Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Ιουλ 2012

Η ευρωπαϊκή αντίφαση συνεχίζεται, με τη Γερμανία να έχει στα χέρια της την επιλογή των «άσων» για να τελειώσει την παρτίδα. Εκτός αν έχουμε απρόοπτα...

Του Μενέλαου Τασιόπουλου

Μια βασική διαφορά ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι ότι στη δεύτερη δεν μπορεί να γίνει εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους «βόρειους» και τους «νότιους», αλλά μόνον πόλεμος. Για τον απλούστατο λόγο ότι το μεγαλύτερο ψέμα στον κόσμο είναι η θεώρηση περί ύπαρξης ευρωπαϊκού έθνους. Αντίθετα, το αμερικανικό έθνος είναι το πλέον νεότευκτο στην παγκόσμια ιστορία. Και απολύτως ισχυρό. Πέραν αυτών, το εγχείρημα του να κτισθεί Ενωση-«χωνευτήρι» εθνών και λαών, απολύτως διαφορετικών μεταξύ τους και σε πολλές περιπτώσεις ανταγωνιστικών, γύρω από ένα νόμισμα καταλήγει σε μια τραγωδία.

Η βασική αντίφαση που χαρακτηρίζει την Ευρώπη σήμερα, και ειδικά την Ευρωζώνη, είναι ότι όπως πιστοποιείται και από την τελευταία Σύνοδο Κορυφής είναι σε εξέλιξη η διαδικασία διάλυσής της, την ίδια στιγμή που ακούγονται επαναλαμβανόμενα ευχολόγια για την περαιτέρω πολιτική, δημοσιονομική και τραπεζική ένωσή της. Πώς είναι, αλήθεια, δυνατόν την ίδια στιγμή που ο γερμανογαλλικός άξονας έσπασε να συζητούν σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών 10 χώρες την ένωσή τους μέσα στην Ευρώπη των 17 και την ένωση των 27; Μπορεί να πει κάποιος: τι ωραία λύση! Μια Ευρώπη με ομόκεντρους κύκλους, και μάλιστα να καταλήξει με θετική έκπληξη: κι όμως λειτουργεί!

Τίποτ’ απ’ όλα αυτά, όμως, δεν θα συμβεί. Ολο το παιχνίδι μέχρι στιγμής το έχει στα χέρια της η Γερμανία. Αυτή θα αποφασίσει, τελικά, το κατά πόσον θα υπάρξει πολιτική και οικονομική ένωση, με πόσα μέλη και με ποιο καταστατικό λειτουργίας. Ολοι οι υπόλοιποι, ακόμη και ο Γάλλος Πρόεδρος Ολάντ ή ο Ιταλός πρωθυπουργός Μόντι, μοιάζουν μάλλον δευτεραγωνιστές σε σχέση με τη «σιδηρά καγκελάριο».

Το Βερολίνο δείχνει ότι έχει μπροστά του δύο βασικά σενάρια. Σύμφωνα με το πρώτο να προωθήσει μέσα σε διάστημα ελάχιστων μηνών, καλοκαιρινών μάλιστα, μια ένωση που θα περιλαμβάνει πέραν της Γερμανίας, το Βέλγιο, τη Δανία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Αυστρία, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία, την Πολωνία και ενδεχομένως τη Γαλλία. Στη ζώνη αυτή, την καινούργια, που μπορεί να χαρακτηριστεί και «πρώτη ταχύτητα της Ενωσης», θα υπάρξει κεντρικός έλεγχος των οικονομιών, πολιτική ένωση, τραπεζική ένωση και σε κάποιο βάθος χρόνου, «αμοιβαιοποίηση» των χρεών και ευρωομόλογα τουλάχιστον για το 60% του χρέους τους, που είναι επίπεδο αποδεκτό από τη Συνθήκη της Λισσαβώνας.

Αλλά η Ευρωζώνη έχει 17 χώρες και όχι 10. Τι θα γίνουν οι υπόλοιπες, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, η Κύπρος και η Μάλτα; Προφανώς θα περάσουν στη «δεύτερη ταχύτητα» και είτε θα επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα, εξομοιούμενες με το καθεστώς των 27 της Ε.Ε., είτε θα πετύχουν τους στόχους της προσαρμογής και θα ενταχθούν και πάλι στη ζώνη του ευρώ. Αν ακολουθήσει το σενάριο αυτό το Βερολίνο θα σπάσει τον Νότο, κρατώντας τις χώρες της δυτικής Μεσογείου και οργανώνοντας μια περιφέρεια που έχει τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και των περισσότερων από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Το δεύτερο σενάριο που μπορεί να ακολουθήσει το Βερολίνο είναι να αφήσει την κρίση να βαθαίνει, μέχρι του σημείου της τελικής σύγκρουσης με τον άξονα Γαλλίας-Ιταλίας-Ισπανίας, που επιζητεί χαλάρωση του συμφώνου σταθερότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας και ένα πιο ευέλικτο και ποσοτικά χαλαρό ευρώ. Η κρίση στην Ευρωζώνη θα φθάσει στην οριστική ρήξη τη σχέση Γερμανίας και Γαλλίας, με αποτέλεσμα η Γερμανία στη βάση της δημοσιονομικής πειθαρχίας να πετύχει ένα «Berlin Club», με τις χώρες-συμμάχους του «κλειστού πυρήνα», όπως η Αυστρία, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Φινλανδία. Πολιτική ένωση, οικονομική και τραπεζική ένωση, με ομογενοποίηση των χρεών, θα είναι τα φυσικά επακόλουθα, με νόμισμα το «σκληρό» ευρω-μάρκο και κεντρική τράπεζα την ΕΚΤ, όπως τη γνωρίζουμε.

Απέναντι στον «βόρειο άξονα» αυτόν η Γαλλία θα συγκροτήσει με τις κύριες δυνάμεις του Νότου, τις βιομηχανικές Ιταλία και Ισπανία, μια νέα ΕΟΚ, στη βάση ενδεχομένως ενός πιο χαλαρού ευρω-φράγκου ή με επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, τουλάχιστον σε πρώτη φάση και επιστροφή στη ζώνη του ECU, σενάριο που έχουν μελετήσει οι Γάλλοι οικονομολόγοι. Στον «νότιο άξονα» αυτόν μπορούν να ενταχθούν από το Βέλγιο και την Πορτογαλία μέχρι την Ελλάδα και την Κύπρο. Η νέα αυτή κοινή αγορά και πολιτική συμμαχία θα έχει και αυτή μια άλλη κεντρική τράπεζα, συντονιστική των κεντρικών (εθνικών) τραπεζών των μελών της στην περίπτωση που έχουμε ECU και όχι ευρω-φράγκο.

Ενας τρίτος κύκλος χωρών, με εθνικά νομίσματα και χαλαρή σχέση με τον «βόρειο» και τον «νότιο» άξονα, θα αποτελέσει μια ζώνη ελεύθερων συναλλαγών, αντίστοιχο της προσέγγισης που έχει η Αγγλία για την Ευρώπη. Στη ζώνη αυτή μπορεί να ενταχθούν μια σειρά βαλκανικών χωρών, αλλά και αυτές της Ανατολικής Ευρώπης που θέλουν να διατηρήσουν μεγάλα περιθώρια αυτονομίας.

Αν τα γεγονότα εξελιχθούν σύμφωνα με το δεύτερο σενάριο, ο «βόρειος άξονας» με την ηγεμονική Γερμανία θα προσπαθήσει να πετύχει μια στρατηγική σχέση με τη Ρωσία, ολοκληρώνοντας τον βόρειο άξονα και βρίσκοντας διέξοδο στην Ανατολή μέσω Καυκάσου και Τουρκίας.

Αντίθετα ο «νότιος άξονας» με τον συντονισμό των Γάλλων θα επιχειρήσει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ένα άνοιγμα στη Μεσόγειο και το τόξο της «αραβικής άνοιξης», καθώς και στην Αφρική, αποκτώντας ισχύ και εύρος μέσα από τη μετατροπή του σε Ευρωμεσογειακή Κοινότητα. Ο νότος, άλλωστε, μπορεί να πετύχει και μια προνομιακή εμπορική και στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, μέσω μιας νέας Αντάτ και συγκρότησης μετώπου και με την ΕΖΕΣ των Αγγλων στον Βορρά.

Η ζώνη του ευρω-μάρκου μπορεί να συσχετιστεί και να επεκταθεί προς το ρούβλι και το γουάν, ενώ του ευρω-φράγκου προς το δολάριο, τη λίρα Αγγλίας και το γουάν . Ενδιαφέρον σε ένα τέτοιο σχήμα θα έχει τι ρόλο και τι σχέσεις θα αναπτύξει η πάντα ουδέτερη Ελβετία, με το δικό της νόμισμα, τόσο με το «βόρειο» όσο και με το «νότιο» τόξο. Επίσης, πώς θα διασυνδεθούν οι Σκανδιναβοί, πλην Φινλανδίας, με τον «νότιο άξονα» και τη χαλαρή Κοινότητά του.

Απέναντι στην Τουρκία, που έχει φυσική συμμαχία με τον «βόρειο άξονα», το Ισραήλ σε κάθε περίπτωση θα βρει τη θέση του στη νέα αυτή αρχιτεκτονική της Ευρώπης, με ένταξη ή ειδική σχέση με τον «νότιο άξονα» και τη στρατηγική σχέση που ήδη την τελευταία διετία δομείται, με Κύπρο, Ελλάδα, Μάλτα.

Οι Γερμανοί κρατούν στα χέρια τους «άσους» που θα καθορίσουν τις εξελίξεις στην Ευρώπη, και θα τους κρατούν όσο καμία χώρα του Νότου, και ειδικά οι μεγαλύτερες οικονομίες, δεν αποφασίζουν να αναλάβουν κάποια πρωτοβουλία που θα επηρεάσει με καθοριστικό τρόπο τις εξελίξεις. Για παράδειγμα, μια πιθανή περίπτωση αλλαγής του σκηνικού είναι αν οι Ιταλοί ανατρέψουν την κυβέρνηση Μόντι, πάνε σε εκλογές και προκρίνουν την επιστροφή του κεντροδεξιού συνασπισμού του Μπερλουσκόνι στην εξουσία, που ήδη έχει τοποθετηθεί εναντίον του ευρώ και υπέρ της επιστροφής στη λιρέτα.

Οι Γερμανοί περιμένουν τη συνέχεια της παγκόσμιας κρίσης και το κατά πόσον αυτή θα χτυπήσει χώρες υπερδυνάμεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, που διακρίνονται για το μεγάλο δημόσιο χρέος τους. Αν υπάρξουν τέτοιες εξελίξεις το φθινόπωρο και ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα χάσει τον «βηματισμό» του στις εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα οι πολύ περισσότερο υπέρμαχοι του «απομονωτισμού» απέναντι στην Ευρώπη Ρεπουμπλικανοί να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση, τότε η Γερμανία θα κάνει την κίνησή της, σύμφωνα με το σενάριο 1, καταλαμβάνοντας ολόκληρη την Ευρώπη, διασπώντας τον Νότο με τον κλειστό πυρήνα των 10.

Βεβαίως, οι αγορές μπορεί να πλήξουν την αξιοπιστία της ίδιας της Γερμανίας, οπότε το Βερολίνο κλιμακώνοντας τις αντιθέσεις του με το Παρίσι και ανοίγοντας τον δρόμο της εξόδου για την Ελλάδα, θα ενεργοποιήσει το σενάριο 2, σχηματοποιώντας το «Berlin club», διασπώντας την Ευρώπη στα δύο και όχι στις δύο ταχύτητες.

Οσο κι αν κάνει σε μια πρώτη ανάγνωση εντύπωση, καθοριστικό ρόλο μέσα στους επόμενους 3-14 μήνες μπορεί να παίξει η Ελλάδα στην περίπτωση που τόσο στο σενάριο 1 της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων όσο και στο σενάριο 2, της Ευρώπης των δύο πόλων, επιλέξει και πετύχει την έξοδό της από την Ευρώπη και τον συσχετισμό της απ’ ευθείας με τις ΗΠΑ, φέρνοντας όχι μόνον τους χρηματοπιστωτικούς ομίλους της Αμερικής στη Μεσόγειο, αλλά και την πολεμική αρμάδα και τις ένοπλες δυνάμεις της υπερδύναμης στα εξωτερικά σύνορα και τις ΑΟΖ, που καλύπτουν το επίκεντρο της Ανατολικής Μεσογείου.

Αν, μάλιστα, σε τέτοια κατεύθυνση συμπαρασυρθεί και η Κύπρος στη βάση του άξονα με το Ισραήλ, αλλά και η Μάλτα, τότε θα έχουμε μια ζώνη καθαρά αμερικανικής και αγγλοσαξονικής παρουσίας των ναυτικών δυνάμεων, που θα τέμνει τη Μεσόγειο και θα συνδέει διαφορετικές ζώνες του δολαρίου όπως αυτές συγκλίνουν από την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Στην περίπτωση αυτή Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-Μάλτα σαν άξονας ναυτιλίας και τραπεζών θα αποτελέσουν το αντίβαρο στην Ελβετία στο βορρά και στο Πριγκιπάτο του Μονακό στη Δυτική Μεσόγειο. Η σχέση που θα αποκτηθεί με τον «νότιο άξονα» σε μια διπολική Ευρώπη θα φρενάρει τη Γερμανία, εγκλωβίζοντάς την στην Ηπειρωτική Κεντρική Ευρώπη, του μισού Ρήνου.


Δορυφορικός τηλεοπτικός σταθμός Al-Arabiya
και εφημερίδα Hürriyet Daily News
4 Ιουλίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ανταποκριτή της τουρκικής εφημερίδας Cumhuriyet στη Δαμασκό, και η οποία δημοσιεύεται τμηματικά από χθες, ο πρόεδρος της Συρίας, Μπασάρ αλ-Ασαντ, κατηγόρησε την Τουρκία για την παροχή υλικοτεχνικής υποστήριξης σε "τρομοκράτες που δρουν εντός της Συρίας" και συνέστησε στην Άγκυρα να πάψει να αναμειγνύεται στις υποθέσεις της χώρας του.

Ο Άσαντ κατηγόρησε επίσης τον Τούρκο πρωθυπουργό, Ταγίπ Ερντογάν, αποκαλώντας τον "διπρόσωπο" και διευκρινίζοντας ότι ο Ερντογάν από τη μια επιδιώκει μια διασπαστική ατζέντα στην περιοχή και από την άλλη προσπαθεί να πείσει τη Δαμασκό να θεσπίσει πολιτικές μεταρρυθμίσεις, αγνοώντας τις δολοφονίες και το δημοκρατικό έλλειμμα, που χαρακτηρίζουν διάφορα άλλα αραβικά κράτη.

Στην εφημερίδα Cumhuriyet ο Άσαντ δήλωσε επίσης: "Με τον ζήλο που επέδειξε από την αρχή, να παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις μας, δυστυχώς, στο διάστημα που επακολούθησε, έκανε την Τουρκία συμμέτοχη σε όλa τα αιματηρά επεισόδια που έχουν διαδραματιστεί στη Συρία.

Η Τουρκία έχει προσφέρει κάθε είδος υλικοτεχνικής υποστήριξης προς τους τρομοκράτες που σκοτώνουν τον λαό μας", δήλωσε ο Άσαντ στο δεύτερο μέρος της συνέντευξής του, που δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα σήμερα, Τετάρτη.

Στο πρώτο μέρος της συνέντευξης στην Cumhuriyet, ο Άσαντ εξέφρασε τη λύπη του που οι αμυντικές δυνάμεις της χώρας του αναγκάστηκαν να καταρρίψουν ένα τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος στις 22 Ιουνίου, αλλά επέμεινε ότι το αεροπλάνο ήταν εντός του εναέριου χώρου της Συρίας.

"Προσωπικά, θα προτιμούσα χίλιες φορές να μην το είχαμε καταρρίψει", δήλωσε ο Σύριος πρόεδρος, δύο εβδομάδες μετά την κατάρριψη ενός τουρκικού F-4 Phantom που βρισκόταν σε πτήση πάνω από τη Μεσόγειο, κοντά στις ακτές της Συρίας.

Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι το αεροπλάνο πετούσε σε χαμηλό υψόμετρο και σε αεροδιάδρομο όπου είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από ισραηλινά αεροπλάνα που είχαν αναλάβει αποστολή επίθεσης εναντίον της Συρίας.

Επέμεινε, επίσης, ότι το αεροπλάνο ήταν μέσα στον εναέριο χώρο της Συρίας, και όχι σε διεθνή εναέριο χώρο, όπως υποστηρίζεται από την Άγκυρα.

Μιλώντας σε μια άλλη τουρκική εφημερίδα, την Vatan, ενώ επέστρεφε από την Αίγυπτο χθές, Τρίτη, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, απέρριψε τα σχόλια του Άσαντ, χαρακτηρίζοντάς τα ως "αναληθή" και είπε ότι δεν πιστεύει ότι ο ηγέτης της Συρίας είχε μετανοιώσει για τίποτε.

Ενώ η Δύση δεν είχε ποτέ σταθερές σχέσεις με τη Συρία, η Τουρκία καλλιέργησε στενούς δεσμούς με τη νότιο γείτονά της, κατά την τελευταία δεκαετία. Ο Ερντογάν ήρθε στο σημείο να προσφωνήσει τον Άσαντ με το γνωστό "αδερφέ μου" κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη Δαμασκό και οι δύο ηγέτες είχαν φωτογραφηθεί μαζί μια φορά κατά τη διάρκεια ανάπαυλας από τα καθήκοντά τους.

Όμως, καθώς ο πρόεδρος της Συρίας αγνoούσε τις τουρκικές εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση στην αντιμετώπιση μιας εξέγερσης εναντίον της κυβέρνησής του και κατέστειλε τις διαδηλώσεις, οι σχέσεις μεταξύ των ηγετών έγιναν ψυχρές και η διπλωματική ένταση πήρε μια προσωπική διάσταση.

Ο Ερντογάν κάλεσε τον "αυταρχικό" Άσαντ, ο οποίος κατέχει την εξουσία στη Συρία από το 2000, να παραιτηθεί και σε δηλώσεις του παρομοίωσε την καταστολή των διαδηλώσεων που οργάνωσαν οι αντίπαλοί του με τις πρακτικές της ναζιστικής Γερμανίας. Οι δηλώσεις αυτές του Ερντογάν ήταν από τις σκληρότερες που διατυπώθηκαν ποτέ για οποιονδήποτε Σύριο ηγέτη.

Η Τουρκία φιλοξενεί στο έδαφός της τους αντάρτες του "Ελεύθερου συριακού στρατού", που μάχονται τις δυνάμεις ασφαλείας του Άσαντ, και τους επιτρέπει να περνούν τα σύνορα ελεύθερα, παρέχοντάς τους ταυτόχρονα υλικοτεχνική υποστήριξη. Από την πλευρά της, η Άγκυρα αρνείται ότι εξοπλίζει τους αντάρτες.

Παράλληλα, περισσότεροι από 35.000 πρόσφυγες από τη Συρία ζουν σήμερα σε καταυλισμούς στην Τουρκία κατά μήκος της μεθορίου των τουρκοσυριακών συνόρων, έκτασης 900 χλμ.

Σε ερώτηση που του απηύθυνε η τουρκική εφημερίδα σχετικά με τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις που ο Ερντογάν ήθελε να εφαρμοστούν στη Δαμασκό, ο Άσαντ δήλωσε ότι είχε ήδη αρχίσει να εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις λίγες ημέρες μετά τις διαδηλώσεις και πρόσθεσε ότι ο Τούρκος ηγέτης εφάρμοζε την αρχή των δύο μέτρων και δύο σταθμών.

"Αν πάτε και ρωτήσετε τον Ερντογάν σήμερα, πάλι θα σας πει ότι χρειαζόμαστε "μεταρρύθμιση". Ωστόσο, αν ήταν ειλικρινής, θα μου είχε πει τα πράγματα που λέει τώρα κατά τη διάρκεια των συναντήσεών μας, το 2004. Τώρα ξαφνικά μιλάει για όλα αυτά που πρέπει να γίνουν στη Συρία", δήλωσε ο Άσαντ στην Cumhuriyet. "Δύο μέτρα και δυό σταθμά. Ό,τι και όποτε τον βολεύει".

Ο Άσαντ σχολίασε επίσης το γεγονός ότι ο Ερντογάν ακολουθεί μια διασπαστική ατζέντα στη Μέση Ανατολή και πρόσθεσε ότι όλος ο αραβικός κόσμος έχει αλλάξει γνώμη για τον Τούρκο πρωθυπουργό, αμφισβητώντας την αξιοπιστία του.

"Για παράδειγμα, ενώ δηλώνει υποκριτικά ότι κλαίει για τον λαό της Συρίας, γιατί δεν κλαίει με την ίδια συγκίνηση για τα άτομα που πεθαίνουν στις χώρες του Κόλπου; Γιατί δεν παρεμβαίνει για να λύσει τα προβλήματα δημοκρατίας που αντιμετωπίζουν αυτές οι χώρες"; απόρησε ο Άσαντ.

Το τρίτο μέρος της συνέντευξης θα δημοσιευθεί στην Cumhuriyet αύριο, Πέμπτη.


Ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις από ανώνυμη ρωσική πηγή

Το πρακτορείο ειδήσεων Interfax δημοσίευσε χθες δήλωση ανώνυμης ρωσικής πηγής, σύμφωνα με την οποία το τουρκικό μαχητικό που καταρρίφθηκε από τη Συρία στις 22 του περασμένου μήνα "πήγαινε γυρεύοντας, όταν μπήκε στον εναέριο χώρο της Συρίας".

"Οι ενέργειες του τουρκικού αεροπλάνου αναμφίβολα συνιστούν πρόκληση. Διαφορετικά πώς να εξηγήσουμε το γεγονός ότι το μαχητικό αεροσκάφος έκανε δύο πτήσεις, αν και σύντομες, μέσα στο εναέριο χώρο της Συρίας;

Το πλήρωμα θα πρέπει να είχε ένα και μόνο κίνητρο για τέτοιου είδους κινήσεις: να δοκιμάσει την ετοιμότητα μάχης των συριακών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας. Και όντως, την δοκίμασε. Παράλληλα, επεδίωκε να προβεί σε αναγνώριση της δύναμης και των δυνατοτήτων των συστημάτων της συριακής αεράμυνας στην παράκτια κατεύθυνση", ανέφερε η ρωσική πηγή, η οποία δεν διευκρίνισε την πηγή των πληροφοριών της.

Τέλος, η ανώνυμη πηγή του πρακτορείου σχολίασε: "Σε κάθε περίπτωση, το πλήρωμα του τουρκικού Phantom έκανε ό,τι ήταν δυνατόν προκειμένου να προκαλέσει κυριολεκτικά τα πυρά της συριακής αεράμυνας".

Η Τουρκία θεώρησε την απώλεια του μαχητικού της ως εχθρική πράξη και έχει λάβει μέτρα ώστε να ενισχυθούν τα σύνορά της με τη Συρία.

Βρέθηκαν τα πτώματα των Τούρκων πιλότων του αεροσκάφους

Εν τω μεταξύ, σε σημερινό της δημοσίευμα, η τουρκική Hürriyet Daily News αναφέρει ότι μέλη των συνεργείων έρευνας και διάσωσης που ερευνούν εδώ και αρκετές μέρες την περιοχή, εντόπισαν σήμερα τα πτώματα των δύο Τούρκων πιλότων του μαχητικού που καταρρίφθηκε από την συριακή αεράμυνα.

Πρόκειται για τους πιλότους Gökhan Ertan και Hasan Hüseyin Aksoy. Τα πτώματά τους βρέθηκαν στον πυθμένα της Μεσογείου, σε βάθος 1.260 μέτρων.

Μετά την κατάρριψη του μαχητικού, ο τουρκικός στρατός έχει αλλάξει τους κανόνες εμπλοκής όσον αφορά τους συριακούς στρατιωτικούς στόχους. Σε συνεδρίαση του κόμματός του στις 26 Ιουνίου, ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε: "Οποιοδήποτε προσέγγιση στρατιωτικών δυνάμεων της Συρίας στα τουρκικά σύνορα θα πρέπει να θεωρείται ως "απειλή". Η Συρία έχει γίνει ένας σαφής και άμεσος κίνδυνος για την Τουρκία".

Ωστόσο, η Τουρκία δεν δίστασε να μεταφέρει πυραύλους και στρατιωτικές δυνάμεις κοντά στα συριακά σύνορα.





Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Δεν φτάνει η φτώχεια, η ανεργία, το γυαλιστερό κι ανοξείδωτο Τευτονικό Μνημόνιο. Δεν φτάνει η αγωνία για το μέλλον. Οι απλοί άνθρωποι έχουν κι άλλο βραχνά. Όσο πιο λαϊκή η γειτονιά τους, όσο πιο μακριά από το «χρυσό τρίγωνο» Συντάγματος, Πλατείας Κολωνακίου, Αμπελοκήπων ή από τα βόρεια προάστια ή την Γλυφάδα και τα λοιπά καλά φυλασσόμενα «κάστρα» των αστών, αληθινών ή δήθεν, τόσο πιο μαύρη η καθημερινή μοίρα τους. Έχουν και τους κοινωνικούς λύκους από πάνω.


Η εισβολή ενόπλων συμμοριών σε βίλες και πολυτελείς μεζονέτες, αποτελεί εξαιρετικό «μηντιακό» γεγονός. Στήνονται λινκ και φρικιούν οι ρεπόρτερ με το μαρκούτσι για το φοβερό γεγονός, πχ στην Κηφισιά. Την ίδια ώρα βέβαια, ποικίλης προελεύσεως κατσαπλιάδες, κάνουν το ίδιο αλλά χωρίς ίχνος γκλαμουριάς σε συνοικίες και χωριά. Εκεί που ζει η πλέμπα, οι άνεργοι, οι αγρότες, οι εργάτες, οι μικροϋπάλληλοι και επαγγελματίες. Τα πλάνα δεν θα δείχνουν πρασιές, πισίνες, αυτόματες γκαραζόπορτες και το παραβιασμένο παράθυρο του play room. Οι χαμοκέλες, τα υπόγεια, τα μικρά διαμερίσματα των πολυκατοικιών της αντιπαροχής και τα αυθαίρετα των συνοικιών που σκαρφαλώνουν στα βουνά του λεκανοπεδίου ή τα χωριατόσπιτα, δεν γράφουν ωραία στην κάμερα. Γιαγιάδες και παππούδες ληστεύονται, βασανίζονται δεμένοι μέχρι θανάτου με καλώδια, για να ομολογήσουν που βρίσκονται τα λεφτά που δεν έχουν. Ο κατσαπλιάς φονιάς δεν ξέρει ότι πριν από αυτόν πέρασε ο Παπακωνσταντίνου, ο ποδηλάτης από τη Μινεσότα και η Τρόϊκα.


Άνθρωποι που έζησαν μια ζωή στενεμένη από την ανέχεια αλλά αξιοπρεπείς, έχουν το πιο τραγικό και αναξιοπρεπές τέλος από τα χέρια λαθρομεταναστών αλητών ή «κοινοτικών» βαλκάνιων, που κάνουν εγκληματικό τουρισμό. Έρχονται πχ από τη Ρουμανία για μερικές εβδομάδες και μετά φορτώνουν τα πλιάτσικα και γυρίζουν στην πατρίδα τους. Πως λέμε εποχιακή εργασία; Εποχιακή ληστεία, διάρρηξη κλπ. Ο Τσάρος, ξέρετε, έλεγε αστειευόμενος «οι Ρουμάνοι δεν είναι εθνικότητα, είναι επάγγελμα». Άδικη γενίκευση, για μια χώρα, ένα λαό, που κάποτε είχε αξιόλογη αστική τάξη και πνευματική ζωή, όμως σήμερα κάνει εξαγωγή δεινών διαρρηκτών και ληστών. Μερικούς, τους πιο αδίστακτους, τους ηρωοποίησαν τα ημέτερα βοθροκάναλα. Ορδές ρουμανόγυφτων περιφέρονται, όπως και κάθε καρυδιάς καρύδι από την Βουλγαρία, την πρώην ΕΣΣΔ, την Ασία και την Αφρική. Λαθρεμπόριο, μαστροπεία, επαιτεία, κλοπές, διαρρήξεις, φόνοι, ναρκεμπόριο. Πλήρης η γκάμα του Ποινικού Κώδικα και πολυεθνική η σύνθεση των δραστών.


Όπως και ημέτεροι ελληνότατοι, γύφτοι ή «μπαλαμοί», ξηλώνουν σχάρες υπονόμων, καλώδια και άλλο υλικό του ΟΣΕ, για να πουλήσουν το μέταλλο. Μαύροι λαθρέμποροι, πουλάνε λιανική για την Καμόρα μέσα στα Πανεπιστήμια, μπροστά σε νόμιμα μαγαζιά στην Ερμού κι αλλού. Όλη η χώρα γίνεται σιγά – σιγά ένα παζάρι για λαθραία, πόρνες, πρέζα. Βαριά οπλισμένες συμμορίες κάνουν ντου σε σπίτια και μαγαζιά. Πλέον δεν ληστεύονται τράπεζες, που έχουν διπλές ελεγχόμενες πόρτες αλλά κομμωτήρια, ταβέρνες, ψιλικατζίδικα, επαγγελματίες με τις γλίσχρες εισπράξεις τους, που συχνά αφήνουν ορφανά τα παιδιά τους.

Όλοι δικαιούνται προστασίας. Το ίδιο απεχθές το έγκλημα, είτε λαμβάνει χώρα στην Εκάλη, είτε στο Περιστέρι. Η ασφάλεια δεν είναι «δεξιό» ή «αριστερό» πράγμα. Είναι κοινωνικό αγαθό. Είναι το πρώτιστο δικαίωμα των πολιτών, το θεμέλιο, η προϋπόθεση όλων των άλλων δικαιωμάτων τους, είτε ψηφίζουν ΝΔ, είτε ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή ή ότι άλλο. Ίσα πρέπει να παρέχεται σε όλους.

Αν δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν μπορείς να έχεις ανάπτυξη, τουρισμό, υγεία, παιδεία. Τίποτα.

Ακούραστα λοιπόν θα το γράφουμε εδώ στη «Δημοκρατία». Η κυβέρνηση πρέπει τάχιστα να κερδίσει την μάχη στους δρόμους των πόλεων μας, στα χωριά και στις γειτονιές. Άλλωστε ήταν και προγραμματική δέσμευση του Πρωθυπουργού. Όποιος απαλλάξει τους πολίτες από αυτό το βραχνά, θα προσφέρει ανυπολόγιστη εθνική υπηρεσία. Κυρίως στους πολλούς και αδύναμους. Αυτούς που δεν μπορούν να έχουν ιδιωτικούς φρουρούς, κάμερες, τρίμετρες μάντρες, ακριβά συστήματα ασφαλείας. Αυτούς που δεν ζουν σε κυριλέ γειτονιές υψηλής φύλαξης.

Βασική προϋπόθεση είναι η κοινή λογική. Δεν χρειάζεται καμιά φοβερή επανάσταση, απλά αυστηρή εφαρμογή των νόμων και πρακτικές πολιτικές. Πρέπει να σαρωθεί όλη η χώρα. Να γίνεται αυστηρός έλεγχος σε μπλόκα, σε δρόμους, πλατείες, στα σύνορα. Αστυνομικές περιπολίες παντού. Η δουλειά της Αστυνομίας είναι κυρίως στους δρόμους, να φυλάνε τους πολίτες και την περιουσία τους, όχι να ξεροσταλιάζουν περιμένοντας επιχειρηματίες, πολιτικούς και δημοσιογράφους να τελειώσουν τα νταραβέρια και τις γκομενοδουλειές τους ή να ακολουθούν τις κυρίες τους στα ψώνια. Για ποιο λόγο πρέπει κάθε βουλευτής και κυβερνητικό στέλεχος να φυλάσσεται; Όλοι στόχοι είναι; Να αφαιρεθούν οι αστυνομικοί που είναι αποσπασμένοι σε επιχειρηματίες και μεγαλοδημοσιογράφους. Όλοι. Να περιοριστούν δραστικά οι φρουρές των πολιτικών. Αν μάθετε ποιοι φυλάσσονται εξόδοις της Πολιτείας, θα βαράτε το κεφάλι σας στον τοίχο. Κοινοί εκβιαστές του διαδικτύου και των λοιπών ΜΜΕ, κάνουν εχθρούς με την βρώμικη και κερδοφόρα δράση τους και μετά, όταν απειληθούν από θύματα τους ή από τους συνεργούς τους, όταν δεν τα βρουν στη μοιρασιά, το κράτος τους παρέχει και φύλαξη! Έχουν χρήμα, ας πληρώνουν μόνοι τους την ασφάλεια τους. Μπορούν. Να απελευθερωθούν χιλιάδες αστυνομικοί, που θα στελεχώσουν τις μάχιμες υπηρεσίες και τα Τμήματα στις συνοικίες και την επαρχία. Να βγουν στην πρώτη γραμμή, στους δρόμους και στις γειτονιές. Οι φτωχοί και αδύναμοι, που δεν πείραξαν ποτέ κανέναν, δικαιούνται προστασίας πολύ περισσότερο από τις καλοπληρωμένες «φιλιππινέζες» της διαπλοκής και των ΜΜΕ ή τους ίδιους τους «φεουδάρχες» της μεταπολιτευτικής παράγκας. Ας κόψουν την κόκα, ας πουλήσουν το κότερο, ας μην πηγαίνουν κάθε Σαββατοκύριακο στην Μύκονο και θα τους περισσέψουν για ιδιωτική φρουρά. Θα ‘χουν και ρέστα, εκτός από καλύτερη υγεία…


Δημοσιεύεται στην εφημερίδα "Δημοκρατία"

Κάποιοι αφελείς, ακόμα και δημοσιογράφοι, στο μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων, ανησυχούσαν μήπως οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις επιφέρουν συνταγματικά… παραγραφή των (ενδεχόμενων) ποινικών ευθυνών μελών της κυβέρνησης Παπανδρέου σε ότι αφορά την είσοδο της Ελλάδας στο ΔΝΤ και την υπογραφή των αντισυνταγματικών μνημονίων. Γιατί άραγε ανησυχούσαν; Δεν είχαν παρά να ρωτήσουν τον κ. Σαμαρά τι σκόπευε να κάνει και αμέσως θα έλυναν τις απορίες τους. Τι είπατε; Είχε υποσχεθεί ότι θα γίνει εξεταστική; Ελάτε τώρα. Μάλλον δεν θα ακούσατε καλά.

Σήμερα λοιπόν, βοούν όλα τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο ότι επήλθε συμφωνία στην τρικολόρε συγκυβέρνηση του μνημονίου, δηλαδή μεταξύ…. της ΝΔ και των εξαπτέρυγων (ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ), ότι δεν πρόκειται να γίνει καμία απολύτως έρευνα. Για το καλό της χώρας λέει το κάνουν!!!!

Πολλοί αφελείς ψηφοφόροι της ΝΔ που στήθηκαν στις ουρές, γιατί πίστεψαν ότι ψηφίζοντας τον κ. Σαμαρά θα επιτύχουν την τιμωρία των (ενδεχομένως;;;) υπευθύνων του ΠΑΣΟΚ, ας ψάξουν τώρα να βρουν την ψήφο τους.

Δεν θα κουραζόμαστε να το λέμε, μέχρι να το αντιληφθεί και ο τελευταίος Έλληνας, πως το πολιτικό μας σύστημα είναι θεατρικό, γι αυτό είναι και σάπιο. Δηλαδή δεν βασίζεται σε πραγματικές πολιτικές αντιπαραθέσεις και πραγματικό αλληλοέλεγχο μεταξύ των κομμάτων, αλλά σε ψεύτικες ρηματικές «κοκορομαχίες», προκειμένου να δημιουργούνται ψυχολογικά διλήμματα και να περιμαντρώνονται οι ψηφοφόροι στα κομματικά τους μαντριά. Η πραγματική πολιτική ασκείται με απόλυτη συμφωνία στα παρασκήνια. Δυστυχώς όμως, αυτή η παραπολιτική, επειδή ακριβώς είναι πίσω από το φως της δημοσιότητας στο σκοτάδι, δεν εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα, όπως θα τα εξυπηρετούσε μια πραγματική πολιτική αντιπαράθεση στο προσκήνιο.

Την συγκυβέρνηση που έχουμε τώρα, την είχαμε επακριβώς προβλέψει από αυτό εδώ το blog από την αρχή, από την Άνοιξη του 2010. Είχαμε πει ότι η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα είναι η έσχατη προσπάθεια που θα κάνει το θεατρικό πολιτικό σύστημα για να διασωθεί, εγκαταλείποντας τον θεατρινισμό του. Τότε φαινόταν αδιανόητο να συγκυβερνήσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Τώρα όμως μοιάζει απόλυτα φυσιολογικό. Εννοείται πως η αναζήτηση ευθυνών τώρα πια, είναι το μόνο που δεν τους απασχολεί.

O υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, δήλωσε ότι η Άγκυρα είναι ανοιχτή σε διάλογο με την συριακή αντιπολίτευση. Μιλώντας στην έναρξη συνόδου της συριακής αντιπολίτευσης στο Κάιρο, ο Νταβούτογλου είπε: «Θα συνεχίσουμε να συνομιλούμε με όλα τα στοιχεία της συριακής αντιπολίτευσης και δεν θα κλείσουμε την πόρτα σε κανέναν. Είμαστε στο πλευρό του συριακού λαού. Χρειάζεται να στείλετε ένα ισχυρό μήνυμα ότι είστε ενωμένοι», είπε στους παρευρισκόμενους ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών.

Από την πλευρά του, ο γενικός γραμματέας του Αραβικού Συνδέσμου, Ναμπίλ αλ Άραμπι, κάλεσε τις συριακές παρατάξεις της αντιπολίτευσης να ενωθούν και τις διεθνείς δυνάμεις να ορίσουν ένα σαφές, δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα για τον τερματισμό της αιματοχυσίας η οποία διαρκεί 16 μήνες στη Συρία. «Η συριακή αντιπολίτευση έχει μια ευκαιρία σήμερα, η οποία δεν πρέπει να χαθεί. Οι θυσίες του συριακού λαού είναι μεγαλύτερες από τις όποιες διαφορές» των παρατάξεων της αντιπολίτευσης, είπε ο Αλ Άραμπι κατά την έναρξη μιας συνόδου στο Κάιρο.

Σε επτά μέλη της αντιπολίτευσης που ζουν στη Συρία απαγορεύθηκε από τις Αρχές να μεταβούν στο Κάιρο για να συμμετάσχουν στη σύνοδο υπό την αιγίδα του Αραβικού Συνδέσμου, σύμφωνα με το Σώμα Εθνικού Συντονισμού της αντιπολίτευσης.

Χθες, το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε ότι περισσότεροι από 16.500 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στις βιαιότητες που σημειώνονται στη Συρία μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης εναντίον του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ τον Μάρτιο του 2011. Σύμφωνα με την οργάνωση, τουλάχιστον 11.486 πολίτες, 4.151 μέλη των τακτικών δυνάμεων και 870 λιποτάκτες έχουν σκοτωθεί. Ο απολογισμός των τελευταίων εβδομάδων είναι βαρύς. Οι συγκρούσεις πολλαπλασιάσθηκαν ανάμεσα στα στρατεύματα που παραμένουν πιστά στο καθεστώς και στους λιποτάκτες, ανακοίνωσε το Παρατηρητήριο.

Σε μίαν άλλη εξέλιξη, δύο μέλη της συριακής συνοριοφυλακής τραυματίστηκαν από μια ρουκέτα η οποία εκτοξεύτηκε τη Δευτέρα από λιβανέζικο έδαφος, όπως αναφέρει μια ανακοίνωση της γενικής διεύθυνσης ασφαλείας του Λιβάνου. «Το ξημέρωμα της Δευτέρας, ένοπλοι εκτόξευσαν από την Μπουκάγια, σε λιβανέζικο έδαφος, μια ρουκέτα προς την κατεύθυνση της Συρίας, η οποία έπληξε ένα φυλάκιο της συριακής υπηρεσίας μετανάστευσης, τραυματίζοντας δύο μέλη της συνοριοφυλακής», αναφερόταν σε ανακοίνωση της λιβανέζικης γενικής διεύθυνσης ασφαλείας. Είναι η πρώτη φορά που καταγράφονται πυρά από το έδαφος του Λιβάνου εναντίον του εδάφους της Συρίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μια κοινή ομάδα της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου (ΔΕΕΣ) και της Συριακής Επιτροπής της Ερυθράς Ημισελήνου κατάφερε να μπει στην Ντούμα, στα προάστια της Δαμασκού. Ο διευθυντής επιχειρήσεων της Συριακής Ερυθράς Ημισελήνου, Χάλεντ Ερκσούσι, δήλωσε ότι πολλοί κάτοικοι προαστίων της πρωτεύουσας και πόλεων κοντά στη Δαμασκό χρειάζονται επειγόντως ιατρική και ανθρωπιστική βοήθεια, εν μέσω των συνεχιζόμενων συγκρούσεων ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τους αντάρτες.

ΠΗΓΗ: ''ΣΗΜΕΡΙΝΗ''


Εδώ και δύο δεκαετίες, παρατηρείται μια συντονισμένη προσπάθεια να αλλοιωθούν οι πληθυσμιακές συνθέσεις των κρατών, και μάλιστα των απόλυτα εθνικά ομοιογενών κρατών, όπως είναι η Ελλάδα, αλλά πλέον και η Σερβία. Η προσπάθεια προέρχεται από χώρες οι οποίες είτε δημιουργήθηκαν από μετανάστες, άρα η πληθυσμιακή τους σύνθεση προέρχεται από εθνικά ανομοιογενείς χώρες και δη πρώην αποικίες. Ή από χώρες αποικιοκρατικές, που τώρα πλέον δέχονται μάζες πολιτών από τις πρώην αποικίες και ενοχλούνται από τα εθνικά ομοιογενή κράτη.

Το θέμα είναι ότι οι μάσκες έπεσαν πλέον, και απροκάλυπτα επίσημα χείλη μας ενημερώνουν για τα καλά της πολυπολιτισμικότητας, και για το πόσο κολλημένοι είμαστε όσοι θέλουμε τα έθνη μας "μικρά και καθαρά". Η επιπτώσεις δημιουργίας ενός "παγκόσμιου" πολτού είναι πολλές,η κυριότερη είναι η εύκολη αποδοχή μια Παγκόσμιας Αρχής για το καλό μας (Νέα Τάξη Πραγμάτων).

Βασικότερος εκφραστής του πνεύματος της "παγκοσμιοποίησης των Εθνών" εν Ελλάδι, ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Όλες του οι ενέργειες από την πρώτη μέχρι την τελευταία ημέρα που βρισκοταν στην εξουσία είχαν αυτή την σφραγίδα: Μηδενικής εθνικής συνείδησης. Με τα αποτελέσματα να τα βιώνουμε σήμερα όλοι και μελλοντικά όλες οι νεότερες γενιές.

Φανταστείτε έναν ηγέτη των Ηνωμένων Εθνών και γίγαντα στις οικονομικές και ενεργειακές βιομηχανίες, να υποστηρίζει την είσοδο δεκάδων εκατομμυρίων μη-Ασιατών μεταναστών στην Κίνα ή την Ιαπωνία για να υπονομεύσουν την εθνική τους ομοιογένεια. Ή φανταστείτε εάν ένας τέτοιος άνθρωπος υποστήριζε την είσοδο δεκάδων εκατομμυρίων μη Αφρικανών στη Νιγηρία για να υπονομεύσουν την εθνική της ομοιογένεια. Και φανταστείτε να έκανε μια τέτοια "σύσταση" δημοσίως στον κόσμο, χωρίς ντροπή, υποστηρίζοντας ότι η διαδικασία αυτή θα ήταν για το ''καλό'' των Κινέζων ή των Νιγηριανών. Τι είδους αντίδραση θα μπορούσαμε να περιμένουμε από τους Κινέζους ή τους Νιγηριανούς; Φυσικά, θα εξοργίζονταν - και δικαίως – που ένας παγκόσμιος ηγέτης, ανοιχτά υποστήριζε την υπονόμευση του λαού τους.

Αυτό είναι ακριβώς που συνέβη πρόσφατα, εκτός, φυσικά, από το ότι τα έθνη που είχε ως στόχο για την υπονόμευσή τους ο κύριος αυτός, ήταν όλα τα λευκά ευρωπαϊκά έθνη. Αναφέρει σχετικά με αυτό, ο Brian Wheeler, ειδικός εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τη μετανάστευση στο BBC: "Η ΕΕ θα πρέπει να κάνει το καλύτερο δυνατό για να υπονομεύσει την ομοιογένεια των κρατών μελών της"!

Ο Peter Sutherland, μη εκτελεστικός πρόεδρος της Goldman Sachs, ανέφερε ότι η μελλοντική ευημερία των πολλών κρατών της ΕΕ εξαρτάται από το "αν θα γίνουν (τα κράτη) πολυπολιτισμικά"! Ο Sutherland, είναι ''international'' (πρώην πρόεδρος του πετρελαϊκού κολοσσού BP και επικεφαλής του Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, το οποίο συγκεντρώνει εκπροσώπους από 160 έθνη που "ανταλλάσσουν ιδέες πολιτικής").

Είπε στην επιτροπή της Βουλής των Λόρδων, ότι ''...η μετανάστευση είναι μια σημαντική δυναμική για την οικονομική ανάπτυξη σε κάποια έθνη της ΕΕ, όσο δύσκολο και αν είναι να το εξηγήσουμε αυτό στους πολίτες των κρατών αυτών. Η γήρανση ή η μείωση του γηγενούς πληθυσμού σε χώρες όπως η Γερμανία, ή νότια κράτη μέλη της ΕΕ, ήταν το βασικό επιχείρημα και, διστάζω να χρησιμοποιήσω τη λέξη επειδή οι άνθρωποι έχουν προσβληθεί, για την ανάπτυξη πολυπολιτισμικών κρατών. Είναι αδύνατο να θεωρηθεί ότι ο βαθμός ομοιογένειας μπορεί να επιβιώσει, επειδή τα κράτη πρέπει να γίνουν πιο ανοικτά κράτη, όσον αφορά τους ανθρώπους που τα κατοικούν. Ακριβώς όπως έχει γίνει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, είναι κοινωνίες μεταναστών και ως εκ τούτου μπορούν να φιλοξενήσουν ευκολότερα εκείνους που προέρχονται από άλλους χώρους από ό, τι κάνουμε εμείς, που ακόμα είμαστε κολλημένοι με μια αίσθηση ομοιογένειας και διαφοράς μας από τους άλλους. Και αυτό είναι ακριβώς που η Ευρωπαϊκή Ένωση, κατά την άποψή μου, θα πρέπει να καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να υπονομεύσει."

Ο Sutherland υποστήριξε πρόσφατα, σε μια διάλεξη στο London School of Economics, του οποίου είναι πρόεδρος, ότι υπήρξε μια στροφή από το τα κράτη να επιλέγουν μετανάστες στο οι μετανάστες να επιλέγουν κράτη, και ότι η ικανότητα της ΕΕ να ανταγωνιστεί σε "παγκόσμιο επίπεδο" κινδυνεύει.

Είναι κάτι παραπάνω πλέον από σαφής ο κίνδυνος η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας να οδηγήσει σε "παγκοσμιοποίηση" των Εθνών με άμεσο αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής ταυτότητας ιστορικών φυλών όπως η ελληνική φυλή. Άλλωστε η βίαιη αλλαγή της δημογραφικής σύνθεσης της χώρας μας, τα τελευταία 20 χρόνια έχει συντελεστεί σε όλα τα επίπεδα. Τόσο ως προς την μείωση του ελληνικού πληθυσμού, όσο και ως προς την αύξηση των ανθρώπων που ομιλούν διαφορετική γλώσσα, έχουν διαφορετική θρησκεία και ακολουθούν διάφορα ήθη και έθιμα από τα ελληνικά.

Έτσι, η απόλυτα εθνικά ομοιογενής χώρα του 98,5% Ελλήνων έχει μεταβληθεί σε μία χώρα του 80% ελληνικής φυλετικής καταγωγής βάσει των χαρακτηριστικών γλώσσας, θρησκείας, ηθών και εθίμων, δηλαδή ένας στους πέντε κατοίκους είναι ξένος ή μη ελληνικής συνείδησης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Συν το γεγονός ότι η μεγάλη συγκέντρωση ατόμων με μη ελληνική συνείδηση παρατηρείται στα αστικά κέντρα, με την αναλογία εκεί να πέφτει στο 1:4.

Πηγή

  • Το κείμενο των προγραμματικών θα συζητήσει με την τρόικα ο πρωθυπουργός
  • Θα ζητείται να ελαφρύνουν τα φορολογικά βάρη των πολιτών

Ελάχιστες λεπτομέρειες έχουν μείνει για το κείμενο των προγραμματικών δηλώσεων του πρωθυπουργού και όλα φαίνεται να έχουν κλειδώσει. Οι τελευταίες πινελιές θα μπουν στην σύσκεψη αυτή την ώρα, στο Μέγαρο Μαξίμου, μεταξυ του Χρύσανθου Λαζάριδη από πλευράς ΝΔ, του Κώστα Σκανδαλίδη από το ΠΑΣΟΚ και του Δημήτρη Χατζησωκράτη από τη ΔΗΜΑΡ.

Αυτό το κείμενο θα παρουσιάσει ο πρωθυπουργός στην τρόικα, στη συνάντηση της Πέμπτης και θα αναγνώσει την Παρασκευή στη Βουλή.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μεταξύ άλλων αναμένεται να ανακοινωθεί:

- Κατάργηση του νόμου Ραγκούση για την απόκτηση ιθαγένειας. Δεν θα γίνεται αναφορά σε λαθρομετανάστευση αλλά θα μιλούν για παράνομη μετανάστευση. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι δεν θα ισχύει αυτό που προβλέπει τώρα ο νόμος, δηλαδή ένα παιδί να παίρνει την ελληνική ιθαγένεια με την γέννησή του, αλλά αυτό θα γίνεται αφού συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του και αφού απαρνηθεί την ιθαγένεια των γονιών του.

Σε επίπεδο πολιτικών αλλαγών το μόνο που αναμένεται να ανακοινωθεί είναι το σπάσιμο των περιφερειών το οποίο όμως θα φέρει μεγάλες αλλαγές στον εκλογικό χάρτη. Πληροφορίες του Newsit αναφέρουν ότι θα μπει ένα είδος πλαφόν σύμφωνα με το οποίο δεν θα υπάρχει περιφέρεια που να μην έχει πάνω από 6 έδρες. Αυτό σημαίνει ότι η Β Αθήνας που είναι η μεγαλύτερη περιφέρεια με 42 έδρες θα κατακερματισθεί.

Επίσης, η κυβέρνηση θα εμφανισθεί αμετακίνητη από την θέση καμμία απόλυση στο δημόσιο. Θα τονισθεί μάλιστα ότι οι απολύσεις δεν θα προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στο νοικοκύρεμα του κράτους.

Θα ζητηθεί από την τρόικα να υπάρξει μια ελαστικότητα όσον αφορά τα φορολογικά βάρη των πολιτών. Δηλαδή, να υπάρξει μια πίστωση χρόνου προς τους φορολογούμενους για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν μέχρι το τέλος του έτους ακόμα και με την μορφή περισσότερων δόσεων.

Στο κείμενο των προγραμματικών δηλώσεων θα υπάρχει αναφορά στις αποκρατικοποιήσεις, «όπλο» της κυβέρνησης για να πείσει την τρόικα ότι μπορεί να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της.

Oι ιδιωτικοποιήσεις αφορούν το λειτουργικό τμήμα του ΟΣΕ και κυρίως την ΤΡΑΙΝΟΣΕ αλλά και το παραγωγικό επενδυτικό κομμάτι της ΔΕΗ.

Γίνεται αναφορά και στην άρση των εμποδίων που υπάρχουν για να επιστρέφουν οι καταθέσεις από το εξωτερικό. Μοναδικός όρος θα είναι η αναδρομική φορολόγησή τους και θα διευκρινίζεται ότι πρόκειται για «καθαρές» κινήσεις κεφαλαίων.

Πηγή

  • Προοπτική ενός προληπτικού στρατιωτικού χτυπήματος κατά του Ιράν
Τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των Η.Π.Α. και του Ιράν στην περιοχή της Μ. Ανατολής δεν είναι εύκολο να συγκριθούν. Οι Η.Π.Α. είναι υπερδύναμη και η μακρόχρονη προσπάθειά τους να διαμορφώσουν κατάλληλο τοπικό περιβάλλον ασφάλειας, εμπορίου, οικονομίας και πολιτικών εξελίξεων, αποτελεί μέρος των παγκοσμίου εμβελείας αντικειμενικών σκοπών της. Η εμπλοκή του Ιράν αντιθέτως και οι αντίστοιχοι αντικειμενικοί του σκοποί περιορίζονται στην περιοχή αυτή.

Τα αμερικανικά συμφέροντα στην Μ. Ανατολή συμπεριλαμβάνουν την ενεργειακή ασφάλεια, την διατήρηση στρατηγικών συμμαχιών με τοπικά κράτη και την σταθερότητα με ευνοϊκούς γι’ αυτές όρους. Πυρήνα του ενδιαφέροντος των Η.Π.Α. στην περιοχή αποτελούν η αυξανομένη ιρανική επιρροή, η αραβοϊσραϊλινή ειρηνευτική διαδικασία, το πέρας της οποίας αναμένεται ότι θα αναστρέψει την αραβική καχυποψία έναντι των Η.Π.Α., και οι παρακρατικές ισλαμικές στρατιωτικές οργανώσεις.

Το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι ο σημαντικότερος σύμμαχος των Η.Π.Α. στην περιοχή, αποτελεί ένα από τα κυριότερα σημεία του αμερικανοϊρανικού ανταγωνισμού. Η τοπική κούρσα εξοπλισμών και η διαρκής αμερικανική βοήθεια αποσκοπεί στην διατήρηση της βιωσιμότητος του Ισραήλ έναντι των τοπικών αντιπάλων του, ενώ απαραίτητος όρος τυχόν επιλύσεως του παλαιστινιακού προβλήματος, είναι η αναγνώριση και η ασφάλεια του Ισραήλ.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ Β’Π.Π. ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

Το Ιράν υπήρξε η μοναδική χώρα η οποία αντιστάθηκε επιτυχώς στην αποικιοκρατική επέκταση στην περιοχή, των αυτοκρατορικών δυνάμεων της Μ. Βρετανίας και Ρωσίας. Κατά τον Β’Π.Π. και εν όψει επικειμένου φιλοναζιστικού πραξικοπήματος, η Ε.Σ.Σ.Δ. και η Μ. Βρετανία αφού εισέβαλαν στο Ιράν, διασφάλισαν τις πετρελαϊκές υποδομές, ανάγκασαν τον Σάχη να παραδώσει τον θρόνο στον υιό του και διοχέτευαν δυτικό εξοπλισμό προς τους Σοβιετικούς μέσω του ιρανικού εδάφους.

Το 1951, εξελέγη δημοκρατικά, ως πρώτος Πρωθυπουργός, ο εθνικιστής Dr. Mohammed Mossadegh, ο οποίος το 1953 εθνικοποίησε την Αγγλοϊρανική Εταιρεία Πετρελαίου (γνωστή αργότερα ως BP). Η Αγγλία αντέδρασε με εμπάργκο οι συνέπειες του οποίου επέδρασαν δυσμενώς στην οικονομία, με αποτέλεσμα την κριτική κατά του Πρωθυπουργού στο εσωτερικό. Τέλος αφού η Αγγλία έπεισε τις Η.Π.Α. να εμπλακούν (με το επιχείρημα κομμουνιστικού κινδύνου στο Ιράν), η υπονομευτική επιχείρηση «ΑΙΑΣ», οργανωμένη από την CIA, με βρετανική συνδρομή, επέτρεψε στον υιό του Σάχη, Mohammed Reza Pahlevi, να εκτοπίσει τον Mossadegh.

Ο Σάχης ανέλαβε την εξουσία εμφανιζόμενος ως φιλοδυτικός ηγέτης με εκσυγχρονιστικές προθέσεις. Είναι γεγονός ότι υπερασπίσθηκε τα δικαιώματα των γυναικών και προέβη σε αναδιανομή γαιών υπέρ των πολλών μικροαγροτών. Η αυταρχική συμπεριφορά, εν τούτοις, του ενός και μοναδικού κόμματος, σε συνδυασμό με την μείωση της ισχύος του κλήρου, προεκάλεσε ισχυρή αντιπολιτευτική ισλαμική συσπείρωση. Η δικτατορική διακυβέρνηση του Σάχη, η οποία βασίσθηκε στην αθρόα αμερικανική οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, οδήγησε στην ισλαμική, θεοκρατική, αντιαμερικανική επανάσταση του 1979, η οποία διεκήρυξε την διαρκή εχθρότητα προς τις Η.Π.Α.. Το νέο σιιτικό καθεστώς του Αγιατολάχ Χομεϊνί φρόντισε να αποδυναμώσει τις άλλοτε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις του Ιράν, γεγονός που εκτιμήθηκε ως ευκαιρία από το γειτονικό σουνιτικό Ιράκ για επέκταση της ισχύος του.

Ως γνωστό ο καταστρεπτικός πόλεμος μεταξύ Ιράκ και Ιράν διήρκεσε από το 1980 έως το 1988. Κατά την πολεμική αυτή αναμέτρηση διεπράχθησαν όλων των ειδών τα εγκλήματα πολέμου (π.χ. θάνατος αμάχων, χρήση χημικών κ.λ.π.), κόστισε στα δύο κράτη συνολικά περισσότερο από $1 τρις και στο Ιράν απώλειες 1εκ. ανθρώπων. Στο διάστημα αυτό το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεϊν έλαβε στρατιωτική, πολιτική και οικονομική βοήθεια από τις Η.Π.Α., ενώ παράλληλα οι τελευταίες επέτρεψαν στο Ισραήλ (και αργότερα απ’ ευθείας οι Η.Π.Α.), την προμήθεια του Ιράν με πολεμικό υλικό στα πλαίσια της γνωστής εμπλοκής της κυβερνήσεως Ρέϊγκαν με το σκάνδαλο χρηματοδοτήσεως των Κόντρας (αντάρτες της Νικαράγουα). Έμπρακτοι υποστηρικτές του Ιράκ υπήρξαν επίσης η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Κίνα, η Ε.Σ.Σ.Δ. και σειρά αραβικών κρατών (μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία), ενώ το μέρος του Ιράν υποστήριξαν η Συρία, Λιβύη, Β. Κορέα, Κούβα και Γιουγκοσλαβία.

Αργότερα, η ηγεμονική φιλοδοξία του Σαντάμ Χουσεϊν να ενώσει τα αραβικά εδάφη, με αποτέλεσμα την εισβολή στο Κουβέϊτ, έστρεψε τις Η.Π.Α. εναντίον του, με τα γνωστά αποτελέσματα των δύο στρατιωτικών επεμβάσεων στο Ιράκ.
Επί καθεστώτος Σάχη, οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ισραήλ υπήρξαν ομαλές, ενώ εντός της ιρανικής επικράτειας ζούσε ένας από τους μεγαλύτερους εβραϊκούς πληθυσμούς στην περιοχή, εκτός Ισραήλ. Από την ισλαμική επανάσταση έως σήμερα, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι εχθρικές και το Ιράν δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, ενώ παράλληλα υποστηρίζει την σιιτική παραστρατιωτική οργάνωση του Λιβάνου Χεσμπολάχ, καθώς και τις σουνιτικές Χαμάς και Ισλαμική Τζιχάντ, εντός του Ισραήλ.

Σήμερα οι Η.Π.Α. κατηγορούν το Ιράν ότι αποσταθεροποιεί την περιοχή της Μ. Ανατολής, ότι στηρίζει την διεθνή τρομοκρατία και ότι το πυρηνικό του πρόγραμμα αποσκοπεί όχι στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας αλλά στην κατασκευή πυρηνικών όπλων. Στην προσπάθεια παρεμποδίσεως του Ιράν όπως καταστεί πυρηνική δύναμη, οι Η.Π.Α. έχουν αναλάβει σειρά πρωτοβουλιών για την εφαρμογή εκτεταμένου εμπάργκο κατά της χώρας αυτής, προκειμένου να την εξαναγκάσουν να δεχθεί τους δυτικούς όρους ως προς την χρήση της πυρηνικής ενέργειας.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ Η.Π.Α. ΚΑΙ ΙΡΑΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗ.

Το Ιράν ως μεγάλη χώρα παραγωγής και εξαγωγής υδρογονανθράκων του Περσικού Κόλπου, διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια και οικονομική σταθερότητα. Η τρέχουσα αστάθεια στην ευρύτερη Μ. Ανατολή συνδέεται σε σημαντικό βαθμό με τις στρατηγικού επιπέδου ανταγωνιστικές σχέσεις ασφαλείας μεταξύ των Η.Π.Α. και του Ιράν.

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η επιρροή του Ιράν στην Μ. Ανατολή βαίνει διαρκώς αυξανόμενη, αφού οι Η.Π.Α. ανέλαβαν ακουσίως την εξουδετέρωση σημαντικών τοπικών αντιπάλων του, όπως το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεϊν και τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Κατά τα τελευταία έτη, το Ιράν έχει δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με το Ιράκ (κυρίως με τους Σιίτες αλλά και με τους Κούρδους) τόσο στην κυβέρνηση, όσο και στην αντιπολίτευση. Αναμένεται ότι η αμερικανική αποχώρηση από την χώρα αυτή, θα επιφέρει ακόμη μεγαλύτερη εξάρτηση από το Ιράν. Ο εκτοπισμός του Χ. Μουμπάρακ στην Αίγυπτο ευνοεί τα ιρανικά σχέδια, ενώ η οργάνωση Χαμάς στην Γάζα λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ Ιράν και των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου. Το Ιράν φέρεται να ενεθάρρυνε επιπλέον τις εξεγέρσεις στο Μπαχρέϊν, την Ιορδανία την Υεμένη και το Ομάν. Ενδείξεις που ευνοούν την αύξηση της Ιρανικής επιρροής στην Μ. Ανατολή αποτελούν τα εξής:
  • Η αστάθεια στην περιοχή, σε συνδυασμό με την δραστική μείωση της αμερικανικής παρουσίας.
  • Η τρέχουσα σχετική αδυναμία και αστάθεια σε τρία, έως τώρα αντίπαλα για το Ιράν, κράτη όπως η Αίγυπτος, η Ιορδανία και η Σ. Αραβία.
  • Δημιουργία ολοένα και ισχυροτέρων δεσμών του Ιράν με το Ιράκ, τον Λίβανο και το Αφγανιστάν.
  • Η συνέχιση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, παρά τα ληφθέντα εναντίον του μέτρα.
Η σκληρή γραμμή του Ιράν έναντι του Ισραήλ, των Η.Π.Α. και του Παλαιστινιακού θέματος, ευρίσκει μεγάλη απήχηση στους αραβικούς πληθυσμούς αλλά όχι απαραιτήτως στις αραβικές κυβερνήσεις. Οι σχέσεις του Ιράν με τα Αραβικά κράτη (κυρίως με τους άμεσους σουνίτες γείτονες), διέπονται από παραμέτρους όπως οι εθνολογικές και θρησκευτικές αποκλίσεις, οι διαφορετικές αντιλήψεις στην παραγωγή, διάθεση και τιμή των υδρογονανθράκων, οι εκκρεμούσες εδαφικές διεκδικήσεις, οι διαφορετικές αντιδράσεις σε εξωτερικές επιρροές και οι αραβικές αντιλήψεις και αντιδράσεις ως προς την ιρανική Ισλαμική Επανάσταση. Αποκορύφωμα του «ψυχρού πολέμου» του Ιράν με γειτονικές αραβικές κυβερνήσεις αποτελούν οι σχέσεις του με την Σ. Αραβία.

Το Ισραήλ ευρίσκεται σε πλήρη αντιπαλότητα με το ισλαμικό Ιράν. Τυχόν απόκτηση πυρηνικών όπλων από το τελευταίο, εκλαμβάνεται από το Ισραήλ ως υπαρξιακή απειλή, λόγω των γνωστών θέσεων του Ιράν κατά της χώρας αυτής. Το γεγονός αυτό αυξάνει δραματικά την πιθανότητα ισραηλινού προληπτικού κτυπήματος κατά του Ιράν με απρόβλεπτες περιφερειακές και παγκόσμιες συνέπειες. Το Ισραήλ θεωρεί και την Συρία, του καθεστώτος Άσσαντ ως απειλή, κυρίως όμως για το γεγονός ότι αποτελεί προέκταση του Ιράν στην περιοχή του και κύριο ενδιάμεσο τροφοδότη της Χεσμπολάχ στα σύνορα με τον Λίβανο.

Παρά την προσέγγιση Ιράν και Τουρκίας που σημειώθηκε από το 2002, με την ανάληψη της εξουσίας από το Ισλαμικό κόμμα του Τ. Ερντογάν, καθώς και τα κοινά τους συμφέροντα στον τομέα της ενέργειας και των Κούρδων, οι δύο αυτές χώρες είναι αμοιβαίως καχύποπτες και ανταγωνιστικές, αφού οι περιφερειακές τους φιλοδοξίες επικαλύπτονται. Το γεγονός αυτό ερμηνεύει και την τρέχουσα στάση της Τουρκίας κατά του καθεστώτος Άσσαντ στην Συρία, η πτώση του οποίου θα σηματοδοτήσει την μείωση της Ιρανικής επιρροής στην χώρα αυτή και την αντίστοιχη αύξηση της τουρκικής. Η τουρκική ανάμιξη στα εσωτερικά της Συρίας, φαίνεται ότι προκαλεί την αντίδραση του Ιράν το οποίο εμμέσως επισείει την δική του αρνητική συμβολή στην επίλυση του κουρδικού προβλήματος.

Η εξωτερική πολιτική της Ρωσίας του Προέδρου Πούτιν, διαφαίνεται ότι ευνοεί την ανάδειξη του Ιράν ως κεντρικού παράγοντα στις εξελίξεις της Μ. Ανατολής. Η Μόσχα θεωρεί ότι η πυρηνική συνεργασία και γενικότερα η συνεργασία στην υψηλή τεχνολογία, αποτελεί κεντρικό σημείο της στρατηγικής της σχέσεως με την Τεχεράνη. Η εν λόγω στάση πιθανόν να οφείλεται στην αμερικανική προσπάθεια όπως περιορίσει τον ρόλο της Ρωσίας στην ενεργειακή αγορά. Ως προς την Συρία, η Ρωσία έχει συνάψει αμυντικές συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολαρίων και διατηρεί την μοναδική της ναυτική βάση στην Μεσόγειο (Ταρτούς).
Η ανερχόμενη Κίνα έχει οικονομικά, εμπορικά και στρατιωτικά συμφέροντα με το Ιράν αλλά και με την Συρία. Επιπλέον αποστασιοποιείται από κοινωνικά κινήματα κατά απολυταρχικών καθεστώτων όπως η «Αραβική Άνοιξη», λαμβάνοντας υπ’ όψη την εσωτερική της κατάσταση.

Το Ιράν έχει δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με την Συρία καθώς και με παραστρατιωτικές οργανώσεις, προκειμένου να τις χρησιμοποιεί στρατιωτικά και πολιτικά, υπέρ των συμφερόντων της, εντός ξένων κρατών, όπως ο Λίβανος (Χεσμπολάχ), Λωρίδα της Γάζας (Χαμάς), Ιράκ (σιίτες παραστρατιωτικοί), Αφγανιστάν (αντάρτες υποστηριζόμενοι από την Quds Forces Ansar Corps του Ιράν). Τυχόν πτώση του καθεστώτος Άσσαντ στην Συρία πιθανόν να αποκόψει το Ιράν από τον κυριότερο σύμμαχό του και να απωλέσει την πρόσβαση σε οργανώσεις όπως η Χεσμπολάχ και Χαμάς και κατά συνέπεια την άμεση πρόσβαση στο Ισραήλ.

Στον τομέα του εμπορίου στην Εγγύς Ανατολή, η πρωτοκαθεδρία ανήκει στην Ε.Ε. (κυρίως για το Ισραήλ με 31% και την Τουρκία με 42%) και εν συνεχεία στις Η.Π.Α.. Το Ιράν παραμένει αξιόλογος εμπορικός εταίρος για την Άγκυρα και την Δαμασκό αλλά οι εμπορικές επιδόσεις του, επισκιάζονται από την Ε.Ε., την Σ. Αραβία και την Ρωσία. Το 80% των συνολικών εσόδων του Ιράν προέρχεται από εξαγωγές υδρογονανθράκων, γεγονός που το καθιστά ευάλωτο στην διακύμανση των τιμών αυτών.

Ως στρατηγικός εταίρος του Ιράν, η Συρία εκτιμάται ότι πληρώνει το ανάλογο τίμημα στο εσωτερικό της. Η εγκαθίδρυση ενός νέου καθεστώτος (η δημοκρατικότητά του κρίνεται ότι δεν αποτελεί κριτήριο ουσίας για τη Δύση) αποστασιοποιημένου από το Ιράν και κατά το δυνατόν φιλοδυτικό, αποτελεί την τελική επιθυμητή κατάσταση. Η τρέχουσα ρευστή και μη προβλέψιμη κρίση στο εσωτερικό της Συρίας, κατά την οποία η αντιπολίτευση δεν παρουσιάζει συνοχή και ξεκάθαρο χαρακτήρα, ενώ οι κυβερνητικές δυνάμεις παραμένουν ισχυρές, αναγκάζουν τις Η.Π.Α. να λάβουν υπ’ όψη τις ακόλουθες παραμέτρους προκειμένου να χαράξουν την δέουσα στρατηγική:
  • Η συγκεκαλυμένη ή φανερή δυτική υποστήριξη των εξεγερμένων θα αυξήσει την βίαιη (και σε ένα βαθμό νομιμοποιημένη) απάντηση των κυβερνητικών Συριακών δυνάμεων και ενδεχομένως να προκαλέσει την αντίδραση της Ρωσίας και Κίνας.
  • Περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Συρίας είναι πιθανό να διαχυθεί σε γειτονικά κράτη με εύθραστες ισορροπίες στο εσωτερικό τους (π.χ. Λίβανος, Σ. Αραβία, Ισραήλ, Ιορδανία, Κούρδοι, Τουρκία κ.λ.π.).
  • Η αλλαγή καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ και της μειονότητος των Αλεβιτών που το στηρίζει, δεν εγγυάται απαραιτήτως μεγαλύτερη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή (π.χ. επικράτηση ακραίου Ισλάμ) αλλά και ούτε εξασφαλίζει αποφυγή εκτεταμένων αντιποίνων στο εσωτερικό.
  • Θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη τα συμφέροντα και άλλων δυνάμεων στην περιοχή όπως π.χ. η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία, προκειμένου οι Η.Π.Α. να βασισθούν σε διεθνή υποστήριξη ή έστω ανοχή.
  • Ίσως αποτελεί ευκαιρία για τις Η.Π.Α. η αποστέρηση ενός σταθερού συμμάχου όπως ο Άσαντ από το Ιράν, σε μία περίοδο κατά την οποία η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ και μελλοντικά από το Αφγανιστάν, γέρνει την ζυγαριά της επιρροής στην περιοχή, υπέρ του Ιράν.
  • Η στρατιωτική επέμβαση στην Συρία παρουσιάζει δυσχέρειες, αφού το κράτος αυτό διαθέτει μεγάλο πληθυσμό, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, δέχεται οικονομική και στρατιωτική βοήθεια από το Ιράν και την Ρωσία και η αντιπολίτευση δεν κατέχει συγκεκριμένο έδαφος (όπως στην περίπτωση της Λιβύης).
Αποτελεί διαπίστωση ότι τα άλλοτε μιλιταριστικά και αφοριστικά αραβικά κράτη, έναντι του Ισραήλ, έχουν ομαλοποιήσει σχετικά τις σχέσεις τους, αφού οι αραβικές κοινωνίες έχουν μετακινηθεί προς την οικονομική τους ευημερία και την ένταξή τους στο παγκόσμιο σύστημα. Σήμερα διακρίνει κανείς εύκολα τις κοινές δυτικές, εβραϊκές και αραβικές επενδύσεις στον Περσικό κόλπο και τον αραβικό κόσμο. Σε αντίθεση με την σχετική αυτή σύγκλιση οικονομικών συμφερόντων, τα ιρανικά με τα ισραηλινά συμφέροντα δεν έχουν κοινά σημεία και επιπλέον το εβραϊκό λόμπυ έχει επεκτείνει το ρήγμα αυτό, έχοντας πλέον συμπεριλάβει και τις Η.Π.Α.

ΤΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Το Ιράν επί του παρόντος δεν κατέχει πυρηνικά όπλα αλλά θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι διαθέτει τα σχέδια αναπτύξεως πυρηνικών βομβών και κεφαλών μάχης κατευθυνομένων βλημάτων (Κ/Β). Επιπλέον το Ιράν (όπως και άλλες αραβικές χώρες όπως η Αίγυπτος, η Συρία κ.λ.π.), διαθέτει χημικά όπλα και υπάρχουν ενδείξεις σχετικής έρευνας για την παραγωγή βιολογικών όπλων.
Το Ιράν ισχυρίζεται ότι πρόθεσή του αποτελεί η ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας, γεγονός που απαιτεί χαμηλό εμπλουτισμό του Ουρανίου έως ποσοστό 20%. Ως χώρα που έχει υπογράψει την συνθήκη μη διαδόσεως των πυρηνικών, το Ιράν επαναλαμβάνει διαρκώς ότι δικαιούται να αναπτύξει και να επεκτείνει το πρόγραμμα της πυρηνικής ενέργειας δεδομένου ότι όπως εκτιμά σε 40 έτη από τώρα θα αντιμετωπίζει ενεργειακή έλλειψη υδρογονανθράκων. Εάν το Ουράνιο εμπλουτισθεί σε ποσοστό καθαρότητος 90%, τότε είναι δυνατή η ανάπτυξη πυρηνικών κεφαλών. Ισραηλινοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι το Ιράν θα είναι σε θέση να αναπτύξει πυρηνικά όπλα έως το 2014.

Ο Ιρανός εκπρόσωπος στην Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας Κος Ali Asghar Soltanieh δήλωσε πρόσφατα «…ούτε τα μέτρα, οι απειλές, οι κυβερνοεπιθέσεις, ούτε ακόμη και η στρατιωτική επίθεση, θα σταματήσει τον εμπλουτισμό του Ουρανίου στο Ιράν..».

Η Δύση προσπαθεί, ανεπιτυχώς μέχρι στιγμής, να αποτρέψει την ανάπτυξη του Ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, μέσω συνομιλιών (από το 2004), ελέγχων, αυστηρών οικονομικών και εμπορικών μέτρων εναντίον του, συγκεκαλυμένων επιχειρήσεων καθυστερήσεως του πυρηνικού του προγράμματος και πολιτικής και διπλωματικής απομονώσεως αυτού. Επιπλέον οι Η.Π.Α. χρησιμοποιούν μεθόδους άμεσης και έμμεσης αποσταθεροποιήσεως του Ιράν.

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗ

Η επικρατούσα αντίληψη υποστηρίζει ότι το Ιράν θεωρώντας ότι η «γειτονιά του» είναι επικίνδυνη, επιδιώκει την απόκτηση πυρηνικών όπλων για λόγους ασφαλείας. Η άποψη αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι αντίπαλοι του Ιράν όπως το Ισραήλ και οι Η.Π.Α. είναι πυρηνικές δυνάμεις.

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αποτελεί μάλλον υποσύνολο του γεωπολιτικού ανταγωνισμού Δύσεως (κυρίως Η.Π.Α.) και Ιράν στην Μ. Ανατολή. Το Ιράν έχει υποστεί σωρεία οικονομικών και εμπορικών μέτρων εναντίον του, όταν πυρηνικές χώρες όπως η Ινδία, το Πακιστάν και το Ισραήλ απολαμβάνουν στρατηγικού επιπέδου σχέσεις με τις Η.Π.Α. και την Δύση, ακόμη και όταν κάποιες εξ αυτών (σε αντίθεση με το Ιράν) δεν έχουν ακόμη υπογράψει την Συνθήκη περί μη διαδόσεως των πυρηνικών (NPT).

Το ισραηλινό πυρηνικό προβάδισμα ισχύος στην περιοχή προϋποθέτει ότι κανένα άλλο κράτος δεν θα αναπτύξει ανάλογη δυνατότητα. Παρά τις σχετικές διαψεύσεις του, το Ιράν αναμένεται ότι θα επιδιώξει την απόκτηση πυρηνικών όπλων εφ’ όσον θεωρεί τις Η.Π.Α. και το Ισραήλ ως απειλές για την ασφάλειά του. Την εξέλιξη αυτή προσλαμβάνουν το μεν Ισραήλ ως υπαρξιακή απειλή, τα δε γειτονικά Αραβικά κράτη ως ισχυρή ένδειξη της ιρανικής φιλοδοξίας όπως κυριαρχήσουν στην ευρύτερη περιοχή. Κατά τον τρόπο αυτό ερμηνεύεται η ολική ισραηλινή απόρριψη οιουδήποτε επιπέδου εμπλουτισμού Ουρανίου εντός ιρανικού εδάφους. Δεδομένου ότι το Ισραήλ αδυνατεί να αποτρέψει μόνο του την πυρηνική ιρανική πορεία, προσπαθεί να εμπλέξει τις Η.Π.Α. σε αναμέτρηση με το Ιράν. Πολλοί υποστηρίζουν ότι κατά τον ίδιο τρόπο το Ισραήλ ενέπλεξε επιτυχώς στο παρελθόν τις Η.Π.Α. σε αναμέτρηση με το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεϊν.

Στο εσωτερικό του Ιράν υπήρχαν αρχικά πολλές θέσεις ως προς την πυρηνική ενέργεια, όπως η πλήρης αποχή, η ειρηνική και όχι η στρατιωτική χρήση, η ειρηνική χρήση και η δυνατότητα στρατιωτικής χρήσεως και τέλος η κατασκευή πυρηνικών όπλων. Η δυτική εμμονή για μηδενικό εμπλουτισμό του ουρανίου στο Ιράν, ενίσχυσε τις εθνικιστικές απόψεις στο εσωτερικό της χώρας προς όφελος αυτών που υποστηρίζουν την πυρηνική στρατιωτική ισχύ του Ιράν.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΩΝ Η.Π.Α. ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Η τρέχουσα στρατηγική των Η.Π.Α. στην Μ. Ανατολή εκτιμάται ότι επιδιώκει την απαγόρευση στους τοπικούς αντιπάλους όπως αποκτήσουν μέσα με τα οποία θα υπονομεύσουν τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή. Τα τελευταία συμπεριλαμβάνουν την διατήρηση μίας περιφερειακής ευνοϊκής καταστάσεως (π.χ. πρόσβαση και έλεγχος των πηγών και της μεταφοράς ενέργειας κ.λ.π.), καθώς και την εθνική ασφάλεια του Ισραήλ. Προς τον σκοπό αυτό οι Η.Π.Α. ενισχύουν οικονομικά και στρατιωτικά το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την Σ. Αραβία, τον Λίβανο και την Παλαιστινιακή Αρχή.
Στο ανωτέρω πλαίσιο η στρατηγική των Η.Π.Α. κατά του Ιράν, δεν στρέφεται μόνο κατά του πυρηνικού του προγράμματος αλλά κυρίως κατά της δυνατότητός του να εγκαταστήσει ένα τόξο επιρροής διερχόμενο από το Αφγανιστάν, Ιράκ, κράτη του Κόλπου, Συρία και Λίβανο. Προς τον σκοπό αυτό οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοί της προσπαθούν να περιορίσουν την ιρανική επιρροή στο Ιράκ, να παρεμποδίσουν την εξάπλωση της Χεσμπολάχ στον Λίβανο και να εκτοπίσουν τον Πρόεδρο Άσσαντ στην Συρία.

Η αμερικανική και ευρωπαϊκή στρατηγική συγκλίνει στην κοινή επιδίωξη απαγορεύσεως στο Ιράν όπως εισέλθει στο club των πυρηνικών δυνάμεων. Ο κοινός σκοπός είναι η αποτροπή εμφανίσεως ισχυρής μουσουλμανικής δυνάμεως, ικανής να αμφισβητήσει το τρέχον καθεστώς συσχετισμού ισχύος στην περιοχή το οποίο τώρα ευνοεί το Ισραήλ. Διαφαινόμενη διαφορά στρατηγικής προσεγγίσεως αποτελεί το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι θα ήταν ικανοποιημένοι με την εγκατάλειψη των ιρανικών πυρηνικών φιλοδοξιών προκειμένου, την επομένη, να ομαλοποιήσουν τις σχέσεις τους με την Τεχεράνη. Αντιθέτως οι Η.Π.Α. εκτιμάται ότι θα επιδιώξουν να εκμεταλλευθούν τυχόν ιρανική υποχώρηση, ώστε να επιταχύνουν την πτώση του Ιρανικού κυβερνητικού καθεστώτος.

Επισημαίνεται το γεγονός ότι οι Η.Π.Α. δέχονται ισραηλινές πιέσεις προκειμένου αυτές να εγκαταλείψουν την κατ’ αυτούς ατελέσφορη διαδικασία των οικονομικών μέτρων, των συνομιλιών και της διπλωματίας, με την οποία το Ιράν κερδίζει χρόνο για την ανάπτυξη της πυρηνικής του ισχύος, υπέρ μίας δυναμικής πολιτικής ισχύος. Στο εσωτερικό ο Πρόεδρος Ομπάμα δέχεται ανάλογες πιέσεις είτε από το εβραϊκό λόμπυ απ’ ευθείας, είτε από τους Ρεπουμπλικάνους στον χώρο των οποίων το Εβραϊκό λόμπυ είναι ιδιαίτερα ισχυρό.

Σε περίπτωση στρατιωτικής επεμβάσεως κατά της Συρίας οι Η.Π.Α. μάλλον θα επιλέξουν όπως αυτή υλοποιηθεί από Αραβικές χώρες και την Τουρκία, με αμερικανική υποστήριξη, προκειμένου η πολιτική αλλαγή (π.χ. Σουνιτική ηγεσία), να έχει υψηλό βαθμό νομιμοποιήσεως και να μην εκληφθεί ως αποτέλεσμα δυτικής έξωθεν επιβολής αλλά ως προσπάθεια σταθεροποιήσεως της περιοχής με μείωση της επιρροής του Ιράν.

Στον προβληματικό για τις Η.Π.Α. Λίβανο, η αμερικανική στρατηγική επιδιώκει τον περιορισμό της αστάθειας με την ανάσχεση της δράσεως της Χεσμπολάχ και την δημιουργία σχέσεων με ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις και θεσμούς στην χώρα αυτή, μη εξαρτώμενες από την εν λόγω οργάνωση.

Δεδομένης της αυξημένης αστάθειας στην περιοχή, της δυσαρέσκειας και καχυποψίας του Αραβικού κόσμου, καθώς και του προσφάτου ψηφίσματος των Η.Ε. υπέρ της δημιουργίας Παλαιστινιακού κράτους, οι Η.Π.Α. πιέζουν το Ισραήλ για ειρηνική επίλυση του Παλαιστινιακού προβλήματος (στη βάση δύο κρατών). Κατά τους αμερικανούς, ο χρόνος κυλά εναντίον του Ισραήλ και τυχόν παράταση του Παλαιστινιακού, θα αποβεί υπέρ των σκοπών του Ιράν.

Η αμερικανική οικονομική και στρατιωτική βοήθεια προς την Αίγυπτο, καθώς και οι επενδύσεις από κράτη του Κόλπου προς την χώρα αυτή συνεχίζονται αφού η σταθερότητά της είναι κρίσιμη για τις εξελίξεις στην Μ. Ανατολή και Β. Αφρική. Η εμπλοκή των Η.Π.Α. στην Αίγυπτο θα εξακολουθήσει να ισχύει, προκειμένου η τελευταία να στηρίζει την επίλυση του Παλαιστινιακού προβλήματος, να διατηρείται η σταθερότητα στην χερσόνησο του Σινά, να μην περιέλθει ο έλεγχος της χώρας αυτής σε ακραία στοιχεία και να διατηρεί περιφερειακές φιλοδοξίες στον αραβικό κόσμο, ως αντιστάθμισμα στις αντίστοιχες Ιρανικές φιλοδοξίες.

Δεδομένου ότι ο ρόλος της Ιορδανίας για τα αμερικανικά συμφέροντα στην Μ. Ανατολή, την ισορροπία ισχύος και το παλαιστινιακό είναι ιδιαίτερα σημαντικός, οι Η.Π.Α. εξακολουθούν να ενισχύουν την χώρα αυτή και προσπαθούν να την εντάξουν στο Συμβούλιο Συνεργασίας Χωρών του Κόλπου, προκειμένου το καθεστώς της Χασεμιτικής Βασιλικής δυναστείας να παραμείνει σταθερό και να αποδυναμωθεί περαιτέρω η Ιρανική επιρροή.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ Η.Π.Α.

Το Ιράν θεωρεί ότι περιβάλλεται από πυρηνικές δυνάμεις και επιπλέον ότι έχει περικυκλωθεί από αμερικανικές συμβατικές δυνάμεις (Κ. Ασία, Αφγανιστάν, Πακιστάν, κράτη Περσικού Κόλπου, Ιράκ ακόμη δε και στον Καύκασο). Η κατάσταση αυτή εκλαμβάνεται από την ιρανική ηγεσία ως μείζον θέμα εθνικής ασφαλείας.

Το μετεπαναστατικό Ιράν έχει μετατοπισθεί από χώρα status quo σε χώρα που επιδιώκει επέκταση της γεωπολιτική επιρροής της, από το Αφγανιστάν και την Κ. Ασία έως την Παλαιστίνη, με κύριο όχημα την ιδεολογία, την θρησκεία και την ενέργεια. Την προσπάθεια αυτή θα ενίσχυε καθοριστικά η ιρανική ανάπτυξη πυρηνικής ισχύος, σε συνδυασμό με την αμερικανική αποχώρηση από το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Παρά τα κατά καιρούς αυστηρά εναντίον του μέτρα, το Ιράν δεν πλήττεται καίρια αφού διατηρεί ενεργειακές και εμπορικές σχέσεις με σειρά κρατών όπως η Βενεζουέλα, Ινδία, ως ένα βαθμό με την Ν. Κορέα και την Ιαπωνία και κυρίως με την Κίνα. Το Ιράν συμβάλλει, αναλόγως των δυνάμεών του, στην αποσύνδεση της σχέσεως δολαρίου και πετρελαίου (πετροδολάριο) που ισχύει από την δεκαετία του 1970, προκειμένου να πλήξει την αξιοπιστία του και κατά συνέπεια να πλήξει ένα ζωτικό συμφέρον των Η.Π.Α.

Το Ιράν δεν διαθέτει την δυνατότητα να σχηματίσει στρατιωτικές συμμαχίες στην περιοχή με οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, κατά τα αμερικανικά πρότυπα. Ως αντιστάθμισμα οι Ιρανοί υποστηρίζουν παραστρατιωτικές λιβανικές και παλαιστινιακές οργανώσεις, προκειμένου αυτές να φθείρουν τους συμμάχους των Η.Π.Α., ενώ παράλληλα διατηρούν στενές σχέσεις με την Συρία και εκμεταλλεύονται την διαμάχη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων.

Για το Ιράν ο κίνδυνος της Συριακής αστάθειας περιλαμβάνει την απώλεια (κατ’ ελάχιστον) μέρους της δυνατότητος ασκήσεως επιρροής στην Αραβο – ισραηλινή διένεξη, στους ενόπλους παλαιστινίους και τους σιίτες συμμάχους της Χεσμπολάχ στον Λίβανο. Εάν αυτό συμβεί είναι πιθανόν το Ιράν να εστιάσει την στρατηγική του στην αποσταθεροποίηση της Αραβικής χερσονήσου και συγκεκριμένα σε χώρες με ισχυρό πληθυσμιακό ποσοστό σιιτών (π.χ. Σ. Αραβία, Υεμένη, Μπαχρέϊν).

ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΚΤΥΠΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Το Ισραήλ υποστηρίζει σταθερά την ιδέα της προληπτικής επιθέσεως κατά του Ιράν και πρόσφατα ο ισραηλινός ΥΕΘΑ Εχούντ Μπαράκ, προειδοποίησε την Δύση ότι το χρονικό παράθυρο ευκαιρίας για την προσβολή του Ιράν κλείνει στο εγγύς μέλλον. Όσο το Ισραήλ θεωρεί τον πυρηνικό εξοπλισμό του Ιράν ως υπαρξιακή απειλή, ουδείς δύναται να αποκλείσει μονομερή ισραηλινή προληπτική επίθεση κατά των ιρανικών εγκαταστάσεων παρά τις αμερικανικές ενστάσεις. Στην περίπτωση αυτή το Ισραήλ πιθανόν να ειδοποιούσε τις Η.Π.Α. ολίγον προ της επιθέσεως (για διατήρηση των καλών σχέσεων) αλλά κατά τρόπο μη επιδεχόμενο αλλαγής σχεδίων. Βασικές προϋποθέσεις για μία τέτοια επίθεση θα αποτελούσαν η μεγάλη πιθανότητα αποτελεσματικής προσβολής των ιρανικών εγκαταστάσεων, η δυνατότητα του Ισραήλ να ανθέξει πιθανή ιρανική αντεπίθεση, η διεθνής υποστήριξη του Ισραήλ (και κυρίως των Η.Π.Α.) και η εκτίμηση ότι περαιτέρω αναβολή της επιθέσεως θα καθιστούσε το Ιράν πυρηνική δύναμη.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Mark Perry (Foreign Policy magazine), υφίσταται μυστική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Αζερμπαϊτζάν για χρήση οκτώ αεροπορικών βάσεων του τελευταίου από ισραηλινά αεροσκάφη και Drones (προσγείωση, ανεφοδιασμός), γεγονός που θα διευκόλυνε ιδιαίτερα τυχόν επιχείρηση κατά του Ιράν. Παρά την ιδεολογική και θρησκευτική ασυμβατότητα των δύο αυτών χωρών, έχουν αναπτυχθεί σημαντικές σχέσεις αφού το Ισραήλ αγοράζει υδρογονάνθρακες και πωλεί στρατιωτικό και εμπορικό υλικό υψηλής τεχνολογίας, ενώ επιπλέον το Αζερμπαϊτζάν λαμβάνει πάντοτε υπ’ όψιν το γεγονός ότι μεγάλες περιοχές του Βορείου Ιράν κατοικούνται από πληθυσμούς Αζέρικης καταγωγής.

Η μεγάλη αμερικανική στρατιωτική ισχύς στην περιοχή του Περσικού κόλπου και το μακροχρόνιο εμπάργκο εξοπλισμών, έχει μειώσει σημαντικά την δυνατότητα του Ιράν να εισάγει και να τελειοποιεί σύγχρονα όπλα και στρατιωτική τεχνολογία. Ως αντιστάθμισμα η χώρα αυτή, σύμφωνα με δηλώσεις του ιρανού Α/ΓΕΣ Στρατηγού Attaollah Saleni, μελετά διεξοδικά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Η.Π.Α. στο Ιράκ και Αφγανιστάν, προκειμένου να αναπτύξει δυνατότητα διεξαγωγής ασυμμέτρων επιχειρήσεων, εάν απαιτηθεί, κατά των δυνάμεων αυτών. Η απάντηση του ιρανικού Δόγματος ασυμμέτρων επιχειρήσεων, ακολουθεί τρεις κύριες κατευθύνσεις:
  • Ανάπτυξη και μαζική παραγωγή οπλικών συστημάτων χαμηλής τεχνολογίας και χαμηλού κόστους, ως αντιστάθμισμα στην σύγχρονη αμερικανική στρατιωτική τεχνολογία.
  • Εφοδιασμός, εξοπλισμός και εκπαίδευση παραστρατιωτικών οργανώσεων όπως η Χεσμπολάχ στον Λίβανο και η Χαμάς στην Γάζα, καθώς και «ειδικών ομάδων» στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.
  • Δυνατότητα προσβολής οικονομικών αμερικανικών συμφερόντων στον Περσικό Κόλπο, όπως πλατφόρμες υδρογονανθράκων και τάνκερς.
Στο πλαίσιο αυτό το Ιράν ξοδεύοντας περισσότερο από $14 δις κατά το 2012, επενδύει σε κατευθυνόμενα βλήματα ξηράς κατά ναυτικών στόχων, πολλά ταχύπλοα σκάφη, UCAVs μεγάλης εμβέλειας, ιπτάμενα σκάφη (flying boats) και ελαφρά οπλισμένα οχήματα ανωμάλου εδάφους. Επιπλέον για την παράκτια άμυνα το Ιρανικό Πολεμικό Ναυτικό εγκαθιστά συστοιχίες κατευθυνομένων βλημάτων σε ακτή μήκους 1500 ν.μ., οι οποίες είναι αυτόνομες και δεν κατευθύνονται από κεντρικό σύστημα. Τέλος η χώρα αυτή διατηρεί την δυνατότητα μαζικής ναρκοθετήσεως θαλασσίων περιοχών.

Εκτιμάται ότι το Ιράν δεν δύναται να αποκλείσει τα στενά του Ορμούζ για μεγάλο χρονικό διάστημα, παρά μόνο να παρεμποδίσει προσωρινά την κυκλοφορία των πλοίων δια μέσου αυτών. Προς τον σκοπό αυτό αναμένεται ότι το Ιράν θα διαθέσει συνδυασμό ναρκών, τορπιλών, ρουκετών, ποικιλίας πυραύλων (κατά πλοίων) και εκρηκτικών, με χρήση καταλλήλων πολεμικών πλοίων, αεροσκαφών και συστοιχιών K/B ξηράς. Οι υπέρτερες (αριθμητικά και ποιοτικά) Δυτικές και Αραβικές στρατιωτικές δυνάμεις, κρίνεται ότι δύνανται να εξουδετερώσουν τοπικά την ιρανική στρατιωτική απειλή και να αποκαταστήσουν την κυκλοφορία μέσω των στενών, σε σχετικά βραχύ χρονικό διάστημα.

Υπάρχουν απτοί λόγοι για τους οποίους μία αρχικά ισραηλινή προληπτική επίθεση κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν, δυνατόν να χαρακτηρισθεί ως επιχείρηση υψηλού ρίσκου. Οι κυριότεροι από αυτούς είναι οι εξής:
  • Οι ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις είναι αρκετές και διασκορπισμένες γεωγραφικά σε ολόκληρη την χώρα. Ορισμένες εξ αυτών είναι ιδιαίτερα προστατευμένες στο υπέδαφος.
  • Η προσβολή των πυρηνικών εγκαταστάσεων από δυνάμεις του Ισραήλ, εκτιμάται ότι θα είναι δυσχερής (μεγάλοι σχηματισμοί Α/Φ με απαιτήσεις ανεφοδιασμού εν πτήσει κ.λ.π.), σύνθετη (διπλωματική διεργασία για πτήση υπεράνω ξένων κρατών πλην ίσως της Σ. Αραβίας μέσω όμως της οποίας το δρομολόγιο επιμηκύνεται), με μη εξασφαλισμένη επιτυχία και με σχετικά μεγάλη διάρκεια (ακόμη και ημερών), με αποτέλεσμα την απώλεια του πλεονεκτήματος του αιφνιδιασμού, με ότι αυτό συνεπάγεται για τις ιρανικές αντιδράσεις.
  • Πιθανή καταστρατήγηση του ισραηλινού Δόγματος των συντόμων πολέμων, λόγω των απρόβλεπτων επιπτώσεων ενός τέτοιου εγχειρήματος.
ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ

Τυχόν έναρξη δυτικών προληπτικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Ιράν, κρίνεται ότι δεν θα αφήσει αδιάφορες Μ. Δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα οι οποίες έχουν άμεσο γεωπολιτικό ενδιαφέρον για την περιοχή αυτή. Πρόσφατα ο τέως Ρώσος εκπρόσωπος στο ΝΑΤΟ (2008 – 2011) και νυν αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως Κος Ντιμίτρι Ρογκόζιν, εδήλωσε ότι το Ιράν είναι γειτονική χώρα και ότι τυχόν πολιτικές ή στρατιωτικές προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει θα αποτελέσουν ευθεία απειλή για την ρωσική εθνική ασφάλεια. Επιπλέον αναμένεται ότι θα υπάρξουν περιφερειακές και παγκόσμιες αναταράξεις με απρόβλεπτο αποτέλεσμα.

Ως παράδειγμα πιθανών επιπτώσεων από ενδεχόμενη προληπτική στρατιωτική επίθεση κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν (γεγονός που προϋποθέτει την εξουδετέρωση της Περσικής αεράμυνας και μεγάλου μέρους της αεροπορίας και του ναυτικού της), δυνατόν να παρατεθούν τα ακόλουθα:
  • Πυραυλική Ιρανική αντίδραση κατά του Ισραήλ (συμβατική ή με χρήση χημικών ή/και βιολογικών όπλων) και ισραηλινή απάντηση (συμβατική ή και πυρηνική τακτικού επιπέδου).
  • Προσωρινός αποκλεισμός των στενών του Ορμούζ και προσβολή τάνκερς, με παγκόσμιες οικονομικές επιπτώσεις.
  • Πολλαπλά κτυπήματα ρουκετών της Χεσμπολάχ από τον Λίβανο κατά του Ισραήλ (η εμβέλειά τους φθάνει και το Τελ Αβίβ). Ανάλογα πιθανά κτυπήματα και από την Χαμάς (λωρίδα της Γάζας).
  • Πιθανή εμπλοκή της Συρίας κατά του Ισραήλ εάν το καθεστώς Άσσαντ ευρίσκεται ακόμη στην εξουσία (κίνητρο η κοινωνική συνοχή και διοχέτευση λαϊκής οργής από το καθεστώς προς το Ισραήλ). Ισραηλινά αντίποινα κατά της Συρίας.
  • Πιθανή αποστολή ιρανικών στρατευμάτων στον Λίβανο ή και την Συρία, κατά του Ισραήλ.
  • Μεγάλη άνοδος τιμής πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και του χρυσού.
  • Δραστική πτώση του δολαρίου και ενδεχόμενη απόρριψη αυτού από Ρωσία και Κίνα. Πιθανή δυναμική υποστήριξη του Ιράν από τις δύο αυτές χώρες.
  • Σημαντική πτώση των χρηματιστηριακών δεικτών.
  • Κτυπήματα κατά βάσεων, πλοίων, ενεργειακών πηγών και αγωγών, καθώς και ποικιλίας στόχων Δυτικών και Ισραηλινών συμφερόντων στην περιοχή του Κόλπου αλλά και ανά τον κόσμο.
  • Πιθανές ανατροπές φιλοδυτικών κυβερνήσεων σε κράτη με λαϊκές αντιδυτικές καταβολές (π.χ. Πακιστάν, Σ. Αραβία, Μπαχρέϊν, Αίγυπτος κ.λ.π.).
  • Διεθνείς κοινωνικές αντιδυτικές αντιδράσεις και επιδείνωση της οικονομικής κρίσεως στην Δύση.
  • Εξέλιξη της όλης καταστάσεως σε πλήρη πολεμική αναμέτρηση με το Ιράν, με ενδεχόμενη εμπλοκή εκατέρωθεν και άλλων κρατών.
Ο ιρανικός αποκλεισμός των στενών του Ορμούζ, ακόμη και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, θα επέφερε σημαντικές αναταράξεις στην διεθνή οικονομία, δεδομένου ότι το 35% των παγκοσμίως διακινουμένων δια θαλάσσης υδρογονανθράκων, διέρχεται από τα εν λόγω στενά. Επισημαίνεται ότι η περίπτωση αυτή θα έπληττε και το ίδιο το Ιράν, αφού το 80% των εσόδων του προέρχεται από τις εξαγωγές υδρογονανθράκων, ενώ παράλληλα δεν υφίσταται χερσαίος αγωγός είτε προς τους λιμένες του Ινδικού ωκεανού, είτε προς τις χώρες προς ανατολάς.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Εκτιμάται ότι οι Η.Π.Α., στην προσπάθειά τους να ανακόψουν την εξάπλωση της επιρροής του Ιράν στην περιοχή της Μ. Ανατολής, θα πρέπει να επιλέξουν μεταξύ δυναμικής (στρατιωτικής) και ειρηνικής προσεγγίσεως. Δεδομένης της παγκόσμιας οικονομικής επιβραδύνσεως, της κρίσεως στην ευρωζώνη, των οικονομικών προβλημάτων των Η.Π.Α. και των πιθανών αντιδράσεων τοπικών αλλά και Μ. Δυνάμεων (π.χ. Ρωσία, Κίνα), κρίνεται ότι η επιλογή της δυναμικής αναμετρήσεως θα επέφερε σημαντικές και απρόβλεπτες τοπικές και παγκόσμιες δυσμενείς επιπτώσεις. Κατά συνέπεια θα ήταν σκόπιμο όπως οι Η.Π.Α. εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα ειρηνικής επιτεύξεως των Αντικειμενικών τους Σκοπών.

Την γεωπολιτική αντίληψη ότι ένα αδύνατο Ιράν ωφελεί τις εξελίξεις στην Μ. Ανατολή υιοθέτησαν κατά σειρά η Μ. Βρετανία, η Ρωσία και οι Η.Π.Α.. Εν τούτοις θα πρέπει να ανακληθεί από την ιστορική μνήμη το γεγονός ότι το Ιράν δεν έχει επιτεθεί πρώτο κατά γειτονικών κρατών κατά τα τελευταία 200 έτη, ενώ αντιθέτως το πείραμα του ισχυρού Ιράν του Προέδρου Νίξον υπήρξε επιτυχές για την σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής. Αντιθέτως το μετεπαναστατικό αδύναμο Ιράν προεκάλεσε την εισβολή του Ιράκ τόσο στο Ιράν όσο αργότερα και στο Κουβέϊτ, προκαλώντας έτσι τις δύο αμερικανικές επεμβάσεις.

Το θέμα των πυρηνικών του Ιράν είναι περισσότερο πολιτικό και πολύ λιγότερο νομικό και τεχνικό θέμα. Η International Atomic Energy Agency (IAEA), επί παραδείγματι, δεν αναμένεται να ανακοινώσει ότι το πυρηνικό υλικό του Ιράν προορίζεται για ειρηνικούς σκοπούς, εκτός εάν επέλθουν κάποιοι αμοιβαίοι πολιτικοί συμβιβασμοί. Εν τούτοις η ανεξέλεγκτη συνέχιση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν κρίνεται ότι θα οδηγήσει σε αναπόφευκτη μονομερή ισραηλινή στρατιωτική προληπτική επίθεση, με απρόβλεπτες συνέπειες, αφού η χώρα αυτή θεωρεί ότι το πυρηνικό Ιράν απειλεί υπαρξιακά του συμφέροντα. Κατά συνέπεια ο χρόνος των Η.Π.Α. για εξεύρεση ειρηνικής συμφωνίας με το Ιράν δεν είναι απεριόριστος και με τις τρέχουσες εκτιμήσεις φθάνει το πολύ έως και το 2013.

Παρά την πολεμική ρητορική του Ιράν κατά των Η.Π.Α., κατά την περίοδο Αχμαντινετζάντ υπήρξε σειρά κινήσεων διαλλακτικότητος, τις οποίες η Δύση όχι μόνο δεν εκμεταλλεύθηκε αλλά αντιθέτως σκλήρυνε την στάση της (π.χ. σκληρές εκθέσεις ΙΑΕΑ, σκληρά οικονομικά και εμπορικά μέτρα κατά του Ιράν, αποφάσεις Η.Ε. κατά του Ιράν περί τρομοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δολοφονίες πυρηνικών επιστημόνων κ.λ.π.). Το μείζον πρόβλημα μεταξύ Η.Π.Α. και Ιράν εντοπίζεται στην αμοιβαία καχυποψία, στην διττή αμερικανική πολιτική (από το 1979) τύπου «μαστίγιο και καρότο» με το «μαστίγιο» να αποτελεί το 90% των πολιτικών δράσεων, ο αμερικανικός σκοπός της αλλαγής του ιρανικού καθεστώτος και η βήμα προς βήμα διαδικασία σχέσεων με το Ιράν η οποία δεν αφήνει το τελευταίο να αντιληφθεί την συνολική ατζέντα και την τελική επιθυμητή κατάσταση.

Δεδομένων των ιρανικών περιφερειακών φιλοδοξιών αλλά και των προβλημάτων ασφαλείας που αντιμετωπίζει, υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να υποστηριχθεί ότι το Ιράν θα επιδιώξει την απόκτηση πυρηνικών όπλων, εκτός εάν ευρεθεί κάποια ενδιάμεση λύση με αμοιβαίες ρεαλιστικές υποχωρήσεις. Την βάση μίας ενδιαμέσου λύσεως (η οποία δεν διαφαίνεται επί του παρόντος), θα μπορούσε να αποτελέσει η ανεύρεση κοινών συμφερόντων μεταξύ Η.Π.Α., Ισραήλ και Ιράν, όπως επί παραδείγματι η αυξανομένη παγκοσμίως ενεργειακή ζήτηση, καθώς και η άνοδος της Ρωσικής και Κινεζικής επιρροής στην περιοχή.

Παρά τις φαινομενικά ανυπέρβλητες ιδεολογικές και θρησκευτικές διαφορές Η.Π.Α. και Ιράν, είναι ενδεχόμενο να μην υπάρχει μεγάλη απόκλιση στα γεωπολιτικά τους συμφέροντα. Οι βασικοί αντικειμενικοί σκοποί (ΑΝΣΚ) των Η.Π.Α. στην περιοχή είναι η ανάσχεση της διαρκώς επεκτεινομένης Ιρανικής επιρροής στα πετρελαιοπαραγωγά κράτη της Μ. Ανατολής, η απρόσκοπτη Δυτική πρόσβαση στους υδρογονάνθρακες της περιοχής και η μείωση των δαπανηρών αμερικανικών επεμβάσεων στην περιοχή. Οι αντίστοιχοι κύριοι ΑΝΣΚ του Ιράν κρίνεται ότι είναι η μείωση της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή (ασφάλεια), η περιφερειακή υπόσταση αυτού (δίχως αυτό να σημαίνει απαραιτήτως επέκταση των συνόρων του) και η μεγαλύτερη συμμετοχή του στα έσοδα της περιοχής (απρόσκοπτη πώληση υδρογονανθράκων).

Η αποδοχή των ανωτέρω εκατέρωθεν κυρίων ΑΝΣΚ οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι εφικτή στο μέλλον μία αμοιβαία συμφωνία υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
  • Άρση αμοιβαίας καχυποψίας με σειρά πράξεων (π.χ. οι Η.Π.Α. διαγράφουν το Ιράν από τον «κόκκινο πίνακα» των κρατών και το Ιράν αναγνωρίζει το δικαίωμα υπάρξεως του Ισραήλ κ.λ.π.).
  • Επίτευξη συμφωνίας επί συνολικής αντζέντας, περιλαμβάνουσας όλα τα διμερή, περιφερειακά και διεθνή θέματα.
  • Παύση της πολιτικής «μαστίγιο – καρότο» κατά του Ιράν και αμοιβαία άρση της πολεμικής ρητορικής.
  • Αναστολή των μέτρων κατά του Ιράν και πλήρης κατάργηση αυτών μετά από την επίτευξη συνολικής συμφωνίας.
  • Απόφαση όπως όλες οι πολιτικές παρατάξεις στο εσωτερικό των δύο χωρών συνεργασθούν (έστω και προσωρινά), κατά την διάρκεια των συνομιλιών.
  • Κατά τις συνομιλίες να συζητηθούν κατά προτεραιότητα θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος και συμφέροντος (π.χ. ασφάλεια και σταθερότητα του Αφγανιστάν, αποκλεισμός επανόδου στην εξουσία των Ταλιμπάν, καταπολέμηση διακινήσεως ναρκωτικών, ασφάλεια και σταθερότητα του Ιράκ και του Περσικού Κόλπου, θέματα Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης, σταθερότητα Κ. Ασίας κ.λ.π.).
  • Επίτευξη συμφωνίας που εξασφαλίζει την ειρηνική και μόνο χρήση της πυρηνικής ενέργειας από το Ιράν, συνοδευόμενη από πλήρως διαφανείς διαδικασίες, υποκείμενες σε διεθνείς ελέγχους δίχως περιορισμούς.
  • Σημαντική μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας σε περιοχές που περιβάλλουν το Ιράν.
  • Άρση απομονώσεως του Ιράν και εκ νέου ένταξη αυτού στο Διεθνές Σύστημα (εμπόριο, οικονομία, επενδύσεις, πώληση ιρανικού πετρελαίου και φυσικού αερίου κ.λ.π.).
Τα ενδεχόμενα προβλήματα που θα προκύψουν από την ανωτέρω ενδεχόμενη συμφωνία θα είναι το αίσθημα εγκαταλείψεως παλαιών συμμάχων όπως η Σ. Αραβία και η πιθανή περαιτέρω εξάπλωση της Ιρανικής επιρροής λόγω της οικονομικής ισχυροποιήσεως του κράτους αυτού (το πρόβλημα αυτό αντισταθμίζεται με επίτευξη τοπικής ισορροπίας ισχύος). Σε κάθε περίπτωση η ομαλοποίηση των σχέσεων Η.Π.Α. και Ιράν, θα αφαιρούσε σημαντικά ερείσματα από τον τρέχοντα ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή και θα δημιουργούσε περιφερειακό αντίπαλο δέος.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Διαπιστώνεται από τα προαναφερθέντα ότι οι σηματοδοτούμενες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής εξαρτώνται από έναν σύνθετο συνδυασμό αντικρουομένων γεωπολιτικών ζωτικών συμφερόντων Μ. Δυνάμεων και τοπικών κρατών με ή δίχως περιφερειακές φιλοδοξίες. Η υπαρκτή και σε εξέλιξη αστάθεια της περιοχής αποτελεί προάγγελο ενός δυσοίωνου εγγύς μέλλοντος με ευρύτερες επιπτώσεις για το διεθνές στερέωμα. Στις περιπτώσεις αυτές εκτεταμένων κρίσεων και ανακατατάξεων στους συσχετισμούς ισχύος επιβιώνουν τα κράτη τα οποία διακρίνονται για την γεωπολιτική προβλεπτικότητά τους και την έγκαιρη ανάληψη των απαιτουμένων ενεργειών.

Στο ανωτέρω πλαίσιο η πολιτική ηγεσία κάθε επηρεαζόμενης μεμονωμένης χώρας οφείλει να απεγκλωβισθεί εγκαίρως από τον μικρόκοσμο των διαχειριστικών πολιτικών (ή κομματικών) διαδικασιών, προκειμένου η τυχόν επιδείνωση των διεθνών εξελίξεων, να την εύρη με οικονομική και ενεργειακή επάρκεια, με συμμάχους, με ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, με κοινωνική συνοχή, διπλωματική εγρήγορση και εν γένει σε ετοιμότητα όπως διαφυλάξει τα Εθνικά της Συμφέροντα. Κρίνεται ότι οι εν λόγω παραινέσεις αφορούν άμεσα την χώρα μας αφού η Μ. Ανατολή αποτελεί μέρος της «γειτονιάς» της και πολλοί από τους δρώντες σε αυτήν, εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα με ζωτικά μας Εθνικά Συμφέροντα.

04 – ΙΟΥΛΙΟΥ – 2012
Αντιναύαρχος ε.α. Β. ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ Π.Ν.
Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  1. Amirahmadi Hooshang, “Toward an Obama Policy for Better U.S. – Iran Relations”, The AIC White Paper, 13 Feb. 2009.
  2. Armstrong Thomas, “Need for Shift in U.S. – Iran Policy”, March 01, 2011.
  3. Βhalla Reva, “The U.S. – Saudi Dilemma: Iran’s Reshaping of Persian Gulf Politics”, STRATFOR, Geopolitical Weekly, July 19, 2012.
  4. Friedman George, “Considering a U.S. – Iranian Deal”, STRATFOR, Geopolitical Weekly, Jan. 24, 2012.
  5. Friedman George, “Putin’s Visit and Israeli – Russian Relations”, STRATFOR, Geopolitical Weekly, June 26, 2012.
  6. Friedman George, “Iran, the U.S. and the Strait of Hormuz Crisis”, STRATFOR, Geopolitical Weekly, Jan. 17, 2012.
  7. Global Research, “The Syria – Iran – Turkey Triangle: A New War Scenario in the Middle East’, Nov. 27, 2011.
  8. Hendel Yoaz, “Iran’s Nukes and Israel’s Dilemma”, Middle East Quartely, Winter 2012, pp. 31-38.
  9. Hunter Greg, “State of Denial in Coming War Catastrophe”, USA Watchdog, Jan. 30, 2012.
  10. Dr. J. Jeganaathan, “Iran and the Nuclear Conundrum”, IPCS Issue Brief, No. 195, May 2012.
  11. Kahlili Reza, “The Coming War With Iran”, The Washington Times, Jan. 11, 2012.
  12. Kane Sean, “The Coming Turkish – Iranian Competition in Iraq”, U.S. Institute for Peace, Special Report 276, June 2011.
  13. Karon Tomy, “How a Regional Great Game Reinforces Syria’s Deadlock”, Feb. 02, 2012.
  14. Liangxiang Jin, “China’s Middle East Policy is not Determined by Oil”, Apr. 19, 2010.
  15. Magen Zvi, “Russia in the New Middle East”, INSS, April 14, 2011.
  16. Mousavian (Ambassador), “How to Rescue Obama’s Engagement Policy with Iran”, Center for International and Security Studiew at Maryland, School of Public Policy, Univercity of Maryland, January 09, 2012.
  17. Murphy Eoghan, “Best to Avoid Conflict Over Iran’s Nuclear Ambitions”, Irish Times, Feb. 20, 2012.
  18. NRF Staff, “Do Israeli – Azeri Ties Portend Conflict With Iran?”, April 01, 2012.
  19. Nerguizian Aram “U.S. and Iranian Strategic Competition: The Proxy War in the Levant, Egypt and Jordan”, CSIS, March 2012.
  20. Salem Paul “A New Balance of Power if Syria Shifts Away from Iran”, Dec. 09, 2011.
  21. Sica Jeffrey, “Ethos – What Will Be the Economic Impact of the Conflict Between Iran and Israel?”, Apr. 03, 2012.
  22. Shah Anup, “Iran”, Global Issues, Dec. 29, 2009.
  23. Smith Patrick, “The Fiscal Times”, Feb. 06, 2012
  24. Stewart Scott, “The Covert Intelligence War Against Iran’, STRATFOR, Security Weekly, Dec. 08, 2011.
  25. Van Dyke Matthew, “The Syria Game”, Feb. 24, 2012
  26. Wilner Alexander “U.S. AND IRANIAN STRATEGIC COMPETITION”,CSIS, Sept. 2010 – Feb. 2011.
  27. Yaphe S. Judith, “Nuclear Politics in Iran”, INSS, Middle East Strategic Perspectives 1, Center for Strategic Research, institute for National Strategic Studies, National Defense University, Washington D.C. May 2010.

Πηγή