Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Μαρ 2015

Η κυβέρνηση υποβάθμισε τις δηλώσεις Καμμένου και Βαρουφάκη περί δημοψηφίσματος, ωστόσο οι ισορροπίες είναι τόσο λεπτές που η χώρα θα μπορούσε να οδηγηθεί στην επιλογή αυτή μετά τον Ιούνιο, όταν θα αρχίσουν οι πραγματικά δύσκολες διαπραγματεύσεις για το μέλλον της Ελλάδας.

Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης συνεδρίασαν στις Βρυξέλλες στις 9 Μαρτίου προκειμένου να συζητήσουν τις τελευταίες προτάσεις της Ελλάδας για οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Την ίδια ώρα, βασικά μέλη της ελληνικής κυβέρνησης άφησαν να εννοηθεί πως η Αθήνα θα μπορούσε να θέσει σε δημοψήφισμα το μέλλον της χώρας στην περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία με τους δανειστές.

Αν και οι ανακοινώσεις αυτές ήταν ασαφείς και υποβαθμίστηκαν γρήγορα, ωστόσο τους επόμενους μήνες η ελληνική κυβέρνηση θα τεθεί υπό περαιτέρω πίεση, και η πιθανότητα ενός δημοψηφίσματος ή πρόωρων εκλογών θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.

Ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας και ηγέτης των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος, πρότεινε στις 7 Μαρτίου τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος αν δεν επιτευχθεί συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ για το ελληνικό χρέος. Μια ημέρα αργότερα, ο έλληνας υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, δήλωσε πως η κυβέρνησή του θα μπορούσε να διενεργήσει δημοψήφισμα ή πρόωρες εκλογές αν η Αθήνα και οι πιστωτές της δεν καταλήξουν σε συμφωνία.

Ο Καμμένος και ο Βαρουφάκης δεν συγκεκριμενοποίησαν το ερώτημα του δημοψηφίσματος και Έλληνες αξιωματούχοι απέρριψαν τις εικασίες στα μέσα ενημέρωσης πως θα αφορούσε το αν η Ελλάδα θα παραμείνει μέλος της ευρωζώνης. Ωστόσο και οι δυο αυτές δηλώσεις δείχνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ συζητούν τουλάχιστον την πιθανότητα να ρωτήσουν τον ελληνικό λαό αν θα πρέπει να εφαρμοστούν οι πολιτικές που ζητούνται από την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ελληνική κυβέρνηση έχει προτείνει δημοψήφισμα για τις σχέσεις της Ελλάδας με την ΕΕ. Στο αποκορύφωμα της κρίσης στα τέλη του 2011, ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου πρότεινε δημοψήφισμα για το πρόγραμμα διάσωσης της χώρας και για το σχέδιο αναδιάρθρωσης του χρέους.

Όμως ο Παπανδρέου δέχθηκε ισχυρές πιέσεις από την ΕΕ και αντιμετώπισε ενδοκυβερνητική δυσαρέσκεια, που τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την ιδέα. Την εποχή εκείνη την Ελλάδα κυβερνούσαν τα «παραδοσιακά» της κόμματα και ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού κατεστημένου ήταν υπέρ της αποδοχής των απαιτήσεων των Βρυξελλών.

Όμως, η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη έχει αλλάξει από το 2011. Η προσφυγή στη γνώμη των Ελλήνων ψηφοφόρων ως προς το αν θα πρέπει να υπάρξει συμμόρφωση με τα αιτήματα της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι πιο πιθανή τώρα για έναν απλό λόγο: Ο ΣΥΡΙΖΑ εξελέγη προκειμένου να επαναδιαπραγματευτεί το ελληνικό χρέος, να βάλει τέλος στη λιτότητα και να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Όμως η Αθήνα δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να πετύχει τους στόχους αυτούς ταυτόχρονα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα δώσει άλλα λεφτά στην Ελλάδα αν η Αθήνα δεν εφαρμόσει ουσιαστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνουν την περικοπή δαπανών, τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εταιρειών, την αναμόρφωση του συνταξιοδοτικού συστήματος και της εργατικής νομοθεσίας.

Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση έχει πει πως δεν θα εφαρμόσει πολιτικές που πάνε ενάντια στην προεκλογική της πλατφόρμα και πως επικεντρώνει τις προτάσεις της στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς.

Την ώρα που η Αθήνα και το Eurogroup συζητούν το μέλλον της Ελλάδας, οι Έλληνες ψηφοφόροι έχουν εγκλωβιστεί στη μέση. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η ελληνική κυβέρνηση είναι πολύ λαοφιλής, και πως πολλοί ψηφοφόροι στηρίζουν τις σκληρές διαπραγματευτικές τακτικές της κυβέρνησης. Όμως οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης πως οι περισσότεροι Έλληνες θέλουν η χώρα τους να παραμείνει στην ευρωζώνη, και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εκπληρώσει και τις δυο εντολές χωρίς να κάνει συμβιβασμούς.

Το δίλλημα έρχεται σε μια ώρα που το κόμμα έχει να αντιμετωπίσει και εσωκομματικές διαμάχες. Οι αριστερές ομάδες εντός του ΣΥΡΙΖΑ επικρίνουν τις πρόσφατες προτάσεις της κυβέρνησης προς την ΕΕ και το ΔΝΤ κα ορισμένοι μάλιστα πιστεύουν πως η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα εκτός ευρωζώνης.

Οι πιστωτές της Ελλάδας αντιμετωπίζουν και αυτοί πολιτικούς περιορισμούς που επηρεάζουν τη διαπραγματευτική τους θέση. Στη Γερμανία, ορισμένα από τα συντηρητικότερα τμήματα της κυβέρνησης αντιτίθενται στις υποχωρήσεις έναντι της Αθήνας. Μέλη του CDU της Άνγκελα Μέρκελ και του αδελφού κόμματος, του CSU, ανησυχούν επίσης αναφορικά με την εκλογική άνοδο της Εναλλακτικής για τη Γερμανία, ενός ευρωσκεπτικιστικού κόμματος που επικρίνει την συμμετοχή της Γερμανίας στην ευρωζώνη και αντιτίθεται στην παροχή βοήθειας στην Ελλάδα.

Το γερμανικό κοινοβούλιο εύκολα ενέκρινε την παράταση του προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας στα τέλη Φεβρουαρίου, όμως αριθμός-ρεκόρ συντηρητικών βουλευτών ψήφισαν κατά.

Η Γερμανία ανησυχεί επίσης πως αν κάνει υποχωρήσεις έναντι του ΣΥΡΙΖΑ θα αυξηθεί η δημοφιλία άλλων αντισυστημικών κομμάτων σε όλη την ευρωζώνη. Η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία –χώρες που είχαν ενταχθεί σε προγράμματα διάσωσης τα τελευταία χρόνια- θα διενεργήσουν εκλογές από τα τέλη του 2015 μέχρι τις αρχές του 2016. Το Βερολίνο φοβάται πως αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορέσει να αναδιαπραγματευτεί επιτυχώς το ελληνικό χρέος, τότε θα απαιτήσουν παρόμοιες υποχωρήσεις και άλλες κυβερνήσεις στο μέλλον. Αυτό εξηγεί επίσης το γιατί οι νυν συντηρητικές κυβερνήσεις σε Μαδρίτη, Λισσαβώνα και Δουβλίνο τηρούν σκληρή στάση έναντι των αιτημάτων της Ελλάδας για ελάφρυνση του χρέους.

Οι κυβερνήσεις αυτές έχουν στηρίξει τα μέτρα λιτότητας στο παρελθόν και δεν μπορούν να στηρίξουν της υποχωρήσεις προς την Ελλάδα, τις οποίες δεν είχαν ζητήσει για τις δικές τους χώρες.

Λόγων των αντικρουόμενων αυτών συμφερόντων, οι επόμενοι μήνες θα είναι γεμάτοι πολιτικές εντάσεις στην ευρωζώνη. Η τρέχουσα συμφωνία μεταξύ της Αθήνας και των πιστωτών της είναι τόσο εύθραυστη που θα μπορούσε να καταρρεύσει οποιαδήποτε στιγμή μέσα στους επόμενους τέσσερις μήνες. Η στρατηγική της Αθήνας είναι να κάνει επιλεκτικές υποσχέσεις στους πιστωτές της και να περάσει μόνο τόσες μεταρρυθμίσεις όσες χρειάζονται για να εξασφαλίσει την τελική δόση του πακέτου διάσωσης χωρίς να προκαλέσει αναταραχές στο εσωτερικό της χώρας.

Η Ελλάδα πιθανότατα θα καταφέρει να ολοκληρώσει το πρόγραμμα διάσωσής της στα τέλη Ιουνίου, αμέσως μετά όμως θα έρθει αντιμέτωπη με ακόμα μεγαλύτερες προκλήσεις. Η Αθήνα πιθανότατα δεν θα μπορέσει να επιστρέψει στις αγορές διότι το κόστος δανεισμού πιθανόν να παραμείνει υψηλό, και έτσι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πιέσει την Ελλάδα να ζητήσει τρίτο πακέτο διάσωσης. Αυτό, ωστόσο, θα ήταν πολιτικά απαράδεκτο για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση θα πιέσει για ελάφρυνση χρέους, πιθανόν υπό τη μορφή παράτασης των λήξεων, χαμηλότερων επιτοκίων και αποπληρωμών που θα συνδέονται με την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Αν και κάποιες κυβερνήσεις της ευρωζώνης μπορεί να δεχθούν αυτές τις προτάσεις, ωστόσο η όποια συμφωνία θα συνοδεύεται από όρους.

Οι όροι αυτοί θα δημιουργήσουν σημαντικές πιέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς θα πρέπει να αποφασίσει αν θα εγκαταλείψει κάποιες από τις προεκλογικές του υποσχέσεις και θα δεχθεί τις απαιτήσεις της ΕΕ, ή αν θα τις απορρίψει, ενέργεια που θα έφερνε την Ελλάδα επικίνδυνα κοντά στην χρεοκοπία και ενδεχομένως θα την οδηγούσε εκτός ευρωζώνης.

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αισθανθεί ότι της λείπει η εκλογική εντολή να λάβει μια τέτοια κρίσιμης σημασίας απόφαση και όπου μπορεί να υπάρξει πιθανότητα διενέργειας δημοψηφίσματος ή πρόωρων εκλογών.

Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είπε «ποιητικά» ότι «αν διενεργούσαμε αύριο δημοψήφισμα με το ερώτημα "θέλετε την αξιοπρέπειά σας ή συνέχιση αυτής της ανάξιας πολιτικής", τότε όλοι θα επέλεγαν την αξιοπρέπεια, ασχέτως των δυσκολιών που θα συνόδευαν την απόφαση αυτή».

Η ειρωνεία μιας ψήφου για το μέλλον της Ελλάδας είναι ότι δεν θα έβαζε τέλος στην κρίση της χώρας, διότι η κάθε εναλλακτική δημιουργεί μόνο νέα προβλήματα.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νότης Μαριάς

Η πρόσφατη κόντρα μας με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζες, Μάριο Ντράγκι, την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, και η έκταση που πήρε στα εγχώρια και ξένα ΜΜΕ (βλ. Ρόιτερς, Thw New York Times, Les Ecos) ανέδειξε παγκοσμίως τον κερδοσκοπικό και συνάμα τοκογλυφικό ρόλο που παίζει η ΕΚΤ και, μάλιστα, σε βάρος των ευρωπαϊκών χωρών που τέθηκαν σε Μνημόνια.

Βεβαίως, δεν ήταν η πρώτο φορά που θέσαμε το ζήτημα αυτό. Είχαν προηγηθεί παρεμβάσεις μας στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο στις 15 Ιουλίου 2014, λίγες μόλις μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων μου ως ευρωβουλευτή, αλλά και στις 3 Νοεμβρίου 2014, ενώ ακολούθησε στη συνέχεια μία πρώτη άμεση σύγκρουση με τον Ντράγκι στην Επιτροπή Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής της Ευρωβουλής στις 17 Νοεμβρίου 2014.

Καπιταλισμός – καζίνο
Στις παραπάνω παρεμβάσεις μας, με τρόπο τεκμηριωμένο και αποφασιστικό, καταγγείλαμε την ΕΚΤ ως τον κύριο πυλώνα του παγκόσμιου καπιταλισμού – καζίνο, που «πουλώντας αέρα κοπανιστό» κερδοσκοπεί ασύστολα σε βάρος της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Σύμφωνα με την Ετήσια Έκθεση της ΕΚΤ, έτους 2013, η Κεντρική Τράπεζα, εφαρμόζοντας το Πρόγραμμα για τις Αγορές Τίτλων (SMP), αγόρασε στη δευτερογενή αγορά με σημαντική έκπτωση κρατικά ομόλογα της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιρλανδίας, ύψους 219,5 δισ. Ευρώ. Πλην όμως κάθε φορά η ΕΚΤ απαιτεί και επιτυγχάνει την εξόφληση των ομολόγων αυτών στην ονομαστική τους αξία, κερδοσκοπώντας έτσι ασύστολα. Μάλιστα, το 80% των κερδών της ΕΚΤ για το 2013 προήλθε από την παραπάνω κερδοσκοπική δραστηριότητα.

Είναι ενδεικτικό ότι στην περίπτωση της πατρίδας μας η ΕΚΤ αγόρασε κατά τη διάρκεια της κρίσης ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου στην δευτερογενή αγορά με έκπτωση τουλάχιστον 40%. Μάλιστα, τα ομόλογα αυτά εξαιρέθηκαν από το PSI, ενώ τα ομόλογα των Ταμείων, των Πανεπιστημίων, των Νοσοκομείων αλλά και χιλιάδων Ελλήνων μικροομολογιούχων «κουρεύτηκαν», με αποτέλεσμα να υποστούν τεράστια οικονομική ζημιά.

Για το 2014 η μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου με τις εντολές της τρόικας, συμπεριλαμβανομένης και της ΕΚΤ, επέβαλε δυσβάστακτους φόρους στους Έλληνες πολίτες, για να πληρώσει στην ΕΚΤ και στις Κεντρικές Τράπεζες των κρατών – μελών της Ευρωζώνης και, μάλιστα, στην ονομαστική τους αξία ομόλογα ύψους 10 δισ. Ευρώ, ενώ αυτές αγόρασαν τα ομόλογα αυτά πληρώνοντας μόλις 6 δισ. Ευρώ. Αντιλαμβάνεται, επομένως, ο καθένας το ύψος της κερδοσκοπίας και της τοκογλυφίας μόνο σε μία χρονιά.
Σε σχέση με τους ισχυρισμούς του Ντράγκι περί δήθεν επιστροφής των κερδών στην Ελλάδα, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι:

1. Η ό,ποια επιστροφή αφορά μόνο σε μικρό μέρος των κερδών και όχι σε όλα τα κέρδη, καθώς οι Κεντρικές Τράπεζες των κρατών – μελών της Ευρωζώνης με διάφορα νομικά τρικ αρνούνται να επιστρέψουν τα κέρδη που αποκόμισαν από τα εν λόγω ελληνικά ομόλογα.
2. Τα εν λόγω επιστρεφόμενα κέρδη πηγαίνουν αποκλειστικά για την εξόφληση του χρέους, άρα επιστρέφουν πίσω στους δανειστές
3. Η ό,ποια ενδεχόμενη επιστροφή μέρους των κερδών γίνεται υπό την προϋπόθεση εφαρμογής των διαφόρων σκληρών μνημονιακών μέτρων. Άλλωστε, αυτό τονίστηκε με ιδιαίτερη έμφαση από τον Ντράγκι στη μεταξύ μας κόντρα, όταν εκείνος επεσήμανε με κυνικό τρόπο ότι η επιστροφή στην πατρίδα μας του ποσού των 1,8 δισ. ευρώ από τα κέρδη της ΕΚΤ θα γίνει μόνο εφόσον εφαρμοστούν από την Ελλάδα τα προαπαιτούμενα του Μνημονίου
4. Για να πληρωθούν στην ονομαστική τους αξία τα κερδοσκοπικά ομόλογα της ΕΚΤ η Ελλάδα δανείζεται κάθε φορά τα αντίστοιχα ποσά από τον EFSF κι έτσι διαιωνίζεται η παρουσία της τρόικας και των Μνημονίων
5. Μέχρι στιγμής για το 2014 η ΕΚΤ δεν έχει επιστρέψει κέρδη 1,8 δισ. ευρώ, δημιουργώντας έτσι χρηματοδοτικό κενό για την Ελλάδα

Με βάση, λοιπόν, τα παραπάνω, είχαμε προτείνει ήδη από το 2010 ότι θα πρέπει να «κουρευτούν» τα εν λόγω κερδοσκοπικά ομόλογα της ΕΚΤ και των Κεντρικών Τραπεζών των κρατών – μελών της Ευρωζώνης και να λάβουν αυτές μόνο το ποσό που πλήρωσαν για την αγορά των ομολόγων αυτών συν το νομικό τόκο. Αυτό θα σήμαινε σημαντική μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.
Βεβαίως, ο Ντράγκι αρνείται πεισματικά κάθε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, πολύ δε περισσότερο το «κούρεμα» των ομολόγων της ΕΚΤ, επιμένοντας στη συνέχιση της ίδιας κερδοσκοπικής πολιτικής.

Και όλα αυτά τη στιγμή που η ΕΚΤ και τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. διέθεσαν λόγω κρίσης 1,6 τρισ. ευρώ για την διάσωση των τραπεζών, χωρίς τα κεφάλια αυτά να επενδυθούν στην πραγματική οικονομία, ενώ από αυτό το μήνα ο Ντράγκι ετοιμάζεται να διαθέσει 60 δισ. ευρώ μηνιαίως για την αγορά κρατικών ομολόγων. Μάλιστα, σχεδιάζει να διαθέσει το ποσό των 215 δισ. ευρώ για την αγορά γερμανικών κρατικών ομολόγων μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016, στηρίζοντας για άλλη μία φορά τη γερμανική οικονομία (βλ. Η Καθημερινή 28/2/2015).

Κράτος εν κράτει
Αυτό, βέβαια, που ιδιαίτερα ενόχλησε τον Ντράγκι, που αποχώρησε από το Ευρωκοινοβούλιο αμέσως μετά τη γνωστή κόντρα και ενώ η συζήτηση για την Ετήσια Έκθεση της ΕΚΤ, έτους 2013, είχε μόλις ξεκινήσει, ήταν η ανάδειξη εκ μέρους μας της σύγκρουσης συμφερόντων που ενυπάρχει στο πλαίσιο της ΕΚΤ, καθώς η ΕΚΤ πλέον έχει μετατραπεί σε κράτος εν κράτει.
Στην πραγματικότητα η ΕΚΤ φοράει τέσσερα διαφορετικά καπέλα:

1. Υποτίθεται ότι είναι ανεξάρτητος θεσμός άσκησης νομισματικής πολιτικής με τεράστιες εξουσίες στο πλαίσιο του ευρωσυστήματος
2. Εποπτεύει τις 130 μεγαλύτερες συστημικές τράπεζες της Ευρωζώνης
3. Είναι, σύμφωνα με τα παραπάνω, και δανειστής των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχοντας αγοράσει και, μάλιστα, με σκόντο στη δευτερογενή αγορά κρατικά ομόλογα αξίας τουλάχιστον 217 δισ. ευρώ
4. Είναι μέλος της τρόικας, που έχει φτωχοποιήσει τις χώρες του Μνημονίου

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε μετάλλαξη του θεσμού της ΕΚΤ κι αυτό που πλέον φαίνεται να την ενδιαφέρει είναι να διασφαλίσει τα κέρδη της ως δανειστή των κρατών – μελών της Ε.Ε. Ασκεί εκβιαστική πολιτική απέναντι στους ευρωπαϊκούς λαούς και τις δημοκρατικές τους κυβερνήσεις στο όνομα της δήθεν διάσωσης του ευρώ. Αυτό έγινε απέναντι στην Ιρλανδία, έγινε απέναντι στην Κύπρο και στις αρχές Φεβρουαρίου έγινε έναντι και της Ελλάδας, με την παράνομη απόφαση της ΕΚΤ να μην δέχεται ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου στις πράξεις του ευρωσυστήματος από τις 16 Φεβρουαρίου 2015, ενώ γνώριζε πολύ καλά ο Ντράγκι ότι η Ελλάδα μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2015 ήταν σε πρόγραμμα.

Έλεγχος της σύγκρουσης συμφερόντων
Η παραπάνω δραστηριότητα της ΕΚΤ έχει εγείρει σοβαρές αντιρρήσεις από διάφορες πλευρές. Ήδη από τον Μάρτιο του 2013 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με Ψήφισμά του είχε ζητήσει την άρση αυτής της σύγκρουσης συμφερόντων στο πλαίσιο της ΕΚΤ. Το ίδιο ζήτησε στις 14 Ιανουαρίου 2015 και ο γενικός εισαγγελέας του Δικαστηρίου της EE Pedro Cruz Villalon. Δυστυχώς, η σχετική τροπολογία που κατέθεσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προκειμένου να ξεκινήσει σχετική έρευνα από την Ευρωπαία διαμεσολαβήτρια για την παραπάνω σύγκρουση συμφερόντων στο πλαίσιο της ΕΚΤ, παρότι έλαβε 201 θετικές ψήφους κατά τη σχετική ψηφοφορία στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο στις 15 Ιανουαρίου 2015, εντούτοις απορρίφθηκε από τη μνημονιακή πλειοψηφία του Σώματος.
Παρά ταύτα, ήδη με σχετική μου επιστολή στις 9 Φεβρουαρίου 2015 στην Ευρωπαία διαμεσολαβήτρια της ζήτησα να ξεκινήσει Έρευνα Ιδία Πρωτοβουλία για το ζήτημα της σύγκρουσης συμφερόντων στους κόλπους της ΕΚΤ. Γιατί ο Ντράγκι πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να δρα ως ο νέος ανθύπατος της Ευρώπης.



Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 279


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Βέβαια, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η χώρα μας συνεχίζει να έχει πολλούς πολιτικούς, δημοσιογράφους και «πνευματικούς ανθρώπους», οι οποίοι ελέγχονται από την γερμανική κυβέρνηση

Γράφει ο Πιτσιρίκος

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε χτες στη Βουλή την απόφαση της κυβέρνησης για στήριξη της επιτροπής διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου. Παράλληλα, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, δηλώνει πως είναι έτοιμος να υπογράψει την αναγκαστική εκτέλεση της απόφασης του Αρείου Πάγου του 2000 για την αποζημίωση των συγγενών των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στο Δίστομο. Κάτι έχει αλλάξει στην Ελλάδα. Και θα πρέπει να το αντιληφθούν όλοι.

Με την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να διεκδικήσει η Ελλάδα τις γερμανικές αποζημιώσεις, είναι η πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που η γερμανική κυβέρνηση περνάει σε θέση άμυνας απέναντι στην Ελλάδα.

Το παιχνίδι λέγεται «πολιτική» και επιτέλους πρέπει αυτό το παιχνίδι να το παίξει και η Ελλάδα.

Αλήθεια, γιατί έπρεπε να φτάσουμε στο 2015 -εβδομήντα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου-, για να βρεθεί μια ελληνική κυβέρνηση που θα διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις;

Γιατί επί 70 χρόνια δεν βρέθηκε μια ελληνική κυβέρνηση να διεκδικήσει αυτό που δικαιούται η χώρα μας, μετά την κατοχή της και την καταστροφή της από την Γερμανία, με αποτέλεσμα τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα έχει δυο σκέλη:

1. Η Ελλάδα διεκδικεί σήμερα για πρώτη φορά τις γερμανικές αποζημιώσεις, γιατί πρώτη φορά έχει μια κυβέρνηση που οι Γερμανοί δεν την έχουν στο χέρι.

2. Το δράμα της νεότερης Ελλάδας ήταν όλοι αυτοί οι πολιτικοί που ήταν ξεπουλημένοι και όλες αυτές οι κυβερνήσεις που ήταν ξεπουλημένες.

Η γερμανική κυβέρνηση έκανε ένα πολύ μεγάλο λάθος: πίεσε την Ελλάδα πάρα πολύ, αναγκάζοντας ουσιαστικά τους Έλληνες να στείλουν στην αντιπολίτευση τα κόμματα και τους πολιτικούς που έλεγχε η Γερμανία.

Εκεί η γερμανική κυβέρνηση έχασε το παιχνίδι.

Η πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης έκανε κυβέρνηση στην Ελλάδα τον ΣΥΡΙΖΑ. Έκαναν τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, χωρίς πρώτα να τον έχουν στο χέρι, χωρίς να μπορούν να τον εκβιάσουν, όπως έκαναν με τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Στη συνέχεια, η γερμανική κυβέρνηση πίεσε αφόρητα την νέα ελληνική κυβέρνηση, ξεχνώντας πως δεν την έχει στο χέρι -όπως τις προηγούμενες- και πως αυτή η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αντεπιτεθεί και να διεκδικήσει από την Γερμανία.

Το σχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης, του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου και των Ελλήνων ολιγαρχών ήταν να προκαλέσουν ασφυξία στη νέα ελληνική κυβέρνηση και να την ανατρέψουν ή να την καπελώσουν.

Τους διέφυγε πως αυτή η κυβέρνηση -η οποία δεν έχει λερωμένο «ποινικό μητρώο»- θα μπορούσε να αντιδράσει. Όπως και κάνει τώρα.

Το παιχνίδι αλλάζει.

Η Γερμανία δεν έχει πια το πάνω χέρι.

Τώρα είναι η Γερμανία που θα πρέπει να απολογηθεί και να πληρώσει.

Τώρα είναι η Γερμανία που βλέπει την Ελλάδα να της βάζει ένα …Μνημόνιο.

Ήταν τόσο απλό. Αλλά οι Έλληνες επέμεναν για δεκαετίες σε ξεπουλημένους πολιτικούς και κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να χρεοκοπήσει.

Ίσως τώρα όλοι να καταλάβουν γιατί ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ να συγκυβερνήσει με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και όχι με τα Ποτάμια.

Μπορείς να κάνεις εξωτερική πολιτική, να αντισταθείς και να διεκδικήσεις τις γερμανικές αποζημιώσεις συγκυβερνώντας με ένα πατριωτικό και πολυσυλλεκτικό κόμμα -όπως είναι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες-, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με τους σφουγγοκωλάριους των ολιγαρχών που κάνουν άψογα επί χρόνια τις δουλίτσες τους με τις γερμανικές κυβερνήσεις και τις γερμανικές πολυεθνικές.

Αυτός είναι ο λόγος που έγραψα πάρα πολλές φορές πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συγκυβερνήσει με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, και πως η νέα ελληνική κυβέρνηση πρέπει να ενώνει τους Έλληνες και να σπάει το βλακώδες φράγμα Αριστεράς-Δεξιάς, που οδήγησε την χώρα στην καταστροφή.

Η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων είναι, παράλληλα, και μια τεράστια σφαλιάρα στη Χρυσή Αυγή και τους «θαυμαστές» της. Τους ξεβρακώνει.

Βέβαια, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η χώρα μας συνεχίζει να έχει πολλούς πολιτικούς, δημοσιογράφους και «πνευματικούς ανθρώπους», οι οποίοι ελέγχονται από την γερμανική κυβέρνηση.

Ξέρετε, οι πρεσβείες στη χώρα μας πληρώνουν καλά. Πολύ καλά.

Οπότε, ετοιμαστείτε να ακούσετε και να διαβάσετε πόσο απαράδεκτο είναι η Ελλάδα να διεκδικεί τις γερμανικές αποζημιώσεις και πόσο θα πρέπει να ντρέπεται η ελληνική κυβέρνηση που τις διεκδικεί.

Ήδη, ξεκίνησαν.

Αλλά είπαμε, αυτό είναι το δράμα της Ελλάδας.

Η χώρα κυβερνήθηκε από ανθρώπους που ήταν ξεπουλημένοι.

Και οι Έλληνες τους ψήφιζαν.

Δυο παρατηρήσεις:
1. Προσέξτε ποιοι αντιδρούν στην απόφαση της κυβέρνησης να διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις. Πρώτο και καλύτερο, το παιδί της Siemens.
2. Να μην κάνουμε το λάθος να ταυτίσουμε την γερμανική κυβέρνηση με τους Γερμανούς πολίτες. Η Ελλάδα έχει πάρα πολλούς φίλους και συμμάχους στην Γερμανία. Άλλο οι κυβερνήσεις, άλλο οι πολίτες.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το νέο δόγμα Κοτζιά στην εξωτερική πολιτική
Η ανταλλαγή του Κοσσόβου με την ΑΟΖ της Κέρκυρας και την προστασία της Ελληνικής μειονότητας

Του Μανώλη Κοττάκη

Ήταν Κυριακή απόγευμα και πρωτομηνιά. Ο εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών Κωνσταντίνος Κούτρας, ένας κλασικός διπλωμάτης που «επέζησε» τριών υπουργών στο νεοκλασικό κτίριο της οδού Ακαδημίας, κατευθυνόταν με το αυτοκίνητό του προς το κέντρο της Αθήνας. Μετά από μία κοπιαστική εβδομάδα σχεδίαζε να χαλαρώσει πηγαίνοντας στο «Παλλάς» για να παρακολουθήσει την αποχαιρετιστήρια παράσταση της υπέργηρης γαλλίδας ερμηνεύτριας και ιέρειας των υπαρξιστών, της Ζιλιέτ Γκρεκό, προσωπικής φίλης του Ζαν Πολ Σαρτρ. Οι τούρκοι, όμως, που δεν φημίζονται για την ευαισθησία τους και την ροπή τους στο γαλλικό τραγούδι, είχαν άλλη γνώμη εκείνη την ημέρα.

Αίφνης, ο Κούτρας είδε να σχηματίζεται στην οθόνη του κινητού του ο αριθμός του υπουργού Εξωτερικών και πολιτικού του προϊσταμένου, Νίκου Κοτζιά. «Όπου κι αν είσαι, κάνε μεταβολή και έλα στο υπουργείο. Έχουμε θέμα με μία notam της Τουρκίας που δεσμεύει το μισό Αιγαίο και πρέπει να ενημερώσουμε τα Μέσα Ενημέρωσης για τις κινήσεις μας» του είπε.
Έτσι και συνέβη. Λίγη ώρα μετά, τα κινητά και τα σταθερά, πρώτα των αρχισυντακτών των τηλεοπτικών δελτίων και έπειτα των εφημερίδων, άρχισαν να κουδουνίζουν δαιμονισμένα για να πληροφορηθούν από πρώτο χέρι την είδηση.
Λίγες ημέρες πριν, ο υπουργός Εξωτερικών είχε αποκαλύψει δημοσίως, σε τηλεοπτική συνέντευξη, στη δημοσιογράφο Σοφία Παπαϊωάννου, ότι φοβήθηκε θερμό επεισόδιο με την Τουρκία «μεταξύ της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και της ορκωμοσίας Τσίπρα», γι αυτό και ο νέος πρωθυπουργός έσπευσε να ορκιστεί στον Κάρολο Παπούλια.
Οι Τούρκοι, όμως, είχαν αλλάξει τακτική και κράτησαν το θερμό επεισόδιο για τον αγαπημένο τους μήνα, που διενεργούν τέτοιες προκλήσεις, τον Μάρτιο (τον Μάρτιο του 1987 είχαμε την κρίση των τριών ημερών στο Αιγαίο). Ήταν Κυριακή πρώτη Μαρτίου λοιπόν. Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη και ο υπουργός Εξωτερικών κατά πάγια συνήθειά του είχε στείλει προς όλους τους φίλους του το καθιερωμένο γραπτό ποιητικό μήνυμα στα κινητά τους.
«Μάρτης ονείρων αντοχής η αντοχής ονείρων μας; Μάρτης αγώνων ή Μάρτης αγωνίας;» διερωτούνταν, για να καταλήξει εκφράζοντας την «ιστορική αισιοδοξία του».

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο Κοτζιάς κατάλαβε ότι ο μήνας δεν μπήκε με το… αριστερό. Η Τουρκία εκμεταλλεύθηκε τη συγκυρία και με notam επιχείρησε να δεσμεύσει το μισό Αιγαίο, από τη Σκύρο μέχρι τη Λήμνο, ως πεδίο βολής διεξαγωγής στρατιωτικών ασκήσεων. Η αντίδρασή του ήταν άμεση. Μίλησε με όλους τους διεθνείς παίκτες και ενημέρωσε τους Αμερικανούς, όπως κάνει από την πρώτη στιγμή για όλα τα μεγάλα θέματα, για την αναστάτωση που προκαλούσαν οι γείτονες στη νοτιο-ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, σε μία εποχή που η συμμαχία έχει συγκεντρωμένη όλη την προσοχή της στο μέτωπο στην Ουκρανία και στον Πούτιν.
Οι Αμερικανοί κατάλαβαν πολύ καλά τι θα παιζόταν εκείνη την ημέρα αν άφηναν – ανεχόταν την τουρκική αδιαλλαξία γι αυτό και ανέλαβαν δράση στο παρασκήνιο. Οι γνωρίζοντες λένε ότι «έπεσε πολύ διπλωματικό ξύλο στην Άγκυρα», η οποία ανακάλεσε κακήν κακώς, την αμέσως επόμενη ημέρα, τα επίμαχα έγγραφα σε δύο δόσεις. Στις 11.30 ανακάλεσε τη δέσμευση της Λήμνου και στις 14.38 τα υπόλοιπα. «Δεν θα συνεχίσουμε να είμαστε η χώρα της φάπας» συνηθίζει να λέει ο νέος υπουργός, ο οποίος εγκαλείται ότι λόγω των ανοιγμάτων του σε Ρωσία και Κίνα επαναπροσδιόρισε την εξωτερική μας πολιτική και την έθεσε σε νέα βάση. Όχι όμως προς την κατεύθυνση που νομίζουν.

Η αλήθεια είναι ότι η εξωτερική μας πολιτική επαναπροσδιορίστηκε τουλάχιστον προς το δημόσιο ύφος της αμέσως μετά την ανάληψη του θώκου από τον Νίκο Κοτζιά. Εγγονός του δημάρχου Αθηναίων, Κωνσταντίνου Κοτζιά, το όνομα του οποίου φέρει η ομώνυμη πλατεία, γόνος μεγάλης ιστορικής οικογενείας των Αθηνών, μακροσυγγενής της οικογένειας Μητσοτάκη από την πλευρά της Μαρίκας Γιαννούκου και κοινωνικός γνώριμος της οικογένειας Σαμαρά, ο νέος υπουργός μοιάζει να έχει απόλυτη αίσθηση του ιστορικού καθήκοντος που ανέλαβε. Η θητεία του στο υπουργείο Εξωτερικών, στο οποίο προσελήφθη με διαγωνισμό ως εμπειρογνώμονας αρχές δεκαετίας του 1990, χωρίς μέσον, ξεκίνησε θορυβωδώς με το άνοιγμά του στη Ρωσία για το θέμα των κυρώσεων και με τα δημοσιεύματα που τον εμφάνιζαν να έχει σχέση με εξτρεμιστές συμβούλους του Πούτιν, όπως ο καθηγητής Ντούγκιν. Η ίδια η ζωή απέδειξε ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Οι μετέπειτα ενέργειες και δηλώσεις του έδειξαν ότι να μεν πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να είναι δεδομένη, αλλά να έχει σχέσεις με Κίνα – Ρωσία («για να μην είναι χώρα της φάπας» όπως είπε), στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για έναν πολιτικό που δίνει έμφαση στον πατριωτισμό και στον ατλαντισμό. Στην εξασφάλιση εθνικών κερδών μέσα από τη Συμμαχία. Απόδειξη ότι έπιασε το νήμα από εκεί που το άφησε όταν θήτευσε στο υπουργείο Εξωτερικών, δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου το 2004, τοποθετώντας μάλιστα, δίπλα του ως γενικό γραμματέα τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του Γιώργου, τον έμπειρο διπλωμάτη Δημήτρη Παρασκευόπουλο.
Η αντίληψή του για τον ρόλο που μπορεί να παίξει η Ελλάδα, κάνοντας τον αξιόπιστο διαμεσολαβητή μεταξύ κρίσιμων χωρών στη λεκάνη της νοτιο-ανατολικής Μεσογείου, εξασφαλίζοντας κέρδη και για τον εαυτό της, είναι ακριβώς ίδια με του Παπανδρέου της εποχής εκείνης, με τη διαφορά όμως ότι ο Κοτζιάς ξέρει να την ασκεί. Ο νέος υπουργός Εξωτερικών χειρίστηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου τις κρίσιμες διατυπώσεις της συμφωνίας του Ελσίνκι το 1999, που προσδιόριζε την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, ήξερε άριστα τις λεπτομέρειες της προσφυγής στη Χάγη που ετοίμαζε η τότε κυβέρνηση για τα ελληνοτουρκικά, ενώ είχε δείξει ότι στα εθνικά θέματα δεν φοβάται τις ανταλλαγές, αν πρόκειται για win win situation.

Ο ίδιος, άλλωστε, τον Ιανουάριο του 2013, αποκάλυψε στον γράφοντα, στο πλαίσιο μίας τηλεοπτικής συνέντευξης, ότι «ευχαρίστως θα αντάλλασσα με τους Αλβανούς την εκ μέρους μας αναγνώριση του Κοσσόβου με μία συμφωνία για την αναγνώριση της ΑΟΖ μας στην Κέρκυρα και με μία συμφωνία για την προάσπιση των δικαιωμάτων της Ελληνικής Μειονότητας στη Βόρειο Ήπειρο».
Αν ήθελε, λοιπόν, να χαρακτηρίσει κάποιος τον Κοτζιά και να αποκρυπτογραφήσει τη στρατηγική του, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι είναι ένας συγκρουσιακός πολιτικός που επιδιώκει για την Ελλάδα το μέγιστο εντός της Συμμαχίας που βρίσκεται, μη διστάζοντας να παίζει ακόμη και επικίνδυνες φιλορωσικές μπλόφες. Η αντίληψή του για τη Ρωσία, άλλωστε, καταγράφεται στον υπό έκδοση συλλογικό τόμο από τις εκδόσεις Πατάκη «Η εξωτερική πολιτική της Ρωσίας και οι ελληνορωσικές σχέσεις», στον οποίο, επικαλούμενος την ιστορική εμπειρία της συνεργασίας Γερμανίας – Ρωσίας ως ηττημένων του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καταλήγει με το συμπέρασμα ότι στο τέλος έγιναν σύμμαχοι.

Ο λόγος που βρέθηκε, άλλωστε, δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου, ήταν μία… σύγκρουση. Ο Κοτζιάς εκτίμησε έναν διάλογο που είχε ο Γιώργος το 1999 με την τότε ομόλογό του, Μαντλίν Ολμπράιτ, όταν προετοιμαζόταν ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας. «Λέτε ανοησίες!» της είπε δύο φορές ο Παπανδρέου όταν εκείνη του ζήτησε να μετάσχει η Ελλάδα στον… βομβαρδισμό του Κοσόβου, εξηγώντας της πως αν δεχόταν την πρότασή της, η Ελλάδα δεν θα είχε πρόσωπο να εμφανιστεί στην περιοχή των Βαλκανίων για πολλά πολλά χρόνια. Αντ’ αυτού, της προτάθηκε η έλευση των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ από ελληνικό έδαφος. Όπερ και εγένετο.

Οι παλαιότεροι θυμούνται ότι ο Παπανδρέου, τον οποίο ο Κοτζιάς εγκατέλειψε όταν τοποθέτησε τον «υποδεέστερο» Δρούτσα στο υπουργείο Εξωτερικών, το 2009 είχε ως δόγμα του την «κινητικότητα» και την ανάληψη ρόλου μεσολαβητή μεταξύ των κρατών της περιοχής. Στην πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, ο Νίκος Κοτζιάς τάχθηκε υπέρ της συγκρότησης του γεωπολιτικού άξονα που έχει προτείνει στον Πρόεδρο Αναστασιάδη ο αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο νησί. Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ – Αίγυπτος. Αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν μία προσθήκη που έκανε ο Κοτζιάς για να περιγράψει τον «άξονα – δρεπάνι», όπως τον ονόμασε. Περιέλαβε σε αυτόν και το Ιράν, χώρα με την οποία έχουμε παραδοσιακά καλές σχέσεις καθώς εισάγουμε πετρέλαιο από αυτήν. Οι σχέσεις ΗΠΑ – Ιράν επαναπροσδιορίζονται μετά από πολλά χρόνια ψυχρότητας και η Ελλάδα ως κοντινός γείτων θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο του αξιόπιστου ενδιάμεσου.

Ένα τέτοιο πανίσχυρο μέτωπο θα μπορούσε να είναι το ιδανικό αντίβαρο στην τουρκική αδιαλλαξία. Κατόπιν εισηγήσεως του Κοτζιά, περιελήφθη, άλλωστε, στην ομιλία Τσίπρα για τις προγραμματικές δηλώσεις και η θεωρία για το γεωπολιτικό τρίγωνο εντός του οποίου, στην καρδιά του για την ακρίβεια, βρίσκεται η Ελλάδα. Το ορίζουν η Ουκρανία στην κορυφή και η Συρία – Λιβύη στις δύο άκρες. Η οριοθέτηση αυτή κάνει τον υπουργό Εξωτερικών να πιστεύει ότι η γεωπολιτική δυναμική Ελλάδος – Κύπρου βοηθά την ό,ποια ισχύ μας στις διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους. Μένει να αποδειχθεί. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα είναι αναγκαία λόγω των αεροδρομίων της εν όψει της επερχόμενης στρατιωτικής σύρραξης με το «Ισλαμικό Κράτος».

Τον ίδιο μεσολαβητικό ρόλο φιλοδοξεί να παίξει ο Κοτζιάς και στα Βαλκάνια, γι αυτό και επιθυμεί την επίλυση των εκκρεμοτήτων που καθηλώνουν την εξωτερική μας πολιτική. Στο τελευταίο του βιβλίο, με τον τίτλο «Πατριωτισμός και Αριστερά», ο Νίκος Κοτζιάς μιλά για έναν «αδιέξοδο Μακεδονισμό», ενώ με την τοποθέτησή του στον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA ξεκαθάρισε για το εκκρεμές θέμα των Σκοπίων ότι «το όνομα δεν είναι το πρόβλημά μας, αλλά ο αλυτρωτισμός που κρύβεται πίσω από το όνομα». Ο Κοτζιάς, ο οποίος ηγείται της «Πατριωτικής Συνιστώσας» του ΣΥΡΙΖΑ, με την ονομασία «Πράττω» -μετέχει σε αυτήν και ο δικός του άνθρωπος στο υπουργείο Άμυνας, ο υφυπουργός Νίκος Τόσκας- έχει, τέλος, μεγάλο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στη Θράκη.

Στην προεκλογική περίοδο παρακολούθησε μέσω των διαύλων του στην περιοχή, ανίερες συμπράξεις μεταξύ παραγόντων της διπλωματίας, ελληνικής και τουρκικής, θύμωσε, ενοχλήθηκε που ένα εξαιρετικής εθνικής σημασίας θέμα ενεπλάκη στον προεκλογικό αγώνα, γι αυτό και προτίθεται να λάβει μέτρα.

Πηγή περιοδικό Crash


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τον Αλέξανδρο Τάρκα

Η επικοινωνιακή στρατηγική – σοκ του υπουργείου Εξωτερικών, μέσω δηλώσεων του Νίκου Κοτζιά για πλημμυρίδα τζιχαντιστών και λαθρομεταναστών στην Ευρώπη, σε περίπτωση κατάρρευσης της Ελλάδας, ξένισε περισσότερο στο εσωτερικό παρά στο εξωτερικό!

Στην πραγματικότητα ο υπουργός Εξωτερικών απλώς ανέδειξε δημόσια όσα συζητούνται, τουλάχιστον από το 2012, πίσω από τις κλειστές πόρτες του Συμβουλίου Μονίμων Αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ και, ιδίως, μετά τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία, στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ελλάδα, έχοντας ακόμα –δόξα τω Θεώ- το προνόμιο να μην αποτελεί στόχο της ισλαμικής τρομοκρατίας (αφού θεωρείται περισσότερο χώρα τράνζιτ μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής), έχει εξαιρέσει το ζήτημα από τις επικεφαλίδες της πολιτικής αντιπαράθεσης και των μέσων ενημέρωσης.

Ωστόσο, η εσωτερική έγνοια ή υποβάθμιση του θέματος δεν πρέπει να το εξαιρεί από την επιχειρηματολογία της διπλωματικής υπηρεσίας και της κυβέρνησης διεθνώς.

Ίσα – ίσα, αποτελεί (ευχάριστη) πολιτική ειρωνεία το γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προσγειώνεται στην πραγματικότητα, αποδεχόμενη μία από τις κύριες προτεραιότητες της Ατλαντικής Συμμαχίας (που το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα έχει ως «στρατηγικό στόχο» να διαλύσει!) και συνειδητοποιώντας ότι το πρόβλημα της τρομοκρατίας δεν έχει σύνορα ή ιδεολογία. Αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι μόλις το καλοκαίρι του 2013 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εκφράσει αγανάκτηση για μία (ομολογουμένως άκομψη στην υλοποίησή της) αντιτρομοκρατική επιχείρηση στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς να ενδιαφέρεται για την αιματηρή δράση του αλλοδαπού συλληφθέντος και για την είσοδό του με ψεύτικα στοιχεία στην Ελλάδα.

Επομένως, βρισκόμαστε στο χρονικό σημείο και το διπλωματικό σταυροδρόμι όπου η κυβέρνηση όχι μόνον είναι χρήσιμο να υπενθυμίζει ότι η Ελλάδα αποτελεί το «τελευταίο οχυρό» της Δύσης στη Ν.Α. Μεσόγειο, αλλά μπορεί να αποσπάσει ανταλλάγματα.
Η απόσπασή τους δεν θα είναι, ασφαλώς, εύκολη: Από τη μία πλευρά, επειδή η –εκάστοτε- οικονομική πραγματικότητα (μέσα στο βαρύ χρέος και στην αλαζονική τακτική του Γ. Βαρουφάκη) κυριαρχεί έναντι των προειδοποιήσεων σε θέματα ασφάλειας. Κατά κανόνα, οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. προτιμούν την επίλυση των παρόντων προβλημάτων, όπως η άμεση υλοποίηση των συμφωνιών με την τρόικα, και όχι την εξάρτησή τους από ενδεχόμενες μελλοντικές κρίσεις, όπως η τρομοκρατία κα η λαθρομετανάστευση.

Από την άλλη πλευρά, και η Αθήνα θα κληθεί να συνυπογράψει αποφάσεις που προκαλούν αλλεργία στην ελληνική Αριστερά. Η κυβέρνηση προφανώς και θα χρειαστεί να δεχθεί μία πλήρη συμφωνία Ε.Ε. – ΗΠΑ για την ανταλλαγή στοιχείων επιβατών της πολιτικής αεροπορίας (PNR). Το ίδιο θα απαιτηθεί να συμφωνήσει στην υλοποίηση πρόσφατα αποφασισμένων δράσεων, όπως ο νέος μηχανισμός πληροφοριών Schengen, η (κατά την κοινοτική ορολογία) «ανάπτυξη μεθοδολογίας εντοπισμού κινδύνου κατά τους συνοριακούς ελέγχους» και η «συνεργασία με τους παρόχους internet». Ανάλογες συμφωνίες εκκρεμούν με τις ΗΠΑ για τη στάθμευση drones στην Κρήτη και την παρουσία air marshals στις πτήσεις Νέας Υόρκη – Αθήνα, που ξαναρχίζουν σύντομα.

Φυσικά, δεν αρκεί να εργάζονται μόνον οι Έλληνες διπλωμάτες. Γιατί δεν θα καταφέρουν τίποτα, αν την ίδια ώρα συνεχίζεται η τριτοκοσμική γραφικότητα ενός υπουργού Οικονομικών που περιφέρεται στο Eurogroup και το ECOFIN με προκλήσεις κατά των ομολόγων του ή στα διεθνή ΜΜΕ, με ειρωνείες κατά των δημοσιογράφων.

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»

* «Ο Αλέξανδρος Τάρκας είναι εκδότης του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιρειών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλες οι πληροφορίες από το κυβερνητικό στρατόπεδο δείχνουν ότι υπάρχει η πρόθεση και κινούνται οι σχετικές διαδικασίες για να γίνει η περιβόητη και περιπόθητη Εξεταστική Επιτροπή για τον τρόπο με τον οποίο η πατρίδα μας απώλεσε την εθνική κυριαρχία της και επιβλήθηκαν στην καθημερινότητά μας οι αντιλαϊκές διατάξεις και πρόνοιες των διαφόρων Μνημονίων.

Αυτό
δεν αφορά μόνο την ικανοποίηση του λαϊκού αισθήματος και την εύλογη βούληση των πολιτών να μάθουν τι τους συνέβη και εξαιτίας ποίων, πριν τα γράψουν τα ιστορικά βιβλία.

Εξεταστική
για το Μνημόνιο είναι ο μοναδικός τρόπος για να χυθεί άπλετο φως στη μεγαλύτερη προδοσία της μεταπολιτευτικής περιόδου και να γίνει η αληθινή και ουσιαστική επανεκκίνηση της χώρας.

Από
τα τέλη του 2009 και έπειτα, έλαβε χώρα μια μεθόδευση εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων, της οποίας τις συνέπειες ένιωσαν στο πετσί τους εκατομμύρια Ελληνες, που εξαθλιώθηκαν, έχασαν τις αποταμιεύσεις τους, τις δουλειές τους, τις εστίες τους και αρκετές χιλιάδες απώλεσαν και την ίδια τη ζωή τους εξαιτίας της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης.

Οι νέες
γενιές εξωθήθηκαν στη μετανάστευση. Η χώρα μας έχασε ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο δεν γίνεται να αντικατασταθεί. Η οικονομική ζωή έχασε επιχειρήσεις, κεφάλαια, αλλά πάνω απ' όλα τη ζωοδότρα αισιοδοξία του λαού, που μέχρι πρότινος ευημερούσε.

Οι κ. Παπανδρέου
και Βενιζέλος, αλλά και οι υπόλοιποι μηχανοδηγοί της μνημονιακής μηχανής του θανάτου πρέπει να λογοδοτήσουν, αρχικά στη Βουλή των Ελλήνων και έπειτα όπου αλλού απαιτηθεί, ώστε να μάθει η κοινωνία πώς και γιατί ορισμένοι εξωμότες την οδήγησαν στην καταστροφή.Η «δημοκρατία» δικαιώνεται για τη βεβαιότητα την οποία εξέφραζε, ακόμα και τις ώρες της πιο πυκνής απελπισίας, ότι αυτό το άγος θα καθαρθεί.
Η βεβαιότητα δεν οφείλεται σε... μαντικό χάρισμα, αλλά στην επίγνωση του ακαταμάχητου χαρακτήρα της ιστορικής αναγκαιότητας.

Ολοι
οι Ελληνες απαιτούσαν και απαιτούν να μη μείνουν ατιμώρητοι οι δολοφόνοι τόσων χιλιάδων ανθρώπων και οι συνεργάτες των ξένων. Γένοιτο, λοιπόν, Εξεταστική!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


O Σόιμπλε είναι ο βασικός εκφραστής της πολιτικής της σκληρής λιτότητας. Η πολιτική αυτή απέτυχε παταγωδώς ως προς τους στόχους που έθεσε. Το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε αντί να μειωθεί, ενώ σε ορισμένες χώρες, όπως στην Ελλάδα, αυξήθηκε δραματικά η ανεργία και βυθίστηκαν οι αποδοχές και τα κοινωνικά δικαιώματα. Αν αυτός ήταν ο πραγματικός στόχος του Σόιμπλε, ας βγει να τον υποστηρίξει ευθαρσώς, διαφορετικά κρείττον το σιγάν.

Τα ελλείμματα και το χρέος αντιμετωπίζονται μόνο με ανάπτυξη, ενώ ο δρόμος που ακολουθεί η Ευρωζώνη, με ευθύνη του Σόιμπλε και της Ευρωδεξιάς, είναι καταστροφικός. Ο άκαμπτος προτεσταντισμός είναι λανθασμένος και επειδή υποβαθμίζει ή αγνοεί τις γεωπολιτικές ιδιαιτερότητες και τις πολύπλοκες περιφερειακές ισορροπίες.
Οι δηλώσεις Σόιμπλε κατά Βαρουφάκη δεν συνάδουν με τη θεσμική του θέση και τις αξίες μιας ενωμένης και δημοκρατικής Ευρώπης. Παραπέμπουν σε λογικές ισχύος και κυριαρχίας, τις οποίες δεν μπορούν να αποδεχθούν οι λαοί όταν εμπνέονται από τις αξίες του Διαφωτισμού και τις δημοκρατικές αρχές που κληροδότησε στην ανθρωπότητα η Γαλλική Επανάσταση.
Ο Σόιμπλε πιέζει γιατί ενδιαφέρεται για τα ασημικά της χώρας μας. Η ελληνική κυβέρνηση όμως έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να πουλήσει τα ασημικά, και μάλιστα με ευτελές τίμημα, ενώ έχει δηλώσει ότι συζητάει συμπράξεις με αμοιβαίο όφελος. 
Είναι απορίας άξιο ποιο είδος ανταγωνισμού ενισχύει η μεταβίβαση 14 αεροδρομίων της χώρας σε ένα σχήμα γερμανικών συμφερόντων. Κατανοεί κανείς το μεγάλο ενδιαφέρον του Βερολίνου για το θέμα, θα ήταν όμως φρόνιμο να επενεξετάσει τη στάση του και να αναζητήσει λύσεις με όρους αμοιβαιότητας.
Ο Σόιμπλε δεν συμπεριφέρεται ως υπουργός ευρωπαϊκής χώρας, αλλά με αλαζονεία που προσιδιάζει σε επικυρίαρχο. Τέτοιος ρόλος όμως δεν του έχει αναγνωριστεί ούτε πρόκειται να του αναγνωριστεί από την ελληνική κυβέρνηση. Θα ήταν σώφρον να μην του αναγνωρίζεται και από τη γερμανική πλευρά, αλλά αυτό ας το σκεφτούν καλύτερα στη χώρα του Καντ. Η Ιστορία διδάσκει ότι, αν ο ηγεμόνας δεν διαθέτει σοφία, τόσο το χειρότερο για τον ίδιον.
Επειδή όλα αυτά τα γνωρίζει ο έμπειρος Σόιμπλε, παρά την ακαμψία που τον διακρίνει, είναι πολύ πιθανό οι σκληρές δηλώσεις του για τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών να γίνονται και για εσωτερική κατανάλωση στη Γερμανία. Την ώρα που "ποιεί την νήσσαν", επί το λαϊκότερον κάνει την πάπια, για τη διετή παράταση που δόθηκε στη Γαλλία για τη μείωση του ελλείμματος και για να μην εμφανιστεί ότι υποχωρεί στο Παρίσι, το παίζει ανυποχώρητος έναντι της Ελλάδας για να στρέψει αλλού τη συζήτηση.
 
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ελλάδα και Γερμανία, ποτέ δεν υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης από τον Β΄ ΠΠ μέχρι σήμερα. Υπάρχει μεταξύ μας μόνο ένα νόθο καθεστώς «μη εμπόλεμης κατάστασης». Όπως όμως ήταν φυσικό, ο μεγαλοϊδεατισμός της «ανώτερης Άριας Φυλής» εναντίον των «κατώτερων Τεμπελχανάδων Ελλήνων» ο οποίος υπέβοσκε πάντα, κάποια στιγμή θα έβγαινε στην επιφάνεια και σήμερα βγαίνει.

Από ελληνικής πλευράς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εξελέγη για να ανοίξει πόλεμο με τη Γερμανία. Εξελέγη με συγκεκριμένες εντολές. Να κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ, να κουρέψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους και να διαπραγματευτεί με τους δανειστές τον περιορισμό των μέτρων εξαθλίωσης των Ελλήνων.
Όμως, παρότι από την αρχή ο ΣΥΡΙΖΑ παραβίασε την μια από τις τρεις εντολές, δηλαδή αυτή του κουρέματος του χρέους, για να δείξει καλές προθέσεις, εντούτοις συνάντησε απέναντί του τοίχο και τιμωρητική διάθεση με πρωτεργάτες τους Γερμανούς.

Μετά από συνεχείς υποχωρήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε κάτι απλό. Αξιοπρέπεια. Υποσχέθηκε ότι θα τηρήσει όλες τις προηγούμενες συμφωνίες και τα μνημόνια, ότι θα προσπαθήσει να καταβάλει κανονικά τις δόσεις του χρέους, αλλά το μόνο που ζήτησε είναι να μην εξευτελίζονται οι Έλληνες και οι ελληνικές αρχές, επιζητώντας μάλιστα να αλλάξει έστω η ονοματολογία και η πρακτική κάποιων πραγμάτων που πρόσβαλαν το ελληνικό έθνος.
Ζήτησε από τους εταίρους στην Ευρωζώνη, να συμπεριφέρονται ή έστω να κάνουν πως συμπεριφέρονται στην Ελλάδα ως ένα ισότιμο μέλος. Ένα μέλος χρεοκοπημένο μεν αλλά αξιοπρεπές.

Ε, λοιπόν οι γερμανικές αρχές δεν το δέχονται ούτε αυτό. Θέλουν να δείξουν στους «Αρίους» υπηκόους τους και στους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι αυτοί οι ανώτεροι, οι de facto ηγήτορες της Ευρώπης, εξευτελίζουν παραδειγματικά και τιμωρούν αυτή την κατώτερη φυλή του Νότου.

Στην ουσία είναι ένας πόλεμος του γερμανικού εθνικισμού και επεκτατισμού εναντίον της ελληνικής αξιοπρέπειας. Και αυτή την επικίνδυνη εξέλιξη θα πρέπει να τη δείξουμε σε όλους τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, γιατί πολύ σύντομα θα την βρουν κι εκείνοι μπροστά τους.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Για την περιφορά του Επιταφίου, ξέραμε.
Τώρα μάθαμε και την περιφορά των νομοσχεδίων!  

Οι ψυχοπονιάρηδες υπουργοί των μνημονιακών-δωσιλογικών κυβερνήσεων, αντί να πάνε τα νομοσχέδιά τους απ' το υπουργείο στην Βουλή, τα πήγαιναν μιά βόλτα απ' το Βερολίνο ή τις Βρυξέλλες, έτσι, να δούνε λίγο τον κόσμο κι αυτά, πριν τα κλείσουν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως!

Γιατί ακριβώς λοιπόν απορούμε που ο χερ-Καροτσάκι θεωρεί το νομοσχέδιο της κυβέρνησης που θα κατατεθεί και που ελπίζουμε να αντιμετωπίζει την ανθρωπιστική κρίση που σοβεί στην χώρα, ως μονομερή ενέργεια;

Αυτά είχαν κανονίσει με τους Πηλιογούσηδες, αυτά κάνανε!
Εξ ού και το παραλήρημα του εναντίον του σημερινού υπουργού των Οικονομικών.
(Και λέγοντας για Πηλιογούσηδες, θυμηθήκαμε τον Μεγάλο Ηλίθιο που αρνείται να παραχωρήσει το γραφείο που διαθέτει στο κεντρικό κτήριο του κοινοβουλίου, γιατί λέει πρέπει να εφαρμοστεί ό,τι προβλέπει ο Κανονισμός της Βουλής.
Ας αλλάξει λοιπόν ο Κανονισμός, να μας αδειάσουν την γωνιά, τουλάχιστον όσοι δεν είναι καν πιά βουλευτές!)


Απειλούν και απειλούν και ξανα-απειλούν, και τέλος δεν έχουν οι απειλές και οι φοβέρες: θα ξεμείνουμε από χρήμα, τα ΑΤΜ θα στερέψουν, ή θα βγάζουν αέρα!

Λες και τώρα που βγάζουν χρήματα, όλοι εμείς είμαστε κάθε μέρα στα μηχανάκια και τραβάμε λεφτά!

Όχι καλοί μας παλιάνθρωποι.
Τα ΑΤΜ δεν θα στερέψουν.
Το πολύ πολύ αντί για ευρώ να βγάζουν κάποιο άλλο νόμισμα.
Και το πολύ πολύ να στριμωχτούμε για λίγους μήνες.

Και πάντως θάναι λιγότερο απ' ότι στην δική σας προηγούμενη Κατοχή, και δεν θάχουμε και γκαουλάϊτερ πάνω απ' το κεφάλι μας!

Γιατί δεν πραγματοποιείτε άραγε τις απειλές σας και μόνον απειλές παραμένουν;
Να δούμε το δικό σας το τραπεζικό σύστημα τί θα κάνει, που έχετε εγγράψει στους προϋπολογισμούς σας το ελληνικό χρέος στην στήλη ''Έσοδα'' και που τό 'χετε πουλήσει και ξαναπουλήσει μεταξύ σας σαν εγγύηση, λες και είναι κάτι υπαρκτό, κάτι χειροπιαστό και δεν είναι πλασματικό κατά το μεγαλύτερο μέρος του και δόλιο, σμιλεμένο από τους διεθνείς απατεώνες και τοκογλύφους που αποτελούν το σινάφι σας!

Ήρθε μάλλον η ώρα του ξηλώματος του ''μανικιού''.
Ποιός θα τραβήξει την πρώτη κλωστούλα;
Εσείς ή εμείς;
Και για να δούμε ποιός φοβάται περισσότερο.
Εσείς ή εμείς;

Δεν έχετε παρά να αναρωτηθείτε, ποιός έχει πιά να χάσει τα περισσότερα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Eπικοινωνιακό πόλεμο κατά της Αθήνας έχει εξαπολύσει η Γερμανία, με πρωτοστατούντα τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που καταβάλλει κάθε προσπάθεια προκειμένου να φθείρει επικοινωνιακά όλους τους εμπλεκόμενους με τις διαπραγματεύσεις Έλληνες πολιτικούς.
  
Μιλώντας μετά το Εcofin, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών υποστήριξε ότι μιλώντας με τον Γιάνη Βαρουφάκη χαρακτήρισε τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τα μέσα ενημέρωσης «ανόητα αφελή».
   
Μετά από αυτή την προσωπική επίθεση, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε συνέχισε με «τελεσίγραφα». «Η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τους όρους του Μνημονίου για να εκταμιευθεί η δόση» είπε χαρακτηριστικά.
    
Και πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει ακριβής εικόνα για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Τι ακριβώς γίνεται δεν το γνωρίζουμε. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν ξεχωριστές συνομιλίες με τους τρεις θεσμούς. Οι θεσμοί θα κάνουν από κοινού το έργο τους. Δεν τελειώνει ο έλεγχος της Ελλάδας σε μια νύχτα. Δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό πάρα πολύ γρήγορα».
  
Σε ένα άλλο γερμανικό «μέτωπο», το βράδυ της Δευτέρας το γερμανικό κρατικό δίκτυο ARD μετέδωσε ντοκιμαντέρ για τη δράση της τρόικας στην Ελλάδα, στο οποίο περιλαμβάνονταν και δηλώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη που είχαν γίνει το καλοκαίρι του 2014.
  
Εκεί ο σημερινός υπουργός Οικονομικών έλεγε πως «η Ελλάδα είναι η πιο χρεοκοπημένη χώρα του κόσμου και ότι τα πακέτα οικονομικής βοήθειας που δόθηκαν στη χώρα ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».
  
Οπως ήταν φυσικό, τις δηλώσεις αυτές εντόπισαν όσοι θέλουν αυτόν τον καιρό να πλήξουν την εικόνα της ελληνικής κυβέρνησης και να δημιουργήσουν μεγάλο θόρυβο στη Γερμανία.
  
Σε πρωτοσέλιδο άρθρο με τίτλο «Οι Ελληνες δεν θέλουν να πληρώσουν τα χρέη τους», η εφημερίδα «Bild» έγραψε χθες –μεταξύ άλλων– «σταράτες κουβέντες. Ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών λέει κατάμουτρα στους Γερμανούς τηλεθεατές ότι χάθηκαν δισ. των φορολογουμένων και βρίζει κιόλας τους Γερμανούς και Ευρωπαίους πολιτικούς που αποφάσισαν τα προγράμματα για την Ελλάδα».
 
Μόνο που ξεχνάνε τα γερμανικά ΜΜΕ να αναφέρουν πως τα λεφτά που "δανείστηκε" από την Ευρώπη η Ελλάδα, δεν πήγαν ποτέ στην Ελλάδα, αλλά κατέληξαν στις γερμανικές (κυρίως) και γαλλικές τράπεζες... Λεπτομέρεια σημαντική, αλλά... άβολη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ιδιαίτερα σκληρή κριτική στον κ. Πάνο Καμμένο για την δήλωσή του στη συνδιάσκεψη στελεχών των ΑΝ.ΕΛ. ότι αν η Ευρώπη πάει να χτυπήσει την Ελλάδα τότε το Βερολίνο θα δεχτεί από την χώρα μας ένα μεγάλο κύμα μεταναστών και τζιχαντιστών του ISIS, άσκησε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου.

Ο Πρόεδρο του ''ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών'' μιλώντας σε εκδήλωση του κόμματος για σειρά θεμάτων, αναφέρθηκε και στις δηλώσεις Καμμένου που έχουν προκαλέσει πολλά σχόλια εντός και εκτός Ελλάδας, χαρακτηρίζοντάς τες απαράδεκτες και τον Υπουργό Άμυνας ''απειλή για την άμυνα της χώρας''.

Συγκεκριμένα ο κ. Γ. Παπανδρέου είπε στο σημείο αυτό:

''Απαράδεκτη η δήλωση του Υπουργού Άμυνας, που απειλεί να στείλει τζιχαντιστές και πρόσφυγες στην Γερμανία. Δηλαδή, το ελληνικό έδαφος να γίνει πεδίο μετάβασης της πιο κατάπτυστης οργάνωσης και ιδεολογίας για να πλήξουμε την Ευρώπη, που να θυμίσω, αυτή την στιγμή μας έχει δανείσει πάνω από 300 δις ευρώ.

- Πρώτα, σκεφτείτε τι θα γίνει στην Ελλάδα εάν αυτό συμβεί. Ποιες καταστάσεις θα ζήσουν οι γειτονιές των πόλεών μας.
- Δεύτερον, σκεφτείτε τι αντίμετρα θα έπαιρνε η ΕΕ. Θα μας έκλεινε τα σύνορα, όχι στους πρόσφυγες, αλλά σε εμάς τους ίδιους, τους Έλληνες.
- Τρίτον, αποτελεί μια φασίζουσα νοοτροπία αυτή που προτείνει να μεταχειριστούμε πληθυσμούς ωσάν να ήσαν αγέλη, ως εργαλεία, σε έναν πόλεμο.

Σε μια άλλη κυβέρνηση, μια παρόμοια δήλωση του Υπουργού Άμυνας θα σήμαινε την άμεση παύση του από τα καθήκοντά του.
Ο ίδιος αποτελεί απειλή για την άμυνα της χώρας''.

Τι είχε πει ακριβώς ο κ Καμμένος
Να θυμίσουμε ότι ο κ. Πάνος Καμμένος το μεσημέρι της Κυριακής, μιλώντας στα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου των ''Ανεξάρτητων Ελλήνων'', ανέφερε μεταξύ άλλων ότι αν η Ευρώπη δεν βοηθήσει την Ελλάδα θα δεχτεί ένα μεγάλο κύμα μεταναστών:
«Αν πάνε να χτυπήσουν την Ελλάδα, να ξέρουν ότι εμείς αύριο το πρωί αναστέλλουμε τη συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ, παίρνουν οι μετανάστες τα χαρτιά τους και την ταυτότητά τους και πάνε στο Βερολίνο. Μεταξύ αυτών των μεταναστών, αν υπάρχουν και κάποιοι που έχουν περάσει και για τους οποίους δεν έχει ελεγχθεί αν βρίσκονται στο πλευρό του ISIS, θα είναι ευθύνη της Ευρώπης που θα έχει αποφασίσει να χτυπήσει την Ελλάδα. Αυτή είναι η πολιτική την οποία ασκεί η σημερινή κυβέρνηση»,
είχε πει ο υπουργός, προκαλώντας αντιδράσεις.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Είμαστε μια κοινωνία που ποτέ δεν έμαθε να λέει αλήθειες, μόνο να χαϊδεύουμε τα αυτιά, με υπερβολική απλοποίηση και αθώες γενικεύσεις.

Κάποτε θα πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους σε αυτή την χώρα. 

Ποια διαπραγμάτευση; Αυτή την στιγμή δεν γίνεται διαπραγμάτευση. 
Μια λυσσαλέα αντιπαράθεση και σύγκρουση γίνεται. 
Ένα ιδιότυπο μπρα-ντε-φερ μεταξύ του Σόιμπε και του Βαρουφάκη παρακολουθούμε. 

Άλλωστε τι διαπραγμάτευση να κάνουν άνθρωποι που δεν μιλούν μεταξύ τους, που ο ένας όχι μόνο δεν συμπαθεί τον άλλον, αλλά οι 18 μισούν τον έναν και ο ένας τους 18 και η μόνη τους επιθυμία είναι ο ένας να ξεσκίσει τις σάρκες του άλλου, αδιαφορώντας για την ΑΠΑΙΤΗΣΗ όλων των λαών για έναν ΕΝΤΙΜΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ. Για ποια διαπραγμάτευση μιλάμε. 

Η λέξη συμβιβασμός και αμοιβαίες υποχωρήσεις, δεν υπάρχουν πια στο λεξιλόγιο τους. 
Απλά υπάρχουν δύο πλευρές που προσπαθούν να επιβάλουν τους όρους τους.

Διαπραγμάτευση σημαίνει, να κάθονται στο ίδιο τραπέζι άνθρωποι που μιλούν την «ίδια» γλώσσα, που τους χωρίζει κάτι αλλά προσέρχονται με διάθεση να τα βρουν, που αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό, που κάτι τους δένει και επιθυμούν να παραμείνουν στην ίδια πλευρά της όχθης. 

Αντί αυτού, τι έχουμε;

Από την μια πλευρά, τον Σόιμπλε και τα τσιράκια του, που ουσιαστικά το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να δουν γονατιστό και ακυρωμένο τον Έλληνα υπουργό οικονομικών Βαρουφάκη, που σαν αγκάθι τους έχει μπει στα πλευρά και από την άλλη τον υπερόπτη και ξερόλα Βαρουφάκη που θέλει να αποδείξει με τις κουραστικές «δημιουργικές ασάφειες» του, ότι όλοι μπροστά του δεν αξίζουν τίποτα, ότι κατέχει την μόνη αλήθεια, ξεχνώντας ότι: «Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο, σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος» όπως έλεγε ο Καμύ.

Πρέπει να μάθουν οι δύο πλευρές ότι: ο καλύτερος τρόπος να εξασφαλίσεις μια σταθερή σχέση και συμφωνία, είναι να αποφεύγεις να χρησιμοποιείς την δύναμη σου για να αδικείς τον άλλον, αλλά και ο άλλος να μην επικαλείται την απόφαση του να «πεθάνει» για να εκβιάζει. 

Αυτά συμβαίνουν σε επίπεδο Γιούρογκρουπ, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σε επίπεδο Κυβερνήσεων.

Εκείνο που ενδιαφέρει περισσότερο την Μέρκελ δεν είναι η διαπραγμάτευση, αλλά να σύρει σε ένα νέο μνημόνιο την Ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να την αποδομήσει στα μάτια των Ελλήνων ψηφοφόρων της και να προλάβει τις πολιτικές εξελίξεις σε Ισπανία – Πορτογαλία, στέλνοντας ένα μήνυμα στους λαούς της Ισπανίας και Πορτογαλίας, στηρίζοντας τον Ραχόι στην μάχη του με τον Πάμπλο Ιγκλέσιας και τον Αντόνιο Κόστα στην Πορτογαλία.

Από την άλλη πλευρά ο Αλέξης, με «Μπαρουφάκειες» ασάφειες, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, παραμένοντας στις σκληρές του θέσεις, περί «θεσμών» και «τεχνικών κλιμακίων», ευελπιστώντας ότι οι εκλογές του Σεπτεμβρίου σε Ισπανία και Πορτογαλία θα φέρουν στην εξουσία τους «Podemos»  και το σοσιαλιστικό κόμμα στην Πορτογαλία, δημιουργώντας έτσι συμμαχίες για να μην νοιώθει μόνος απέναντι στα «σκυλιά». 

Και ο Ελληνικός λαός να παρακολουθεί με ανάμικτα συναισθήματα αυτό το πολιτικό παιχνίδι.

Άλλοι μένουν άφωνοι με αυτό το παιχνίδι και δεν το επιθυμούν , η πλειοψηφία να νοιώθει ότι η Κυβέρνηση ανθίσταται σθεναρά και νοιώθουν περήφανοι γιαυτό και κάποιοι αμετανόητοι νοσταλγοί των προηγούμενων κυβερνήσεων, προσδοκούν την ταπείνωση του Αλέξη, για να δικαιωθούν οι δικές τους εγκληματικές επιλογές, ξεχνώντας ότι πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος, για να εύχεσαι το καράβι που είσαι συνεπιβάτης να πέσει στα βράχια. 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλα τα γερμανικά κόμματα, με μοναδική εξαίρεση την Αριστερά, τάσσονται υπέρ της συγκρότησης στρατού της ΕΕ, του οποίου θα ηγείται η Γερμανία

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ακαριαία αντέδρασε η βρετανική κυβέρνηση. Αντιθέτως, η γαλλική κυβέρνηση υποκρίθηκε ότι το θέμα καθόλου δεν την αφορά. Οσο για τους Αμερικανούς, αυτοί δεν πέρασαν ούτε την είδηση ούτε καν στις εφημερίδες. Μόνο στη Γερμανία έγινε πρώτο θέμα. Σε τι αναφερόμαστε; Στην πρόταση του προέδρου της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, πρόταση που έκανε στη γερμανική δεξιά εφημερίδα «Βελτ αμ Ζόντακ», να δημιουργηθεί κοινός στρατός της ΕΕ. «Η εικόνα της Ευρώπης έχει δεχθεί πολλαπλά πλήγματα και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής κανένας δεν φαίνεται να μας παίρνει στα σοβαρά», είπε ο πρόεδρος της Κομισιόν και συνέχισε: «Μια τέτοια στρατιωτική δύναμη θα μας επέτρεπε να θέσουμε τις βάσεις μιας ενιαίας εξωτερικής πολιτικής και μιας ενιαίας πολιτικής ασφάλειας... Ενας στρατός που θα ήταν κοινός για όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα περνούσε ένα σαφές μήνυμα στη Ρωσία ότι μιλάμε σοβαρά όταν αυτό αφορά την προστασία των ευρωπαϊκών αξιών».

Είναι προφανές ότι ο Λουξεμβούργιος πρόεδρος της Κομισιόν στο θέμα αυτό δεν μιλούσε παρά έχοντας έλθει σε συνεννόηση εκ των προτέρων με τους Γερμανούς. Δεν απηχούσε τις συζητήσεις για τον ευρωπαϊκό στρατό που γίνονται στο Λουξεμβούργο -το οποίο άλλωστε έχει όλους και όλους... 900 (!) στρατιωτικούς και μάλιστα μόνο επαγγελματίες! Πρωτοσέλιδο χθες το θέμα του ευρωπαϊκού στρατού στη «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», τη σοβαρότερη δεξιά εφημερίδα της Γερμανίας. «Η Μέρκελ ανοιχτή για ευρωπαϊκό στρατό» ο τίτλος του σχετικού ρεπορτάζ, το οποίο μας πληροφορεί: «Κυβερνητική εκπρόσωπος δήλωσε στο Βερολίνο ότι η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ συμμερίζεται την άποψη πως είναι καλό ''που υπάρχει μια εμβαθυνόμενη στρατιωτική συνεργασία στην Ευρώπη''». Ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγερ έσπευσε να δώσει συνέντευξη στην εφημερίδα «Τάγκεσπιγκελ» όπου μεταξύ άλλων δήλωσε: «Υπάρχουν νέοι κίνδυνοι και απειλές κατά της ευρωπαϊκής μας ειρηνικής τάξης πραγμάτων» που απαιτούν «κατάλληλες προσαρμογές». Φρόντισε, πάντως, ο Στάινμαγερ να χαρακτηρίσει τον ευρω-στρατό «μακροπρόθεσμο στόχο» για να καθησυχάσει τους Αμερικανούς, τους Ρώσους, τους Αγγλους, τους Γάλλους ότι το Τέταρτο Ράιχ δεν έχει ήδη στα σκαριά τον ευρω-στρατό του.

Μάλιστα, έβαλε τον εκπρόσωπο των σοσιαλδημοκρατών βουλευτών σε θέματα εξωτερικής πολιτικής Νιλς Ανεν να δηλώσει ότι λαμβανομένης υπόψη της παρούσης σύγκρουσης Ρωσίας-Ουκρανίας, η ίδρυση ευρωπαϊκού στρατού «δεν είναι καθόλου κατάλληλη πρόταση». Είχε προηγηθεί, αμέσως μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης του Γιούνκερ, η εξαιρετικά δημοφιλής υπουργός Αμυνας της Γερμανίας, η δεξιά Ούρσουλα φον ντερ Λάγεν, η οποία είπε στη γερμανική κρατική ραδιοφωνία: «Το μέλλον μας ως Ευρωπαίων θα είναι κάποτε ένας ευρωπαϊκός στρατός». Χαρακτήρισε μάλιστα «απόλυτους πρωτοπόρους» στο θέμα αυτό τους Ολλανδούς, επειδή μια ολλανδική ταξιαρχία βρίσκεται ήδη υπό... γερμανική διοίκηση! Αυτό αποκαλύπτει βεβαίως τι εννοούν οι Γερμανοί όταν μιλούν για ευρω-στρατό! Χωρίς να διστάσει καθόλου, η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος σε θέματα άμυνας του αριστερού κόμματος Ντι Λίνκε, Κριστίνε Μπούχολτς, κατήγγειλε ευθέως ότι «η πρόταση του Γιούνκερ στρέφεται μονοσήμαντα εναντίον της Ρωσίας» και ότι συνιστά προσφορά στην κλιμάκωση της έντασης και όχι στην αποκλιμάκωση.

Οσον αφορά τους Πράσινους, αυτοί μέσω της προέδρου τους Ζιμόνε Πέτερ δήλωσαν ότι εφόσον υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στις χώρες-μέλη της ΕΕ γύρω από τα σενάρια στρατιωτικών επεμβάσεων, είναι πολύ πρόωρο να συζητηθεί το θέμα ενός ευρωπαϊκού στρατού, πριν διαμορφωθεί ενιαία εξωτερική και αμυντική πολιτική της ΕΕ. Αυτά σε σχέση με το εσωτερικό της Γερμανίας. Στο εξωτερικό, όπως προαναφέραμε, μόνο το Λονδίνο αντέδρασε ακαριαία.

Οχι μόνο επειδή οι Βρετανοί λειτουργούν πάντα ως εκπρόσωποι των Αμερικανών στην Ευρώπη, αλλά κυρίως επειδή έχουν σε δύο μήνες βουλευτικές εκλογές και ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον καθόλου βέβαιο δεν είναι πως θα αναδειχθεί νικητής των εκλογών. Ετσι, εκπρόσωπος της βρετανικής κυβέρνησης δήλωσε χωρίς περιστροφές: «Η θέση μας είναι κρυστάλλινη. Η άμυνα είναι εθνική ευθύνη, όχι της ΕΕ. Δεν υφίσταται προοπτική αλλαγής αυτής της θέσης μας και δεν υφίσταται προοπτική ευρωπαϊκού στρατού». Οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου σημειώνουν επίσης σε προχθεσινό δημοσίευμά τους: «Ο κ. Κάμερον έχει επανειλημμένα διαβεβαιώσει τους ευρωσκεπτικιστές στο κόμμα του ότι η Βρετανία ''ποτέ δεν θα υποστηρίξει'' οποιαδήποτε μορφή ενός στρατού της ΕΕ». Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι όσο η Δεξιά κυβερνά τη Βρετανία, δεν θα συμμετάσχει στον γερμανικό ευρω-στρατό. Αν όμως στις εκλογές του Μαΐου επικρατήσουν οι κεντροαριστεροί Εργατικοί, οι οποίοι είναι γερμανόφρονες, τι θα γίνει;

Πηγή "Έθνος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ένα βήμα παραπέρα πηγαίνει άρθρο στο γερμανικό Spiegel την καυστική οπτική των ευρωπαϊκών ΜΜΕ στις διαπραγματεύσεις γύρω από το ελληνικό ζήτημα: Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, υποστηρίζει, δεν μπορεί να ερμηνευθεί μόνο με πολιτικούς όρους, αλλά «χρήσιμη» θα ήταν και η εξέτασή της από ψυχαναλυτική και ψυχιατρική σκοπιά.

Εν ολίγοις, η διάγνωση είναι πως η Αθήνα συμπεριφέρεται με ένα μίγμα παράνοιας, συνδρόμου καταδίωξης και ψυχωσικής άρνησης της πραγματικότητας.

Σε κείμενο γνώμης του με τίτλο «φέρτε τον ψυχίατρο», ο Γιαν Φλάισχαουερ λέει ότι επειδή ο Γιάνης Βαρουφάκης θεωρείται ειδικός στη Θεωρία των Παιγνίων, αρκετοί σπεύδουν να ερμηνεύσουν την στάση του στη διαπραγμάτευση με βάση τα μαθηματικά. Αντιθέτως, ο συντάκτης προτείνει ως πρίσμα την ψυχιατρική: «Ο άστατος τρόπος με τον οποίο εμφανίζονται οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει κατανοητός με τη θεωρία των παιγνίων, αλλά μόνο ψυχοπαθολογικά».

Στην εικόνα που δίνει η Αθήνα, αναφέρει, «βρίσκονται όλα τα σημάδια ψύχωσης». Ως στοιχεία απαριθμεί τη επιμονή σε μία κεντρική ιδέα με τρόπο που «παραλύει» την σκέψη, η εμμονική ενασχόληση με φανταστικούς εχθρούς («μετά τη Γερμανία, τώρα η Ισπανία και η Πορτογαλία») και η αδυναμία να ειδωθεί η κατάσταση με τον τρόπο που την βλέπουν και οι γύρω.

«Για τους ψυχωσικούς, η πραγματικότητα δεν δομείται ως κάτι συνεχές αλλά ως κάτι ρευστό που αύριο μπορεί να έχει διαφορετική σημασία» γράφει, και επί του συγκεκριμένου εξηγεί: «Η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει πως δεν χρειάζεται νέο πρόγραμμα, έχει πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά λέει επίσης ότι χρεοκοπεί, λέει πως δεν θέλει επιπλέον δάνεια εάν δεν αλλάξουν οι όροι στους οποίους μόλις συμφώνησε, αλλά και ότι χωρίς άμεση βοήθεια της ΕΚΤ υπάρχει ο κίνδυνος του τέλους, το κούρεμα χρέους έχει φύγει από το τραπέζι αλλά λέει ότι χρειάζεται αναδιάρθρωσή του που θα μειώσει το βάρος του».

Στους έξω, συνεχίζει, «αρκετά από όσα ακούγονται από την Αθήνα μοιάζουν στη σφαίρα του φανταστικού, όπως η πρόταση να γίνουν τουρίστες και νοικοκυρές κυνηγοί των φοροφυγάδων ή οι πρόσφυγες να γίνουν όπλο».

Οι ψυχωσικές διαταραχές δεν είναι πάντα αρρώστια, γράφει, όσο δεν εμποδίζουν εκείνον που τις έχει να ζει κανονικά. «Το ερώτημα είναι πώς αντιμετωπίζει κανείς μία κυβέρνηση που έχει παραισθήσεις».

«Όλα δείχνουν πως ο Τσίπρας και οι άνθρωποί του δεν ελέγχουν την αυταπάτη (στο πρωτότυπο: Wahn) τους» γράφει. Η εκροή καταθέσεων, για παράδειγμα, δεν οφείλεται στο Βερολίνο ή τις Βρυξέλλες αλλά στο φόβο των ελλήνων καταθετών, και η κυβέρνηση «αντί να λειτουργεί καθησυχαστικά, ενισχύει τη νευρικότητά τους με αντιφατικές δηλώσεις».

«Όποιος ακούει μόνο τη φωνή μέσα του που του λέει ότι μόνο εκείνος έχει δίκιο και όλοι οι άλλοι άδικο, αναγκαστικά σταματά να βλέπει τις συνέπειες των δικών του πράξεων» γράφει χαρακτηριστικά.

Και ο συντάκτης καταλήγει (παραπέμποντας στον μαρξιστή ψυχίατρο Ντέιβιντ Κούπερ, θέση του οποίου ήταν πως η σχιζοφρένεια είναι παράγωγο των κοινωνικών συνθηκών που μπορεί να ξεπεραστεί με επανάσταση) ότι η επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ «συνοψίζεται στο ότι δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ τρελός, αλλά ο καπιταλισμός γύρω του».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Μπορεί εμείς να ασχολούμαστε διαρκώς, όπως είναι λογικό, με τα δικά μας ζητήματα, όμως, αν υπάρχει κάτι που δείχνει την πορεία της δήθεν πλέον «κοινής» Ευρώπης υπό γερμανική ηγεμονία, είναι η δήλωση του πρωθυπουργού της Γαλλίας Μανουέλ Βαλς ο οποίος εξέφρασε την ανησυχία του ότι η μεγάλη χώρα του, η καρδιά του ευρωπαικού εγχειρήματος, θα προσκρούσει, όπως λέει, στον τοίχο του γαλλικού Εθνικού Μετώπου.

Το γιατί, είναι προφανές: όχι φυσικά επειδή οι Ελληνες δήθεν είναι… απατεώνες, όπως έλεγαν πολλοί, μεταξύ των οποίων και οι Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, αλλά επειδή η πολιτική που έχει επιβάλει το Βερολίνο οδηγεί στη διάλυση. Μια διάλυση που δεν πρόκειται να έρθει από την Αθήνα, από την περιφέρεια, αλλά από το κέντρο της Ευρώπης.

Η Ευρώπη βαδίζει συνεχώς όλο περισσότερο προς το κενό. Το Βερολίνο την οδηγεί εκεί με μαθηματική ακρίβεια και το κάνει χωρίς να σκέπτεται τις συνέπιες – το μόνο που ενδιαφέρει τη γερμανική κυβέρνηση είναι να διευρύνει την ηγεμονία της και να επιβάλλει τους κανόνες της.

Μιλώντας χθες στη Βουλή, ο πρωθυπουργός επιτέθηκε στην «α λα καρτ» ηθική του Βερολίνου – και έπραξε πολύ καλά, γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα – ειδικά στην Ελλάδα την έχουμε δει σε όλα τα επίπεδα, από τη Ζίμενς μέχρι τις αποζημιώσεις ή τα υπέρογκα κέρδη που έχουν αποκομίσει τα γερμανικά κρατικά ταμεία από την ελληνική κρίση...

Όμως, κομμάτι αυτής ακριβώς της ηθικής, είναι και το γεγονός ότι δεν ανέχεται να ακούει την αλήθεια, ούτε επιτρέπει σημάδια ανυπακοής στις εντολές της.

Γι αυτό και ο Τσίπρας, που κάνει πολύ καλά και έχει το θάρρος να μιλά γι αυτά που κανείς πρωθυπουργός δεν τόλμησε πριν να μιλήσει, πρέπει να γνωρίζει ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν θα ξεχαστούν, ούτε θα περάσουν έτσι. Το Βερολίνο θα θελήσει να τιμωρήσει, δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία γι αυτό.

Ότι γίνει λοιπόν στην κατεύθυνση που ερεθίζει τη γερμανική πολιτική, πρέπει να είναι πάρα πολύ καλά προετοιμασμένο και απόλυτα αποφασισμένο.

Γιατί η σύγκρουση θα έρθει, θα είναι σφοδρή και, κυρίως, θα είναι ανήθικη.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου