Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Ιαν 2015


Πλέγμα ανορθολογικών εμμονών και ανθελληνικών δοξασιών

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Τείνει πλέον να καταστεί κοινός τόπος ότι οι επερχόμενες εκλογές θα διεξαχθούν στο πιο πολωμένο πολιτικό περιβάλλον που υπήρξε από την Μεταπολίτευση και μετά. Εκείνο όμως που, κατά την άποψη του γράφοντος, δεν έχει γίνει επαρκώς κατανοητό είναι ότι η κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές θα κληθεί να αντιμετωπίσει μία εξαιρετικά εχθρική κατάσταση στις συνομιλίες της με τους Ευρωπαίους εταίρους και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Κι αυτό όχι μόνο λόγω της πραγματικά πολύ άσχημης κατάστασης των ελληνικών δημοσιονομικών μεγεθών, αλλά και εξαιτίας μίας σειράς παραγόντων που καθιστούν εξαιρετικά προβληματική την όποια λογική συνεννόηση με τους δανειστές και «σωτήρες» της Ελλάδας.

Ο θρησκειοποιημένος μεταψυχροπολεμικός καπιταλισμός
Είναι εξαιρετικά πιθανό ότι ο επόμενος Έλληνας πρωθυπουργός θα έχει να αντιμετωπίσει όχι μία ομάδα σκληρών, ανελέητων, ακόμη και εχθρικών, αλλά εν πάσει περιπτώσει ορθολογικών συνομιλητών, αλλά ένα πλέγμα παρανοϊκών αντιλήψεων και εμμονών που περιορίζουν δραστικά τις πιθανότητες να βρεθεί πεδίο αλληλοκατανόησης.

Ο πρώτος από τους ανορθολογικούς παράγοντες που διαμορφώνουν την πολύπλοκη γεωοικονομική παγίδα μέσα στην οποία έχει εγκλωβιστεί η Ελλάδα είναι η ίδια η λειτουργία του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος. Στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου η καπιταλιστική Δύση είχε να αντιπαραθέσει μία πραγματιστική λογική στην υποτιθέμενη ανορθολογικότητα του σοσιαλιστικού συστήματος. Υποτίθετο ότι ο καπιταλισμός ήταν κάτι που «δούλευε», κι αυτό συνέβαινε γιατί ήταν απαλλαγμένος από ιδεολογικές εμμονές και προσαρμοζόταν συνεχώς στην πραγματικότητα, σε αντίθεση με τον Υπαρκτό Σοσιαλισμό.
Ε, λοιπόν, αυτή η (αμφισβητήσιμη) αρετή του καπιταλισμού, να προσαρμόζεται στις συνεχώς μεταβαλλόμενες καταστάσεις της διεθνούς οικονομίας, πολύ απλά έπαψε να υπάρχει με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης και τη «νίκη» της Δύσης στον Ψυχρό Πόλεμο. Το καπιταλιστικό σύστημα ενδύθηκε τον μανδύα του νικητή και από εκεί που ήταν κάτι το οποίο χρησιμοποιούσαμε για τη λειτουργικότητά του, απέκτησε ιδεολογικά και μεταφυσικά στοιχεία, ό,τι ακριβώς κατηγορούσε πως συνέβαινε με τον Υπαρκτό Σοσιαλισμό.

Στην εξέλιξή του κατά τις τελευταίες δεκαετίες το καπιταλιστικό σύστημα «αποκαθάρθηκε» από τα απομεινάρια «σοσιαλιστικών» τάσεων που υπήρχαν σε αυτό, όπως ήταν οι αναιμικές κρατικές παρεμβάσεις και απορρυθμίστηκε ολοκληρωτικά. Κι αυτό όχι γιατί έτσι δούλευε καλύτερα, αλλά γιατί έτσι ήταν το «σωστό». Γιατί «έτσι πρέπει να γίνεται» και αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με αυτό… τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!
Έτσι οδηγηθήκαμε στην κυριαρχία των «αγορών», οι οποίες είναι πολύ δύσκολο να οριστούν και ακόμη πιο δύσκολο να ελεγχθούν, από τη στιγμή που κάθε προσπάθεια ελέγχου τους αποτελεί περίπου έγκλημα καθοσιώσεως.

Μέσα, λοιπόν, σε αυτό το νέο, θρησκειοποιημένο στην πραγματικότητα, διεθνές οικονομικό περιβάλλον, ένας μικρός παίκτης που «δυσλειτουργεί» ελάχιστες πιθανότητες έχει να καταφέρει να βρει κάποιους με τους οποίους θα μπορεί να έχει μία λογική συζήτηση.

Το ευρώ ως παράγοντας πολιτικής ενοποίησης
Αν ο απορρυθμισμένος καπιταλισμός αποτελεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα, η ίδια η λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι έρμαιο ακόμη περισσότερων ανορθολογικών παραγόντων. Ο πρώτος εξ αυτών είναι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ, αυτή καθεαυτή. Κι αυτό γιατί το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα δεν δημιουργήθηκε τόσο με οικονομικά όσο με πολιτικά κριτήρια, ως ένα ενδιάμεσο στάδιο για την περιβόητη πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, η οποία θα προέκυπτε σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον. Για την ακρίβεια, επιλέχθηκε ως η εύκολη λύση αντί για μία πιο πολύπλοκη και απαιτητική διαδικασία εναρμόνισης και ενοποίησης της αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής των ευρωπαϊκών χωρών. Όμως ένα κοινό νόμισμα δεν μπορεί να λειτουργεί ως πολιτικός ενοποιητικός παράγοντας. Κι αν προσπαθήσει να το κάνει θα οδηγήσει σε δυσλειτουργίες. Όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Πολύ απλά, είναι το λάθος εργαλείο για τη συγκεκριμένη δουλειά. Είναι σαν να αναθέτεις σε μία καφετιέρα να σου κάνει τη δουλειά του τόρνου ή το αντίστροφο.

Βέβαια, υπό φυσιολογικές συνθήκες, η προσπάθεια λειτουργίας του κοινού νομίσματος ως ενοποιητικού παράγοντα της Ευρώπης θα μπορούσε να αποτελεί ένα χαρτί στα χέρια της ελληνικής πολιτικής και, έως έναν βαθμό, κάτι τέτοιο ενδέχεται πράγματι να ισχύει. Κι αυτό γιατί αν αρχίσει να αποδομείται η κοινή νομισματική ταυτότητα της ΕΕ θα αποδομηθεί και η πολιτική της ενότητα, πράγμα που δύσκολα μπορούν να αποδεχτούν οι ευρωπαϊκές ελίτ, έστω κι αν η ενότητα αυτή επιβιώνει σήμερα σε καθαρά φαντασιακό επίπεδο.

Όμως οι συνθήκες στη σημερινή Ευρώπη απέχουν πολύ από το να είναι φυσιολογικές. Ακριβώς επειδή το ευρώ παίζει αυτό τον πολιτικό ρόλο που δεν θα έπρεπε να παίζει, τα ευρωπαϊκά κράτη τείνουν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα όχι ως μία χώρα χρήζουσα βοήθειας, αλλά σαν ένα μολυσμένο κομμάτι που πρέπει να απομονωθεί και να αποκοπεί πριν μεταδώσει τη μόλυνση στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό κορμό.

Ο διαχρονικός ανθελληνισμός της Δύσης
Η δυναμική αυτή ενισχύεται και από έναν ακόμη ανορθολογικό παράγοντα, ο οποίος δεν είναι παρά μία σειρά από αρνητικά στερεότυπα για την Ελλάδα και τους Έλληνες, ότι είναι «αντιπαραγωγικοί», «τεμπέληδες» και τα συναφή. Σύμφωνα με την άποψη του γράφοντος, οι ρατσιστικές στην ουσία τους αντιλήψεις αυτές αποτελούν τη σύγχρονη εκδήλωση ενός υποβόσκοντος ανθελληνισμού που επιβιώνει διαχρονικά στις δυτικο-ευρωπαϊκές κοινωνίες. Αυτός ο «ήπιος» ανθελληνισμός αποτελεί, σε κάποιο βαθμό, τον σκοτεινό διαλεκτικό πόλο ενός «φιλελληνισμού» που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη μετά το 1821, ο οποίος επίσης μαστιζόταν από ανορθολογικά στοιχεία και εμμονές.
Επιπροσθέτως, η λειτουργία της Ελλάδας ως αποδιοπομπαίου τράγου ενισχύεται και από τις χιλιαστικές και καλβνιστικές αντιλήψεις που βρίσκονται στη βάση των πολιτικών συμπεριφορών πολλών ευρωπαϊκών χωρών, κυρίως των βορείων.

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει σιγά – σιγά να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε τη δυσάρεστη πιθανότητα ότι για κάποια κομμάτια των ευρωπαϊκών ελίτ, αλλά και των ευρωπαϊκών λαών, η Ελλάδα λειτουργεί περισσότερο ως εχθρός παρά ως κομμάτι μιας Ευρώπης που θέλει να γίνει ενιαία. Στη λογική αυτή, θα πρέπει είτε να οδηγηθεί στην έξοδο είτε να «μετανοήσει» και να τιμωρηθεί κατάλληλα δια της «εξαγνιστικής φτώχειας» ώστε να μπορέσει μετά να επιστρέψει στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Οι γερμανικές φοβίες και το νόμισμα
Ένας τελευταίος ανορθολογικός παράγοντας που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την εύρεση ρεαλιστικού τρόπου αντιμετώπισης των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, αλλά και των οικονομιών των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, είναι η καθυπόταξη του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος στις γερμανικές φοβίες.
Συγκεκριμένα, λόγω της κυρίαρχης θέσης της γερμανικής οικονομίας στην Ευρώπη, το ευρώ δημιουργήθηκε με πρότυπο το γερμανικό μάρκο. Και το κάθε γερμανικό μάρκο είχε δημιουργηθεί για να υπηρετεί σχεδόν αποκλειστικά έναν σκοπό: να είναι αντιπληθωριστικό. Κι αυτό γιατί η γερμανική οικονομία υπέστη τρομακτικά πλήγματα από τα δύο μεγάλα κύματα υπερπληθωρισμού που σάρωσαν τη χώρα μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στις αρχές της δε3καετίας του ’30. Οι μνήμες αυτών των οδυνηρών συμβάντων και οι εμμονές που προέκυψαν κατόπιν αυτών συνεχίζουν να ρυθμίζουν μέχρι και σήμερα την οικονομική πολιτική της Γερμανίας και –λόγω της ύπαρξης του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος- ολόκληρης της Ευρωζώνης. Κατά κάποιον τρόπο, το ευρώ αποτελεί το… λούτρινο αρκουδάκι το οποίο αγκαλιάζουν οι Γερμανοί για να κοιμούνται ήρεμοι τις νύχτες. Και τώρα ερχόμαστε εμείς, οι «κακοί Έλληνες», και το απειλούμε. Τόσο απλά. Το να περιμένει, λοιπόν, κανείς ότι μπορεί να βρει επαρκές πεδίο συνεννόησης σε αυτό το πλαίσιο, είναι μάλλον αφέλεια.

Η εμμονή των Γερμανών στον αντιπληθωριστικό χαρακτήρα του κοινού νομίσματος στερεί από το ευρώ τη βασική λειτουργία που έχει κάθε νόμισμα: να αποτελεί ένα πολυεργαλείο που θα χρησιμοποιεί το κατάλληλο εξάρτημα ανάλογα με την περίσταση.
Το ευρώ είναι ένα μονοδιάστατο εργαλείο με μία αποστολή: την καταπολέμηση του πληθωρισμού. Για τον λόγο αυτό οι Γερμανοί αντιμάχονται με πείσμα μία από τις ελάχιστες κινήσεις που θα μπορούσε να κάνει η Ευρώπη προκειμένου να ξεπεράσει τα οικονομικά της προβλήματα. Το να δημιουργήσει, δηλαδή, νέο χρήμα ώστε να ξεπεραστούν τα δυσβάσταχτα χρέη των ευρωπαϊκών κρατών (και όχι μόνο της Ελλάδας) και να μπούμε σε τροχιά ανάπτυξης. Κι αυτό γιατί μία τέτοια κίνηση θα προκαλούσε πληθωριστικές πιέσεις.

Κι εδώ επιστρέφουμε στην θρησκειοποίηση του «καπιταλισμού των αγορών», που αναφερθήκαμε στην αρχή. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, πολύ λογικά, υποστηρίζουν ότι η κοπή νέου χρήματος σε περιβάλλον έντονης και ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποιημένης οικονομικής λειτουργίας μάλλον δεν θα οδηγήσει σε ανάπτυξη της Ευρώπης αλλά σε διαφυγή αυτού του χρήματος στο εξωτερικό, στην ενίσχυση των ανταγωνιστών της και στην περαιτέρω αποδόμηση της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Το θέμα είναι ότι η οικονομική λειτουργία δεν χρειάζεται, σώνει και καλά, να είναι τόσο παγκοσμιοποιημένη και κυρίως ανεξέλεγκτη. Μία δύναμη σαν την Ευρωζώνη μπορεί να επιβάλει τις θέσεις της αν πράγματι το θέλει. Έστω και εν μέρει. Όμως δεν φαίνεται να το θέλει, γιατί αυτό «δεν είναι το σωστό». Αντιθέτως, το «σωστό» είναι η διεθνής οικονομία να είναι πλήρως απορρυθμισμένη και παγκοσμιοποιημένη, να ρυθμίζεται από τις «αγορές» και να είναι απαλλαγμένη από την πολιτική.

Εν κατακλείδι, οι ευρωπαϊκές ελίτ βρίσκονται υπό την επήρεια εμμονών, φοβιών, ιδεολογικών προσταγμάτων και δεσμεύσεων αλλά και θρησκευτικών δοξασιών, καμουφλαρισμένων σε οικονομική σκέψη, ενώ παράλληλα δεν μας συμπαθούν και ιδιαίτερα. Άρα, όσοι πιστεύουν ότι η επόμενη κυβέρνηση αρκεί να είναι «ευρωπαϊκού προσανατολισμού» για να συνεννοηθεί μαζί τους, ενδέχεται να απογοητευτούν οικτρά.

Διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 271


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Γιώργου Καραμπελιά 

To grexit και οι μαθητευόμενοι μάγοι της παιδικής χαράς 

Τις τελευταίες ημέρες, διεξάγεται μία συζήτηση ηλιθίων ή κουφών γύρω από το ζήτημα μιας πιθανής εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, με καταπληκτικά επιχειρήματα του τύπου, σήμερα ο Μοσκοβισί δήλωσε το Α, ο Βαρουφάκης… το Β, η Μπιλντσάιτουνγκ το Γ. Την Τετάρτη το πρωί της 7ης Ιανουαρίου ο… Χατζηνικολάου, μας διαβεβαίωσε, ως ειδικός, ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος grexit, διότι όλα αυτά είναι μπλόφες! Παράλληλα, οι υποστηρικτές της κυβέρνησης, και ο ίδιος ο Σαμαράς, αντί να καλέσουν το λαό και όλες τις πολιτικές δυνάμεις σε συστράτευση για να αντιμετωπίσουν μαζί τους εκβιασμούς των δανειστών, δηλώνουν καθημερινά ως οι πειθήνιοι μαθητές της φράου-Μέρκελ, πως «οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα μνημόνια οδηγεί σε έξοδο» και αναπτύσσουν μόνο μια στρατηγική ακραίας αντιπαράθεσης και κινδυνολογίας! Έτσι, μέσα από ένα απίστευτο αλαλούμ δηλώσεων και αντιδηλώσεων, το τελικό αποτέλεσμα παραμένει σχεδόν μηδενικό και μόνο περισσότερη σύγχυση επισωρεύει στα μυαλά των ήδη συγχυσμένων Ελλήνων.

Διότι βέβαια το ζήτημα δεν είναι οι συχνά αντικρουόμενες και αντιφατικές δηλώσεις υπευθύνων και ανευθύνων, αλλά η πραγματική γεωοικονομική και γεωπολιτική πραγματικότητα, που μόνη αυτή θα επέτρεπε να συναχθούν, αν όχι ασφαλή, τουλάχιστον ισχυρά συμπεράσματα.

Από την αρχή της κρίσης, έχουμε επιμείνει, με βάση την ανάλυση της γερμανικής στρατηγικής, πως η γερμανική Ευρώπη, την οποία οικοδομεί αυτή η κυρίαρχη σήμερα ευρωπαϊκή δύναμη, περιλαμβάνει περισσότερες από μία ομόκεντρες ζώνες κυριαρχίας. Σε μία πρώτη, κατ’ εξοχήν βορειο-κεντρο-ευρωπαϊκή ζώνη, που θα συγκροτεί τον σκληρό πυρήνα της γερμανικής Ευρώπης, περιλαμβάνονται εκείνες οι χώρες που μπορούν ν’ αντέξουν τη στρατηγική του σκληρού ευρώ και της δημοσιονομικής πειθαρχίας των Γερμανών. Σε μια δεύτερη και σε μια τρίτη ζώνη, περιλαμβάνονται χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία, πιθανόν αύριο η Ουκρανία ή και η Αγγλία από την άλλη πλευρά. Το μεγάλο πρόβλημα των Γερμανών είναι πως αυτή την αναδόμηση που επιχειρούν, εν μέσω κρίσης, ορισμένες χώρες όπως η Πορτογαλία, ίσως η Ισπανία και η Ιταλία αλλά οπωσδήποτε η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται στο εσωτερικό της ευρωζώνης εξαιτίας της ιστορικής διαδρομής της οικοδόμησης της Ε.Ε. Δηλαδή, αυτές οι χώρες βρέθηκαν στο εσωτερικό της ευρωζώνης πριν αυτή αντιμετωπίσει την κρίση του 2008 και πριν η Γερμανία καταστεί η αδιαμφισβήτητη ηγεμονική της δύναμη. Αυτές οι χώρες, ενώ σύμφωνα με τη γερμανική αρχιτεκτονική θα έπρεπε να βρίσκονται στην περιφερειακή, εκτός της ζώνης του ευρώ, περιοχή, συμμετέχουν στην ευρωζώνη και απειλούν τη σταθερότητά της. Έτσι, η Γερμανία και οι άλλοι βόρειοι εταίροι της είναι υποχρεωμένοι να αναλαμβάνουν τη «διάσωση» των ασθενών της ευρωζώνης.

Και αν χώρες με μεγάλο οικονομικό και γεωπολιτικό εκτόπισμα, όπως η Ιταλία ή η Ισπανία, είναι υποχρεωμένες να προσπαθούν να βρουν ένα modus vivendi στο εσωτερικό της ευρωζώνης, άλλες, όπως η Ελλάδα –και η Κύπρος–, θα είναι οι πρώτες από την παλαιά ευρωζώνη που θα μπορούσαν να οδηγηθούν στην έξοδο από αυτήν και να αποτελέσουν έτσι και ένα παράδειγμα για όλους τους άλλους.

Στις 7 Ιανουαρίου 2015, ο δημοσιογράφος Παύλος Τσίμας, στο ραδιόφωνο του Σκάι, ανέφερε πως, σε ανύποπτο χρόνο, την 1η Απριλίου 2009, όταν βρισκόταν για δημοσιογραφική αποστολή στην Αγγλία, την οποία επισκεπτόταν και η καγκελάριος Μέρκελ, πληροφορήθηκε με έκπληξή του από τους Άγγλους δημοσιογράφους, στους οποίους η καγκελάριος είχε παραχωρήσει συνέντευξη, πως αυτή αναφερόταν ήδη στην επερχόμενη κρίση στην Ελλάδα και την έξοδό της από την ευρωζώνη. Ο οξυδερκής (!) δημοσιογράφος δηλώνει, σήμερα, πως τότε θεώρησε ότι επρόκειτο για πρωταπριλιάτικο αστείο. Ανάλογη οξυδέρκεια έχουν καταδείξει τόσοι Έλληνες δημοσιογράφοι και πολιτικοί, που διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα της χώρας.

Έκτοτε, η Γερμανία κάνει ό,τι μπορεί για να πραγματοποιηθεί αυτή η επιθυμία της, παίρνοντας βέβαια πάντοτε υπόψη και τους διεθνείς συσχετισμούς και την ισορροπία δυνάμεων στο εσωτερικό της ευρωζώνης. Έτσι, έσπρωξε, τον ΓΑΠ αρχικώς στην αποδοχή του μνημονίου, ακολούθως επέβαλε δρακόντεια μέτρα που εξαντλούσαν και διέλυαν την ελληνική οικονομία και επιχείρησε μια πρώτη φορά, το 2011-12, να εξωθήσει τα πράγματα σε μία «τελική λύση». Τότε, όπως πλέον σήμερα γνωρίζουμε όλοι, σταμάτησε στο παρά πέντε, κάτω από τις πιέσεις των Αμερικανών και των Κινέζων, καθώς και εξαιτίας του υψηλού κόστους που θα είχε για όλη την ευρωζώνη ένα ελληνικό grexit. Φάνηκε λοιπόν, προς στιγμήν, πως η Γερμανία αποδέχθηκε, έστω με βαριά καρδιά, ένα «σχέδιο Β» για την Ελλάδα, δηλαδή την παραμονή της στην ευρωζώνη, αλλά ως ανοικτή αποικία χρέους της Γερμανίας, πιέζοντας αφόρητα και συστηματικά την ελληνική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Και η λογική των Γερμανών ήταν πως αν, παρά την πίεση, «αντέξουν», και δεν θέσουν και ζήτημα γερμανικών επανορθώσεων, τότε ας μείνουν στην ευρωζώνη.

Το 2014, όμως, εμφανίστηκαν νέες παράμετροι στο γεωπολιτικό και οικονομικό παιχνίδι της Ευρώπης. Πρώτον, απεδείχθη ότι η κρίση όχι μόνο δεν είχε περάσει αλλά έτεινε να αγκαλιάσει ένα διαρκώς αυξανόμενο μέρος της, κατ’ εξοχήν στην Ιταλία και τη Γαλλία. Δεύτερον, η ρήξη με τη Ρωσία γύρω από το ουκρανικό ζήτημα μετέβαλε τις σχέσεις Αμερικής-Γερμανίας, στον βαθμό που η Γερμανία αποδέχθηκε τη ρήξη με τη Ρωσία, με την οποία είχε εκτεταμένες οικονομικές σχέσεις. Η Μέρκελ πούλησε ακριβά στους Αμερικανούς τη συναίνεσή της για τον νέο μίνι ψυχρό πόλεμο με τη Ρωσία, με αντάλλαγμα τη μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στην Ευρώπη και σε σχέση με ζητήματα όπως το ελληνικό. Έχει φανεί πολύ καθαρά πως οι Αμερικανοί ελάχιστα παρεμβαίνουν πλέον στο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, και το ελεγχόμενο από αυτούς ΔΝΤ έπαψε να βάζει ως όρο το κούρεμα του ελληνικού χρέους, ευθυγραμμιζόμενο με την πολιτική Σόιμπλε. Επιπλέον, μέσα σε αυτή τη συγκυρία, η Γαλλία και η Ιταλία, παρ’ όλο που δεν επιθυμούν την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, δεν είναι καθόλου διατεθειμένες να συγκρουστούν με τους Γερμανούς, επιδιώκοντας ως αντάλλαγμα μια ηπιότερη αντιμετώπιση των δικών τους δημοσιονομικών παρεκκλίσεων. Το αποτέλεσμα αυτής της νέας πιο αρνητικής συγκυρίας υπήρξε και ο στραγγαλισμός των προσπαθειών της κυβέρνησης Σαμαρά για έξοδο στις αγορές και απομάκρυνση του ΔΝΤ: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΔΝΤ και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δηλαδή Αμερικανοί και Γερμανοί από κοινού, έριξαν στα βράχια αυτή την έσχατη απόπειρα, το φθινόπωρο του 2014. Η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει στις αγορές και επομένως δεν μπορεί να ξεφύγει από τον ασφυκτικό έλεγχο της γερμανικής Ευρώπης.

Η γερμανική πολιτική θεωρεί ότι έχει μπροστά της μία ακόμα ευκαιρία. Εφ’ όσον το ελληνικό πολιτικό σύστημα –και για ορισμένες από τις συνιστώσες του, κατάλληλα καθοδηγούμενο– οδηγήθηκε σε μια μετωπική πολιτική σύγκρουση, στη χειρότερη δυνατή στιγμή –μετά την αποτυχία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας– όλα πάλι μπορούν, για μια τελευταία και ίσως αποφασιστική στιγμή, να ξαναμπούν στο τραπέζι. Και σήμερα, οι συνθήκες είναι πολύ πιο ευνοϊκές για τη Γερμανία. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα, μαζί με την Κύπρο, που εξακολουθεί να βρίσκεται σε μνημόνιο, τα σπρεντ εκτινάσσονται και πάλι πάνω από 10%, την ίδια στιγμή που πέφτουν στην Ιταλία και την Πορτογαλία, και οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν κινδυνεύουν από μια ελληνική χρεοκοπία. Οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους μπορούν τώρα, με μια σχετική αταραξία, να καλούν τους Έλληνες «να επιλέξουν μόνοι τους» αν θέλουν να μείνουν ή όχι στην ευρωζώνη! Γι’ αυτό εξάλλου και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι αυτοί δεν απεργάζονται κάποιο σχέδιο εναντίον των Ελλήνων, αλλά είναι οι Έλληνες που θα αποφασίσουν για την τύχη τους, όπως επανέλαβε η Μέρκελ(!).

Βέβαια, οι Έλληνες, έχοντας γονατίσει κάτω από το πιο δρακόντειο πρόγραμμα λιτότητας που έχει εφαρμοστεί ποτέ σε χώρα της Δύσης, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι πιθανότατο ότι θα αρνηθούν έναν ακόμα κατάφωρο εκβιασμό και έτσι θα πέσουν μόνοι τους στην παγίδα που έχουν στήσει οι άρχοντες του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι κάποιος που πνίγεται κάνει συχνά απεγνωσμένες κινήσεις που τον οδηγούν ευκολότερα στον βυθό.

Και οι Γερμανοί έχουν έναν ακόμα και πολύ σοβαρό λόγο να επιθυμούν την αποδυνάμωση, την περιθωριοποίηση ή ακόμα και την αποσύνθεση της Ελλάδας. Να αποφύγουν την έγερση του ζητήματος των Γερμανικών επανορθώσεων και του Κατοχικού Δανείου στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, πράγμα που φοβούνται πως αναπόφευκτα θα τεθεί την αμέσως επομένη περίοδο. Και ενώ τόση συζήτηση γίνεται για αυτό το θέμα στην Ελλάδα, «ξεχνάμε» να το συνυπολογίσουμε στην εξίσωση που καθορίζει τη γερμανική στρατηγική, ενώ έχει την ύψιστη σημασία.

Βυθός ή απελευθέρωση;
Παρατηρείται έτσι μια σύμπτωση στόχων –από τη θεωρητικά αντίθετη κατεύθυνση– με όλους εκείνους που επιθυμούν ένα ελληνικό grexit από «επαναστατική» σκοπιά. Όλοι εκείνοι που πιστεύουν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την Ελλάδα παρά η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή στη δραχμή ακολουθούν, τηρουμένων των αναλογιών, μια ανάλογη στρατηγική, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ, ακόμα και τη Χ.Α. Η στρατηγική της αριστερής πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ, που αντιπροσωπεύει το 35% με 40% στα κομματικά όργανα, και έχει συμπάθειες σε ένα ακόμα μεγαλύτερο μέρος, είναι εκείνη της σκληρής αντιπαράθεσης με τους δανειστές με στόχο την έξοδο από το ευρώ· μια στρατηγική η οποία, δεδομένης της μειονεκτικής θέσης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα και της τακτικής των «εταίρων», θα οδηγήσει, όπως νομίζουν αναπόφευκτα σε σύγκρουση και, με τον έναν ή άλλο τρόπο, σε διαζύγιο με την ευρωζώνη. Εξ ου και η επιμονή στην απεύθυνση σε μια «συμμαχία της αριστεράς» (ακόμα και ο Τσίπρας, στο συνέδριο της 3ης-4ης Ιανουαρίου 2015, απευθύνθηκε προνομιακά στις δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ – παρεμπιπτόντως και της αμερικανικής «αριστεράς» της κ. Λούκας Κατσέλη), τη στιγμή που ο Κουβέλης «ξωπετάχθηκε» με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε.

Η στρατηγική των υπερασπιστών της επιστροφής στη δραχμή συναντάται με εκείνη του Σόιμπλε. Και αυτό όχι βέβαια με κάποιο σενάριο συνωμοσίας αλλά διότι και οι δύο, ο καθένας από τη δική του πλευρά, επιδιώκουν τον ίδιο στόχο. Γι’ αυτό και η συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων που επιθυμούν την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη συντάσσεται εν τέλει, σταδιακώς με την υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι, σε μία χώρα όπου η πλειοψηφία των πολιτών, πάνω από 70% έστω και ασυναίσθητα, απορρίπτει και φοβάται μία έξοδο από την ευρωζώνη, οδηγούμαστε σε μία αντιπαράθεση όπου μια τέτοια κατάληξη γίνεται εξαιρετικά πιθανή. Και αυτό άσχετα και πέρα από τον ορυμαγδό δηλώσεων, αντιδηλώσεων και κραυγών κάθε είδους. Διότι η δυναμική της σύγκρουσης ξεπερνάει κάποτε και τις θελήσεις των πρωταγωνιστών της· και στην περίπτωσή μας, η θέληση των Γερμανών είναι μάλλον γνωστή. Ακόμα και αν η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ ή οι ηγετικοί κύκλοι του, με επικεφαλής τον Τσίπρα, δεν επιθυμούν μια τέτοια έκβαση, μια σύγκρουση έχει πάντα την εσώτερη δυναμική της και η δυναμική της συγκεκριμένης σύγκρουσης έχει δύο πιθανές απολήξεις. Είτε, το περιβόητο grexit, είτε μια άνευ όρων υποταγή της Ελλάδας –ακόμα βαρύτερη από τη σημερινή –στα κελεύσματα των Τευτόνων κυρίων της Ευρώπης. Και αυτός είναι ένας σοβαρός και μεγάλος κίνδυνος που ενεδρεύει, δηλαδή η περιβόητη «κωλοτούμπα», η οποία θα πραγματοποιηθεί με τους χειρότερους δυνατούς διαπραγματευτικούς όσους, μετά από ακυβερνησία, πιθανώς νέες εκλογές, διασπάσεις και οικουμενικές, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Είναι πρόβλημα η έξοδος από την ευρωζώνη;
Το επόμενο και φυσικό ερώτημα είναι εάν μια έξοδος από το ευρώ αποτελεί αρνητική ή θετική εξέλιξη για την Ελλάδα. Δεν θα σταθώ στο πρώτο και θεμελιώδες επιχείρημα, το γεγονός δηλαδή ότι, εάν οι αντίπαλοί σου επιθυμούν μία κάποια εξέλιξη, τότε μάλλον θα πρέπει να φυλάγεσαι από αυτήν. Δηλαδή, εάν όντως μία από τις βασικές εναλλακτικές λύσεις της γερμανικής στρατηγικής είναι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, τότε μάλλον έχεις κάποιο πρόβλημα αν επιθυμείς αυτό που επιδιώκει ο αντίπαλός σου. Γι’ αυτό, εξάλλου, οι κρυφοί ή ανοικτοί υποστηρικτές της εξόδου από το ευρώ στην Ελλάδα ισχυρίζονται πως τα θρυλούμενα περί grexit είναι παραμύθια, πως η Ελλάδα αποτελεί συστημικό κίνδυνο για την ευρωζώνη, γι’ αυτό και δεν κινδυνεύει. Αντίθετα, υποστηρίζουν, η έξοδος από την ευρωζώνη αποτελεί ένα μέτρο επαναστατικής πολιτικής, η οποία μόνη αυτή μπορεί να μας απαλλάξει από τους δυνάστες μας.

Αλλά ας υποθέσουμε προς στιγμήν ότι μπορεί να υπάρχει μία ετερογονία των σκοπών και η πανουργία της ιστορίας να φέρνει τον… Νταβανέλο σε σύμπτωση με τον Σόιμπλε, κατά τον ίδιο τρόπο που ο γερμανικός στρατός διέθεσε ένα τεθωρακισμένο τρένο στον Λένιν να επιστρέψει στην επαναστατημένη Ρωσία! Και οι Γερμανοί και οι μπολσεβίκοι επιθυμούσαν, ο καθένας για τους δικούς τους λόγους, την κατάρρευση της τσαρικής Ρωσίας. Έτσι λοιπόν και σήμερα, οι Γερμανοί τραπεζίτες και οι Έλληνες «επαναστάτες» μπορούν να θέτουν ως κοινό στόχο την επιστροφή στο «εθνικό νόμισμα»!

Έχουμε επιχειρηματολογήσει αναρίθμητες φορές για τις συνέπειες που θα είχε μία έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ εδώ και τώρα. Ας ξεκινήσουμε από τις άμεσες οικονομικές συνέπειες. Προφανώς, το πέρασμα στο νέο νόμισμα θα συνοδευτεί από μία μεγάλη υποτίμηση, την οποία θα μας επιβάλουν, θέλοντας και μη, οι «αγορές». Οι μετριότεροι υπολογισμοί οδηγούν σε μια ισοτιμία ευρώ-δραχμής από τις 350 δραχμές, που ήταν όταν εισήλθαμε στο ευρώ, στις 700 ή στις 1000. Και προφανώς, οι μισθοί δεν θα μπορέσουν να ακολουθήσουν μια ανάλογη ανατίμηση. Άρα, θα έχουμε μια μείωση των μισθών ακόμα περισσότερο από όσο είναι σήμερα και μία πτώση της αγοραστικής δύναμης που, με τους μετριότερους υπολογισμούς, θα οδηγήσει σε μία μείωση του ΑΕΠ κατά 50%. Παράλληλα, το χρέος μας θα αυξηθεί κι άλλο, ως ποσοστό του ΑΕΠ, ενώ και οι εισαγωγές θα γίνουν δύσκολες ή επισφαλείς.

Αν ο ελληνικός λαός είχε συνείδηση του κόστους μιας τέτοιας ρήξης, η οποία θα οδηγούσε υποχρεωτικά σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, οπωσδήποτε θα το συζητούσαμε. Όμως ποτέ, κυριολεκτικά ποτέ και πουθενά, κανένας από τους υπερασπιστές στην επιστροφή της δραχμής δεν έχει εξηγήσει τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο, γιατί τότε θα καλούσε τον ελληνικό λαό σε έναν αγώνα όχι για την επιστροφή σε μια ιδεώδη πρότερη κατάσταση, όπου θα τρώμε με χρυσά κουτάλια, αλλά σε έναν αγώνα με «αίμα και δάκρυα», σύμφωνα με την ρήση του Τσόρτσιλ στους Εγγλέζους το 1940.

Αλλά αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το μικρότερο από τα πιθανά δεινά. Το πολύ μεγαλύτερο, ακόμα και αν αυτές οι αλλαγές γίνουν σταδιακά ή συναινετικά με την Ε.Ε., όπως προτείνουν κάποιοι Γερμανοί, η Ελλάδα δεν θα αποφύγει μια γεωπολιτική υποβάθμιση, σε συνθήκες που δεν υπάρχουν ορατές και αξιόπιστες συμμαχίες στις οποίες θα μπορούσαμε να στηριχθούμε. Και μια τέτοια γεωπολιτική υποβάθμιση θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο την παρακμή της χώρας και θα επιταχύνει την πτωτική κατρακύλα στην οποία βρισκόμαστε, πρωτίστως απέναντι στον καραδοκούντα και ενισχυόμενο νεο-οθωμανισμό.

Κατά την άποψή μου, το κυριότερο πρόβλημα που θα προέκυπτε από μια ρήξη με την ευρωζώνη είναι η απομόνωση της χώρας και η μεταβολή της, ολοκληρωτικά, σε μέρος μιας Μέσης Ανατολής σε βαθύτατη κρίση. Έτσι κι αλλιώς, βρισκόμαστε στα σύνορα των κόσμων, και οι καραβιές των προσφύγων και των χριστιανών που διαφεύγουν από τη φλεγόμενη Συρία μας το υπενθυμίζουν κάθε μέρα, γι’ αυτό και μια στρατηγική ρήξης, ετούτη τη στιγμή, με την ευρωζώνη αποτελεί συνταγή εθνικής αυτοκτονίας. Και όμως, δειλοί και άβουλοι αντάμα πορεύονται, στην πλειοψηφία τους, οι αντιμνημονιακοί μας προς μία τέτοια επιλογή, η μόνη θεραπεία της οποίας θα είναι μία μνημειώδης «κωλοτούμπα» που θα εμφανιστεί ως ο σωτήριος από μηχανής θεός, έχοντας όμως κάνει συντρίμμια κάθε πρόταση για μια εναλλακτική διέξοδο από την κρίση.

Υπήρχε (-άρχει) άλλη δυνατότητα;
Πολλοί μας λένε πως μπορεί να είναι σωστά όλα αυτά αλλά πλέον έχουμε μπει σ’ ένα ποτάμι χωρίς γυρισμό και είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε. Τον Μάιο του 2012 είχαμε γράψει πως η λογική της κυβερνώσας «αριστεράς» που προέβαλλε ο τότε αναδυόμενος Αλέξης Τσίπρας, αποτελούσε μια αδιέξοδη και καταστροφική επιλογή. Διότι είτε έχεις όντως το σχέδιο, την οργάνωση και τη σχέση με τις λαϊκές μάζες για να αποτελέσεις μία πραγματική εναλλακτική λύση στα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα της χώρας, είτε διαφορετικά θα οδηγήσεις και τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, αλλά και την ίδια τη χώρα, σε μεγαλύτερα δεινά και αδιέξοδα. Διότι, όταν θέτεις το επίπεδο της αντιπαράθεσης στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, δηλαδή την ανάληψη της διακυβέρνησης, καλείς τον κόσμο να σε εμπιστευτεί και, επειδή δεν διαθέτεις τις απαραίτητες δυνάμεις για κάτι τέτοιο, μπαίνεις σε μια τυχοδιωκτική στρατηγική. Προσπαθείς να πάρεις μαζί σου το μεγαλύτερο μέρος των στελεχών και των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, υποσχόμενος λεφτά που δεν υπάρχουν (βλέπε πρόγραμμα του Σεπτέμβρη 2014), υποχρεώνεσαι να απευθυνθείς και να κλείσεις το μάτι στους Αμερικανούς, στις «αγορές», στη Γιάννα Αγγελοπούλου.

Εν τέλει, υποχρεώνεσαι να ακολουθήσεις μια πολιτική που στηρίζεται πολύ περισσότερο στην αθλιότητα και ανικανότητα των αντιπάλων και όχι στις δικές σου ικανότητες, προβάλλοντας το γνωστό επιχείρημα: «μα αυτοί είναι καλύτεροι;» Η διαφορά είναι πως μια κυβέρνηση και μια εξουσία που βαδίζει στις ράγες των αγορών και των κυρίαρχων του κόσμου δεν χρειάζεται και μεγάλες ικανότητες – εδώ έφτασε και ο ΓΑΠ να γίνει πρωθυπουργός. Αν, αντίθετα, θες, στις πιο δύσκολες γεωπολιτικές συνθήκες, να ανατρέψεις το κυρίαρχο σκηνικό, σε μια μικρή και κυριολεκτικά περικυκλωμένη χώρα, τότε πρέπει όχι απλώς να είσαι καλύτερος από τους άλλους, αλλά να διαθέτεις λαϊκή στήριξη και επεξεργασμένη στρατηγική ώστε να τα βγάλεις πέρα. Και τίποτα απ’ όλα αυτά δεν διαθέτει η παρέα της Κουμουνδούρου, γι’ αυτό εξάλλου λειτούργησε τόσο τυχοδιωκτικά στην περίπτωση της προεδρικής εκλογής. Παρ’ όλο που γνώριζε, και το αναγνωρίζουν και τα πιο σοβαρά στελέχη τους, ότι ήταν πολιτικά η χειρότερη στιγμή να πάρει την εξουσία, τα έπαιξε όλα με μια ζαριά. Προφανώς, βέβαια, δεν ακολούθησε την άποψη που και εμείς και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είχαν προτείνει, δηλαδή να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά από πρόταση της αντιπολίτευσης και να γίνουν εκλογές το φθινόπωρο του 2015 – όπως υποχρεώθηκε να δεχθεί και ο ίδιος ο Σαμαράς, να προταθεί μια εθνική ομάδα αναδιαπραγμάτευσης –την οποία προωθούσε και ο Βενιζέλος στην απελπισία του– και έτσι να ετοιμαστεί μια μετάβαση προς μια νέα κυβερνητική και πολιτική πλειοψηφία με συναίνεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου.

Αντί, να επιλέξουν μια τέτοια στρατηγική συσσώρευσης δυνάμεων και προετοιμασίας του λαού και να μην αναλάβουν την εξουσία τη στιγμή που είχε επιλέξει ο… Σόιμπλε–προχώρησαν σε αυτή τη μοιραία κίνηση μόνο και μόνο επειδή φοβούνταν πως, εξαιτίας του συγκυριακού χαρακτήρα της εκλογικής ενίσχυσής τους, μπορεί να έχαναν το τρένο. Προκειμένου, λοιπόν, να χάσουν το τρένο για την εξουσία, προτίμησαν να βάλουν και την αριστερά, αλλά κυρίως τη χώρα ολόκληρη, σε μια μεγάλη περιπέτεια με άδηλη έκβαση. Και το μόνο σίγουρο, στην καλύτερη περίπτωση, την πολύ σύντομη αποσύνθεσή της στρατηγικής τους. Διότι δύο τινά μπορούν να συμβούν: είτε το καταστροφικό σενάριο του grexit, το οποίο περιγράψαμε, είτε μια παρατεταμένη περίοδος ακυβερνησίας, μεταστροφών και οικουμενικών επιλογών εξ ανάγκης, την τελευταία στιγμή, που θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη υποταγή στους δανειστές και τις αγορές. Και στις δύο περιπτώσεις με ενίσχυση της ακροδεξιάς και των εξωθεσμικών μαφιόζικων επιχειρηματικών κέντρων. Εξ άλλου, με ορισμένα από αυτά έχουν ήδη υποχρεωθεί να τα βρουν.

Προφανώς, λοιπόν, δεν πρόκειται σήμερα, με βάση τη λογική ότι «δεν έχουμε άλλη διέξοδο», να συνταχθούμε, εμείς τουλάχιστον, με ένα ασύνταχτο καραβάνι που πορεύεται –τρομάρα του– προς την εξουσία, κάτι τέτοιο ορισμένοι από εμάς δεν το κάναμε ούτε το 1981 κάτω από άλλες, πολύ ευνοϊκότερες συνθήκες, αλλά θα συνεχίσουμε να αντιτάσσουμε μια στρατηγική αποστασιοποίησης από το εξουσιαστικό αδιέξοδο παιχνίδι, προσπαθώντας ταυτόχρονα να συμβάλουμε θετικά στις επόμενες εξελίξεις. Και όχι μόνο στο πεδίο της κοινωνίας των πολιτών, όπου ήδη δραστηριοποιούμαστε, αλλά με θετικές προτάσεις και στο κεντρικό πολιτικό παιγνίδι.

Κατά τον ίδιο τρόπο που πρόσφατα είχαμε προτείνει ως διέξοδο την εκλογή του Μανώλη Γλέζου ως προέδρου της Δημοκρατίας, σαν μια πραγματικά εθνική, συναινετική και αντιστασιακή πρόταση, έτσι και σήμερα, συνεχίζοντας στην ίδια κατεύθυνση, θα παλεύουμε διαρκώς να διασώσουμε ό,τι είναι δυνατόν να διασωθεί, ξεπερνώντας την εμφυλιοπολεμική στρατηγική των μεν και των δε. Διότι σήμερα δεν κινδυνεύει απλώς η εξουσία και οι καρέκλες των μεν ή των δε αλλά η ίδια η χώρα. Και σε αυτές τις συνθήκες δεν προτάσσεις μια εμφυλιοπολεμική αλλά μία εθνικοαπελευθερωτική στρατηγική. Σε αυτά τα πλαίσια θα πρέπει να αναζητηθούν συγκλίσεις με στόχο την άμεση και πραγματική αναδιαπραγμάτευση του χρέους, άσχετα και πέρα από το ποιο θα είναι πρώτο κόμμα, –και όποιος δεν δεχθεί κάτι τέτοιο να παραδοθεί στη λαϊκή καταδίκη, όπως ακριβώς έγινε και στις συνθήκες της Κατοχής, όταν συγκροτήθηκε το ΕΑΜ. Εάν έστω και σήμερα η Αξιωματική αντιπολίτευση έκανε μία τέτοια πρόταση, θα κέρδιζε τη συναίνεση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, θα απομόνωνε όλες τις εμφυλιοπολεμικές κραυγές τύπου Άδωνι Γεωργιάδη, θα αναδείκνυε άλλες δυνάμεις ακόμα και στο εσωτερικό των μνημονιακών κομμάτων και θα στρίμωχνε τους Γερμανούς, που ποντάρουν ακριβώς στη διαίρεσή μας για να μας υποτάξουν με τον ένα ή άλλο τρόπο και να αποφύγουν και την ανάδειξη του ζητήματος των Γερμανικών οφειλών.

Σε αυτά τα πλαίσια δίπλα σε μια κυβέρνηση με τέτοια χαρακτηριστικά θα μπορούσε να διαμορφωθεί και μια εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης του χρέους που να αποτελείται από οικονομολόγους και άλλες αναγνωρισμένες προσωπικότητες της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής – η οποία θα αναλάμβανε, μαζί με την οποιαδήποτε κυβέρνηση εκλεγεί, να αποτελέσει την έκφραση της κοινωνίας και της αναγκαίας εθνικής ενότητας απέναντι στον επιχειρούμενο στραγγαλισμό της πατρίδας. Γιατί, για μας, αυτό που επιχειρείται σήμερα είναι ακριβώς ένας τέτοιος στραγγαλισμός και θα πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε όλοι σε μια εθνικοαπελευθερωτική λογική, μια λογική ΕΑΜ, και όχι μέσα από ανούσιες αντιπαραθέσεις του Στρατούλη με τον Άδωνι Γεωργιάδη.

 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Λαζάρου Γιάννης

Όταν φθάνεις στο σημείο να καθορίζεις την ζωή σου και την επιβίωση σου βάση μιας σχεδιασμένης και εντολευμένης εκλογικής αναμέτρησης έξωθεν, να είσαι σίγουρος ότι βρίσκεσαι λίγο πριν τον Πάτο. Στον πανικό που βρίσκεσαι πιάνεσαι από την κάθε τυχαία εκλογική σανίδα που εμφανίζεται στο πέλαγο. Θα την πιάσεις την σανίδα, θα πατήσεις πάνω σε καμιά δεκαριά κεφάλια άλλων ναυαγών και θα νομίζεις ότι σώθηκες. Αυτή την φορά οι Ευρωπαίοι εντολείς αμόλησαν πολλές σανίδες στο πέλαγο Ελλάδα για να είναι σίγουροι ότι για να επιβιώσεις από το ναυάγιο θα πιαστείς από κάπου.

Πάρε να’ χεις δέκα σοσιαλδημοκρατικά οικωλογοαριστερά κόμματα, πάρε να’ χεις καμιά δεκαριά φιλελευθεροδημοκρατικά κόμματα, πάρε να πιαστείς από κάπου εθελοτυφλώντας για πολλοστή φορά ότι οι σανίδες έχουν σφραγίδα κατασκευής την Ε. Ε. Έφθασε ο εργάτης των 7,000 ενσήμων βαρέων και ανθυγιεινών να κρέμεται από τα κάκαλα του Τσίπρα που δεν έχει δει ποτέ πώς είναι το ένσημο. Έφθασε ο 75χρονος- παιδί της Κατοχής- να κρέμεται από το μπουκωμένο βρωμόστομα του Σαμαρά και του Βενιζέλου.

Θέλει ο Έλληνας να πνιγεί και η σανίδα δεν τον αφήνει. Ευτυχώς για όσους είναι εδώ και καιρό στον Πάτο η θέα είναι υπέροχη. Από κάτω βλέπεις όλα τα λερωμένα σώβρακα και τις ανύπαρκτες κιλότες των σωτήρων και των ψηφοφόρων τους. Από τον Πάτο βλέπεις τα πάντα με σημαντικότερο τα χέρια που δίνονται μεταξύ των Ελλήνων υποψηφίων και των Ευρωπαίων εκτελεστών σου. Βλέπεις ότι σε κάθε χέρι κάτω από την επιφάνεια δίνονται τα διαπιστευτήρια στους νέους ηγήτορες. Αλλά δεν φταίνε αυτοί. Φταίνε όλοι οι Έλληνες που από τη μια υποστηρίζουν ότι είναι κατεστραμμένοι από την ίδια την Ευρώπη και την ίδια στιγμή ψάχνουν κόμμα που να τους εξασφαλίζει την παραμονή στην ευρωζώνη που τους έχει ξεσκίσει.

Πώς είναι δυνατόν να θέλεις να κάψεις την τράπεζα που σού παίρνει το σπίτι και την ίδια στιγμή ψηφίζεις κόμμα (ή κίνημα όπως αυτό του Παπανδρέου) που το πρώτο που εξασφαλίζει είναι η ρευστότητα της κάθε τράπεζας; Σου υποσχέθηκε κανείς από όλους αυτούς την ρευστότητα της δικής σου δουλειάς ή της δικής σου επιχείρησης; Όχι. Το μόνο που ακούς είναι η ρευστότητα των τραπεζών. Βάλτε μία κάλπη στα υποκαταστήματα Τραπεζών να είναι πιο καθαρή η εκλογική αναμέτρηση.

Το θέμα όμως της εκλογικής αναμέτρησης που έχει ξεκινήσει είναι ότι αυτή την φορά τα κόμματα έχουν ξεστοκάρει από τα παλιά μόνιμα σκυλοστελέχη τους και έχουν πάρει από τα καλάθια κοψοχρονιάς της κοινωνίας το κάθε μπάζο που θέλει να σώσει το τομάρι του ζητώντας την ψήφο σου. Κοιτάς όλους τους όψιμους πατριώτες από την αριστερά μέχρι την δεξιά να παίρνουν ύφος στις τηλεοπτικές αναμετρήσεις και ψάχνεις τοίχο να βαρέσεις το κεφάλι σου. Κυράτσες ξεμαλλιασμένες από κομμωτήρια, μπούληδες που ακόμα τρέχει το γαλατάκι από το χειλάκι τους, μαντρόσκυλα των κομμάτων που ακόμα δεν έχει ξεκολλήσει η κοπριά από την σόλα του παπουτσιού τους με την μπόχα να διαπερνά ακόμη και το τηλεοπτικό γυαλί. Όλοι τους με ύφος χιλίων καρδιναλίων έγιναν γνώστες όλων των οικονομικών θεωριών του πλανήτη και με το δικαίωμα που τους δίνει αυτή η βιασμένη δημοκρατία θέλουν να ομιλούν.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που ξαφνικά ομιλούν; Τι δουλειά έκαναν όλοι αυτοί πριν το μακελειό που εξαπέλυσε η Ε.Ε εναντίον της Ελλάδας, τι δουλειά κάνουν σήμερα και το σημαντικότερο που βρήκαν τα λεφτά να κάνουν προεκλογικό αγώνα κερνώντας σε καφενεία κακομοίρηδες που τρέχουν να σωθούν με την ψήφο στο χέρι αλλά και να φτιάχνουν προεκλογικά φυλλάδια και καρτούλες; Ποιοι είναι όλοι αυτοί;

Είναι αυτοί που σε έφεραν λίγο πριν τον Πάτο. Αυτοί που εξόρισαν χιλιάδες Έλληνες στον Πάτο για να σώσουν την κωλάρα τους. Και μην σας φαίνεται υπερβολικό αλλά αυτοί όλοι είναι που έσπρωξαν από ταράτσες Έλληνες, που έκαψαν με μαγκάλια Έλληνες, που οδήγησαν στην τρέλα, στον καρκίνο, στα εγκεφαλικά και τα εμφράγματα χιλιάδες από εμάς. Οι σωτήρες σου! Οι Δήμιοι σου! Οι υποψήφιοι σου!

Χαιρετίσματα από τον Πάτο, λοιπόν.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Εκλογές χωρίς να αναφέρουν τα γεωπολιτικά! 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ενώ η χώρα διανύει μία προεκλογική περίοδο και οι αντίπαλοι έχουν αρχίσει να εκτοξεύουν εκατέρωθεν τα βέλη τους, η εντύπωση που σχηματίζουν όσοι πολίτες επιλέγουν να παραμένουν στην πραγματικότητα είναι πως οι «εθνοσωτήρες» βλέπουν σταθερά την κάλπη αλλά χάνουν (ή επιλέγουν να αποφεύγουν) την πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα είναι η θέση της Ελλάδας στο σύγχρονο γεωστρατηγικό, γεωπολιτικό και γεωοικονομικό γίγνεσθαι. Με προεξάρχουσα την γεωοικονομική θέση της χώρας μας, και ιδιαίτερα τον ενεργειακό ορυκτό της πλούτο (σύμφωνα με τον Mr Dax Ελλάδα αποτελεί την ουσιαστική ενεργειακή αποθήκη της Ευρώπης, τον ενεργειακό πλούτο της οποίας το ΔΝΤ επιθυμεί να τον αποσπάσει αντί πινακίου φακής και να τον πουλήσει σε ισχυρούς – δυτικούς παγκόσμιους ενεργειακούς παίκτες), αντί οι ό,ποιες συζητήσεις να περιστρέφονται στους τρόπους με τους οποίους θα καταστεί όσο το δυνατόν συντομότερη η εκμετάλλευσή τους, οι πολιτικοί άνδρες επιμένουν να ασχολούνται με τις πολιτικές μεταγραφές, ενώ τα ΜΜΕ με το χιόνι που έχει σκεπάσει τη χώρα, ενώ πολιτικοί και ΜΜΕ ασχολούνται και με το ποιος θα βγάλει τη χώρα από το ευρώ (ενώ δεν υπάρχει καμία τέτοια πρόβλεψη στους κανονισμούς της Ευρωζώνης)!!!

Κανένας δεν ρίχνει το βλέμμα του στην ανατολική Μεσόγειο, όπου παίζονται χοντρά γεωστρατηγικά παιχνίδια, τα οποία θα καθορίσουν και το μέλλον της ευρύτερης περιοχής για τα επόμενα 100 χρόνια. Οι «εθνοσωτήρες» μας σιωπούν μονίμως στο θέμα αυτό, και όποτε τίθεται σε κάποιο τραπέζι συζητήσεων αποφεύγουν να καταθέσουν τις ό,ποιες απόψεις τους, ενώ συζητούν με ιδιαίτερη ευχαρίστηση το ποιοι συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια και με ποιους θα συνεργαστούν μετά από την κάλπη!
Αλήθεια, μέσα σε αυτόν τον προεκλογικό ορυμαγδό και μεταξύ της αγωνίας του Γιώργου Παπανδρέου και της «λαχτάρας» από την μεταγραφή της Γκερέκου, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Ευ. Βενιζέλος, μήπως έχει μάθει κάτι για τις «τρικλοποδιές» που έβαλε η Ισραηλινή Δικαιοσύνη στους αμερικανούς επενδυτές που εκμεταλλεύονται το κοίτασμα Λεβιάθαν;
Μήπως ο «συν-διασώστης» γνωρίζει για τις παρασκηνιακές διεργασίες για τους ενεργειακούς «δρόμους» που σχεδιάζεται να ακολουθήσει το αέριο, από το συγκεκριμένο πεδίο προς την Ευρώπη; Μήπως βρήκε λίγο ελεύθερο χρόνο να ενημερωθεί για την ανησυχία που προκάλεσαν στη Λευκωσία οι τελευταίες αυτές εξελίξεις;
Και, φυσικά, αν τα γνωρίζει όλα αυτά και έχει άποψη, τότε τι κάνει; Ποια είναι η ελληνική θέση; Ή μήπως ο κ. Βενιζέλος θεωρεί πως ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται να γνωρίζει τίποτε γι αυτά και θα του ανακοινώσει κάποια στιγμή μετά τις εκλογές;

Η Τουρκία έχει κατορθώσει να γίνει σημαντικός παίκτης στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (και επιθυμεί να επιβάλει αυτή την ισχύ και στην Ανατολική Μεσόγειο), «πουλώντας» προς την Δύση την γεωστρατηγική της θέση.
Όσοι έχουν στοιχειώδη γνώση της ιστορίας των ελληνοτουρκικών από το 1974 μέχρι σήμερα, καταλήγουν σε ένα προφανές και ανησυχητικό συμπέρασμα. Κάθε φορά που η χώρα κα το πολιτικό σύστημα βρίσκονται σε «δύσκολα νερά», η Άγκυρα το εκμεταλλεύεται.
Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, που πριν καλά – καλά ορκιστεί βρέθηκε αντιμέτωπη με την κρίση των Ιμίων, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για το πώς η Τουρκία προχωρά αυτές τις δουλειές, κάτι που έχουμε την εντύπωση πως τόσο τα κόμματα της συγκυβέρνησης όσο και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης το έχουν ξεχάσει. Και δεν θα έπρεπε, γιατί η Τουρκία κρατά την ένταση στην Κυπριακή ΑΟΖ βγάζοντας βόλτες το σεισμογραφικό «Barbaros» μέχρι και τις 15 Απριλίου (και μετά… βλέπουμε).
Η τουρκική ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να σημειώσουμε δεν περιορίζεται στην Κυπριακή ΑΟΖ. Μαθαίνουμε πως η Άγκυρα προτίθεται να δεσμεύσει περιοχές για ναυτικές ασκήσεις και στην ευαίσθητη περιοχή του Καστελλόριζου. Οι εν λόγω ασκήσεις θα πραγματοποιηθούν νόμιμα σε διεθνή ύδατα, αλλά σε περιοχές που εμπίπτουν στην Ελληνική ΑΟΖ (αν την είχαν ορίσει οι υπερήφανοι πατριώτες που μας κυβερνούν), κάτι το οποίο δημιουργεί ανησυχία στην ηγεσία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, η οποία γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι τέτοιου είδους ασκήσεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη μέτρηση των ελληνικών αντανακλαστικών.

Με βάση τις ήδη υπάρχουσες γεωπολιτικές αλλαγές στη Μέση Ανατολή και την ανάδειξη ενός κουρδικού κράτους, η Ελλάδα, βρίσκεται σε πολύ καλύτερη γεωστρατηγική θέση από την Τουρκία. Επίσης, η χώρα μας διαθέτει απείρως καλύτερη γεωπολιτική θέση, αφού λειτουργεί ως σταυροδρόμι – πύλη της Ευρώπης προς τις χώρες της Μέσης και Εγγύς Ανατολής, ενώ επίσης σαφέστατη είναι η γεωοικονομική ισχύς της Ελλάδας η οποία σύμφωνα με τις μέχρι τώρα έρευνες διαθέτει μεγάλες πλουτοπαραγωγικές ενεργειακές πηγές, ενώ η Τουρκία στον τομέα αυτό εμφανίζεται ουσιαστικά ανύπαρκτη.
Το ζητούμενο, λοιπόν, για την Ελλάδα, είναι το γιατί οι Έλληνες «εθνοσωτήρες» ξεχνούν να ασχοληθούν με την λύση του οικονομικού προβλήματος της χώρας και επιτρέπουν στην Τουρκία να «διεισδύει» (και έμμεσα να τις διεκδικεί) σε ελληνικές μείζονος ενεργειακού ενδιαφέροντος περιοχές…

Η απάντηση, θα δοθεί από τον ιστορικό ή από τον δικαστή του αύριο… Και η απάντηση θα είναι αμείλικτη για όλους τους εμπλεκόμενους που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους οδήγησαν σε οικονομική καταστροφή τη χώρα και κάνουν «τα στραβά μάτια» στην λύση που οποιοσδήποτε άλλος θα την είχε ήδη υλοποιήσει…

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ιδέα δεν έχουν οι πολίτες για τα πεπραγμένα του Πενταγώνου σε δεκάδες περιοχές του πλανήτη

Γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου

Μπορεί μία χώρα να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση ή να πραγματοποιεί μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις σε ξένο έδαφος χωρίς να το γνωρίζουν οι πολίτες της;
Ο Βρετανός ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ υποστήριζε ότι αυτό συνέβαινε συχνά σε πολεμικές συγκρούσεις πριν από τον 20ο αιώνα, όταν οι κάτοικοι χωρών της Ευρώπης λάμβαναν ελάχιστες ή καθόλου πληροφορίες για τη δράση των Ενόπλων Δυνάμεων της πατρίδας τους.
Η ιστορία όμως φαίνεται ότι επαναλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια και στις ΗΠΑ, οι οποίες αυξάνουν συνεχώς τον αριθμό των στρατιωτικών τους επιχειρήσεων, τη στιγμή που τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αναφέρονται μόνο στις εξελίξεις στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Συρία.

Πρόσφατη έκθεση που παρουσίασε ο Πρόεδρος Ομπάμα στο Κογκρέσο αποκαλύπτει ότι το αμερικανικό Πεντάγωνο συμμετέχει περισσότερο ή λιγότερο ενεργά σε στρατιωτικές επιχειρήσεις σε δεκάδες χώρες του πλανήτη. Η παρουσίαση της έκθεσης είναι υποχρεωτική για τον Λευκό Οίκο από το 1973 και θεσμοθετήθηκε προκειμένου να μην επαναληφθούν περιστατικά όπως αυτά της προεδρίας Νίξον, ο οποίος αποσιωπούσε σημαντικές πληροφορίες για την έκβαση των επιχειρήσεων στο Βιετνάμ. Κανένας νόμος όμως δεν ορίζει ότι οι συγκεκριμένες πληροφορίες θα έχουν επαρκή κάλυψη από τα μέση ενημέρωσης...

Η ανθρωπογεωγραφία των αποστολών
Ξεκινώντας από τα γνωστά θέατρα επιχειρήσεων, η έκθεση αναφέρει ότι μόνο στο Αφγανιστάν το Πεντάγωνο διατηρεί 10.600 στρατιώτες, παρά το γεγονός ότι ο Ομπάμα είχε ανακοινώσει πολλές φορές την αποχώρηση του αμερικανικού στρατού. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, στην περιοχή κρατείται ακόμη απροσδιόριστος αριθμός «μη Αφγανών πολιτών», οι οποίοι προφανώς ανακρίνονται και βασανίζονται, όπως συνέβαινε όλα αυτά τα χρόνια μετά την έναρξη του λεγόμενου πολέμου κατά της τρομοκρατίας.

Στην πολύ κοντινή σε εμάς Αίγυπτο, και συγκεκριμένα στην έρημο του Σινά, βρίσκονται περίπου 700 αμερικανοί στρατιώτες που επιτηρούν την εκεχειρία του 1997 με το Ισραήλ, ενώ εξίσου δραστήριο παραμένει το Πεντάγωνο στην Υεμένη, όπου πραγματοποιεί επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Στην έκθεση αναφέρεται ότι οι αμερικανικές δυνάμεις συνεργάζονται με την κυβέρνηση της χώρας, χωρίς φυσικά να αναφέρεται ότι αυτή έχει χάσει τον έλεγχο ακόμη και της πρωτεύουσας.

Αναλογικά, πάντως, η μεγαλύτερη αύξηση των στρατιωτικών δυνάμεων παρατηρείται στην Αφρική, λόγω του ακήρυχτου πολέμου στις σφαίρες επιρροής της Κίνας αλλά και της χρήσης των εγκαταστάσεων για επιχειρήσεις στη Λιβύη.
Τα τελευταία χρόνια οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν επιχειρήσεις στη Σομαλία, ενώ εκατοντάδες στρατιώτες συμμετέχουν σε αποστολές σε αρκετές χώρες της Κεντρικής Αφρικής, με πρόσχημα τη μάχη απέναντι στις δυνάμεις του χριστιανού φονταμενταλιστή Τζόζεφ Κόνι. Το τελευταίο διάστημα ως κέντρο προβολής ισχύος στην ευρύτερη περιοχή χρησιμοποιείται η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ενώ ισχυρές δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί και στην πλούσια σε φυσικούς πόρους περιοχή του Νίγηρα.

Μελλοντικά, πάντως, η Ουάσιγκτον φιλοδοξεί να μετατρέψει σε επίσημο αρχηγείο της Διοίκησης Αφρικής του Πενταγώνου την πρώην αποικία της Λιβερίας, όπου το 2014 έστειλε 3.000 στρατιώτες με στόχο την κατασκευή εγκαταστάσεων για την πρόληψη του ιού Έμπολα. Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετά από τα σημεία της έκθεσης που αφορούσαν στη δράση των αμερικανικών δυνάμεων στην Αφρική έχουν χαρακτηριστεί ως άκρως απόρρητα ακόμη και στην έκδοση που έφτασε στο Κογκρέσο.

Τεράστιος είναι όμως και ο αριθμός των αξιόμαχων αμερικανικών δυνάμεων που δεν καταγράφονται στην έκθεση, καθώς δεν συμμετέχουν άμεσα σε πολεμικές επιχειρήσεις, παρά το γεγονός ότι προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες και στήριξη σε μάχιμες μονάδες. Τουλάχιστον 1.700 αμερικανοί στρατιώτες βρίσκονται στην Ιορδανία για τη φύλαξη και λειτουργία μαχητικών αεροσκαφών και εξελιγμένων αντιβαλλιστικών συστημάτων τύπου Patriot. Μόνο στο Κουβέιτ σταθμεύουν 2.500 στρατιώτες και 2.000 στη βάση Εσκάν της Σαουδικής Αραβίας, ενώ άγνωστος είναι ο ακριβής αριθμός των δυνάμεων στην αεροπορική βάση του Κατάρ και στο αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου στο Μπαχρέιν.

Αδιάλειπτη είναι δε η ενίσχυση των αμερικανικών δυνάμεων και σε ευρωπαϊκό έδαφος, αν και οι περισσότερες επιχειρήσεις πραγματοποιούνται υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ. Το στρατιωτικό προσωπικό του Πενταγώνου στο Κόσοβο ξεπερνά πλέον τα 700 άτομα, ενώ ο αμερικανικός στρατός συμμετέχει σε όλο και περισσότερες ασκήσεις κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία, με αφορμή τις εξελίξεις στην Ουκρανία.

Ο πραγματικός αντίπαλος
Η αμερικανική πολεμική μηχανή, πάντως, ρίχνει εδώ και χρόνια το μεγαλύτερο βάρος της στην Διοίκηση του Ειρηνικού Ωκεανού, μέσω της οποίας πραγματοποιεί προβολή ισχύος στον πραγματικό αντίπαλο που θα κληθεί να αντιμετωπίσει τον 21ο αιώνα, δηλαδή την οικονομία της Κίνας. Το 60% των δυνάμεων που σταθμεύουν εκτός αμερικανικού εδάφους βρίσκεται στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, ενώ νέες στρατιωτικές βάσεις κατασκευάζονται ή βρίσκονται ήδη σε λειτουργία στις Φιλιππίνες, τη Σιγκαπούρη, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, την Ταϊλάνδη, τη Μαλαισία, την Ινδονησία και την Ταϊβάν.

Την ίδια ώρα, το αμερικανικό Πεντάγωνο συνεχίζει με ταχύτατους ρυθμούς την προσαρμογή των δυνάμεών του και του εξοπλισμού που διαθέτει για την πραγματοποίηση επιχειρήσεων σε αστικά κέντρα.
Ανάμεσα στα πιο «φουτουριστικά» σχέδια που ανακοινώθηκαν το τελευταίο διάστημα είναι η κατασκευή μη επανδρωμένων αεροσκαφών τα οποία θα μπορούν να κινούνται σε πολύ στενούς χώρους με ελάχιστη ή και καθόλου εποπτεία από χειριστές.
Παράλληλα, σε εξέλιξη βρίσκεται το πρόγραμμα Μικρών Αυτόνομων Συστημάτων και Τεχνολογιών (MAST) για την παραγωγή ελικοπτέρων στο μέγεθος ανθρώπινης παλάμης, τα οποία θα είναι εφοδιασμένα με κάμερες και θα μπορούν να πετούν ακόμη και στο εσωτερικό κτιρίων χωρίς καθοδήγηση από χειριστές.

Αν και το Πεντάγωνο διαφημίζει τα νέα μη επανδρωμένα αεροσκάφη σαν μία προσπάθεια ενίσχυσης των επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης, σχετικός εξοπλισμός χρησιμοποιείται ήδη στο Αφγανιστάν για τον εντοπισμό εχθρικών δυνάμεων, ενώ πολύ σύντομα αναμένεται να κάνει την εμφάνισή του και στο εσωτερικό των ΗΠΑ για τον έλεγχο των διαδηλώσεων…

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 271


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ελευθέριος ο Κρης ήταν αποβουτυρωμένη εκδοχή του Βαγγέλη του Μακεδόνα – Φαντάσου πόσα μπορεί να κάνει ο νέος!

Γράφει ο Παναγιώτης Λιακός

Φίλε αναγνώστη, ξέρεις πως έγινε πρωθυπουργός ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1917; Σου το έχουν πει ποτέ; Σ’ το ‘χουν κάνει λιανά; Σ’ το έχουν αναλύσει;
Αν όχι, μάθε τούτο:
Στις 3 Νοεμβρίου το 1916 οι Αγγλογάλλοι ζήτησαν από την κυβέρνηση των Αθηνών σχεδόν το σύνολο του πολεμικού υλικού της χώρας! Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος αρνήθηκε να υπακούσει.
Στις 18 Νοεμβρίου έγινε κανονική απόβαση 3.000 Γάλλων και Βρετανών στρατιωτών στο λιμάνι του Πειραιά! Ο στόλος των αγγλο-γάλλων, για να δείξει πόσο αποφασισμένος ήταν και να μας… πείσει να ταχθούμε με το μέρος της Αντάντ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μας έκανε κι ένα «δωράκι»: Βομβάρδισε την Αθήνα και τον Πειραιά.
Ο βασιλιάς είχε θεωρηθεί από τους «συμμάχους» μας «γερμανόφιλος» (επειδή επεδίωκε την ουδετερότητα της Ελλάδας), ενώ ο Βενιζέλος ήταν η προτίμησή τους (επειδή ήθελε ό,τι ήθελαν οι «σύμμαχοι»).
Ο αποθεωμένος από το σύγχρονο ελληνικό κράτος Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν ο πιστότερος και φανατικότερος υποστηρικτής των απόψεων των Αγγλο-γάλλων, όποιες κι αν ήταν αυτές. Αν έλεγαν οι πρωθυπουργοί της Αντάντ ότι πάντα βρέχει στην Ελλάδα, εκείνος θα κυκλοφορούσε μονίμως με ομπρέλα.


Για να μην τα λέμε και πολλά, ο Βενιζέλος, που είχε κάνει δική του κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη και είχε κηρύξει έκπτωτο τον βασιλιά, με τις ευλογίες των ξένων πρεσβειών και τα λόγχες των φαντάρων που βομβάρδισαν την πρωτεύουσα της Ελλάδας, έγινε πρωθυπουργός και των Αθηνών τον Ιούνιο του 1917.
Μετά, για να εξυπηρετήσει ορισμένα συμφέροντα (μαντέψτε ποια), έμπλεξε την πατρίδα μας στην μικρασιατική περιπέτεια. Τη συνέχεια τη γνωρίζετε.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, της θνήσκουσας Πασοκάρας, δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Όπως είχαμε γράψει, «ο κυρ αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως σε ομιλία του στη Θεσσαλονίκη «κάλεσε τον ελληνικό λαό να μην επαναλάβει το λάθος που έκανε το 1920(!) και αυτή τη φορά να ψηφίσει υπέρ του… Βενιζέλου ώστε να μην έρθει μία νέα Μικρασιατική Καταστροφή!»

Αυτό το έκανε επειδή έχει αλαφιάσει ο φουκαράς με το κόμμα του Γιωργάκη. Φοβάται μην φάει πόρτα από τους οπαδούς της δυναστείας Παπανδρέου και παραλληλίζει τον εαυτό του με τον άλλο Βενιζέλο, τον Ελευθέριο, λησμονώντας ότι σ’ αυτόν κυρίως οφείλεται η Μικρασιατική Καταστροφή.
Ουαί!

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Η τουρκική πολεμική αεροπορία αναβαθμίζεται τρία επίπεδα προς τα πάνω και θα έχει πλέον την δυνατότητα να πραγματοποιεί επιχειρήσεις σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και βάθος, όπως αναφέρει αποκλειστικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Sabah. Η αναβάθμιση αυτή σε όλα τα επίπεδα, σίγουρα δεν προοιωνίζει κάτι το θετικό για τις εξελίξεις στον εναέριο χώρο του Αιγαίου όπου εδώ και τρεις περίπου δεκαετίες διεξάγεται ένας κυριολεκτικά ακήρυχτος πόλεμος, με καθημερινές σχεδόν αεροπορικές εμπλοκές, αλλά και με θύματα και από τις δυο πλευρές. Ο ακήρυχτος αυτός πόλεμος πραγματικά δεν έχει προηγούμενο πουθενά στην παγκοσμία πολεμική ιστορία και οι προοπτικές να υπάρξει κάποια ύφεση δεν φαίνονται από πουθενά.

Τον προγούμενο χρόνο, το 2014, υπήρξε μια εντυπωσιακή αύξηση των τουρκικών παραβάσεων στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, κάτι που το επεσήμαναν και τα ελληνικά, αλλά και τα τουρκικά ΜΜΕ με την δική τους φυσικά άποψη. Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, μέσα στο 2014 σημειωθήκαν 1.017 αεροπορικές εμπλοκές μεταξύ ελληνικών και τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών, δηλαδή κατά δύο επίπεδα παραπάνω από το προηγούμενο έτος, 2013.
Το ίδιο το τουρκικό Γενικό Επιτελείο στην ιστοσελίδα του αναφέρει ότι το προηγούμενο χρόνο έσπαναν ρεκόρ οι…παρενοχλήσεις των ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών προς τα τουρκικά, που εκτελούσαν… «αθώες» εκπαιδευτικές πτήσεις πάνω από τον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, Metin Gürcan, το προηγούμενο έτος σημειώθηκαν οι περισσότερες εμπλοκές μεταξύ των αεροσκαφών των δύο χωρών, ενώ σημειώνει πως στις 22 του περασμένου Δεκεμβρίου υπήρξε σοβαρή «παραβίαση» εκ μέρους των ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών του τουρκικού εναέριου χώρου. Μάλιστα!

Βέβαια η προϊστορία των τουρκικών παραβιάσεων και εμπλοκών έχει μεγάλο βάθος και αρχίζει σχεδόν αμέσως μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974. Πραγματικά η Τουρκία πέρασε στη έμπρακτη αμφισβήτηση του ελληνικού εναέριου χώρου πολύ νωρίς. Έτσι τον Μάρτιο του 1975 είχαμε τις πρώτες μαζικές παραβιάσεις με τουρκικά μαχητικά πάνω από το Αιγαίο.
Είναι αξιοσημείωτο εδώ να τονίσουμε ότι τα τουρκικά μαχητικά όταν ξεκινούσαν την πρακτική των παραβιάσεων, λίγο μετά την εισβολή στην Κύπρο, ακολούθησαν την εξής τακτική:
α) έμπαιναν στην αρχή στιγμιαία στον εναέριο χώρο του FIR Αθηνών,
β) ποτέ δεν προχωρούσαν στον καθαρά ελληνικό εναέριο χώρο και όταν το έκαναν δεν προχωρούσαν πέραν των έξη μιλίων και,
γ) αμέσως απομακρύνονταν.
Αργότερα όμως αυτό άλλαξε. Άρχισαν να παραμένουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα υποχρεώνοντας έτσι την ελληνική αεροπορία να τα αναχαιτίζει σχεδόν πάντα με επιτυχία.
Έπειτα άρχισαν να πετούν σταδιακά και πέραν των έξι μιλίων, για να φτάσουν από τις αρχές τις δεκαετίας του ενενήντα να πετάνε και πάνω από τα ελληνικά νησιά.

Είναι χαρακτηριστικό εδώ να αναφέρουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα και ενδεικτική συζήτηση όπου είχε γίνει στο τουρκικό κανάλι NTV, τον Νοέμβριο του 1998, δηλαδή πριν από δεκαοκτώ χρόνια, στην οποία μίλησαν ανάμεσα στους άλλους και δυο Τούρκοι συνταξιούχοι πλέον αξιωματικοί της αεροπορίας, οι İbrahım İlter και İsmail Meker.
Οι δυο Τούρκοι αξιωματικοί, που μετείχαν και στην εισβολή στην Κύπρο, ομολόγησαν ότι την πρώτη περίοδο οι Τούρκοι πιλότοι πετούσαν στο Αιγαίο με μεγάλο φόβο, καθώς ο χώρος ήταν τελείως άγνωστος για αυτούς και δεν ήξεραν τι κίνδυνο θα αντιμετώπιζαν από τους Έλληνες. Σταδιακά όμως και με την αυξανόμενη διείσδυση όλο και περισσότερων πιλότων στο ελληνικό εναέριο χώρο, είχε αυξηθεί η εμπειρία της περιοχής και άρχισαν να βγαίνουν με περισσότερο θάρρος και να πετούν περισσότερες ώρες πάνω από το Αιγαίο, απορρίπτοντας έτσι έμπρακτα τα ελληνικά δεδομένα για τα όρια το ελληνικού εναέριου χώρου. Παράλληλα ανέπτυξαν την πρακτική των αερομαχιών και των αλλεπάλληλων εμπλοκών, τονίζοντας πως το σημαντικότερο στοιχείο ήταν ο εμβολισμός του αντίπαλου στο πεδίο βολής, πράγμα που αυτόματα εξουδετέρωνε την αντίπαλη παρουσία και ήταν θέμα δευτερολέπτων να ριχτεί η πραγματική βολή για να καταρριφθεί το εχθρικό (γι’ αυτούς το ελληνικό), μαχητικό αεροσκάφος.

Η κατάσταση αυτή αναμένεται να συνεχιστεί και το τρέχον έτος με άγνωστες συνέπειες γενικότερα για την σταθερότητα της περιοχής. Η τουρκική προκλητικότητα βρίσκει «έδαφος» στην ελληνική ανοχή και στην μειοδοτική ελληνική εξωτερική πολιτική, που δεν δείχνει καμία διάθεση να περιορίσει αυτές τις προκλήσεις.
Απομένει να δούμε μέχρι που θα οδηγήσει αυτή η κατάσταση και αν τελικά θα υπάρξει κάποια ελληνική κυβέρνηση να δώσει κάποτε την πρέπουσα απάντηση σε όλο αυτό το όργιο των επικίνδυνων αεροπορικών τουρκικών προκλήσεων πάνω από τον εναέριο χώρο του ελληνικού Αιγαίου.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι σχεδιασμοί της γείτονος για τη Θράκη και οι απόπειρες «γκριζαρίσματος» τούτης της πολύτιμης γωνιάς της Ελλάδας προς όφελος της Άγκυρας είναι ζητήματα που οφείλει κάθε ΜΜΕ να παρακολουθεί, να μελετά και να αποκαλύπτει.

Ωστόσο, για λόγους που αξίζει να παρατεθούν αναλυτικά κάποια στιγμή, η τουρκική επεκτατικότητα δεν αποτελεί θέμα άξιο λόγου για τη συντριπτική πλειονότητα του αδιάφορου, νωθρού και παρακμάζοντος Τύπου της πατρίδας μας. Εμείς είμαστε το μοναδικό δημοφιλές και κραταιό μέσο ενημέρωσης της χώρας μας το οποίο ασχολείται επισταμένα με τη Θράκη και προβαίνει στη δημοσιοποίηση όλων των ελιγμών και των τεχνασμάτων των Τούρκων στην περιοχή.

Δυστυχώς, όμως, οι Τούρκοι δεν «σολάρουν» στους νομούς όπου δραστηριοποιείται το προξενείο της Κομοτηνής. Εχουν βρει ουκ ολίγους πρόθυμους και αφελληνισμένους ελληνόφωνους συμμάχους. Είτε επειδή πληρώνουν καλά είτε επειδή ελέγχουν έναν σεβαστό αριθμό ψήφων στη μουσουλμανική κοινότητα.

Οπως έγραψε η εφημερίδα μας, αυτό το διάστημα και εν όψει των εθνικών εκλογών «επιχειρείται ο αποκλεισμός από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ στελεχών που διακρίνονται για τις πατριωτικές απόψεις τους σχετικά με τα εθνικά θέματα και τους οποίους οι εσωκομματικοί πολέμιοί τους επιχειρούν να εξουδετερώσουν, χαρακτηρίζοντάς τους “εθνικιστές”. Πέραν του κομματικού χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, το κλίμα ανησυχίας είναι διάχυτο και στην ευρύτερη κοινωνία της Ροδόπης κατά τα τελευταία εικοσιτετράωρα».

Και είναι εύλογο να αναρωτηθεί κάποιος: Ποιον εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ;
Το ελληνικό έθνος με την Ιστορία του, τον λαό του και τα συμφέροντά του ή μια αφηρημένη ιδέα διεθνιστικής αλληλεγγύης, η οποία καταλήγει να εξυπηρετεί τους ισλαμοφασίστες της Αγκυρας;
Αν αυτό το κόμμα, δίχως πίεση και δίχως το βάρος των κυβερνητικών ευθυνών, αρχίζει τις γονυκλισίες και τις γαλιφιές προς την υψηλή πύλη του νεοσουλτάνου Ερντογάν, τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια, όταν θα σοβαρέψουν τα πράγματα και θα οξυνθούν οι εντάσεις;

Αυτά είναι καλό να τα αναλογιστούν και ο πολιτικός κόσμος της χώρας και ο ελληνικός λαός.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η πολυθόρυβη γερμανική παρέμβαση στον ελλαδικό προεκλογικό αγώνα, ακόμη και με διαρροές της Καγκελαρίας στο Σπίγκελ, φαίνεται να έχει ενοχλήσει και κύκλους εκτός της Ελλάδος, εκεί τουλάχιστον όπου η κραυγή «Φερμπότεν!» αναξέει δυσάρεστες αναμνήσεις. Δείγμα τέτοιων αρνητικών αντιδράσεων είναι και το κατωτέρω άρθρο της έγκυρης γαλλικής οικονομικής εφημερίδας Λα Τριμπύν, στο οποίο ο οικονομικός σχολιαστής ανατέμνει μεθοδικά και κατεδαφίζει ένα πρός ένα τα ταμπού-φόβητρα του Βερολίνου.

Αποδεικνύει ότι κανείς δεν μπορεί να διώξει οποιονδήποτε από το Ευρώ και ότι εξαναγκασμός της Ελλάδας (ελλείψει πιστώσεων της ΕΚΤ στις τράπεζες) σε αποχώρηση και σε χρεωκοπία, θα φόρτωνε στην ΕΕ και κυρίως στη Γερμανία ένα χρέος 260 δις ευρώ, θα αποτελούσε βαρειά πολιτική ήττα για την κ.Μέρκελ και το κόμμα της και -με σειρά μετασεισμών- θα ανέτρεπε τον συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Η κραυγή Grexit στοχεύει- γράφει- να φοβίσει και να αποτρέψει αυτό ακριβώς που απειλεί.

Η ανάγνωση αυτής της -με ανατομική επιμέλεια- σοβαρής οικονομικής ανάλυσης είναι πειστικά διαφωτιστική και ελευθερώνει την ορθολογική κρίση του αναγνώστη από τα δεσμά της άγνοιας και του φόβου.

Του Romaric Godin
La Tribune
Πρόλογος/Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Κραδαίνοντας το κόκκινο πανί της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, η Γερμανία επιδιώκει προπαντός να αποφύγει κάτι τέτοιο, ασκώντας πίεση στην επιλογή των Ελλήνων ψηφοφόρων.

Η απειλή της Γερμανίας να μη κάνει τίποτα για να εμποδίσει το «Grexit», την έξοδο της Ελλάδος από την Ευρωζώνη, που διέρρευσε στο Σπίγκελ, έκανε ήδη να χυθεί πολύ μελάνι. Η ελάχιστα πειστική κυβερνητική διάψευση που ακολούθησε άφησε τους Ευρωπαίους στην ομίχλη για τις πραγματικές προθέσεις της Γερμανίας.΄Ενα είναι βέβαιο. Οι αδιακρισίες του Σπίγκελ δεν είναι ποτέ τυχαίες.

Να παριστάνεις πως αφήνεις την απόφαση στον ψηφοφόρο
Για να καταλάβει κανείς τα κίνητρα του Βερολίνου, θα πρέπει να σκεφθεί με όρους τακτικής. Η ΄Ανγκελα Μέρκελ παριστάνει την αποστασιοποιημένη, αλλά στην πραγματικότητα μπαίνει από τώρα ολοζούπιτη στην ελληνική προεκλογική εκστρατεία, παριστάνοντας ταυτόχρονα πως αδιαφορεί. Διακηρύσσοντας πως είναι έτοιμη να αφήσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ σε περίπτωση νίκης του Σύριζα, το Βερολίνο υποκρίνεται πως αφήνει την επιλογή στον ελληνικό λαό. Η Γερμανία θα λάβει υπ’ όψει της το αποτέλεσμα και θα πάρει τις αποφάσεις της. Αλλά εκεί βρίκεται η απειλή. Ο Σύριζα δεν θέλει να βγεί από την Ευρωζώνη, αλλά να αναδιαπραγματευτεί τους όρους που επιβάλλει το Μνημόνιο και η Τρόικα.

Ακραία δραματοποίηση των ελληνικών εκλογών
Το Βερολίνο αρνείται λοιπόν εξ αρχής κάθε συζήτηση με τον Σύριζα: Εάν κερδίσει ο Αλέξης Τσίπρας, τότε η Ελλάδα θα αποκλεισθεί από την Ευρωζώνη, δεν θα υπάρξει καμιά διαπραγμάτευση με τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Εν ολίγοις, η Γερμανία βάζει τους όρους της στον ΄Ελληνα ψηφοφόρο: Η ο Σαμαράς και το Ευρώ ή ο Τσίπρας και το χάος. Πρόκειται καθαρά για προσπάθεια να στρεβλώσει την ελληνική εκλογική εκστρατεία και να βαρύνει σημαντικά στην επιλογή των Ελλήνων. ΄Οπως στις εκλογές του Ιουνίου 2012, η Γερμανία δραματοποιεί εσκεμμένα στο έπακρο την εκλογή για να επιβάλει τη θέλησή της.

Να αποφύγει το Grexit απειλώντας με αυτό
Τελικά, η μανούβρα της Γερμανίας στοχεύει στο να αποφύγει πάση θυσία το «Grexit». Στο πρωϊνό μπρίφιγκ της 5 Ιανουαρίου, ο διευθυντής της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Χάντελσμπλατ, πολύ οικείος στην καγκελαρία, τονίζει έτσι ότι «η αποστολή αυτών των απειλών είναι ακριβώς η αποφυγή της πραγματοποίησής τους». Η Γερμανία ελπίζει ότι οι ΄Ελληνες, φοβούμενοι πως η Γερμανία θα τους πετάξει από την Ευρωζώνη και θα τους οδηγήσει στο χάος, θα επιλέξουν να ψηφίσουν το κόμμα του απερχόμενου πρωθυπουργού. Ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί λοιπόν να ευχαριστήσει άλλη μια φορά την «φίλη του»΄Ανγκελα Μέρκελ, γι’ αυτό το χέρι βοήθειας.

Είναι σοβαρή η απειλή;
Στη πραγματικότητα, η γερμανική απειλή δεν μοιάζει πραγματικά σοβαρή. Το επιχείρημα που ανέπτυξε το Σπίγκελ για την ανυπαρξία κινδύνου μετάδοσης του μικροβίου από την Ελλάδα στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης είναι στην πραγματικότητα αμφισβητήσιμη. Βέβαια, η νέα κρίση του τέλους Δεκεμβρίου στην Ελλάδα δεν είχε επιπτώσεις στα ποσοστά των άλλων χωρών. Υπάρχουν επίσης τώρα και τα πυροσβεστικά μέσα αντίδρασης, όπως το MES και τα 500 δις. ευρώ στη διάθεσή του. Ασφαλώς και η ΕΚΤ θα μπορούσε να αναγκάσει τη χώρα να εγκαταλείψει τη ζώνη, κόβοντας την έκτακτη βοήθεια στον τραπεζικό τομέα. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνιέται το ουσιώδες: η ύπαρξη προηγουμένου θα βαρύνει κρίσιμα στο μέλλον.

Η ύπαρξη προηγουμένου
Ανεξάρτητα των συνεπειών μιας τέτοιας εξόδου για την Ελλάδα, θα έχει πλεον αποδειχθεί πως η εισδοχή στο ευρώ δεν είναι είναι μια «μή αναστρέψιμη διαδικασία», όπως την παρουσάζουν σήμερα. Θα έχει λοιπόν ανοίξει η «πυξίδα της Πανδώρας» (ή το κουτί της Πανδώρας, όπως συνηθείστηκε να λέγεται). Εάν το Grexit αποδειχθεί καταστροφικό, (οι μιμητές) θα μπορούν πάντα να υποστηρίξουν πως αυτό ήταν μια ιδιομορφία της ελληνικής περίπτωσης. Τα κόμματα που τάσσονται εναντίον του ευρώ θα μπορούν, λίγο-πολύ παντού, να υποσχεθούν πως θα τα καταφέρουν καλύτερα και στηριζόμενα στο ελληνικό προηγούμενο να τονίζουν ότι η επιστροφή στο εθνικό τους νόμισμα δεν είναι ανέφικτο όνειρο.

Και εάν το Grexit περάσει καλύτερα από ότι προφητεύεται, τότε θα είναι ακόμη καλύτερα για τους ευρωσκεπτικιστές. Το Βερολίνο θα βγεί πολύ πιο αδύνατο από αυτή τη περιπέτεια: οι εταίροι του θα μπορούν να βάλουν μια έξοδό τους στην πλάστιγγα για να κάμψουν την αδιαλλαξία του. Στην πραγματικότητα το ελληνικό προηγούμενο θα έχει αλλάξει όλα τα δεδομένα στην Ευρωζώνη. ΄Ομως, ας μην το ξεχνάμε, η Γερμανία μπορεί ασφαλώς να αντέξει την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, άλλά όχι και της Γαλλίας, ή, ακόμη λιγώτερο, της Ιταλίας. Γιατί αμέσως το γερμανικό νόμισμα θα ανατιμάτο σημαντικά, πράγμα που θα βάραινε στις εξαγωγές που παραμένουν το πραγματικό μοτέρ της γερμανικής οικονομίας-όπως η συγκυριακή κάμψη του τρίτου τριμήνου απέδειξε.

Ο λογαριασμός για τον Γερμανό φορολογούμενο
΄Ενα Grexit θα ήταν επίσης μια πολιτική ήττα για την ΄Ανγκελα Μέρκελ, η οποία, από το 2010 έκανε την σωτηρία του ευρώ τον κανόνα της ευρωπαϊκής πολιτικής της. Εάν η Ελλάδα βγεί από τη νομισματική ένωση, η Αθήνα δεν θά έχει άλλες επιλογές παρά να κηρύξει μονομερή στάση πληρωμών του εξωτερικού χρέους της. Στο τέλος-τέλος τίποτα το λογικότερο. Εφ’ όσον η έξωση από την ζώνη του ευρώ δεν έγινε με τη θέληση της ελληνικής κυβέρνησης και δεν προβλέπεται από τις συνθήκες, η απάντηση δεν μπορεί να είναι παρά ένα τέτοιο μέτρο.

Κατά τα λοιπά θα είναι η ευκαιρία να επωφεληθούν οι΄Ελληνες πραγματικά από το πρωτογενές πλεόνασμα (εκτός εξυπηρέτησης του χρέους) για το οποίο τόσο κομπάζει ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά το οποίο δεν ωφελεί σήμερα σε τίποτα την ελληνική οικονομία, αφού καταβροχθίζεται από τους τόκους. Κηρύσσοντας χρεωκοπία η ελληνική κυβέρνηση θα ανακτούσε τά μέσα να δράσει για την οικονομία της.

Αλλά τότε ο Γερμανός φορολογούμενες θα πρέπει να περάσει από το ταμείο. Επειδή το ελληνικό χρέος είναι τώρα κατά το μέγιστο μέρος του στα χέρια των Ευρωπαίων: M.E.S., κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, γερμανική κρατική τράπεζα KfW και ΕΚΤ. Μια ελληνική χρεωκοπία θα οδηγούσε σε ένα λογαριασμό που, στη χειρότερη περίπτωση, θα μπορούσε να φθάσει στα 260 δις ευρώ. Η Γερμανία θα ήταν η πρώτη υποχρεωμένη να συμβάλει στην πληρωμή αυτού του λογαριασμού. Κάτι που θά ήταν δώρο εξ ουρανού για τους Γερμανούς ευρωσκεπτικιστές, που θα ξαναύρισκαν τότε την ενότητά τους γύρω από την καταγγελία της ευρωπαϊκής πολιτικής της ΄Ανγκελας Μέρκελ και των Χριστιανοδημοκρατών.

Η Γερμανία δεν μπορεί να επιβάλει το Grexit
Τέλος η Γερμανία δίνει εδώ στον εαυτό της περισσότερες εξουσίες από όσες έχει στην πραγματικότητα. Το ευρώ είναι επίσημα αμετάκλητο, δεν προβλέπεται νομικά δυνατότητα εξόδου από το ευρώ. Η συνθήκη της Λισαβώνας προβλέπει μια δυνατότητα εξόδου από την ΕΕ, αλλά μονάχα κατόπιν αιτήσεως της ενδιαφερόμενης χώρας. Καί επιπλέον, μια έξοδος από την Ε.Ε. δεν σημαίνει έξοδο και από την Ευρωζώνη. Ντε φάκτο το Μαυροβούνιο και το Κόσσοβο χρησιμοποιούν το ευρώ, χωρίς να είναι μέλη είτε της Ε.Ε. είτε της Ευρωζώνης. Ακόμη και σε περίπτωση χρεωκοπίας της Ελλάδας, και παύσης πληρωμών του χρέους της, δεν υπάρχει τίποτα που να την υποχρεώνει να εγκαταλείψει τη ζώνη του ευρώ. Ξεχάστηκε,εξ άλλου, ότι δύο φορές το 2011 και το 2012 η Ελλάδα χρεωκόπησε αλλά έμεινε στη ζώνη του ευρώ;

Τι θα κάνει η ΕΚΤ;
Εν ολίγοις, ο Σύριζα θα μπορούσε θαυμάσια να απόρρίψει το Μνημόνιο, να επιβάλει τις διαπραγματεύσεις και, εάν του τις αρνηθούν, να αναδιαρθρώσει το χρέος, χωρίς να εγκαταλρίψει την ευρωζώνη. Η μόνη δύναμη που πραγμαστικά θα μπορούσε να αναγκάσει την Ελλάδα να βγεί από την Ευρωζώνη είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Εάν ο Μάριο Ντράγκι κόψει την έκτακτη βοήθεια ρευστότητας στον ελληνικό τραπεζικό τομέα, η χώρα μπορεί να βρεθεί με έλλειψη ευρώ και να αναγκασθεί να εκδώσει δικό της νόμισμα, προκειμένου να λειτουργήσει. Αλλά θα τολμήσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δημιουργήσει ένα τέτοιο προηγούμενο; Βέβαια απείλησε να το κάνει στην Ιρλανδία το 2010 και στην Κύπρο το 2013, αλλά ήξαιρε πως οι απειλές της θα ήταν αρκετές. Με τον Σύριζα στην εξουσία στην Αθήνα, θα είναι ίδια η μουσική; Με τον Μάριο Ντράγκι αντιμέτωπο με την απειλή ενός υποπληθωρισμού στην ευρωζώνη, να «αποκλείσει» την Ελλάδα από τη ζώνη του ευρώ θα ήταν σαν να παίζει με τη φωτιά. Οι τράπεζες των άλλων χωρών της περιφέρειας θα μπορούσαν τότε, σε αντίδραση πρόνοιας, να αυξήσουν τα επιτόκιά τους.

Τέλος η απειλή δημιουργίας προηγουμένου, που προαναφέρθηκε, είναι αρκετά αποτρεπτική για μια Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που δεν υπάρχει παρά μόνο για το ευρώ και που επομένως δεν μπορεί να εκτίθεται στον κίνδυνο της εξασθένησης του ευρώ.΄Οπως και νάχει, θα ήταν το τέλος της στάσης «whatever it takes» (όσο και άν στοιχίσει) που διακήρυξε ο Μάριο Ντράγκι τον Ιούλιο του 2012 για να σώσει το ευρώ. Τέλος δύσκολα μπορούμε να δεχθούμε ότι ο Ιταλός (Ντράγκι), που βρίσκεται τώρα σε λανθάνουσα σύγκρουση με την Μπούντεσμπανκ στο θέμα της ποσοτικής χαλάρωσης, θα υποχωρήσει στις γερμανικές απαιτήσεις σ’ αυτό το σημείο.

Η γερμανική απειλή του Grexit (έξωσης της Ελλάδας από το ευρώ) είναι επομένως καθαρά πολιτική. Στοχεύει να εντυπωσιάσει τον ΄Ελληνα ψηφοφόρο, να του προκαλέσει φόβο, όπως τον Ιούλιο 2012, για να ψηφίσει «σωστά». Ολοένα και περισσότερο, στην ζώνη του ευρώ, η δημοκρατία εμφανίζεται «διευθυνόμενη» με τη χρήση του φόβου. Απομένει να φανεί άν οι ΄Ελληνες θα πέσουν στην χονδροειδή παγίδα που τους στήνει η ΄Ανγκελα Μέρκελ.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Είναι τόσο χοντροκομμένη, τόσο γκροτέσκα η τρομολαγνική-τρομοκρατική προπαγάνδα τους, που προκαλεί, αυτό που πάντα η υπερβολή προκαλεί: το γέλιο!
Και στην χειρότερη περίπτωση προκαλεί την αδιαφορία, ή ακόμη και την αντίδραση.

Γι αυτό, εκφοβίστε μας κι άλλο!
Αντέχουμε. Μπορεί να την βρίσκουμε κιόλας!
Πεισμώνουμε καλύτερα.

Όμως αν θέλατε να μας τρομάξετε στ' αλήθεια, να μας κοπούν τα ήπατα και κάθε διάθεση γέλιου, θα έπρεπε να κάνετε έναν απολογισμό της διακυβέρνησής σας, τα πεπραγμένα σας τέλος πάντων, για να δούμε ποιό είναι το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών, ΑΠΟ ΤΊ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ.

Θα έπρεπε να μας πείτε:
Πόσο ήταν το δημόσιο χρέος όταν αναλάβατε και πόσο είναι σήμερα;
Πόσο ήταν το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν και πόσο έχει πέσει σήμερα;
Πόσοι ήταν οι μισθοί και οι συντάξεις και πόσο είναι σήμερα;
Ποιά ήταν η δύναμη και η αντοχή των ασφαλιστικών ταμείων και πόση είναι σήμερα;
Πόσες επιχειρήσεις κλείσανε από τότε που κυβερνάτε;
Πόσοι ήταν οι άνεργοι τότε και πόσοι είναι σήμερα;
Πόσοι είχαν αυτοκτονήσει μέχρι τότε και πόσοι μέχρι σήμερα;
Πόσες ήταν οι κρατικές δαπάνες για την Υγεία και την Παιδεία και πόσες είναι σήμερα;

Κι ακόμα:
Έχουν πέσει καθόλου από τότε οι βουλευτικές αποζημιώσεις, τα επιδόματα και τα κάθε είδους προνόμια;
Μειώθηκαν καθόλου τα έξοδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας, του Μεγάρου Μαξίμου, της Βουλής;
Πόσα ήταν τελικά τα εκατομμύρια δανεικών ευρώ του Μεγάρου Μουσικής που μετακυλήθηκαν στις πλάτες των πολιτών;
Πόσα εκατομμύρια ευρώ δανεικά χορήγησαν οι συστημικές τράπεζες στις προβληματικές επιχειρήσεις των ΜΜΕ,  και πόσα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μπας και επιβιώσουν;
Γιατί διορίζατε πάντα ως Υπουργούς των Οικονομικών, τσιράκια και εγκάθετους του τραπεζικού συστήματος;
Γιατί κυβερνήσατε με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου;
Πόσες χιλιάδες άσχετες πλην αντιλαϊκές ή ''φωτογραφικές''  τροπολογίες περάσατε ''νύχτα'' σε άσχετα νομοσχέδια;
Πόσες φορές δεν πειθαρχήσατε σε δικαστικές αποφάσεις που δικαίωναν ομάδες εργαζομένων, ή κλάδους ολόκληρους;
Πόσες φορές καταπατήσατε το Σύνταγμα και αλλοιώσατε πρακτικά και ουσιαστικά την μορφή του Πολιτεύματος;

Και εν τέλει: ΤΊ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ ΞΑΝΑΕΚΛΕΓΟΣΑΣΤΑΝ;
 
Αυτή είναι πραγματική τρομοκράτηση...
Και όχι η γιαλαντζί που εσείς κάνετε από τα εργολαβικά και άλλα κανάλια!

Ούτε να μας τρομοκρατήσετε σωστά δεν ξέρετε!
Παντελώς άχρηστοι.
Και θέλετε και να σας ψηφίσουμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Λίγες ημέρες μείνανε για αυτήν την κυβέρνηση των άθλιων και θλιβερών ανδρεικέλων του 4ου Ράιχ: Ο ελληνικός λαός με την ψήφο του θα τους στείλει στα σκουπίδια της ιστορίας.
Ο πανικός οδηγεί τα ανδρείκελα σε τέτοιες ανακλαστικές κινήσεις που προκαλούν και εξοργίζουν περαιτέρω το λαϊκό αίσθημα, που γιγαντώνουν την ΟΡΓΗ: Σκάβουν και βαθαίνουν οι ίδιοι το λάκκο τους…

Η στρατηγική της οξύτατης κινδυνολογίας και καταστροφολογίας, επιλογή πανικού του Σαμαρά, ΟΧΙ μόνο δεν μπορεί να επιφέρει κανένα εκλογικό κέρδος, αλλά αντίθετα πριμοδοτεί την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ…

Ο ελληνικός λαός δεν τρομάζει πλέον μπροστά σε τέτοιες ακροδεξιές ψυχώσεις κινδυνολογίας και πόλωσης: Έχει ζήσει την απάτη τους, σε υστερικό βαθμό τα τελευταία χρόνια…

Το σπουδαιότερο, όμως, είναι άλλο: Για να τρομάξεις πρέπει να έχεις κάτι να χάσεις και ο ελληνικός λαός δεν έχει να χάσει πλέον ΤΙΠΟΤΕ, εκτός από το φορτίο των δωσίλογων ληστών και δημίων του…

Η ακροδεξιά και τρομοκρατική κινδυνολογία του Σαμαρά δεν λειτουργεί σε ένα λαό που ο ίδιος και η κυβερνητική του συμμορία έχουν ισοπεδώσει και καταστρέψει σε τέτοιο βαθμό και τόσο μοχθηρά…

Αντίθετα λειτουργεί σαν μπούμερανγκ, ακόμα και στο χώρο και το «αίσθημα» των κεντροδεξιών ψηφοφόρων…

Στο Βενιζέλο τα χαρακτηριστικά των επιθανάτιων σπασμών του παίρνουν μορφές παραληρηματικών βρυχηθμών και ναρκισσιστικής φρενοβλάβειας.

Έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές ότι ο βασιλιάς Ήλιος ωχριά μπροστά του…

Παραληρεί υψώνοντας το «ΕΓΩ» του σαν τη μόνη πραγματικότητα, ταυτίζοντας τον εαυτό του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, διατυμπανίζοντας ότι θα παραμείνει ο ρυθμιστής και «εγγυητής» της κυβερνητικής «σταθερότητας» και με τα νέα πολιτικά δεδομένα (νίκη του ΣΥΡΙΖΑ!!!) και πολλά άλλα φαιδρά…

Αυτός ο σατράπης-ανδρείκελο του 4ου Ράιχ σου κάνει σμπαράλια το νευρικό σύστημα, αν τον πάρεις και στο ελάχιστο στα σοβαρά…

Κανένας άνθρωπος με σώας τας φρένας (εκτός από κάποια εναπομείναντα ιδρυματικά μέλη του ΠΑΣΟΚ) δεν μπορεί να αντέξει την έπαρση της μπουρδολογίας και του ψεύδους του, τον αποτρόπαιο αμοραλισμού του, τη στραταρχική του αυθάδειας και την αχαλίνωτη μοχθηρία του…

Γι αυτόν τον «Ρασπούτιν» της κυβερνητικής συμμορίας έχουμε γράψει πάρα πολλά, δεν αντέχουμε άλλο…


Πηγή Ρεσάλτο

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Η χθεσινή κτηνώδης τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι συνιστά ένα από τα χειρότερα και πολλαπλού χαρακτήρα χτυπήματα που έχουν συμβεί ποτέ στην Ευρώπη.

Η εν ψυχρώ μαζική ανελέητη εκτέλεση των κορυφαίων δημιουργών και στελεχών μιας τόσο σημαντικής έκδοσης αποτελεί μία βάρβαρη επίθεση κατά της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης, κατά της ελευθερίας του Τύπου, κατά της δημοκρατίας, κατά των κοινωνιών μας – όλων των δυτικών κοινωνιών κι όχι μόνον της γαλλικής -, κατά όλων όσων η λέξη Ευρώπη σημαίνει και αντιπροσωπεύει στο σύνολό της.

Το μόνο όμως που δεν μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα είναι να κάνουν πίσω αυτές οι αξίες, να νικηθούν από τον φόβο των βάρβαρων όπλων. Είναι αδιανόητο και δεν πρόκειται να συμβεί το να φαντάζονται κάποιοι ότι η ελευθερία θα υποχωρήσει στο δυτικό κόσμο επειδή το θέλουν οι δολοφόνοι.

Τι προέχει σήμερα; Η ίδια η Ευρώπη να πάρει το μάθημα: να αντιληφθεί ότι αντί να συνεχίσει να τρώει τις σάρκες της και να διασπά τον εαυτό της, οφείλει να στρέψει τις δυνάμεις και την ενέργειά της στην προστασία των αξιών και των πολιτών της από κάθε τέτοιου είδους επιβουλή.

Αυτό το έργο είναι όχι απλώς σύνθετο και δύσκολο, αλλά εξαιρετικά δυσχερές. Και οι τάσεις ευρωδιάλυσης που έχει φέρει η πολιτική που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια κάνει την επίτευξή του ακόμα πιο πολύπλοκη υπόθεση.

Αν έχει να διδαχθεί κάτι η Ευρώπη από τη χθεσινή δολοφονική επίθεση είναι ένα και μόνον: ας σταματήσει να αυτοκτονεί κι ας παλέψει να ζήσει. Όχι ως κάτι άλλο, αλλά ως αυτό που την έκανε να αξίζει ότι αξίζει: ως Ευρώπη, τέκνο των κλασικών αξιών της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας αλλά και του διαφωτισμού και της ίδιας της Γαλλικής Επανάστασης.

Ο αγώνας είναι μεγάλος. Όμως εκεί πρέπει να επικεντρωθούν όλες οι δυνάμεις. Γιατί τίποτα πια δεν είναι δεδομένο και αυτονόητο. Αυτό είναι το μάθημα για την Ευρώπη.

Νέοι πυροβολισμοί σε προάστιο του Παρισιού
Πυρά έπεσαν στο Μαλακόφ, στη νότια περιφέρεια του Παρισιού, το πρωί της Πέμπτης, τραυματίζοντας σύμφωνα με τις πρώτες αναφορές δύο αστυνομικούς.

Οι δράστες διέφυγαν. Σύμφωνα με τις αναφορές, ένας από τους δύο τραυματίες βρίσκεται σε σοβαρή κατάσταση.

Δεν υπάρχει ακόμη επιβεβαίωση για το εάν το περιστατικό σχετίζεται με το Charlie Hebdo, για τους δράστες του οποίου οι γαλλικές αρχές έχουν εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό.

Αστυνομικές πηγές που επικαλούνται τα γαλλικά ΜΜΕ έδιναν στην αρχή αντικρουόμενες αναφορές για το εάν τέθηκε ένα άτομο υπό κράτηση στη συνέχεια.

Οι πρώτες αναφορές στα γαλλικά ΜΜΕ μιλούν για δύο δράστες που, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες από αστυνομικές πηγές, χρησιμοποίησαν όπλα MP5 (στο Charlie Hebdo είχαν χρησιμοποιηθεί καλάσνικοφ).

Νέοι πυροβολισμοί και έκρηξη κοντά σε τέμενος
Δύο νέα περιστατικά βίας βυθίζουν στον τρόμο τη Γαλλία, πριν καν συμπληρωθεί ένα 24ωρο από την τρομοκρατική επίθεση στο Charlie Hebdo. Το πρωί νέοι πυροβολισμοί, οι οποίοι είχαν ως αποτέλεσμα να τραυματιστούν δύο άνθρωποι, συγκλόνισαν το Παρίσι, ενώ αργότερα έκρηξη σημειώθηκε μπροστά από εστιατόριο κεμπάμπ κοντά σε τέμενος στην πόλη Βιλφράνς-σιρ-Σαόν, στην κεντρο-ανατολική Γαλλία.

Από την ένοπλη επίθεση στο Μονρούζ, στα νότια της γαλλικής πρωτεύουσας, τραυματίστηκαν μία αστυνομικός, η οποία βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση και ένας δημοτικός υπάλληλος.

Σύμφωνα με τη Le Monde, το περιστατικό σημειώθηκε λίγο μετά τις 8 το πρωί, αλλά αστυνομική πηγή δεν ανέφερε αν η ένοπλη αυτή επίθεση συνδέεται με το μακελειό στο Charlie Hebdo που στοίχισε τη ζωή σε 12 ανθρώπους.

Οπως επισημαίνει η γαλλική εφημερίδα, ο δράστης φορούσε αλεξίσφαιρο γιλέκο, έφερε πυροβόλο όπλο και πυροβόλησε τα δύο θύματα στην πλάτη. Αν και αρχικά είχε μεταδοθεί ότι ο ένοπλος συνελήφθη μετά την επίθση, ο υπουργός Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ, ο οποίος μετέβη στο σημείο της επίθεσης, ανακοίνωσε πως ο δράστης είχε διαφύγει.

Όσον αφορά στη βομβιστική επίθεση στη Βιλφράνς, προς το παρόν δεν έχει γίνει αναφορά σε θύματα, ενώ δεν έχει διακριβωθεί αν τα δύο νέα περιστατικά συνδέονται μεταξύ τους.

Πηγή "Το Βήμα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο Γερμανός ειδικός σε θέματα χρηματιστηρίου Ντιρκ Μιούλερ -γνωστός και ως «Mr. Dax»- στο νέο βιβλίο του, με τίτλο «Showdown», υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ προκάλεσαν την κρίση στην Ευρώπη, προκειμένου να ανακόψουν την αύξηση της επιρροής του ευρώ έναντι του δολαρίου.

Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα αν είχε το δικό της νόμισμα ή αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της, καθώς, όπως λέει, «στο ελληνικό υπεδάφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη», ενώ τονίζει ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να καταστρέψει την ελληνική οικονομία ώστε τα ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές.

Σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Focus», ο κ. Μιούλερ αναλύει την θεωρία ότι «η μεγάλη αναμέτρηση, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, σχετίζεται με την κυριαρχία στο πλανήτη για τις επόμενες δεκαετίες» και σημειώνει ότι «η Ευρώπη δεν λαμβάνεται πλέον υπόψιν» και «το παιχνίδι κινείται μεταξύ Αμερικής και Ασίας, δηλαδή της Κίνας, ενώ οι Ρώσοι θα ήθελαν να αναμιχθούν κι αυτοί λίγο».

Ο συγγραφέας αποδίδει ωστόσο τα προβλήματα της Ευρώπης όχι μόνο σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά και σε εσωτερικές αιτίες. «Το υψηλό χρέος δεν είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η συνολική υπερχρέωση της Ευρώπης είναι μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας. Από το 2008 όμως οι επιθέσεις εναντίον της Ευρώπης εξελίσσονται στοχευμένα και συντονισμένα», λέει.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει ο κ. Μιούλερ και την Ελλάδα. «Ακριβώς στην φάση της ισχύος του ευρώ συμβαίνουν τα γεγονότα γύρω από τον Κ. Καραμανλή, η ανάληψη της εξουσίας από τον Γ. Παπανδρέου και η αιφνιδιαστική ακούσια καταγγελία στις Βρυξέλλες της παραποίησης των ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων. Ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να στρέψουν την Ευρώπη και την Γερμανία εναντίον τους. Καμία συμφωνία δεν τηρήθηκε, ο λαός και η οικονομία της χώρας οδηγούνταν στον κατήφορο. Το ένα σκάνδαλο διαδεχόταν το άλλο. Και μια χωρίς προηγούμενο εσωτερική ευρωπαϊκή καμπάνια μίσους εναντίον των «τεμπέληδων Ελλήνων», των «ναζί Γερμανών», των «διεφθαρμένων Ιταλών» και των «υπερχρεωμένων Ισπανών με τα πολλά ακίνητα» ξεκίνησε.

Η Ευρώπη άρχισε να αυτοσπαράσσεται, θέαμα που στο εξωτερικό το παρακολουθούσαν με ικανοποίηση. Εναντίον της Ευρώπης δεν στέλνει κανείς τον έκτο στόλο, αλλά την Γουόλ Στριτ, τις τράπεζές της και τους οίκους αξιολόγησης και τα όπλα της μυστικής διπλωματίας. Τα χτυπήματα εναντίον του ευρώ και των χωρών της Ευρωζώνης ήρθαν με στρατιωτική ακρίβεια και προκαλούνταν πάντα από μελέτες μεγάλων τραπεζών της Γουόλ Στριτ ή των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης.

Τα βασικά όμως προβλήματα της Ευρωζώνης ήταν εσωτερικής φύσης. Το να επιβάλλεται σε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους κράτη ένα κοινό νόμισμα οδηγεί εξαρχής σε σημαντικά προβλήματα. Αυτή η αχίλλειος πτέρνα οφείλεται σε εμάς τους ίδιους, αλλά τα βέλη εναντίον της ήρθαν στοχευμένα και με τους ψυχρούς υπολογισμούς από την άλλη άκρη του Ατλαντικού», υποστηρίζεται στο βιβλίο.

Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στα ελληνικά κοιτάσματα φυσικού αέριου, στο κεφάλαιο με τον τίτλο: «Οι Έλληνες και το αέριο»: «Τι θα λέγατε αν πρότεινα η Ελλάδα να πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο; Μην ανησυχείτε, δεν ήπια πολύ ούζο την ώρα της συγγραφής», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μιούλερ και συνεχίζει:
«Η Ελλάδα δεν έχει στο υπέδαφός της μόνο μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και μιας σειράς σημαντικών ορυκτών.
Μπορεί κάνεις δικαιολογημένα να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα σε πρώτες ύλες στην Ευρώπη. Την τελική διαβεβαίωση την έλαβα στο τέλος του καλοκαιριού του 2012 στην διάρκεια μιας έντονης συζήτησης με την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία με διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα αντίστοιχα με αυτά της Λιβύης. Και, τουλάχιστον τώρα, τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τι παιχνίδι παίζεται εδώ;
Αφήνουμε την ελληνική οικονομία να εξαντληθεί μέσω δρακόντειων πακέτων λιτότητας και την χρηματοδοτούμε με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην πληγούν οι παλαιοί δανειστές.
Χάνονται δισεκατομμύρια ευρώ σε φορολογικά χρήματα για συμφωνίες χωρίς επιστροφή και στην αναδιάρθρωση του χρέους, όταν η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα πολλαπλάσια του όγκου του χρέους της».
Ο συγγραφέας υποστηρίζει σε αυτό το σημείο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου «φαίνεται σαν να ήταν εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ» και υποστηρίζει ότι «αποστολή του ήταν να επιφέρει με κάθε τρόπο την ρήξη στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη», ενώ προσθέτει: «Ο Παπανδρέου το 2009 δήλωνε, «δεν έχουμε πετρέλαιο ή τουλάχιστον δεν έχουμε βρει ακόμη» και ο υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης τόνιζε, «δεν είμαστε ούτε Σαουδική Αραβία ούτε Νορβηγία» και τώρα μια έκθεση της Deutsche Bank στο Λονδίνο κάνει λόγο για πιθανά έσοδα από τους υδρογονάνθρακες, τα οποία, μόνο στην περιοχή νοτίως της Κρήτης θα μπορούσαν να ανέλθουν σε λίγα χρόνια σε 427 δισεκατομμύρια ευρώ».

Ερωτώμενος από το Focus γιατί θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν ασχολείται με τα κοιτάσματα της Ελλάδας και της Κύπρου, ο κ. Μιούλερ αναφέρει ότι όταν οι Κύπριοι πρότειναν στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να παραχωρήσουν στην Ευρώπη ή να υποθηκεύσουν το 30% των μελλοντικών εσόδων από το φυσικό αέριο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι αυτό δεν αποτελεί θέμα συζήτησης και διερωτάται για ποιον λόγο.

Σε ό,τι αφορά τον ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο κ. Μιούλερ υποστηρίζει ότι ο κ. Σόιμπλε δεν ήθελε την συμμετοχή του στα ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης, φοβούμενος ότι έτσι θα αυξανόταν η επιρροή των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αλλά επικράτησε η άποψη του οικονομικού συμβούλου της Αγγέλα Μέρκελ, Ότμαρ Ίσινγκ, ο οποίος, επισημαίνει ο συγγραφέας, είναι και σύμβουλος της Goldman Sachs.

«Ο ρόλος του ΔΝΤ είναι να επιφέρει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, να κατηγορήσει την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν εφάρμοσε ακριβώς το πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας και να την εξαναγκάσει να παραδώσει την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της σε πολυεθνικές εταιρείες έναντι πενιχρού τιμήματος», επισημαίνει.

Ο Γερμανός ειδικός εκτιμά ακόμη ότι τα προγράμματα εξυγίανσης που εφαρμόζονται στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση είναι αναποτελεσματικά. «Τα προγράμματα λιτότητας είναι μια παράνοια», υποστηρίζει και συμπληρώνει ότι το αποτέλεσμα είναι μια εξέλιξη της οικονομίας όπως αυτή με τον Καγκελάριο Μπρούνινγκ. «Τα κράτη εξαντλούνται και η ελληνική οικονομία βυθίζεται στο απύθμενο».

Δημήτρης Καμμένος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου