Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Νοε 2015

Μωραίνει… Αλλάχ ον βούλεται απολέσαι

Τι απίθανος τύπος που είναι αυτός ο πρόεδρος της Τουρκίας! Πόσο γέλιο μας χαρίζει απλόχερα! Πόση υποχρέωση πρέπει να του έχουμε εν μέσω της μιζέρια μας, αφού τα κάναμε ρόιδο στα οικονομικά και αυτός ο καλός άνθρωπος δεν φροντίζει μόνο για τα συμφέροντά μας, αφού δεν έχει αφήσει μαλ@&*@ που να μην έχει κάνει, φροντίζοντας παράλληλα και για την ψυχαγωγία μας.

Αυτός ο απίθανος τύπος που… ήθελε η μούρη του να κατοικεί σε νεοθωμανικά παλάτια και να διαγωνίζεται στο κιτς και τη γραφικότητα με γνωστούς Έλληνες «καλλιτέχνες» γνωστούς για τις λαμέ εμφανίσεις και άλλες εκκεντρικότητες, δεν μπορεί να χωνέψει το τσαλάκωμα της εικόνας του σε παγκόσμιο επίπεδο και απαντά στους Ρώσους, επαναλαμβάνω στους Ρώσους, στον διαχρονικό εφιάλτη της χώρας του δηλαδή και ζητάει με θράσος τη ρωσική συγνώμη, σε απάντηση της απολογίας που ζήτησε ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Όταν όμως ο Αλλάχ… έβρεχε ιστορικά βιβλία, αυτός δεν κρατούσε ομπρέλα αλλά είχε εμμονή με το Κοράνι και τριγύρναγε σε μαντράσας, τα ισλαμιστικά θρησκευτικά σχολεία… για να μορφωθεί. Ναι, αυτόν εξέλεξαν οι γείτονες οι Τούρκοι για να τους εκπροσωπεί. Πως λέμε για τα δικά μας χάλια ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν; Αν ισχύει για εμάς, πόσες φορές ισχύει και για τους γείτονες;

Δεν μπορείς παρά να κάτσεις σε μια γωνιά ενεός και να χαζεύεις αυτόν τον διεθνή γελωτοποιό, αυτό το φαιδρό και βαθύτατα διεφθαρμένο πρόσωπο που παριστάνει τον πεφωτισμένο απεσταλμένο του προφήτη επί της γης, στον περιούσιο λαό, τους Τούρκους, έναν λαό που τον έχει κατασκευάσει στο κεφάλι του να περιέχει τις άνω των 100 μειονότητες που ζουν στον «παράδεισο» που τους έχει φτιάξει.

Μόνο οι 72 μαυρομάτες παρθένες τον διαφοροποιούν από τον κανονικό. Που να βρεθούν τόσες στις μέρες μας… πολλαπλασιάστε το 72 με τον αρσενικό πληθυσμό της Τουρκίας και θα αντιληφθείς ευφυέστατε αναγνώστη μου ότι δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Ας όψεται η διεφθαρμένη Δύση που δεν κρατάει τις κόρες της στο σπίτι μέχρι ο στοργικός πατέρας να φέρει τον γαμπρό (κουτσός, στραβός, ζαβός, τί σημασία έχει όταν τον εγκρίνει ο γεννήτορας…), να την παραδώσει για να ξεκινήσει η καριέρα της κουνέλας.

Αυτός ο τύπος λοιπόν με το υπερτροφικό «εγώ», συνεπικουρούμενος από αυτή τη νυφίτσα με το μουστάκι, τον Αχμέτ, επιχείρησε να τινάξει στον αέρα ολόκληρη την περιοχή και να βάλει τα βουβάλια να σκοτωθούν μεταξύ τους για να μην αποδειχθεί η γύμνια της «μπουγιούκ» (μεγάλης) Τουρκίας, που στα χέρια του κατόρθωσε να την κοιτάνε όλοι με αισθήματα που κυμαίνονται από καχυποψία έως απέχθεια.

Που να πάρει πρέφα όμως ο πολυχρονεμένος… Που να ασχοληθεί όταν του λένε ότι θα καταλήξει σαν τον Μεντερές… Διότι δεν θα τον προστατεύσουν τα εκατομμύρια που βγήκαν στο εξωτερικό από το καμάρι του, τον Μπιλάλ-εφέντη που παριστάνει τον μεγαλοεπιχειρηματία έχοντας συγκεντρώσει τις μίζες από την κάστα των μεγαλοκατασκευαστών χρηματοδοτών του ισλαμιστικού κόμματός του για να εξασφαλίσουν τις καλύτερες μπίζνες. Διότι η οργή όλων θα στραφεί στο τέλος εναντίον του.

Και δεν καταλαβαίνει ο καψερός τι φωτιά ανάβει στους δύστυχους Τούρκους που τους παραμύθιασε με τον μεγαλοϊδεατισμό του. Δεν διαισθάνεται ότι αν πλακωθούν τα βουβάλια κάτι γιαλαντζί κατά δήλωση συνάδελφοί τους, θα συντριβούν. Μωραίνει Αλλάχ ον βούλεται απολέσαι λοιπόν… Κι αν νομίζει ότι και οι σύμμαχοί του θα ανέχονται τα καπρίτσια του στο διηνεκές και θα σπεύσουν να τον προστατεύσουν, πλανάται πλάνην οικτράν…

DAVE
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ρωσία είναι έτοιμη να συντονίσει πρακτικά μέτρα για μπλοκάρισμα των τουρκο-συριακών συνόρων, σε συνεργασία με τη Δαμασκό, δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ την Παρασκευή μετά από συνομιλίες με τον υπουργό Εξωτερικών της Συρίας Βαλίντ Μουαλίμ.

Σύμφωνα με το Πρακτορείο ΤΑΣΣ, ο κ. Λαβρόφ υπενθύμισε ότι ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ ζήτησε νωρίτερα τη λήψη μέτρων ώστε να κλείσουν τα σύνορα Τουρκίας-Συρίας.

«Υποστηρίζουμε ενεργά κάτι τέτοιο. Είμαστε ανοιχτοί για τον συντονισμό των πρακτικών βημάτων, βεβαίως, σε συνεννόηση με τη συριακή κυβέρνηση», είπε ο κ. Λαβρόφ. «Είμαστε πεπεισμένοι ότι με το κλείσιμο των συνόρων σε πολλά σημεία θα εξαλείψουμε από πολλές απόψεις την τρομοκρατία στο συριακό έδαφος.»

«Ελπίζουμε ότι η πρωτοβουλία του Προέδρου Ολάντ θα υλοποιηθεί στο πλαίσιο του κοινού μας έργου, συμπεριλαμβανομένης της Ομάδας Υποστήριξης για τη Συρία», είπε ο Ρώσος Υπουργός.

Παράλληλα σημείωσε ότι η Ρωσία προβληματίζεται για τα πραγματικά σχέδια της Άγκυρας, συμπεριλαμβανομένων και των αντιτρομοκρατικών προσπαθειών και τόνισε ότι το Ισλαμικό Κράτος μπορεί να εξοντωθεί μόνον εφόσον δεν εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά αλλά και με ένα κοινό μέτωπο ενάντια στην τρομοκρατία, από τις γειτονικές χώρες της Συρίας.

«Πιστεύουμε ότι είναι πολύ κυνικό, ορισμένες χώρες να μιλούν για τη δέσμευσή τους στα αντίστοιχα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και να δηλώνουν μέλη του αντι-τρομοκρατικού συνασπισμού, αλλά στην πραγματικότητα να παίζουν ένα παιχνίδι όπου οι τρομοκράτες έχουν το ρόλο των μυστικών τους συμμάχων» τόνισε κ. Λαβρόφ.

«Έχουμε όλο και περισσότερα ερωτήματα σχετικά με τα πραγματικά σχέδια της Άγκυρας και τον βαθμό ετοιμότητας της να εξαλείψει την τρομοκρατία, ιδίως στη Συρία, καθώς και για τη δέσμευσή της για την εξομάλυνση της κατάστασης στη Συρία», πρόσθεσε.

Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας επέστησε την προσοχή στη δήλωση του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος τόνισε ότι η τρομοκρατική απειλή θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μέσα από τις προσπάθειες ολόκληρης της παγκόσμιας κοινότητας, με τον δέοντα σεβασμό προς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και τον κεντρικό ρόλο του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

ΠΗΓΗ: TASS, ΚΥΠΕ – ΜΟΣΧΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι σχέσεις με το Ισλαμικό Κράτος στο φως...

Η μεγαλύτερη και σοβαρότερη για την Τουρκία συνέπεια από την κατάρριψη του ρωσικού SU-24, είναι ότι αυτά που αγούγονταν και γράφονταν ως πληροφορίες και φήμες ακούγονται πλέον δημόσια και δυνατά. Ο ίδιος ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατηγορεί την τουρκική πολιτική ηγεσία για άμεση συνεργασία με τους τζιχαντιστές!
Ακόμη και από τη Δύση ανάλογες απόψεις και προβληματισμοί έχουν αρχίσει να ακούγονται.
Η Τουρκία εμφανίζεται πλέον ως μια χώρα που παίζει τουλάχιστον ύποπτο ρόλο σ΄ ότι έχει να κάνει με το Ισλαμικό Κράτος.

Όπως εύστοχα γράφει η εφημερίδα Φιλελεύθερος στην Κύπρο η Τουρκία φαίνεται ότι είναι η “πίσω αυλή των τρομοκρατών”!

Το άρθρο του Αρίστου Μιχαηλίδη είναι διαφωτιστικό:

Από δημοσιεύματα σε ρωσικά ΜΜΕ είχαμε μάθει την περασμένη Παρασκευή ότι τις προηγούμενες πέντε μέρες η Ρωσία είχε καταστρέψει 1.000 δεξαμενόπλοια αργού πετρελαίου του ισλαμικού τρομοκράτους. Ρωσικά αεροπλάνα έπληξαν στόχους σε ελεγχόμενα από τους τζιχαντιστές διυλιστήρια πετρελαίου απ΄ όπου γίνεται το λαθρεμπόριο στη μαύρη αγορά.

«Καταγράφουμε εδώ και καιρό την κίνηση μεγάλης ποσότητας πετρελαίου και πετρελαϊκών προϊόντων προς την Τουρκία από περιοχές που ελέγχει το ISIS. Αυτό εξηγεί τη σημαντική χρηματοδότηση που λαμβάνουν οι τρομοκράτες», είχε πει προχτές ο Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου.

Χτες ο Σεργκέι Λαβρόφ, ήταν ακόμα πιο κατηγορηματικός: «Η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού σημειώθηκε λίγο μετά από επιδρομές της ρωσικής αεροπορίας εναντίον κομβόι μεταφοράς πετρελαίου των τρομοκρατών και εγκαταστάσεων».

Αλλά και ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ: «Οι τουρκικές ενέργειες συνιστούν ντε φάκτο προστασία του Ισλαμικού Κράτους. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένων των πληροφοριών που διαθέτουμε για άμεσο οικονομικό συμφέρον ορισμένων Τούρκων αξιωματούχων που σχετίζονται με την προμήθεια πετρελαιοειδών από εργοστάσια που ελέγχονται από το ISIS».

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η Τουρκία αποτελεί την κύρια πηγή χρηματοδότησης των τρομοκρατών του χαλιφάτου και η κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου δεν μπορεί να είναι πιστευτό ότι έγινε επειδή, έστω κι αν είναι αλήθεια, παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο για 17 δευτερόλεπτα, όπως λένε οι ίδιοι οι Τούρκοι επισήμως. Για 17 δευτερόλεπτα δεν ρισκάρει καμιά χώρα να συγκρουστεί με τη Ρωσία, εκτός κι αν κυβερνάται από ανισόρροπους ψυχοπαθείς.
Όμως, το περίεργο είναι που δέχονται αυτή την εξήγηση οι δυτικοί, οι Αμερικάνοι, το ΝΑΤΟ και οι Ευρωπαίοι, που ενώ βιώνουν την τρομοκρατία μέσα στις πόλεις τους πλέον, εξακολουθούν να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τον ρόλο της Άγκυρας.

Αυτή τη στιγμή στην Τουρκία, οι συζητήσεις και οι ανησυχίες περιστρέφονται γύρω από το αν η Ρωσία θα τους κόψει την παροχή φυσικού αερίου. Η Τουρκία προμηθεύεται το 54,7% του φυσικού της αερίου από τη Ρωσία κι αν αποφασίσει να το διακόψει θα βρεθεί ενώπιον μιας τεράστιας κρίσης, καθώς δεν έχει εναλλακτική επιλογή.
Μπορεί μια χώρα να ρισκάρει κάτι τέτοιο για 17 δευτερόλεπτα παραβίασης του εναέριου χώρου της;
Μόνο αν στοχεύει σε πολύ μεγαλύτερα συμφέροντα από το λαθρεμπόριο των τζιχαντιστών, αλλά και από την αναδιαμόρφωση του χάρτη στις περιοχές που την ενδιαφέρουν.
Αλλά, η σχέση της με το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι μόνο η χρηματοδότηση. Είναι γνωστό ότι οι τρομοκράτες, που κτυπούν στις ευρωπαϊκές πόλεις φτάνουν στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Τα γράφουν και οι τουρκικές εφημερίδες. Πρόσφατο παράδειγμα, ο 25χρονος τρομοκράτης Ahmed Almuhammed, που πήρε διαβατήριο και βοήθεια στην Τουρκία, πέρασε στην Ελλάδα και προωθήθηκε στη Γαλλία για τις τρομοκρατικές ενέργειες.
Όπως είναι γνωστό και το ότι το καλοκαίρι οι μόνοι, που πρόβαλλαν αντίσταση στους τζιχαντιστές ήταν οι Κούρδοι στο Κομπανί, οι οποίοι όμως ταυτόχρονα δέχονταν ανελέητους βομβαρδισμούς από την Τουρκία.
Όλες οι ενέργειες της Τουρκίας, κάτω από οποιανδήποτε δικαιολογία, είναι υπέρ του ISIS.

Η Ρωσία μπορεί να κτυπά τους αντικαθεστωτικούς που πολεμούν τον Άσαντ, αλλά κτυπά και το Ισλαμικό Κράτος.
Αυτό δεν είναι ο κύριος στόχος Αμερικής και Ευρώπης;
Η κατάρριψη όμως του ρωσικού αεροπλάνου ήταν σαφώς προσχεδιασμένη πράξη υπέρ των τρομοκρατών.
Η Αμερική και η Ευρώπη έχουν τεράστια ευθύνη όταν συνεχίζουν να προσφέρουν γη και ύδωρ στην Άγκυρα, με την αστεία δικαιολογία ότι θέλουν να φύγει ο Άσαντ.
Το τίμημα των παιγνίων τους είναι πολύ πιο μεγάλο και το πληρώνουν οι λαοί τους.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ισλαμιστικό παραλήρημα υπέρ της Τουρκίας σε όλους τους αναθεωρητικούς κύκλους προκάλεσε η στρατιωτική ενέργεια, ενώ στην κοινή γνώμη των απανταχού μουσουλμάνων, ενισχύεται κάθετα – σε επικίνδυνα μετρήσιμο βαθμό – η αποδοχή του Ερντογάν ως του προσώπου φύλακα-προστάτη-τιμωρού.

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος – Αμυντικός αναλυτής


Η ρήξη με το Ισραήλ προκάλεσε ρίγη συγκίνησης, η οποία πλέον τείνει να λάβει διαστάσεις φρενίτιδας, καθώς η Τουρκία κατέκτησε ένα τριπλό ρεκόρ: Είναι η πρώτη ΝΑΤΟϊκή δύναμη η αεράμυνα της οποίας καταρρίπτει ρωσικό αεροσκάφος, είναι η πρώτη συμβολικά ισλαμική δύναμη που καταρρίπτει ρωσικό/χριστιανικό μαχητικό και τέλος είναι η πρώτη στρατιωτική πρόκληση κατά της Ρωσίας η οποία μένει ατιμώρητη, καθώς η όποια απάντηση της Μόσχας δεν περιλαμβάνει στρατιωτική δράση κατά των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Ο Ερντογάν αισθάνεται ότι το άστρο του μεσουρανεί στον γεωπολιτικό χώρο όπως αυτός έχει επισημανθεί από τον Νταβούτογλου, στο πλαίσιο της αναθεωρητικής νέο-οθωμανικής πολιτικής. Το γεγονός που συνεχίζει ωστόσο να προκαλεί έκπληξη είναι ότι παρά τους βρυχηθμούς της ρωσικής αρκούδας, η στρατιωτική μηχανή της Τουρκίας δεν αναμένεται ότι θα υποστεί κανενός είδους άμεσο αντίποινο, μια εξέλιξη η οποία θα ενισχύσει την στρεβλωμένη τουρκική γεωστρατηγική οπτική και την αίσθηση του περιφερειακής υπερδύναμης τόσο στην Συρία, όσο και αλλού. Εμείς θα επισημάνουμε ότι η κατάρριψη ήδη αποτελεί case study για τα επιτελεία στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ, ενώ στο Τελ Αβίβ θα πρέπει να συζητείται πλέον σενάριο όπου στη θέση του ρωσικού βρίσκεται ένα ισραηλινό αεροσκάφος ή uav…

Το παραϊσλαμιστικό καθεστώς Ερντογάν-Νταβούτογλου προχώρησε σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και τα διαθέσιμα στοιχεία σε μια προσχεδιασμένη ενέργεια, η οποία φέρει την σφραγίδα προγενέστερης απόφασης του Τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ). Η κατάρριψη εκτελέστηκε υπό συνθήκες απόλυτης πολιτικο-διπλωματικής επίγνωσης και ψυχραιμίας, με σκοπό να προκαλέσει εσκεμμένη κλιμάκωση της συριακής κρίσης.

Το τουρκικό ΣΕΑ μετά από την ανάλυση των γεωστρατηγικών δεδομένων του τελευταίου διμήνου, τα οποία έδειχναν την επικείμενη υποχώρηση του Daesh (Ισλαμικό Κράτος) από την ζωτικής σημασίας βορειοδυτική εδαφική ζώνη, έλαβε αφού ζύγισε όλες τις πιθανές παραμέτρους, μια ιδιαίτερα τολμηρή – πλην όμως επιτυχή, καθώς δεν επέσυρε ρωσική στρατιωτική αντίδραση – απόφαση, η οποία συγκροτεί πολυεπίπεδο μήνυμα με πολλούς αποδέκτες στο εξωτερικό και στο εσωτερικό.

Στόχος της παρούσας ανάλυσης δεν είναι να επικροτήσει ή να καταδικάσει την τουρκική ενέργεια, αλλά να επιχειρήσει μια αποκωδικοποίηση της τουρκικής αναθεωρητικής δυναμικής. Παράλληλα καταδεικνύουμε την αξία της γεωγραφίας στην συριακή κρίση, η οποία δύναται από μόνη της να μας βοηθήσει στην ασφαλέστερη εξαγωγή συμπερασμάτων.

Η μεθοδευμένη πρόκληση κατά της Ρωσίας εντάσσεται σε μια αλληλουχία αρνητικών προς τα τουρκικά ζωτικά συμφέροντα γεγονότων, τα οποία τείνουν να δημιουργήσουν μη αναστρέψιμα αποτελέσματα στην βόρεια και την βορειοδυτική Συρία, ένα γεωγραφικό σύμπλοκο περιοχών εντός του οποίου υφίστανται κουρδικές, συριακές, τζιχαντιστικές, καθώς και άλλων οργανώσεων (Al Nusra, Τουρκομάνοι) πολιτικοστρατιωτικές δομές.

Η ρωσική εμπλοκή σε συνδυασμό με τις δράσεις που έχουν ανακοινώσει κατά του Daesh οι ΗΠΑ και σχετικά πρόσφατα η Γαλλία και άλλες δυτικές χώρες, δημιούργησαν ένα «ασφυκτικό» περιβάλλον, από το οποίο αποκλείσθηκε κατηγορηματικά, η όποια τουρκική στρατιωτική επέμβαση. Οι Ρώσοι υποστηρίζουν την συριακή κυβέρνηση, ενώ οι ΗΠΑ και οι άλλοι δυτικοί σύμμαχοι ενισχύουν τους Κούρδους, τους Γιεζιντί εφοδιάζοντάς τους με όπλα και πυρομαχικά, ενώ αμφότερες (Ρωσία, ΗΠΑ) προσβάλλουν επιλεγμένους στόχους εντός μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής ζώνης στην ΒΔ Συρία (βλ. χάρτης 1).

Η περιοχή μεταξύ της Jarabulus (δυτικά του Ευφράτη και της κουρδικής συμπαγούς εδαφικής ζώνης) έως τον ΒΔ απομονωμένο επίσης κουρδικό θύλακα πέριξ του Afrin, αποτελεί τον κύριο στόχο των επιθετικών ενεργειών των Κούρδων (YPG) όσο και της συριακής κυβέρνησης από την μια και συναντά την λυσσώδη άμυνα των μαχητών του Daesh της Al Nusra, των Τουρκομάνων από την άλλη. Η Τουρκία θεωρεί ορθώς ότι στην περίπτωση που η περιοχή πλάτους 100 km, την οποία ελέγχει ακόμη το Daesh και η Al Nusra, περάσει υπό τον έλεγχο των Κούρδων ή και των δυνάμεων που παραμένουν πιστοί στον Ασσαντ, τότε θα αποκοπεί κάθε κύρια οδός επικοινωνίας με τους τζιχαντιστές και το χειρότερο θα έχει αποτυπωθεί επί χάρτου μια νέα ευρύτατη γεωγραφική ζώνη υπό την πλήρη κυριαρχία των Κούρδων του YPG.

Η Άγκυρα σχεδίαζε από το 2014 στρατιωτική επέμβαση, η οποία παρά τη συγκέντρωση δυνάμεων και τις πομπώδεις προειδοποιητικές ανακοινώσεις ουδέποτε πραγματοποιήθηκε. Η αποκρυστάλλωση της στάσης των ΗΠΑ, η οποία έγινε με οδυνηρό τρόπο αντιληπτή από την Τουρκία, κατά τη διάρκεια της μεγάλης και νικηφόρας για τους Κούρδους μάχη στο Kombani (13/09/2014-15/03/2015), έδειξε ότι η νέα γεωστρατηγική παράμετρος που απορρέει από τη συνένωση των κουρδικών εδαφών και θυλάκων στην βόρεια Συρία, αποτελεί ευθεία και μείζονα απειλή για τα εθνικά της συμφέροντα.

Δεν θα πρέπει συνεπώς να προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά η στήριξη την οποία συνεχίζει να παρέχει το παραϊσλαμιστικό καθεστώς των Ερντογάν-Νταβούτογλου στο Daesh, το οποίο μεταξύ άλλων λειτουργεί και ως ο χερσαίος στρατιωτικός βραχίονας των τουρκικών συμφερόντων κατά των Κούρδων της Συρίας και των εδαφικών προσαρτήσεών τους.

Συνεπώς οι ΗΠΑ στήριζαν και στηρίζουν ακόμη πιο έντονα τις κουρδικές γεωστρατηγικές βλέψεις σε ολόκληρη την βόρεια Συρία, στο πλαίσιο της εφαρμογής της δικής τους βραχυ-ιστορικής γεωστρατηγικής που αποσκοπεί στην τελική κατάτμηση του συριακού χώρου σε τρεις τουλάχιστον διαφορετικές εθνικο-θρησκευτικές επικράτειες. Η ανωτέρω εικόνα κατέστη ακόμη πιο δυσμενής όταν με αμερικανική συνεννόηση, επετράπη η ρωσική εμπλοκή.

Σε αυτό το σημείο φαίνεται πως το τουρκικό ΣΕΑ έκρινε πως τα χρονικά περιθώρια είχαν στενέψει σημαντικά και δεδομένου της έλευσης του Φθινοπώρου (συν την επί μηνιαίας βάσης αύξηση της κουρδικής ισχύος σε όπλα, εμπειρία, εκπαίδευση και την από αέρος βοήθεια των αμερικανικών κ.α. δυτικών μαχητικών), ένα μαζικό καίριο πλήγμα κατά της πλάτους 100 km «εξέχουσας» του Daesh, θα έπρεπε να αναμένεται με ολέθρια αποτελέσματα για τους «φυσικούς» συμμάχους των παραϊσλαμιστών της Άγκυρας.

Η επιτυχία του AKP στις εκλογές επιτάχυνε τις εξελίξεις και λειτούργησε ως καταλύτης. Η πρόκληση σοβαρής κρίσης ήταν μονόδρομος και απέμενε η μεθόδευση συν την κατάλληλη συγκυρία. Είχαν προηγηθεί εμπρηστικές δηλώσεις Ερντογάν μετά από την κατάρριψη του ρωσικού πολιτικού αεροσκάφους στο Σινά και η ομολογουμένως «βολική» επίθεση των τζιχαντιστών στο Παρίσι.

Γιατί όμως επελέγη ο συγκεκριμένος τρόπος (κατάρριψη) και ειδικά ένας ρωσικός στρατιωτικός στόχος; Χρησιμοποιώντας «το ξυράφι του Γουλιέλμου Όκαμ» είναι προφανές ότι τα μόνα μαχητικά που μπορούσαν να στοχοποιηθούν και να προσβληθούν ήταν εκείνα που δεν ανήκουν σε ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις (ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία κ.α.), επίσης δεν ανήκουν σε αραβικές χώρες που εμπλέκονται στον αγώνα κατά του Daesh (πλην Συρίας). Απέμειναν μόνο τα ρωσικά, καθώς τα ισραηλινά δεν έχουν – ακόμη – λόγο να εμφανιστούν.

Η Τουρκία αναζητούσε απεγνωσμένα ευκαιρία να δείξει τα δόντια της και να κάνει ισχυρή την παρουσία της στην Συρία, καθώς απαιτεί τη δημιουργία ζώνης ελέγχου/απαγόρευσης πτήσεων και επίσης μιας ζώνης ασφαλείας στο έδαφος. Απομένει ένα βασικό ερώτημα να απαντηθεί γιατί επελέγη η πρόκληση κατά της Ρωσίας, όταν είναι τοις πάσι γνωστό ότι οι σχέσεις Μόσχας-Αγκυρας είναι σκανδαλωδώς στενές κυρίως επί της γεωπολιτικής σκακιέρας με επίκεντρο την ενέργεια (διέλευση αγωγών, κατασκευή του πρώτου τουρκικού πυρηνικού εργοστασίου κ.α.) αλλά και τις ανθηρότατες διμερείς σχέσεις (τουρισμός, εμπόριο κλπ).

Την απάντηση δίνει η «γεωπολιτική ψυχολογία» που έχει αποκτήσει με την ανοχή όλων των δρώντων τα τελευταία 15 έτη η τουρκική ηγεσία. Όταν οι νέο-οθωμανοί παραϊσλαμιστές αναζητούν τρόπους να ανακαταλάβουν την Παλαιστίνη και να απελευθερώσουν την Ιερουσαλήμ βάζοντας απέναντί τους τον μοναδικό γεωστρατηγικό πρώην στενά συμμαχικό τους παράγοντα και όταν καταγγέλλουν συλλήβδην την Δύση στην ΕΕ της οποίας θέλουν να ενταχθούν (σ.σ. και από την οποία λαμβάνουν συνεχώς πολύμορφη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια και πολιτική υποστήριξη), ότι δρα μονομερώς κατά της ορθής πίστης και συμπεριφέρεται αντιμουσουλμανικά, αποκαλύπτεται ότι απαιτείται να ασχοληθεί επειγόντως ένας «γεωστρατηγικός ψυχολόγος» με το θέμα τους.

Η Μόσχα η οποία έχει νουθετήσει την Άγκυρα πως η Δύση επιθυμεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην Τουρκία μέσω του Κούρδων και πως συμμερίζεται τους φόβους και τις καχυποψίες του Ερντογάν, διέπραξε ένα σοβαρό σφάλμα στην μεταξύ τους σχέση, θεωρώντας πως οι παραϊσλαμιστές αντιλαμβάνονταν την στάση του προέδρου Πούτιν ως εκπορευόμενη από υψηλότερο γεωπολιτικό βάθρο. Ο ίδιος ο Πούτιν αναγνώρισε την εσφαλμένη εκτίμηση της τουρκικής συνεργασίας δηλώνοντας πως η κατάρριψη συνιστά: «Αδικαιολόγητη πισώπλατη μαχαιριά από αυτούς που θεωρούσαμε φίλους και εταίρους στον αντιτρομοκρατικό αγώνα».

Αντιθέτως οι Τούρκοι μάλλον υποτιμούν τις ρωσικές ικανότητες ενώ εκνευρίστηκαν όταν οι Ρώσοι ξεπέρασαν τα όρια της δράσης στην βόρεια Συρία, αποφασίζοντας να αντιδράσουν στρατιωτικά, γνωρίζοντας ότι η Μόσχα αν απαντούσε θα βρισκόταν αμέσως σε πιο δυσχερή θέση από την Άγκυρα. Η Ρωσία λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας και της συνεπακόλουθης αναγκαιότητας χρήσης της χερσονήσου της Ανατολίας, όπως και της Ανατολικής Θράκης, των Δαρδανελίων και των Στενών του Βοσπόρου, για την επικοινωνία (θαλάσσια, χερσαία, εναέρια) και ιδίως για την μεταφορά των ενεργειακών αγαθών, αναγκάζεται να «πληρώνει» διόδια στην δύναμη που ελέγχει τα προαναφερόμενα περάσματα.

Ο Πούτιν προσπαθεί να κατασκευάσει μια υπερδύναμη, όμως υπολείπεται σημαντικά των ΗΠΑ και έχει προκρίνει να συνάψει μια σχέση (σ.σ. εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε) με την Τουρκία, η οποία να υπακούει σε κανόνες ρεαλισμού και αναγκαίας συνύπαρξης. Αυτή είναι η ρωσική αχίλλειος πτέρνα, την οποία γνωρίζουν οι παραϊσλαμιστές (εξαρτώμενοι και εκείνοι…) και επέλεξαν να δοκιμάσουν την αντοχή μιας ειδικής σχέσης, η οποία θα αποτελέσει αιτία για την έναρξη ενός νέου αναγκαστικού αυτή την φορά διαλόγου με αντικείμενο, τον ρεαλιστικό επανακαθορισμό της.

Ήδη μπορεί μεν η Άγκυρα να πληρώνει κάποια penalties (εμπορικά, τουριστικά), αλλά η Μόσχα δεν ανακάλεσε τον πρέσβη της, ούτε και επέλεξε να προχωρήσει σε άλλη εμφανή ρήξη (π.χ. αναγνωρίζοντας και ενισχύοντας επίσημα οργανώσεις που η Άγκυρα θεωρεί τρομοκρατικές π.χ. ΡΚΚ), ενώ ουδέποτε σκέφθηκε σοβαρά την λήψη στρατιωτικών μέτρων. Η γεωγραφία θα κρατά πάντα τα κλειδιά της ρεαλιστικής επικοινωνίας μεταξύ των δύο ιστορικών αντιπάλων, την οποία και θα επιβάλλει, ακόμη και αν υπάρχει σοβαρή τριβή σε περιφερειακά ζητήματα.

Το μήνυμα της κατάρριψης έχει αποδέκτη επίσης την Αθήνα. Είναι σαφές ότι παρά την… έμμεση παρότρυνση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ – ο οποίος αναφέρθηκε με συμπάθεια στις συνεχείς παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου από τουρκικά μαχητικά – να δράσουμε όπως οι Τούρκοι, η Αθήνα – και όσοι γνωρίζουν – πρέπει να αισθάνθηκε μια ανατριχίλα, σκεπτόμενη πως τον χορό των καταρρίψεων όπως και τα σκήπτρα στον ακήρυκτο πόλεμο στο Αιγαίο, άνοιξε κα τα κρατά αδιαφιλονίκητα η ΠΑ με τις καταρρίψεις των F-102 της THK το 1974 όσο και με το «ατυχές» συμβάν του Οκτωβρίου του 1996 κατά το οποίο απωλέσθη F-16 της THK.

Σημειώνεται. ότι η τουρκική πλευρά έχει κατηγορήσει επανειλημμένως την ελληνική, ότι μαχητικά μας παραβιάζουν τον εναέριο χώρο, αλλά – και εδώ είναι η λεπτομέρεια – δεν έχουν εξ όσων γνωρίζουμε ενεργοποιηθεί και ρητώς διαβιβασθεί ότι ισχύουν κανόνες εμπλοκής, κάτι που η τουρκική έπραξε από τις αρχές Οκτωβρίου και διεμήνυσε προειδοποιώντας όποιο άγνωστο ίχνος προερχόμενο από το συριακό FIR παραβιάσει τον τουρκικό εναέριο χώρο.

Δέκα έτη μετά από το επεισόδιο του Mavi Marmara η Άγκυρα αισθάνεται αυξημένη γεωπολιτική αυτοπεποίθηση και γεωστρατηγικά τόσο ισχυροποιημένη ώστε να αναλαμβάνει υπολογισμένα υψηλά ρίσκα. Η κατάρριψη του Su-24Μ έρχεται να προστεθεί στην κατάρριψη του τουρκικού F-4, δύο συμβάντα που ενισχύουν τη δυναμική και άλλων αντίστοιχων μελλοντικών στρατιωτικών ενεργειών. Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημάνουμε ότι και τα δύο απολεσθέντα μαχητικά ανήκαν στη δεύτερη γενιά αεροσκαφών, δηλαδή στα αναβαθμισμένα απομεινάρια της δεκαετίας του 70 της εποχής του Ψυχρού Πολέμου (σ.σ. Cold και όχι… Frozen War).

Η Τουρκία απέδειξε για μια ακόμη φορά με τον πλέον επιτυχή όσο και άμεσο τρόπο ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της χρησιμοποιούνται ως εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής και ότι γνωρίζει άριστα να πραγματοποιεί προβολή ισχύος όποτε κρίνεται αναγκαίο για την προάσπιση των ζωτικών της συμφερόντων.

Οφείλουμε να θυμίσουμε σε όσους τείνουν να ξεχνούν ότι η Τουρκία διαθέτει βαλλιστικούς πυραύλους εμβέλειας 900 km και ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη πρόγραμμα για την κατασκευή MRBM της τάξης των 2.500 Km. Όπως επίσης οι ανησυχίες ειδικών και ερευνητών για το πόσο κοντά βρίσκεται η Άγκυρα και αν ενδεχομένως κατέχει πυρηνικά όπλα από τρίτη ισλαμική χώρα.

Ας σκεφθούμε άπαντες – τόσο οι ευρισκόμενοι στην Ανατολική Μεσόγειο, όσο και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού – ότι η παραϊσλαμιστική Τουρκία θεωρεί τον εαυτό της ως εργαλείο του Θεού για την προώθηση του Ισλάμ στον κόσμο. Μήπως τότε είναι πιο εύκολο να κατανοήσουμε ότι τα όρια των ενδεχόμενων όπως και των δυνητικών στρατιωτικών δράσεων του αναθεωρητικού κράτους που δημιούργησαν, ενδυναμώνουν και ελέγχουν οι Ερντογάν-Νταβούτογλου, όχι απλά είναι ασαφή αλλά μάλλον δεν υφίστανται;…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ευρώπη κινδυνεύει να καταρρεύσει όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εξαιτίας της προσφυγικής κρίσης, υποστήριξε ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας, Μαρκ Ρούτε, όπως έγραψε η βρετανική εφημερίδα Financial Times και ενώ η χώρα του ετοιμάζεται να αναλάβει την εκ περιτροπής προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιανουάριο.

«Το πρώτο βήμα είναι να διασφαλίσουμε ότι ελέγχουμε τα σύνορα», επισήμανε ο Ολλανδός πρωθυπουργός. Και προσέθεσε: «η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μάς το έχει δείξει και το γνωρίζουμε όλοι μας, οι μεγάλες αυτοκρατορίες καταρρέουν εάν τα σύνορα δεν προστατεύονται επαρκώς».

Ο Μαρκ Ρούτε έκανε τις δηλώσεις αυτές σε μια μικρή ομάδα δημοσιογράφων που είχε καλέσει από τις Βρυξέλλες ενόψει της ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ από την Ολλανδία το πρώτο εξάμηνο του 2016.

«Πρέπει να σταματήσουμε αυτές τις ροές προσφύγων που έρχονται στην Ευρώπη, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με τα σημερινά δεδομένα», υπογράμμισε ο επικεφαλής της ολλανδικής κυβέρνησης, όπως έγραψε επιπλέον η διαδικτυακή εφημερίδα EUObserver.

M. Schulz: Ευθύνες στον Schauble για τη διάσπαση της Ευρώπης στο προσφυγικό

Μερίδιο ευθύνης για την διάσπαση της Ευρώπης στο θέμα της προσφυγικής κρίσης καταλογίζει στον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας Wolfgang Schauble ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Martin Schulz, καθώς εκτιμά ότι η στάση σήμερα ορισμένων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετίζεται με την συμπεριφορά της Γερμανίας στην διάρκεια της οικονομικής κρίσης.

«Τώρα παίρνουμε τον λογαριασμό», δηλώνει ο κ. Schulz σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Der Spiegel» που θα κυκλοφορήσει αύριο και κάνει λόγο για την «ώρα της ανταμοιβής» στις Βρυξέλλες.

«Η σκληρή στάση κάποιων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στην προσφυγική κρίση δεν στρέφεται τόσο εναντίον της 'Αγγελα Μέρκελ ή του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ όσο εναντίον κάποιων συγκεκριμένων ανθρώπων στην Βίλχελμστρασε (σσ. όπου βρίσκεται στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών)», δηλώνει ο κ. Schulz και περιγράφει τον Wolfgang Schauble ως «κόκκινο πανί» για πολλούς. Κάποιοι από την Γερμανία άσκησαν πίεση προκειμένου να πείσουν άλλους να διδαχθούν από το γερμανικό μοντέλο, συνεχίζει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και, αναφερόμενος στην Γαλλία, τονίζει ότι στηρίζει το αίτημα του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ για μεγαλύτερη ευελιξία στην τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. «Ο Γάλλος Πρόεδρος έχει μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι εντελώς διαφορετικά προβλήματα. Η Γαλλία χρειάζεται περισσότερη αστυνομία, δυνάμεις ασφαλείας, προσπάθειες ενσωμάτωσης (των μεταναστών)», δηλώνει ο Martin Schulz, αλλά διευκρινίζει ότι οι όροι θα εξακολουθήσουν να ισχύουν. «Όταν όμως κάποιος επιμένει μόνο στην δική του ερμηνεία, εμφανίζεται γρήγορα σαν γυμνασιάρχης», καταλήγει.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


By Metin Gurcan 

If one wonders what targets the Russian planes and Syrian air force have been bombing most heavily since Nov. 19, the answer would be the Bayirbucak area, between the northeast of Latakia and west of Aleppo, where about 90,000 Turkmens live and which has been under the control of anti-regime opposition forces, including Turkmens, for the last 3½ years.

Attacks by Syrian President Bashar al-Assad's ground forces and Iranian Shiite militias against the Turkmen Mountain, which is 15 kilometers (9 miles) from the Turkish border and dominates Latakia and the Gimam village in the area of Kizildag to the north, have been ongoing for the past three days at Bayirbucak’s areas of Acisu, Firinlik and Kizildag, with close air support of Russian Su-24s and Su-25s and heavy bombing by Syrian air force MiG-29 planes.

According to information Al-Monitor obtained from local sources, Assad's forces supported by the Russian air force and on the ground by Shiite militias affiliated with Iran’s Zulfiqar Brigade have gained the complete control of the Turkmen Mountain, and shifted their offensive toward Kizildag.

The Syrian regime forces are confronted by the Turkmen Sultan Abdulhamid Brigade and Sultan Murad Brigade deployed on Turkmen Mountain. Al-Monitor was told that militants of the Army of Conquest, Ansaruddin Front and about 500 Jabhat al-Nusra fighters have joined the Turkmens.
In this confined area some 10,000 soldiers of the Syrian regime backed by the Shiites are fighting against roughly 6,000 Turkmen, Army of Conquest and Jabhat al-Nusra fighters.

Why are the Assad regime and Russians fighting at Bayirbucak?

Studying the field developments and listening to Russian decision-makers, one can discern three basic reasons for this operation: to secure the Latakia region where Russia has its largest military presence — to clean this mountainous and densely forested area from opposition fighters is the prerequisite of further Syrian regime and Russian moves toward Idlib and Aleppo; to expel Chechen Caucasian fighters from Bayirbucak; and, according to Mehmet Akif Okur, assistant professor of international relations at Gazi University, the desire of the Assad regime to secure more defensible, expanded territory before an eventual cease-fire as recommended in the Vienna meetings goes into effect.

“Looking at the field indicators, the regime doesn’t want Turkey to have a common border with the Syrian Sunni masses,” Okur said. 

He added that the real struggle against the Islamic State (IS) will follow a cease-fire to be called by the UN Security Council. Okur thinks IS, which has withdrawn from the Hasakah region, shows signs of withdrawing from the Aleppo-Idlib line as well. Assad forces will be poised to fill the void, but in order to control this area they will need to control Bayirbucak first. 

“Another possibility is the non-applicability of the Vienna calendar. In that case, all parties will try to hold on to the areas they are actually controlling. Bayirbucak, in the area north of Latakia and close to the Syria-Turkey border, then becomes essential for Assad's forces to control,” Okur said.

Turkey refrained from any perceptible move until the fall of Gimam in the regime’s Bayirbucak offensive, except to deplore Russia for its part in the operations in the last days of particularly heavy attacks. Turkey summoned Russia’s Ambassador Andrey Karlov to express its concern about the attacks.

The diplomatic crisis between Turkey and Russia triggered by the Bayirbucak operation took a completely different turn on Nov. 24, when a Turkish F-16 flying an air combat patrol shot down a Russian Su-24 with an AIM-9X Sidewinder missile. With this incident, the worst-case scenario of a Russian warplane being shot down by Turkish planes I had written about in my Al-Monitor article on Oct. 9 became reality.

From a radar picture released by the Turkish military shortly after the incident that shows the radar tracks of the Russian plane and voice recordings of warnings issued by Turkish planes, it is understood that the Turkish air force used UHF 243.000 MHZ emergency call channel to warn the Russian plane 10 times in five minutes, and only then shot it down for violating Turkish airspace. 

What's next for Turkey? This is the question on everyone's mind in the country. There are three possible scenarios.

The best-case scenario is for life to go on as if nothing has happened. Both Russia and Turkey will opt to reduce tensions and treat the issue as low profile, similar to after the downing of the Russian passenger plane over the Sinai Peninsula on Oct. 31. The ramifications of the incident will be controlled through back channel diplomacy, and will eventually drop from the global agenda. We may still hear reports of mock dogfights, airspace violations and mutual angry statements by officials, but these will not be any more than a show of force to appease their respective publics.

In the worst-case scenario, the first move will be a Russian retaliation. Russia by using its Su-30 and MiG-31 interceptors may try to shoot down a Turkish jet in Syrian airspace or on patrol along the border.

In the worst-case scenario, it could retaliate by employing a passive infrared ground-to-air system that doesn’t leave a radar track. It may hit a Turkish civilian or military plane flying over Syria or along the border, similar to what happened with the Malaysia Airlines flight MH17 shot over Ukraine in 2014. Nobody will accept responsibility and the issue will be inconclusive. Even worse would be for Russia to launch a proxy war against Turkey by making use of clashes in Syria and/or with the Kurdistan Workers Party.

Of course, as widely predicted, Russia could apply damaging sanctions to Turkey, which is dependent on Russian natural gas and counts on Russia for the construction of the Akkuyu nuclear power station and continuation of the lucrative flow of Russian tourists. Turkish businessmen who have billions of dollars of investments in Russia are seriously worried.

The final question will be who is most delighted with the Russia-Turkey tension. My answer is definitely IS.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Βλάχος 

Για πάρα πολλά χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά έκαναν πολιτική τους σημαία το διαρκές ξεπούλημα της χώρας. Από τις ιδιωτικοποιήσεις του ΟΤΕ και του ΟΛΠ επί Καραμανλή, μέχρι και την παραχώρηση των περιφερειακών αεροδρομίων πέρσι το φθινόπωρο, όλα τα βάφτιζαν ξεπούλημα και προδοσία, λες και έπασχαν από ένα ιδιότυπο σύνδρομο Τουρέτ. Ανεξαρτήτως των όρων ή του τιμήματος, κάθε μα κάθε φορά που γινόταν ιδιωτικοποίηση, ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστατούσε στις έντονες κοινωνικές αντιδράσεις με απίστευτη αμετροέπεια και διχαστική ρητορική, απειλώντας την εκάστοτε κυβέρνηση με λαϊκή οργή και ειδικά δικαστήρια. Το πολύ σκληρό λεξιλόγιο περί προδοσίας, πατριδοκαπηλίας, γενοκτονίας των μνημονίων, αποικιοκρατίας και άλλων πολλών αντίστοιχων αφορισμών αποτέλεσε καταλύτη για το μιθριδατισμό της κοινωνίας σε εκφράσεις και εκφάνσεις αθλιότητας.

Μέσα λοιπόν σε όλον αυτόν τον παροξυσμό των καταστροφικών και διχαστικών υπερβολών, έγινε εθνικό μας αφήγημα ότι κάθε ιδιωτικοποίηση είναι ξεπούλημα σε κερδοσκοπικά κοράκια που μας παίρνουν τα ασημικά για ένα κομμάτι ψωμί. Με τα χρόνια βέβαια συνηθίσαμε και πάψαμε να δίνουμε και πολλή σημασία στις υπερβολές, όπως το γνωστό ανέκδοτο με το λαγό και το λιοντάρι: λέμε και καμιά μαλ... να περνάει η ώρα. Ε λοιπόν, η ζωή κάνει άτιμους κύκλους, και η τραγική ειρωνεία (και πίστεψέ με, όπως θα δούμε παρακάτω είναι πάρα μα πάρα πολύ τραγική) είναι πως η ανακεφαλαιοποίηση των τεσσάρων συστημικών τραπεζών που έγινε την περασμένη εβδομάδα αποτελεί τον ορισμό του ξεπουλήματος σε κερδοσκοπικά κοράκια που μας παίρνουν τα ασημικά για ένα κομμάτι ψωμί. Και αυτό το πραγματικά σκανδαλώδες ξεπούλημα το έκανε ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνηση της Αριστεράς.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά λοιπόν. Το 2013 η ελληνική κυβέρνηση (εμείς δηλαδή) δανείστηκε 25 δισ. για να συμμετέχει στην τότε ανακεφαλαιοποίηση των τεσσάρων τραπεζών, και βρέθηκε να κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο τους. Συγκεκριμένα, το 83.7% της Alpha, το 93.6% της Eurobank, το 84.4% της Εθνικής και το 81% της Πειραιώς. Το σκεπτικό αυτής της συμμετοχής ήταν να βάλει πλάτη το κράτος ώστε να ανακεφαλαιοποιηθούν επιτυχώς οι τράπεζες, και μόλις γυρνούσε η κατάσταση σε μια ομαλότητα, τότε να πουλούσε τις μετοχές που κατείχε σε ιδιώτες ώστε να αποπληρωθεί το δάνειο. Αυτήν την προσέγγιση είχαν ακολουθήσει με επιτυχία πολλές χώρες μετά την κρίση του 2008, όπως η ΗΠΑ με το πρόγραμμα TARP και το bailout της AIG, αγοράζοντας χαμηλά την ώρα του πανικού, βάζοντας φρένο στην απανωτή πτώση των αξιών και αποκομίζοντας τελικά κέρδη για τους φορολογούμενους όταν γύρισε ο μακροοικονομικός κύκλος.

Η τραγική μοίρα του Αλέξη Τσίπρα, μεταξύ πολλών άλλων, τον ανέδειξε ως το γνωστό μικρό βοσκόπουλο του Αισώπου, που κάθε βράδυ φώναζε λύκος.


Αυτό είχε γίνει ως ένα βαθμό και στην Ελλάδα, όταν το 2014 ήρθαν για πρώτη φορά μετά από χρόνια επενδυτές και συμμετείχαν μαζικά στις τότε αυξήσεις κεφαλαίου των τραπεζών. Ναι μεν η τότε αξία των μετοχών που κατείχε το δημόσιο ήταν περίπου 18.5 δισ. (κάτω από την αρχική επένδυση των 25 δισ.), αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο. Η εκτίμηση ήταν πως ο πρώτος γύρος ανακεφαλαιοποίησης από ιδιώτες θα σηματοδοτούσε την αρχή της εξόδου στις αγορές, ώστε σταδιακά, και όσο η οικονομία επέστρεφε στην ανάπτυξη από το 2015 (κάτι που πλέον αποδέχεται μέχρι και ο φετινός προϋπολογισμός του ΣΥΡΙΖΑ), το κράτος θα πουλούσε τις μετοχές του σε μεσοσταθμικά υψηλότερη τιμή από ότι τις αγόρασε.

Η εκτίμηση αυτή όμως ήρθε αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα: την Πρώτη Φορά Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα και του Γιάννη Βαρουφάκη. Μετά τη μαζική φυγή καταθέσεων, το κλείσιμο των τραπεζών, τα Capital controls, την επιστροφή στην ύφεση, την τεράστια αύξηση των κόκκινων δανείων κλπ. η κατάσταση στις τράπεζες χειροτέρεψε δραματικά και επανήλθε η ανάγκη για νέα κεφάλαια. Η επιλογή που έθεσε η Τρόικα στην κυβέρνηση ήταν απλή: Ή θα γίνει κούρεμα καταθέσεων ή θα γίνει ανακεφαλαιοποίηση στις αγορές. Η κυβέρνηση ευλόγως επέλεξε το δεύτερο, κι εδώ γεννώνται μια σειρά από ερωτήματα για ζητήματα πραγματικά σκανδαλώδη. 

Ας ξεκινήσουμε από το τίμημα για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ζημιάς. Το 2013, η συμμετοχή του κράτους σε Εθνική, Πειραιώς, Alpha και Eurobank έγινε σε τιμές €4.29, €1.7, €0.44 και €1.54 ανά μετοχή αντίστοιχα. Η πώληση της προηγούμενης εβδομάδας έγινε στα €0.02, €0.003, €0.04 και €0.01. Από τα 25 δισ. που ήταν η αρχική επένδυση, η σημερινή αξία των μετοχών που κατέχει το κράτος είναι κάτω από 500 εκατομμύρια, δηλαδή πάνω από 98% απώλεια. Για να το βάλουμε σε μία σχετική κλίμακα, το κράτος συλλέγει από τον ΕΝΦΙΑ περίπου 2.5 δισ. το χρόνο. Δηλαδή θα πληρώνουμε για τα επόμενα 10 χρόνια ΕΝΦΙΑ μόνο και μόνο για να καλύψουμε τη ζημιά της ανακεφαλαιοποίησης! Και αυτή η κατρακύλα στο τίμημα οφείλεται μόνο εν μέρει στη γενικότερη πτώση των αξιών των τελευταίων μηνών. Για παράδειγμα, στις 2 Νοεμβρίου (πρώτη εργάσιμη του μήνα), η μετοχή της Εθνικής έκλεισε στα 73 λεπτά, και η αύξηση κεφαλαίου έγινε στα 2 λεπτά! Δηλαδή πτώση 97.26% σε λιγότερο από ένα μήνα! Αλλά ακόμη και την Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου, ακριβώς πριν γίνει η ανακεφαλαιοποίηση, η μετοχή έκλεισε στα 32 λεπτά.

Γιατί λοιπόν έγινε η αύξηση στα 2 και όχι στα 32 ή έστω κάπου εκεί; Γιατί πιαστήκαμε τόσο κορόιδα;


Ο βασικός λόγος είναι ότι η κυβέρνηση έκανε δύο τραγικά και αδικαιολόγητα λάθη. Πρώτον, αποδέχτηκε να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση άμεσα χωρίς κάποιο όριο στην τιμή ή πιθανότητα αναβολής της. Δεύτερον, αποδέχτηκε να μη συμμετέχουν στη διαδικασία ούτε το Δημόσιο ούτε οι εγχώριοι επενδυτές και μικροεπενδυτές, αλλά μόνο ξένοι. Έτσι, οι επίδοξοι διεθνείς αγοραστές είχαν το απόλυτο πλεονέκτημα. Αφού οι νέες μετοχές θα πήγαιναν αναγκαστικά σε αυτούς και μόνο, αρκούσε απλώς να βρεθεί το ελάχιστο τίμημα ανά μετοχή που θα ικανοποιούσε τον επιθυμητό στόχο συνολικών κεφαλαίων, αγοράζοντας αντίστοιχα πολύ μεγάλο αριθμό νέων μετοχών, με αποτέλεσμα σχεδόν να μηδενιστούν οι συμμετοχές των παλαιών μετόχων, συμπεριλαμβανομένου και του Ελληνικού Δημοσίου, από το share dilution. Αυτό σημαίνει πως, ακόμα και αν στο μέλλον ανέβουν οι τιμές των μετοχών, το Δημόσιο δε θα κερδίσει όσα έχασε λόγω ακριβώς αυτής της πολύ μειωμένης συμμετοχής.

Έτσι και έγινε λοιπόν, και οι ξένοι επενδυτές πλέον ελέγχουν την πλειοψηφία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος για μόλις 5 δισ. ευρώ. Και προσέξτε, ενώ πέρσι και πρόπερσι είχαν μπει στις τράπεζες κυρίως θεσμικοί μακροπρόθεσμοι και στρατηγικοί επενδυτές (οι λεγόμενοι real money investors), αυτή τη φορά μπήκαν κυρίως distressed και vulture hedge funds, επενδυτές δηλαδή που εξειδικεύονται στην αγορά πολύ υποτιμημένων και αφερέγγυων τίτλων σε πολύ χαμηλές αξίες με σκοπό τη γρήγορη απόσβεση της επένδυσής τους στην πρώτη άνοδο των τιμών. Στην κυριολεξία, δηλαδή, πρόκειται για τα όρνια των αγορών για τα οποία τόσα χρόνια μας προειδοποιούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, αναρωτιέμαι: Είχε επίγνωση η κυβέρνηση ότι, αποδεχόμενη τους όρους που ανέφερα, το αποτέλεσμα θα ήταν η απαξίωση των παλιών μετόχων; Γιατί απέκλεισε τους εγχώριους μικρομετόχους, και γιατί δε συμμετείχε το Δημόσιο ώστε και το τελικό τίμημα να ήταν υψηλότερο αλλά και να διατηρούσε στα ίδια επίπεδα τη συμμετοχή του; Δεν πιστεύει η κυβέρνηση ότι στο μέλλον θα βελτιωθεί η κατάσταση ώστε να μπορούσε να αποβλέπει σε κέρδος από αυτή τη συμμετοχή; Οι ανάδοχες ξένες τράπεζες που ανέλαβαν τα βιβλία προσφορών δεν ενημέρωσαν την κυβέρνηση ότι είχε εκδηλωθεί ενδιαφέρον κυρίως από distressed funds, και αυτό σε πολύ χαμηλό τίμημα; Σίγουρα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα του ελληνικού δημοσίου, ως όφειλαν; Ή μήπως ενημέρωσαν την κυβέρνηση, αλλά εκείνη ούτε που κατάλαβε; Γιατί έγινε η ανακεφαλαιοποίηση χωρίς να υπάρχει πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς; Θυμίζω πως ο πρώην Πρόεδρος της επιτροπής, Κώστας Μποτόπουλος, παραιτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου, και αντικαταστάθηκε μόλις χθες από το Χαράλαμπο Γκότση. Ποιοι είναι σήμερα οι νέοι μέτοχοι που αγόρασαν τις τράπεζες με τόση μεγάλη έκπτωση;

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι καίρια και χρίζουν άμεσης απάντησης. Για να θέσουμε το ζήτημα στην προοπτική που του αξίζει, το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων αφορούσε τότε το ποσό των 200 εκατομμυρίων. Εδώ μιλάμε για 24.5 δισεκατομμύρια, τα οποία σίγουρα δεν μας περισσεύουν. Και το χειρότερο είναι πως, μέχρι στιγμής, η αντίδραση σε κάτι που κατά τη γνώμη μου αποτελεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η μεν Νέα Δημοκρατία ασχολείται με τα γαλλικά του Μεϊμαράκη στους συνυποψηφίους του, ενώ το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι συσκέπτονται αν θα δώσουν πολιτική στήριξη στο ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, ο σύντροφος Πάνος σιωπά, καθισμένος αναπαυτικά στην καρέκλα του. Τα δε ΜΜΕ μετά βίας το ανέδειξαν, όταν υπό άλλες συνθήκες (και κυβερνήσεις) οι γνωστοί τηλευαγγελιστές των πρωινών εκπομπών θα είχαν αυτοπυρποληθεί στο Σύνταγμα. Και κάπως έτσι, χάσαμε τις τράπεζες μέσα απ' τα χέρια μας για εξευτελιστικό αντίτιμο και δεν άνοιξε ούτε μύτη. 

Η τραγική μοίρα του Αλέξη Τσίπρα, μεταξύ πολλών άλλων, τον ανέδειξε ως το γνωστό μικρό βοσκόπουλο του Αισώπου, που κάθε βράδυ φώναζε λύκος. Μια ολόκληρη χώρα, ως άλλοι κάτοικοι του χωριού, τρέχαμε κάθε φορά που ακούγαμε τις φωνές για τα ξεπουλήματα, μέχρι που έγιναν κομμάτι της καθημερινής μας αφήγησης και έπαψαν να μας κάνουν την παραμικρή εντύπωση. Μέχρι τη μέρα που οι λύκοι ήρθαν, και ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο δεν έβγαλε άχνα, αλλά τους άνοιξε ορθάνοιχτα την πόρτα ώστε να μπούνε ανενόχλητοι στο μαντρί. Τώρα που ανακαλύψαμε τι συνέβη, θα αντιδράσουμε;

Πηγή HuffingtonPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Συνεχίζονται οι οργισμένες δηλώσεις Ιρανών παραγόντων και Ιρανών στρατηγών κατά της Τουρκίας, για την κρίση που προκάλεσε με τη κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους. Την σκυτάλη τώρα πήραν οι στρατηγοί των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης, ένα στρατιωτικό σώμα που ήδη έχει προωθήσει δυνάμεις του στη Συρία για να πολεμήσουν στο πλευρό του Άσαντ.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του ίδιου του τουρκικού τύπου, σε μια δημόσια συνάντηση που έγινε στην πόλη Ισπαχάν του Ιράν παρουσία του θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν, Αγιατολαχ Αλί Χαμανεΐ με στρατιωτικούς συμβούλους του, ακούστηκαν σκληρές φράσεις για την Τουρκία και τις προκλήσεις της στην Συρία.

Συγκεκριμένα ο Ιρανός στρατηγός, Yahya Rahim Safevi, κατηγόρησε με βαριές εκφράσεις την Τουρκία για την υπόθεση της κατάρριψης του ρωσικού αεροσκάφους.

Στην συνάντηση παραβρεθήκαν οι διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης σε μια τελετή παρουσία 10.000 Φρουρών, στην οποία διατρανώθηκε η αποφασιστικότητα αν χρειαστεί να πολεμήσουν κατά της Τουρκίας που δημιουργεί όπως αναφέρθηκε, σοβαρά προβλήματα στην ευρύτερη περιοχή και έστελλαν αυστηρή προειδοποίηση στην Τουρκία να σταματήσει τις προκλήσεις της.

Τελεία και παύλα!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Διεκδικεί τον ρόλο περιφερειακής υπερδύναμης με παγκόσμιο αντίκτυπο...

Του Θέμη Τζήμα

Δεν είναι η πρώτη φορά, ιδίως τα τελευταία χρόνια, που το καθεστώς Ερντογάν αφενός θα παραβιάσει το διεθνές δίκαιο, αφετέρου θα αποπειραθεί να εντάξει τον μεγαλοϊδεατισμό του σε ευρύτερες ιμπεριαλιστικές διενέξεις. Η κατάρριψη, ωστόσο, του ρωσικού μαχητικού συνιστά μια εξαιρετικά προβληματική κλιμάκωση, πρωτοφανή σε ό,τι αφορά στις ρωσοτουρκικές και ρωσονατοϊκές σχέσεις του τελευταίου αιώνα και πεντηκονταετίας αντίστοιχα.

Διεθνοδικαιικά, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι για λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά το ρωσικό βομβαρδιστικό παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο –στοιχείο που βάσιμα δικαιούμαστε να αμφισβητούμε–, επ’ ουδενί μπορούμε να μιλήσουμε για ένοπλη επίθεση εις βάρος της Τουρκίας, ώστε να δικαιολογείται η χρήση βίας από πλευράς της τελευταίας. Μάλιστα, δεν αναφέρεται κανένα ιστορικό τέτοιων παραβιάσεων ούτε άλλες κινήσεις από πλευράς της ρωσικής αεροπορίας που να δικαιολογούν τη σκέψη ότι έστω επέκειτο άμεσα ένοπλη επίθεση από πλευράς Ρωσίας εις βάρος της Τουρκίας. Επομένως, πρόκειται για μια προμελετημένη, εγκεκριμένη από τον Τούρκο πρόεδρο επιθετική ενέργεια της Τουρκίας εις βάρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο.

Διεθνοπολιτικά η κατάσταση είναι ακόμα πιο προβληματική. Τι ακριβώς επιδιώκει ο Ερντογάν; Πρόκειται για κρίση μεγαλομανίας ενός καθεστώτος; Για προσπάθεια πρόκλησης ευρύτερης, δηλαδή παγκόσμιας, σύρραξης; Ή για προσχεδιασμένη και προσυμφωνημένη με τις ΗΠΑ απόπειρα ταπείνωσης του Ρώσου προέδρου; Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς, ωστόσο ένας συνδυασμός των δύο πρώτων ενδεχομένων φαίνεται αρκετά πιθανός και κατάλληλος ως απάντηση, χωρίς να αποκλείει κανείς και μια κρυφή επιθυμία παραγόντων της Δύσης να «στριμώξουν» τον Ρώσο πρόεδρο δι’ αντιπροσώπων.

Το καθεστώς Ερντογάν, μετά την πρόσφατη εκλογική του επικράτηση και την υποστήριξη που απολαμβάνει από πλευράς Δύσης σε σειρά τυχοδιωκτικών πολιτικών του, προφανώς επιδιώκει ακόμα εντονότερα τον ρόλο μιας περιφερειακής υπερδύναμης με παγκόσμιο αντίκτυπο. Τέτοιου είδους επιδιώξεις ιστορικά οδηγούν στη λανθασμένη και παραπάνω κίνηση.

Επιπλέον, ο Ερντογάν έχει επενδύσει τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο και χρήματα στην προώθηση μιας σουνιτικής συμμαχίας με τον ίδιο και το καθεστώς του στο επίκεντρο αλλά και στην αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Το καθεστώς Άσαντ, ωστόσο, δεν ανατρέπεται μέχρι σήμερα. Αντίθετα, ίσως και να ισχυροποιείται έμμεσα λόγω της δράσης του Ισλαμικού Κράτους στη Δύση και, φυσικά, χάρη στη ρωσική επέμβαση. Συν τοις άλλοις, η εξαγωγή ενός «μοντέλου Ερντογάν» στον μουσουλμανικό κόσμο συναντά αντιστάσεις που οξύνονται και μέσα στην Τουρκία, με κύριο πρόβλημα για το καθεστώς Ερντογάν τη στρατιωτική και πολιτική ανάπτυξη του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού και κοινωνικοαπελευθερωτικού κινήματος στο οποίο πρωταγωνιστεί το PKK, ενώ και το HDP παραμένει πρόκληση για την κυριαρχία του.

Κίνδυνος ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης

Ωστόσο, βασικό πρόβλημα του Ερντογάν στις εξωτερικές του επιδιώξεις συνιστά η εμπλοκή της Ρωσίας. Με την κατάρριψη επομένως του ρωσικού μαχητικού αφενός στέλνει εκ των πραγμάτων ένα μήνυμα «προστασίας» στους εκλεκτούς του ισλαμιστές και αφετέρου επιδιώκει να εντάξει την έμπρακτη αντίθεσή του στον ρόλο της Ρωσίας στην περιοχή σε μία ευρύτερη ρωσο-νατοϊκή ένταση, που, άλλωστε, οξύνεται εδώ και αρκετό καιρό μετά τα γεγονότα της Ουκρανίας.
Ο τούρκος πρόεδρος επιδιώκει να διαδραματίζει ρόλο εμπροσθοφυλακής του ΝΑΤΟ στην αντίθεση με τη Μόσχα όποτε το κρίνει το συμφέρον για το καθεστώς του, σύροντας ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ σε μία κλιμακούμενη αντιπαράθεση με τη Ρωσία, ευθυγραμμισμένη και πάλι με τα δικά του συμφέροντα. Δεν πρόκειται για έναν τυπικό υποϊμπεριαλισμό, αλλά μάλλον για έναν περιφερειακό ιμπεριαλισμό, ενταγμένο στις ευρύτερες ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις, τις οποίες, ωστόσο, αποπειράται να συνδιαμορφώσει, δεδομένου ότι, στις σημερινές συνθήκες και σε επιμέρους πεδία αντιπαράθεσης, ακόμα και περιφερειακές δυνάμεις, δηλαδή δυνάμεις μικρότερης ισχύος ως προς τις παγκόσμιες, μπορούν, εφόσον συγκεντρώσουν την ισχύ τους, να επιδράσουν καταλυτικά.

Σε ό,τι αφορά στο τρίτο ενδεχόμενο, διαφαίνεται ότι δεν υπάρχει συντεταγμένο κυβερνητικό κέντρο στη Δύση σήμερα που να επιδιώκει αναμέτρηση με τη Ρωσία. Ωστόσο, δεν είναι απίθανο ορισμένοι κύκλοι να βλέπουν τουλάχιστον με ενδιαφέρον την αντικειμενικά δύσκολη θέση στην οποία περιέρχεται ο Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την τουρκική ενέργεια. Αν αντιδράσει σκληρά και αποφασιστικά, σύμφωνα με την εικόνα που ο ίδιος έχει φιλοτεχνήσει για τον εαυτό του, διακινδυνεύει μία ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, που θα μπορούσε να θυμίσει τους «sleepwalker» (υπνοβάτες) του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν επιδείξει αυτοσυγκράτηση και παραπέμψει το ζήτημα στο μέλλον, κινδυνεύει να τρωθεί το κύρος του, ιδίως, μάλιστα, αν υπάρξουν αυξανόμενες απώλειες στην εκστρατεία του στη Συρία, γεννώντας μνήμες σοβιετικού Αφγανιστάν.

Οι πρώτες αντιδράσεις του ρώσου προέδρου δείχνουν ότι σταθμίζει τα δεδομένα προκειμένου να αποφασίσει ποιόν δρόμο πρέπει να επιλέξει. Στην πραγματικότητα όμως το πιο επικίνδυνο σημείο της κρίσης είναι ακριβώς αυτό: ο Βλαντιμίρ Πούτιν από τη μία πρέπει να επαναβεβαιώσει το διεθνές προφίλ του και την ικανότητά του να διασφαλίζει τα άμεσα ρωσικά συμφέροντα στην περιοχή και από την άλλη να αποφύγει μία διαρκή κλιμάκωση, κι όλα αυτά ευρισκόμενος μπροστά σε μία τετελεσμένη πρόκληση.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 316


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




  • Γιατί οι Ρώσοι δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν την περιοχή 
  • Παραδείγματα του παρελθόντος για να ερμηνεύσουμε τα... ανεξήγητα του παρόντος
Όποιος δεν παρακολουθεί επισταμένως τα γεγονότα, είναι πιθανόν να μη μπορεί να βγάλει άκρη, με όλα τα περίεργα που συμβαίνουν εκεί, και που ίσως κάποια να είναι ανεξήγητα, υπό την έννοια αλλιώς να φαίνονται τα πράγματα και αλλιώς να είναι. Γιατί φερ’ ειπείν, να αποκλειστεί η εκδοχή ότι η τουρκική ηγεσία δεν έπεσε σε παγίδα των ΗΠΑ, προκειμένου να ελέγξουν τον βαθμό αντίδρασης της Ρωσίας;

Υπάρχει το προηγούμενο με την Γεωργία, όπου ο άνους πρόεδρος κ. Σαακασβίλι, με σύμβουλο τον κ. Άλεξ Ρόντος, επιτέθηκε… στην Ρωσία, απουσιάζοντος του κ. Πούτιν στο Πεκίνο, λόγω της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Έχασε οριστικά την Ν. Οσετία και Αμπχαζία, αλλά οι ΗΠΑ πήραν την πληροφορία που ήθελαν. Γιατί να μη επανέλαβαν το ίδιο; Δεν έκρυψαν μάλιστα την έκπληξή τους.

Να αποκαλύψω ότι ένας πόλεμος της Δύσης κατά της Λιβύης, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, υπέκρυπτε την ενημέρωση στις δυνατότητες του Μιγκ-23 που μόλις έβγαλαν οι Ρώσοι στην αγορά και απέκτησε η Λιβύη. Παραλλήλως, δοκιμάστηκαν και τα νεοκατασκευασθέντα F-16. Είχε ειπωθεί μάλιστα στο παρασκήνιο ότι υπήρξε συμπαιγνία Σοβιετικών και Αμερικανών, επειδή είχαν το ίδιο ενδιαφέρον για τα καινούργια όπλα του αντιπάλου.

Κι εμάς, μάς ξεσήκωσαν τα μυαλά το 1897 να επιτεθούμε εναντίον των Τούρκων, προκειμένου να χάσουμε τον πόλεμο «ίνα ικανοποιηθούν τα αιτήματα των Γερμανών ομολογιούχων», όπως έγραψε ο καθηγητής Ανδρεάδης το 1925 στο σύγγραμμά του για τα δάνεια της Ελλάδας. Όπως και έγινε, λόγω του ότι ο Βίσμαρκ εισάκουσε τους Γερμανούς δανειστές μας.

Αλλά, υπάρχει και πρόσφατο προηγούμενο, με την εμπλοκή στις Ίμιες, όπου αποκαλύφθηκε πολύ αργότερα, πως επρόκειτο για τέχνασμα της τότε πρωθυπουργού Τσιλέρ, που οργάνωσε το επεισόδιο εν αγνοία των στρατιωτικών, προκειμένου να περιορίσει την συμμετοχή τους στην διακυβέρνηση της χώρας. Και δεν είναι τυχαίο ότι όλα συνέβησαν κατά τη νύχτα, επειδή οι δεισιδαίμονες Τούρκοι νύχτα δεν πολεμούν. Οι μεν Τούρκοι στρατηγοί είχαν πανικοβληθεί, αλλά η Ελλάδα είχε ηγέτες τους κ.κ. Σημίτη και Πάγκαλο, και ήταν φυσικό αντί περιφανούς νίκης να υποστούμε ευτελιστική ήττα.

Πέραν αυτών, ίσως ο κ. Ερντογάν πίστεψε πως θα διασπάσει την ευκαιριακή συνεργασία Αμερικανών και Ρώσων, εάν οι Ρώσοι απαντούσαν ενόπλως, οπότε εξ ανάγκης θα ενέπλεκε και το ΝΑΤΟ. Αυτό δεν συνέβη. Απεναντίας, δίνει την ευκαιρία στους Ρώσους να δοκιμάσουν σε πραγματικές συνθήκες τους S-400, όπως αποκάλυψε Ρώσος αξιωματούχος.

Εκείνο που είναι βέβαιο, είναι πως οι Ρώσοι δεν έχουν περιθώρια να εγκαταλείψουν την περιοχή, όχι μόνον λόγω της ύπαρξης του μοναδικού ναυστάθμου για τον πολεμικό στόλο τους, αλλά και λόγω προστασίας των χριστιανών, άνευ των οποίων δεν θα υπάρχει στήριγμα για αύξηση της επιρροής στα τρία αραβικά Πατριαρχεία, τα οποία δεν έκρυψε ότι εποφθαλμιά. Η υποχώρησή τους έγινε στην απόσυρση της υποστήριξης στον Άσαντ, όχι όμως και στο καθεστώς του.

Ο ρόλος του Ισραήλ, εξ αρχής ήταν διφορούμενος. Ναι μεν επιδίωκε πάντα την εξασθένηση της Συρίας, για να εξασθενήσει και η Χεζμπολάχ, αλλά προτιμότερος εθεωρείτο ο Άσαντ, παρά κάποιος φανατικός ισλαμιστής. Όμως, ενισχύει τον ISIS (ποτέ δεν επετέθησαν οι τζιχαντιστές εναντίον του Ισραήλ, και από της πρώτης στιγμής υπήρχαν πληροφορίες για περίθαλψη στο Ισραήλ τραυματιών τζιχαντιστών) προκειμένου να απομακρυνθούν τα συριακά στρατεύματα από τα υψόπεδα του Γκολάν, τα οποία πλην της στρατηγικής τους σημασίας, έχουν και οικονομικό ενδιαφέρον λόγω των υδρογονανθράκων που περικλείουν.

Ως παρεπόμενο να σημειώσω, ότι ναι μεν η Ρωσία δεν έχει συμφέρον να απαντήσει με τα όπλα στην Τουρκία, αλλά οι Τουρκμένοι καλούνται να πληρώσουν το «μάρμαρο»… Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε πως «όλοι οι τρομοκράτες στην περιοχή που σκοτώθηκε ο πιλότος τους, εξουδετερώθηκαν». Οι επιχειρήσεις εκεί, γίνονται από Κούρδους και φίλιες δυνάμεις, μετά από συνεχείς βομβαρδισμούς των Ρώσων.

Εναπόκειται τώρα, πώς θα αξιοποιηθεί όλη αυτή η ιστορία από την ελληνική πλευρά.

Μακεδών
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες από την τουρκική πρωτεύουσα, καθώς και με δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου, το τουρκικό Γενικό Επιτελείο αποφάσισε την εσπευσμένη μετακίνηση στρατιωτικών δυνάμεων από τα ελληνοτουρκικά σύνορα στην Α Θράκη, στα σύνορα με την Συρία και ειδικά στην «καυτή» ζώνη που συνορεύει με τις περιοχές των Τουρκομάνων της Συρίας.

Όπως αναφέρεται η τεθωρακισμένη μεραρχία που εδρεύει στο Tekirdağ, (η ελληνική Ραιδεστό), της Α Θράκης, μετακινείται μαζικά στα συριακά σύνορα.

Άρματα μάχης τύπου MT-60, μεταφέρονται μέσω σιδηροδρομικών συρμών προς τα σύνορα με την Συρία με κύριο σταθμό την πόλη του Γκαζίαντέπ, όπου έχει στηθεί προσωρινό αρχηγείο επιχειρήσεων.

Η μετακίνηση στρατιωτικών δυνάμεων θα συνεχιστεί και τις επόμενες μέρες, όπως αναφέρουν πηγές του τουρκικού Γενικού Επιτελείου.

Όπως φαίνεται οι εξελίξεις τρέχουν, με… πολλαπλές «παρενέργειες».

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η δεύτερη λίστα προαπαιτουμένων στην οποία κατέληξαν θεσμοί και κυβέρνηση, και εγκρίθηκε χθες από το Euroworking Group (EWG)

Περιθώριο τριών εβδομάδων έχει η κυβέρνηση προκειμένου να υλοποιήσει τη λίστα με τα 13 προαπαιτούμενα μέτρα, προκειμένου να αποδεσμευτεί και η υποδόση του 1 δισ. ευρώ.

Πρόκειται για τη λεγόμενη δεύτερη λίστα προαπαιτουμένων στην οποία κατέληξαν θεσμοί και κυβέρνηση, και εγκρίθηκε χθες από το Euroworking Group (EWG).

Σύμφωνα με την πρόταση των θεσμών, θα πρέπει τα μέτρα να έχουν ολοκληρωθεί έως τις 11 Δεκεμβρίου, με απώτερο στόχο να εκταμιευτεί το 1 δισ. ευρώ το αργότερο έως τις 18 Δεκεμβρίου.

Οι εκπρόσωποι των δανειστών αναμένονται στην Αθήνα για τον έλεγχο υλοποίησης των δράσεων αμέσως μετά το Eurogroup της 7ης Δεκεμβρίου.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Καθημερινή στη δεύτερη λίστα προαπαιτουμένων περιλαμβάνονται:

1. Η διαμόρφωση του σχεδίου για τη νέα ανεξάρτητη Γραμματεία Εσόδων. Το σχέδιο αυτό θα αποτελέσει τη βάση για τη σχετική νομοθεσία που θα πρέπει να υιοθετηθεί κατά τη διάρκεια του πρώτου ελέγχου του προγράμματος από τους δανειστές.

2. Μέτρα για τη συλλογή εσόδων και συγκεκριμένα μέσω της αντιμετώπισης:

• του λαθρεμπορίου στα καύσιμα

• τριγωνικών συναλλαγών στον ΦΠΑ (τύπου καρουζέλ).

3. Η έκδοση υπουργικής απόφασης για την εφαρμογή του clawback στα νοσοκομεία και άλλης υπουργικής απόφασης για την προς τα κάτω αναθεώρηση των τιμών των ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων, ώστε να ευθυγραμμιστούν οι δαπάνες στα επίπεδα του clawback.

4. Η λειτουργία επιτροπής που θα αξιολογήσει και θα εγκρίνει διορισμούς μελών διοικητικού συμβουλίου και προέδρων στις τράπεζες.

5. Η έκδοση της απαραίτητης δευτερογενούς νομοθεσίας για το πτωχευτικό δίκαιο των νοικοκυριών.

6. Η ρύθμιση για τα «κόκκινα» δάνεια. Το θέμα του ποιοι θα αγοράζουν τα «κόκκινα» δάνεια που αφορούν την πρώτη κατοικία και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα εξειδικευτεί κατά τη διάρκεια του πρώτου ελέγχου. Αντίθετα, άμεσα θα πρέπει να ψηφιστεί το πλαίσιο για την αδειοδότηση μη τραπεζικών ιδρυμάτων που θα διαχειρίζονται τα «κόκκινα» δάνεια.

7. Η υιοθέτηση 10 επιπλέον συστάσεων του ΟΟΣΑ, στο πλαίσιο της δεύτερης εργαλειοθήκης, και για τις αγορές των ποτών και των καυσίμων.

8. Η έκδοση υπουργικής απόφασης με την οποία θα επανασυσταθεί η διυπουργική επιτροπή για τα κλειστά επαγγέλματα.

9. Παρεμβάσεις για τα έργα που συγχρηματοδοτούνται από τα κοινοτικά διαρθρωτικά ταμεία. Ειδικά για τα έργα των αυτοκινητοδρόμων, του μετρό και της διαχείρισης αποβλήτων, θα πρέπει μεταξύ άλλων να συσταθεί μια διυπουργική επιτροπή που θα επιβλέπει την εφαρμογή των χρονοδιαγραμμάτων υλοποίησης των έργων και ταυτόχρονα θα διασφαλίζει την έγκαιρη λήψη των απαραίτητων αποφάσεων για την προώθηση των έργων.

10. Ο χωροταξικός σχεδιασμός και ο δασικός νόμος.

11. Η λήψη μη αναστρέψιμων μέτρων (συμπεριλαμβανομένης και της ανακοίνωσης της ημερομηνίας υποβολής δεσμευτικών προσφορών) για την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, εκτός αν παρουσιαστεί κάποιο εναλλακτικό σχέδιο με ισοδύναμα αποτελέσματα σε όρους ανταγωνισμού και προσέλκυσης επενδύσεων, πάντα με κριτήριο τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές, ενώ θα προχωρήσει και η πλήρης αποδέσμευσή του από τη ΔΕΗ.

12. Ο ορισμός μιας ανεξάρτητης Ομάδας Δράσης (Task Force) που θα εντοπίσει τις επιλογές και θα προετοιμάσει τις προτάσεις για τη λειτουργία, τη δομή και τη διακυβέρνηση του νέου Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Επίσης, θα πρέπει να ολοκληρωθούν οι δράσεις στο σκέλος των αποκρατικοποιήσεων που προβλέπονται για το τέταρτο τρίμηνο του 2015.
13. Η υιοθέτηση του νόμου για το νέο ενιαίο μισθολόγιο στον δημόσιο τομέα, που θα εφαρμοστεί από 1ης Ιανουαρίου 2016.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ξυπνήστε πριν να είναι πολύ αργά

Μόνο όταν καταλάβετε τι ακριβώς γίνετε στον κόσμο θα μπορείτε να δείτε την αλήθεια.
  • Το «Ισλαμικό Κράτος» ISIS είναι δημιούργημα των Αμερικάνων.
  • Το «Ισλαμικό Κράτος» ISIS χρηματοδοτείται από τους Αμερικάνους, την Σουηδική Αραβία, το Κατάρ και την Τουρκία.
  • Το «Ισλαμικό Κράτος» ISIS αγοράζει όπλα από τους Αμερικάνους.
  • Οι Τούρκοι είναι δολοφόνοι και τρομοκράτες.
  • Η Ρωσία χαλάει τα σχέδια των Αμερικάνων στην περιοχή, που δεν είναι άλλη από το να τοποθετεί πιόνια ως κυβερνήσεις των χωρών.
  • To NATO και ο ΟΗΕ είναι εργαλείο των Αμερικανών.
  • Η λαθρομετανάστευση και η Ισλαμοποίηση του κόσμου είναι το όπλο των ισχυρών για να μας έχουν να ζούμε σε κοινωνίες χάους και φόβου.
  • Οι κυβερνήσεις των περισσοτέρων χωρών (και της Ελλάδας φυσικά) είναι μαριονέτες του συστήματος και υπηρέτες των ισχυρών.
  • Οι λαθρομετανάστες, το Ισλάμ, οι Αριστερές κυβερνήσεις και οι Αριστερές οργανώσεις είναι τα μαντρόσκυλα των ισχυρών.
  • Τρομοκρατικά γεγονότα όπως οι Δίδυμοι Πύργοι, το Παρίσι, το Λονδίνο… και άλλα πολλά, δεν είναι τυχαία γεγονότα. Οι κυβερνήσεις των χωρών γνώριζαν πολύ καλά τι συμβαίνει.
  • Οι ισχυροί θέλουν καταναλωτές και κέρδος. Δεν ενδιαφέρονται για πατρίδες και έθνη.
  • Οι ισχυροί της γης σιχαίνονται τον πατριωτισμό.
  • Οι ισχυροί της γης δε θέλουν δημοκρατία και ελευθερία, αλλά υπακοή όλων των λαών.
  • Οι τράπεζες ελέγχουν τα πάντα.
  • Όλα είναι βάση σχεδίου!
Ξυπνήσετε πριν είναι αργά.
Προστατέψτε την πατρίδα από τους εισβολείς.
Κλείσετε τα σύνορα και παρατάξτε τον στρατό.
Δεν έχουμε ούτε φίλους, ούτε συμμάχους.
Το μόνο που έχουμε είναι συμφέροντα.

Όταν το καταλάβουμε… η Ελλάδα θα γίνει Γαλλία και Βέλγιο.

Αν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι δούλοι, τότε συνεχίστε να πιστεύετε τον Τσίπρα, τον Καμμένο, τον Πρετεντέρη, την Τρέμη και τον Ευαγγελάτο…. Τα σιχαμένα πιόνια του συστήματος.

Ο Τσίπρας δε θα ήταν Πρωθυπουργός σήμερα αν δεν είχε συμφωνήσει να είναι μαριονέτα και πιόνι. Ξυπνήστε!
Ο Τσίπρας είναι Πρωθυπουργός ΕΠΕΙΔΗ συμφώνησε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ισχυρών.
Ο Τσίπρας είναι πιόνι και τίποτε άλλο!

Ο κόσμος είναι συμφέροντα, και όλα, ΜΑ ΟΛΑ, γίνονται βάση σχεδίου!

Πότε θα το καταλάβετε;

Πηγή "Στρουθοκάμηλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Συνεχίζεται το μπρα-ντε-φερ Ερντογάν-Πούτιν στη σκιά της κατάρριψης του ρωσικού Su-24 στη μεθόριο με τη Συρία, με τον Τούρκο πρωθυπουργό να «επιστρέφει» τις ρωσικές προειδοποιήσεις και κατηγορίες με φόντο το Ισλαμικό Κράτος.

Ο Ερντογάν διαμηνύει με τη σειρά του στη Μόσχα «να μην παίζει με τη φωτιά» και καταγγέλλει ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν καταγεγραμμένα στοιχεία ότι ρωσικές εταιρείες και η ISIS πωλούν πετρέλαιο στο καθεστώς Άσαντ.

Χτυπώντας «μια στο καρφί και μια στο πέταλο», ο Ερντογάν δηλώνει ταυτόχρονα πως δεν θέλει να επιφέρει πλήγμα στις διμερείς σχέσεις με τη Μόσχα, και προσθέτει ότι ενδέχεται να συναντηθεί με τον Ρώσο πρόεδρο στο περιθώριο της Διάσκεψης για το Κλίμα στο Παρίσι.

Η ρωσική προεδρία είχε ανακοινώσει νωρίτερα πως η Άγκυρα ζήτησε συνάντηση Ερντογάν-Πούτιν την Κυριακή στη γαλλική πρωτεύουσα, χωρίς να αναφέρει εάν το αίτημα γίνεται δεκτό.

Σε ομιλία του την Παρασκευή στη βορειοανατολική Τουρκία, η οποία μεταδόθηκε απευθείας από τα τηλεοπτικά δίκτυα, ο Ερντογάν απέρριψε εκ νέου ως «συκοφαντίες» ρωσικούς ισχυρισμούς για πωλήσεις πετρελαίου του Ισλαμικού Κράτους στην Τουρκία για να αντιτείνει πως οι ΗΠΑ έχουν καταγεγραμμένα στοιχεία ότι ρωσικές εταιρείες και οι τζιχαντιστές πωλούν πετρέλαιο στο συριακό καθεστώς που υποστηρίζει η Μόσχα.

Ανάλογες κατηγορίες είχε εκτοξεύσει την Πέμπτη λέγοντας πως το καθεστώς Άσαντ και οι υποστηρικτές του αποτελούν πηγή χρηματοδότησης και όπλων της ISIS και όσοι εγκαλούν την Τουρκία για αγορά πετρελαίου και αερίου από τους τζιχαντιστές πρέπει να το αποδείξουν.

Για αυτή καθαυτή την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού στη μεθόριο με τη Συρία, ο Ερντογάν επανέλαβε πως δεν επρόκειτο για σκόπιμη ενέργεια σε βάρος της Ρωσίας αλλά αυτόματη ενεργοποίηση των τουρκικών κανόνων εμπλοκής.

Παράλληλα, δήλωσε ότι αισθάνεται άβολα με τις απόπειρες της Ρωσίας να οδηγήσει τη διαμάχη σχετικά με την κατάρριψη του μαχητικού σε άλλο επίπεδο στις διμερείς σχέσεις.

Και χαρακτήρισε απαράδεκτες τις δηλώσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν μετά τη συνάντηση που είχε την Πέμπτη με τον Φρανσουά Ολάντ στο Κρεμλίνο.

Η Ρωσία κατηγορεί την Άγκυρα ότι οδηγεί σκόπιμα τις ρωσο-τουρκικές σχέσεις σε αδιέξοδο με τον Πούτιν να τονίζει ότι ακόμη αναμένει τη διατύπωση συγγνώμης εκ μέρους του Ερντογάν, και τον τελευταίο να απαντά πως οι Ρώσοι είναι εκείνοι που πρέπει να απολογηθούν για το θερμό επεισόδιο.


 



Της Κύρας Αδάμ  

Με μια καλά προετοιμασμένη έκτακτη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ- Τουρκίας, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Άγκυρας και εναντίον των συμφερόντων Ελλάδας και Κύπρου, ολοκληρώνεται την Κυριακή το τρίμηνο παζάρι για την αβέβαιη «συγκράτηση» των προσφυγικών ροών στα τουρκικά εδάφη, έτσι ώστε να μην επιβαρυνθεί η συνολικά απρόθυμη Ευρώπη με υπέρογκους αριθμούς προσφύγων.

Η Αθήνα επιχειρεί να δώσει μάχη οπισθοφυλακής,   επιμένοντας ότι η καταγραφή των προσφύγων πρέπει να γίνεται στην Τουρκία με την ανάλογη  μεταφορά των hot spot από ελληνικό σε τουρκικό έδαφος, πρόταση που έχει ήδη απορριφθεί από την τουρκική κυβέρνηση κατά την επίσκεψη Τσίπρα στην Άγκυρα και δεν έχει ούτε έναν σύμμαχο μέσα στην ΕΕ.

Αντιθέτως, όλο το προηγούμενο διάστημα η ελληνική κυβέρνηση έχει καταπιεί αμάσητο όλο το  «Σχέδιο συνεργασίας ΕΕ-Τουρκίας»  για το προσφυγικό, το οποίο με το πρόσχημα της «φύλαξης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ» εκχωρεί στην Τουρκία αρμοδιότητες και κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, τα οποία ανήκουν νομίμως στην Ελλάδα, παραβιάζοντας κατάφωρα τις Συμβάσεις του ICAO και του ΙΜΟ, αλλά και τη Συνθήκη των Παρισίων 1947 σε βάρος της Ελλάδας.

Στις 6 Οκτωβρίου ο πρόεδρος της Κομισιόν κ Γιούνκερ παρουσίασε στον Πρόεδρο της Τουρκίας κ Ερντογάν το «Σχέδιο Δράσης» ( Action Plan) EE –Τουρκίας για το προσφυγικό, το οποίο αποδέχθηκε η ΕΕ στην Σύνοδο Κορυφής για το προσφυγικό στις 15 Οκτωβρίου και αναμένεται να οριστικοποιηθεί την προσεχή Κυριακή ανάμεσα στην ΕΕ και την Τουρκία. Το Σχέδιο αυτό είναι στο σύνολο του απαράδεκτο και ετεροβαρές σε βάρος της Ελλάδας, το οποίο η Αθήνα αποδέχθηκε πλήρως χωρίς καμία μα καμία αντίρρηση.

Πιο συγκεκριμένα:
Συμφωνήθηκε «..η Τουρκία να εμποδίζει απώλεια ανθρωπίνων ζωών στη θάλασσα με εντατικοποίηση επιχειρήσεων Έρευνας και Διάσωσης...»
Με αυτή τη συμφωνία ο κ Γιούνκερ, δηλαδή η ΕΕ και επομένως και η Ελλάδα, εκχωρεί παράνομα  αρμοδιότητες στην Τουρκία να εκτελεί αυτόνομες επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης μέσα στο FIR Αθηνών, τα ανατολικά όρια του οποίου συμπίπτουν με τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας.

Και τούτο, ενώ το 1950, 52 και 58 έγιναν περιοχικές συμφωνίες του ICAO και καθορίστηκαν τα FIR Αθηνών, Κων/λης και Λευκωσίας, καθώς και τα όρια των περιοχών Ερευνας και Διάσωσης, που συμπίπτουν με τα όρια των FIR. Έτσι ο ICAO εκχώρησε στην Ελλάδα αρμοδιότητες εναέριας κυκλοφορίας και Έρευνας και Διάσωσης για τα αεροπορικά  ατυχήματα εντος του FIR Aθηνών. Επειδή δεν έχουν ακόμα  καθοριστεί περιοχές ευθύνης για Έρευνα και Διάσωση (SAR) που αφορούν σε ατυχήματα στη θάλασσα στο πλαίσιο του ΙΜΟ( Διεθνής Οργανισμός Ναυσιπλοΐας), τόσο ο ICAO όσο και ο ΙΜΟ έχουν καλέσει πολλάκις τις χώρες να ασκούν SAR για τα ναυτικά ατυχήματα εντος των ορίων των FIR που έχουν παγκοσμίως καθοριστεί. Έτσι, η Αθήνα είναι  η μόνη που έχει αποκλειστικές αρμοδιότητες Έρευνας και Διάσωσης στο FIR Αθηνών, τις οποίες ασκεί με το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ) με έδρα τον Πειραιά.

Σημειωτέον ότι  σύμφωνα με τη Σύμβαση του Σικάγο 1944 και Αμβούργου1979, οποιοσδήποτε μπορεί να εκτελεί SAR μέσα στα διεθνή ύδατα που περιλαμβάνει το FIR Αθηνών, με τον απαράβατο όρο ότι θα τεθεί κάτω από τον έλεγχο του Ελληνικού ΕΚΣΕΔ, που έχει τον αποκλειστικό έλεγχο και ευθύνη για την περιοχή εντος του FIR Αθηνών.

Και όμως η Αθήνα από την αρχή της κρίσης, και ειδικότερα το τελευταίο διάστημα που έχουν ενταθεί οι ευρωπαϊκές και γερμανικές πιέσεις για «κοινές περιπολίες» Ελλάδας Τουρκίας μεταξύ τουρκικών ακτών και αυτών των ελληνικών νήσων του Αν Αιγαίου ουδέποτε προέβαλε αυτόν τον αυτονόητο όρο.

Η Τουρκία από την πλευρά της στις 12 Δεκεμβρίου 2001 ψήφισε στην τουρκική Εθνοσυνέλευση το νόμο 24611 με τον οποίο διχοτομεί το Αιγαίο και την Κύπρο και τις περιοχές αυτές τις εντάσσει κάτω από τον έλεγχο της Άγκυρας για τους σκοπούς  Έρευνας και Διάσωσης.

Έτσι, ο κ Γιούνκερ και η ΕΕ, με την εκχώρηση στην Τουρκία αρμοδιότητες  να εκτελεί αυτόνομες επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης, στην πράξη αποδέχεται τον τουρκικό νόμο24611, ήτοι τη διχοτόμηση του FIR Αθηνών και Λευκωσίας, μετατρέποντας το Αιγαίο σε οικόπεδο εξ αδιαιρέτου Ελλάδας –Τουρκίας.

* Συμφώνα με το Action Plan συμφωνήθηκε «..Η Τουρκία να ενισχύσει τη χωρητικότητα αναχαίτισης της τουρκικής ακτοφυλακής, με αναβάθμιση του συστήματος επιτήρησης, αυξάνοντας τις περιπολίες και τη χωρητικότητα Έρευνας και Διάσωσης και να συνεργάζεται με την Ελληνική Ακτοφυλακή. Ακόμη, παραμένουν ανοιχτά θέματα για τον  παραπέρα χειρισμό για την αναχαίτιση παρανόμων μεταναστών στη Θάλασσα του Αιγαίου..»

Με άλλα λόγια, η ΕΕ εξουσιοδοτεί την τουρκική ακτοφυλακή να αυξήσει τις περιπολίες αναχαίτισης των μεταναστών. Ωστόσο, η αποστολή της ακτοφυλακής κάθε χώρας  αφορά μόνον στα χωρικά της ύδατα που αποτελούν κυριαρχία της  και δεν απαιτείται καμία και από κανέναν εξουσιοδότηση. Πέρα όμως από τα χωρικά ύδατα την ευθύνη αναλαμβάνει το Κέντρο Έρευνας και Διάσωσης κάθε χώρας που είναι υπεύθυνη για το FIR και στην περίπτωση, είναι η Ελλάδα με το ΕΚΣΕΔ στον Πειραιά.

Έτσι, η μόνη περίπτωση που μπορεί η Τουρκία να παρέχει υπηρεσίες Έρευνας και Διάσωσης στη Διεθνή Θάλασσα του Αιγαίου και εντος του FIR Αθηνών είναι  να εντάξει τα τουρκικά μέσα SAR κάτω από τον έλεγχο και διοίκηση του ΕΚΣΕΔ.

Η ΕΕ και ο κ Γιούνκερ επιμένουν η Τουρκία να συνεργάζεται με την Ελληνική Ακτοφυλακή. Η Ελληνική Ακτοφυλακή όμως ( όπως και η Τουρκική) έχει την ευθύνη για τα χωρικά ύδατα και δεν υπάγεται στο ΕΚΣΕΔ ούτε αποτελεί μέσο Έρευνας και Διάσωσης παρά μόνον αν λάβει την σχετική εντολή από το ΕΚΣΕΔ.

Με την  ασαφή διατύπωση του Action Plan, η ΕΕ μας λέει ότι η Τουρκία θα εκτελεί SAR και θα οδηγεί με συνοδεία και ασφάλεια τους μετανάστες μέχρι τα ελληνικά χωρικά ύδατα, όπου θα τους  παραλαμβάνει η Ελληνική Ακτοφυλακή. Μάλλον τέτοια «συνεργασία» θέλει η ΕΕ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Γι αυτό  ενδεχομένως, ο κ Γιουνκερ έχει επιμένει και με όρους εξευτελιστικούς στην θέση του για «κοινές περιπολίες» μεταξύ τουρκικών και ελληνικών ακτών, την οποία υποστηρίζει και η καγκελάριος Μέρκελ.

Tο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών από την πλευρά του με επιστολή του  έθεσε στα κόμματα το θέμα των κοινών περιπολιών Ελλάδας Τουρκίας 

Αναφέρεται στην επιστολή 
«…Μετά τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής για το προσφυγικό και την επίσκεψη Μέρκελ στην Τουρκία για διαπραγμάτευση για το θέμα αυτό, θα θέλαμε να έχουμε τις θέσεις σας για κοινές Ελληνοτουρκικές περιπολίες, προκειμένου να μειωθεί η ροή των προσφύγων στην ΕΕ..»

Στη συνέχεια, η ελληνική κυβέρνηση με δηλώσεις αξιωματούχων της  απέρριψε την πρόταση για κοινές περιπολίες. Λίγες ημέρες αργότερα όμως  κατά την επίσκεψη Τσίπρα στην Τουρκία, ο τούρκος πρωθυπουργός αποκάλυψε, χωρίς αντίδραση του κ Τσίπρα, ότι συζητήθηκε «η τεχνική συνεργασία» μεταξύ της ακτοφυλακής των δύο χωρών, «..ώστε να εμποδίσουμε αυτήν την ανθρωπιστική συνεργασία..» Πρόσθεσε ακόμα ότι το θέμα αυτό θα συζητηθεί κατά την τριμερή συνάντηση Μέρκελ- Τσίπρα- Νταβούτογλου που θα πραγματοποιηθεί αυτή την Κυριακή στο περιθώριο της Συνόδου ΕΕ-Τουρκίας…

Τέλος, μπορεί να ανατεθεί, σύμφωνα με το Action Plan, στην Τουρκία «να αναχαιτίζει παράνομους μετανάστες στη ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ..»

Ο καινοφανής όρος που να καθορίζει γεωγραφικά τη Θάλασσα του Αιγαίου δεν υφίσταται σε ελληνικό εθνικό πλαίσιο, ούτε σε διεθνές, ούτε σε επίσημο, ούτε σε νόμιμο, που αφορά στην Έρευνα Διάσωση ή οποιουδήποτε είδους επιχειρήσεων. Αντιθέτως η «Θάλασσα του Αιγαίου» αποτελεί τουρκική εφεύρεση από τον Φεβρουάριο 1975, ώστε να μην χρησιμοποιεί  τον όρο FIR  Αθηνών εντος του οποίου ο ICAO έχει εκχωρήσει στην Ελλάδα αρμοδιότητες παροχής  υπηρεσιών εναέριας κυκλοφορίας και Έρευνας και Διάσωσης

Αυτόνομος και μεμονωμένος όρος «Θάλασσα του Αιγαίου» για SAR, που υιοθετεί η ΕΕ και έχει αποδεχτεί η Αθήνα, δηλώνει ξέφραγο αμπέλι και κυρίως δηλώνει την πρόθεση της ΕΕ κατ επιταγή της Άγκυρας να εξαφανιστεί η ευθύνη για SAR που έχει ανατεθεί στην Ελλάδα από τους διεθνείς οργανισμούς και να «παραχωρηθεί» η αρμοδιότητα αυτή παρανόμως στην Τουρκία.

Επιπροσθέτως, με τις τουρκικές περιπολίες αναχαίτισης παρανόμων μεταναστών στη «Θαλασσα του Αιγαίου» παραβιάζεται η Συνθήκη των Παρισίων 1947 για τα Δωδεκάνησα, στα οποία υπάρχουν συνεχόμενα χαραγμένα σύνορα με την Τουρκία. Έτσι, οι όποιες τουρκικές  αναχαιτίσεις στην περιοχή της  Καλύμνου Κω  Ρόδο κ.λ.π. είναι παράνομες διότι παραβιάζουν τα  ελληνικά σύνορα.

Στη Σύνοδο Κορυφής της Κυριακής η ελληνική κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά σε άλλα προβλήματα, τα οποία έχει σπεύσει ήδη να υποβαθμίσει.

Στο τελικό παζάρι ΕΕ- Τουρκίας οι εταίροι είναι έτοιμοι και δεσμευμένοι να  δώσουν την πολυπόθητη VISA ελεύθερης εισόδου τούρκων πολιτών στην ΕΕ αν η Άγκυρα εφαρμόσει πλήρως τη Συμφωνία Επανεισδοχής  Παρανόμων Μεταναστών από την ΕΕ ( άρα και από την Ελλάδα) στην Τουρκία.

Επιπροσθέτως οι εταίροι είναι έτοιμοι να ανοίξουν τα 5 κλειστά κεφάλαια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας, με κορυφαίο το κεφάλαιο της Ενέργειας. ΟΙ κινήσεις αυτές «χτυπάνε» ευθέως ολόκληρη την πολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας απέναντι στην Τουρκία για την ένταξη της στην ΕΕ.
Αν δηλαδή η Τουρκία δεν αναγνωρίσει πλήρως την Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος και επομένως πλήρες κράτος- μέλος της ΕΕ, η Λευκωσία δεν θα επιτρέψει την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας. Ο «πολύτιμος λίθος» αυτής της κυπριακής πολιτικής είναι το κεφάλαιο της Ενέργειας, ιδιαιτέρως μετά την πρόσφατη επιθετική πολιτική της Άγκυρας μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός στην Άγκυρα δήλωσε πρόθυμος να  ανοίξει την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας- άγνωστο αν είχε και τη σύμφωνη γνώμη της Κύπρου.

Η πονηρή τουρκική κυβέρνηση, όμως, μέσω δημοσιευμάτων κλείνουν το μάτι ότι η εφαρμογή της συμφωνίας Επανεισδοχής και η πλήρης ενταξιακή διαδικασία, απαιτούν  αναγνώριση από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, άρα και της Κύπρου,αφού προηγουμένως μέσα στην άνοιξη του 2016 έχει λυθεί οριστικώς  το κυπριακό πρόβλημα...

Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Θανάσης Αυγερινός

Οι μαζικές αεροπορικές επιθέσεις το βράδυ της Τετάρτης σε στόχους κοντά στο σημείο όπου κατερρίφθη το ρωσικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος τύπου Su-24 στα συροτουρκικά σύνορα, φαίνεται πως είναι μόνο η αρχή της νέας στρατηγικής που χαράσσει η Μόσχα μετά τις πρώτες απώλειές της στον πόλεμο της Συρίας.
«Τα χτυπήματά μας θα είναι πλέον ανελέητα εναντίον όχι μόνο των τρομοκρατών του Ισλαμικού Κράτους, αλλά και όλων των δικτύων χρηματοδότησης και τροφοδοσίας τους, τα οποία διέρχονται εν πολλοίς από το τουρκικό έδαφος», λένε συνομιλητές μας στο ρωσικό Γενικό Επιτελείο, όπου δεν κρύβουν την οργή τους για το «πισώπλατο» τουρκικό χτύπημα.
«Βομβαρδίζουμε μερικές χιλιάδες μισθοφόρων και φανατικών από τον ρωσικό Καύκασο που δρουν στην περιοχή, γιατί δεν θέλουμε να βρουν τον δρόμο της επιστροφής προς τη Ρωσία και τις σύμμαχες μουσουλμανικές χώρες στην πρώην ΕΣΣΔ».
Έτσι εξηγούν οι ρώσοι επιτελείς την επιμονή τους στους συγκεκριμένους στόχους, επαναλαμβάνοντας τις δηλώσεις του αρχιστρατήγου τους, Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος ενημερώνεται τακτικά για το επιχειρησιακό τμήμα της ρωσικής επιχείρησης.

Όσοι είναι σε θέση να «αποκρυπτογραφούν» τη γλώσσα του σώματος ενός καλά εκπαιδευμένου επαγγελματία, όπως ο ρώσος ηγέτης, διακινδυνεύουν την εκτίμηση ότι ο Πούτιν πνίγει την οργή του και σκέφτεται πιο εντατικά από ποτέ τις τελευταίες ημέρες, γνωρίζοντας ότι κινείται στην κόψη του ξυραφιού. Δεν έχει ούτε χρόνο ούτε περιθώριο για σπασμωδικές κινήσεις, αλλά ούτε και για οποιοδήποτε δείγμα αδυναμίας. Επομένως, όλες οι κινήσεις της Μόσχας δείχνουν ότι φυσικά και δεν θα προχωρήσει πρώτη σε απευθείας στρατιωτική απάντηση ή σε προκλητικό πλήγμα, αλλά θα περιμένει την Τουρκία στη γωνία, όπως και όσους χτυπούν ενθαρρυντικά τον Ερντογάν στην πλάτη, διαστρέφοντας προκλητικά για άλλη μία φορά τα πραγματικά δεδομένα αλλά και την ίδια την έννοια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας.

Ο διασωθείς ρώσος πιλότος και η μαρτυρία του είναι ένα από τα ισχυρά ρωσικά χαρτιά και προφανώς θα αξιοποιηθεί στο έπακρο τις επόμενες δύσκολες μέρες των διπλωματικών και πολιτικών «τριβών», οι οποίες δεν είναι δυνατόν να εκτονωθούν αν δεν υπάρξει κάποιου είδους έμπρακτη συγνώμη ή υποχώρηση από την τουρκική πλευρά, όπως υπονοεί το Κρεμλίνο, χωρίς να έχει επισήμως διατυπώσει σχετικό αίτημα.
«Γνωρίζω την περιοχή όπως την παλάμη μου. Δεν μπήκαμε ούτε δευτερόλεπτο σε τουρκικό εναέριο χώρο και δεν υπήρξε ουδεμία ηχητική ή οπτική προειδοποίηση. Αν ήθελαν να μας προειδοποιήσουν, θα μπορούσαν να πετάξουν σε παράλληλη πορεία δίπλα μας, όμως μας χτύπησαν χωρίς καν να δούμε τον πύραυλο, ώστε να προσπαθήσουμε να τον αποφύγουμε με ελιγμούς. Θέλω να μείνω και να υπηρετήσω εδώ για να ανταποδώσω το χρέος που έχω στον χαμένο κυβερνήτη μου», δήλωσε στην ρωσική αεροπορική βάση έξω από τη Λαττάκεια ο πιλότος Κονσταντίν Μουράχτιν.
Ο ρώσος ηγέτης ανακοίνωσε την απονομή του πλέον τιμητικού τίτλου του «Ήρωα της Ρωσίας» στο νεκρό πιλότο, Σεργκέι Λαβρόφ, διαβεβαίωσε ότι ο διασωθείς πιλότος «βρίσκεται ήδη στην πατρίδα, δηλαδή στην αεροπορική μας βάση Χμέιμιμ στη Συρία», περιγράφοντας με γλαφυρή διατύπωση την πρόθεση της Μόσχας να διατηρήσει τη στρατιωτική της παρουσία στην περιοχή για όσο χρόνο απαιτηθεί.

Το ρωσικό Γενικό Επιτελείο διέταξε άμεση αποστολή στην περιοχή όπου επιχειρεί η ρωσική αεροπορία στη Συρία των εξελιγμένων αντιαεροπορικών συστοιχιών S-400 και για το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα προσέγγιση στη Λαττάκεια του καταδρομικού «Μόσχα», της ναυαρχίδας του στόλου της Μαύρης Θάλασσας, ώστε να καλύπτει με την αντιαεροπορική του ομπρέλα το ευρύτερο δυνατό θέατρο επιχειρήσεων.
Το Κρεμλίνο ξεκαθάρισε ότι δεν προτίθεται να κηρύξει πόλεμο στην Τουρκία, όμως «θα αναθεωρήσει ριζικά τις ρωσοτουρκικές σχέσεις» και, αν πιστέψουμε τον πρόεδρο της Τσετσενίας, Αχμάντ Καντίροφ, η Τουρκία θα καταβάλει σε βάθος χρόνου οδυνηρό τίμημα για το έγκλημα που διέπραξε. Για τους έχοντες καλή μνήμη, η φράση του Καντίροφ και η προσφορά του να συνδράμει με αποφασισμένους άνδρες στην υλοποίηση κάθε διαταγής του Πούτιν, θυμίζει την τύχη που επιφύλαξαν οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες σε μερικούς από τους οπλαρχηγούς και χρηματοδότες των Τσετσένων αυτονομιστών, όπως και στους αυτουργούς των πλέον αιματηρών τρομοκρατικών ενεργειών σε ρωσικό έδαφος. Κυνηγήθηκαν σε πολλές χώρες επί χρόνια και κάποιοι αισθάνονται ως και σήμερα την ανάσα των ρωσικών υπηρεσιών πίσω τους, καθώς η Μόσχα δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει τον υπόγειο και βρώμικο ρόλο της Τουρκίας στην εξάπλωση του φαινομένου της ισλαμικής τρομοκρατίας σε ρωσικό έδαφος, όταν επισήμως οι ηγέτες των δύο χωρών αγκαλιάζονταν ως φίλοι…

Βέλη στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού…

Ρωσικά δίκτυα, που συνδέονται στενά με το Κρεμλίνο, έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για πληροφορίες που θέλουν την κατάρριψη του Su-24 να είναι «προσχεδιασμένη προβοκάτσια», όρο που πρώτος χρησιμοποίησε ο Σεργκέι Λαβρόφ. Πήγαν, μάλιστα, τη συζήτηση μερικά βήματα πιο πέρα από το αναπάντητο ερώτημα του ρώσου ΥΠΕΞ προς τον τούρκο ομόλογό του Τσαβούσογλου, εάν, δηλαδή, υπήρξε οποιαδήποτε συνεννόηση Άγκυρας – Ουάσιγκτον για το θέμα του ρωσικού βομβαρδιστικού. Το λαϊκό δίκτυο Lifenews, δεν αμφιβάλλει ότι οι σχετικές συνεννοήσεις έγιναν κατά τη Σύνοδο Κορυφής των G20 μεταξύ Ομπάμα και Ερντογάν και επικαλείται ανώνυμες πηγές στην τουρκική κυβέρνηση, αλλά και δημοσιεύματα του αραβικού και του κουρδικού Τύπου, που περισσότερο συντείνουν στη «δημιουργία κλίματος» παρά σε κλασική ειδησεογραφία.

Ποιος θα μπορούσε να θέλει να εμποδίσει μία διεθνή συνεννόηση στο όνομα της μάχης κατά της τρομοκρατίας με ενεργό ρόλο Ρωσίας και Γαλλίας και ποιος ενδιαφέρεται έντονα να «χαλάσει» την πολυετή προσέγγιση που έχει οικοδομηθεί μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας, αλλά και Μόσχας – Καΐρου;
Πολλοί ρώσοι αναλυτές στρέφουν τα βέλη τους προς την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και ειδικά στο λόμπι των πολεμικών βιομηχανιών, που φαίνεται πως θέλουν πάση θυσία συνέχιση του χάους στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αν όχι και μεγαλύτερη από τις υπάρχουσες θερμή σύγκρουση.

Το Κρεμλίνο δείχνει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη αυτές τις προειδοποιήσεις, σπεύδοντας, μάλιστα, να καλύψει τα «νώτα» του και αποκαθιστώντας το αντιτρομοκρατικό μέτωπο Ρωσίας – Αιγύπτου, που δείχνουν να ξεπερνούν γρήγορα την τραγική περιπέτεια της ανατίναξης του Α321 στο Σινά. Η ρωσική ηγεσία πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα επιμείνει στον «οικονομικό πόλεμο» με την Τουρκία, στον βαθμό που αυτός θα επαναφέρει στα ρωσικά θέρετρα του Σότσι και της Κριμαίας μερικά εκατομμύρια τουρίστες και θα πριμοδοτήσει την εσωτερική παραγωγή τροφίμων και ειδών ελαφράς βιομηχανίας που εισάγει σήμερα η Μόσχα από τούρκους παραγωγούς.

Ο ρώσος ηγέτης σκοπεύει προφανώς να μετατρέψει άλλη μία «διεθνή κρίση» σε μηχανισμό ανανέωσης και ανάπτυξης της ρωσικής οικονομίας, όπως ακριβώς συνέβη και με τις κυρώσεις της Ε.Ε., που ευνόησαν υπερβολικά την τουρκική αγορά αλλά και αναγέννησαν ολόκληρους κλάδους της ρωσικής οικονομίας. Άλλωστε, η ισχυρή οικονομία είναι η καλύτερη ασπίδα για τη Ρωσία, που θα συνεχίσει αναμφίβολα να μας εκπλήσσει με τις αντοχές της στο εσωτερικό κα την ταχύτατη ανάκαμψή της στη διεθνή σκηνή.

ISIS – Τουρκία εις σάρκα μία

Ο Ερντογάν διαμαρτυρόταν έντονα τελευταία για τις ρωσικές επιθέσεις εναντίον «αδελφών και συγγενών των Τούρκων», των Τουρκομάνων που ζουν στην περιοχή, τους οποίους υποτίθεται ότι προστατεύουν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις σε συνεργασία με τα τοπικά αντάρτικα σώματα.

Αυτή η συμπαράσταση προς τους «δοκιμαζόμενους συγγενείς» σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί το δυσανάλογα ισχυρό χτύπημα, την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού. Στην ουσία πρόκειται για μία εγκληματική ενέργεια της Άγκυρας σε βάρος της παγκόσμιας ειρήνης, μία ενέργεια που τορπιλίζει εν τη γενέσει της τη συμμαχία Δύσης – Ρωσίας κατά του ISIS. Γι αυτό, άλλωστε, η Άγκυρα πριν εκφράσει την λύπη της για το περιστατικό στη Μόσχα, έτρεξε κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ, ως παλιόπαιδο που μόλις έκανε τη ζημιά τρέχει στον μπαμπά για να γλιτώσει την τιμωρία από τη μαμά. Γιατί μόνο με καλό μάτι δεν βλέπουν η Άγκυρα, ο νεοοθωμανιστής Ερντογάν και ο εμπνευστής του «στρατηγικού βάθους» Νταβούτογλου τις κοινές προσπάθειες για την αντιμετώπιση της ισλαμοτρομοκρατίας.

Ο σχεδιασμός ώστε η Τουρκία να αναβαθμιστεί άμεσα από περιφερειακή σε κεντρική δύναμη δεν εξυπηρετείται το τελευταίο διάστημα, από τη στιγμή που η Ρωσία ενεπλάκη ενεργά στη συριακή κρίση, που το Παρίσι –μετά το τρομοκρατικό μπαράζ της 13ης Νοεμβρίου- ενισχύει την παρουσία του στη Μέση Ανατολή αλλά και τις σχέσεις του με τη Μόσχα, που το Ισλαμικό Κράτος δίνει αγώνα επιβίωσης. Έτσι επιλέγει την πλήρη ταύτιση με το ISIS, όπως καταγγέλλουν οι ρώσοι, προκειμένου να διασφαλίσει τα γεωπολιτικά, διπλωματικά, πολιτικά και οικονομικά της συμφέροντα.

Η Μόσχα στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν πρόκειται να ανεχτεί πλέον κανενός είδους συνεργασία με τζιχαντιστές. Σε αντίθετη περίπτωση η Άγκυρα θα καταταγεί οριστικά –και όχι μόνο φραστικά- μεταξύ των υποστηρικτών της τρομοκρατίας, όπως ανοιχτά λένε πλέον τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, καταγγέλλοντας τις υπόγειες διασυνδέσεις της οικογένειας Ερντογάν με το λαθρεμπόριο πετρελαίου και πετρελαιοειδών του ISIS.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 316


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου