Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Δεκ 2014

Pravda.ru / Global Research
Τάκης Φωτόπουλος

Περίληψη: Ο στόχος του άρθρου αυτού είναι να δείξει γιατί, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο οικονομικός πόλεμος είναι το βασικό όπλο που χρησιμοποιείται από την Υπερεθνική Ελίτ, για να ενσωματώσει στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης κάθε χώρα η οποία αντιστέκεται στην απώλεια της οικονομικής και εθνικής της κυριαρχίας, που συνεπάγεται η ενοποίηση αυτή. Το συμπέρασμα είναι ότι μόνο το χτίσιμο μιας οικονομικής και πολιτικής ένωσης κυρίαρχων εθνών, όπως ήταν η αρχική σύλληψη της Ευρασιατικής Ένωσης, η οποία θα εμπεριέκλειε τα έθνη σε όλο τον κόσμο που θα μάχονταν ακόμη τη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, από την Ευρώπη και την Ασία μέχρι τη Λατινική Αμερική και τον Αραβικό κόσμο, θα μπορούσε ενδεχομένως να δημιουργήσει τις συνθήκες για αυτοδυναμία και αυτό-καθορισμό και, συγχρόνως, έναν εναλλακτικό πόλο στον σημερινό εγκληματικό μονοπολικό κόσμο.
 
Τις τελευταίες ημέρες έγινε πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι ο οικονομικός πόλεμος είναι το κύριο όπλο που χρησιμοποιείται από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε-δηλαδή το δίκτυο των ελίτ που εδράζονται κυρίως στις χώρες της «ομάδας των 7»-G7- και οι οποίες διαχειρίζονται τη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης), για να υποτάξει τη Ρωσία και να ενσωματώσει κάθε άλλη χώρα, η οποία συνεχίζει να αντιστέκεται στη διαδικασία αυτή, π.χ. το Ιράν και τη Βενεζουέλα. Ο πόλεμος αυτός δεν περιλαμβάνει μόνο τις συνήθεις οικονομικές κυρώσεις, ή το μπλοκάρισμα νέων έργων για την διευκόλυνση της διανομής ενέργειας, όπως το SouthStream, αλλά επίσης, όπως έδειξε η δραματική μείωση της τιμής του πετρελαίου τους τελευταίους μήνες, την μεθοδευμένη πτώση της τιμής του. Αυτό φάνηκε καθαράστην τελευταία σύνοδο του ΟΠΕΚ,όπου η Σαουδική Αραβία ήταν το βασικό όργανο για την πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου.

Όπως είναι γνωστό, η Σαουδική Αραβία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός και εξαγωγέας καθαρού πετρελαίου και ο ρόλος της κατά την τελευταία σύνοδο του ΟΠΕΚ ήταν αποφασιστικός στο να οδηγήσει στη σημερινή δραματική μείωση της τιμής του. Όπως το έθεσε ο Martin Wolf, υποδιευθυντής και κύριος οικονομικός σχολιαστής των Financial Times, πανηγυρίζοντας το γεγονός ότι η Ρωσία, το Ιράν και η Βενεζουέλα θα ήταν τα κύρια θύματα («Δύο ζήτω για τις απότομες πτώσεις στις τιμές του πετρελαίου» ήταν ο εύγλωττος τίτλος του άρθρου του), ήταν η Σαουδική Αραβία που πυροδότησε τη δραματική αυτή εξέλιξη:

«Ιδιαίτερα σημαντικός θα μπορούσε να είναι ο αντίκτυπος στις χώρες-εξαγωγείς καθαρού πετρελαίου. Ανάμεσα στους ευάλωτους παραγωγούς είναι καθεστώτα που κανείς θα ποθούσε να δει αποδυναμωμένα, και κυρίως τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν … Για να σταθεροποιήσει τις τιμές πετρελαίου, ο ΟΠΕΚ έπρεπε να μειώσει την παραγωγή κατά περίπου 1 εκ. βαρ. την ημέρα, πράγμα που αυτός —ή ακριβέστερα, η Σαουδική Αραβία—αρνήθηκε να το κάνει. Αυτό έδωσε το έναυσμα στην πρόσφατη πτώση στις τιμές».[1]

Ωστόσο, η Σαουδική Αραβία δεν είναι απλά ένας ιδιαίτερα σημαντικός παίκτης στην αγορά πετρελαίου. Είναι επίσης ένα από τα πιο απολυταρχικά, πολιτικά και ιδεολογικά, καθεστώτα στον πλανήτη.

Πολιτικά, το καθεστώς είναι μια απόλυτη μοναρχία—στην οποία μια οικογένεια διαφεντεύει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Σε αυτήν, κυριαρχεί ο βασιλιάς, ο οποίος είναι επίσης ο πρωθυπουργός και συνδυάζει νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές λειτουργίες, με τα βασιλικά διατάγματα να αποτελούν τη βάση της νομοθεσίας της χώρας, ενώ τα πολυάριθμα μέλη της βασιλικής οικογένειας (η οποία περιλαμβάνει τουλάχιστον 7.000 πρίγκιπες) συμμετέχουν επίσης στη άσκηση των εξουσιών αυτών. Το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει βέβαια την Υπερεθνική Ελίτ (η οποία είναι γνωστή για τον «αγώνα» της για «δημοκρατία» σε όλο τον κόσμο!) να υποστηρίζει απόλυτα αυτό το καθεστώς, και να κατηγορεί, συγχρόνως τη Ρωσία για απολυταρχισμό!

Ιδεολογικά, σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού της είναι Σαλαφιστές, και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους Γουαχάμπις, αν και οι διαφορές μεταξύ τους μοιάζουν με τις παρόμοιες ανόητες διαφορές μεταξύ των Χριστιανών θεολόγων στον Μεσαίωνα. Η ουσία είναι ότι και οι δύο εκπροσωπούν τις πιο συντηρητικές προσεγγίσεις του Ισλάμ. Όπως τόνισε ένας αναλυτής, «οι περισσότεροι Σαλαφιστές ανήκουν σε αυτούς που ονομάζονται «θρησκόληπτοι» ή «ησυχαστές», που κηρύσσουν την υπακοή σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, όσο διεφθαρμένη ή αυταρχική και να είναι, εφόσον αυτοαποκαλείται Μουσουλμανική. Ο στόχος είναι να αποφευχθεί η χειρότερη των καταστάσεων: Η fitna, δηλαδή η θέση σε αμφισβήτηση της ενότητας της κοινότητας των πιστών».[2]

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι η Δύση, ήδη από την προ της παγκοσμιοποίησης εποχή, είχε δεχθεί ενθουσιωδώς την Σαουδική Αραβία και την ιδεολογία της, ως ένα χρήσιμο εργαλείο για την καταπολέμηση της σοβιετικής επιρροής καθώς και του παν-Αραβικού σοσιαλισμού. Αντίστοιχα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, η Υ/Ε επίσης την θεώρησε χρήσιμο εργαλείο για την καταπολέμηση κάθε έθνους που αντιστέκεται στην κατάργηση της κυριαρχίας του από τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα, για παράδειγμα, όταν η Σαουδική Αραβία υποστήριξε με κάθε δυνατό τρόπο τους Σαλαφιστές τζιχαντιστές, οι οποίοι κατέσφαξαν τους λαούς της Λιβύης και της Συρίας, και μόνο πρόσφατα σταμάτησε την υποστήριξη του υποπροϊόντος τους, της ISIS, όταν αυτή προσπάθησε να αυτονομηθεί από την Υ/Ε κατά την διαδικασία οικοδόμησης ενός ισλαμικού κράτους και συνακόλουθα στοχοποιήθηκε από αυτήν.[3]Ούτε είναι επίσης περίεργο ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από την ISIS, όπως οι αποκεφαλισμοί,(που επαναλήφθηκαν μέχρι αηδίας από τα μέσα ενημέρωσης της Υ/Ε, προκειμένου να τρομοκρατήσει τις μεσαίες τάξεις στη Δύση και να δικαιολογήσει τον «πόλεμό της κατά της τρομοκρατίας»), στην πραγματικότητα αποτελούν συνήθη πρακτική του πελατειακού της Σαουδικού καθεστώτος, χωρίς κανένας στην «πολιτισμένη» Δύση να ενοχλείται πολύ γι’αυτό, όσο βέβαια μπορούσαν να συνεχίζουν και να επεκτείνουν τις ιδιαίτερα κερδοφόρες πωλήσεις όπλων στο καθεστώς. Όπως ένας άλλος αναλυτής περιέγραψε το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας σε μια τεκμηριωμένη ανάλυση:

«Η Σαουδική Αραβία συνεχίζει μέχρι και σήμερα τις βάρβαρες εκτελέσεις εγκληματιών όσο και πολιτικών εχθρών, συμπεριλαμβανομένων των θυμάτων που κατηγορούνται για «μαγεία και βασκανία», στην εύστοχα αποκαλούμενη «Chop-Chop square» (πλατεία της καρατόμησης), που βρίσκεται στην πρωτεύουσα του Ριάντ, όπου κυριολεκτικά κόβονται κεφάλια από κουκουλοφόρους με χατζάρες….Ο βάναυσα κατασταλτικός μηχανισμός εσωτερικής ασφάλειας της Σαουδικής Αραβίας είναι δημιουργία Αμερικανών συμβούλων και ανθρώπων των υπηρεσιών. Ο στρατός της, τόσο ο μυστικός όσο και ο συμβατικός, έχει επίσης εξοπλιστεί μέσω αστρονομικά μεγάλων πωλήσεων όπλων (συμπεριλαμβανομένης μιας πρόσφατης πώλησης που θεωρείται η μεγαλύτερη στην ιστορία των ΗΠΑ) από τους συμμάχους της στη Wall Street και στο Λονδίνο. Οι φρικαλεότητες που διαπράττονται από το απολυταρχικό καθεστώς Σαούντ έχουν την αμέριστη στήριξη Αμερικανών συμβούλων, ανθρώπων των υπηρεσιών, και δυτικών όπλων. Η Σαουδική Αραβία φιλοξενούσε επίσης σημαντικές δυνάμεις του Αμερικανικού στρατού έως ότου αυτός μοιράστηκε επίσης στα γειτονικά δορυφορικά δεσποτικά καθεστώτα του Κατάρ, (Σημείωση: βλέπε Aljazeera), του Μπαχρέιν, του Ομάν, και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων».[4]

Φυσικά, δεν ήταν μόνο οι συστημικοί οικονομολόγοι που γιόρτασαν τη δραματική πτώση της τιμής του πετρελαίου, αλλά ακόμη και τα ανώτερα κλιμάκια της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ. Έτσι, η επικεφαλής του ΔΝΤ, η Κριστίν Λαγκάρντ, βρήκε εξίσου δύσκολο να κρύψει τη χαρά της όταν περιέγραφε τον αντίκτυπο αυτού του γεγονότος και εξηγούσε ότι μια πτώση κατά 30% της τιμής του πετρελαίου μεταφράζεται σε 0,8% αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης των «πιο προηγμένων οικονομιών», και «πιθανώς 0,6% για τις ΗΠΑ». Στη συνέχεια περιέγραψε ως εξής τις επιπτώσεις ειδικότερα για τις ΗΠΑ και τη Ρωσία:

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι χαμηλές τιμές της ενέργειας θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανάπτυξη 3,5% το επόμενο έτος, αντί για την προβλεφθείσα ανάπτυξησε 3,1% … Για τη Ρωσία, οι εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου καλύπτουν το 68% του συνόλου των εξαγωγών της, και το 50%των ομοσπονδιακών εσόδων της. Η Ρωσία έχει ήδη δαπανήσει σχεδόν 90 δισεκατομμύρια δολάρια από τα συναλλαγματικά αποθέματα της το 2014, για να στηρίξει το βυθιζόμενο ρούβλι που έχει χάσει περισσότερο από το 40%της αξίας του από την αρχή του έτους.[5]

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που τα ΜΜΕ της Υ/Ε γιορτάζουν την προβλεπόμενη μείωση των πραγματικών εισοδημάτων, όπως περιγράφεται από τον Alexei Vedev, τον Ρώσο αναπληρωτή Υπουργό Οικονομίας. Έτσι, ο Vedev, υποθέτοντας ότι οι κυρώσεις θα συνεχιστούν καθ’ όλο το 2015—κάτι που σημαίνει ότι οι δυτικές αγορές κεφαλαίων θα παραμείνουν κλειστές για την πλειοψηφία των ρωσικών τραπεζών και των εταιρειών—προέβλεψε ότι η χώρα, μέχρι το τέλος του έτους θα είναι σε ύφεση, την πρώτη από το 2009. Το μέγεθος αυτής της ύφεσης θα είναι μεγαλύτερο, όσο χαμηλότερη θα είναι η τιμή του πετρελαίου το επόμενο έτος, αλλά, ακόμα κι αν παραμείνει σε περίπου 80 δολάρια (μια μάλλον αισιόδοξη υπόθεση, λόγω του πληθωρισμού που είναι ήδη αρκετά υψηλός, ως αποτέλεσμα της υποτίμησης του ρουβλίου), τα πραγματικά εισοδήματα αναμένεται να μειωθούν, περίπου, κατά 3%.Επίσης, δεδομένου ότι οι Ρωσικές αγορές κεφαλαίου είναι ακόμα ανοιχτές, η φυγή κεφαλαίων από τη Ρωσία θα συνεχιστεί, και εκροές κεφαλαίων της τάξης των $125 δις αναμένονται για το τρέχον έτος, και $90 δις για το 2015.[6] Οι Financial Times είναι (ως συνήθως) πιο ειλικρινείς από τις δυτικές φιλελεύθερες «Αριστερές» φυλλάδες στο να εκφράζουν τη βαθιά επιθυμία τους για μια «βελούδινη επανάσταση» στη Ρωσία, ως αποτέλεσμα της εντεινόμενης κρίσης, και ανοιχτά θέτουν το ερώτημα κατά πόσον «η δημοτικότητα του Πούτιν μπορεί να αντέξει μια απόλυτη οικονομική καταιγίδα και την μείωση των πραγματικών εισοδημάτων που θα χτυπήσει σκληρά τις εργατικές οικογένειες σε περιοχές που υποστηρίζουν τον πρόεδρο».[7]

Είναι, επομένως, σαφές ότι ο ρόλος της Σαουδικής Αραβίας στην δραματική πτώση της τιμής του πετρελαίου ήταν κάθε άλλο παρά συμπτωματικός. Ακόμη, η ενέργειά της να μην μειώσει την παραγωγή (όπως συνήθως έκανε σε παρόμοιες περιπτώσεις) για να συγκρατήσει την τιμή δεν έγινε, όπως υποστηρίχθηκε, για να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση της στην αγορά πετρελαίου, που δήθεν απειλείται από την παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ.Η εξήγηση αυτή, που δόθηκε από την «παγκοσμιοποιητική» φράξια εντός της Ρωσικής ελίτ και την φιλελεύθερη «Αριστερά» στη Δύση, ήταν στην πραγματικότητα ένα άλλοθι που χρησιμοποιείται από την ίδια την Υ/Ε και τους Σαουδάραβες, προκειμένου να αποκρύψουν τον πραγματικό πολιτικό στόχο αυτής της ενέργειας. Δηλαδή, την χρησιμοποίηση της τιμής του πετρελαίου ως ένα πολύ αποτελεσματικό όπλο οικονομικού πολέμου, προκειμένου, είτε να εξαναγκαστούν η Ρωσία και τα συναφή αντιστεκόμενα καθεστώτα (όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα) να υποταχθούν στο ζυγό της Υ/Ε, είτε να αντιμετωπίσουν μια ενδεχομένως σοβαρή οικονομική ύφεση (το πόσο σοβαρή θα είναι θα εξαρτηθεί από το για πόσο καιρό η τιμή του πετρελαίου θα διατηρηθεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα), η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει σε «βελούδινες επαναστάσεις» σε όλες αυτές τις χώρες και, ενδεχομένως, σε αλλαγή καθεστώτων. Η εναλλακτική «εξήγηση» για τον δήθεν «πόλεμο» μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και ΗΠΑ, όχι μόνο «ξεχνά» την πελατειακή φύση της Σ.Α ως προς τις ΗΠΑ, αλλά και το απλό γεγονός ότι μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να έχει μόνο προσωρινό αποτέλεσμα. Είναι σαφές ότι, από τη στιγμή που η τιμή του πετρελαίου θα αρχίσει να ανεβαίνει και πάλι για πολιτικούς ή οικονομικούς λόγους —πράγμα που δεν έχει καμία σχέση με δήθεν «νόμους» ή «τάσεις», όπως η καταστροφολογική θεωρία του «peak oil» και παρόμοιες[8] θεωρίες— η παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου θα επανέλθει δριμύτερη.

Στην πραγματικότητα, η σημερινή δραματική πτώση της τιμής του πετρελαίου αποτελεί μέρος ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου που θα εξαναγκάσει το «εθνικιστικό» τμήμα της Ρωσικής ελίτ να υποταχθεί στην κυριαρχία της Υ/Ε, παρά τις προσδοκίες της συντριπτικής πλειοψηφίας του ρωσικού λαού που το ακολουθεί. Αυτό φάνηκε καθαρά, όταν η πλειοψηφία αυτή χαιρέτισε με ενθουσιασμό τη μόνη πραγματική αντεπίθεση, μέχρι στιγμής, απέναντι στην συνεχιζόμενη και εντεινόμενη επίθεση της Υ/Ε εναντίον της Ρωσίας, δηλαδή την επανένταξη της Κριμαίας.

Το μακροπρόθεσμο αυτό σχέδιο για να χτυπηθεί η Ρωσία στο οικονομικό μέτωπο φαίνεται από την συστηματική προσπάθεια της Υ/Ε να υπονομευθεί η μόνη αποτελεσματική εξαγωγική βιομηχανία της χώρας που απέμεινε μετά την καταστροφική αποδιάρθρωση της ρωσικής βιομηχανίας, την οποίαν επέφερε η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, και η   αυξανόμενη εξάρτηση της Ρωσίας, από τότε, στις εισαγωγές για να καλύψει ακόμη και τις βασικές ανάγκες του λαού της. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν σήμαινε, βέβαια, ότι το σοβιετικό καθεστώς απέτυχε να καλύψει (τουλάχιστον) τις βασικές ανάγκες του λαού του. Στην πραγματικότητα, το αντίθετο μπορεί να δειχθεί, ακόμη και από αξιόπιστες Δυτικές μελέτες εκείνης της εποχής.[9]Ωστόσο, δεν κατάφερε να καλύψει αποτελεσματικά τις μη βασικές ανάγκες και, ακόμη περισσότερο, να δημιουργήσει συνθήκες πραγματικής εργατικής δημοκρατίας. Αυτό, σε συνδυασμό με την οικονομική εκστρατεία κατά της ΕΣΣΔ, χρησιμοποιώντας (και τότε!) την δραματική πτώση της τιμής του πετρελαίου, αλλά και τον ανταγωνισμό των εξοπλισμών (καθώς η πτώση της τιμής του πετρελαίου δεν ήταν επαρκές όπλο τότε, δεδομένης της αυτοδυναμίας της ΕΣΣΔ) οδήγησαν, αρχικά, στην ανάληψη της εξουσίας από την παγκοσμιοποιητική φατρία εντός της Ρωσικής ελίτ υπό τον Γκορμπατσόφ (που επιδίωκε ουσιαστικά ένα μετα-Μαοϊκό κινεζικό είδος υβριδικού καπιταλισμού συν «κομμουνισμού») και, τελικά, από τον αγαπημένο της Υ/Ε, Μπόρις Γιέλτσιν.Όπως πρόσφατα τόνισε ο αναλυτής Engdahl «βλέπουμε σήμερα αποδεικτικά στοιχεία που σαφώς υποδεικνύουν ότι η άνοδος του Γιέλτσιν στην εξουσία οφειλόταν σε πραξικόπημα της CIA που τον υποστήριζε, ως «τον άνθρωπο της Ουάσιγκτον στη Μόσχα», με σκοπό την πλήρη αποδιάρθρωση της ρωσικής οικονομίας μετά το 1990».[10] Με αυτή την έννοια μπορεί κανείς να μιλήσει για «κατάρρευση» της ΕΣΣΔ, δεδομένου ότι οι φυσικοί υποστηρικτές του καθεστώτος, η εργατική τάξη, δεν κινητοποιήθηκε για να σταματήσει αυτά τα σχέδια που οδήγησαν στην καταστροφή, όχι μόνο της σοσιαλιστικής επανάστασης, αλλά και της ίδιας της ρωσικής οικονομίας.

Έτσι, δεν ήταν μόνο η τωρινή ακύρωση της Ρωσικής απόπειρας να παρακάμψει την Ουκρανία, (η οποία, σήμερα είναι κανονικό προτεκτοράτο) μέσω του αγωγού South Stream, που επέτυχε η Υ/Ε — χάρη στην επιτυχή «πίεση» της ΕΕ στο άτυπο προτεκτοράτο της, τη Βουλγαρία. Στην πραγματικότητα, παρόμοια ήταν η περίπτωση, πριν από λίγα χρόνια, με ένα άλλο (άτυπο τότε) προτεκτοράτο της ΕΕ, την Ελλάδα, όταν ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη ακυρώθηκε, ύστερα από έντονες πιέσεις από την Υ/Ε, μέσω της συνιστώσας της στην Ευρώπη, δηλαδή, της ΕΕ. Επρόκειτο για ένα έργο μεταφοράς Ρωσικού πετρελαίου από το βουλγαρικό λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας, το Μπουργκάς, στο ελληνικό λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, στο Αιγαίο, που ήταν μια σημαντική εναλλακτική διαδρομή για το ρωσικό πετρέλαιο, παρακάμπτοντας τα Τουρκικά Στενά. Το έργο είχε χαρακτηριστεί μάλιστα ως ένας από τους συντομότερους αγωγούς σε πεδινό έδαφος και, ως εκ τούτου, ένα από τα φθηνότερα και οικονομικώς αποδοτικά έργα.[11] Παρόλα αυτά, αν και η συμφωνία υπεγράφη στην Αθήνα το 2007 από τον Πούτιν και τον Κώστα Καραμανλή, η Υ/Ε, έχοντας ήδη προγραμματίσει (πολύ πριν από την Ουκρανική κρίση!) την δραστική μείωση της εξάρτησης της ΕΕ από το ρωσικό πετρέλαιο, δεν δίστασε, ουσιαστικά, να αντικαταστήσει τον Καραμανλή με το πολύ πιο υπάκουο όργανο της, τον Γιώργο Παπανδρέου–στην πραγματικότητα, ένα προϊόν των Αμερικανο-Σιωνιστικών ελίτ. Ο Παπανδρέου, όχι μόνο τορπίλισε αυτή την πολύ εποικοδομητική συμφωνία για τον ελληνικό λαό, που θα μπορούσε να μειώσει την απόλυτη εξάρτηση της Ελλάδας από την Υ/Ε, και να ανοίξει την πόρτα για μια πιθανή μελλοντική της ένταξη στην Ευρασιατική Ένωση, αλλά και έπαιξε επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίσπευση της Ελληνικής οικονομικής καταστροφής. Έτσι, ήταν ο ίδιος ο Παπανδρέου ο οποίος κάλεσε το ΔΝΤ (όπως αποκάλυψε ο Ντομινίκ Στρος-Καν, τότε διευθυντής του ΔΝΤ), για να «βοηθήσει» την Ελλάδα, έστω και αν το ελληνικό πρόβλημα φερεγγυότητας δεν ήταν δημοσίως γνωστό εκείνη την περίοδο, και σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, τα προγράμματα διάσωσης με τα Μνημόνια κ.λπ. θα μπορούσαν τότε να αποφευχθούν, χωρίς την καταστροφική «βοήθεια» της Υ/Ε και της τρόικάς της. Είναι ξεκάθαρο, επομένως, ότι ο Παπανδρέου, καθώς και ο διάδοχός του, Παπαδήμος, ο οποίος ήταν επίσης «άνθρωπος της Υ/Ε», έπαιξαν έναν πολύ βρώμικο ρόλο σε σχέση με την επίσπευση της ελληνικής οικονομικής καταστροφής, αν και, φυσικά, οι θεμελιακές αιτίες ήταν συστημικές, και είχαν να κάνουν με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ.[12]

Το συμπέρασμα είναι ότι, μολονότι οι παρούσες συμφωνίες με την Κίνα και την Τουρκία με στόχο τη δημιουργία νέων αγορών για τις εξαγωγές ενέργειας της Ρωσίας είναι χρήσιμες αμυντικές ενέργειες, με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να εκληφθούν ως λύσεις στο πρόβλημα που κρύβεται πίσω από όλα τα παραπάνω συμπτώματα: δηλαδή το γεγονός ότι η Ρωσία, αν και εξακολουθεί να διαθέτει έναν πολύ υψηλότερο βαθμό οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας από την Κίνα, (πόσο μάλλον την Τουρκία, της οποίας ο στρατός είναι πλήρως εξαρτημένος από την προστάτιδά του, τις ΗΠΑ!), εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από έναν υψηλό βαθμό οικονομικής εξάρτησης από την ΝΔΤ.Η χαζοχαρούμενη, επομένως, φιλελεύθερη «Αριστερά» στη Δύση, η οποία, μαζί με την παγκοσμιοποιητική φράξια στη Ρωσία, γιορτάζουν ως «νίκες» τις Ρωσικές συμφωνίες με την Κίνα και την Τουρκία, απλά δεν μπορούν να αντιληφθούν τη κρίσιμη διαφορά μεταξύ συμμάχου και επιχειρηματικού εταίρου.[13]Όπως το έθεσε εύστοχα ο (Αλεξέι Maslov), επικεφαλής του Ρωσο-Κινεζικού Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων, «η Κίνα δεν είναι σύμμαχος»[14]και το ίδιο ισχύει, βέβαια, για τις χώρες BRICS, ή χώρες όπως η Τουρκία, οι οποίες έχουν επιπλέον τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, που είναι πολύ διαφορετικά από εκείνα της Ρωσίας. Έτσι, παρόλο που η παγκοσμιοποιητική φράξια στο εσωτερικό της Ρωσίας, καθώς και οι συνοδοιπόροι της στην «Αριστερά» του εξωτερικού προσπαθούν να συγχέουν το θέμα, οι σύμμαχοι πρέπει να διακρίνονται σαφώς από τους επιχειρηματικούς εταίρους. Οι χώρες BRICS θα μπορούσαν άνετα να είναι καλοί επιχειρηματικοί εταίροι της Ρωσίας (εφόσον, βέβαια, τα οικονομικά συμφέροντά τους συμπίπτουν, ή τουλάχιστον είναι παράλληλα με τα Ρωσικά), αλλά, το αν θα ήταν σύμμαχοι με τη Ρωσία σε μια εντεινόμενη διαμάχη με την Υ/Ε, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να θέσει τα οικονομικά τους συμφέροντα σε κίνδυνο, είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα.

Συνεπώς, μόνο η οικοδόμηση μιας οικονομικής και πολιτικής ένωσης κυρίαρχων εθνών, όπως ήταν η αρχική σύλληψη της Ευρασιατικής Ένωσης, η οποία θα αγκάλιαζε τα έθνη σε όλο τον κόσμο που εξακολουθούν να αγωνίζονται κατά της ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, από την Ευρώπη και την Ασία μέχρι τη Λατινική Αμερική και τον Αραβικό κόσμο, θα μπορούσε ενδεχομένως να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αυτοδυναμίας και εθνικού αυτοκαθορισμού και, ταυτόχρονα, έναν εναλλακτικό πόλο στον σημερινό εγκληματικό μονοπολικό κόσμο. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξουδετερωθεί αποτελεσματικά το οικονομικό όπλο της Δύσης, το οποίο οδήγησε με επιτυχία στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ, και απειλεί με την ίδια τύχη, σήμερα, τις προσδοκίες του ρωσικού λαού για μια κυρίαρχη Ρωσία.

* Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στην αγγλική έκδοση της Πράβδα καθώς και στο Global Research. Η μετάφραση είναι του Πάνου Λιβιτσάνου.

[1]Martin Wolf, “Two cheers for the sharp falls in oil prices”, Financial Times, 2/12/2014.
[2] François Burgat, “Salafists, latest in the Islamist line”, Le Monde Diplomatique, Ιούλιος 2010.
[3]Βλ. Takis Fotopoulos, “Real objectives of Transnational Elite in Syria”, Pravda.ru,  13/10/2014, http://english.pravda.ru/world/asia/13-10-2014/128787-translational_elite_syria-0/
και συντομότερη εκδοχή στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.
[4] Tony Cartalucci, “Introducing the Gulf State Despots: 10 facts about Saudi Arabia”, Land Destroyer, 9/8/2012, http://landdestroyer.blogspot.co.uk/2012/08/introducing-gulf-state-despots-10-facts.html
[5] “Tumbling oil prices ‘net positive’ for advanced countries, risk for Russia – IMF chief”, RT, 2/12/2014,http://rt.com/business/210623-tumbling-oil-positive-imf/
[6]Angela Monaghan & Julia Kollewe, “Russian economy set to shrink 0.8% next year”, The Guardian, 3/12/2014.
[7] Neil Buckley, “Can Vladimir Putin’s popularity weather a perfect economic storm?”, Financial Times, 3/12/2014.
[8] Takis Fotopoulos, “Disaster theories and the crisis: the peak oil case”, The International Journal of INCLUSIVE DEMOCRACY, Vol. 7, No. 2/3 (Summer/Autumn 2011)
http://www.inclusivedemocracy.org/journal/vol7/vol7_no2_3_takis_disaster_theories_peak_oil_crisis.html
[9]Βλ. για αναφορές, Takis Fotopoulos, ‘The Catastrophe of Marketization’, DEMOCRACY & NATURE, Vol. 5, No. 2, (July 1999), http://www.democracynature.org/vol5/fotopoulos_marketisation.htm
[10]‘US missile defence aim – possibility of first nuke strike against Russia’, RT, 10/11/2014,http://rt.com/op-edge/203891-europe-russia-relations-cold-war/
[11]Christos Dimas, “Burgas-Alexandroupolis Oil Pipeline Project”, 3rd Emerging Europe Energy Summit: Bapline, 8/11/2007.
[12]Βλ.Takis Fotopoulos, Ukraine, The Attack on Russia and the Eurasian Union (προς έκδοση από τον Progressive Press).
[13]Βλ.λ.χ. Pepe Escobar, “Exit South Stream, enter Turk Stream, RT, 3/12/2014,http://rt.com/op-edge/211091-turkey-russia-east-pipeline-eu/
[14] “It was Ukraine that attacked Russia, China believes”, Pravda.ru,3/12/2014.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μόνο 160 ψήφοι για τον Σταύρο Δήμα…

Με αναμενόμενο αποτέλεσμα, αλλά με υψηλές προσδοκίες περαιτέρω διασυρμού της συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, ολοκληρώθηκε η διαδικασία της πρώτης ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Η γελοιότητα αναμενόμενη, αλλά η έκπληξη των δηλώσεων του κ. Μελά (που δεν ψήφισε τον Σταύρο Δήμα, αλλά υποσχέθηκε πως θα τον ψηφίσει τις δύο επόμενες φορές, επειδή άκουσε κακοήθειες εις βάρος του), αποτέλεσε την κορυφή του παγόβουνου της πολιτικής υποκρισίας, των "κρυμμένων χαρτιών", του Σαμαρά, ο οποίος θέλοντας να δημιουργήσει εντυπώσεις εκθέτει (πολιτικά) ανεπανόρθωτα όσους συνεργάζονται μαζί του.

Οι δηλώσεις των εξερχομένων από το Κοινοβούλιο πολιτικών, δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως ιδιαίτερης βαρύτητας, και κυρίως, δεν μπορούν να ξεγελάσουν τους πολίτες της χώρας, οι οποίοι γίνονται μάρτυρες μιας τυπικής αδιέξοδης πολιτικής διαδικασίας, επειδή οι Σαμαράς και Βενιζέλος ευελπιστούν πως στον υπολειπόμενο χρόνο (μέχρι την τρίτη ψηφοφορία) θα κατορθώσουν να μεταβάλλουν τις απόψεις ικανού αριθμού βουλευτών του Κοινοβουλίου, συνεπικουρούμενοι από την τρομοκρατία των "αγορών", των Βρυξελλών, των διαφόρων Ευρωπαϊκών και Ελληνικών τραπεζικών, οικονομικών και πολιτικών λόμπι, και, φυσικά με τη βοήθεια της κατάλληλης δόσης τρομοκρατίας από τα ελληνικά ΜΜΕ (με τα μεγάλα ανεξόφλητα χρέη προς το δημόσιο), θα επιχειρηθεί να εμφανιστεί ως απόλυτη αναγκαιότητα η ψήφιση του Σταύρου Δήμα για να μην καταστραφεί η Ελλάδα.

Πέντε περισσότεροι βουλευτές από όσους αριθμεί η κυβερνητική πλειοψηφία ψήφισαν υπέρ του Σταύρου Δήμα στην πρώτη ψηφοφορία για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Έκπληξη η στάση του Π. Μελά, ο οποίος υπολογιζόταν σε εκείνους που θα υποστήριζαν τον κυβερνητικό υποψήφιο.

Λίγη ώρα προτού ξεκινήσει η διαδικασία στη Βουλή, ο Σταύρος Δήμας είπε στους δημοσιογράφους που τον… πολιορκούσαν πως δήλωση θα κάνει μετά την τρίτη ψηφοφορία.

Οι 300 της Βουλής είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στην επιλογή “Σταύρος Δήμας” και το “Παρών” καθώς δεν είχαν κατατεθεί άλλες υποψηφιότητες. Παρόντες ήταν και οι προφυλακισμένοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής.

Στην κυβέρνηση υπολόγιζαν ότι οι θετικές ψήφοι για τον Σταύρο Δήμα θα κυμαίνονταν μεταξύ 162 και 166, ενώ τόνιζαν ότι η πρώτη ψηφοφορία δεν προσφέρεται για γόνιμα συμπεράσματα. Στο μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι στη δεύτερη ψηφοφορία δεν αποκλείεται να υπάρξουν 170 θετικές ψήφοι και στην τρίτη 180 υπό την πίεση της δυναμικής που θα έχει δημιουργηθεί στην κοινωνία.

Κυβερνητικοί κύκλοι ανέφεραν πως στην πρώτη ψηφοφορία δεν αναμενόταν να “σπάσουν” οι κοινοβουλευτικές ομάδες των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Δημοκρατικής Αριστέρας που αποτελούν δεξαμενές για τους 180.

Από την άλλη πλευρά, στον ΣΥΡΙΖΑ εκφράζεται η βεβαιότητα ότι δεν θα συγκεντρωθούν οι 180 ψήφοι και τονίζουν συνεχώς πως το δίλημμα είναι ‘Μνημόνιο και Σαμαρά ή ΣΥΡΙΖΑ και εναλλακτικό σχέδιο”.

Ο Πάνος Καμμένος εμφανίζεται επίσης σίγουρος πως από τους 12 βουλευτές που αποτελούν την κοινοβουλευτική ομάδα των Ανεξάρτητων Ελλήνων δεν θα υπάρξουν διαρροές.

Πέντε από τους ανεξάρτητους και τους ανεξάρτητους δημοκρατικούς βουλευτές ψήφισαν τελικά υπέρ της υποψηφιότητας του Σταύρου Δήμα για την Προεδρία της Δημοκρατίας, στην πρώτη ψηφοφορία στη Βουλή. Δεκαπέντε βουλευτές από τη “δεξαμενή” των ανεξάρτητων ψήφισαν “παρών”, ενώ τέσσερις βουλευτές απουσίαζαν από τη Βουλή.

Συνολικά, στη διαδικασία της πρώτης ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας 160 βουλευτές ψήφισαν υπέρ της υποψηφιότητας του Σταύρου Δήμα και 135 “παρών”.

Ειδικότερα επί της στάσης των ανεξάρτητων, υπέρ του Σταύρου Δήμα ψήφισαν οι:

Σπύρος Λυκούδης
Γρηγόρης Ψαριανός
Γιώργος Νταβρής
Χρήστος Αηδόνης
Κατερίνα Μάρκου

“Παρών” ψήφισαν οι:

Βύρων Πολύδωρας
Βασίλης Οικονόμου
Πέτρος Τατσόπουλος
Μίμης Ανδρουλάκης
Βασίλης Καπερνάρος
Οδυσσέας Βουδούρης
Μίκα Ιατρίδη
Χρυσούλα Γιαταγάνα
Θόδωρος Παραστατίδης
Ραχήλ Μακρή
Πάρις Μουτσινάς
Θεοδώρα Τζάκρη
Παναγιώτης Μελάς
Γιάννης Κουράκος
Μάρκος Μπόλαρης.

Της διαδικασίας απείχαν ο κ. Γιοβανόπουλος και ο Γιώργος Κασαπίδης, ο οποίος όμως είχε ενημερώσει ότι θα απουσιάζει για προσωπικούς λόγους καθώς έχασε τον πατέρα του, αλλά και οι πρώην χρυσαυγίτες βουλευτές Στάθης Μπούκουρας και Χρυσοβαλάντης Αλεξόπουλος.

Έτσι έκλεισε ο πρώτος γύρος για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, δημιουργώντας πλείστες όσες αρνητικές εντυπώσεις στους πολίτες, οι οποίοι πλέον αρχίζουν να προετοιμάζονται για τα χειρότερα (τρομοκρατία των ΜΜΕ) εάν τελικά η χώρα προχωρήσει σε εκλογές, επειδή δεν θα βρεθούν "πρόθυμοι" βουλευτές να στηρίξουν την υποψηφιότητα Δήμα, δηλαδή την μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου...

Αυτή τη στιγμή ο Αντώνης Σαμαράς αγωνιά για τη διατήρηση της θέσης του ως αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, ενώ ο Βαγγέλης Βενιζέλος αγωνιά για το αν θα ξαναμπεί στη Βουλή...! Επειδή όμως πριν να πέσει η αυλαία της ιλαροτραγωδίας ο σκηνοθέτης που σέβεται τον εαυτό του οφείλει στο κοινό μία "έκπληξη", ας περιμένουμε να καταγράψουμε τα εφευρήματα της τελευταίας στιγμής μίας καταρρέουσας τραγικής για τη χώρα συγκυβέρνησης... Ποιός μπορεί να αποκλείσει στην τρίτη ψηφοφορία να εισαχθεί από την κυβέρνηση το όνομα του Μανώλη Γλέζου ή ακόμη και του ίδιου του Τσίπρα;

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Δείτε τι συμβαίνει με την οικονομία της Ρωσίας, για να καταλάβετε τη δύναμη της παγκοσμιοποίησης. Το ρούβλι κατέρρευσε, ενώ τα spreads των ρωσικών ομολόγων εκτινάχθηκαν. Οι Ρώσοι πολίτες, εκεί που δεν είχαν καμία έννοια, ξαφνικά έχουν πανικοβληθεί και σαν αγέλη δημιουργούν ουρές στα super markets και στα άλλα πολυκαταστήματα.

Αυτή είναι η παγκοσμιοποίηση, την οποία διευθύνει μια μικρή διεθνής οικονομική ελίτ του 1%, όλων των κρατών, η οποία κατέχει το 48% του παγκόσμιου πλούτου. Μέσα σε αυτή την μονοπολική παγκοσμιοποίηση, αριστεροί και εθνικοί τσαμπουκάδες, είναι καταδικασμένοι.

Στον παραμικρό τσαμπουκά ή άρνηση μιας εθνικής κυβέρνησης να ενδώσει στις επιθυμίες της διεθνούς οικονομικής ελίτ, αρκεί ένα απλό κλίκ σε ένα τερματικό και αυτόματα ο αντίστοιχος λαός βρίσκεται σε πτώχευση. Η καρδιά της παγκοσμιοποίησης δεν είναι πλέον η γνωστή καπιταλιστική βιομηχανική παραγωγή, αλλά το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Έχουμε ήδη φύγει από τη βιομηχανική εποχή.

Όταν μιλάμε για αγορές, από τις οποίες δανείζονται τα κράτη, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι αυτές δεν είναι τίποτε άλλο από τα ταμεία της διεθνούς οικονομικής ελίτ του 1%, τα οποία παράγουν χρήμα από αέρα κοπανιστό. Αυτή τη φούσκα όμως που οι ίδιοι παράγουν, τελικά τη σκάνε πάνω στα κεφάλια των λαών.

Ο εθνικιστής Πούτιν, ο οποίος θέλει να παίξει μέσα στην Παγκοσμιοποίηση ως ισχυρό ρωσικό έθνος και όχι ως ρωσική ελίτ του 1%, όπως π.χ. παίζει η ελληνική ελίτ, αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να υποκύψει ή να παραμεριστεί, από την ίδια τη ρωσική ελίτ, η οποία ουδόλως συμμερίζεται το όραμά του, αλλά κοιτάει τις ζημιές που υφίσταται. Η Ρωσία αυτές τις μέρες παίρνει μια μικρή γεύση από τα αποτελέσματα ενός απομονωτισμού. Η προσπάθειά του Πούτιν να συγκροτήσει ως αντίθετο πόλο την Ευρασιατική Ένωση, δεν μπόρεσε να υλοποιηθεί, γιατί απλούστατα δεν το επέτρεψαν οι ολιγαρχικές οικονομικές ελίτ των ενδιαφερόμενων κρατών. Μπορεί λοιπόν ο Πούτιν να καταφύγει στην ισχύ των όπλων, αλλά παρά τη ρωσική ισχύ, μάλλον είναι καταδικασμένος και θα βάλει σε περισσότερες περιπέτειες το ρωσικό λαό, παρά θα τον ωφελήσει.

Σε μια τέτοια κατάσταση της σύγχρονης πραγματικότητας και μάλιστα με την μεγάλη ανάπτυξη των συγκοινωνιών, των επικοινωνιών και του διαδικτύου, αντίθετες προτάσεις που βασίζονται σε μια αναχρονιστική μαρξιστική ανάλυση ή σε εθνικό απομονωτισμό, είναι ιστορική οπισθοδρόμηση και δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αντίθετο πόλο που θα περιορίσει την ολιγαρχική παγκοσμιοποίηση. Εδώ. χρειάζεται ένας νέος αντίθετος πόλος και αυτός θα γεννηθεί μέσα από τα σπλάχνα της παγκοσμιοποίησης, από τα αδύνατα σημεία της. Χρειάζεται να διαγνώσουμε τους πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται η παγκοσμιοποίηση και εκεί πρέπει να κτυπήσουμε τις αδυναμίες της.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η κοινωνία δεν είναι η σέκτα των υπεραμειβόμενων «αστέρων» της πολιτικής και της «ενημέρωσης». Ούτε εκφράζουν τις πολύπλοκες δομές της τα ολίγιστα (σε αριθμό και αξία) θέματα που προβάλλουν -με τα γνωστά κριτήρια- οι τηλεοπτικοί σταθμοί στα δελτία ειδήσεων.

Ολοι είμαστε κομμάτια της, αλλά μας υπερβαίνει. Για να την κατανοήσουμε πρέπει να έχουμε την πρόθεση και τις ικανότητες να το πράξουμε. Μερικές ικανότητες είναι σύμφυτες, άλλες επίκτητες. Μια απ' αυτές είναι ο συνδυασμός των διαθέσιμων πληροφοριών.

Οι πληροφορίες για την κατάσταση της πατρίδας μας είναι κακές. Απ' όπου και να κοιτάξει την κατάσταση κάποιος θα διαπιστώσει ότι η κατηφόρα συνεχίζεται και οι ιστορίες «επιτυχίας» που αναμετέδιδαν οι συνήθεις ύποπτοι προπαγανδιστές ήταν πιο ευφάνταστες και από τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Ντίκενς.

Η στασιμότητα και η θλίψη είναι δύο χαρακτηριστικά, δύο σταθερές της «επιτυχούς» πορείας της χώρας. Από τη μία, όπως έγραψε η «δημοκρατία», οι πολίτες «τρέχουν μαζικά στις εφορίες για να καταθέσουν τις πινακίδες».

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, «ξεπερνούν τους 50.000 οι ιδιοκτήτες Ι.Χ. που έχουν παραδώσει τις πινακίδες εφέτος για να μην καταβάλουν τα παράλογα τέλη κυκλοφορίας».

Η συνέχεια αναμένεται ελαφρώς χειρότερη, μια και εφέτος ο συνολικός αριθμός των οδηγών που θα παραδώσουν πινακίδες «μπορεί να ξεπεράσει τους 135.000, δηλαδή τον περσινό αριθμό ιδιοκτητών που παρέδωσαν πινακίδες». Η ακινησία δεν μπορεί να θεωρηθεί ένδειξη... ακμής.

Οι αλάνθαστες μετρήσεις των επιστρεφόμενων πινακίδων στις εφορίες, αν συνδυαστούν με τις στατιστικές της ΕΛ.ΣΤΑΤ. και του Ευρωβαρόμετρου, μας λένε τα πάντα!

Οι Ελληνες, από τον πιο χαρούμενο λαό της Ευρώπης (το 2004) έγιναν οι δυστυχέστεροι όλων, τα ποσοστά κατάθλιψης στην πατρίδα μας αυξήθηκαν κατά 50% μέσα στην τριετία 2011-2014 και το 74% των πολιτών θεωρεί ότι η ποιότητα ζωής στην Ελλάδα δεν είναι καλή.

Τέλος, το 49% πιστεύει ότι η οικονομική κατάσταση θα χειροτερέψει τον επόμενο χρόνο. Αυτό είναι ιστορία επιτυχίας και έξοδος από την κρίση;

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Το πολιτικό θέατρο του «προεδρικού» παραλόγου που άρχισε εδώ και λίγους μήνες, συνεχίζεται ενώ παράλληλα συνεχίζεται και επιδεινώνετε η τραγωδία του ελληνικού λαού που καρατομείται καθημερινά και τώρα αναμένεται να οδηγηθεί στο ικρίωμα για την τελικό του αποκεφαλισμό, κατά το… «πρότυπο» των Τζιχαντιστών.

Το θέατρο εκτυλίσσεται με την έναρξη των ψηφοφοριών στην ελληνική βουλή για την εκλογή νέου προέδρου της Δημοκρατίας. Αν δεν εκλεγεί, θα οδηγηθεί η χώρα στις εκλογές. Και ποιοι θέλουν εκλογές; Κανένας!
Και φυσικά δεν θέλει εκλογές η κυβέρνηση για να διασωθεί από την νέμεση του κόσμου για την προδοσία και για την καταστροφή που επέφερε στην χώρα.
Είναι γνωστή στην ιστορία η τύχη των προδοτών.
Δεν θέλει η οικονομία που θα στενάξει ακόμα μια φορά και θα υποστεί τα πάνδεινα, ενώ οι φήμες για «καταστροφική» εκλογή του Σύριζα θα οργιάσουν, με συνέπεια να φύγουν και τα εναπομείναντα κεφάλαια στο εξωτερικό.
Δεν θέλει όμως και ο Σύριζα, γιατί γνωρίζει πως το «πικρό» ποτήρι θα έρθει μπροστά του αμέσως μετά τις εκλογές στην περίπτωση, που είναι και η πιο πιθανή, της εκλογικής του νίκης.
Δεν θέλει ο Σύριζα τις εκλογές γιατί γνωρίζει ότι μπροστά σε όλους μας κραδαίνοντας τα νέα δολοφονικά μέτρα της Τρόικας, που χωρίς έλεος πλέον, αφού εμείς οι ίδιοι τους δώσαμε αυτό το δικαίωμα, σκοπεύουν στην τελειωτική και ολοκληρωτική εξόντωση του ελληνικού λαού.
Γιατί αν πραγματικά ήθελε την ανατροπή, θα έλεγε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Ότι δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι, δεν μπορεί να επιβιώσει η χώρα μέσα σε αυτό το στραγγαλιστικό πλαίσιο του ευρώ και αυτής της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι Τούρκοι το κατάλαβαν εδώ και καιρό και έριξαν «μαύρη πέτρα» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μονό οι σύντροφοι του Περισσού μας λένε εδώ την αλήθεια. Και στο κάτω κάτω, ποιος «καίγεται» για το ποιος θα είναι ο αυριανός πρόεδρος, όταν δεν έχει την δυνατότητα επιβίωσης ; Η αποθέωση της υποκρισίας και της απατής!

Αλλά το πιο σημαντικό είναι πως αυτή η εξόντωση, αυτή η ολοκληρωτική λεηλασία της ελληνικής κοινωνίας, θα ανοίξει διάπλατα τον δρόμο για το τελικό γενικό ξεπούλημα όλων των εθνικών θεμάτων, για τα οποία, εκτός από κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, κανένας πλέον δεν μιλά.
Κανείς δεν μιλά γι’ αυτά λες και όλοι έχουν πιει το αμίλητο νερό. Αποφεύγουν να αναφερθούν στα εθνικά θέματα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Αισθάνονται άβολα όταν κάποιος τολμά να τα θίξει και τότε γίνονται «τυφλοί» και «κωφάλαλοι», ενώ μόνο τότε θυμούνται πως οι Έλληνες πεινούν, (φυσικά δεν ομολογούν ότι πεινούν εξ’ αιτίας τους) και δεν έχουν καιρό να ασχοληθούν με την ΑΟΖ, το Καστελόριζο, την τουρκική προκλητικότητα, το Σκοπιανό, τον αλβανικό επεκτατισμό και όλα τα συναφή.

Αυτό το θέατρο θα είναι το πιο θλιβερό θέατρο όλης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Οι πρωταγωνιστές είναι όλοι αυτοί οι πολιτικοί που σαν τα κοράκια ρήμαξαν την χώρα, σαν τα βαμπίρ ήπιαν το αίμα του ελληνικού λαού, σαν τους Τζιχαντιστές αποκεφαλίζουν κάθε προοπτική για την σωτηρία αυτής της χώρας.
Είναι όλοι αυτοί που θα αρχίσουν να παρελαύνουν από τις οθόνες μας με γεμάτες τσέπες, με καλοβολεμένα παιδιά που τα περισσότερα σπουδάζουν στα καλύτερα πανεπιστήμια του εξωτερικού, με πανάκριβες και αδήλωτες βίλες, με πανάκριβα τελευταίου μοντέλου τετρακίνητα, για να παίξουν το «παιχνίδι» της εκλογής του νέου προέδρου της χώρας, την ίδια ώρα που ενώ πλησιάζουν οι γιορτές, ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι προσπαθούν να επιβιώσουν με τα ψίχουλα της κρατικής μέριμνας.
Αντί όλοι αυτοί να μας πουν πως θα αποτινάξει η χώρα την ξένη τοκογλυφική σκλαβιά που σκυλεύει πάνω στο κορμί της, αντί να μας πουν πους θα ανασάνει ένας δυστυχισμένος κόσμος, αντί να μας πουν πως θα προστατέψουν την απειλουμένη άμεσα εθνική μας ακεραιότητα, μας παίζουν το θέατρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, Έλεος!

Αυτή είναι η χώρα που ετοιμάζεται να υποδεχτεί το 2015 με τους ξένους «φίλους» και «συμμάχους» της να ακονίζουν τα μαχαίρια που σκοπεύουν να τα μπήξουν στον λαιμό της για να την αποτελειώσουν!
Αυτή είναι η χώρα όπου η προδοσία είναι εθνικό προϊόν!
Αυτή είναι η χώρα που αναζητά την φλόγα μέσα από τις στάχτες.
Αυτή είναι και η χώρα όπου ο φοίνικας αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες!
Και να μην ξεχνάμε ότι ο από μηχανής Θεός, είναι ελληνικό δημιούργημα!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Στην πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στρέφεται το ενδιαφέρον των γερμανών αναλυτών. Αναφέρουν πως θα γίνει μια πρώτη αποτύπωση των προθέσεων και διαθέσεων με κορυφαία ημερομηνία την 29η Δεκεμβρίου, όπου και θα ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο.

Η εφημερίδα die Welt επισημαίνει ότι «για άλλη μια φορά επικρατεί ο φόβος ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αναζητήσει το δικό της δρόμο που στο τέλος του θα οδηγούσε την αδύναμη χώρα εκτός ευρώ και κατά συνέπεια σε ακόμη μεγαλύτερες οικονομικές αναταράξεις».

Ο φόβος των αναλυτών αφορά το πιθανό ενδεχόμενο μετά και την τρίτη ψηφοφορία στη Βουλή να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές και σε πιθανή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο αρθρογράφος της εφημερίδας υπενθυμίζει παλαιότερες διακηρύξεις του κ. Τσίπρα περί εξόδου από το ευρώ, περί κουρέματος του χρέους και διευκρινίζει, επικαλούμενος πηγές από κύκλους των διαπραγματευτών, ότι εάν ο Τσίπρας κερδίσει τις εκλογές, γίνει κυβέρνηση και υλοποιήσει τις διακηρύξεις αυτές, θα κοπεί η ροή χρήματος προς την Ελλάδα.

«Μόνο εάν παραμείνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς, θα συνεχιστεί η αναγκαία οικονομική βοήθεια», αναφέρουν κατά την εφημερίδα γερμανικοί κυβερνητικοί κύκλοι. Χωρίς χρήματα η Ελλάδα θα μπορούσε να διολισθήσει γρήγορα προς τη χρεοκοπία, πιθανότατα και οι ιδιώτες επενδυτές δεν θα διέθεταν τα χρήματά τους και το μεγάλο ερώτημα θα ήταν εάν τα νέα προβλήματα της Ελλάδας θα μπορούσαν να μεταδοθούν και στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή περιφέρεια.

«Θεραπεία σοκ»

Σύμφωνα πάντα με την ίδια εφημερίδα, το Βερολίνο δεν αποκλείει το ενδεχόμενο τις μέρες των Χριστουγέννων να εκδηλωθεί και πάλι διπλωματικός πυρετός. Το ερώτημα είναι αν η Γερμανία διαθέτει ένα σχέδιο Β. Επίσημη απάντηση δεν δίνεται, ανεπίσημα όμως γίνεται αναφορά σε παλαιότερα σχέδια που προβλέπουν απομόνωση του ελληνικού δημοσιονομικού συστήματος από την υπόλοιπη Ευρώπη σε περίπτωση που οι Έλληνες μετά από ενδεχόμενη χρεοκοπία αναζητήσουν ή αναγκαστούν να αναζητήσουν κάποιο δρόμο εκτός του ευρώ.

Αλλά και στην περίπτωση πρόωρων εκλογών οι προοπτικές για τον Τσίπρα δεν είναι ρόδινες, επισημαίνει ο αρθρογράφος της die Welt, διότι ναι μεν το κόμμα του ίσως να έβγαινε πρώτο, αλλά δεν θα συγκέντρωνε την απόλυτη πλειοψηφία και η χώρα θα έπεφτε σε μια βασανιστική, όπως την αποκαλεί, αναζήτηση κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Η ελβετική εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung, κάνοντας λόγο και για μια «εν ανάγκη θεραπεία σοκ», επικαλείται την ευεργετική επίδραση πιθανών πιέσεων από τις αγορές που θα συνέπιπταν χρονικά με τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος τον ερχόμενο Φεβρουάριο.

Η εφημερίδα, επικαλούμενη πηγές των Βρυξελλών, υποστηρίζει ότι αυτές οι πιέσεις θα διευκόλυναν τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού και τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.

Το σκηνικό πολιτικής αβεβαιότητας που διαμορφώνει στην Ελλάδα η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας σχολιάζει η Südwest Presse. «Κι ενώ η Ελλάδα φαινόταν να έχει βγει από την επικίνδυνη ζώνη, η κρίση πρόφτασε και πάλι τη χώρα. Η απρόσμενη επίσπευση της προεδρικής εκλογής κατά δύο μήνες προξενεί φόβο της χρεοκοπίας».

Ο γερμανός αρθρογράφος επικεντρώνει στον Αλέξη Τσίπρα, σχολιάζοντας ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να ακυρώσει τις δανειακές συμφωνίες και να τερματίσει το πρόγραμμα λιτότητας.

Όπως εκτιμά ο σχολιαστής, «αυτό είναι ένα παιχνίδι με τη φωτιά. Θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα οι Έλληνες να πρέπει να εγκαταλείψουν το ευρώ. Ως εκ τούτου, η εκλογή προέδρου  θα αποτελέσει άκρως καθοριστική ψηφοφορία. Διακυβεύονται και πάλι όλα αυτά για τα οποία οι Έλληνες έκαναν μεγάλες θυσίες τα προηγούμενα πέντε χρόνια».

«Η κρίση επέβαλε ριζικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να πείσει το λαό για το αναπόφευκτο των βαθιών τομών», εκτιμά η Neue Zürcher Zeitung σε ανταπόκρισή της από την Αθήνα.

Όπως σχολιάζει η ελβετική εφημερίδα, «οι αμφιβολίες του πληθυσμού γίνονται εύκολα κατανοητές: Η ανεργία μπορεί να κινείται ελαφρώς πτωτικά, αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται με ποσοστό 25,9% σε πολύ υψηλά επίπεδα. Η έλλειψη απασχόλησης στους νέους είναι μάλιστα διπλάσια. Πολλοί αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό. Το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών συρρικνώθηκε από το 2010 κατά 27%. Πέρα από τον τουρισμό οι οικονομολόγοι διακρίνουν λίγα σημάδια επανεκκίνησης της πραγματικής οικονομίας».

Όπως αναφέρει, «κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις η κυβέρνηση δυσκολεύεται να πείσει τον πληθυσμό για την αναγκαιότητα περαιτέρω μεταρρυθμίσεων, ιδιαίτερα μάλιστα επειδή τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού - ΝΔ και ΠΑΣΟΚ- καθόριζαν επί δεκαετίες τις πολιτικές τύχες και ως εκ τούτου καθίστανται υπεύθυνα για το μαρασμό της χώρας. Ο Σαμαράς δεν ήταν σε θέση να παρουσιαστεί ως διαμορφωτής ενός αναπόφευκτου μεταρρυθμιστικού προγράμματος. Πολύ περισσότερο γίνεται αντιληπτός ως εκτελεστής μίας ποινής που έχει επιβληθεί από την τρόικα».

Πηγή: DW, Ειρήνη Αναστασοπούλου, Άρης Καλτιριμιτζής


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η ιστορία δεν υπάρχει για την Αλ Κάιντα, την Μπόκο Χαράμ, τις οργανώσεις της Αλ Σεμπάμπ και δεκάδες ακόμη τζιχαντιστικές οργανώσεις. Καμιά ιστορία δεν είναι αποδεκτή.

Η κατανόηση της ιστορίας ως μιας ανάλυσης του παρελθόντος προκειμένου να γίνεται καλύτερα κατανοητό το παρόν, απαγορεύεται.

Οι τζιχαντιστές αναγνωρίζουν μόνον ένα χρόνο, τον χρόνο κατά τον οποίο ζούσε ο προφήτης Μωάμεθ, και δευτερευόντως τον χρόνο στον οποίο ζούσαν οι τέσσερις πρώτοι χαλίφηδες και οι Ευσεβείς Αρχαίοι, οι αλ σαλάφ αλ σαλάχ, από τους οποίους πήρε το όνομά του ο σαλαφισμός.

Η μυθική εποχή των ριζών, από το 622 ως το 660, είναι η μόνη υπάρχουσα ιστορία και πάνω σ' αυτήν προσπαθεί να οικοδομήσει τη νομιμότητά της η παράνοια του τζιχαντισμού. Η περίοδος αυτή δεν πρέπει να αποτελεί αντικείμενο ανάλυσης ούτε ερμηνείας, παρά μόνο μίμησης, ώστε να αναπαράγονται οι τελετές της.

Με αυτή την έννοια, γράφει στη Λιμπερασιόν ο ειδικός για τον τζιχαντισμό Ασιέμ Ελ Ντιφραουί, η πραγματικότητα προσδιορίζεται αποκλειστικά μέσω της επανάληψης.

Το Ντάες (όπως είναι το ακρωνύμιο της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος» στα αραβικά) πιστεύει ότι η Δευτέρα Παρουσία - το τέλος κάθε Ιστορίας - θα επέλθει όταν ανασυγκροτηθεί η αρχική κοινότητα στο Μπιλάντ αλ Σαμ, δηλαδή στη Συρία.
Ο,τιδήποτε δεν ανταποκρίνεται στη μήτρα του αρχικού χρόνου είναι «κενό νοήματος».

Επόμενες περίοδοι, όπως η χρυσή εποχή του ισλαμικού πολιτισμού στις τέχνες και τις επιστήμες (από τον 8ο ως τον 13ο αιώνα), διαγράφονται από τους τζιχαντιστές.

Οι τελευταίοι αρνούνται ότι η Γρανάδα, το Κάιρο, η Δαμασκός ή η Βαγδάτη υπήρξαν κέντρα της ισλαμικής ακτινοβολίας επειδή ήταν ανοιχτά στις ιουδαιοχριστιανικές επιρροές ή στους Σασσανίδες.

Αρνούμενοι την ιστοριογραφία, και επιστρέφοντας στη μυθική εποχή, οι τζιχαντιστές προσπαθούν να κάνουν πιο πιστευτά τα ψέματά τους. Με άλλα λόγια, παρουσιάζονται ως ενσάρκωση της μοναδικής και αυθεντικής μουσουλμανικής κοινότητας. Το ίδιο ακριβώς προσπαθούσε να κάνει και ο Οσάμα μπιν Λάντεν, μερικές φορές μάλιστα με επιτυχία.

«Οι ένδοξοι καιροί του Προφήτη επέστρεψαν», του έγραφε ένας σαουδάραβας θαυμαστής του. Ο αυτοαποκαλούμενος «εμίρης» Οσάμα είχε πάντως μια σεμνότητα σε σύγκριση με το ντελίριο του Αλ Μπαγκντάντι, ο οποίος παρουσιάζεται ως διάδοχος του Προφήτη, ένας χαλίφης που δρα στο όνομα του Θεού.

Ο ηγέτης του Ντάες πραγματοποιεί έτσι ένα χρονικό άλμα στη μυθική εποχή των ριζών. Οι τζιχαντιστές δεν κλέβουν και διαστρεβλώνουν μόνο τους συμβολισμούς του Ισλάμ, ισχυρίζονται επιπλέον ότι το Κοράνι και η Σούνα, οι παραδόσεις του Προφήτη, είναι οι μόνες αποδεκτές πηγές πίστης.

Πηγές που πρέπει κανείς να ακολουθεί κατά κυριολεξία και να μην προσπαθεί να τις ερμηνεύσει.

Πάνω από μια χιλιετία στοχασμών από μεγάλους μουσουλμάνους διανοητές καταδικάζεται έτσι από τους τζιχαντιστές ως ασυγχώρητο λάθος. Οι τελευταίοι ψεύδονται και αντιφάσκουν. Προδίδουν τη μυθική εποχή των ριζών και γράφουν τη δική τους ματωμένη ιστορία που δεν έχει καμιά σχέση με το ισλάμ.

Αυτό δεν αφορά μόνο καινοτομίες όπως ο ισλαμικός κυβερνοπόλεμος ή τη λατρεία των νεκρών με απεικονίσεις του Παραδείσου. Όλα αυτά απαγορεύονταν ως τώρα από το σουνιτικό ισλάμ.

Το πιο κολοσσιαίο ψέμα είναι η ίδια η ουσία της τζιχάντ, που περιγράφεται αποκλειστικά ως ένοπλη πάλη, και όχι ως μια εσωτερική προσπάθεια της πίστης και ο μοναδικός τρόπος να κατανοηθούν οι πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές.

Μόνο οι μουσουλμάνοι που συμμετέχουν σε αυτή την πάλη αναγνωρίζονται ως αληθινοί πιστοί. Εκείνοι που πεθαίνουν σε επιθέσεις αυτοκτονίας αγνοούν ότι το ισλάμ απαγορεύει την αυτοκτονία και ότι τη μυθική εποχή δεν υπήρχε καν η έννοια του μάρτυρα.

Κανείς σύντροφος του Προφήτη δεν είχε επιδιώξει ενεργά τον θάνατο. Οι τζιχαντιστές ακυρώνουν λοιπόν τον χρόνο που έχει κυλήσει και καταστρέφουν την ιστορία προκειμένου να την ξαναγράψουν με αιματηρό τρόπο.

Πηγή Libération


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Γιώργου Νούτσου

Βασική παράμετρο της κατάντιας μας, της ανυπαρξίας εναλλακτικής αλλά και της απόλυτα θολερής κατάστασης που επικρατεί στον ψηφοφόρο-πολίτη, αποτελεί το γεγονός πως πια "κόμματα" με την κλασσική του όρου έννοια, δυστυχώς, δεν υφίστανται!

Το σημερινό πολιτικό σκηνικό, απαρτίζεται από «μεριδιούχους», που κάποιοι, πολλά χρόνια πριν, αλλιώς ξεκίνησαν και συνεπήραν και έπεισαν έναν κόσμο, που αναζητούσε πολιτική στέγη και διέξοδο στα της ζωής του, για να καταλήξουν σήμερα μορφώματα κομματικά, χωρίς σαφή ιδεολογικά προτάγματα και στοχεύσεις... Ενώ κάποιοι άλλοι, ανδρώθηκαν μέσα σ αυτό το σαθρό πολιτικό σκηνικό, διεκδικώντας ρόλο με όρους επικοινωνίας, χωρίς βάθος, χωρίς ουσία, χωρίς οτιδήποτε που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επωφελές για την κοινωνία και τους πολίτες!!!

Σήμερα λοιπόν, το πολιτικό μας σύστημα, δεν νοσεί απλά, αλλά είναι ο βασικός υπαίτιος μιας καταστροφής που χρόνια πριν κίνησε και οδεύει προς την ολοκλήρωση της!!!
Η ανάγκη αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού εκ των ων ουκ άνευ!
Η επανατοποθέτηση των κομμάτων στον πολιτικό χάρτη αποτελεί επείγουσα προτεραιότητα! Η ύπαρξη κομματιδίων που απαντούν μόνο στην μεγαλομανία του ηγέτη τους, ή στις ανάγκες συμφερόντων ή ίσως επιλεκτικά σε κάποια μόνο από τα ζητήματα της ζωής μας, πρέπει πάραυτα να εξοβελιστεί! Οι πάλαι ποτέ κακοποιημένες και κακοφορμισμένες ιδεολογίες, είναι ανάγκη να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο...!

Τα μέλη μιας κοινωνίας αναζητούν έκφραση κι ο παραδοσιακός διαχωρισμός Δεξιάς - Κέντρου - Αριστεράς, θεωρώ πως δομικά εξυπηρετεί και προσφέρει στην οργάνωση της κοινωνίας, καθότι ευδιάκριτα την εκφράζει και πολιτικά την εκπροσωπεί στο αντιπροσωπευτικό πολιτικό μας σύστημα!!!
Έτσι το παιχνίδι αποβάλλει τους παρείσακτους και τυχάρπαστους μωροφιλόδοξους ταγούς, αποκτά ουσία και περιεχόμενο, έχει την λαϊκή νομιμοποίηση που απαιτείται, ενώ ταυτόχρονα ο πολίτης αναζητά μέσα από τα ξεκάθαρα ιδεολογικά χαρακτηριστικά του χώρου που επιλέγει, λύσεις στα προβλήματα της ζωής του αλλά και τα προβλήματα της πατρίδας!!!
Το μεγαλύτερο κακό που προξένησε αυτή η ομιχλώδης υφή των σημερινών κομματικών σχηματισμών, είναι το ότι μπέρδεψαν τον κόσμο, του αφαίρεσαν το πλεονέκτημα του καθαρού λόγου και των καθαρών προτάξεων, εκμεταλλεύτηκαν το θυμικό και το φόβο, απέσυραν τη λογική από το προσκήνιο, καθυπόταξαν τη βούληση του στην εξαθλιωτική από κάθε άποψη ανάγκη για ένα, έστω, πιάτο φαγητό την ημέρα!!!

Η ιδεολογική ζύμωση είναι ανάγκη να ξαναρχίσει! Όχι με τον επιβαλλόμενο σαθρό τρόπο που ίσως γίνεται στην κοινωνία! Αλλά μέσα στα ίδια το κόμματα...Που μπορούν και πρέπει να έχουν και τάσεις, και διαφορές!
Πάντα όμως στη δημοκρατία η πλειοψηφία κυβερνά...
Και παίρνει αποφάσεις και αναλαμβάνει ευθύνες...!
Είναι ο δρόμος αυτός που περιγράφω, αυτός της επαναφοράς στην πραγματική πολιτική, που από τη στιγμή που μας εγκατέλειψε, τα δεινά, ήταν απλά θέμα χρόνου, για να ανακύψουν...
Και δυστυχώς ανέκυψαν με τρόπο καταλυτικό και χειμαρρώδη...!!!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Για την τεράστια ζημιά που υφίσταται αυτή τη στιγμή η ελληνική οικονομία από τις φημολογίες και τα διάφορα φθηνά κομματικά παιχνίδια καθώς και για την καλλιέργεια κλίματος φόβου και ανασφάλειας ευθύνονται κατά τη γνώμη μου και οι δύο αντίπαλες παρατάξεις, τόσο η συγκυβέρνηση όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Σαμαράς και Βενιζέλος αντιλαμβάνονται ότι δίνουν αγώνα επιβίωσης των σάπιων κομματικών μηχανισμών τους και δεν διστάζουν να μετέλθουν κάθε θεμιτού και αθέμιτου μέσου για να παραμείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία.
Επομένως και ο Στουρνάρας ως πρόσωπο που εξαρτάται άμεσα από τα πολιτικά αφεντικά του και οφείλει την αναρρίχησή του στις κομματικές του διασυνδέσεις θα κάνει υπάκουα ό,τι του ζητηθεί και θα παίξει όποιον ρόλο του ανατεθεί.

Ο Τσίπρας όμως αν ήθελε πραγματικά να βάλει τέλος σε όλη αυτή την κατασυκοφάντηση του κόμματός του και των θέσεών του, αλλά και να αποστομώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους, θα μπορούσε πολύ εύκολα να βγει σε μία από τις πολλές διακαναλικές συνεντεύξεις που δίνει αυτόν τον καιρό, πλαισιωμένος από τα κορυφαία στελέχη του, και να πει καθαρά και ξάστερα τα ακόλουθα πολύ συγκεκριμένα πράγματα:

1) Ότι δεν τίθεται κανένα θέμα υποχρέωσης των καταθετών σε αναγκαστικό δάνειο προς το κράτος, και ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα σεβαστεί απολύτως και χωρίς καμία επιφύλαξη την κυριότητα του συνόλου των καταθέσεων στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα χωρίς κατώτερο όριο και χωρίς να υποκρύπτει καμία σκέψη για περιορισμό της κίνησης κεφαλαίων.

2) Ότι όποια λύση του προβλήματος του δημόσιου χρέους επιδιώξει να βρει ο ΣΥΡΙΖΑ θα την πετύχει εντός του ευρώ, και πως δεν υπάρχει ούτε plan B, ούτε plan C ούτε οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση εκ μέρους του η οποία να προβλέπει την επιστροφή της χώρας στη δραχμή, ακόμη κι αν οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές μας δεν εξελιχθούν όπως θα ήθελε η ελληνική πλευρά.

Θα αρκούσε να βγει δημοσίως ο Τσίπρας και να αναλάβει αυτές τις πολύ κρυστάλλινες και ουσιαστικές δεσμεύσεις έναντι του ελληνικού λαού, παρόντων όλων των στελεχών του, και θα σταματούσε αυτομάτως όλη η ελεεινή σπέκουλα και παραφιλολογία που επιχειρεί να τρομοκρατήσει το εκλογικό σώμα αλλά και τους βουλευτές.

Γιατί όμως δεν το κάνει;
Γιατί επιτρέπει στα στελέχη του να δηλώνουν τη μια μέρα ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη και την άλλη ότι η δραχμή δεν είναι ταμπού;
Γιατί έχει από τη μία πλευρά τον Σταθάκη, τον Παπαδημούλη και τον Μητρόπουλο να τηρούν μία ήπια και συνετή στάση ενώ ταυτόχρονα ο Βίτσας, ο Λαφαζάνης, ο Λαπαβίτσας και άλλοι αφήνουν σαφώς να εννοηθεί πως στη φαρέτρα του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πάντα και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα;
Γιατί ο Τσίπρας δεν κατακεραυνώνει τον Γλέζο ή οποιονδήποτε άλλον κάνει λόγο για κούρεμα των καταθέσεων υπέρ του κράτους;

Είναι ο μόνος πολιτικός αρχηγός που είναι αυτή τη στιγμή πανίσχυρος και δεν αντιμετωπίζει κανενός είδους εσωκομματική αμφισβήτηση, επομένως άνετα θα μπορούσε να "κόψει τα φτερά" όσων επιχειρούν εκούσια ή ακούσια να του φράξουν τον δρόμο προς την εξουσία.

Υιοθετώντας μια επιτηδευμένη ασάφεια, πολυγλωσσία και θολούρα στις προγραμματικές του δηλώσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει μόνος του πυρομαχικά στους πολιτικούς του αντιπάλους για να βάλουν εναντίον του, συνεπώς δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να παραπονιέται και να εξανίσταται για την επικίνδυνη τροπή που παίρνει η πολιτική αντιπαράθεση.

Δεν υπάρχει πραγματικά άλλη λογική εξήγηση γι’ αυτό το φαινόμενο από το ότι η αοριστία αυτή βολεύει τον Τσίπρα για τους μετεκλογικούς πολιτικούς ελιγμούς του και γι’ αυτό δεν την τερματίζει αποφασιστικά.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Η εποχή που τις αλυσίδες των σκλάβων και τα καρφιά που σταύρωναν τους επαναστάτες τα έφτιαχναν οι σιδεράδες, οι γύφτοι κατά την κοινή ονομασία, τελείωσε.

Τώρα τα δικά μας καρφιά και τις αλυσίδες τα φτιάχνουν οι σύγχρονοι γύφτοι των καναλιών κι εφημερίδων των ''εθνικών'' εργολάβων, εφοπλιστών, και προμηθευτών.

Αυτοί απεργάζονται και ''επικοινωνούν'' την χούντα Ψευταρά.
Κι αυτοί ίσως είναι πιό επικίνδυνοι απ' όλους.

Γι αυτό, τους διώχνουμε απ' τα σπίτια μας.  
Κλείνουμε τις τηλεοράσεις. Στην ανάγκη τις σπάμε! (ο καθένας την δική του).  
Φιμώνουμε τους πολιτικούς απατεώνες που τρυπώνουν στο σαλόνι και στο κεφάλι μας.  
Δεν τους δίνουμε βήμα να μολύνουν με τα ψυχικά και ηθικά τους λύματα καθέναν από μας και την κοινωνία σαν σύνολο.

Για όσους δεν αντέχουν χωρίς τηλεόραση, υπάρχουν ωραιότατα ντοκυμαντέρ για την σεξουαλική ζωή της σαύρας, ας πούμε, απείρως πιό ενδιαφέροντα απ' τις παπαριές του Παπαμαμάκα της νεολαίας Ψευταρά, καθώς ακόμη και τσόντες, προτιμότερες κι αυτές για τους λάτρεις του είδους, από το να βλέπουν τον δημόσιο καθημερινό αυνανισμό των διάφορων Μπουμπούκων!

Οι Ψευταράδες, οι Αυτού Χυδαιότητες αντιπρόεδροι, οι κάθε λογής δωσίλογοι της κυβέρνησης υπάρχουν.
Και δρούν, και προδίνουν ακατάπαυστα.

Όταν όμως σταματήσουμε να ακούμε την βοή που παράγουν δεν θα ''υπάρχουν'', για να μας αποπροσανατολίζουν, να μας απειλούν, να μας δηλητηριάζουν με την ''σκέψη'' τους!

Και έτσι...
Ψύχραιμοι και νηφάλιοι...
Με μόνο οδηγό μας την οργή...
Και το μίσος μας για κάθε μορφή ολοκληρωτισμού...
Θα γκρεμίσουμε δωσιλόγους, Ψευταράδες, κάθε λογής προδότες...
Και προπαντός αυτούς χωρίς τους οποίους οι προηγούμενοι δεν θα ήταν τίποτα: Τους ''γύφτους''!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Υπενθύμιση (καθημερινή και μέχρι την 29η του Δεκέμβρη):
ΟΠΟΙΟΙ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

και θα ανταμειφθούν ανάλογα!...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο πρωθυπουργός, αντί να τρομοκρατεί το λαό με οικονομικό κίνδυνο και να εκβιάζει πολιτικά, καλό θα ήταν να απολογηθεί και να εξηγήσει στο λαό, για ποιο λόγο είναι τόσο οικτρή η κατάσταση της οικονομίας, έπειτα από 5 χρόνια μνημονίων και λιτότητας;
Να εξηγήσει δηλαδή γιατί απέτυχε ο ίδιος;

Για ποιο λόγο δεν υλοποίησε τα προαπαπαιτούμενα του μνημονίου, τα οποία ο ίδιος είχε υπογράψει και για τα οποία μας απειλεί τώρα η τρόϊκα;
Γιατί τα άφησε ανεκτέλεστα, σαν να ήθελε να τα αφήσει για μετά την εκλογή του ΠτΔ ή να τα φορτώσει στην επόμενη κυβέρνηση;

Γιατί επιπλέον δεν ξεκίνησε την διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος από τον Ιούνιο του 2013, οπότε και έκλεισε η πενταετία από την προηγούμενη αναθεώρηση;
Γιατί την άφησε για την τελευταία στιγμή;
Και γιατί την ξεκίνησε τώρα ώστε να εκβιάζει με μπλοκάρισμα της αναθεώρησης για μετά το 2020;

Σε αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να απαντήσει ο κ. πρωθυπουργός στον ελληνικό λαό.
Δεν του φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας, ούτε κανένας άλλος.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ας προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε αυτή την προχωρημένη σηψαιμική κατάσταση, που εμφανίζεται ως νέα κρίση και που προστίθεται στο χρόνιο οικονομικό μας αδιέξοδο. Καταρχήν, είναι σαφές ότι Κυβέρνηση και δανειστές προσπαθούν, με νύχια και δόντια να αποφύγουν τις εκλογές.

Κρίνω, λοιπόν, ανησυχητικό ότι πολλά από τα όσα υποστηρίζονται από τον Πρωθυπουργό και το επιτελείο του, όχι απλώς δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά επιπλέον είναι συχνά, εντελώς, αντιφατικά και, ακόμη χειρότερα, στερούνται στοιχειώδους συνέχειας και συνέπειας.

Οι, κατά κανόνα, οργισμένες κυβερνητικές αντιδράσεις επικεντρώνονται στις εκλογές, με το συχνό επιχείρημα ότι, όπως αποδεικνύουν οι σχετικές δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών «η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν θέλει εκλογές».

Η διαπίστωση αυτή είναι σωστή, αλλά ταυτόχρονα σωστή είναι και η διαπίστωση, που προκύπτει από την ίδια πηγή, τις δημοσκοπήσεις, ότι δηλαδή η συντριπτική πάντοτε πλειοψηφία του λαού δεν θέλει την παρούσα Κυβέρνηση.

Εταίροι και Κυβέρνηση επιδίδονται συστηματικά στην κατατρομοκράτηση του ελληνικού λαού, περιγράφοντας ολόκληρο το 24ωρο με τα μελανότερα χρώματα, το τι μέλλει να συμβεί αν έρθει η ήττα...

Η κυβέρνηση αντιγράφει τις μπαρούφες του ΣΥΡΙΖΑ και ζητά την ψήφο μας γιατί δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται όλα όσα έκαναν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ στο παρελθόν και ζητά να τους ψηφίσουμε γιατί δεν είναι κυβέρνηση!

Από την άλλη πλευρά, οι «εταίροι», οι «φίλοι» και οι «σύμμαχοί» μας, προτείνουν σε όλους να ξεχάσουν τις «επαναστάσεις, να ενωθούν και να δηλώσουν όλοι μαζί υποταγή στην μνημονιακή – κατοχική πολιτική που διαλύει τη χώρα, ειδάλλως, θα μας… καταστρέψουν!

Είναι αδύνατον να προσεγγίσουμε τις δηλώσεις του πολιτικού τσίρκου με όρους λογικής!

Το επάγγελμα του μέλλοντος στην μπατανία θα είναι ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΗΣ! Εκτός και εάν ευδοκιμήσει το επάγγελμα του… δημίου!

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Mark Fleming-Williams 
Πηγή STRATFOR, Geopolitical Weekly

Μέσα από τις φλόγες της οικονομικής κρίσης, το 2012, κέντρο και περιφέρεια της ΕΕ κατέληξαν σε μια συμφωνία. Ο ευρωπαϊκός Βορράς, για την ακρίβεια η Γερμανία, υποσχέθηκε να παράσχει χρηματοδότηση και η άλλη πλευρά, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα, υποσχέθηκαν να προχωρήσουν σε δομικές αλλαγές. Πρόσφατα, η συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) προκάλεσε ανησυχίες στις αγορές. Αντί η ΕΚΤ να ανακοινώσει την έναρξη του προγράμματος αγοράς ομολόγων ανακοίνωσε απλώς τις καλές της προθέσεις.

Το ζήτημα της χρηματοδότησης είναι ιδιαίτερης βαρύτητας για την ΕΕ. Είναι όμως η Γερμανία διατεθειμένη να υποστηρίξει το όλο εγχείρημα; Η Γερμανία συμφώνησε στην χρηματοδότηση του μηχανισμού στήριξης των αδυνάτων ευρωπαϊκών οικονομιών, αλλά με τους όρους που επέβαλε προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα. Το πρόβλημα ξεκίνησε το 2008 με την έναρξη της οικονομικής κρίσης και κορυφώθηκε, τέσσερα χρόνια αργότερα, ως κρίση των ευρωπαϊκών κρατικών ομολόγων.

Η Γερμανία αντέδρασε δημιουργώντας διαφόρους μηχανισμούς ώστε να διασφαλίσει τις τιμές των κρατικών ομολόγων των υπό κατάρρευση ευρωπαϊκών οικονομιών. Σε αντάλλαγμα όμως τα κράτη που δέχτηκαν τη βοήθεια έπρεπε να επιβάλουν επίπονες αλλαγές στον τρόπο ζωής των πολιτών τους. Επίσης επέβαλε την υπογραφή ενός Ευρωπαϊκού Οικονομικού Συμφώνου. Με τους όρους αυτούς το Βερολίνο ήλπιζε να οδηγήσει την ΕΕ σε μια διαδικασία, την οποία η Γερμανία είχε ήδη περάσει στο παρελθόν.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία βρέθηκε κομμένη στα δύο και υπό κατοχή. Ο μιλιταρισμός που αποτελούσε την κυρίαρχη ιδεολογία της επί 30 χρόνια είχε αποτύχει. Η Γερμανία χρειαζόταν κάτι καινούργιο. Πριν την γερμανική ενοποίηση του 1871 υπήρχε η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους, ένα χαλαρό πολιτικό μόρφωμα που διήρκεσε για 1.000 χρόνια, από το 800 έως το 1806. Εντός της υπήρχαν ανεξάρτητα κράτη και κρατίδια που όλα όμως όφειλαν υπακοή στον αυτοκράτορα, η εξουσία όμως του οποίου επί αυτών δεν ήταν σε καμία περίπτωση απόλυτη.

Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν ένα σύνολο κρατών όπου κανένα δεν είχε την απαραίτητη ισχύ ώστε να κυριαρχήσει επί των γειτονικών. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όμως ήταν και μια τεράστια, ανταγωνιστική αγορά, όπου το κάθε κρατίδιο προσπαθούσε να επιβιώσει, βασιζόμενο στους πόρους του, εμπλεκόμενα σε ένα δίκτυο συμμαχιών, μεταβαλλόμενο κάθε φορά.
Τον 13ο αιώνα μερικές ελεύθερες πόλεις είχαν σχηματίσει, στη βόρεια Γερμανία, μια εμπορική ένωση, τη Χανσεατική. Κέντρο της ήταν η Λυβέκη και το Αμβούργο. Η Χανσεατική Ένωση επεκτάθηκε στη Σουηδία, στις Βαλτικές χώρες, την Ολλανδία και την Πολωνία. Χάρη στην ανάπτυξη του εμπορίου ήρθε και η ανάπτυξη της βιοτεχνίας. Η ανακάλυψη της Αμερικής όμως κατέστρεψε το εμπόριο της Χανσεατικής Ένωσης, καθώς ανοίχτηκαν νέοι εμπορικοί δρόμοι.
Μετά την κατάρρευση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην περίοδο της εκβιομηχάνισης, αναδύθηκε η Πρωσία, ένα κράτος το οποίο, υπό την στιβαρή διοίκηση του Μπίσμαρκ απέκτησε μεγάλη στρατιωτική ισχύ και απέκτησε μια ισχυρή γραφειοκρατία, παράγοντες που τελικά οδήγησαν στην ενοποίηση της Γερμανίας. Όμως η γεωγραφική θέση και η οικονομική ισχύς της νέας χώρας κατέστησαν τον πόλεμο στην Ευρώπη αναπόφευκτο, για τα επόμενα 70 χρόνια.

Η Δυτική Γερμανία λοιπόν, όταν από το 1948 επέλεξε το δρόμο του εμπορίου και των εξαγωγών, απλώς ακολούθησε την παλαιά συνταγή. Ο τότε καγκελάριος Λούτνβιχ Έρχαρντ εισήγαγε νέο νόμισμα, περιορίζοντας την κυκλοφορία του νομίσματος κατά 93%. Το νέο μάρκο οδήγησε τη γερμανική οικονομία σε νέα άνθηση και ενίσχυσε τις εξαγωγές, αλλά έπληξε σημαντικά το βιοτικό επίπεδο των Γερμανών. Η Γερμανία προσπάθησε κατόπιν να σταθεροποιήσει το μάρκο κάτι που πέτυχε και το 1951 ήταν ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Άνθρακα και Χάλυβα, στην οποία εντάχθηκε και η Γαλλία, η οποία είχε υποστεί τρεις γερμανικές εισβολές σε διάστημα 70 ετών.

Η Γαλλία εξασφαλιζόταν, με τον τρόπο αυτό από έναν επιθετικό γείτονα και η Γερμανία αποκτούσε μια μεγάλη, ελεύθερη αγορά για τα προϊόντα της. Οι γερμανικές εξαγωγές από 8,5% το 1950 έφτασαν το 27,6% το 1985, ενώ σήμερα φτάνουν, αν υπολογιστεί και ο τομέας των υπηρεσιών, στο 50% του ΑΕΠ. Έτσι η Γερμανία μετατράπηκε σε εμπορικό γίγαντα, όπως και η Χανσεατική Ένωση.
Για ένα μεγάλο διάστημα το σύστημα αυτό δούλευε καλά. Τα προβλήματα άρχισαν με τη δημιουργία του ευρώ, το 2000. Το κοινό νόμισμα κατέστρεψε τον μόνο μηχανισμό ασφαλείας που οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες είχαν απέναντι στη γερμανική εμπορική μηχανή, τη δυνατότητα να υποτιμήσουν το νόμισμά τους. Το ευρώ επίσης ήταν φτηνότερο του γερμανικού μάρκου, καθιστώντας τις γερμανικές εξαγωγές ακόμα πιο ανταγωνιστικές στη διεθνή αγορά, αποκομίζοντας περισσότερα κέρδη.

Έτσι η Γερμανία κέρδισε κατά κράτος τη μάχη του ανταγωνισμού με τους γείτονές της και αυτό φαίνεται από τα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών. Το 2008 η Γερμανία είχε πλεόνασμα 5,8% του ΑΕΠ, ενώ η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ισπανία είχαν έλλειμμα 9.4, 12.1 και 9.6 αντίστοιχα. Όταν οι χώρες της περιφέρειας υποχρεώθηκαν να προσαρμόσουν τα ελλείμματά τους στην μετά την κρίση του 2008 πραγματικότητα, το δημόσιο χρέος τους εκτοξεύτηκε και συνέβαλε στην κρίση του ευρώ του 2012. Έτσι η Γερμανία βρέθηκε να κινδυνεύει εντός της δικής της αγοράς και αποφάσισε να αντιδράσει με τρόπο προβλέψιμο προσπαθώντας να μεταμορφώσει την Ευρώπη σε Χανσεατική Ένωση. Δεν είναι τυχαίο πως την ίδια περίοδο ξεκίνησαν συνομιλίες με τις ΗΠΑ για μια νέα εμπορική συμφωνία.

Όμως η ισχύς που επέτρεψε στη Γερμανία να επιβάλει αυτές τις μεταρρυθμίσεις, εξανεμίζεται. Μόνο οι χώρες που υποχρεώθηκαν να λάβουν οικονομική βοήθεια, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα, μπορούσαν να πιεστούν να αποδεχτούν το γερμανικό φάρμακο. Η Γαλλία και η Ιταλία αντιμετώπισαν χαλαρότερες πιέσεις, καθώς δεν είχαν λάβει οικονομική βοήθεια και ήταν δύσκολο να τρομοκρατηθούν και λόγο του μεγέθους και της σημασίας τους.

Τώρα, δύο χρόνια μετά την κρίση του ευρώ, τα αρνητικά αποτελέσματα αρχίζουν να φαίνονται. Οι χώρες που δέχτηκαν την οικονομική βοήθεια υποφέρουν απίστευτα από τα μέτρα λιτότητας, αλλά δεν υπάρχει κανένα σημάδι πως οι περικοπές σε μισθούς και δαπάνες αύξησαν την ανταγωνιστικότητά τους και αντέστρεψαν τα δεδομένα. Στην Ισπανία η ανεργία έφτασε το 24%, αλλά τον Νοέμβριο υπήρξε μείωση και στην Ιρλανδία οι προβλέψεις κάνουν λόγο για αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,6% το 2015. Η Γαλλία και η Ιταλία, δεν μεταρρύθμισαν τις οικονομίες τους και παραμένουν στάσιμες. Αλλά και το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν επιβλήθηκε σε αυτές.

Η Γαλλία από ισχυρή κεντρική δύναμη στην Ευρώπη έγινε μέρος του προβλήματος. Και σε μια ήπειρο που οι κεντρικές δυνάμεις έχουν μια μακρά παράδοση προσπάθειας επιβολής της κυριαρχίας τους, υπάρχει μεγάλο έλλειμμα εμπιστοσύνης. Η γαλλογερμανική συμμαχία είχε μετριάσει αυτό το έλλειμμα εμπιστοσύνης. Όμως τώρα η Γαλλία αποκλίνει από τη Γερμανία, το Βερολίνο βλέπει πως πρέπει να λάβει δύσκολες αποφάσεις. Η Γερμανία δεν μπορεί πλέον, μόνη, να επιβάλει τις απόψεις της. Οι επικείμενες δε εκλογές, στην Ισπανία και οι πιθανές στην Ελλάδα, εντός του 2015, μπορεί να φέρουν στην εξουσία τους Ποδέμος και τον ΣΥΡΙΖΑ αντίστοιχα, δύο κόμματα που είναι απέναντι στη γερμανική συνταγή της λιτότητας.

Η Γερμανία στάθηκε και πάλι στα πόδια μετά τον πόλεμο μέσω του ανταγωνιστικού της εμπορίου. Η Ελλάδα και η Ισπανία όμως δεν έχουν ιστορικό υπόβαθρο για κάτι αντίστοιχο. Ο ισπανικός πλούτος προήλθε από τη λεηλασία της Λατινικής Αμερικής, ενώ η Ελλάδα πάντοτε επιδοτούνταν από κάποια μεγάλη δύναμη. Επίσης η Γερμανία, το 1948, είχε χάσει έναν πόλεμο. Στις περιπτώσεις της Ισπανίας και της Ελλάδας, αντίθετα, δεν υπάρχει κάποιος που πρέπει να κατηγορηθεί για την λεηλασία τους.

Έτσι οι λαοί τους θεωρούν άδικη την ταλαιπωρία τους. Το αίσθημα αυτά οδηγεί σε άνοδο τα λαϊκιστικά κόμματα. Ο χειρισμός δύο κρατών με αντιευρωπαϊκά αισθήματα είναι εφικτός από τον άξονα Γερμανίας-Γαλλίας. Αν όμως η Γερμανία κινηθεί μόνη και παραμείνει αδιάφορη για τη διεθνή εικόνα της, δεν θα μπορέσει να κάνει τίποτα. Στην ψηφοφορία της 4ης Δεκεμβρίου στο συμβούλιο της ΕΚΤ υπέρ της Γερμανίας τάχθηκαν μόνο η Εσθονία, η Λετονία και η Ολλανδία, χώρες μέλη και της Χανσεατικής Ένωσης.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η τεράστια ευθύνη του πολιτικού συστήματος 

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Η έννοια της κρίσης είναι καθολική και αναφέρεται σε καταστάσεις και γεγονότα που περιέχουν απειλή. Όλοι μας την επικαλούμαστε χωρίς όμως να αντιλαμβανόμαστε το βάθος της τραγικότητας της περιπλοκής μας μέσα σε τόσες αντιφατικές καταστάσεις, τα τρομερά διλήμματα και αδιέξοδα μαζί με τα συνεπακόλουθα αυτών των καταστάσεων. Όπως π.χ. τις δικές μας ευθύνες, ενοχές, ψευδαισθήσεις, στερεότυπες χειρονομίες, αγωνίες και φόβους. Ως Λαός αδυνατούμε να κατανοήσουμε ακόμη και τους κινδύνους μπροστά εις την θέα της καταστροφής. Η σχιζοφρένεια, η ψυχωτική συμπεριφορά μας, αυτές οι ασθένειες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, είναι όλως αντίθετες με τις ιστορικές παραδόσεις και καταβολές, με την ευθύνη και την δύναμη της ελληνικής φυλής. Ενός Λαού, ο οποίος εις την αρχαιότητα με την ισορροπία μεταξύ της εσωστρέφειας και εξωστρέφειας ανέδειξε τον μεγαλύτερο Πολιτισμό και Οικουμενισμό.

Δυστυχώς και ατυχώς για όλους μας, όσο περισσότερο οξύνεται η οικονομική κρίση, με όλες τις ολέθριες συνέπειες για τον εδώ και 6 χρόνια καθημαγμένο Λαό μας τόσο περισσότερο οξύνεται η πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων του πολιτικού συστήματος εις βάρος του Έθνους. Το οποίο αν και ευθύνεται τεράστια για την χρεοκοπία της Πατρίδας μας, όχι μόνον συνεχίζει ακάθεκτο και ατιμώρητο την εθνοκτόνο συμπεριφορά του, αλλά παράλληλα δημιουργεί διχαστικές και συγκρουσιακές καταστάσεις μεταξύ των Ελλήνων. Ως αντιπερισπασμό για να διασώσει την πολιτική και κομματική του ύπαρξη.

Ο εθνικός διχασμός είναι συνέπεια μίας συστηματικής προπαγάνδας η οποία εμπεδώνει εις το σύνολο του Λαού την αδιαφορία, την αφέλεια, την αμάθεια με την παράλληλη παραπληροφόρηση και πλύση εγκεφάλου σε θέματα κοινωνικής, εθνικής ευθύνης και συμπεριφοράς. Μία προπαγάνδα, κυρίαρχο στοιχείο της οποίας είναι, ο αποπροσανατολισμός του Λαού από τους πραγματικούς υπαίτιους της πολιτικής διαφθοράς, της κοινωνικής αθλιότητας των τελευταίων δεκαετιών, και ως συνέπεια αυτών της οικονομικής τώρα κατάρρευσης της χώρας μας, επιρρίπτοντας όλες τις ευθύνες αυτής της άφρονας και εθνοκτόνου πολιτικής εις το διεθνές περιβάλλον.

Η προπαγάνδα είναι το δηλητηριώδης εργαλείο και όπλο της Εξουσίας, εις την χώρα μας του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Με το εργαλείο αυτό επί δεκαετίες διέλυε την κοινωνική συνοχή, υπέθαλπε τις Αρχές του Δικαίου και της ισότητας των πολιτών, την ισχύ των Νόμων και του Κράτους Δικαίου, αλλά και το ουσιώδες στοιχείο της εθνικής ευθύνης των πολιτών απέναντι της Πατρίδας. Άπειρα είναι τα παραδείγματα και οι συνέπειες αυτής της προπαγανδιστικής πολιτικής και ανεύθυνης συμπεριφοράς απέναντι του Έθνους. Πρόσφατα μάλιστα και η καθιέρωση όχι μόνον της Επετείου του Πολυτεχνείου, αλλά και των ανήλικων Αλέξη Γρηγορόπουλο . και του Νίκου Ρωμανού, αμφότεροι γόνοι πλουσιότατων οικογενειών, ως εθνικούς ήρωες και επετείους εθνικής καταστροφής και όχι ιστορικής μνήμης. Κάθε χρόνο με πυρπολήσεις, βανδαλισμούς, καταστροφές δημόσιας περιουσίας αλλά και περιουσίας ιδιωτών βιοπαλαιστών, επαίσχυντες πράξεις οι οποίες εκθέτουν και διεθνώς την Πατρίδα μας.

Ανεξαρτήτως της σημασίας των συντελεστών και των γεγονότων, τα οποία θα έπρεπε να τιμάμε ο καθείς από εμάς με σεβασμό και εθνική ευθύνη, δεν οφείλει ολόκληρος ο Λαός να πληρώνει επί δεκαετίες για τον θάνατο ή θυσία αυτών, τις συνέπειες δηλαδή μίας εγκληματικής πολιτικής συμπεριφοράς. Εις το κάτω της γραφής, εάν έχουμε όντως την διαίσθηση, ότι για όλα αυτά φταίει το πολιτικό σύστημα, τότε οφείλουμε ως Λαός να στραφούμε ευθέως εναντίον του και όχι να αυτοκαταστρεφόμαστε και να θυσιαζόμαστε για αυτό.

Ως εκ τούτου τεράστια είναι η ευθύνη όλων μας οι οποίοι με την συμπεριφορά μας μετατρέψαμε την Πατρίδα επί δεκαετίες σε ένα υπό αποσύνθεση κουφάρι για να το κατασπαράζουν οι ντόπιοι και οι ξένοι τώρα σαρκοφάγοι γύπες.

Αυτό το δήθεν μεγάλο διεθνές τώρα ενδιαφέρον για το αποτελέσματα της εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, η πρόσφατη επίσκεψη του Επιτρόπου Οικονομικών της Ε.Ε., αλλά και για το ενδεχόμενο Βουλευτικών Εκλογών, αποτελεί μία απόδειξη της οδυνηρής κατάστασης εις την οποία έχει περιέλθει η Πατρίδα μας. Διότι οι μεν προσπαθούνε να κρατήσουν την ομολογημένως διεθνώς διαλυμένη χώρα μας εντός της Ευρώπης, οι δε να την αποσπάσουν από αυτήν.

Όμως, δυστυχώς, ουδείς από αυτούς αισθάνεται την παραμικρή ευθύνη για την εθνική καταστροφή, για την κατάρρευση της Πατρίδας μας. Τουναντίον το πολιτικό σύστημα απευθύνεται και πάλιν ευθαρσώς εις την προσεχή δημοκρατική ετυμηγορία ενός τώρα τελείως διαλυμένου, ανίσχυρου και λιπόθυμου, και όχι ενός ελεύθερου και δυνατού Λαού. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, και η τραγωδία του Ελληνικού Λαού συνεχίζεται.

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Απασχολήθηκε επί 5 χρόνια εις την Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Εν όψει της πρώτης σημερινής ψηφοφορίας για τον νέο πρόεδρο της δημοκρατίας, οι απειλές κατά της Ελλάδας έχουν πλέον μπει στην ημερήσια διάταξη και διαρκώς κλιμακώνονται: από όσα γράφουν όλο και πιο πυκνά οι διάφορες γερμανικές εφημερίδες μέχρι τα όσα λένε ευρωπαίοι αξιωματούχοι στη γραμμή του Βερολίνου, το κλίμα ομηρείας επανέρχεται με όλο και μεγαλύτερη ένταση. Η πίεση διαρκώς ανεβαίνει.

Βέβαια, το να είναι κανείς όμηρος της Γερμανίας δεν είναι κάτι άγνωστο στην Ευρώπη, η οποία το έζησε ποικιλοτρόπως δύο φορές τον 20ο αιώνα. Τώρα, τον 21ο, ένα τμήμα της Ευρώπης με αιχμή την Ελλάδα το ζει παραλλαγμένο για τρίτη φορά. Η χώρα έχει περιέλθει σε κατάσταση πραγματικής ομηρείας και τίποτα πια δεν λειτουργεί. Φυσικά, υποτίθεται ότι η ομηρεία αυτή τυπικά δεν προέρχεται από το Βερολίνο αλλά από την «Ευρώπη», δηλαδή τη Γερμανία με το φύλλο συκής, τη γερμανική Ευρώπη. Και είναι τριπλή.

Η πρώτη διάσταση της είναι η υπόθεση του χρέους το οποίο πολλαπλασιάστηκε με τα προγράμματα δήθεν «σωτηρίας», τα οποία κατέστησαν μοχλοί καταστροφής της Ελλάδας. Από αυτό το χρέος, η χώρα δεν θα ξεφύγει ποτέ με συμβατικούς όρους και τρόπους. Είναι άγνωστο το τι θα γίνει. Εκείνο πάντως που δεν θα γίνει είναι το να εκπληρωθούν τα ψέματα που έλεγαν οι πολιτικοί και οι συν αυτώ, σύμφωνα με τα οποία οι ευρωπαίοι θα κόψουν το ελληνικό χρέος, δήθεν επί τη βάση αποφάσεων του Εurogroup. Αυτό, δεν θα συμβεί, όπως είναι πλέον λίαν αμφίβολο ακόμα κι αν θα υιοθετηθούν μέθοδοι παραλλαγμένης ελάφρυνσης, όπως η επιμήκυνση για 50 χρόνια κοκ. Η ουσία είναι ότι οι «σωτήρες» μας φόρτωσαν ένα τεράστιο επαχθές χρέος που μας έχει δέσει δέκα φορές χειρότερα απ’ ότι ήμασταν πριν και τώρα κάνουν ότι το έχουν, προς στιγμή, ξεχάσει…

Η δεύτερη διάσταση της ομηρείας είναι ότι η χώρα δεν μπορεί να επιτελέσει πια καμία από τις στοιχειώδεις λειτουργείες μιας δημοκρατίας, χωρίς να επισύρει απειλές, ποινές, κινδύνους κοκ. Από το πώς θα διαθέσει την περιουσία της μέχρι το αν θα κάνει ή όχι εκλογές, η Ελλάδα δεν έχει την παραμικρή εξουσία σε όλα όσα συνθέτουν την αυθυπαρξία ενός κράτους. Η χώρα πια δεν είναι κράτος παρά μόνον κατ’ όνομα. Η φορολογική πολιτική αντανακλά την καταστροφή εντονότερα από κάθε άλλη διάσταση αυτής της πραγματικότητας: προκειμένου να εξυπηρετηθεί το πρόγραμμα, διαλύει τις οικογένειες και εξαφανίζει τις επιχειρήσεις, αποτρέποντας ταυτόχρονα κάθε ξένο να επενδύσει στην Ελλάδα – τρελός είναι;

Τέλος, η τρίτη διάσταση, σχετίζεται με την ουσία ενός νομίσματος τόσο ακριβού και ανελαστικού που καθιστά απλώς αδύνατο κάθε ενδεχόμενο ελληνικής επανάκαμψης και ανάπτυξης. Είναι ένα νόμισμα – ζουρλομανδίας που όμοιό του δεν ξανάγινε.

Τώρα, όλα αυτά, σε πολλούς αρέσουν. Και τα επικροτούν. Είναι όλοι όσοι πρέπει να μας εξηγήσουν, μεταξύ άλλων, γιατί η Γερμανία υπήρξε ο μεγαλύτερος μεταπολεμικός πάροχος βρώμικου πολιτικού χρήματος στην Ελλάδα επί πολλές δεκαετίες: από την υπόθεση Ζίμενς του 1954 μέχρι τα όσα γίνονται σήμερα με τα υποβρύχια, τα άρματα, πάλι τη Ζίμενς κοκ…

Αυτή την… «καθαρή» Γερμανία θέλουν πολλοί να διοικεί την Ελλάδα. Το γιατί, το ξέρουν ασφαλώς οι ίδιοι. ‘Η μήπως όχι;

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Η πτώση της τιμής του πετρελαίου σαρώνει και τα τελευταία εμπόδια στην απόφαση του Ντράγκι και του ΔΣ της ΕΚΤ να προχωρήσουν σε τύπωμα χρήματος με μαζική αγορά κρατικών ομολόγων στις αρχές του χρόνου. Ακόμη και το Μηνιαίο Δελτίο της Μπούντεσμπανκ προειδοποίησε προχθές Δευτέρα για τον κίνδυνο εγκλωβισμού της Ευρωζώνης, με κύριο παράγοντα επιδείνωσης την πτώση της τιμής του «μαύρου χρυσού», σε σπιράλ αποπληθωρισμού, μια ανάγνωση της πραγματικότητας που αρνιόταν μέχρι πρόσφατα ο επικεφαλής της τράπεζας Βάιντεμαν.

Την ίδια στιγμή, ο αρθρογράφος των Financial Times, Martin Wolf, τονίζει ότι ταυτόχρονα με το τύπωμα χρήματος θα πρέπει να μπει στην ημερήσια διάταξη της Ευρωζώνης η αναδιάρθρωση χρέους, αρχής γενομένης από την Ελλάδα και την Ιρλανδία. Η πτώση της τιμής του πετρελαίου είναι ίσως οι βάρβαροι που δίνουν τη λύση στο αδιέξοδο της παρακμασμένης Ρώμης, καθώς η κατάσταση πραγμάτων στην Ευρωζώνη είχε φθάσει ούτως ή άλλως σε οριακό σημείο:

• Ολοι γνωρίζουν ότι η εντυπωσιακή μείωση των επιτοκίων δανεισμού δεν είναι επιβράβευση της δημοσιονομικής λιτότητας που επέβαλε το Βερολίνο στους εταίρους του, αλλά μια ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη των αγορών στον Ντράγκι ότι επίκειται τύπωμα χρήματος.

• Η ποσοτική επέκταση αλλά και το άνοιγμα της συζήτησης για απομείωση χρέους θα λειτουργούσε εκτονωτικά και λυτρωτικά στην αντιπαράθεση Γαλλίας και Ιταλίας με Κομισιόν και Βερολίνο για τους προϋπολογισμούς του 2015 και θα αποδραματοποιούσε σε μεγάλο βαθμό τις εκλογικές αναμετρήσεις της επόμενης χρονιάς σε Πορτογαλία, Φινλανδία και Ισπανία. Τούτων λεχθέντων, αν τα παραπάνω δεν ανατραπούν από κάποιον αστάθμητο παράγοντα, τότε δύο εξωευρωπαϊκοί παράγοντες, η πτώση της τιμής του πετρελαίου και οι παρενέργειες μιας παρατεταμένης αντιπαράθεσης με τη Ρωσία, θα έχουν συμβάλει αποφασιστικά στην προσγείωση της Γερμανίας στην πραγματικότητα.

Η ψυχολογία είναι καθοριστικός παράγων όχι μόνο για τη συμπεριφορά των αγορών αλλά και για την ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Καμιά ηγεσία και καμιά χώρα δεν μπορεί να κάνει στροφή και προσαρμογή υπό την αίσθηση ή έστω την ψευδαίσθηση εξωτερικής πολιτικής πίεσης.

Στη Γερμανία δεν ήθελαν το ευρώ ούτε η ελίτ ούτε η κοινή γνώμη και το αποδέχθηκαν ως ένα ακριβό αντίτιμο για την ενοποίηση. Στην ίδια λογική, απορρίπτουν τη νομισματική και δημοσιονομική χαλάρωση ως αίτημα του Νότου και της Γαλλίας, αλλά μπορεί και να την ανεχθούν αν υπαγορεύεται από τη διεθνή πολιτική και οικονομική συγκυρία.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου