Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Δεκ 2016


Δεν έχουν τέλος οι προκλήσεις της Τουρκίας, η οποία καθημερινά κλιμακώνει την επικίνδυνη ρητορική της κατά της Ελλάδας, φτάνοντας σήμερα μέχρις του σημείου να υποστηρίξει επισήμως -διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου- ότι η βραχονησίδα Ίμια («Καρντάκ», κατά τους γείτονες) είναι τουρκικό έδαφος.

Όπως μεταδίδει το protothema.gr, η προκλητική δήλωση του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας έρχεται ως συνέχεια στους ανυπόστατους ισχυρισμούς του αρχηγού της κεμαλικής αντιπολίτευσης του CHP, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ότι δήθεν η Ελλάδα έχει... καταλάβει 18 νησιά του Αιγαίου.

Τώρα, όπως έγινε γνωστό, η Τουρκία εξέδωσε ΝΟΤΑΜ, με την οποία «βαφτίζει» την Κάσο «Τζομπάν» («Coban») και ζητά η περιοχή νοτίως του νησιού να μην χρησιμοποιείται για ασκήσεις από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς αποτελεί αποστρατικοποιημένη περιοχή.

Η επίμαχη τουρκική ΝΟΤΑΜ



Πρόκειται, πιο συγκεκριμένα, για την ΝΟΤΑΜ Α5446/16, με την οποία η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι μία εκ των τριών περιοχών που δεσμεύει η Ελλάδα για τη διεξαγωγή ασκήσεων με την ΝΟΤΑΜ Α2646/46 -και συγκεκριμένα η περιοχή νότια της Κάσου- αποτελεί αποστρατικοποιημένη περιοχή και δεν θα πρέπει να περιλαμβάνεται στον σχεδιασμό και τη διεξαγωγή ασκήσεων από τις ΕΕΔ.

Το κείμενο της ΝΟΤΑΜ αποτελεί μια ακόμη ένδειξη πως οι Τούρκοι έχουν εισέλθει σε έναν δρόμο, ο οποίος είναι επίφοβο και πολύ πιθανό να οδηγήσει σε μια νέα κρίση με την Αθήνα.

Αξιοπερίεργο και αντιφατικό, πάντως, είναι το γεγονός ότι οι γείτονες επικαλούνται στη ΝΟΤΑΜ τη Συνθήκη της Λωζάνης, την οποία επανειλημμένα κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν αμφισβητήσει και συνεχίζουν να αμφισβητούν με επίσημες δηλώσεις-τοποθετήσεις, προεξάρχοντος του ίδιου του προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η λύση από την πλευρά των δανειστών είναι η μείωση του αριθμού των εξαρτημένων Ελλήνων (άνω των 65 και κάτω των 15 ετών), οπότε ο περιορισμός του προσδόκιμου ζωής, καθώς επίσης των γεννήσεων – άρα η χαμηλότερος συνολικός πληθυσμός, με προτίμηση φυσικά αυτές τις δύο ηλικιακές ομάδες.
"Το ΔΝΤ, σε όποιες χώρες ζητούν τη βοήθεια του, δημιουργεί συνθήκες πολέμου, όπου όμως ο στόχος του είναι ο θάνατος του άμαχου πληθυσμού, χωρίς να προκληθούν ζημίες στα περιουσιακά τους στοιχεία – αφού οι εντολείς του θέλουν να τα αγοράσουν σε όσο το δυνατόν πιο εξευτελιστικές τιμές.
Με απλά λόγια, πετάει όσο πιο πολλούς επιβάτες μπορεί από το καράβι που πλέει στην τρικυμισμένη θάλασσα, για να σωθούν οι υπόλοιποι και να μεταβληθούν σε σκλάβους χρέους – γεγονός που επεξηγεί τη φράση περί του πικρού φαρμάκου που όμως εξυγιαίνει την οικονομία της χώρας, χωρίς φυσικά καμία ωφέλεια για τους ιθαγενείς κατοίκους της".
Όπως αναφέρθηκε στην ανάλυση «Η οικονομική στασιμότητα», με το «δείκτη εξάρτησης» μετράται η δυνατότητα ανάπτυξης μίας χώρας, με κριτήριο τον πληθυσμό, καθώς επίσης τον αριθμό των εργαζομένων της. Ειδικότερα, για την εύρεση του δείκτη εξάρτησης διαιρείται ο αριθμός του πληθυσμού κάτω των 15 ετών και άνω των 65, με τον πληθυσμό μεταξύ 15 ετών και 65 ετών – με αυτούς δηλαδή που ευρίσκονται σε εργάσιμη ηλικία, όπου λαμβάνεται ως δεδομένο ένα ποσοστό ανεργίας της τάξης του 8%.

Συνήθως ο οικονομικός αυτός δείκτης είναι κάτω από το 1, επειδή ο αριθμητής είναι σχεδόν πάντοτε χαμηλότερος από τον παρανομαστή. Δηλαδή, ο αριθμός των εξαρτημένων είναι μικρότερος από τον αριθμό των εργαζομένων, οπότε αφενός μεν μπορεί να συντηρηθούν οι μη εργαζόμενοι, αφετέρου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση της ανάπτυξης μίας χώρας – με την προϋπόθεση βέβαια πως θα διενεργούνται φυσιολογικές επενδύσεις. Στην Ελλάδα τώρα οι αριθμοί έχουν ως εξής:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μεγέθη Ελλάδας
Συνολικός πληθυσμός (Ιούλιος 2016) 10.773.253 (93% Έλληνες, 7% ξένοι).
Εργαζόμενοι (από 15 έως 65 ετών) 4.791.000
Μη εργαζόμενοι (εξαρτημένοι) 5.982.253
Φυσιολογική ανεργία 8% 383.280
Θεωρητικά εργαζόμενοι 4.407.720
Δείκτης Εξάρτησης Α 1,36 (= 5.982.253 / 4.407.720)
Πραγματική ανεργία 25% 1.197.750
Πραγματικά εργαζόμενοι 3.593.250
Δείκτης εξάρτησης Β (πραγματικός) 1,66 (5.982.253 / 3.593.250)
Πηγή: CIA Fact book

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, ο δείκτης εξάρτησης της χώρας πριν από την κρίση ήταν ήδη προβληματικός, αφού υπερέβαινε το 1 (1,36) – με την έννοια πως δεν εξασφάλιζε την ανάπτυξη στην οικονομία, ούτε τη συντήρηση των μη εργαζομένων από τους εργαζομένους.

Σήμερα ο δείκτης αυτός έχει επιδεινωθεί σε μεγάλο βαθμό από την ανεργία, φτάνοντας στο 1,66 – γεγονός που σημαίνει ότι, σε κάθε εργαζόμενο αντιστοιχούν 1,66 άτομα που δεν εργάζονται και οφείλει να συντηρεί, ενώ η οικονομία δεν αναπτύσσεται.

Περαιτέρω, με στόχο τη σύγκριση όσον αφορά το συγκεκριμένο δείκτη, παραθέτουμε τα αντίστοιχα επίσημα μεγέθη της Γερμανίας στον Πίνακα ΙΙ:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Μεγέθη Γερμανίας
Συνολικός πληθυσμός (Ιούλιος 2016) 80.722.792 (91,5% Γερμανοί, 8,5% ξένοι).
Εργαζόμενοι (από 15 έως 65 ετών) 45.000.000
Μη εργαζόμενοι (εξαρτημένοι) 35.722.792
Φυσιολογική ανεργία 8% 3.600.000
Θεωρητικά εργαζόμενοι 41.400.000
Δείκτης Εξάρτησης Α 0,86 (= 35.722.792 / 41.400.000)
Πραγματική ανεργία 4,6% 2.070.000
Πραγματικά εργαζόμενοι 42.930.000
Δείκτης εξάρτησης Β (πραγματικός) 0,83 (35.722.792 / 42.930.000)
Πηγή: CIA Fact book

Όπως φαίνεται καθαρά, ο δείκτης εξάρτησης της Γερμανίας δεν ήταν και δεν είναι τόσο προβληματικός, αφού σε κάθε εργαζόμενο αντιστοιχεί λιγότερο από ένα άτομο που δεν εργάζεται και οφείλει να συντηρεί – ενώ έχει καλυτερεύσει λόγω της μείωσης της ανεργίας, οπότε λογικά ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της αυξήθηκε από το 0,4% το 2013, στο 1,6% το 2014 και στο 1,5% το 2015.

Η ανάπτυξη δε της χώρας θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη, εάν διενεργούνταν παράλληλα περισσότερες επενδύσεις από το δημόσιο, καθώς επίσης από τις επιχειρήσεις της – κάτι που όμως δεν συμβαίνει οπότε η Γερμανία, για να μειώσει περισσότερο το δείκτη εξάρτησης, αύξησε την ηλικία συνταξιοδότησης στα 67 έτη.

Φυσικά η Γερμανία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, ήταν σε θέση να κάνει, αφού δεν έχει ουσιαστικά ανεργία. Με τον τρόπο αυτό διόρθωσε επίσης σε κάποιο βαθμό το ασφαλιστικό της, το οποίο παρουσιάζει προβλήματα λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής – αν και οι συντάξεις είναι χαμηλότερες από αυτές της Ελλάδας στο παρελθόν.

Η αδυναμία ανάπτυξης της Ελλάδας

Συνεχίζοντας είναι προφανές ότι, η Ελλάδα με δείκτη εξάρτησης στο 1,66% δεν είναι δυνατόν να έχει βιώσιμη ανάπτυξη, μακροπρόθεσμα σταθερή δηλαδή, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα διενεργούνταν επενδύσεις – κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί, εάν δεν επιλυθεί το πρόβλημα του δημοσίου και ιδιωτικού χρέους, έτσι ώστε να αποκατασταθεί η πιστοληπτική ικανότητα και των δύο τομέων, καθώς επίσης όσο οι τράπεζες ευρίσκονται στα όρια της χρεοκοπίας. Εκτός αυτού είναι φανερό το πρόβλημα του ασφαλιστικού, επίσης λόγω του υψηλού δείκτη εξάρτησης – οπότε η επίλυση του, όσο δεν καλυτερεύει ο δείκτης αυτός, είναι κάτι περισσότερο από ουτοπική.

Επί πλέον επιβάλλεται στην Ελλάδα η εξοντωτική πολιτική των μνημονίων, η οποία δεν επιτρέπει ελπίδες όσον αφορά την αύξηση της εσωτερικής κατανάλωσης – η οποία θα μπορούσε να πυροδοτήσει νέες επενδύσεις. Παράλληλα, η μη διενέργεια επενδύσεων είναι αδύνατον να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, οπότε τις εξαγωγές (δηλαδή την εκμετάλλευση της ζήτησης άλλων χωρών), ακόμη και αν οι μισθοί των εργαζομένων μηδενίζονταν.

Επομένως, η μοναδική λύση από την πλευρά των δανειστών είναι εν πρώτοις η διόρθωση του συντελεστή εξάρτησης, έτσι ώστε να πέσει κάτω από τη μονάδα – γεγονός που σημαίνει τη μείωση του πληθυσμού άνω των 65 και κάτω των 15 ετών. Κατ’ επακόλουθο, ο στόχος είναι ο περιορισμός του προσδόκιμου ζωής, καθώς επίσης των γεννήσεων – άρα η μείωση του συνολικού πληθυσμού, με προτίμηση βέβαια αυτές τις δύο ηλικιακές ομάδες.

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο εφαρμόζονται τα γνωστά μέτρα του περιορισμού του κοινωνικού κράτους, της μείωσης των συντάξεων και των εισοδημάτων, της υπερβολικής αύξησης της φορολογίας κοκ. – με αποτέλεσμα αφενός μεν να πεθαίνουν πιο γρήγορα οι ηλικιωμένοι, αφετέρου να μην γεννούν παιδιά οι νέοι, αφού αδυνατούν να τα φροντίσουν. Ακριβώς για το λόγο αυτό μειώνεται ραγδαία ο πληθυσμός σε όποιες χώρες εισβάλλει το ΔΝΤ για να τις «βοηθήσει» – όπως στο παράδειγμα της Ρωσίας, ο πληθυσμός της οποίας μειώθηκε τότε κατά 15 εκ. άτομα (ανάλυση).

Ήδη δε στην Ελλάδα οι θάνατοι έχουν υπερβεί κατά πολύ τις γεννήσεις (19.934 περισσότεροι), οπότε ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 6% το 2015 (πηγή) – κάτι που φυσικά θα συνεχιστεί στο μέλλον, έως ότου αποκατασταθεί ο δείκτης, αφού η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης ή/και η είσοδος μεταναστών με στόχο την αύξηση του αριθμού των εργαζομένων δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα, λόγω της ανεργίας. Ως εκ τούτου, η λύση απαιτεί τη μείωση του αριθμητή (πληθυσμού) και όχι την αύξηση του παρανομαστή (εργατικού δυναμικού) – ενώ μπορεί να ακούγεται μακάβριο, αλλά είναι η αλήθεια, τεκμηριωμένη πολλές φορές στην ιστορία.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, όλες οι συζητήσεις περί κλεισίματος της αξιολόγησης για να πάρουμε την επόμενη «δόση» μας, καθώς επίσης για να ανοίξει το θέμα της «απομείωσης» του χρέους (παραπλανητική ασφαλώς αναφορά, αφού δεν πρόκειται για διαγραφή), τεκμηριώνουν με το χειρότερο δυνατό τρόπο το μέγεθος της ανοησίας όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων μας – αφού υπέγραφαν τα μνημόνια της γενοκτονίας, έναντι τεραστίων ανταλλαγμάτων εκ μέρους της χώρας και μίας απλής υπόσχεσης συζήτησης του χρέους εκ μέρους των δανειστών, την οποία φυσικά δεν υπέγραψαν ποτέ.

Το γεγονός δε, σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση παρακαλάει τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, όταν τόσο αυτή, όσο και η προηγούμενη ήθελαν να το διώξουν, είναι καλύτερα να μην το κρίνουμε καθόλου – αφού θα κινδυνεύαμε να χαρακτηρισθούμε αγενείς.

Όσον αφορά τώρα τη δήθεν ωφέλεια του PSI (ανάλυση), της χρεοκοπίας της χώρας δηλαδή με όλα τα μειονεκτήματα και χωρίς κανένα πλεονέκτημα, πρέπει να είναι κανείς εντελώς ανόητος για να πιστεύει πως τα περίπου 40 δις € που κόστισε τελικά στους δανειστές άξιζαν τα παρακάτω «ανταλλάγματα» εκ μέρους μας:
(1) τη χρεοκοπία των τραπεζών που ήδη μας κόστισε πάνω από 40 δις €, ενώ με τις εγγυήσεις του δημοσίου κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί,
(2) τις ζημίες των δημοσίων οργανισμών από τη διαγραφή
(3) τις ζημίες των ιδιωτών ομολογιούχων
(4) την πλήρη απώλεια της αξιοπιστίας της χώρας
(5) το αγγλικό δίκαιο που επιβλήθηκε στο κράτος και στις εταιρείες του
(6) την αδυναμία μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε τυχόν εθνικό νόμισμα, οπότε την απαγόρευση της πτώχευσης
(7) την υποθήκευση και λεηλασία ολόκληρης της περιουσίας του κράτους
(8) τη λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας από τα κερδοσκοπικά κεφάλαια,
(9) την πλήρη απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας
(10) το διεθνή εξευτελισμό μας
(11) τη γενοκτονία που συντελείται
(12) την εδαφική μας ακεραιότητα που ήδη κινδυνεύει κοκ.
Σε κάθε περίπτωση, είναι κατά την άποψη μας καλύτερο ένα οδυνηρό τέλος, το οποίο θα επέτρεπε επί πλέον την τιμωρία όλων όσων συμμετείχαν στο εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων (ανάλυση), από μία οδύνη δίχως τέλος – αφού, εάν συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, το μέλλον μας διαγράφεται πολύ πιο σκοτεινό (άρθρο).

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Παπαθεμελή

Η αποχαλίνωση του ισλαμιστή έχει σπάσει προ πολλού το φράγμα της ύβρεως. Δικαιώνει όμως έτσι τον χορό τού Οιδίποδα Τυράννου τού Σοφοκλέους που φωνάζει ότι:
«ύβρις φυτεύει τύραννον» (στ.871). Η αλαζονεία αν χορτάσει άσκοπα από πολλά που είναι άδικα και επιβλαβή, σαν ανεβεί στην πιο ψηλή κορφή [όπως κακή ώρα ο γείτονας], συνήθως γκρεμοτσακίζεται απότομα στην καταστροφή όπου δεν μπορεί να πατήσει σταθερά («εί πολλών υπερπλησθή μάταν…απότομον ώρουσεν εις ανάγκαν ένθ’ ου ποδί χρησίμω χρήται»)(στ.875).

Ο ανερυθρίαστος τυραννίσκος προκαλεί την μοίρα του, που δεν μπορεί εν τέλει να είναι διαφορετική από αυτήν του Μεντερές ή του Τσαουσέσκου!

Είναι λάθος το τηλεφώνημα Τσίπρα προς Ερντογάν για συνάντησή τους. Υπό τις παρούσες συνθήκες, που τις περιπλέκει κάθε μέρα περισσότερο ο ισλαμιστής, και κυρίως μετά την διακωμώδηση εκ μέρους του, του τηλεφωνήματος του πρωθυπουργού, πρέπει να ανακληθεί κάθε σκέψη για άμεση συνάντηση.

Το Έθνος έχει υπέρ ποτέ άλλοτε απόλυτη ανάγκη να αποδειχθεί αρραγές. Στο ελλαδικό μέτωπο η πλεονάζουσα μικροπολιτική, ή η βιασύνη κάποιων να καθίσουν στην ηλεκτρική πάντως καρέκλα της εξουσίας, τορπιλίζει κάθε ανάγκη ενότητας στα μείζονα θέματα. Αλλά - άπαγε της βλασφημίας! - και στο μέτωπο των δύο εθνικών μας πυλώνων επωάζεται κρίση διότι η εμμονή του εθνικού κέντρου να φύγει και ο τελευταίος κατοχικός στρατιώτης και να καταστεί σεβαστόν το ασύμφυλον για μια ευρωπαϊκή χώρα να υπάρξει εγγυήτρια χώρα (=δυνάμει κατοχική) χάλασε τα σχέδια του κ. Αναστασιάδη, ο οποίος επιρρίπτει την ευθύνη του ναυαγίου των διακοινοτικών όχι στον δράστη αδηφάγο σουλτάνο, αλλά στην Ελλάδα που υπέδειξε τα αυτονόητα.

Στη φάση αυτή επιβάλλεται ενεργός αναμονή. Καθώς στις ΗΠΑ υπάρχει ιδιότυπη «μεσοβασιλεία», ενώ στο Βερολίνο ψάχνονται πως θα κατευνάσουν, αναλώμασιν άλλων ασφαλώς, τον αφηνιασμένο τούρκο που απειλεί να τους στείλει 3.000.000 αφροασιάτες. Σε μας θα τους ξεφορτώσει βέβαια…

Το μεσοδιάστημα της προεδρικής διαδοχής στην Ουάσιγκτον χαρακτηρίζεται από κενά εξουσίας - συνέχειας. Η άμεση προσέγγιση - δέσμευση των προσβάσεων που προσφέρουν ελληνικής καταγωγής ή ελληνικής επιρροής πρόσωπα της νέας αντμινιστρέισον είναι επιτακτική. Να σπεύσουμε «εξαγοραζόμενοι τον καιρόν».

Ισραήλ-Τουρκία «τα βρήκαν». Αυτοί οι δύο μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε. Αποτέλεσμα θα είχε να δεσμεύσει κανείς το Ισραήλ σε περιόδους ρήξης του. Αυτό δυστυχώς δεν έγινε επίμονα και συστηματικά.

Οι Αμερικανοί ιθύνοντες δουλεύουν για την οικοδόμηση της «τουρκικής διαδρομής» του φυσικού αερίου. Ο αποχωρών αντιπρόεδρος Μπάϊντεν αρχιτεκτονεί, ενώ ο γνωστός φιλότουρκος πρώην υφυπουργός Ματ Μπράϊζα που, αφού υπηρέτησε τα τουρκικά συμφέροντα από το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, συνεχίζει να το κάνει τώρα απευθείας ως σύμβουλος τουρκικών εταιρειών μάχεται για την ανασύνδεση Άγκυρας-Τελ Αβίβ.

Η κοινή αγγλοαμερικανική παρέμβαση στο Κυπριακό, έχει προφανή ιδιοτελή ελατήρια
α) την νομή των υδρογονανθράκων και την ρύθμιση της διαδρομής τους (μέσω Τουρκίας και όχι Ελλάδος),
β) την αποτροπή οιασδήποτε ρωσικής εμπλοκής στο ζήτημα που θα διατάραζε το φαγοπότι τους.
Είναι βέβαιον ότι εταίροι και σύμμαχοι ερήμην ημών πασχίζουν να εξευμενίσουν τον βουλιμικό νεοοθωμανό. Αν αποφασίσουμε κάποτε να είμαστε όντως παρόντες και να αξιώσουμε οι λεγόμενοι «σύμμαχοι» να είναι αληθινοί σύμμαχοι, τότε θα έχουμε κερδίσει το ήμισυ του παντός. Το άλλο ήμισυ είναι μια εργώδης προετοιμασία των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Και τα δύο «ημίση»πρέπει να συνυπάρξουν με αναστήλωση και ενδυνάμωση στην διαπασών του φρονήματός μας, ιδίως αυτού της Νεολαίας.

Η ανασυγκρότηση Ενόπλων μας Δυνάμεων και η αναζωογόνηση συμμαχιών μας είναι υπερκατεπείγοντες όροι επιβίωσής μας.

Να υπενθυμίζουμε στους Αμερικανούς ότι για τις στρατιωτικές παρουσίες τους στην ευρύτερη περιοχή μας η Άγκυρα τους έβγαλε απαγορευτικό. Ενώ όλες, μα όλες τις πραγματοποίησαν με Κρήτη και Κύπρο. Και να αξιώσουμε άμεση και σοβαρή στρατιωτική βοήθεια για την αποκατάσταση της διαταραγμένης ισορροπίας στο Αιγαίο, γεγονός που εγκυμονεί εκτός των άλλων έσχατο κίνδυνο ανατροπής της σταθερότητας και της ειρήνης στη περιοχή.

Ο λαϊκισμός ή εθνολαϊκισμός είχε ξεχαστεί στα σκονισμένα ράφια της ιστορίας και ξαφνικά η νίκη του Τραμπ τον κατέστησε επίκαιρο. Λαϊκιστής σήμερα ονομάζεται από τα διεθνή κατεστημένα μέσα πας τις ο οποίος διακηρύσσει πίστη σε Εκκλησία, πατρίδα, εθνική ταυτότητα, διακατέχεται από αξιακές αναφορές, κριτικάρει την χρηματιστική ολιγαρχία και κερδοσκοπία, την εικονική οικονομία έστω και αν τάσσεται υπέρ του παραγωγικού καπιταλισμού.

Ο αυξανόμενης αποδοχής Γάλλος προεδρικός υποψήφιος Φιγιόν έχει προκαλέσει τα ειρωνικά σχόλια π.χ. της «προοδευτικής»Liberation, η οποία μιλάει για «Δεξιά της εθνικής ταυτότητας και των χριστιανικών αξιών», επειδή ο υποψήφιος τόλμησε «να ζητήσει «να ξαναγραφούν τα προγράμματα της ιστορίας ως εθνικό αφήγημα για να αποκτήσουν ξανά οι Γάλλοι μαθητές εμπιστοσύνη στη Πατρίδα». Αντιτάχτηκε στο γάμο των ομοφιλοφύλων και δέχεται την υιοθεσία μόνο από ετερόφυλα ζεύγη, ενώ τάσσεται υπέρ μιας «Ευρώπης των εθνών, η οποία να αποτελεί εργαλείο και όχι θρησκεία».

Υ.Γ.: Κ. Ζουράρι, αδελφικός ασπασμός και προσ-ευχή: «Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου»…(Ψαλμός πη΄).

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μία ακόμη συμμορία της Τρόικα που θα είναι ίσως η κυβέρνηση του παράλληλου νομίσματος, της δραχμής και της χρεοκοπίας, αλλά μία πολιτική ηγεσία που να έχει σκοπό την απελευθέρωση της – αφού μόνο εκείνοι οι λαοί που είναι ελεύθεροι θέτουν στόχους για το μέλλον τους, τους οποίους αγωνίζονται πραγματικά για να επιτύχουν

Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Πυρ ομαδόν εναντίον της κυβέρνησης. Να φύγει αυτή και να έλθει η επόμενη. Είπε χιλιάδες ψέματα για να υπεξαιρέσει δόλια την εξουσία, δεν τήρησε καμία από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, αποδείχθηκε πλήρως ανίκανη στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, καθώς επίσης στην ορθολογική διαχείριση του κράτους διευρύνοντας την πελατειακή του μορφή, έσκυψε το κεφάλι με τη σειρά της ακλουθώντας την πεπατημένη των παλαιοτέρων, βυθίστηκε στη διαφθορά και στη διαπλοκή όπως όλες οι άλλες, υπέγραψε ένα ακόμη οδυνηρό μνημόνιο, ενώ πρόδωσε τόσο την πατρίδα της, όσο και την αριστερή της ιδεολογία.

Η επόμενη όμως, όπως όλα δείχνουν, θα είναι η αμέσως προηγούμενη – η οποία διεκδικεί την αυτονομία, αφενός μεν λόγω της κατάρρευσης των κομμάτων της συγκυβέρνησης, αφετέρου επειδή όλες εκείνες οι μικρές παρατάξεις που στάλθηκαν από τους Έλληνες στη Βουλή, τους απογοήτευσαν παταγωδώς. Ετοιμάζεται λοιπόν να ανέλθει στην εξουσία ένα κόμμα, το οποίο δεν έχει ανάγκη πια να υποσχεθεί τίποτα – αφού δεν υπάρχει κανένας σοβαρός αντίπαλος απέναντι του.

Η μοναδική διαφορά του τώρα, σε σχέση με τη σημερινή κυβέρνηση, εξαιρώντας το στελεχιακό του δυναμικό που μέλει να αποδείξει την επάρκεια του, είναι το «άλλο μείγμα πολιτικής» που σχεδιάζει να εφαρμόσει – ουσιαστικά αυτό που ήθελαν να επιβάλλουν από την αρχή οι δανειστές, αλλά δεν τα κατάφεραν ακόμη, λόγω των αντιδράσεων της ελληνικής κοινωνίας.

Δηλαδή, τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές, την εξυγίανση των ξένων πια τραπεζών από τα κόκκινα δάνεια (μέσω της πώλησης τους στους αλλοδαπούς κερδοσκόπους, αφού προηγουμένως απελευθερωθούν οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί), τις μαζικές απολύσεις, τη μεταρρύθμιση γενικότερα της εργατικής νομοθεσίας για να διευκολυνθούν οι επενδύσεις, τις περαιτέρω μειώσεις των μισθών για να γίνει ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία, τον περιορισμό των συντάξεων με στόχο τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού (ανάλυση) κοκ.

Η νέα κυβέρνηση βέβαια, εάν υποθέσουμε πως θα είναι η αξιωματική αντιπολίτευση, δεν πρόκειται να τιμωρήσει κανέναν από τους υπεύθυνους της χρεοκοπίας – αφού όλα της τα στελέχη υποστηρίζουν μετά μανίας την πτώχευση του 2011 θέλοντας να πείσουν ότι, επρόκειτο για μία μεγάλη επιτυχία της τότε πολιτικής ηγεσίας!

Δηλαδή της συνεργασίας ουσιαστικά του υπουργού που ανέτρεψε τον πρωθυπουργό (ανάλυση), καθώς επίσης του τότε αρχηγού της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης – ο οποίος στην πραγματικότητα έφερε στην εξουσία την ερασιτεχνική εάν όχι χαοτική ομάδα που κυβερνάει σήμερα, επιτρέποντας της να τον ανατρέψει.

Θεωρούν λοιπόν ως επιτυχία το PSI – υπενθυμίζοντας πως όσον αφορά τη δήθεν ωφέλεια του, τη  χρεοκοπία της χώρας δηλαδή με όλα τα μειονεκτήματα και χωρίς κανένα πλεονέκτημα, πρέπει να είναι κανείς εντελώς ανόητος για να πιστεύει πως τα περίπου 40 δις € που κόστισε τελικά στους δανειστές άξιζαν τα παρακάτω «ανταλλάγματα» εκ μέρους μας:
(1) τη χρεοκοπία των τραπεζών που ήδη μας κόστισε πάνω από 40 δις €, ενώ με τις εγγυήσεις του δημοσίου κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί, (2) τις ζημίες των δημοσίων οργανισμών από τη διαγραφή (3) τις ζημίες των ιδιωτών ομολογιούχων (4) την πλήρη απώλεια της αξιοπιστίας της χώρας (5) το αγγλικό δίκαιο που επιβλήθηκε στο κράτος και στις εταιρείες του (6) την αδυναμία μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε τυχόν εθνικό νόμισμα, οπότε την απαγόρευση της πτώχευσης (7) την υποθήκευση και λεηλασία ολόκληρης της περιουσίας του κράτους (8) τη λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας από τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, (9) την πλήρη απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας (10) το διεθνή εξευτελισμό μας (11) τη γενοκτονία που συντελείται (12) την εδαφική μας ακεραιότητα που ήδη κινδυνεύει κοκ.
Περαιτέρω η αξιωματική αντιπολίτευση έχει την άποψη ότι, μπορεί να δρομολογήσει έστω τις σωστές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται απαραίτητα η οικονομία της χώρας (καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, του πελατειακού κράτους, της διαφθοράς και της διαπλοκής, αναμόρφωση του φορολογικού και επιχειρηματικού πλαισίου κοκ.), παρά το ότι η διεθνής εμπειρία διδάσκει πως είναι αδύνατον όταν μία χώρα είναι βυθισμένη σε βαθειά ύφεση, πόσο μάλλον όταν βιώνει μία κυλιόμενη χρεοκοπία – επειδή οι Πολίτες της δεν είναι πρόθυμοι να στηρίξουν αυτές τις αλλαγές, ενώ χωρίς τη στήριξή τους δεν πραγματοποιούνται ποτέ.

Εκτός αυτού η αξιωματική αντιπολίτευση, παρά το ότι θεωρεί ασύμφορο για τη χώρα το κλείσιμο της αξιολόγησης (ως συνήθως «προϊόν» εκβιασμού για να εισπραχθεί η επόμενη δόση), με την έννοια ότι τα ανταλλάγματα που ζητούνται είναι εξοντωτικά, επιμένει παραδόξως στην άμεση δρομολόγηση της – χωρίς να απαιτεί την παραίτηση της κυβέρνησης και τις εκλογές, για να τη διαχειρισθεί η ίδια.

Λογικά επομένως συμπεραίνει κανείς ότι, προσπαθεί να φορτώσει τα πάντα στον πρωθυπουργό, παρά το ότι με αυτόν τον τρόπο παίζει το παιχνίδι των δανειστών εις βάρος της χώρας – οπότε πως ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό της, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο. Θυμίζει λοιπόν σε κάποιο βαθμό τον αστυνομικό που φορτώνει όλα τα εγκλήματα σε αυτόν που δεν πρόλαβε να αποδράσει, για να έχει εξασφαλισμένο το μέλλον του – χωρίς καν να ενδιαφέρεται για την πόλη του.

Συνεχίζοντας, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει πάρει σαφή θέση στο θέμα της μείωσης του χρέους – όταν είναι ολοφάνερο ότι, εάν το χρέος δεν διαγραφεί τουλάχιστον κατά 50% (-165 δις €), έτσι ώστε να πέσει κάτω από το 100% του ΑΕΠ, η χώρα δεν πρόκειται να ανακτήσει την πιστοληπτική της ικανότητα, ακόμη και αν επιτευχθεί η εξυπηρέτηση του. Επομένως, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα διενεργούνταν ξένες επενδύσεις μόνο με αποικιοκρατικούς όρους – επιτυγχάνοντας μία ανάπτυξη που δεν θα ωφελούσε καθόλου τους Έλληνες (ανάλυση).

Δεν έχει πάρει επίσης σαφή θέση στο θέμα της δυνατότητας αποπληρωμής του χρέους, όταν όλοι γνωρίζουν πως εάν υπερβαίνουν τα τοκοχρεολύσια το 6-7% του ΑΕΠ, η χώρα δεν έχει μέλλον – ενώ οι δανειστές προσανατολίζονται στο 15%, το οποίο είναι αδύνατο να εφαρμοσθεί. Αδύνατη είναι επίσης η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 3,5% πάνω από ένα ή δύο συνεχόμενα χρόνια, με κριτήριο τη διεθνή εμπειρία – πόσο μάλλον από μία χώρα που ευρίσκεται στον έβδομο χρόνο της εφαρμογής αποτυχημένων μνημονίων, σύμφωνα με τις δηλώσεις του ίδιου του ΔΝΤ (άρθρο).

Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει νόημα να αποδέχεται και να υπογράφει η κυβέρνηση ενός σοβαρού κράτους μνημόνια, τα οποία είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να τηρήσει – αφού το μόνο που πετυχαίνει τότε είναι να χαρακτηρίζεται ως ανόητη, να εξευτελίζεται διεθνώς, καθώς επίσης να γίνεται η πατρίδα της αντικείμενο λεηλασίας.

Ως εκ τούτου, όλες οι συζητήσεις περί ενός τέταρτου μνημονίου, το οποίο πιθανότατα θα συνοδευόταν από ένα παράλληλο στο ευρώ νόμισμα για την πληρωμή εν πρώτοις των δημοσίων υπαλλήλων, είναι εκτός τόπου και χρόνου – είτε με τη σημερινή κυβέρνηση, είτε με την αξιωματική αντιπολίτευση στη θέση της.

Πόσο μάλλον όταν το πρώτο πράγμα που χρειάζεται μία χώρα για να τα καταφέρει είναι η ύπαρξη προοπτικών για το μέλλον της – οπότε, εάν δεν εξασφαλισθούν, η αποτυχία της επόμενης κυβέρνησης που θα πάρει τη σκυτάλη από την εξουθενωμένη προηγούμενη, σε μία σκυταλοδρομία που διαρκεί σχεδόν επτά χρόνια, είναι δεδομένη.

Απαραίτητη είναι επίσης η απελευθέρωση της, η ανάκτηση της εθνικής της κυριαρχίας δηλαδή – αφού μόνο εκείνοι οι άνθρωποι που είναι ελεύθεροι θέτουν στόχους για το μέλλον τους, τους οποίους αγωνίζονται πραγματικά για να επιτύχουν. Η βασικότερη προϋπόθεση λοιπόν εν προκειμένω είναι η απελευθέρωση της Ελλάδας από τη σκλαβιά του χρέους, όσο και αν της κοστίσει κάτι τέτοιο – σε καμία περίπτωση ένα τέταρτο μνημόνιο, το οποίο θα την ισοπεδώσει εντελώς.

Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα χρειάζεται μία πολιτική ηγεσία που θα θέσει ως στόχο της την απελευθέρωση των Ελλήνων και όχι μία ακόμη μνημονιακή συμμορία – μία κυβέρνηση της Τρόικα, η οποία θα είναι πιθανότατα η κυβέρνηση του παράλληλου νομίσματος, της δραχμής και της χρεοκοπίας. Όσο δεν εμφανίζεται μία τέτοια επιλογή, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ψηφίζουν οι Έλληνες, αφού έτσι ή αλλιώς η Τρόικα κυβερνάει – οπότε δεν έχει κανένα νόημα να τη νομιμοποιεί δια της ψήφου του, όπως δεν είναι σωστό να συναινεί δια της σιωπής του.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έρευνα: To 24,1% των επενδυτών θεωρεί ότι θα υπάρξει κατάρρευση τον επόμενο χρόνο με «πρωτεργάτες» Ιταλία, Γαλλία, Ολλανδία

Όλοι το βλέπουν, αλλά κανείς δεν το παραδέχεται - τουλάχιστον ανοιχτά. Ωστόσο, το ερώτημα αν τελικά έχει αρχίσει να... ξηλώνεται το «πουλόβερ» της Ε.Ε. τίθεται ολοένα και συχνότερα από τους αναλυτές. Χθες, πάντως, έρευνα συμβουλευτικής εταιρίας επενδύσεων κατέγραφε την τάση πως αυτή τη στιγμή οι επενδυτές που θεωρούν «πιθανή τη διάλυση της Ευρωζώνης μέσα στους επόμενους 12 μήνες» είναι περισσότεροι από ποτέ!

Πιο συγκεκριμένα, συνολικά η πιθανότητα διάλυσης της ευρωζώνης ανέβηκε στο 24,1% στις τάξεις των επενδυτών αυτόν τον μήνα, «ενισχύοντας την άποψη ότι ένα αιφνιδιαστικά ισχυρό αίσθημα κατά του ευρώ έχει εξελιχθεί στη διάρκεια του 2016».

Παρουσιάζοντας το πιο πρόσφατο μηνιαίο βαρόμετρό της για την ευρωζώνη, και με τις εξελίξεις στην Ιταλία να «καίνε» εν όψει του κυριακάτικου δημοψηφίσματος, η Sentix ανέφερε ότι οι επενδυτές ανησυχούν ολοένα και περισσότερο για τη γειτονική χώρα.
Κυρίως γιατί φοβούνται ότι η επικράτηση του «όχι» στην κάλπη για τη συνταγματική αναθεώρηση μπορεί να πυροδοτήσει μια «πολιτική και οικονομική κρίση με εκτεταμένες συνέπειες για το μέλλον της ευρωζώνης».

Πιθανότητες

Συγκεκριμένα, το βαρόμετρο της εταιρίας έδειξε ότι σχεδόν ένας στους πέντε θεσμικούς επενδυτές (το 19,3%) θεωρεί πιθανή την έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ, που αποτελεί το υψηλότερο επίπεδο πιθανότητας από την υιοθέτηση του δείκτη τον Ιούνιο του 2012.

«Οι φόβοι για τη διάλυση της ευρωζώνης επιστρέφουν» ανέφερε σε δήλωσή του ο διευθύνων σύμβουλος της Sentix Μάνφρεντ Χούμπνερ, σύμφωνα με την Deutsche Welle, επισημαίνοντας τις ανησυχίες των επενδυτών για τις προβληματικές ιταλικές τράπεζες.
Η Monte dei Paschi di Siena, η τράπεζα της Ιταλίας με τα περισσότερα προβλήματα, είδε τη μετοχή της να υποχωρεί κατά 15% στις αρχές της εβδομάδας, ενώ εκείνη της UniCredit, της μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, είχε πτώση 4%.

Οι «Financial Times» ανέφεραν ότι τα σχέδια ανακεφαλαιοποίησης οκτώ ιταλικών τραπεζών είναι πιθανό να αποτύχουν με μια επικράτηση του «όχι» στο δημοψήφισμα, γιατί μία επακόλουθη κρίση θα υποσκάψει την εμπιστοσύνη των επενδυτών στην ιταλική οικονομία.
«Συνήθως μόνο μία χώρα κερδίζει την προσοχή των επενδυτών (στη δημοσκόπηση της Sentix)» ανέφερε η εταιρία. «Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Καταγράψαμε σημαντική αύξηση στις πιθανότητες εξόδου για πολλές χώρες της ευρωζώνης, ιδιαίτερα στη Γαλλία και την Ολλανδία» πρόσθεσε.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως να ενισχύσει την αμυντική της συνεργασία και να προασπίσει τα οικονομικά της συμφέροντα. Αυτό τονίζει σε συνέντευξη εφ όλης της ύλης ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ στη – συνεργαζόμενη με τη EurActiv- Quest France.

Ο κ. Γιούνκερ επιμένει ιδιαίτερα στο θέμα της ασφάλειας, ενώ θυμίζει ότι το σύστημα συνοριοφυλάκων και ακτοφυλακής που εγκρίθηκε μόλις πριν ένα χρόνο είχε ήδη προταθεί από το 2011, αλλά είχε απορριφθεί τότε από όλα τα κράτη μέλη. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ο Πρόεδρος της Επιτροπής και στις σχέσεις με τη Ρωσία, αποδεχόμενος την ανάγκη στενότερης συνεργασίας, επισημαίνοντας ωστόσο και τα προβλήματα που δημιουργούνται στα ευρωπαϊκά σύνορα αλλά και τη φιλορωσική προπαγάνδα που θεωρεί ότι λειτουργεί στην Ευρώπη.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής επιμένει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί την απάντηση στα μεγάλα ζητήματα που η Ευρώπη αντιμετωπίζει, ενώ καλεί την Τουρκία να αποφασίσει αν θέλει τελικά να γίνει μια μέρα μέλος της ΕΕ.

Αποτελεί η εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της εμπορικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ (TTIP);

Είχαμε πολλές δυσκολίες στο να συμφωνήσουμε με την κυβέρνηση Ομπάμα. Αντίθετα με το ότι έχει ειπωθεί, εμείς δεν υποκύψαμε στην τεράστια πίεση από τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα στα ζητήματα του δημόσιου τομέα και των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών. Δεν νομίζω ότι η προεδρία Τραμπ θα είναι λιγότερο απαιτητική και πιστεύω ότι οι πιθανότητες να καταλήξουμε σε αυτήν την συμφωνία γίνονται ολοένα και πιο λίγες. Κάποια μέρα, πιστεύω ότι η Ευρώπη θα καταλάβει ότι έχασε μια τεράστια ευκαιρία.

Ακόμη και αν υπήρχε μια λιγότερο ολοκληρωμένη συμφωνία;

Ναι, αλλά λίγοι γνωρίζουν ότι 31 εκατομμύρια δουλειές – μια στις επτά στην ΕΕ- εξαρτώνται από το διεθνές εμπόριο. Η συμφωνία που επετεύχθη με την Νότια Κορέα δημιούργησε 200.000 δουλειές. Οι εμπορικές συμφωνίες ωφελούν τους ευρωπαίους αν έχουν διαπραγματευτεί σωστά. Και έχουν μόνο λογική αν η Ευρώπη εξοπλιστεί με αμυντικά εμπορικά εργαλεία όπως και αυτά που διαθέτουν οι ΗΠΑ.

Αλλά βρισκόμαστε ακόμη μακριά από αυτό;

Οι ΗΠΑ επέβαλαν δασμούς 260% στις εισαγωγές κινεζικού χάλυβα, ενώ η ΕΕ επέβαλε την δασμό μόλις 20%. Η κινέζικη υπερπαραγωγή χάλυβα είναι ακριβώς το διπλάσιο της συνολικής παραγωγής στην Ευρώπη. Πρέπει να προστατέψουμε το εμπορικό μας οπλοστάσιο.

Υποστηρίζετε τον ευρωπαϊκό προστατευτισμό;

Όχι αυτό δεν είναι προστατευτισμός. Οι εμπορικές συναλλαγές θα πρέπει να είναι ελεύθερες αλλά οι ευκαιρίες να είναι ίσες. Δεν μπορούμε εθελοντικά να παραδώσουμε τα όπλα.

Η εκλογή Τραμπ είναι ένα καμπανάκι στην Ευρώπη σχετικά με τις αμυντικές της ευθύνες; Αποτελεί μια μεγάλη αλλαγή;

Ο Τραμπ δεν είναι ο πρώτος που θα μας πει ότι οι αμυντικές μας πρόνοιες είναι ανεπαρκείς. Αλλά είναι πιο σκληρός με τον τρόπο του. Αποτελεί τώρα φλέγον ζήτημα για την Ευρώπη να μεριμνήσει για την δική της άμυνα. Σήμερα, ο κατακερματισμός των αμυντικών μας προσπαθειών μας κοστίζει ακριβά – μεταξύ 25 δις και 100 δισ. ευρώ ετησίως- και μας κάνει ευάλωτους. Ξοδέψαμε 200 δισ/ ευρώ στην άμυνα αλλά διαθέτουμε μόλις το 15% της αποτελεσματικότητας των Αμερικάνων γιατί έχουμε πολλές αλληλεπικαλύψεις και όχι αρκετή διαλειτουργικότητα.

Αυτό είναι παλιό πρόβλημα

Η Ευρώπη διαθέτει δύο στρατούς αντάξιους του ονόματός της, και αν το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρήσει από την ΕΕ θα απομείνει μόνο ένας: ο γαλλικός, ο οποίος πολύ συχνά παρεμβαίνει για να σώσει την τιμή της Ηπείρου.

Ο Τραμπ, ο Φιγιον, οι υποστηρικτές του διαλόγου με τη Μόσχα επανέρχονται στη μόδα. Ποια είναι η άποψή σας;

Οι σχέσεις μας με την Ρωσία είναι ένα τεράστιο εγχείρημα σε εξέλιξη. Χωρίς την Ρωσία, δεν υπάρχει ευρωπαϊκή αμυντική υποδομή. Τα εδάφη της ΕΕ καλύπτουν μόλις 5.5. εκατομμύρια τ.χλμ, ενώ η Ρωσία από μόνο της καλύπτει 17.5 εκατομμύρια τ.χλμ. Οπότε θα ήθελα την ΕΕ και την Ρωσία να αντιμετωπίζουν η μια την άλλη ως ίσοι.

Διατηρώντας τις κυρώσεις ενάντια στη Μόσχα;

Εάν πούμε στην Ρωσία ότι οι κυρώσεις θα συνεχιστούν, αυτό είναι το είδος της γλώσσας που βάζει το μαχαίρι στο κόκαλο. Εάν αφήσουμε να εννοηθεί ότι αυτό μπορεί να μην γίνει, τότε η Μόσχα θα αποκτήσει το πλεονέκτημα. Αυτό δεν είναι ένα σχόλιο που απευθύνεται στο φίλο μου τον Φρανσουά Φιγιον, είναι μόνο μια γενική παρατήρηση. Θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι στη θέση μας ενάντια στην πρόθεση της Ρωσίας να παραβιάσει τα σύνορα της Ευρώπης.

Η Ρωσία χρηματοδοτεί μια πιο πολύ δραστήρια εκστρατεία επιρροής στην Ευρώπη, ναι ή όχι;

Έτσι φαίνεται. Γνωρίζετε πόσους ανθρώπους απασχολεί η ΕΕ για να αντιμετωπίσουν την προπαγάνδα; Έντεκα. Και η Ρωσία; 4.000. δεν έχουμε αίσθηση της γελοιότητας της κατάστασης εδώ.

Η ελευθερία του τύπου και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης βρίσκονται υπό διωγμό στην Πολωνία και την Ουγγαρία. Μπορεί η Ένωση να κάνει κάτι για να αντιτεθεί σ αυτό;

Χωρίς να αναφερθώ σε συγκεκριμένες χώρες, έχω διαπιστώσει ότι οι θεμελιώδεις αρχές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος αντιμετωπίζονται με κάποια περιφρόνηση. Ως Επιτροπή, αγωνιζόμαστε να επιβάλουμε την άποψή μας. Η αρχή της ομοφωνίας μετέτρεψε το άρθρο 7 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης, το οποίο επιτρέπει να υποβληθούν κυρώσεις σε ένα κράτος μέλος αν σταματήσει να ακολουθεί τους κανόνες, σε τίποτα άλλο παρά ένα νεροπίστολο. Κάνουμε αυτές τις συζητήσεις, ιδιαίτερα με τις Πολωνικές αρχές. Πρέπει να το προσπαθήσουμε και να είμαστε πειστικοί. Αλλά με ανησυχεί.

Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο υιοθέτησε ένα κείμενο το οποίο ζητάει το πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων για την Τουρκία. Το υποστηρίζετε;

Πιστεύω ότι τα τελευταία δύο χρόνια, η Τουρκία μετακινείται κάθε μέρα λίγο πιο μακριά από την ΕΕ. Και ενώ έχει κάνει μια αξιόλογη δημοκρατική πρόοδο. Η Άγκυρα χρειάζεται να αναρωτηθεί: σκοπεύει στα αλήθεια να γίνει μέλος της ΕΕ κάποια μέρα; Ο κ. Ερντογαν θα πρέπει να ξέρει ότι κάποια μέρα θα καταστεί αυτός ο υπεύθυνος για την άρνηση απελευθέρωσης της βίζας. Πετάει το μπαλάκι στην ΕΕ. Και εγώ του το επιστρέφω. Η άρνηση του να αποδεχτεί τα κριτήριά μας σημαίνει ότι ο ίδιος αρνήθηκε την ελευθέρια κίνησης των Τούρκων πολιτών στην Ευρώπη.

Σχετικά με την μετανάστευση, ήταν η απόφαση της Μέρκελ να ανοίξει τα σύνορα τον Σεπτέμβριο του 2015 μια ευγενική χειρονομία ή ένα μεγάλο λάθος;

Ήταν μια ανθρώπινη χειρονομία η οποία αξίζει σεβασμό και αποδοχή. Μερικοί την αποκαλούν λάθος. Αλλά υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων στην Ουγγαρία που προσπαθούσαν να περάσουν με κάθε τρόπο τα αυστριακά σύνορα. Αν δεν είχαμε ανοίξει τα σύνορα εκείνη τη νύχτα, τι θα είχε συμβεί; Η κατάσταση θα ήταν ακριβώς η ίδια με τα ελληνικά νησιά. Επομένως πιστεύω ότι ήταν σωστή. Εξάλλου, είναι χριστιανοδημοκράτης και αυτό σημαίνει κάτι. Είναι μια συγκεκριμένη άποψη για τη δημοκρατία.

Είστε υπερ της ενίσχυσης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ;

Πριν από ένα χρόνο η Επιτροπή, πρότεινε ένα σύστημα συνοριοφυλάκων και ακτοφυλακής. Το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο τώρα συμφώνησαν και το εγχείρημα βρίσκεται σε εξέλιξη. Αυτό που πολλοί δεν ξέρουν είναι ότι η Επιτροπή το πρότεινε το 2001. Απορρίφθηκε ομοφώνως από τα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίας και της Γερμανίας. Λένε ότι η Ευρώπη απέτυχε. Όχι. Ήταν τα κράτη μέλη τα οποία δεν το ήθελαν.

Πως μένετε σε επαφή με την κοινή γνώμη ως επικεφαλής της Επιτροπής;

Όταν περπατάω στους δρόμους του Λουξεμβούργου, ο κόσμος μου λέει τι τους αρέσει και τι όχι. Γνώριζα για μεγάλο διάστημα ότι η Ευρώπη δεν καταφέρνει να γίνεται κατανοητή. Είμαι πεπεισμένος ότι η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα των καιρών, όχι τα μικροπράγματα.

Τι σημαίνει αυτό;

Εμείς, η Επιτροπή, δεν βρισκόμαστε εκεί για να ταλαιπωρούμε τον κόσμο. Πρέπει να είμαστε μεγάλοι για τα μεγάλα ζητήματα και μικροί για τα μικρά. Αυτό σημαίνει την ενασχόληση με την Ενιαία Ψηφιακή Αγορά, την ενέργεια και όχι τη ρύθμιση για τις καφετιέρες και τα καζανάκια. Αυτό κάνουμε εδώ και δύο χρόνια.

Τι λέτε στους αγρότες που αισθάνονται απροστάτευτοι στις μεγάλες πολυεθνικές και την παγκοσμιοποίηση;

Προσωπικά είμαι μεγάλος υπερασπιστής της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ). Χωρίς την ΚΑΠ η Ευρώπη θα ήταν σε στρατηγικά μειονεκτική θέση. Μέχρι το 1964, η Ευρώπη δεν ήταν αυτάρκης ως προς την αγροτική της παραγωγή. Σήμερα είναι, χάρη στην ΚΑΠ και τις προσπάθειες των ευρωπαίων αγροτών.

Μπορεί στην ευρύτερη έννοια αλλά για τους ανθρώπους…

Ναι. Αλλά πρώτα, θα πρέπει να υπερασπιστούμε τη γεωργία σε μεγάλη κλίμακα για στρατηγικούς ρόλους. Είμαι πολύ ευαίσθητος στα προβλήματα του τομέα των γαλακτικών. Η Ινδονήσια και το Βιετνάμ, για παράδειγμα, έχουν 340 εκατομμύρια κάτοικους και παράγουν μόνο το ένα τέταρτο των γαλακτομικών προϊόντων που καταναλώνουν. Αυτή είναι μια τεράστια αγορά για να αρπάξουμε. Και αυτό επανέρχεται στην πρώτης σας ερώτηση: Την ανάγκη για εξισορροπημένες εμπορικές συμφωνίες.

Χάνει η Ευρώπη την επιρροή της στον κόσμο;

Είμαστε η μικρότερη ήπειρος. Οι ευρωπαίοι αποτελούσαν το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού στις αρχές του 20ου αιώνα. Στο τέλος του 21ου αιώνα το ποσοστό θα είναι στο 4%. Αντιμέτωπη με αυτήν τη νέα κατάσταση η Ευρώπη θα πρέπει να επικεντρώσει τις προσπάθειές της.

Ο Τραμπ δήλωσε «πρώτα η Αμερική». Θα λέγατε «Πρώτα η Ευρώπη»;

Αυτή δεν είναι η σωστή ερώτηση. Γιατί λέγοντας «πρώτα η Ευρώπη» ή συζητώντας για τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», είναι παραπλανητικό. Πιστεύω ότι δεν θα δει ποτέ το φως της ημέρας. Θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα ότι η ΕΕ θα γίνει υπερκράτος. Ο κόσμος δεν το θέλει αυτό. Ο κόσμος θέλει εγγύτητα, το συναίσθημα ποια αναπτύσσεται στον άμεσο περίγυρό τους. Αυτήν την Ευρώπη θα πρέπει να υπερασπιστούμε.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αν υπήρχε ειλικρίνεια στην Ευρώπη, θα ομολογούνταν κάτι πολύ σημαντικό: η Συνθήκη του Μάαστριχτ και η ζώνη του ευρώ, με την παρούσα λειτουργικότητα, είναι ήδη νεκρές. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν συμφέρει τη Γερμανία και τη δομημένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών που βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Βερολίνου ή διάφορα λόμπι που διαφθείρουν και «δωροδοκούν» για να λαμβάνονται αποφάσεις υπέρ συγκεκριμένων εταιριών και εθνικών οικονομιών, σε βάρος των άλλων.

Η Ευρώπη της «φωτισμένης δεσποτείας» των τραπεζιτών και των «γκρίζων κοστουμιών» της παγκοσμιοποίησης εκτιμά ακόμη και σήμερα, μετά την επιλογή των Βρετανών με δημοψήφισμα να αποχωρήσουν από την Ενωση και την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, ότι έχουν πολύ περισσότερα να χάσουν από την αλλαγή των συνθηκών στην Ευρώπη, παρά από το να πάρουν το ρίσκο της διατήρησης του σημερινού status quo.

Ετσι, Βρυξέλλες και Βερολίνο κατευθύνουν τα συστημικά μίντια, αλλά και μια σειρά προβεβλημένων πολιτικών τής υπό κατάρρευση παγκοσμιοποίησης, καθώς και κυβερνήσεις που αντιμάχονται τα συμφέροντα των ίδιων των εθνών τους να υποστηρίζουν ως λύση την περισσότερο πολιτική και οικονομική ενοποίηση, με λιγότερη δημοκρατία και λογοδοσία στους λαούς της Ευρώπης.

Μεγάλη συζήτηση γίνεται για τα κόμματα, τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και τα πρόσωπα που ξαφνικά για τους ανυποψίαστους συστημικούς πολιτικούς διαχειριστές κερδίζουν εκλογές, δημοψηφίσματα και πλειοψηφίες σε όλη την ήπειρο.
Χαρακτηρίζουν λαϊκισμό και Ακροδεξιά, ξενοφοβία και ρατσισμό οποιαδήποτε προσέγγιση αμφισβητεί τις κεντρικές απόψεις και στρατηγικές του ευρώ. Δεν τους ενδιαφέρει ότι έχουν παρακάμψει την πολιτική για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων οικονομικών και τραπεζικών συμφερόντων.

Δεν τους ενδιαφέρουν η φτωχοποίηση, η εφιαλτική πραγματικότητα και η «κινεζοποίηση» της ευρωπαϊκής μέσης τάξης, που αφανίζεται με τις αποφάσεις και την οπτική τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διατηρήσουν ζωντανό τον παραλογισμό του Ράιχ που έχουν δομήσει με οικονομικά και νομισματικά μέσα, παρά τους δύο συντριπτικούς πολέμους που έχασαν προσπαθώντας, με στρατιωτικά μέσα στον 20ό αιώνα, να δομήσουν αυτή τη γερμανική, αντιδημοκρατική Ευρώπη των φαντασιώσεών τους.

Κατηγορούν για ιδεολογική και πολιτική στρέβλωση όσους, ως οφείλουν στην ίδια την ιστορία της Ευρώπης και προπάντων στην εξέλιξη των κοινωνιών να ζητήσουν μερίδιο ευημερίας και συναπόφασης για τους πολίτες, ως επικίνδυνους και αυταρχικούς. Την ίδια στιγμή που οι ίδιοι οι αυτοχαρακτηριζόμενοι ως «ιππότες του ορθού δρόμου» έχουν πάψει να ενδιαφέρονται για τους πολλούς και ζουν σε μια σκοτεινή φεουδαρχία...

Ο ίδιος ο Σόιμπλε, εκφράζοντας αυτή τη θεώρηση των ελίτ της Γερμανίας, δηλώνει και σήμερα ότι είναι εναντίον των δημοψηφισμάτων και της δημοκρατίας, που λαμβάνει -μέσω της καταγεγραμμένης πλειοψηφίας- στρατηγικές αποφάσεις.
Και διερωτάται κάποιος: ποια είναι η επόμενη ημέρα για την Ευρώπη; Μια πρώτη απάντηση θα μπορούσε να είναι ένα νέο «Μάαστριχτ». Αλλά μια τέτοια οπτική στερείται ρεαλισμού. Δεν θα συμφωνήσει η Γερμανία. Αρα, η Ευρώπη θα αναζητήσει τη φυσική τάξη της.

Ενα σύνολο από αυτοκρατορίες και έθνη, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, που θα πρέπει να οργανώσει μια «Κοινωνία των Εθνών» -η οποία δεν θα απορρίψει πλέον τη Ρωσία από τα σύνορά της- «συμβεβλημένη» με τη βρετανική διεθνή κοινοπολιτεία και την κυρίαρχη στον νέο κόσμο Αμερική. Μια κοινωνία πολιτική και όχι νομισματική, στη βάση της διαβούλευσης και της δημοκρατίας, και όχι του μερκαντιλιστικού φεντεραλισμού -τύπου ευρώ- και της κυριαρχίας μιας νεοφεουδαρχίας τραπεζιτών σε βάρος των πολιτών και της ισονομίας.
Τα «κινήματα της ελευθερίας» και το «μέτωπο των εθνών» θα επικρατήσουν και θα οδηγήσουν τις εξελίξεις, έστω μέσω διαφωνιών και συγκρούσεων, σε ένα νέο consensus. Οι λαοί και τα έθνη της Ευρώπης θα αποδεχθούν αυτή τη «νέα τάξη πραγμάτων» μέσω δημοψηφισμάτων και όχι κοινοτικών κανονισμών…

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Λιάνας Μυστακίδου

Ο συνεργάτης της εφημερίδας Aydinlik, Sabahattin Onkibar, σε άρθρο του με τίτλο “Ιδού αυτά που δεν μπορεί να πει ο Πρόεδρος”, αποκαλύπτει τι κρύβεται πίσω από τη φράση του Ερντογάν “δεν μπορώ να ανακαλύψω αυτή τη στιγμή αυτά που γνωρίζω”.

Μια πραγματικά σιβυλλική δήλωση, την οποία ο καθένας μπορεί να την ερμηνεύσει όπως θέλει. Ο κ. Onkibar ισχυρίζεται ότι ο Πρόεδρος έχει στα χέρια του αποδείξεις για την εμπλοκή της CIA και της Mossad στο αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Ο Ερντογάν δεν μπορεί να αποκαλύψει τα στοιχεία που γνωρίζει για να μην προκαλέσει και άλλη κρίση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η Τουρκία θυμίζει τραμπάλα. Δεν ξέρει με ποιους να πάει και ποιους να αφήσει. Βρίσκεται στριμωγμένη ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.

Ο Ερντογάν παρουσιάζει ως επίτευγμα την απομάκρυνση της χώρας από τις ΗΠΑ, την Ε.Ε και την προσέγγιση της στην Οργάνωση των Πέντε της Σαγκάη. Θέλει δηλαδή να βγει από την κηδεμονία της Δύσης και να υπαχθεί στην κηδεμονία της Ρωσίας και της Κίνας!

Ασφαλώς η κοινωνική δομή και το DNA του λαού ταιριάζει περισσότερο με τον ασιατικό κόσμο, αφού προέρχονται από εκεί. Πώς, όμως, θα γίνει αυτό όταν ακόμα και ο πιο απλός εξοπλισμός της προέρχεται από το ΝΑΤΟ; Και όταν όλοι οι κωδικοί των ηλεκτρονικών υπολογιστών των Ενόπλων Δυνάμεων της βρίσκονται στο αμερικανικό Πεντάγωνο;

Η Ρωσία ασφαλώς θέλει να χρησιμοποιήσει την Τουρκία για να προκαλέσει ένταση στους κόλπους του ΝΑΤΟ. Για αυτό , άλλωστε η οργάνωση των πέντε της Σαγκάη ανέθεσε την προεδρία του σημαντικότερου από τους επτά τομείς δράσης της, τον ενεργειακό ,στην Τουρκία. Για πρώτη φορά μια χώρα μη μέλος αναλαμβάνει την προεδρία ενός τομέα. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Η Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ δεν μπορεί να γίνει μέλος των Πέντε της Σαγκάη. Θα συνεχίσει, να βηματίζει μαζί με αυτούς για να ανεξαρτητοποιηθεί από τον άξονα της Δύσης.

Σοφά τα λόγια του Ναπολέοντα: “Το πεπρωμένο μιας χώρας είναι η γεωγραφία της”.

Η Τουρκία, μια χώρα που δεν έχει πετρέλαιο, φυσικό αέριο, επαρκείς ποσότητες λιγνίτη θα προεδρεύσει στον τομέα ενέργειας των Πέντε της Σαγκάη το 2017…

Εάν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς και τον βάλτο της Συρίας στον οποίο έχει βουτήξει βαθιά η Άγκυρα, αντιλαμβάνεται την σύγχυση, την ταραχή και τον φόβο του Ερντογάν. Φωνάζει και απειλεί για να στρέψει αλλού την προσοχή των πολιτών που βιώνουν ήδη τα πρώτα πλήγματα της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας.

Βέβαια, πρώην στενοί συνεργάτες του από το ίδιο κόμμα συσπειρώνονται κι ετοιμάζουν δικό τους κόμμα υπό την ηγεσία του Γκιουλ. Αυτός είναι ίσως και ο εφιάλτης του.

Το θεριό, όμως, όταν είναι πληγωμένο γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ή άσχετοι είναι ή βαλτοί όσοι αποδίδουν τις τουρκικές διεκδικήσεις σε «εσωτερική» κατανάλωση και προσπάθεια «αποπροσανατολισμού» του λαού της γείτονος από τα καθημερινά προβλήματά του. Οι Τούρκοι δεν συνηθίζουν να μπλοφάρουν. Συχνότατα ξεπερνούν τα εσωτερικά προβλήματά τους με τη μέθοδο της φυγής προς τα εμπρός, ακόμα κι αν αυτή έχει ως προϋπόθεση την ένοπλη σύγκρουση.

Πέρα από εξοργιστικό, είναι και επικίνδυνο να αποπειράται κάποιος να επηρεάσει την κοινή γνώμη με αναλύσεις και σχόλια, όπου αποσιωπούνται και παραλείπονται τα μείζονα, τα απτά, τα προφανή και προβάλλονται ως θέσφατα αυθαίρετες απόψεις και ερμηνείες.

Η καλύτερη ανάλυση για την τουρκική πολιτική έχει ήδη γίνει και είναι προσβάσιμη σε όλους. Αρκεί να ανοίξουν και να διαβάσουν οποιοδήποτε ιστορικό βιβλίο αναφέρεται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και όσα λένε είναι εκκωφαντικά. Οι Τούρκοι πάντοτε αποκτούν χώρο και πόρους, αποσπώντας τους από όσους νικούν στα πεδία των μαχών ή από τους αμάχους που κατασφάζουν για να αρπάξουν τις περιουσίες τους. Ετσι επιβιώνουν και «προοδεύουν»: διαμοιράζοντας τα ιμάτια των θυμάτων τους.

Δίπλα μας, σε απόσταση αναπνοής, ακούμε το σαρκοβόρο θηρίο του τουρκισμού να βρυχάται και ορισμένοι προσποιούνται ότι ο βρυχηθμός είναι κελάηδισμα. Ο πρόεδρος της Τουρκίας στις καθημερινές ομιλίες που πραγματοποιεί ενώπιον ακροατηρίου μιλά ανοιχτά για εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας. Η αντιπολίτευση, που φαίνεται ότι έχει ήδη συμφωνήσει μαζί του στα... βασικά, όχι μόνο συμφωνεί με την επεκτατική ρητορική, αλλά υπερθεματίζει και προκαλεί τον κ. Ερντογάν να την ξεπεράσει σε... εθνικισμό!

Οι Γκρίζοι Λύκοι, η κεμαλική αντιπολίτευση και η παράταξη του Ερντογάν δείχνουν να έχουν συμπτυχθεί σ' ένα ενιαίο, αρραγές εθνικό μέτωπο, ενώνοντας τις λαϊκές μάζες με την ιδέα της επέκτασης και της αποκατάστασης των συνόρων της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ενώ η ελληνική πολιτική, πνευματική και δημοσιογραφική «ελίτ» αγρόν ηγόρασε. Δείχνει να μην έχει καταλάβει το μέγεθος της απειλής και να μην κατανοεί την ανάγκη κατεπείγουσας προετοιμασίας για το χειρότερο ενδεχόμενο.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πού οφείλεται, πού αποσκοπεί και πού μπορεί τελικά να οδηγήσει η έξαρση εθνικισμού στην Τουρκία; Ο συνδυασμός εθνικιστικής πλειοδοσίας από την Αγκυρα και ευθείας σκλήρυνσης από την Αθήνα θα μπορούσε να προκαλέσει εντάσεις ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία

Γράφει ο Άγγελος Αθανασόπουλος

Στην Ελλάδα, η λαϊκή ρήση αναφέρει ότι «σκυλί που γαβγίζει, δεν δαγκώνει». Μπορεί η ρήση αυτή να μας καθησυχάσει σε ό,τι αφορά στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν; Οποιος ισχυριστεί ότι μπορεί εύκολα να απαντήσει στο ερώτημα, πλανάται. Ο τούρκος πρόεδρος έχει το τελευταίο διάστημα προκαλέσει με τις δηλώσεις του περί αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάνης, καθώς και με τη σκληρή γλώσσα που πρόσφατα χρησιμοποίησε εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα «σύνορα της καρδιάς» του κ. Ερντογάν πυροδότησαν ανησυχίες για όξυνση του τουρκικού αναθεωρητισμού, ενώ τα σχόλιά του για την κυπριακή σημαία σίγουρα δεν βοηθούν στην επανέναρξη των συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού που διέρχονται κρίσιμη φάση. Η εικόνα συμπληρώνεται από τις απειλές του ότι θα… ανοίξει τους κρουνούς των προσφυγικών ροών αν η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν καταργήσει τη βίζα για τους τούρκους πολίτες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο τούρκος πρόεδρος «μοχλεύει» ήδη πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου ένα αντιφατικό και άκρως επικίνδυνο μείγμα ισλαμισμού και εθνικισμού. Με τα μάτια του στραμμένα στο «ιερό δισκοπότηρο» της αλλαγής του τουρκικού πολιτεύματος από Κοινοβουλευτική σε Προεδρική Δημοκρατία, ο Ερντογάν έχει εκμεταλλευθεί πλήρως τα γεγονότα του καλοκαιριού για να επιταχύνει τις διαδικασίες.

Σε τακτικό επίπεδο, ο τούρκος ηγέτης θα ήθελε να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα κάποια στιγμή την άνοιξη του 2017 για την αλλαγή του Συντάγματος. Με βάση τη δημοτικότητά του, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα έχει το αποτέλεσμα που επιθυμεί. Πριν από το δημοψήφισμα όμως, χρειάζεται την έγκριση της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης ώστε αυτό να προκηρυχθεί. Για να το επιτύχει, επιδιώκει να προσεταιριστεί τους βουλευτές του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.

Το σκληρό εθνικιστικό ΜΗΡ, «απόγονος» των «Γκρίζων Λύκων», δεν ενοχλείται από την προκλητική ρητορική Ερντογάν – αν δεν την ευνοεί κιόλας. Η εισβολή στη Συρία, τα χτυπήματα κατά των Κούρδων, η άτεγκτη στάση στο Κυπριακό είναι πράγματα με τα οποία ο Μπαχτσελί συμφωνεί. Φυσικά, θα βρεθεί ένας συμβιβασμός σε ένα «υβριδικό» πολίτευμα, στο οποίο ο Ερντογάν θα είναι ισχυρός Πρόεδρος με εκτελεστικές εξουσίες, αλλά και η Εθνοσυνέλευση δεν θα αποδυναμωθεί πλήρως, κάτι που επιθυμεί το ΜΗΡ.

Σύμφωνα δε με πρόσφατη ανάλυση του Eurasia Group, υπάρχουν τουλάχιστον τρεις λόγοι για τους οποίους το ΜΗΡ θα στήριζε τον Ερντογάν στα σχέδιά του. Πρώτον, ο Μπαχτσελί δεν επιθυμεί πρόωρες εκλογές στις οποίες ίσως δεν καταφέρει να συγκεντρώσει το 10% που απαιτείται για να είναι στην επόμενη Εθνοσυνέλευση. Δεύτερον, αν στηρίξει τον Ερντογάν και δεδομένης της ταύτισης στην εθνικιστική γλώσσα, το ΜΗΡ θα μπορούσε μελλοντικά να διαδραματίσει ρόλο ρυθμιστή σε νέα κυβέρνηση του ισλαμικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Τρίτον, φαίνεται ότι οι οπαδοί του ΜΗΡ κρίνουν πολύ θετικά τον τρόπο με τον οποίο ο Ερντογάν αντέδρασε το βράδυ του πραξικοπήματος.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η εθνικιστική έξαρση στην Τουρκία μπορεί να έχει επιπτώσεις για την Ελλάδα, κυρίως στο Αιγαίο και στη συνέχεια στην Κύπρο. Βραχυπρόθεσμα, οι «κορώνες» Ερντογάν μοιάζουν να είναι για εσωτερική κατανάλωση και να εντάσσονται στη στρατηγική δημιουργίας του μετώπου που θα διασφαλίσει στον Πρόεδρο το πολίτευμα που επιθυμεί. Όταν ο Ερντογάν αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάνης, το πράττει για να πλήξει τον πυρήνα του κεμαλισμού και να τον ενταφιάσει. Ωστόσο, η Λωζάνη δεν αφορά μόνο στα ευρωπαϊκά σύνορα της σύγχρονης Τουρκίας, όπως ορθά επεσήμανε ο Βαγγέλης Βενιζέλος στην εκδήλωση περί εξωτερικής πολιτικής του Κύκλου Ιδεών για την Εθνική Ανασυγκρότηση. Περιλαμβάνει ρυθμίσεις εδαφικές για το μαλακό νοτιοανατολικό γεωγραφικό υπογάστριο της Τουρκίας στη Συρία και στο Ιράκ όπου σήμερα διεξάγεται το «μεγάλο παιχνίδι». Η «προληπτική επιθετικότητα της Τουρκίας έναντι της αμφισβήτησης της εδαφικής της ακεραιότητας» εξυπηρετεί αυτό τον σκοπό, πρόσθεσε ο κ. Βενιζέλος.

Ο κίνδυνος όμως μπορεί να έλθει μεσομακροπρόθεσμα για την Ελλάδα, αν οι πολιτικοί αντίπαλοι του τούρκου προέδρου αντιληφθούν ότι λόγω της τακτικής Ερντογάν η θέση τους χειροτερεύει. Αυτό ίσως εξηγεί την απόφαση του, μάλλον άχρωμου, επικεφαλής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου να πλειοδοτήσει σε εθνικισμό μιλώντας για τις… 18 βραχονησίδες που έχει παραδώσει το ΑΚΡ στην Ελλάδα και οι οποίες πρέπει να ανακαταληφθούν. Με τις δημοσκοπήσεις να φέρνουν το ΑΚP να προηγείται του CHP σχεδόν με «νταμπλ σκορ» (49,5% – 26,5%), ο Κιλιτσντάρογλου βρίσκεται σε δεινή θέση και θα μπορούσε να απειληθεί εσωκομματικά.

Η Αθήνα δεν νιώθει καθόλου άνετα με όσα λέει ο Ερντογάν. Τόσο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, όσο επίσης ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς και – πιο διακριτικά – ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας «σηκώνουν το γάντι» σχεδόν σε κάθε ευκαιρία. Ωστόσο, ο συνδυασμός εθνικιστικής πλειοδοσίας από την Τουρκία και ευθείας σκλήρυνσης από την Ελλάδα θα μπορούσε να προκαλέσει εντάσεις ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Η κατάσταση περιπλέκεται από την όξυνση των σχέσεων ΕΕ – Τουρκίας. Αυτές βρίσκονται σε «στρατηγικό αδιέξοδο», σύμφωνα με τον αρθρογράφο Μουράτ Γετκίν της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet. Οπως επεσήμανε όμως ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Δημήτρης Καιρίδης στην εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια ούτε το συμφέρον να κινεί τα νήματα του αντιτουρκισμού στη σημερινή Ευρώπη.

Αυτό που είναι, τέλος, πολύ πιθανό είναι ότι ο πρόεδρος Ερντογάν θα αποφύγει υπερβολικές παραχωρήσεις στο Κυπριακό όσο διάστημα βρίσκεται σε «άγραν εθνικιστικών ψήφων» για να προωθήσει το δημοψηφισμα. Τούτο σημαίνει ότι στο ζήτημα της ασφάλειας και των εγγυήσεων θα παραμείνει σκληρός και δύσκολα μπορούν να αναμένονται δραματικές εξελίξεις εντός του 2016. Ούτε βέβαια πρέπει να αποκλείεται ότι η Αγκυρα μπορεί να συνυπολογίζει στους σχεδιασμούς της και μία ευνοϊκότερη στάση της νέας αμερικανικής κυβέρνησης υπό τον Ντόναλντ Τραμπ.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αναγκαίος ένας άλλος λόγος, για να φυτέψουμε στο χώμα του Ελληνισμού “δοξαστική μυρσίνη”

Γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Μέγα το πλήθος των συζητήσεων, αναλύσεων, απόψεων και σχολιασμών στον έντυπο, τηλεοπτικό και διαδικτυακό λόγο. Χωρίζεται ο λόγος αυτός σε δύο κύριες κατηγορίες. Τον συστημικό λόγο που στηρίζει το καθεστώς είτε αυτό κυβερνά είτε αντιπολιτεύεται, αφού το παγκόσμιο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο έχει καταφέρει να ενοποιήσει πλήρως τους δύο αυτούς -υποτίθεται- διαφορετικούς πόλους της κοινοβουλευτικής “δημοκρατίας”.

Ακόμα και ο πιο απλός πολίτης μπορεί να διακρίνει το συστημικό λόγο από το εξής κύριο χαρακτηριστικό του: αν μεν είναι κυβερνητικός υπεραμύνεται της κυβέρνησης και κατηγορεί αναφανδόν τους μετέχοντες στην αντιπολίτευση, ως διαπλεκόμενους, παλαιοκομματικούς, επισωρευτές δεινών, από τα οποία ήρθε η τωρινή κυβέρνηση να μας σώσει. Αν δε είναι αντιπολιτευτικός κατηγορεί την κυβέρνηση και, ευθέως ή συγκαλυμμένα, υποστηρίζει ότι η αντιπολίτευση είναι τόσο αξιόπιστη, ώστε “είναι ανάγκη για τον τόπο” να υπερψηφιστεί και όταν γίνει κυβέρνηση θα φέρει οπωσδήποτε την οικονομική ανάπτυξη και οι Έλληνες θ' αφήσουν πίσω τους την κρίση.

Είναι το απολύτως “στημένο ματς”, επειδή και οι δύο πόλοι του συστήματος είναι απολύτως ίδιοι. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση στην Ελλάδα, εδώ και πολλά χρόνια, είναι όργανα και μέλη της τοπικής και παγκόσμιας οικονομικο-πολιτικής ελίτ και αυτής τα συμφέροντα υπηρετούν, ενάντια σε όλα (μα όλα!) τα συμφέροντα των Ελλήνων. Με την εξαίρεση ότι ο Τσίπρας και οι “υποτακτικοί” του έχουν υπερβεί κάθε όριο στα ψέμματα και στην παραπλάνηση σε σημείο σχιζοειδούς αριστερο-φρένειας.

Πράττουν ως δεξιοί , μιλούν ως αριστεροί. Πράττουν ως ακραιφνείς μνημονιακοί, μιλάνε ως μαχόμενοι αντιμνημονιακοί. Πρόσφατο παράδειγμα: ο ίδιος πατάει στο λαιμό τον ελληνικό λαό και πάει στην κηδεία του Κάστρο, να προσποιηθεί -ακόμα τώρα, ύστερα από την πλήρη αποκάλυψη του ποιού και του ρόλου του- τον “αριστερό επαναστάτη”! Υπάρχει ο κίνδυνος να μεταδοθεί και στο λαό κάποιο είδος σχιζοειδούς αντίληψης της πραγματικότητας. Ήδη έχει αρχίσει να εκδηλώνεται κάτι τέτοιο. Μήπως όμως αυτό επιδιώκουν; Τη σχιζοειδή νοητική σύγχυση, που οδηγεί σε παραλυτική αδράνεια; Ας αναρωτηθούμε.
Ελπίζω, ωστόσο, πολλοί Έλληνες να έχουν αναπτύξει σε τέτοιο βαθμό ως “αντισώματα”, την επίγνωση και τη συνείδηση της πολιτικής πραγματικότητας μέσα στην οποία ζουν, ώστε να έχουν πλέον κατανοήσει ότι αυτή πρώτη ομάδα λόγου και οι δύο εκφάνσεις της δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου “νομίσματος”, δηλαδή του ίδιου του Συστήματος, που θέλει πάντα να κερδίζει. Μονά ζυγά δικά του, είτε βγει κορώνα από τις “εκλογές” είτε γράμματα, έχει καταφέρει δικές του όψεις να είναι και οι δύο.

Σε αυτήν την κατηγορία πολιτικού λόγου δε θα αναφερθούμε περισσότερο. Το κύριο θέμα μας είναι ο λόγος ο γνήσια αντισυστημικός, ο γνήσια αντιμνημονιακός, αλλά με εθνικές αναφορές και χαρακτηριστικά. Αν θα δίναμε στην κατηγορία αυτή ένα κύριο χαρακτηριστικό αυτό θα ήταν ότι την “άγει και την φέρει” η πρώτη. Αδιάκοπα σχολιάζει, καταγγέλλει, καυτηριάζει, εμπαίζει, λοιδορεί, λιβελογραφεί εναντίον του συστημικού λόγου και των αντίστοιχων πολιτικών πράξεων.

Δεν υπάρχουν στο λόγο αυτό “θέσεις”, ώστε να κεντρίσουν την πολιτική αναζήτηση και τη θετική πολιτική διαμόρφωση των κοινωνικών υποκειμένων, παρά σε ελάχιστο ποσοστό. Δεν υπάρχει ένα συνολικό και συνεκτικό Όραμα, δοσμένο με σαφήνεια, ώστε να τονωθεί το ηθικό του λαού. Αυτό δε που ίσως είναι το κυρίαρχο αρνητικό του σημείο είναι ότι δεν εκδηλώνεται, μάλλον επειδή δεν υπάρχει, πίστη στον ελληνικό λαό σχεδόν από κανέναν εκφραστή του λόγου αυτού , ούτε καν προς εκείνο το κομμάτι του λαού που δεν έχει αλλοτριωθεί και κρατάει αλώβητη την ελληνικότητά του. (Αποκλειστικά σε αυτό το κομμάτι αναφερόμαστε στη συνέχεια. Όχι στους πουλημένους ή τους αλλοτριωμένους ψυχή τε και σώματι που τους “έλαχε” να κατοικούν εδώ και να φέρουν το όνομα του Έλληνα. Αυτοί πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν... άχρι καιρού!)

Δεν υπάρχει στο λόγο αυτό η σθεναρή παρότρυνση προς το λαό (τον Έλληνα-λαό) ότι τούτη την ύστατη ώρα θα πρέπει να οργανώσει την επίθεσή του με ευφυΐα και δύναμη και να βγει να πολεμήσει για τα όσια και τα ιερά του, για τη ζωή των παιδιών του και την τιμή των προγόνων του. Δεν ενισχύεται στο λαό η βεβαιότητα ότι υπάρχει και “άλλος δρόμος” και άλλος τρόπος! Ώστε, να ξεκινήσει αγώνα να ανατρέψει πλήρως τον εξανδραποδισμό που του έχουν οι επικυρίαρχοι επιβάλλει και τον σέρνουν κυριολεκτικά από τη μύτη, όπως ένα “άλογο” ζώο.

Έχει ο ελληνικός λαός καταντήσει, μόνιμα πλέον, παθητικός αποδέκτης αποφάσεων που τον καταδικάζουν σε αργό ή και πιο γρήγορο θάνατο, παρά το γεγονός ότι στην πλειοψηφία του αυτό το βλέπει και κυρίως το βιώνει. Ένα φαινόμενο ανεξήγητο που πρέπει, μέσα από έναν “άλλο” λόγο, να διερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί.

Ο αντισυστημικός/αντιμνημονιακός λόγος, όπως είναι σήμερα διαμορφωμένος, δεν τον παροτρύνει “να βγει να πολεμήσει” για να κερδίσει την αυτονομία του, τονίζοντάς του πως αν το πράξει, θα έχει τη συμπαράσταση πολλών κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων σε κάθε χώρα της γης που θα αξιολογήσουν θετικά τον αγώνα του. Κι ότι απεναντίας, τον μοιρολάτρη δεν τον σέβεται κανείς, ούτε η ίδια η μοίρα του που του στέλνει ανελέητα αυτά που είναι άξιος να λάβει, ως παθητικός αποδέκτης “τετελεσμένων”. (Εξ' ου και η λαϊκή σοφία αποφθέγγεται ότι ότι ένας τέτοιος άνθρωπος “είναι άξιος της μοίρας του”).

Αυτή η τελευταία είναι μια λέξη κλειδί. Και οι δύο κατηγορίες λόγου και η πρώτη, επειδή υπηρετεί ξένα προς το λαό συμφέροντα, αλλά και η δεύτερη, εξ' αντανακλάσεως, παρά το γεγονός ότι δεν υπηρετεί αυτά τα συμφέροντα, εμφανίζουν κάθε χτύπημα ενάντια στο λαό, κάθε οδυνηρή γι' αυτόν εντολή των δανειστών με εντολοδόχο και εκτελεστή την εκάστοτε κυβέρνηση ως ένα τετελεσμένο και τελεσίδικο γεγονός. Και σχεδόν ποτέ ως γεγονός που μπορεί και πρέπει να ανατραπεί.
Οι ελάχιστοι θεράποντες του αντισυστημικού λόγου που αναφέρονται νεφελωδώς και αορίστως σε κάποια ανατροπή, κάποια απειλή προς το σύστημα, συνήθως την τοποθετούν σε ένα απροσδιόριστο μέλλον, όταν ο λαός “θα” αντιδράσει. Όμως οι ανατροπές θέλουν συγκεκριμένο και ξεκάθαρο λόγο και ο χρόνος τους είναι το εδώ και τώρα. Με το “θα” δεν γεννιούνται ούτε στεριώνουν ανατροπές.

Παρένθεση: λέγοντας ανατροπή δεν αναφερόμαστε στα κόμματα που επιδιώκουν την “ανατροπή” μέσω της εισόδου τους στη Βουλή ή της αυξήσεως του εκλογικού τους ποσοστού, αυτά αποτελούν φαιδρές απειλές για το σύστημα. Ό,τι και να γίνει με τους δευτεραγωνιστές, οι δύο “εκάστοτε” μονομάχοι είναι οι κυρίαρχοι του στημένου παιχνιδιού και αυτούς προσεταιρίζεται εν των προτέρων το σύστημα, ώστε να είναι βέβαιο ότι και οι δύο είναι πιόνια δικά του. Αλλά η κατάσταση στη πατρίδα μας είναι πλέον οριακή και το στημένο παιχνίδι κλονίζει τα θεμέλια της ατομικής και της συλλογικής μας ύπαρξης και κατεδαφίζει τα πάντα στην πατρίδα μας. Και είναι ανάγκη να το διαλύσουμε.

Θα μπορούσε να συμβεί η τόσο αναγκαία ανατροπή, αν μια νέα πολιτική ομάδα συγκλονίσει και διεγείρει κυριολεκτικά το λαό ώστε να την στείλει σαρωτικά στη Βουλή για να “σαρώσει” όλη την, σε σημείο αποσύνθεσης, σήψη που επικρατεί εκεί. Κανείς δεν διακατέχεται “εκεί μέσα” από σεβασμό σε έστω μία ανώτερη Αρχή – Πατρίδα, Δικαιοσύνη, Εντιμότητα... Μόνη τους έγνοια το κομματικό και ατομικό τους συμφέρον σε βάρος ενός ολόκληρου λαού που τον αποδεκατίζουν. (Ο ορισμός της απόλυτης σήψης: για να απολαμβάνω την εξουσία και τα προνόμιά της, εξοντώνω εσένα πάμφτωχε Έλληνα!) Η οποία σήψη φυσικά μεταδίδεται στο λαϊκό σώμα, σε όσους δεν έχουν ισχυρές αντιστάσεις και στέρεες Αρχές.

Έχει παραλύσει αυτός ο λαός κάτω από τον ισχυρό λόγο των τετελεσμένων, έχει ξεπνεώσει, έχει 'ξαιματώσει και φυσικό είναι να πιστεύει, να νιώθει και να προφέρει το “Τετέλεσται”. Σχεδόν όλοι του προσάπτουν κάθε είδους επιθετικούς προσδιορισμούς. Τον αποκαλούν νωθρό, ανόητο, βολεψάκια, ευδαιμονιστή, ανελλήνιστο, δειλό, μειονεκτικό απέναντι στους Ευρωπαίους, ακόμα και μη απόγονος των Ελλήνων έχει χαρακτηριστεί. Έχουν εν μέρει δίκιο, αλλά ας λάβουμε υπ' όψη ότι η ελληνικότητα, ακόμα και η φυσική υπόσταση αυτού του λαού (ας αναλογιστούμε την κατάληξη των πλείστων αγωνιστών του '21) τελεί υπό την επίθεση και κηδεμόνευση ξένων δυνάμεων και από την ώρα που εξεγέρθηκε εναντίον των Οθωμανών.

Ωστόσο, αυτοί που μετέρχονται αυτού του λόγου προς τον ελληνικό λαό, αφ' ενός μεν τον σπρώχνουν πιο χαμηλά από όσο ήδη βρίσκεται από άποψη αξιοπρέπειας, άρα και μαχητικότητας. Και αφ' ετέρου, δεν του προσφέρουν εκείνον το λόγο που έχει ανάγκη να ακούσει για να ανατρέψει το “Τετέλεσται” και να ζήσει: το λόγο της εμπιστοσύνης σε αυτόν, στις δυνάμεις και τα ιδανικά του, που ακόμα σιγοκαίνε μέσα στις στάχτες που άφησε πίσω του ο αμφίπλευρος -δεξιός και αριστερός- μηδενισμός, οι οποίοι τον έχουν “εξ' απαλών ονύχων” ισοπεδώσει. Η φωτιά του αμφίπλευρου μηδενισμού αφ' ενός και ο δωσιλογισμός αφ' ετέρου κατέκαψαν τα πάντα εδώ και μόνον κάτι ολοκληρωτικά νέο μπορεί να φυτρώσει στην καμμένη γη και ψυχή της Ελλάδος, αν σπαρθεί έγκαιρα -τώρα-, πριν και αυτή η καμμένη γη φύγει από τα χέρια μας.

Δεν προσφέρεται στον ελληνικό λαό ο λόγος που έχει ανάγκη να ακούσει για να υπερβεί το “Τετέλεσται”: αυτός της ενθάρρυνσης ότι δεν υπάρχουν οριστικά τελεσίγραφα, τελεσίδικα και τετελεσμένα, ότι όλα μπορούν να αλλάξουν και να ματαιωθούν. Ο λόγος ότι, ναι , πρέπει να βγει “έξω” και να παλέψει, δε γίνεται διαφορετικά. ..Ότι εδώ μόνον ισχύει το “δεν υπάρχει άλλος δρόμος”. ..Ότι αν βγει στο δρόμο της πάλης και παλέψει σωστά, θα νικήσει. Γιατί η κάθε πάλη έχει τους κανόνες της που πρέπει να τηρηθούν.

Χρειάζεται ένα είδος “στρατηγικής του πολέμου” που έχει να διεξάγει. Το “κρυφτούλι” των σποραδικών απεργιών έληξε ως μορφή αγώνα. Δε φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Απαιτείται ή μία διαρκής απεργία των πάντων και αποχή από τα πάντα, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο με τη φτώχεια, την ανεργία και το φόβο απώλειας της εργασίας που επικρατούν. Ή άλλες μορφές αγώνα, που υπάρχουν, αλλά πρέπει να αναζητηθούν και να γίνουν πράξη.

Ας μην ξεχνάμε ότι πάντα οι Έλληνες με την εξυπνάδα τους νικούσαν και όχι με την υπεροπλία. Ασφαλώς και με την αντρειοσύνη τους. Αλλά είναι ο “λόγος” που πρέπει να τους ανοίξει την πόρτα και για τα δύο. Τα πάντα ξεκινάνε από το λόγο, επειδή “ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ...” Ο λόγος δεν είναι κάτι που δεν έχει πρόσημο. Αντίθετα, τείνει να ταυτιστεί είτε με την Πρωταρχική δημιουργική δύναμη, τον Λόγο, είτε με τον Αντί-νοο (πατέρα μας Όμηρε, πότε θα κατανοήσουμε;) δηλαδή τον αντι-Λόγο. Μαντέψτε ποιος “βασιλεύει” σήμερα και ποιον πρέπει ο “αληθινός βασιλιάς” να εξοντώσει πρώτον. Δε χρειάζεται όμως μαντεψιά, μας το είπε ο Όμηρος.

Όχι βέβαια ο αντισυστημικός/αντιμνημονιακός λόγος να περάσει στο άλλο άκρο, να μην σχολιάζει και να μην διακωμωδεί τα πεπραγμένα της εξουσίας. Ασφαλώς είναι απαραίτητο ο λαός να ενημερώνεται για τις εξαγγελίες και τα πεπραγμένα των εδώ εντολοδόχων του παγκόσμιου συστήματος και μάλιστα με εύστοχα σχόλια, κάθε είδους και νοοτροπίας, που να τα αποκρυπτογραφούν και να φέρνουν σε φως την πολιτική ή επικοινωνιακή (προπαγανδιστική) τους στόχευση.

Αυτό είναι το ένα “πόδι” του αντισυστημικού λόγου, αλλά είναι τόσο υπερτροφικό που υπερσκελίζει το άλλο, των θέσεων, του οράματος, της ενθάρρυνσης, της άρνησης ότι υπάρχουν τετελεσμένα ή ότι πρέπει να γίνει αποδεκτό και εφαρμοστέο κάθε νέο τελεσίγραφο εκ μέρους των επικυρίαρχων.

Η κυβέρνηση, η εκάστοτε κυβέρνηση είναι δεδομένο ότι θα τα κάνει όλα αποδεκτά, όμως εδώ αναφερόμαστε στον αντισυστημικό λόγο. Αυτός είναι αναγκαίο να εκφέρεται έτσι ώστε να διαγράφει και να προβάλει τον στόχο της αναζήτησης και πραγμάτωσης των εναλλακτικών λύσεων για τα μεγάλα ζητήματα που ταλανίζουν τον Έλληνα και της άρνησης των τετελεσμένων. Υπάρχουν Έλληνες που είναι γνώστες των εναλλακτικών λύσεων ή μπορούν να δημιουργήσουν τέτοιες. Ο αντισυστημικός/αντιμνημονιακός λόγος θα έπρεπε να τους αναζητάει και να προβάλει εμφαντικά και κυρίως με ολοκληρωμένο τρόπο τις θέσεις τους.

Μια συγκεκριμένη αναφορά. Και οι δύο κατηγορίες λόγου αναφέρονται σε ένα τέταρτο δάνειο άρα τέταρτο μνημόνιο, σαν να έχει ήδη υπογραφεί και επί πλέον σαν να έχει γίνει αποδεκτό από το λαό. Σχεδόν ποτέ η αναφορά σε αυτό δε συνοδεύεται από την παρότρυνση: “σηκωθείτε να βγούμε σε δρόμους αγώνα”, να νικήσουμε αυτούς που μας συντρίβουν, να ανατρέψουμε τα σχέδιά τους για μας, να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, να χαράξουμε το δικό μας δρόμο, προσαρμοσμένο στη δική μας πνευματική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση.

Με ένα νόμισμα ελληνικό, σχεδιασμένο για τις ανάγκες της δικής μας οικονομίας, μια παραγωγικότητα και κατανάλωση αγαθών ελληνική, προσαρμοσμένη στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, με συμμάχους που δεν μας θεωρούν “δεδομένους”, αλλά στηρίζουν τη συμμαχία σε μια αμοιβαία σχέση γεωπολιτικού και οικονομικού δούναι και λαβείν. Επειδή, κακά τα ψέματα, καμιά χώρα δεν είναι διατεθειμένη να μας χορηγήσει το οτιδήποτε, αν δεν έχει να πάρει κάτι. Ο κάθε σωστός ηγέτης το λαό του προστατεύει και όχι τους άλλους!

Και τι να δώσουμε εμείς, όταν δεν έχουμε πια τίποτα, ούτε καν τη δυνατότητα να συνδιαλεχτούμε με “άλλους λαούς” δεν έχουν προασπίσει οι δωσίλογες πολιτικές ηγεσίες που κυβέρνησαν τα τελευταία -και όχι μόνον- χρόνια. ...Όταν μας έχουν πάρει τα πάντα άνευ ανταλλάγματος οι “εταίροι” και οι “σύμμαχοί” μας! Κι όμως, δίνουν ανταλλάγματα σε “αυτούς που πρέπει”, στους συνεργάτες, στα υποχείρια, στα πιόνια τους. Οι δωσίλογοι πάντα ευημέρησαν σε αυτήν την πατρίδα, σε βάρος όλων των άλλων Ελλήνων.

Μήπως λοιπόν αυτοί οι “άλλοι” Έλληνες ήρθε η ώρα να δράσουν; Όχι να διαμαρτυρηθούν, αυτά είναι πολύ χλιαρά πράγματα τούτη την ύστατη ώρα του Ελληνισμού, ούτε να αντιδράσουν (ούτε η αντίδραση είναι τώρα πια αρκετή), αλλά να δράσουν αυτόνομα και αποφασιστικά, προς μία άλλη κατεύθυνση έξω από το αδιέξοδο, μακριά από το “δεν υπάρχει άλλος δρόμος”.
Το αδιέξοδο δεν σπάζει παρά μόνον όταν χαραχτεί ένας άλλος δρόμος. Όταν ο ίδιος ο λαός, με άξιους ηγέτες που θα ξεπηδήσουν από τα σπλάχνα του, χαράξει έναν άλλο δικό του, αυτόνομο και όχι δουλικό δρόμο. Και όταν χαράξει έναν οδικό χάρτη που να έχει αφετηρία το άθλιο πολιτικό και οικονομικό “τώρα” και τέρμα τον επιθυμητό και μελετημένο στόχο.

Κλείνω λέγοντας ότι θα πρέπει να δώσουμε μεγάλη προσοχή στο ότι ίσως μας προσφερθεί μια κάποια ελάφρυνση του χρέους. Αν συμβεί, τότε ισχύει το “φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας”. Τι ανταλλάγματα έχουν συμφωνηθεί να δοθούν γι αυτό το δηλητηριώδες και παντελώς άχρηστο καρότο; Μήπως το να γίνει η Ελλάδα μόνιμη αποθήκη ψυχών μουσουλμανικής πίστης; Μήπως να γκριζάρει και μετά να παραδοθεί η μισή Ελλάδα στην Τουρκία ή και ολόκληρη;! Μήπως ένα τέταρτο μνημόνιο, το επαχθέστερο όλων, καθώς έρχεται για να πιει το τελευταίο αίμα, ενός ήδη αφαιμαγμένου λαού;

Ας μην αποδεχτούμε “τετελεσμένα”. Ο αγώνας πρέπει να είναι κοινός και αποφασιστικός όλων όσων αισθάνονται ακόμα μέσα τους την πνοή του Ελληνισμού. Κι αν βγούμε ν' αντιπαλέψουμε τα μεγάλα θηρία, θα είναι στο πλάι μας και όσοι από την υπόλοιπη ανθρωπότητα αισθάνονται “συγγενείς” των Ελλήνων, για λόγους πολιτισμού, αλλά και για λόγους “της κοινής μοίρας” που οι επικυρίαρχοι μας επιφυλάσσουν. Αρκεί βέβαια να διαπιστώσουν ότι έχει διατηρηθεί μια μαγιά Ελληνισμού που ενεργοποιείται για να επιτεθεί στο απόλυτο πνευματικό σκοτάδι στο οποίο το Σύστημα (η ΝΠΤ) έχει τυλίξει μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας και να βγει στο φως της Δημοκρατίας, της Τέχνης, της Δικαιοσύνης, της Ανθρωπιάς...

Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ, άκουσέ μας , βοήθησέ μας. Ανάδειξε ηγέτες Έλληνες που θα φυτέψουν ξανά μυρσίνη δοξαστική σε τούτη την “καμένη” Ελληνική γη. Και κάνε εμείς οι υπόλοιποι να την ποτίσουμε ν' ανθίσει!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έφθανε η οργισμένη αντίδραση του Κρεμλίνου στις δηλώσεις Ερντογάν για την αποστολή των τουρκικών δυνάμεων στη Συρία και η απαίτηση να δοθούν εξηγήσεις, για να σηκώσει το τηλέφωνο ο Τούρκος «σουλτάνος» και σε λίγο όλα να επανέρχονται… στην κανονικότητα.

Σε χθεσινή του ομιλία, ο Ερντογάν είχε το θράσος να αναφέρει ότι στόχος των τουρκικών δυνάμεων που επιχειρούν στη Συρία είναι η ανατροπή του Μπασάρ Αλ Άσαντ, ενώ κατηγόρησε τα Ηνωμένα Έθνη ότι απέτυχαν στη Συρία (προφανώς να φέρουν σε πέρας το έργο που αυτός ξεκίνησε που έχει ως αποτέλεσμα απερίγραπτο χάος και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς), υποστηρίζοντας ότι η εισβολή των τουρκικών δυνάμεων ήταν… πράξη οργής!

Το κακό για τον υπερφίαλο ισλαμοφασίστα ήταν ότι η οργή που προκάλεσε βορειότερα, στη Μόσχα και το Κρεμλίνο ήταν μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα να βάλει την ουρά στα σκέλια και να σπεύσει να δώσει την εξηγήσεις που απαίτησε η ρωσική πλευρά, καθώς όπως το συνηθίζει, άλλα είχε πει στη συνομιλία του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος κατά βάθος αποτελεί ίνδαλμά του, αλλά μη βρίσκοντας την αποδοχή που κατά βάθος θα επιθυμούσε, «βολεύτηκε» με τον ανομολόγητο θαυμασμό του Λευκορώσου ηγέτη, Αλεξάντρ Λουκασένκο.

Με τη γνωστή «θεατρικότητα» της ρωσικής διπλωματίας, ο Ντμίτρι Πεσκόφ, εκπρόσωπος του Πούτιν, ανέφερε στην ενημέρωση των δημοσιογράφων, ότι τα λόγια του Ερντογάν ήταν εντελώς καινούργια, σε σχέση με όσα είχαν συζητηθεί και συμφωνηθεί και εξέφρασε την ελπίδα, «οι Τούρκοι εταίροι να δώσουν κάποια εξήγηση». Που να πείσουν ότι δεν τον ήξεραν… ποιος ενδιαφέρεται όμως; Η ουσία μετρά στις διεθνείς σχέσεις.

Μετά τη συνομιλία του Πούτιν με τον Ερντογάν, η οποία θα μπορούσε να είναι από ρωσικής πλευράς από «μπλαζέ» έως ανοικτά ψυχρή και εμμέσως απειλητική, ανακοινώθηκε ότι οι δύο πλευρές συμφώνησαν να εντείνουν τις προσπάθειες για την παύση των εχθροπραξιών και τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στο Χαλέπι, όπως ενημέρωσε το αζερικό πρακτορείο ειδήσεων, υπό την προϋπόθεση της ανωνυμίας, «πηγή», η οποία δεν διευκρινίζεται – σκοπίμως; – εάν είναι ρωσική ή τουρκική… μόνο που στον λογαριασμό τπυ στο Twitter ο Ρώσος πρόεδρος διευκρίνισε, ότι η συνομιλία έγινε κατόπιν πρωτοβουλίας της τουρκικής πλευράς. «Μα να σου εξηγήσω Βλαδίμηρέ μου, μα τον Αλλάχ λάθος κατάλαβες»…

Ενδιαφέρον έχει η πληροφορία του πρακτορείου, ότι η τηλεφωνική συνδιάλεξη των δυο ηγετών ήταν η τρίτη από την περασμένη Παρασκευή… υπενθυμίζεται ότι πυρά έπληξαν Τούρκους στρατιώτες, με διάφορες πηγές να αναφέρουν ότι θα μπορούσαν να είναι και ρωσικά. Η σχέση πάντως Μόσχας και Άγκυρας, ήταν, είναι και θα παραμείνει ιδιαιτέρως δύσκολη.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Κλιμακώνει τις τουρκικές προκλήσεις η Άγκυρα και δημιουργεί συνθήκες σύγκρουσης με την Ελλάδα
Δεν θα μπορούσε να μείνει πίσω και ο υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος έρχεται να βάλει το δικό του λιθαράκι στη «σκάλα της κλιμάκωσης», υποστηρίζοντας μέσω άρθρου στη «Μιλιέτ», ότι τα Ίμια είναι… Καρντάκ και φυσικά τουρκικό έδαφος...

Μετά τον Erdogan που αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάνης, ο οποίος μάλιστα από χθες δέχεται… «πυρά» από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Kemal Kilicdaroglu, για το γεγονός ότι δεν διεκδικεί «τουρκικές βραχονησίδες», τη συνέχεια στο μπαράζ των τουρκικών προκλήσεων δίνει ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών με άρθρο του στη Milliyet, όπου υποστηρίζει ότι τα Ίμια αποτελούν τουρκικό έδαφος.

Με τίτλο «Δεν αποδεχόμαστε την de facto κατάσταση», ο Mevlut Cavusoglu, σημειώνει στο άρθρο του ότι οι συνθήκες της Λωζάνης και του Παρισιού περιέχουν λεπτομερείς διατάξεις σχετικά με τα ζητήματα κυριαρχίας και την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, τονίζοντας ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να δεχτεί τη δημιουργία ενδεχόμενων de facto καταστάσεων από την Ελλάδα επί γεωγραφικών σχηματισμών με αμφισβητούμενο καθεστώς.

Αναλυτικά αναφέρει:
«Τα βασικά διεθνή έγγραφα ως προς την κυριότητα των νησιών στο Αιγαίο είναι η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και η Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Οι συνθήκες αυτές περιέχουν λεπτομερείς διατάξεις αναφορικά με την κυριαρχία και την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών.
Οι θέσεις της χώρας μας για όλα τα ζητήματα στο Αιγαίο, μεταξύ των οποίων και του συγκεκριμένου, και για την επίλυσή τους έχουν τεθεί υπ’ όψιν της κοινής γνώμης με ποικίλες ανακοινώσεις του Υπουργείου μου από το 1996 έως και σήμερα.
Στο πλαίσιο αυτό, δεν θα αποδεχθούμε τη δημιουργία από την Ελλάδα ενδεχόμενων de facto καταστάσεων επί γεωγραφικών σχηματισμών με αμφισβητούμενο καθεστώς και, σε περίπτωση απόπειρας, ανακοινώνεται ότι αυτά δεν θα έχουν αποτέλεσμα από νομική σκοπιά. Οι διερευνητικές συνομιλίες μεταξύ Τουρκίας – Ελλάδας έχουν ξεκινήσει από το 2002, επί Πρωθυπουργίας του συγχωρεμένου Μπουλέντ Ετσεβίτ. Η πρώτη συνάντηση έγινε στην Άγκυρα στις 12 Μαρτίου 2002 και, μέχρι να έρθει στην εξουσία η κυβέρνηση AKP στα τέλη του 2002, πραγματοποιήθηκαν συνολικά 7 κύκλοι διερευνητικών συνομιλιών. Οι διερευνητικές συνομιλίες συνεχίσθηκαν, χωρίς διακοπή, και κατά τη θητεία του AKP.
Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στην πολιτική της χώρας μας ως προς τις βραχονησίδες των Ιμίων. Τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος. Κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων του AKP δεν υπήρξε καμία αλλαγή ως προς το νομικό και de facto καθεστώς στο Αιγαίο».
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Μιχαηλίδης Νίκος

Ίσως και μέχρι πριν από λίγους μήνες ορισμένοι πίστευαν ότι το σουνιτικό Ισλαμικό κόμμα του κ.Ερντογάν και ο ίδιος προσωπικά αποτελούν κάποιου είδους ευλογία για την Ελλάδα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αυτή η πεποίθηση οφείλεται περισσότερο στην πρόσκαιρη ανακούφιση από τον φόβο που προκαλούσε η ανοικτά εχθρική στάση των Κεμαλιστών έναντι της Ελλάδας καθώς και σε κάποια συμβολικού χαρακτήρα ανοίγματα εκ μέρους του ισλαμικού καθεστώτος και όχι σε ρεαλιστικές και ορθολογικές εκτιμήσεις για τις μακροπρόθεσμες στοχεύσεις του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ. Αρκετοί παραπλανήθηκαν πιστεύοντας ότι ο κ.Ερντογάν θα εκδημοκράτιζε την χώρα του, θα σεβόταν το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες και θα συνέβαλλε στην ουσιαστική βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων την οποία όλοι επιθυμούμε. Όμως, δυστυχώς, διαψεύστηκαν οικτρά και αυτό θέτει σε σοβαρή αμφισβήτηση τα ερμηνευτικά και αναλυτικά τους εργαλεία και αναδεικνύει την ρηχότητα της “σχολής” πολιτικής σκέψης την οποία εκπροσωπούσαν.

Η πολιτική ανάλυση με βάση τα συμφέροντα της χώρας μας δεν μπορεί να γίνεται απλώς με συνθήματα και θεωρητικά κλισέ παρμένα από κείμενα που γράφτηκαν αλλού.Για παράδειγμα το γνωστό ερμηνευτικό σχήμα Κεμαλιστές εναντίον Ισλαμιστών ή Εκσυγχρονισμός εναντίον Ισλαμικής θρησκείας είναι ανεπαρκές για να κατανοήσουμε τις σημερινές δυναμικές στην γειτονική χώρα.Χρειάζεται λιγότερος θεωρητικός δογματισμός και περισσότερος ορθολογισμός, διανοητική εγρήγορση, αυτόνομη και πολύπλευρη συλλογή πρωτογενών εμπειρικών δεδομένων, ευέλικτα ερμηνευτικά εργαλεία, συνθετική ικανότητα και εντοπιότηταανάλυσης. Πρέπει να στοχεύουμε σε μια πολύπλευρη και σε βάθος κατανόηση της περίπλοκης γειτονικής Τουρκίας και όχι να αναπαράγουμε άκριτα τις οπτικές και τα αναλυτικά σχήματα των πολιτικών, διπλωματικών και επιστημονικών ελίτ άλλων χωρών, τα οποία αναλυτικά σχήματα πολλές φορές αντανακλούν και προωθούν τα συμφέροντακαι τις επιδιώξεις των χωρών αυτών. Αλλιώς κατανοούν και ερμηνεύουν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι την Τουρκία και αλλιώς εμείς. Άλλα τα συμφέροντα τους σε σχέση με την Τουρκία και άλλα τα δικά μας, παρά τις επιμέρους ταυτίσεις στα πλαίσια της ΕΕ. Εμείς οφείλουμε να διαβάζουμε τις εξελίξεις με τα δικά μας μάτια και μυαλά και με βάση τις δικές μας στρατηγικές επιδιώξεις και συμφέροντα, λαμβάνοντας βέβαια υπόψη και τον ευρύτερο περίγυρο και τις σχετικές ισορροπίες.

Συστήματα εξουσίας, πολιτικός μεταμορφισμός και εθνική ασφάλεια στην Τουρκία.

Είναιαληθές πως κατά την πρώτη περίοδο διακυβέρνησής του το ισλαμικό κόμμα ανέπτυξε μια φιλελεύθερη ρητορική και επέδειξε διάθεση εφαρμογής κάποιων δημοκρατικών πολιτικών μεταρρυθμίσεων και οικονομικών αλλαγών. Στόχος αυτού του δημοκρατικοφανούς ελιγμού των πρώτων ετών ισλαμικής διακυβέρνησης ήταν η αποδυνάμωση του κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος,ο περιορισμός της ιδεολογικής επιρροής του δυτικού φιλελευθερισμού στη νεολαία των Αλεβιτών καιστα ευρύτερα τμήματατων δυτικόφιλων νέων πολιτών καθώς και η διασφάλιση της ηγεμονίας του σουνιτικού ΑΚΡ στην κοινωνία και στο κράτος.

Στο δε πεδίο της εξωτερικής πολιτικής η σουνιτική κυβέρνηση οραματίστηκε και επεδίωξε τον υπό δική της ηγεσία συντονισμό και “ενοποίηση” του σουνιτικού ισλαμικού κόσμου καθώς και τον έλεγχο των Κουρδικών πληθυσμών και των πολιτικών τους εκφράσεων στο Ιράκ και στη Συρία. Η νέα τουρκική ηγεσία έδωσε προτεραιότητα και επένδυσε τεράστια ενέργεια και πόρους σε αυτά τα μέτωπα τα οποία θεωρούσε ως κρίσιμα για την ασφάλεια, την ενότητα και το μέλλον της χώρας. Το τουρκικό πολιτικό ισλάμ, που σημειωτέον είναι εξαιρετικά αντιδυτικό, αποτελούσε πάντα ένα εφεδρικό σύστημα διακυβέρνησης που από τα χρόνια του ιστορικού του ηγέτη Νετζμεντίν Ερμπακάν ασκούσε συνεχώς δριμεία κριτική στους Κεμαλιστές όχι μόνο για την αντιμετώπιση της θρησκείας αλλά και για την αποτυχία τους να καταστείλουν την κουρδική εξέγερση, να σταθεροποιήσουν και να μεγαλώσουν την ισχύ και την επιρροή της Τουρκίας. Η δε αντίληψη των ισλαμιστών περί δημοκρατίας περιοριζόταν στην απελευθέρωση της χρήσης της ισλαμικής μαντίλας στο δημόσιο πεδίο και σε ορισμένες διοικητικές αλλαγές που θα επέτρεπαν τα θρησκευόμενα τμήματα της κοινωνίας και την δική τους εκλογική πελατεία να εισέρχονται απρόσκοπτα στον κρατικό μηχανισμό και στον οικονομικό ανταγωνισμό.

Οι ισλαμιστές πάντα κατηγορούσαν τους κεμαλιστές ότι μίκρυναν την Τουρκία και ότι ήταν φοβικοί απέναντι στους Δυτικούς και στους πάσης φύσης υποτιθέμενους “εχθρούς” του μουσουλμανικού κόσμου, ενώ υποστήριζαν την εφαρμογή πιο ριζοσπαστικών και λιγότερο παθητικών πολιτικών. Έτσι γαλούχησαν και τα κομματικά τους ακροατήρια. Για αυτό οι γνωρίζοντες δεν εκπλήσσονται από την πρόσφατη ρητορική του κ.Ερντογάν περί αναθεώρησης συνθηκών και από τις αναφορές του στις κατ’αυτόν “άδικες” απώλειες τετραγωνικών χιλιομέτρων της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αυτός ο τρόπος σκέψης και η πολιτική κουλτούρα υπέβοσκε πάντα σε τμήματα της κοινωνίας, του κράτους και των ισλαμικών δεξιών κομμάτων. Τα τελευταία χρόνια αναδύθηκε στην επιφάνεια και κατέλαβε κεντρική θέση στην τουρκική πολιτική σκηνή. Με λίγα λόγια οι ισλαμιστές ήρθαν στην εξουσία με συγκεκριμένη αναθεωρητική ατζέντα και με την προσδοκία να διευρύνουν τα γεωγραφικά, κοινωνικά και διεθνοπολιτικά όρια επιρροής της Τουρκίας και όχι να φτάσουν σε “μηδενικά προβλήματα” με τους γείτονες. Οφείλουμε δε να παραδεχθούμε ότι η επικοινωνιακή τους πολιτική υπήρξε στο παρελθόν αρκετά επιτυχής αν και πλέον έχει καταρρεύσει. Η όποια τουρκική ήπια ισχύς που με κόπο χτίστηκε από το 2000 και εντεύθεν δεν υπάρχει πια.Ακόμα και στο εσωτερικό, ως ένα κρατικό εφεδρικό σύστημα διακυβέρνησης που αυτοπαρουσιάζεται ως δήθεν αντισυστημικό, το ΑΚΡ παραπλάνησε εκατομμύρια πολίτες, υποκλέπτοντας την ψήφο τους υποσχόμενο εκδημοκρατισμό και οικονομική ανάπτυξη. Τώρα και τα δύο αιτήματα έχουν μπει για τα καλά στον πάγο. Η συνεχής άσκηση βίας και καταστολής εκ μέρους της κυβέρνησης είναι σημάδι απονομιμοποίησης και παρακμής.

Διάψευση των ελληνικών προσδοκιών;

Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής των ισλαμιστών του ΑΚΡγια να “μεγαλώσει η Τουρκία”, η Ελλάδα και η Κύπρος θεωρήθηκαν ως δευτερεύοντα προβλήματα για αυτό και η δημόσια ρητορική και η διπλωματική συμπεριφορά της σουνιτικήςτουρκικής κυβέρνησης τροποποιήθηκε, ρίχοντας προσωρινά τους τόνους και περιορίζοντας τις εντάσεις, πράγμα βεβαίως θετικό αλλά δυστυχώς παραπλανητικό. Έτσι κατά ένα παράδοξο θα έλεγα τρόπο, ο περιορισμός των ελληνοτουρκικών εντάσεων και τριβών στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης Ερντογάν δεν ήταν αποτέλεσμα της ειλικρινούς επιθυμίας για σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των σχέσεων καλής γειτονίας. Η ύφεση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις υπήρξε απόρροια των εσωτερικών κρατικών μετασχηματισμών στην Τουρκία, της νέας στρατηγικής του σουνιτικού πολιτικού μεγαλοϊδεατισμού και της αυτοπεποίθησης του που αντιλαμβανόταν πλέον την Ελλάδα ως δευτερεύουσα απειλή και σχετικά εύκολα διαχειρίσιμη σε δεύτερη φάση, μετά την επίλυση των μειζόνων προβλημάτων στα ανατολικά σύνορα. Δεν θα πρέπει άλλωστε να ξεχνούμετο βεβαρημένο ιστορικό και των Ισλαμιστών. Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης εκδιώχθηκαν επί κυβέρνησης του ισλαμιστή Αντάν Μεντερές την δεκαετία του 1950, ενώ η εισβολή στην Κύπρο πραγματοποιήθηκε όταν στην εξουσία βρισκόταν μια συμμαχία της κεμαλικής “αριστεράς” του Μπουλέντ Ετσεβίτ με την ισλαμική δεξιά του Νετζμεντίν Ερμπακάν ο οποίος πίεζε για εισβολή.Επίσης ο Τουργκούτ Οζάλ τη δεκαετία του 1980 καθώς και όλοι οι συστημικοί πολιτικοί πάντα αντλούσαν, σε διαφορετικό βέβαια βαθμό, από την δεξαμενή του σουνιτικού ισλάμ και από την πολιτική ιδεολογία που ενέπνευσε.

Οι ελληνικές προσδοκίες για σταθεροποίηση των σχέσεων και συνεργασία με την Τουρκία του κ.Ερντογάν πιθανόν να περιοριστούν λόγω της περίπλοκης κατάστασης στη γειτονική χώρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούμε από τις σχετικές προσπάθειες μέσα από νέου τύπου πολιτικές και πρωτοβουλίες. Όμως από την άλλη δεν θα πρέπει να καλλιεργούμε υψηλές προσδοκίες σε αυτή την φάση ούτε και να εγκλωβιζόμαστε σε καταστροφικά διλήμματα. Μια “σχολή σκέψης” στην Αθήνα υποστηρίζει πως η Τουρκία ενδυναμώνεται διαρκώς λόγω δημογραφίας, οικονομίας και εξοπλισμών και άρα κάθε καθυστέρηση στην επίλυση των “ελληνοτουρκικών εκκρεμοτήτων”, όπως λανθασμένα περιγράφουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό, αυξάνει το κόστος μελλοντικών διευθετήσεων για την Ελλάδα. Αυτή η προσέγγιση είναι παραπλανητική και δεν στηρίζεται σε πραγματικά εμπειρικά δεδομένα και σε ορθολογική και σε βάθος κατανόηση των διεθνών ισορροπιών και της κατάστασης στη γειτονική μας χώρααλλά μάλλον φλερτάρει με έναν ιδιότυπο ιδεολογικό δογματισμό. Πρόκειται για αναλυτική αδυναμία καιαδράνεια καθώς και για έλλειμμα πολιτικής στρατηγικής, πρωτοβουλιών και φαντασίας.

Δυστυχώς, ούτε η Σκύλλα του κεμαλισμού ούτε και η Χάρυβδη του πολιτικού Ισλάμ υπόσχονται ευημερία και σταθερότητα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μαζί με την ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων στην παρούσα φάση, η μόνη εγγύηση για καλύτερες ελληνοτουρκικές σχέσεις και συνεργασία είναι η ενίσχυση της δημοκρατίας, του ορθολογισμού, των ελευθεριών και του πλουραλισμού στη γειτονική χώρα.Για αυτό ήταν πολύ σημαντική, συμβολικήκαι συγκινητική η πρόσφατη αναφορα του προέδρου Ομπάμα στη σπουδαιότητα της δημοκρατίας για την ανθρώπινη ευημερία από την Αθήνα, την γενέτειρα αυτού του ιδεώδους. Ακόμα και ο κ.Ερντογάν, μέσα στο φόβο και στη σύγχυσή του, την δημοκρατία επικαλείται για να αυξήσει τη νομιμοποίηση του αυταρχικού καθεστώτος του…

* Ο κ.Νίκος Μιχαηλίδης είναι διδάκτωρ ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου Princeton και έχει διεξάγει πολυετή επιτόπια έρευνα στην Τουρκία
Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου