο ΠΑΣΟΚ έβαλε τη λεοντή της «Ελιάς» και βρυχάται. Πρώτος-πρώτος ο Αρχηγός του. Αν δεν ψηφίσετε «Ελιά», ήτοι ΠΑΣΟΚ, θα καταρρεύσει η κυβέρνηση, επειδή το ΠΑΣΟΚ δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει να φέρει βάρη που δεν του αναλογούν χωρίς την έγκριση του ελληνικού λαού [και γιατί περίμενες τόσον καιρό να τη ζητήσεις ρε φιλάρα και μας κρατούσες σε αγωνία;]. Άρα, όσοι επιμένετε να ψηφίσετε ΝΔ, ψηφίστε εμάς, διότι χωρίς εμάς δεν θα υπάρχει ΝΔ στην κυβέρνηση. Αν δεν μας ψηφίσετε, θα έλθει το χάος, αφού δεν θα έχετε Άδωνι να συνεχίζει τη διάλυση της υγείας, Βρούτση να κόβει μισθούς και συντάξεις, Χατζηαβάτη να πουλάει φρέσκο μπαγιάτικο γάλα και φάρμακα από τα supermarket και τόσα άλλα καλά. Εμείς φέραμε το βάρος αυτής της επιτυχούς  προσαρμογής. Ανταμείψτε μας!
 
Ο εκβιασμός είναι το έσχατο στάδιο της απελπισίας, εξ ου και ο Μπένι επιδίδεται σε μία απέλπιδα προσπάθεια να μας πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο ΔΝΤ, και πρέπει να του δώσουμε το φιλί της ζωής για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του.
 
Ας δούμε τί θα χάσουμε, αν το ΠΑΣΟΚ-Ελιά εξαφανισθεί από προσώπου γης, όπερ εύχομαι ολοψύχως. Θα χάσουμε τον Μπένι με τους συνταγματικούς ακροβατισμούς του και εκατοντάδες στελέχη που θα εγκλεισθούν στις φυλακές, θα χάσουμε την ξύλινη σοσιαλιστική γλώσσα, την κομπορημοσύνη των στελεχών του που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι χάρη σ’ αυτά έχουμε δημοκρατία στην Ελλάδα και υπάρχουμε ως έθνος, θα χάσουμε κομμάτι [έτσι για τα μάτια] από τη βαθειά διαπλοκή πολιτικών,  συνδικαλιστών και εργολάβων, θα χάσουμε τον μπούσουλα της τρόικα καθ’ υπόδειξη του εγχώριου κατεστημένου. Θα τα χάσουμε όλα και θα γίνουμε Ουκρανία ή  Αργεντινή ή Βενεζουέλα ή Βιετνάμ ή Συρία ή Αφγανιστάν ή Καμπότζη ή Ιράκ ή Λιβύη ή Τυνησία ή Λίβανος ή Αίγυπτος ή Γεωργία ή Βοσνία. Ίσως και να γίνουμε όλα αυτά μαζί. Άσε που δεν θα έχουμε ούτε χαρτί υγείας να σκουπιστούμε μετά την αφόδευση  της 25.05.2014.
 
Εν ολίγοις: θα χάσουμε το σοσιαλιστικό όραμα του Άκη, του Γιάννου, του Τσουκάτου, του Καρχιδάκη, του Μπεγλίτη, του Μαντέλη, του Παπουτσή, του Γιωργάκη βεβαίως-βεβαίως, του Σημίτη, του Πάγκαλου, του Ρέππα, του Ευθυμίου, του Βερελή, του Ροβέρτου, του Παπαϊωάννου, του Πρωτόπαππα, του Μπένι, του Καστανίδη, του Δακρυοχοΐδη, της Κατσέλη, του Σκανδαλίδη, του Λοβέρδου, του Κουτρουμάνη, του Σαχινίδη, της Φώφης, του Κουσελά, του Σηφουνάκη. Και μαζί τους θα χάσουμε τον Άδωνι, τον Χατζηαβάτη, τον Νότη, τον Κυριάκο, τον Μιλτιάδη. Λίγο τόχεις; Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.
 
Άλλαις λέξεσιν: «L’ etat c’ est nous» και «πας μη μεθ’ ημών των λαμογίων, κατά της Ελλάδος»!
 
Εις απάντησιν παραθέτω μέρος πονήματος του πλέον αιμοδιψούς ρατσιστή φασίστα  της φυλής μας που κάτι λέει για σκυλιά που τα καρτερούσε ο Άδης. Κάνετε παραλλαγές και διασκευές με τη φαντασία σας κατά το δοκούν. 

«Ιδού, εμπρός σου ο τοίχος στέκει της αθλίας Τριπολιτσάς·
τώρα τρόμου αστροπελέκι να της ρίψεις πιθυμάς.
Μεγαλόψυχο το μάτι δείχνει πάντα οπώς νικεί,
κι ας ειν' άρματα γεμάτη και πολέμιαν χλαλοή.
Σου προβαίνουνε και τρίζουν για να ιδείς πως ειν' πολλά·
δεν ακούς που φοβερίζουν άνδρες μύριοι και παιδιά;
Λίγα μάτια, λίγα στόματα θα σας μείνουνε ανοιχτά.
για να κλαύσετε τα σώματα που θε νά 'βρει η συμφορά!
Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή·
το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί.
Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί;
Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν' ανεβεί.
Μέτρα! Ειν' άπειροι οι φευγάτοι, οπού φεύγοντας δειλιούν·
τα λαβώματα στην πλάτη δέχοντ', ώστε ν' ανεβούν.
Εκεί μέσα ακαρτερείτε την αφεύγατη φθορά·
να, σας φθάνει· αποκριθείτε στης νυκτός τη σκοτεινιά!
Αποκρίνονται και η μάχη έτσι αρχίζει, οπού μακριά
από ράχη εκεί σε ράχη αντιβούιζε φοβερά.
Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών,
ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών.
Α, τι νύκτα ήταν εκείνη που την τρέμει ο λογισμός!
΄Αλλος ύπνος δεν εγίνει πάρεξ θάνατου πικρός.
Της σκηνής η ώρα, ο τόπος, οι κραυγές, η ταραχή,
ο σκληρόψυχος ο τρόπος του πολέμου, και οι καπνοί,
και οι βροντές και το σκοτάδι οπού αντίσκοφτε η φωτιά,
επαράσταιναν τον ΄Αδη που ακαρτέρειε τα σκυλιά·»
[αφιερούται και στον παραποτάμιο κ. Δήμου, αλλά και στη χαβούζα τον Πάγκαλο, όπου εκβάλλει το ποτάμι]
Σωτήριος Καλαμίτσης 
Επιστήθιος φίλος του γιατρού Γωγούση, σφόδρα δε πιθανόν και ομόκελλος

Πηγή TaXalia

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Η τουρκική κυβέρνηση είχε αναθέσει προσωρινά, μετά από απόφαση της, αμυντική σύμβαση ύψους 3,4 δισ. δολαρίων στην κινεζική εταιρεία Precision Machinery Import and Export Corp, που αφορούσε την από κοινού κατασκευή του πυραυλικού συστήματος FD-2000 (HQ-9), αναφέρει σε κύριο άρθρο της, η εφημερίδα South china morning post.

Η εφημερίδα τονίζει ότι Τούρκοι αξιωματούχοι στην ‘Άγκυρα δήλωσαν υπό τον όρο της ανωνυμίας, ότι «η κινεζική εταιρεία δεν έχει εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της που καθορίζονται από τον διαγωνισμό για την κατασκευή ενός συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις».

Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Η Τουρκία, η οποία είχε αναθέσει προσωρινά, την αξίας 3,4 δις US$ σύμβαση σε κινεζική εταιρεία, συζητά και με άλλες δυτικές εταιρείες λαμβάνοντας νέες προσφορές, σύμφωνα με κρατικούς υπαλλήλους της τουρκικής υπογραμματείας εξοπλίσεων( SSM) του υπουργείου άμυνας.

Κινέζοι αναλυτές αναφέρουν τους λόγους τους οποίους επικαλείται η Τουρκία, για να υποστηρίξει ότι η συμφωνία για το κινεζικό αντιπυραυλικό σύστημα FD-2000 «δεν είναι πειστική». Οι αναλυτές αυτοί λοιπόν περιγράφουν τις κινήσεις της Άγκυρας, ως «προβλέψιμες» και οι οποίες αποτελούν σαφέστατα «αποτέλεσμα της πίεσης» από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Ο Feng Zhongping, διευθυντής ευρωπαϊκών σπουδών στο κινεζικό Ινστιτούτο Σύγχρονων Διεθνών Σχέσεων, δήλωσε ότι ο ισχυρισμός για μη τήρηση των όρων του διαγωνισμού είναι τουλάχιστον «γελοίος».

«Ως μέλος της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, η Τουρκία θα πρέπει να έχει την κοινή λογική και να γνώριζε ότι στο δικό της σύστημα αεράμυνας δεν ταιριάζει [το] κινεζικό πυραυλικό σύστημα FD–2000», δήλωσε ο Feng. «Νομίζω ότι [ο] πραγματικός λόγος πίσω από την απόφαση της Τουρκίας να αποχωρήσει από τη συμφωνία... είναι η μεγάλη πίεση που δέχθηκε από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ, με την Ουάσιγκτον να δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην κινεζική στρατιωτική τεχνολογία» κατέληξε ο ίδιος.

Το ΝΑΤΟ εξέφρασε την έντονη ανησυχία του όταν η Άγκυρα δήλωσε τον Σεπτέμβριο ότι, είχε επιλέξει το κινεζικό αντιπυραυλικό σύστημα HQ-9, ή FD-2000, από την εταιρεία Precision Machinery Import-Export Corp αντί του αμερικανικού αντιπυραυλικού συστήματος Patriot της εταιρείας Raytheon και των αντίπαλων συστημάτων της ρωσικής Rosoboronexport και της ιταλο - γαλλικής κοινοπραξίας Eurosam.

Κατά τη στιγμή της διεξαγωγής των προσφορών, σύμφωνα με κινέζους αξιωματούχους, η Κίνα προσέφερε τους πιο ανταγωνιστικούς όρους που επέτρεπαν μάλιστα και την συμπαραγωγή με την Τουρκία.

Ο Feng άφησε να εννοηθεί ότι το ρωσικό σύστημα πιθανότατα επίσης θα βρεθεί εκτός της προσφοράς, ως αποτέλεσμα των γεωπολιτικών ισορροπιών, ιδιαίτερα της θέσης του ΝΑΤΟ προς την Ρωσία και την Ουκρανία. Η ρωσική εταιρεία Rosoboronexport προσέφερε αναθεωρημένη προσφορά, αλλά παραμένει απίθανο να κερδίσει τον τουρκικό διαγωνισμό.

Ο Κινέζος στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Xu Guanyu, με έδρα το Πεκίνο, δήλωσε ότι το πιθανότερο είναι η Άγκυρα να επιλέξει το αμερικανικό αντιπυραυλικό σύστημα Patriot με προεπιλογή, με την Κίνα και την Ρωσία να παραμένουν ουσιαστικά στο περιθώριο.

«Η Τουρκία, ουσιαστικά χρησιμοποίησε την Κίνα ως διαπραγματευτικό χαρτί για να εξαναγκάσει την αμερικανική εταιρία να συμβιβαστεί», δήλωσε ο Xu, σημειώνοντας ότι η προκύπτουσα συμφωνία προβλέπει μειωμένη τιμή για την Raytheon προσαρμόζοντας παράλληλα την τεχνολογία της.

Στις 30 Απριλίου, η Άγκυρα επέκτεινε τον διεθνή διαγωνισμό για δύο μήνες. Οι προσφορές από τις εταιρείες Eurosam και Raytheon επρόκειτο να λήξουν στις 30 Απριλίου, σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Hurriyet Daily News.

Επίσης τον Μάρτιο, ο επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας εξοπλισμών Murad Bayar, ένας από τους κορυφαίους αξιωματούχους στον χώρο της άμυνας, απολύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Bayar έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις, για την αγορά του πρώτου αντι-πυραυλικού συστήματος μεγάλου βεληνεκούς της Τουρκίας από την κινεζική εταιρεία.

Τον Οκτώβριο του 2013, μετά από πιέσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, οι προσφορές για το τουρκικό αντιπυραυλικό πρόγραμμα παρατάθηκαν για τρεις μήνες. Ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε ότι, η Άγκυρα εξακολουθεί να είναι ανοικτή σε διαπραγματεύσεις με τους προμηθευτές στο πρόγραμμα T-LORAMIDS για την προμήθεια αντιαεροπορικών συστημάτων.

Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα, η Υπογραμματεία Αμυντικής Βιομηχανίας (Savunma Sanayii Müsteşarlığı - SSM) αποφάσισε να παρατείνει μέχρι και την 31η Ιανουαρίου 2014 την διάρκεια ισχύος της προσφοράς του Υπουργείου Άμυνας για την αγορά των μεγάλου βεληνεκούς συστημάτων αεράμυνας στο πλαίσιο του προγράμματος T-LORAMIDS.

Το θέμα στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι αυτό το κομμάτι της ιστορίας, αλλά στην χρησιμοποίηση μιας κινεζικής κρατικής εταιρείας από την Άγκυρα ως «λαγό» για να ρίξει την τιμή του Patriot, με ταυτόχρονη μεταφορά τεχνογνωσίας. 
Η Κίνα είναι ανερχόμενη υπερδύναμη στον πλανήτη τα επόμενα χρόνια σύμφωνα με δεκάδες γεωπολιτικούς αναλυτές. Ως εκ τούτου τέτοια « ανατολίτικά παζάρια» τουλάχιστον εξοργίζουν τον κινεζικό δράκο. Η Κίνα αποτελεί μια στρατιωτική, εμπορική και πολιτική παγκόσμια πραγματικότητα και τέτοιες «πρακτικές» δεν τις «συγχωρεί με τίποτα».


Πέρα από τα αιώνια και βολικά διλλήματα που βάζουν τα κόμματα πριν από τις εκλογές (ξανθός ή μελαχρινός, κοντός ή ψηλός, κτλ.) είναι γενικά αποδεκτό ότι κάθε προεκλογική περίοδος διεξάγεται στη σκιά ενός συγκεκριμένου κλίματος. Αυτό το κλίμα στην περίπτωση μας έχει να κάνει με το αύριο της Ευρώπης, ειδικά αν σκεφτούμε ότι σε λίγες μέρες πλησιάζουν οι ευρωεκλογές.

Δεν περιμέναμε απο κανένα κόμμα να κάνει λόγο για το ποια Ευρώπη έχουμε σήμερα, που βαδίζει αυτή, αν μας γεμίζει αισιοδοξία και άλλα τέτοια. Τα κόμματα στην Ελλάδα βλέπουν τις ευρωεκλογές μονάχα σαν ένα χρήσιμο εργαλείο, ή μία επίσημη δημοσκόπηση για τις εθνικές εκλογές και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Λογικό και αυτό. Όταν ο έλληνας μιλάει για Ευρώπη αυτομάτως αποκλείει την Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα εξοργίζεται αν κάποιος ευρωπαίος δεν συμπεριλάβει την Ελλάδα στην Ευρώπη.

Τι είδους Ευρώπη έχουμε σήμερα; Μία Ευρώπη μαριονέτα των τραπεζών. Μία Ευρώπη των αριθμών. Μία Ευρώπη που κλέβει τις καταθέσεις στην Κύπρο. Μία Ευρώπη που καταστρέφει για την πλάκα της ολόκληρες γενιές πολιτών. Μία Ευρώπη που συνεργάζεται απροκάλυπτα με φασίστες και ναζί στην Ουκρανία. Μία Ευρώπη που κατάφερε το ακατόρθωτο: Να ξυπνήσει το φάντασμα του εθνικισμού σε πολλές χώρες ταυτόχρονα! Άρα λοιπόν, μπορεί η ομπρέλα αυτής της Ευρώπης να θεωρείται σαν αιώνια ασπίδα προστασίας για τις χώρες που τη συνθέτουν; Μπορεί να εγγυηθεί ένα καλύτερο μέλλον; Φυσικά και όχι.

Το να στηρίζεις αυτή την Ευρώπη είναι σαν να στηρίζεις το φάντασμα της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Βέβαια τα κόμματα έχουν άλλη άποψη: Όλο και κάποιο γεροσάψαλο θα προτιμήσει το σιγουράκι της ΝΔ που του εγγυάται την παραμονή στο πλοίο της Ευρώπης, ακόμα και αν αυτό βυθιστεί ολόκληρο, όλο και κάποιος νέος θα πιστέψει τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ πως ο Τσίπρας θα αλλάξει τη δομή της Ευρώπης και όλοι θα βρουν ένα λόγο για να διαμορφώσουν τις εξελίξεις.

Με μία καθαρή ματιά θα βλέπαμε ότι αυτή η Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται για την ευημερία των κατοίκων της. Εννοείται πως υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις πολιτικών, αλλά χωρίς μεγάλο πεδίο δράσης. Τουλάχιστον για την Ελλάδα είμαστε 100% σίγουροι. Πρέπει να είσαι εντελώς βλάκας για να πιστεύεις ότι ένας μπουζουκόβιος πρώην ποδοσφαιριστής σαν το Ζαγοράκη (που με μεγάλη δυσκολία μιλάει ελληνικά) και μερικές μαριονέτες ακόμα έχουν την όρεξη, την πίστη και τον τρόπο να μας παρουσιάσουν κάτι καλύτερο. Δεν μας αξίζει κάτι καλύτερο πέρα από αυτή την Ελλάδα και αυτή την Ευρώπη και για αυτό και δεν το έχουμε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 
Ποια τα οφέλη και οι κίνδυνοι εμπλοκής της Ελλάδας στην κρίση της Ουκρανίας;

Ερώτηση αναφορικά με πληροφορίες στον Τύπο, που εμπλέκουν τη χώρα μας στην ουκρανική κρίση και τη θέτουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τη Ρωσία, ενισχύοντας παράλληλα τον επιχειρησιακό βραχίονα του ΝΑΤΟ στην περιοχή, κατέθεσε σήμερα ο Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης και Αναπληρωτής Τομεάρχης Άμυνας και Ασφάλειας των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, Γαβριήλ Αβραμίδης προς την ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Αναλυτικά στην κατατεθείσα ερώτηση, ο Γ. Αβραμίδης αναφέρει:
«Σύμφωνα, με δημοσιογραφικές αναφορές σχεδιάζεται η εμπλοκή της χώρας μας στη σύγκρουση μεταξύ αμερικανονατοϊκών και ρωσικών δυνάμεων με αφορμή τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Εξέλιξη, που σηματοδοτεί η συμφωνία μεταξύ ελληνικής και βουλγαρικής Πολεμικής Αεροπορίας, αλλά και η ενίσχυση των νατοϊκών δυνάμεων για την «πυρηνική αποτροπή» και προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία για τους κινδύνους που ενδεχομένως να ανακύψουν για την πατρίδα μας και τον ελληνικό λαό. Γίνεται σαφές πως, η σχεδιαζόμενη συνδρομή σχετίζεται με την ουκρανική συγκυρία και τις ψυχροπολεμικές συνθήκες που υποθάλπουν για την Ευρώπη, οι σημερινοί της ηγέτες. Η συμφωνία, στην οποία προχώρησε η ελληνική κυβέρνηση, εντός του ασφυκτικού οικονομικού περιβάλλοντος για τη χώρα, συνεπάγεται τη στρατιωτική εναντίωση της Ελλάδας με τη φυσική της σύμμαχο Ρωσία, προσφέροντας στην υπηρεσία μιας παράλογης για τα εθνικά μας συμφέροντα αντιπαράθεσης, τόσο το έδαφός της, όσο και προηγμένα στρατιωτικά της μέσα.

Όπως πληροφορούμαστε, με τη συμφωνία Ελλάδας–Βουλγαρίας για την κάλυψη του βουλγαρικού FIR στη Μαύρη Θάλασσα (Συμφωνία Τεχνικής διευθέτησης - Technical Arrangement, 18 Μαρτίου 2014) και την ενίσχυση της δύναμης «πυρηνικής αποτροπής» του ΝΑΤΟ, υποχρεούται η χώρα μας, υπό την καθοδήγηση του ΝΑΤΟ να παρέχει συνδρομή για αναγνώριση «άγνωστων αεροπορικών ιχνών», φτάνοντας στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης με τα ρωσικά μαχητικά σε ενδεχόμενη κλιμάκωση των εξελίξεων στην Ουκρανία.

Ερωτάστε, κύριε Υπουργέ:
1. Τι ακριβώς περιέχει η συμφωνία μεταξύ των Υπουργείων Άμυνας Ελλάδας – Βουλγαρίας, ποια τα αντισταθμιστικά οφέλη για τη χώρα μας και ποιος θα επιβαρυνθεί με το κόστος των απαιτούμενων από τη συμφωνία αποστολών;
2. Έχει αναλάβει η χώρα μας, την υποχρέωση να φιλοξενεί στο έδαφος της πυρηνικά και χημικά όπλα του ΝΑΤΟ για τις ανάγκες και τους σκοπούς των σχεδιασμών, όπως προκύπτει από τη συμφωνία λειτουργίας του νατοϊκού στρατηγείου στη Θεσσαλονίκη (HQ-NDC/GR) που ψήφισαν με σχετικό μνημόνιο το 2008 ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ;».





...σε κάθε κρίσιμη ψηφοφορία κάθε προδοτικού νομοσχεδίου, κάθε δωσιλογικού ''εφαρμοστικού'' νόμου.
Αυτό, κατά τους συγκυβερνο-εταίρους είναι η επιθυμητή "σταθερότητα".

"Σταθερότητα" είναι να κυβερνάς με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου.
Είναι να επιτρέπεις στ' αφεντικά σου Λαγκάρντ και Μέρκελ να επεμβαίνουν προεκλογικά, δίνοντας "συμβουλές" στον λαό για το τί πρέπει να ψηφίσει (βέβαια αυτό το τελευταίο σε εμάς φαίνεται περίεργο. Εκείνοι, που λογαριάζουν ήδη την χώρα σαν ιδιοκτησία τους, το βρίσκουν φυσιολογικό!).

"Σταθερότητα" είναι να απαγορεύεις τις απεργίες, και την συνάθροιση άνω των πέντε ατόμων (πού είσαι Παπαδόπουλε να δείς την κληρονομιά που άφησες!) και να κλείνεις το κέντρο της Αθήνας κάθε φορά που τ' αφεντικά έρχονται για επιθεώρηση εργασιών!
 
"Σταθερότητα" είναι και η απόλυση που έχουν ήδη υπογράψει άλλων 100.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2018!
"'Σταθερότητα" είναι να βγάζουν βόλτα με τα πόδια τον "πρωθυπουργό" παραμονές εκλογών,
...να του την πέφτουν με αγκαλιές και φιλιά "τυχαία'" διάφορες τουρίστριες, 
...να τον κερνάνε παγωτό χωνάκι διάφοροι ευτυχισμένοι(!)  περιπτεράδες,
...και αυτά να παίζουν επί μισή ώρα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων όλων των κυβερνο-διαπλεκόμενο-εξαρτημένων καναλιών, ...ΕΝΩ, ΝΕΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΟΜΟΛΟΓΙΟΥΧΟΥ από την Θεσσαλονίκη, ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΑΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΔΗΣΗΣ!
Ε, λοιπόν όχι!
Από αυτού του είδους την σταθερότητα, προτιμάμε την "αστάθεια"!
Την "αστάθεια" να διαλέγουμε εμείς ποιός μας κυβερνάει...
Την "αστάθεια" να μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε όποτε θέλουμε και σε όποιον θέλουμε...
Την "αστάθεια" να ενημερωνόμαστε σωστά και σφαιρικά...
Και προπαντός... Την "αστάθεια" να μπορούμε να ψηφίζουμε και να αποφασίζουμε χωρίς "πατρικές συμβουλές" και ΧΩΡΙΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΨΕΥΤΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ!
Αυτή την "αστάθεια" θα την διεκδικήσουμε και θα την κερδίσουμε σε 16 ημέρες (είπαμε: μετράμε αντίστροφα όπως στον στρατό!)...
Όσο σταθερά κι αν είναι αυτοί προσανατολισμένοι στην υποδούλωση λαού και κράτους, και στην διαιώνιση της δικής τους εξουσίας!
Ας αποσταθεροποιήσουμε λοιπόν την δική τους "σταθερότητα"!..


 
Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου 

Τις τελευταίες μέρες γκαζώνοντας και πολώνοντας το κλίμα, όλοι οι σωτήρες εκτός από τις ανοησίες που συγγράφουν οι πληρωμένοι κειμενογράφοι για να κάνουν εντύπωση στα μπαλκόνια και στις τηλεοράσεις, έχουμε και την σύναξη των καλλιτεχνών, διανοητών, αθλητών κι άλλων προβεβλημένων στην ελληνική κοινωνία. 
Μαζεύονται κατά ομάδες και υποστηρίζουν τον σωτήρα της αρεσκείας τους υπογράφοντας μανιφέστα, συμμετέχοντας σε ψηφοδέλτια ή παρευρίσκονται στους μονολόγους των σωτήρων σε κλειστούς κι ανοιχτούς χώρους. Ανακύπτει ένα ερώτημα. Έχουν δικαίωμα αυτοί οι τύποι να συμπεριφέρονται στο πόπολο σαν να είναι ηλίθιο; 

Εντάξει, έβαλες ένα ωραίο γκολ, είπες ένα τραγούδι, έγραψες ένα βιβλίο, με κάποιο τρόπο τέλος πάντων, έγινες «επώνυμος». Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εγώ είμαι ο ηλίθιος και πρέπει να ακολουθήσω το μαντρί που υποστηρίζεις; Η πλάκα είναι ότι στο πανηγύρι της «επώνυμης» αλίευσης ψήφων δεν συμμετέχουν μόνο οι προερχόμενοι από την λάιφ στάιλ ζωή που σερβίρεται χρόνια τώρα καθημερινά μέσω τηλεοράσεων. Δυστυχώς βλέπουμε και άτομα «επώνυμα» της βαριάς διανόησης και καλλιτεχνίας να συμμετέχουν στο λάιφ στάιλ της κομματικής προεκλογικής ζωής. 
Για τους πρώτους καμία αντίρρηση. Συνειδητά συμμετείχαν σε όλο τον ξεκωλιασμό των τελευταίων 40 χρόνων και τώρα αμείβονται για τις υπηρεσίες τους. Για τους δεύτερους ανακύπτουν ερωτήματα. Ρε μάγκα μου διανοητή, ποιος σού δίνει το δικαίωμα να επηρεάσεις και το τελευταίο χαμομηλάκι του αγρού υπέρ των δικών σου πιστεύω (συμφερόντων); Τόσα χρόνια διανοητής δεν σου πέρασε από το διανοημένο μυαλό σου ότι η ελευθερία χάνει το νόημά της από την στιγμή που ο οποιοσδήποτε προ-χαράζει τον δρόμο που θα γεννηθεί; Έγραψες βιβλία, τραγούδησες για την λευτεριά, συνέθεσες μουσικές που ελευθέρωσαν το μυαλό του πόπολου για το ιδανικό και τώρα θέλεις να το μαντρώσεις βάζοντας την υπογραφή και την μουτσούνα σου σε λίστες στήριξης κόμματος και εκπροσώπησης κομματικών ψηφοδελτίων. 
Το τραγικότερο αποτέλεσμα της συμμετοχής της ελίτ του πνεύματος και της τέχνης είναι η απόλυτη σιωπή χρόνων στην οποία τα έβλεπαν όλα δημοκρατικά και καλλιτεχνίζονταν διανοουμενίστικα ενάντια στην πραγματική διανόηση και τέχνη. Τώρα ξαφνικά πήραν φόρα να γίνουν σωτήρες όλοι τους δείχνοντάς μας πόσο μαλάκες είμαστε γιατί δεν μπορούμε να διαλέξουμε μόνοι μας. 
Από την στιγμή που επηρεάζεις με οποιονδήποτε τρόπο την επιλογή του ψηφοφόρου -ακόμη και στην ψευδεπίγραφη δημοκρατία- συμμετείχες και συμμετέχεις στην κατάλυση της ίδιας της δημοκρατίας. Γίνεσαι ο ελίτ φερετζές λαοπλάνων που οδηγούν τον λαό στον γκρεμό με το ρυθμό του τραγουδιού σου που κάποτε τον έκανε να σηκώνει ανάστημα. 
Υπάρχει και το παραμύθι πως βγαίνετε αυτές τις εποχές μπροστά για να βοηθήσετε την Ελλάδα να λύσει τα προβλήματά της, αλλά μόνο μέσω εκλογών. Δεν ήσαστε πουθενά όλο το προηγούμενο διάστημα. Πραγματικά ως ελίτ ήσαστε κλεισμένοι στα κάστρα της διανόησης και της υψηλής καλλιτεχνίας κλείνοντας τα αυτιά σας τις ώρες που ο λαός ζητούσε την διανόησή σας για να βγει από το τέλμα. Τότε μόνο η διανόηση που ανεμίζετε ως παντιέρα θα είχε λόγο ύπαρξης. Όταν θα έκανε ένα λαό νοήμονα και όχι συντεταγμένα άνοο. Και έρχεσαι σήμερα να χαρακτηρίσεις τον απλό άνθρωπο που αισθάνεται την συντριβή του, ως φασίστα και λαϊκιστή για να ξεχρεώσεις τα γραμμάτια αυτών που σε τάιζαν τόσα χρόνια. 
Όλοι προβάλετε τα μαντριά σας, που έτσι κι αλλιώς για το όραμα της φεουδοναζιστικής Ευρώπης δουλεύουν. Δηλώνετε μέσω επιστολών στήριξης ότι όσοι είναι ενάντια στην ΕΕ είναι ναζιστές και φασίστες λαϊκιστές. Ορίζετε με αυτόν τον τρόπο τα ήδη στενεμένα περιθώρια ελπίδας και ανάσας που έχουν μείνει σε ένα απεγνωσμένο λαό. Και το χειρότερο, βάζετε το έργο ζωής σας ως δόλωμα στο αγκίστρι που θα πιάσει αυτόν τον λαό. Ψαράς ο σωτήρας, πετονιά το κόμμα, δόλωμα εσείς, αλλά όλα τα χαζά ψάρια θα πέσουν στο ίδιο τηγάνι για την χόρταση των Ευρωπαίων χορηγών σας. 
Η ιστορία μπορεί να κρατήσει ψηλά τα έργα σας, όπως των φιλοναζιστών Νταλί και Σανέλ, αλλά χαραγμένες θα κρατήσει και τις κολιγιές σας με τους χιτλερίσκους υποτακτικούς της ΕΕ. 
Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία σας και προσοχή μη σας πέσει το ψηφοδέλτιο από τα χέρια την ώρα που θα βάζει γκολ το «πειρατικό» στην κάλπη και θα βλέπετε το απομεσήμερο να στέκει στην Καισαριανή όταν θα βαράνε στην ταράτσα τον Αντρέα νιώθοντας πόσο ωραία ήταν η αγάπη σας στην αγορά του Αλ Χαλίλι διαβάζοντας τα γαλάζια τους γράμματα στα οποία ανέμισε η κόμη της Βερενίκης μοιράζοντας 50-50 στις πασαρέλες τα μοντέλα , ενώ στο θολό και κρύο πρακτορείο οι σαλτιμπάγκοι θα μοιράζουν το σάβανο ενός παλικαριού από τα Σφακιά που κάποτε ο Θεός το έβαλε σημάδι.




Το τελευταίο διάστημα οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αρχίζουν να "θερμαίνονται" ιδιαίτερα. Οι λόγοι αυτής της "όξυνσης", η οποία εκφράζεται ποικιλοτρόπως από την πλευρά της Τουρκίας, οφείλεται στην διάγνωση του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας (κυρίως επί της Ελληνικής ΑΟΖ), αλλά και με την ταυτόχρονη πολιτική και οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα, ο "σουλτάνος" Ερντογάν (νιώθοντας πως πρέπει να κινηθεί προς την κατεύθυνση της έγκαιρης και δυναμικής τοποθέτησης της Τουρκίας στον αναδιατασσόμενο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου), έχει θέσει την Τουρκία σε πορεία σύγκρουσης με την Ελλάδα, ευελπιστώντας πως θα κατορθώσει (μέσω της φοβικότητας των Αθηνών) να εισπράξει ο ίδιος πολιτικά και η Τουρκία οικονομικά (και όχι μόνο) τα μέγιστα δυνατά θετικά αποτελέσματα, εις βάρος -φυσικά- της Ελλάδας.
Οι ελληνοτουρκικές διαφορές, αν και εμπλουτίζονται συνεχώς από τον παραλογισμό της επιθετικής τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, εστιάζονται αυτή τη στογμή σε κάποια κύρια σημεία, ενώ λίαν συντόμως αναμένεται να προστεθούν ακόμη περισσότερα, τα οποία θα δυναμιτίσουν με μεγαλύτερη σφοδρότητα τις όποιες ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν... απομείνει.

Ελληνοτουρκική διαφορά ως προς την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας
Η έναρξη της διαφοράς σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας τοποθετείται χρονικά στον Νοέμβριο του 1973, όταν η τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίων χορήγησε άδειες για διεξαγωγή ερευνών επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας δυτικά των ελληνικών νησιών του Αιγαίου.

Έκτοτε, οι επανειλημμένες τουρκικές απόπειρες παραβίασης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας επί της υφαλοκρηπίδας της έχουν αποτελέσει σοβαρότατο σημείο τριβής στις διμερείς σχέσεις, φέρνοντας τις δύο χώρες ακόμα και στο χείλος ένοπλης σύγκρουσης (1974, 1976, 1987).

Το 1976, η Ελλάδα έφερε το θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας, λόγω της σοβαρότητάς του, και παράλληλα προσέφυγε μονομερώς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η Τουρκία δεν ακολούθησε επικαλούμενη τη μη αναγνώριση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου από αυτήν. Το Δικαστήριο δεν υπεισήλθε στην ουσία του ζητήματος για τυπικούς λόγους, λόγω έλλειψης αρμοδιότητας.

Οι δύο χώρες άρχισαν διαπραγματεύσεις για το θέμα της υφαλοκρηπίδας τον Νοέμβριο του 1976, συνυπογράφοντας το γνωστό ως Πρακτικό της Βέρνης, το οποίο έθετε το πλαίσιο του διαλόγου. Ο διάλογος, όμως, τερματίστηκε άπρακτος το 1981, λόγω των συνεχών παλινδρομήσεων και της αδιάλλακτης στάσης της Τουρκίας, οπότε εξέπνευσε παράλληλα και το Πρακτικό της Βέρνης, το οποίο αφορούσε τις συγκεκριμένες διαπραγματεύσεις και επομένως η ισχύς και η διάρκειά του βρίσκονταν σε άμεση συνάρτηση με εκείνες.

Τον Μάρτιο του 2002, στο πλαίσιο της διαδικασίας της ελληνο-τουρκικής προσέγγισης που εγκαινιάσθηκε το 1999, οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε μια διαδικασία εμπιστευτικών διερευνητικών επαφών, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα, με σκοπό να διερευνηθεί εάν και κατά πόσον υπάρχει κοινό έδαφος και συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έναρξη διαπραγματεύσεων που θα μπορούσαν ενδεχομένως να καταλήξουν σε συμφωνία.

Σε περίπτωση που διαφανεί ότι δεν καθίσταται δυνατή η εξεύρεση κοινού εδάφους εντός εύλογου χρόνου, η πάγια θέση της Ελλάδας, η οποία συνάδει απολύτως με το διεθνές δίκαιο και έχει τεθεί και ως κριτήριο στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, είναι η παραπομπή του ζητήματος στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, προκειμένου να μη διαιωνισθεί η διαφορά. Δεδομένου, όμως, ότι η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει τη γενική υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, απαιτείται ειδική συμφωνία (συνυποσχετικό) που θα αποτελέσει τη νομική βάση για τη δικαιοδοσία του ΔΔΧ.

Οι θέσεις της Ελλάδας επί της ουσίας του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας και των ορίων αυτής, βασίζονται στις προβλέψεις του ισχύοντος δικαίου της θαλάσσης, συμβατικού και εθιμικού και είναι οι εξής:
• Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει κυριαρχικά δικαιώματα του παρακτίου κράτους επί της υφαλοκρηπίδας, το εύρος της οποίας είναι τουλάχιστον 200 ν.μ., εφόσον το επιτρέπει η απόσταση μεταξύ των αντικειμένων ακτών. Τα δικαιώματα αυτά του παρακτίου κράτους υφίστανται ipso facto και ab initio. Η Ελλάδα κύρωσε την ως άνω Σύμβαση (Ν. 2321/1995), που βάσει του Συντάγματος υπερισχύει κάθε αντίθετης διάταξης νόμου, αλλά και ως νεώτερος νόμος κατισχύει του παλαιότερου.
• Σύμφωνα με το άρθρο 121 (2) της Σύμβασης Δικαίου της Θάλασσας, όλα τα νησιά δικαιούνται αιγιαλίτιδας ζώνης, συνορεύουσας ζώνης, αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδας. Οι ζώνες αυτές καθορίζονται σύμφωνα με τις γενικές διατάξεις της Σύμβασης, όπως αυτές εφαρμόζονται στις ηπειρωτικές περιοχές. Ο γενικός αυτός κανόνας αποτελεί και εθιμικό δίκαιο, δεσμεύει, δηλαδή, και τα κράτη που δεν είναι συμβαλλόμενα στη Σύμβαση. Κατ’ εφαρμογή του κανόνα αυτού, όλα τα ελληνικά νησιά, σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας, έχουν υφαλοκρηπίδα.
• Στο πλαίσιο αυτό, ζήτημα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας τίθεται μόνον μεταξύ των αντικείμενων ακτών των ελληνικών νησιών που βρίσκονται απέναντι από την Τουρκία και των τουρκικών ακτών.
• Ως προς τη μέθοδο οριοθέτησης, η Ελλάδα παγίως υποστηρίζει ότι η οριοθέτηση όλων των θαλασσίων ζωνών, συμπεριλαμβανομένης της υφαλοκρηπίδας, θα πρέπει να γίνει με βάση την αρχής της ίσης απόστασης/μέσης γραμμής.

Αιγιαλίτιδα ζώνη – Casus belli
Το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης της Ελλάδας ορίστηκε το 1936 στα 6 ναυτικά μίλια από την ακτή (Ν. 230/1936 και μεταγενέστερο Ν.Δ. 187/1973). Διατηρήθηκε, εντούτοις, ρητώς το όριο των 10 ναυτικών μιλίων στον εναέριο χώρο, βάσει της προγενέστερης νομοθεσίας (Διάταγμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1931, σε συνδυασμό με τον νόμο 5017/1931).

Βάσει εθιμικού κανόνα του Δικαίου της Θάλασσας, που ενσωματώνεται και στη Σύμβαση των ΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, η Ελλάδα δικαιούται να επεκτείνει μέχρι τα 12 ν.μ. την αιγιαλίτιδα ζώνη της.
Το δικαίωμα επέκτασης του ορίου της αιγιαλίτιδας ζώνης μέχρι τα 12 ν.μ. είναι κυριαρχικό και μονομερές και κατά συνέπεια δεν υπόκειται σε κανενός είδους περιορισμό ή εξαίρεση και δεν επιδέχεται αμφισβητήσεως από τρίτα κράτη (το άρθρο 3 της Σύμβασης, που ενσωματώνει κανόνα εθιμικού δικαίου, ουδένα περιορισμό ή εξαίρεση ως προς το δικαίωμα αυτό θέτει). Η συντριπτική πλειοψηφία των παράκτιων κρατών, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, έχει προσδιορίσει το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ. Η ίδια η Τουρκία έχει επεκτείνει, ήδη από το 1964, την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο.

Η Ελλάδα κατά την κύρωση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (Ν. 2321/1995) δήλωσε ρητά ότι επιφυλάσσεται να ασκήσει σε οιοδήποτε χρόνο το δικαίωμά της να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της μέχρι τα 12 ν.μ.

Ως αντίδραση προς τη νόμιμη αυτή θέση της Ελλάδας, η τουρκική Βουλή εξουσιοδότησε με ψήφισμά της (8/6/1995) την τουρκική κυβέρνηση, εν λευκώ και στο διηνεκές, να κηρύξει πόλεμο (casus belli) στην Ελλάδα (εξουσιοδότηση για χρήση και στρατιωτικών μέσων κατά της Ελλάδος), σε περίπτωση που η τελευταία επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνης της πέραν των 6 ν.μ.

Η συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών περί απαγόρευσης χρήσης ή απειλής χρήσης βίας (άρθρο 2, παρ. 4), περί ειρηνικής επίλυσης (άρθρο 2, παρ. 3) και περί καλής γειτονίας και ειρηνικής συνύπαρξης (Προοίμιο).

Παράλληλα, δυναμιτίζει τη συμμαχική σχέση που οφείλουν να έχουν κράτη που μετέχουν στην ίδια Συμμαχία και αντίκειται στις βασικές αρχές στις οποίες στηρίζεται το ΝΑΤΟ (άρθρα 1 και 2 του Βορειοατλαντικού Συμφώνου).

Η άρση του casus belli έχει συμπεριληφθεί μεταξύ των βασικών κριτηρίων για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, στο πλαίσιο της υποχρέωσής της για πλήρη σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και της καλής γειτονίας που αποτελεί θεμέλια αρχή πάνω στην οποία έχει οικοδομηθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αυτονόητο ότι ένα υποψήφιο προς ένταξη κράτος δεν είναι δυνατόν να απειλεί με πόλεμο άλλο κράτος και πολύ περισσότερο ένα μέλος της ΕΕ και μελλοντικό εταίρο.

Αποτελεί, επίσης, αναγκαία προϋπόθεση για την ουσιαστική βελτίωση των ελληνο-τουρκικών σχέσεων και τη μείωση της έντασης. Είναι προφανές ότι οι προσπάθειες εξομάλυνσης των σημείων τριβής και ειρηνικής επίλυσης των διαφορών δεν μπορούν να ευοδωθούν υπό το κράτος απειλής πολέμου.

Εθνικός εναέριος χώρος
Η κυριαρχία της Ελλάδας στον αέρα ασκείται εντός 10 ν.μ. από τις ακτές της (δυνάμει του Διατάγματος της 6ης Σεπτεμβρίου 1931, σε συνδυασμό με τους νόμους 5017/1931, 230/1936 και 1815/1988). Η Ελλάδα, ως κυρίαρχο κράτος, επέλεξε, εντός του εύρους των 10 ν.μ. των χωρικών της υδάτων που όρισε το 1931, να ασκεί κυριαρχία στον αέρα μέχρι το όριο αυτό, ενώ στη θάλασσα να ασκεί κυριαρχία μέχρι τα 6 ν.μ. (Ν. 230/1936 και Ν.Δ. 187/1973).

Η Τουρκία αμφισβητεί και παραβιάζει τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδας από τα 6 έως τα 10 ν.μ. με το επιχείρημα ότι δεν ταυτίζονται τα όρια της κυριαρχίας της στον αέρα και στη θάλασσα. Η Τουρκία όμως, παραβιάζει συνεχώς τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο και κάτω από 6 ν.μ. με στρατιωτικά αεροσκάφη, συχνότατα οπλισμένα, τα οποία πραγματοποιούν προκλητικές πτήσεις εντός του ελληνικού εναερίου χώρου, συμπεριλαμβανομένων και πτήσεων σε χαμηλό ύψος ακόμα και υπεράνω κατοικημένων νησιών.

Η συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας, πέραν της κατάφωρης παραβίασης της ελληνικής κυριαρχίας και του ως εκ τούτου ενδεχομένου πρόκλησης θερμού επεισοδίου, δημιουργεί κινδύνους και για την πολιτική αεροπορία.

Ο ισχυρισμός της Τουρκίας περί αντιθέσεως του εύρους του ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου προς το διεθνές δίκαιο είναι αβάσιμος για τους εξής λόγους:
α) δεδομένου ότι ο «δικαιούμενος το μείζον, δικαιούται και το έλασσον», η άσκηση κυριαρχίας στον εναέριο χώρο μέχρι τα 10 ν.μ. είναι απολύτως νόμιμη, αφού δεν υπερβαίνει τα 12 ν.μ. που ορίζει το δίκαιο της θάλασσας ως ανώτατο όριο του εύρους της αιγιαλίτιδας ζώνης και του εθνικού εναέριου χώρου,
β) η Ελλάδα έχει προβεί στη γνωστοποίηση της ανωτέρω νομοθεσίας,
γ) η Τουρκία, επί 44 χρόνια, ήτοι από το 1931 που προσδιορίσθηκε το εύρος των χωρικών υδάτων στα 10 ν.μ. μέχρι το 1975 αποδεχόταν το εύρος των 10 ν.μ. του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου χωρίς ουδεμία διαμαρτυρία ή αμφισβήτηση, γεγονός που θεμελιώνει κατά το διεθνές δίκαιο σιωπηρή αποδοχή,
δ) η επίκληση από την Τουρκία της μη ταύτισης των ορίων της κυριαρχίας στον αέρα και τη θάλασσα είναι προσχηματική. Και τούτο, διότι η Τουρκία απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα σε περίπτωση που η τελευταία επεκτείνει την κυριαρχία της στη θάλασσα.
ε) Τέλος, το καθεστώς των 10 ν.μ. είναι σε ισχυ από το 1931, όταν εκδόθηκε το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα και εφαρμόσθηκε ομοιόμορφα, χωρίς οποιαδήποτε διαμαρτυρία όσον αφορά στη νομική του βάση.

Τα ανωτέρω καθιστούν το εύρος του ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου των 10 ν.μ. ανιτάξιμο έναντι της διεθνούς κοινότητας.

Γνωστοποίηση εύρους ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου
Η Ελλάδα, σε τήρηση των διεθνών διαδικασιών, προέβη χωρίς καθυστέρηση, στη γνωστοποίηση της νομοθεσίας περί του εθνικού εναερίου χώρου της.

Στο πλαίσιο αυτό, βάσει της σχετικής υποχρέωσης της Ελλάδας από το Παράρτημα "F" περί αεροναυτικών χαρτών της Σύμβασης των Παρισίων 1919 για την Εναέρια Κυκλοφορία, η Ελλάδα προέβη στη γνωστοποίηση προς την CINA (Commission Internationale de la Navigation Aérienne) χαρτών του εναερίου χώρου της, του καθορισμού αεροδιαδρόμων, καθώς και των σημείων transit στα βόρεια και ανατολικά σύνορά της. Οι χάρτες αυτοί αποτυπώνουν το εξωτερικό όριο του ελληνικού εναέριου χώρου στα 10 ν.μ.

Με τη θέση σε ισχύ του Παραρτήματος 4 της Σύμβασης του Σικάγο 1944 που αφορά στους Αεροναυτικούς Χάρτες, οι πρώτοι αεροναυτικοί χάρτες του ICAO, που δημοσιεύθηκαν το 1949, είχαν ως βάση τους χάρτες της CINA. Στη δεύτερη δημοσίευσή τους το 1955, νέοι αεροναυτικοί χάρτες συμπεριελήφθησαν, τους οποίους η Ελλάδα δημοσίευσε με σαφή περιγραφή των εξωτερικών ορίων του εθνικού εναερίου χώρου στα 10 ν.μ. Υπογραμμίζεται σχετικά, ότι οι αντίστοιχοι τουρκικοί αεροναυτικοί χάρτες συμπεριλαμβάνουν επίσης τα εξωτερικά όρια του ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου στα 10 ν.μ.
Σημειώνεται ότι κατά τις Περιοχικές Συνδιασκέψεις των Παρισίων (1952) και της Γενεύης (1958) για την Πολιτική Αεροπορία, καθορίσθηκαν τα όρια του FIR Αθηνών, με βάση τα εξωτερικά όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης και του εναερίου χώρου. Ακόμη, στα πρακτικά της Περιοχικής Συνδιάσκεψης του 1958 γίνεται σαφής αναφορά στους ελληνικούς αεροναυτικούς χάρτες, που κοινοποιήθηκαν στον ICAO το 1955 και απεικονίζουν τα όρια του ελληνικού εναέριου χώρου στα 10 ν.μ. Η Τουρκία συμμετείχε σε αυτές τις Περιοχικές Συνδιασκέψεις χωρίς να υποβάλει ενστάσεις όσον αφορά το εύρος των 10 ν.μ. του ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου. Στις Συνδιασκέψεις αυτές εγκρίθηκε και ο σχετικός χάρτης του Ευρωπαϊκού Σχεδίου Αεροναυτιλίας.

Εκ νέου επίσημη γνωστοποίηση του ορίου των 10 ν.μ., όπως ορίζεται με το Προεδρικό Διάταγμα του 1931, περιελήφθη στο εθνικό Εγχειρίδιο Αεροναυτικών Πληροφοριών, το οποίο εκδόθηκε, σύμφωνα με το Παράρτημα 15 της Σύμβασης του Σικάγο, από τις αρμόδιες Αρχές για την Πολιτική Αεροπορία (AIP Greece, vol. I, RAC 0-1.2.1).

Θαλάσσια σύνορα
Θαλάσσια σύνορα υφίστανται εκεί όπου οι αιγιαλίτιδες ζώνες δύο κρατών επικαλύπτονται. Σύμφωνα με το άρθρο 15 της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας, σε περίπτωση που δεν υπάρχει συμφωνία οριοθέτησης, κανένα κράτος δεν δικαιούται να επεκτείνει την αιγιαλίτιδά του ζώνη πέραν της μέσης γραμμής. Η διάταξη αυτή, η οποία επαναλαμβάνει, με μικρές μόνον φραστικές αλλαγές, τη ρύθμιση του άρθρου 12(1) της Σύμβασης της Γενεύης για την Αιγιαλίτιδα Ζώνη και τη Συνορεύουσα Ζώνη, ενσωματώνει εθιμικό κανόνα δικαίου.

Όσον αφορά στα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, στη θαλάσσια περιοχή στις εκβολές του Έβρου αυτά είναι οριοθετημένα βάσει του Πρωτοκόλλου των Αθηνών της 26ης Νοεμβρίου 1926. Στη θάλασσια περιοχή που εκτείνεται νοτίως του Έβρου μέχρι τη Σάμο και την Ικαρία, ελλείψει σχετικών συμβατικών ρυθμίσεων με την Τουρκία εφαρμόζεται η αρχή της ίσης απόστασης/μέσης γραμμής, σύμφωνα με το εθιμικό δίκαιο. Νοτίως της Σάμου, μεταξύ της Δωδεκανήσου και των τουρκικών ακτών, τα θαλάσσια σύνορα είναι οριοθετημένα βάσει της Συμφωνίας της 4ης Ιανουαρίου 1932 και του Πρωτοκόλλου της 28ης Δεκεμβρίου 1932 μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας. Η Ελλάδα υπεισήλθε ως διάδοχο κράτος στις σχετικές ρυθμίσεις των συμφωνιών αυτών, βάσει του άρθρου 14(1) της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947 που εκχωρεί την κυριαρχία των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα.

Η Τουρκία διατείνεται ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει διμερής συμφωνία οριοθετήσεως, ενώ επίσης αμφισβητεί την ισχύ του Πρωτοκόλλου της 28ης Δεκεμβρίου 1932.

Οι όποιες αμφισβητήσεις της Τουρκίας αναφορικά με το ως άνω περιγραφόμενο υφιστάμενο καθεστώς, είναι αβάσιμες και αντίκεινται στο διεθνές δίκαιο. Οι συμφωνίες οριοθετήσεως είναι απολύτως ισχυρές και δεσμεύουν την Τουρκία, ενώ η εφαρμογή της μέσης γραμμής ως θαλασσίου συνόρου στις περιοχές ως προς τις οποίες δεν υπάρχει συμφωνία για το θαλάσσιο σύνορο εφαρμόζεται η αρχή της ίσης απόστασης/μέσης γραμμής βάσει του εθιμικού δικαίου που ισχύει έναντι όλων.

FIR Αθηνών
Την 7η Δεκεμβρίου 1944 υπογράφηκε στο Σικάγο η Σύμβαση περί Διεθνούς Πολιτικής Αεροπορίας, που προέβλεπε την ίδρυση ενός Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO). Ο ICAO οριοθέτησε τα όρια των περιοχών ευθύνης για τον έλεγχο του εναερίου χώρου στις χώρες μέλη του (Flight Information Region-FIR). Το FIR Αθηνών οριοθετήθηκε στο πλαίσιο των περιοχικών συνδιασκέψεων αεροναυτιλίας Ευρώπης των ετών 1950, 1952, 1958, 1966 και 1973.

Στο πλαίσιο αυτό, το FIR Αθηνών συμφωνήθηκε να καλύπτει ολόκληρο τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο και επιπλέον διάσπαρτα τμήματα του διεθνούς εναερίου χώρου.

Η Τουρκία ήταν εξαρχής παρούσα και αποδέχθηκε τον καθορισμό του εναέριου χώρου για τον οποίο υπεύθυνη ορίστηκε η Ελλάδα.

Σύμφωνα με τους κανόνες του ICAO και τη διεθνή πρακτική η Ελλάδα απαιτεί, για λόγους ασφάλειας των πολιτικών πτήσεων, όπως όλα τα αεροσκάφη, πολιτικά και στρατιωτικά, υποβάλουν σχέδια πτήσεως πριν από την είσοδό τους στο FIR Αθηνών.
Παρά ταύτα τον Αύγουστο του 1974, η Τουρκία αυθαίρετα εξέδωσε τη ΝΟΤΑΜ 714 ("ειδοποίηση προς αεροναυτιλομένους") με την οποία προσπαθούσε να επεκτείνει τον χώρο της δικαιοδοσίας της μέχρι το μέσο του Αιγαίου εντός του FIR Αθηνών. Η Ελλάδα τότε κήρυξε το Αιγαίο επικίνδυνη περιοχή (NOTAM 1157). Ο ICAO, απηύθυνε έκκληση και στις δύο πλευρές χωρίς επιτυχία. Τέλος, η Άγκυρα, το 1980, και πάλι μονομερώς, ανακάλεσε τη ΝΟΤΑΜ 714 όταν διαπίστωσε ότι το μέτρο έβλαπτε τα συμφέροντά της και ιδίως τον τουρισμό της. Ωστόσο, η Τουρκία έκτοτε, με το επιχείρημα ότι η Σύμβαση του Σικάγο δεν αφορά στα κρατικά αεροσκάφη, σταθερά αρνείται να υποβάλει σχέδια πτήσεων για τις εισόδους των στρατιωτικών αεροσκαφών της εντός του FIR Αθηνών, διαπράττοντας, έτσι, πολυάριθμες παραβάσεις των κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας και δημιουργώντας κινδύνους για την ασφάλεια της πολιτικής αεροπορίας.

Στο πλαίσιο αυτό η ελληνική Πολεμική Αεροπορία εξαναγκάζεται να προβαίνει σε διαδικασίες αναγνώρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του ICAO, των αγνώστων στις αρμόδιες αρχές εναέριας κυκλοφορίας ιχνών αεροσκαφών που έχουν εισέλθει στο FIR Αθηνών χωρίς να έχουν υποβάλει σχέδιο πτήσεως, καθώς και σε αναχαιτίσεις όταν αυτά παραβιάζουν τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο.

Έρευνα και Διάσωση
Η έρευνα και διάσωση για αεροπορικά ατυχήματα διέπεται από το Παράρτημα 12 της Σύμβασης του Σικάγο του 1944 και τους Κανόνες και Συστάσεις του ICAO. Η ελληνική περιοχή ευθύνης για έρευνα και διάσωση σε περιπτώσεις αεροπορικών ατυχημάτων έχει καθορισθεί με περιοχική συμφωνία αεροναυτιλίας στο πλαίσιο Συνδιάσκεψης του ICAO το 1952 και συμπίπτει με το FIR Αθηνών.

Όσον αφορά την έρευνα και διάσωση σε περιπτώσεις ναυτικών ατυχημάτων, η Ελλάδα ασκεί τον συντονισμό των εν λόγω επιχειρήσεων εντός του FIR Αθηνών, από τότε που αυτό δημιουργήθηκε τη δεκαετία του ΄50. Η ανάληψη από την Ελλάδα αρμοδιοτήτων για ναυτική έρευνα και διάσωση εντός του FIR Αθηνών αντικατοπτρίζει τη γεωγραφική πραγματικότητα στην περιοχή, δεδομένων των διάσπαρτων ελληνικών νησιών στο Αιγαίο, που επιτρέπουν την πλέον άμεση, ταχεία και αποτελεσματική, από επιχειρησιακής άποψης, παροχή υπηρεσιών για την προστασία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα.

Την περιοχή ευθύνης της για ναυτική έρευνα και διάσωση η Ελλάδα δήλωσε το 1975 και στον Διακυβερνητικό Ναυτιλιακό Συμβουλευτικό Οργανισμό (IMCO), προγενέστερο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ). Επίσης, τόσο κατά την υπογραφή όσο και κατά την επικύρωση της Σύμβασης του Αμβούργου του 1979, που ρυθμίζει θέματα ναυτικής έρευνας και διάσωσης και υιοθετήθηκε στο πλαίσιο του ΙΜΟ, η Ελλάδα δήλωσε ότι η περιοχή ευθύνης της συμπίπτει με το FIR Αθηνών, δήλωση που συμπεριλήφθηκε και στον νόμο με τον οποίο ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη η εν λόγω Διεθνής Σύμβαση το 1989 (Ν. 1844/1989).

Σημειώνεται ότι η Σύμβαση του Αμβούργου προβλέπει ότι οι περιοχές ευθύνης των συμβαλλομένων μερών για την παροχή υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης, σε περιπτώσεις ναυτικών ατυχημάτων, καθορίζονται με συμφωνία των ενδιαφερομένων παράκτιων κρατών. Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα έχει υπογράψει Συμφωνίες για συνεργασία σε θέματα ναυτικής έρευνας και διάσωσης τόσο με την Ιταλία (2000), όσο και με την Μάλτα (2008), στις οποίες ρητά ορίζεται ότι η εν λόγω ελληνική περιοχή ευθύνης συμπίπτει με το FIR Αθηνών, ενώ εκκρεμεί η υπογραφή αντιστοίχων Συμφωνιών και με τα άλλα γειτονικά κράτη.

Ήδη, όμως, το 1988, η Τουρκία είχε εκδώσει τον Κανονισμό 1988/13559 (όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον Κανονισμό 2001/3275), με τον οποίο όρισε ως περιοχή ευθύνης της για παροχή υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης, χωρίς να διευκρινίζει εάν πρόκειται για ναυτικά ή και για αεροπορικά ατυχήματα, περιοχή που, πέραν των FIRs Κωνσταντινούπολης και Άγκυρας, περιλαμβάνει τμήμα του FIR Αθηνών μέχρι το μέσο περίπου του Αιγαίου, εγκλωβίζοντας μεγάλο τμήμα της ελληνικής επικράτειας εντός τουρκικής περιοχής έρευνας και διάσωσης.

Η τουρκική αυτή ενέργεια εγκλωβισμού ελληνικών νησιών, ελληνικών χωρικών υδάτων και ελληνικού εναερίου χώρου στην τουρκική περιοχή έρευνας και διάσωσης σαφώς παραβιάζει την κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.
Η δε συμπερίληψη τμήματος του FIR Αθηνών στην τουρκική περιοχή ευθύνης, πέραν του ότι στερείται επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας, παραβιάζει ελληνικές αρμοδιότητες εκχωρημένες από τον ICAO.

Επίσης, έρχεται σε αντίθεση με την γενική διεθνή πρακτική, αλλά και τις συστάσεις του ΙΜΟ και ICAO, που περιλαμβάνονται στο Διεθνές Εγχειρίδιο Αεροναυτικής και Ναυτικής Έρευνας και Διάσωσης (International Aeronautical and Maritime Search and Rescue Manual - IAMSAR Manual), που προκρίνουν την υιοθέτηση ταυτόσημων περιοχών για την παροχή υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης σε ναυτικά και αεροπορικά ατυχήματα. Ομοίως, το παράρτημα 12 της Σύμβασης του Σικάγο συνιστά να συμπίπτουν οι περιοχές έρευνας και διάσωσης με τα όρια των FIRs.

Καθίσταται σαφές από τα ανωτέρω ότι οι όποιες εν προκειμένω τουρκικές αιτιάσεις εξυπηρετούν συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες που δεν έχουν καμία σχέση με τις ανθρωπιστικής φύσεως επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης.

Σε κάθε περίπτωση, σημειώνεται ότι στην πράξη, η Ελλάδα, μέσω του αρμοδίου ελληνικού Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (Joint Rescue Coordination Center – JRCC) στον Πειραιά, συντονίζει αποτελεσματικά όλες τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, παρέχοντας εν προκειμένω υπηρεσίες σε όλα τα κινδυνεύοντα πλοία και αεροπλάνα εντός της ελληνικής περιοχής ευθύνης.

Τουρκικοί ισχυρισμοί περί αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου
Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που επικαλείται και απαιτεί την αποστρατικοποίηση των “νήσων του Ανατολικού Αιγαίου”.
Όσον αφορά τη στρατικοποίηση, το καθεστώς των ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου διέπεται από διεθνείς συνθήκες. Ειδικότερα:
• το καθεστώς των νήσων Λήμνου και Σαμοθράκης διέπεται από τη Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά του 1923, η οποία αντικαταστάθηκε με τη Σύμβαση του Montreux του 1936,
• το καθεστώς των νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923 και
• το καθεστώς των Δωδεκανήσων διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947.

Λήμνος και Σαμοθράκη
Η αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης- η οποία μαζί με την αποστρατικοποίηση των Δαρδανελλίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου, καθώς επίσης και των τουρκικών νησιών Ίμβρου (Gokceada), Τενέδου (Bozcaada) και Λαγουσών (Tavcan), αρχικώς προεβλέπετο από τη Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά του 1923- καταργήθηκε από τη Σύμβαση του Montreux του 1936- η οποία, όπως ρητώς μνημονεύεται στο προοίμιό της, αντικατέστησε στο σύνολό της την προαναφερόμενη Σύμβαση της Λωζάννης.

Το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη αναγνωρίσθηκε από την Τουρκία, σύμφωνα και με την επιστολή που απηύθυνε στον έλληνα Πρωθυπουργό στις 6 Μαΐου 1936 ο τότε Τούρκος Πρέσβης στην Αθήνα Roussen Esref, κατόπιν οδηγιών της Κυβέρνησής του. Η Τουρκική Κυβέρνηση επανέλαβε αυτή τη θέση, όταν ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Rustu Aras, απευθυνόμενος προς την Τουρκική Εθνοσυνέλευση με την ευκαιρία της κύρωσης της Συμβάσεως του Montreux, αναγνώρισε ανεπιφύλακτα το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας να εγκαταστήσει στρατεύματα στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, με τις εξής δηλώσεις του: "Οι διατάξεις που αφορούν τις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν στη γειτονική μας και φιλική χώρα Ελλάδα και είχαν αποστρατικοποιηθεί κατ' εφαρμογήν της Σύμβασης της Λωζάννης του 1923, επίσης καταργήθηκαν με τη νέα Σύμβαση του Montreux και αυτό μας ευχαριστεί ιδιαίτερα" (Εφημερίδα των πρακτικών της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, τεύχος 12, Ιούλιος 31/1936, σελ. 309). Παρόμοιες διαβεβαιώσεις εδόθησαν σχετικώς, κατά την ίδια περίοδο, εκ μέρους της Τουρκίας προς τις Κυβερνήσεις τρίτων ενδιαφερομένων χωρών.

Το καθεστώς των νησιών Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας
Όσον αφορά στα προαναφερόμενα νησιά, πουθενά στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης δεν προβλέπεται ότι αυτά θα τελούν υπό καθεστώς αποστρατικοποιήσεως.

Η Ελληνική Κυβέρνηση ανέλαβε μόνον την υποχρέωση, σύμφωνα με το Aρθρο 13 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης, να μην εγκαταστήσει εκεί ναυτικές βάσεις ή οχυρωματικά έργα. Ειδικότερα, το ανωτέρω άρθρο προβλέπει τα εξής:

"Προς εξασφάλισιν της ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνησις υποχρεούται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα:
• Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέργερσιν οχυρωματικού τινος έργου.
• Θα απαγορευθεί εις την Ελληνικήν στρατιωτικήν αεροπλοίαν να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας. Αντιστοίχως, η Οθωμανική Κυβέρνησις, θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοϊαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων.
• Αι ελληνικαί στρατιωτικαί δυνάμεις εν ταις ειρημέναις νήσοις θα περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμόν των δια την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, οίτινες δύνανται να εκγυμνάζωνται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογον προς την εφ΄ ολοκλήρου του ελληνικού εδάφους υπάρχουσαν τοιαύτην".
Ενώ η Ελλάδα έχει μέχρι σήμερα εφαρμόσει με συνέπεια τις παραπάνω διατάξεις, η Τουρκία, παρά το γεγονός ότι υποχρεούται σύμφωνα με το ίδιο άρθρο να μην επιτρέπει στα στρατιωτικά της α/φη να υπερίπτανται του εναερίου χώρου των εν λόγω ελληνικών νησιών, έχει επανειλημμένως παραβιάσει και συνεχίζει να παραβιάζει τις σχετικές νομικές της υποχρεώσεις.

Από την άλλη πλευρά, το ίδιο άρθρο επιτρέπει στην Ελλάδα να διατηρεί συνήθη αριθμό καλουμένων για τη στρατιωτική θητεία στρατιωτών, οι οποίοι δύνανται να εκπαιδεύονται επί τόπου, καθώς επίσης και δυνάμεων Χωροφυλακής και Αστυνομίας.

Το καθεστώς των Νήσων του Ν.Α. Αιγαίου (Δωδεκάνησα)
Τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα "κατά πλήρη κυριαρχία" από τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων, μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων, τον Απρίλιο του 1947. Περαιτέρω, οι διατάξεις της εν λόγω Συνθήκης προβλέπουν την αποστρατικοποίηση των νήσων αυτών: "Αι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνωσιν αποστρατιωτικοποιημέναι". Στα Δωδεκάνησα υφίστανται ορισμένες δυνάμεις εθνοφυλακής, οι οποίες έχουν δηλωθεί σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις της συμφωνίας CFE.

Όσον αφορά τους τουρκικούς ισχυρισμούς για αποστρατικοποίηση των Δωδεκανήσων, σημειώνεται ότι:
• Η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος σε αυτήν τη Συνθήκη του 1947, η οποία, επομένως, αποτελεί "res inter alios acta" γι' αυτήν, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη. Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, "μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες" εκτός των συμβαλλομένων.
• Η πρόβλεψη περί αποστρατικοποίησης των Δωδεκανήσων έγινε μετά από αποφασιστική παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης και απηχεί τις πολιτικές σκοπιμότητες της Μόσχας εκείνη τη χρονική περίοδο. Θα πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι τα καθεστώτα αποστρατικοποίησης έχασαν το λόγο ύπαρξής τους με τη δημιουργία των συνασπισμών του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ως ασύμβατα με τη συμμετοχή χωρών σε στρατιωτικούς συνασπισμούς. Στο πλαίσιο αυτό, το καθεστώς της αποστρατικοποίησης έπαψε να εφαρμόζεται για τα ιταλικά νησιά Panteleria, Lampedusa, Lampione και Linosa, καθώς και για τη Δ. Γερμανία από τη μια πλευρά, και τη Βουλγαρία, Ρουμανία, Αν. Γερμανία, Ουγγαρία και Φιλανδία από την άλλη πλευρά.

Πέραν των ανωτέρω, η Ελλάδα, όπως και κάθε άλλο κυρίαρχο κράτος στον κόσμο, δεν μπορεί να παραιτηθεί από το φυσικό και νόμιμο δικαίωμά της για άμυνα σε περίπτωση απειλής στρεφομένης κατά των νησιών της ή οποιουδήποτε άλλου μέρους της επικράτειάς της. Πόσο μάλλον, τη στιγμή που η Τουρκία, παραβιάζοντας κατάφωρα τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, την απειλεί με πόλεμο σε περίπτωση που ασκήσει ένα νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο.
Πέραν δε της απειλής πολέμου, η Τουρκία:
• Εισέβαλε στην Κύπρο το 1974, κατά παράβαση των διατάξεων της Συνθήκης Εγγυήσεως για την Κύπρο, στην οποία η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος, και, παρά τις πολυάριθμες αντίθετες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, συνεχίζει να διατηρεί μια σημαντική στρατιωτική δύναμη στα κατεχόμενα εδάφη.
• Παραβιάζει συστηματικώς τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο και υπερίπταται με στρατιωτικά αεροσκάφη, συχνά οπλισμένα, ελληνικών νησιών του Αιγαίου και μάλιστα κατοικημένων.
• Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, διατηρεί σημαντικές στρατιωτικές μονάδες με εναέρια μέσα και αποβατικά σκάφη σε περιοχές της ακτής της Μικράς Ασίας, που ευρίσκονται έναντι των ελληνικών νησιών, γεγονός που συνιστά σοβαρή απειλή κατά της Ελλάδας.

Η προαναφερόμενη κατάσταση πραγμάτων, συνδυαζόμενη με την απειλή πολέμου (casus belli) και τη γενικότερη αναθεωρητική τάση της Τουρκίας ως προς το εδαφικό και νομικό καθεστώς των ελληνικών νησιών που ορίζεται από διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο γενικότερα, υποχρεώνει και νομιμοποιεί την Ελλάδα να προβεί στην αναγκαία αμυντική προπαρασκευή που θα της επιτρέψει να ασκήσει, εάν παραστεί ανάγκη, το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και να προστατεύσει τα ελληνικά νησιά.

Γκρίζες ζώνες
Την καινοφανή θεωρία περί "γκρίζων ζωνών" ανέπτυξαν Τούρκοι αξιωματούχοι από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Η θεωρία αυτή "επανερμηνείας" των διεθνών Συνθηκών συνίσταται στην αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε μία σειρά νήσων, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο. Ειδικότερα, η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η ελληνική κυριαρχία υφίσταται μόνο σε εκείνα τα νησιά του Αιγαίου, τα οποία αναφέρονται ονομαστικά στα κείμενα των Συνθηκών με τις οποίες αυτά τα νησιά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.

Το διεθνές νομικό πλαίσιο, ωστόσο, με το οποίο ρυθμίστηκαν τα θέματα κυριαρχίας στην περιοχή μετά τους Παγκοσμίους Πολέμους (Συνθήκες Λωζάνης 1923 και Παρισίων 1947) είναι απολύτως σαφές και αδιαμφισβήτητο.

Ειδικότερα το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923 προβλέπει τα εξής: «Η ληφθείσα απόφασις της 13ης Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εις εκτέλεσιν των άρθρων 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 17/30 Μαϊου 1913 και 15 της Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Νοεμβρίου 1913, η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας επικυρούται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τις υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρο 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».

Σύμφωνα με το άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης “Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπαλαίας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου”. Περαιτέρω, το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10.12.1947) προβλέπει : «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λειψών, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας».

Δυνάμει των νομικών αυτών τίτλων, η Ελλάδα ασκεί νομίμως, αδιαλείπτως, εμπράκτως και με ειρηνικό τρόπο την κυριαρχία της επί όλων των νήσων, νησίδων και βραχονησίδων που εμπίπτουν, κατά τα προαναφερόμενα, στο έδαφός της χωρίς να έχει υπάρξει ουδεμία αμφισβήτηση από άλλο κράτος, πλην των αβάσιμων όψιμων αμφισβητήσεων της Τουρκίας.

Περίπτωση Ιμίων
Στις 26 Δεκεμβρίου 1995, όταν τουρκικό φορτηγό πλοίο προσάραξε σε μία εκ των νησίδων Ίμια, ο πλοίαρχος αρνήθηκε αρχικά την προσφερθείσα εκ μέρους των ελληνικών Αρχών βοήθεια, υποστηρίζοντας ότι ευρίσκεται εντός τουρκικών χωρικών υδάτων, για να δεχθεί στο τέλος να ρυμουλκηθεί από ελληνικό ρυμουλκό στην Τουρκία.

Στις 27 Ιανουαρίου 1996, δημοσιογράφοι της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet υπέστειλαν την ελληνική σημαία και ύψωσαν την τουρκική στη νησίδα Ιμια. Την επομένη το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό υπέστειλε την τουρκική και ύψωσε την ελληνική σημαία. Ακολούθως τουρκικά πολεμικά πλοία κατέπλευσαν στην περιοχή παρακολουθούμενα από ελληνικά. Σημειώθηκαν παραβιάσεις ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκικά πολεμικά πλοία, αλλά και ελληνικού εναερίου χώρου από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη. 
Αποκορύφωμα της τουρκικής πρόκλησης ήταν η αποβίβαση ανδρών του τουρκικού στρατού στη δεύτερη εκ των νησίδων, δηλαδή η στρατιωτική κατάληψη τμήματος της ελληνικής επικράτειας. Η κρίση αποκλιμακώθηκε με την απομάκρυνση των εκατέρωθεν δυνάμεων από την περιοχή και την επιστροφή στην προτέρα κατάσταση.

Το Τουρκικό ΥΠΕΞ με ρηματικές διακοινώσεις του επικαλείται τουρκική κυριαρχία επί των Ιμίων και -στο πλαίσιο έμπρακτης εφαρμογής της "θεωρίας των γκρίζων ζωνών"- έχει θέσει θέμα διμερούς διαπραγμάτευσης για νήσους, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο, το καθεστώς των οποίων είναι δήθεν αδιευκρίνιστο από νομικής απόψεως.

Ωστόσο, το νομικό καθεστώς των νήσων και νησίδων του Αιγαίου είναι ξεκάθαρο. Η ελληνική κυριαρχία επί των Ιμίων προκύπτει σαφώς από διεθνή συμβατικά κείμενα, δηλαδή τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, τις Ιταλο-τουρκικές Συμφωνίες του 1932 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947. 

Συγκεκριμένα:
• Βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης (άρθρο 15) τα Ίμια μαζί με όλο το Δωδεκανησιακό σύμπλεγμα περιήλθαν στην Ιταλία. Επιπλέον, από τα άρθρα 12 και 16 προκύπτει ότι η Τουρκία παραιτήθηκε κάθε κυριαρχικού δικαιώματος επί όλων των νησιών που βρίσκονται πέραν των 3 μιλίων από την ασιατική ακτή, πλήν της Ίμβρου, της Τενέδου και των Λαγουσών. Συνεπώς παραιτήθηκε κάθε κυριαρχικού της δικαιώματος και επί των Ιμίων που βρίσκονται σε απόσταση 3,7 μίλια από τις τουρκικές ακτές.
• Με την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία του Ιανουαρίου 1932 και του συμπληρωματικού αυτής Πρωτοκόλλου της 28.12.1932, βάσει των οποίων οριοθετήθηκαν τα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών μεταξύ Μικρασιατικής Ακτής και Δωδεκανησιακού συμπλέγματος. Τονίζεται ότι τα Ίμια περιήλθαν στην Ιταλία με τη Συνθήκη της Λωζάννης, κάτι που απλώς επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι στο σημείο 30 του συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου που υπεγράφη στις 28.12.1932 αναφέρονται ως ένα από τα σημεία ιταλικής κυριαρχίας από τα οποία θα υπολογίζεται η μέση γραμμή για το διαχωρισμό των χωρικών υδάτων μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας.
• Βάσει της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947 (άρθρο 14), η κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων, συμπεριλαμβανομένων των Ιμίων, περιήλθε από την Ιταλία στην Ελλάδα. Δηλαδή, η Ελλάδα διαδέχθηκε την Ιταλία, ασκούσα αυτή πλέον κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων.

Την προαναφερθείσα νομική επιχειρηματολογία συμπληρώνει η έμπρακτη, ειρηνική και συνεχής άσκηση κυριαρχίας επί των Ιμίων από την Ελλάδα, αδιαλείπτως από το 1947, χωρίς η Τουρκία να την αμφισβητήσει ποτέ μέχρι την κρίση 1995-96.