Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Μαρ 2011

  • Αγιορίτες πατέρες λένε πως θα αλλάξουμε τρεις κυβερνήσεις και καμία δεν θα σταθεί!!!

Η οικονομική κατάσταση και η επικείμενη κατάρρευση, θα δρομολογήσουν σίγουρα εκλογικές αναμετρήσεις που όμως δεν πρόκειται να φέρουν αποτέλεσμα και να αναδείξουν κάποια κυβέρνηση "εθνικής ενότητας" ή όποια άλλη κυβέρνηση που να δώσει λύσεις, αφού ο λαός δεν πρόκειται πλέον να ξεγελαστεί καθώς είναι πιά ξεκάθαρο και στους πλέον ανοήτους ότι μόνον άρνηση του χρέους μπορεί να φέρει λύσεις, αλλά αυτό απαιτεί ηγέτη που να μην φοβάται για την ζωούλα του...

Και ηγέτης τέτοιος στο παρόν πολιτικό προσωπικό δεν υπάρχει.

Δεδομένης δε της δυστοκίας των όποιων πολιτικών ρευμάτων να σχηματίσουν πολιτικό φορέα που να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στις επικείμενες εκλογές και μετά την ρητή διαβεβαίωση του ιδρυτή και του οργανωτή των κλαδικών "Σπιθών" ότι "δεν πρόκειται να συστήσουμε πολιτικό φορέα για τις επόμενες εκλογές άν αυτές γίνουν τώρα" είναι βέβαιο ότι θα πάμε σε εκλογές με τους υμνητές τα εξαπτέρυγα και τις καθαρίστριες του μνημονίου... δηλαδή με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό.

Ο κόσμος όμως είναι αγανακτισμένος και δεν προτίθεται να δώσει σε κανέναν κ... από τους υπάρχοντες, την εντολή να τον κυβερνήσει στην παρούσα φάση, δηλαδή να τον οδηγήσει στην χοάνη του κυβερνομεσαίωνα της Παγκόσμιας Τραπεζοπιστωτικής Εξουσίας (ΠΤΕ).

Επομένως η ρήση των αγιορειτών ότι καμμία κυβέρνηση δεν θα μπορεί να σταθεί, δεν αποτελεί πρόρηση αλλά εύστοχη πολιτική ανάλυση των δεδομένων αυτή τη στιγμή...



Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"
Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών
Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Το βιβλίο «Στρατηγικό βάθος» που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάιο. Προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον που καταμαρτυρούνται από τα δεκάδες χιλιάδες σχόλια. Σε αυτό, ο καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου, νυν τούρκος Υπουργός Εξωτερικών και επί δεκαετία πολιτικός μέντορας του Ταγίπ Ερτονγάν, ανάπτυξε την νέο-Οθωμανική στρατηγική. Μόλις κυκλοφόρησε το Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες, η επίδραση της ισλαμικής και της δυτικής κοσμοθεωρίας στην πολιτική (Εκδόσεις Ποιότητα 2011) όπου ο Νταβούτογλου αναπτύσσει την ισλαμική κοσμοθεωρία σε πλάτος και βάθος.

Το Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες βεβαιώνει, για ακόμη μια φορά, ότι στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου η απειλητική Τουρκία διαθέτει πολιτική ηγεσία πνευματικά και στρατηγικά συγκροτημένη και ηγεμονικά προσανατολισμένη. Απερίφραστα ο Νταβούτογλου αντιπαραθέτει την ισλαμική κοσμοθεωρία ως ασύμβατη και αντίθετη με την δυτική πολιτική σκέψη. Όσοι αφελώς επί μια δεκαετία μιλούσαν για «εξευρωπαϊσμό» της Τουρκίας, απαιτείται να κατανοήσουν ότι αυτό που ο νυν τούρκος ΥΠΕΞ βλέπει ως Ισλαμική κοσμοθεωρία βρίσκεται στον αντίποδα του δυτικού τρόπου ζωής, της δυτικής κοσμοαντίληψης και κατ’ επέκταση των δυτικών συμφερόντων. Ο φωτισμός της πολιτικής σκέψης των ισλαμιστών νεότουρκων θέτει ζητήματα άμεσης προτεραιότητας που καλούν για ριζικές αλλαγές στην ελληνική εθνική στρατηγική.

Davutoglou-CoverΚατ’ αρχάς, η τουρκική απειλή είναι απέραντη. Με αυτό τον όρο στην στρατηγική ανάλυση εννοούμε ότι τα όρια των διεκδικήσεων και αξιώσεων είναι θολά, και ασαφώς απειλητικά διευρυμένα. Το εκκρεμές των αναθεωρητικών αξιώσεων της Τουρκίας έχει ως άξονα την έννοια του «ζωτικού χώρου» που επεκτείνεται πέραν των ορίων της κρατικής της κυριαρχίας. Το εκκρεμές κινείται μεταξύ αξιώσεων ηγεμονίας πλανητικής εμβέλειας και διεκδικήσεων κατά των γειτονικών κρατών του νεοτουρκικού κράτους. Το κύριο χαρακτηριστικό της ισλαμικής κοσμοθεωρίας όπως με ακρίβεια και σαφήνεια το αναλύει ο Νταβούτογλου στο Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες είναι, ακριβώς, η οικουμενική εμβέλεια των σκοπών που θέλει να εκπληρώσει. Αντίστοιχα, το κύριο χαρακτηριστικό του νέο-Οθωμανικού δόγματος όπως το περιγράφει ο νυν Τούρκος υπουργός εξωτερικών στο Στρατηγικό βάθος η διεθνής θέση της Τουρκίας, είναι η κλιμακωτή ανέλιξη της χώρας αυτής στο στερέωμα των ηγεμονικών κρατών και η κυριαρχία στον μουσουλμανικό χώρο. Το βιβλίο αυτό αποτελεί, κατά βάση, το εγχειρίδιο της τουρκικής διπλωματίας της δεκαετίας που διέρρευσε και το θεμέλιο της σημερινής τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Όπως ο ίδιος ο Νταβούτογλου δήλωσε στην συνέντευξή του στις 6.3.2011, «το Στρατηγικό Βάθος είναι αναλυτικό σύγγραμμα, που περιγράφει και επαναξιολογεί τη στρατηγική θέση της Τουρκίας απέναντι σ’ ένα δυναμικό διεθνές πλαίσιο». Οι ενδιαφερόμενοι, ακόμη, καλά κάνουν να προσέξουν και να καταλάβουν τι ακριβώς εννοεί ο τούρκος ΥΠΕΞ όταν στην ίδια συνέντευξη δήλωσε ότι, το «όραμά» του στο βιβλίο Στρατηγικό βάθος είναι: «ο ρόλος που πρέπει να επιδιώξει η Τουρκία, κηρύσσοντας μια νέα προσέγγιση που ονομάζεται “στρατηγικό βάθος”, με γνώμονα την ενσωμάτωση περιοχών γειτονικών με την Τουρκία».

Πράγματι είναι μια εκπληκτική δήλωση προθέσεων: Δεν θα μπορούσαμε να έχουμε πιο ρητή απειλή κατά της Ελλάδας και των άλλων γειτονικών κρατών της Τουρκίας. Απαιτείται να συνεκτιμηθεί, επίσης, ότι αυτή η τουρκική απειλή όπως διαμορφώνεται πλέον είναι εγγενής με την ανθρωπολογική υπόσταση του νεοτουρκικού κράτους. Μεταξύ πολλών άλλων, στα βιβλία του ο Νταβούτογλου αναλύει τις δομικές αλλαγές της τουρκικής κοινωνίας και τις συνεπαγόμενες συνέπειες λόγω του ολοένα εντονότερου ισλαμικού χαρακτήρα της. Συνέπειες που αφορούν τόσο την πολιτειακή ανασυγκρότηση που συντελείται τα δέκα τελευταία χρόνια όσο και τις διπλωματικές προεκτάσεις εκ του γεγονότος ότι η Τουρκία είναι το ισχυρότερο μουσουλμανικό κράτος. Η ύστερη έξαρση του νέο-Οθωμανισμού δεν είναι τυχαία.

Κανείς βέβαια θα μπορούσε να επισείσει τα συντρέχοντα σοβαρά προβλήματα της Ελλάδας και να υποστηρίξει ότι αποτελούν λόγο για υποχωρητικότητα και κατευναστικές στάσεις και συμπεριφορές. Το αντίθετο ισχύει: Ιδιαίτερα σε τέτοιες στιγμές απαιτείται όπως αποσυνδεθούν πλήρως οι οικονομικές μας αδυναμίες από τις διπλωματικές μας επιλογές. Η τουρκική απειλή πρέπει να αντικρουστεί με βραχυχρόνιους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους όρους. Πιο συγκεκριμένα, ακόμη και αν είμαστε «ξυπόλητοι», η υπεράσπιση των ζωτικών μας συμφερόντων που απορρέουν από την διεθνή νομιμότητα είναι μονόδρομος. Αυτό βραχυχρόνια έχει πολλές και ιεραρχημένες πτυχές: a) Δεν υπογράφουμε οτιδήποτε στην Κύπρο που επικυρώνει τα τετελεσμένα της βίας, b) δεν εγκαταλείπουμε το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών μας υδάτων που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο (και ιδεατά ασκούμε αυτό το δικαίωμα περιφρονώντας το casus belli) και c) ορίζουμε άμεσα την αποκλειστική ζώνη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Πέραν αυτών είμαστε έτοιμοι για ειρηνική επίλυση των διαφορών δια μέσου των διεθνών θεσμών όπως είμαστε έτοιμοι να επιβάλουμε μεγάλο κόστος κατά όποιου μας επιτεθεί.

Χαρακτηριστικά, στο θέμα της ΑΟΖ, μπορούμε να την ορίσουμε σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Αν η Τουρκία θέλει να την οριοθετήσουμε μεταξύ των ακτών της και δικών μας νήσων ή και πέραν αυτών, και εάν διαφωνεί ως προς κατιτί, είναι ελεύθερη να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο. Η Ελλάδα είναι εξ ορισμού φιλειρηνικό κράτος προσκολλημένη στην διεθνή νομιμότητα και ο σκοπός της αποτρεπτικής της στρατηγικής είναι, ακριβώς, η διασφάλιση της διεθνούς νομιμότητας και η δημιουργία των προϋποθέσεων ειρηνικής επίλυσης των διαφορών. Εξάλλου, δεν αυτοκτονούμε σήμερα μήπως και πεθάνουμε αύριο: Γιατί σήμερα, για παράδειγμα, στην βάση μιας φτηνής δικαιολογίας ότι μπορεί με μια προσφυγή της Τουρκίας στο διεθνές δικαστήριο να της παραχωρηθεί 10% ή 15% του ΑΟΖ, αφήνουμε δρομολογούνται εθιμικά τετελεσμένα: Κάποια «ιδρύματα» με εξωγενείς διασυνδέσεις που κατ’ επάγγελμα τάσσονται υπέρ υποχωρήσεων και κατευναστικών στάσεων, αυτό λένε ήδη για τα χωρικά μας ύδατα. Ακολουθώντας αυτή την πεπατημένη και αν η ελληνική πολιτική ηγεσία συνεχίσει να επιδεικνύει ολιγωρία, θα κινδυνεύουμε να απολέσουμε εν μέρει ή εν όλω την ελληνική ΑΟΖ. Αν επιπλέον η Τουρκία όπως φαίνεται να επιδιώκει προχωρήσει σε επιθετικές κινήσεις και συμφωνίες με την Αίγυπτο, υπάρχει κίνδυνος δημιουργίας τετελεσμένων που θα προκαλέσουν μεγάλη ένταση καθότι σκοπός της Τουρκίας είναι φανερά να αποκόψει την Ελλάδα από τον ενεργειακό δίαυλο Ισραήλ, Κύπρος, Ελλάδα, Ευρώπη. Όσο το γρηγορότερο καταλάβουν οι έλληνες ότι αυτό που κρίνεται είναι το μέλλον τους, η ευημερία τους και η επιβίωσή τους, τόσο το καλύτερο.

Το μέγα πρόβλημα των καιρών μας, όμως, είναι το επικίνδυνο μίγμα τουρκοφοβίας, τουρκολαγνείας και εχθρολαγνείας που κυριαρχεί σε κάποια κυκλώματα των διανοουμένων και που κοντεύει να μολύνει αθεράπευτα την πολιτική ηγεσία. Η συνισταμένη αυτών των αντιλήψεων ονομάζεται κατευνασμός. Ο κατευνασμός, είναι μια έννοια η οποία στην στρατηγική ανάλυση είναι συνυφασμένη με διακρατικό ανορθολογισμό, με λανθασμένες αποφάσεις και στο τέλος με πόλεμο. Πόλεμο τον οποίο, όποιος κατευνάζει, τελικά υποχρεώνεται να διεξάγει με την πλάτη στον τοίχο και αφού με τις κατευναστικές ανορθολογικές του στάσεις έκανε τον αντίπαλο να πιστέψει ότι μπορεί χωρίς το παραμικρό κόστος να λειτουργήσει επιθετικά. Αυτό είναι θανάσιμο λάθος τόσο για εμάς όσο και για τους αντιπάλους μας. Ανεξαρτήτως συγκυριακών δυσκολιών στην εξωτερική μας πολιτική ποτέ δεν είναι αργά να λειτουργήσουμε ορθολογικά και αποτρεπτικά.

Αν μη τι άλλο, θα ήταν άδικο να γίνουμε το πρώτο και το τελευταίο θύμα του νέο-Οθωμανισμού. Προσεκτική μελέτη των αναλύσεων του Νταβούτογλου δείχνει ότι ο νέο-Οθωμανισμός κινείται επικίνδυνα μέσα στο μεγάλο Ανατολικό εθνοκρατικό ναρκοπέδιο. Την ίδια στιγμή, εσωτερικά πάσχει ολοένα και πιο βαθιά. Εξωτερικά οι μεγάλες δυνάμεις, επιπλέον, βλέπουν ολοένα καθαρότερα πως το νέο-Οθωμανικό ιδεολόγημα θίγει ζωτικά τους συμφέροντα. Για να μην μιλήσουμε για το Ισραηλινό κράτος. Η συνέχιση του κατευνασμού είναι ασυγχώρητη στάση και θα αναπόδραστα αν συνεχιστεί θα αποβεί μοιραία.



Στο άρθρο "Νέο πρότυπο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις προτείνει ο Νταβούτογλου" ο «καθηγητής» Νταβούτογλου κατά την επίσκεψη του στη Θράκη πραγματοποίησε μία ομιλία που απαρτίζεται απο 10 ισχυρισμούς.
Στο παρόν άρθρο θα αναλύσουμε τους 2 πρώτους ισχυρισμούς.

1ος ισχυρισμός
«Η Ελλάδα και η Τουρκία αποτελούν τα σύνορα της Δύσης και της Ανατολής. Η θεώρηση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα ελληνοτουρκικά σύνορα αντιστοιχούν στο σύνορο μεταξύ Δύσης και Ανατολής». Η αντίληψη αυτή είναι η αντανάκλαση της επιχειρηματολογίας του 19ου αιώνα περί Ανατολής και είναι στερημένη από ιστορικό υπόβαθρο. Αυτή η αντίληψη της αντιπαλότητας είναι ένα όντως σχετικά νέο φαινόμενο στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας. Οι Οθωμανοί εναγκαλίστηκαν και τον πολιτισμό της Τροίας και του Βυζαντίου, τους ενσωμάτωσαν ως απερίσπαστο τμήμα της ιστορίας μας. Πράγματι, από πολύ παλιά διάσημοι φιλόσοφοι προέβαλαν στο έργο τους τη σημασία και τη σοφία των αδελφικών σχέσεων και της συνεργασίας στο πλαίσιο της κοινής γεωγραφικής μας ταυτότητας και προσπάθησαν να εξηγήσουν την ηθική διάσταση του θέματος. Παραδόξως, η σεβαστή αυτή σχολή σκέψης συνεχίζει να φωτίζει τον σημερινό κόσμο.

Απάντηση
Ο «καθηγητής» αναφέρεται στα «σύνορα» Δύσης και Ανατολής που υποτίθεται ότι αναπαριστάνουν Ελλάδα και Τουρκία αντιστοίχως! Προσπαθεί να αποδείξει ότι ο γεωγραφικός διαχωρισμός δεν σημαίνει και αυτομάτως έναν πολιτισμικό διαχωρισμό. Αυτομάτως η πρόταση του υποδηλώνει έναν δήθεν «Οθωμανικό πολιτισμό». Γιατί όμως ο «καθηγητής» εξαρχής εισάγει αυτό τον διαχωρισμό; Η απάντηση είναι πολύ απλή: Προσπαθεί να εξομοιώσει Ελλάδα και Τουρκία και να αναγάγει ένα ανύπαρκτο τουρκικό πολιτισμό ως μέσο φιλίας και ειρήνης! Θα πρέπει να αναφέρουμε όμως κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες:
Η Ελλάδα είναι η απαρχή του πολιτισμού και όχι απλώς ένα σύνορο της Δύσης! Ο ανθρώπινος πολιτισμός, έχει ως βάση και αφετηρία τον γεωγραφικό μητροπολιτικό χώρο τη Ελλάδας, συμπεριλαβανομένου και τις αποικίες σε Νότια Ιταλία, Βόρεια Αφρική, Μέση Ανατολή, Μικρά Ασία, Εύξεινο Πόντο κτλ. Η Ελλάδα μπορεί να είναι το δυτικό άκρο της ΕΕ, όμως ο ιστορικός ρόλος τη Ελλάδας δεν αποτέλεσε ποτέ «σύνορο» μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Αντιθέτως οι Έλληνες επηρεάστηκαν και από την Ανατολή χωρίς να υπάρχουν «σύνορα» στην επικοινωνία και στην φιλία! Η Ανατολή όμως σε επίπεδο πολιτισμικό δεν έχει καμία σχέση με την Τουρκία! Η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων μέχρι σήμερα είναι γνωστή. Η τουρκική «ιστορική» διαδρομή δεν έχει καμία σχέση με τη ελληνική και αυτή δημιουργείται με την εμφάνιση των Σελτζούκων Τούρκων από τον 11 αιώνα μ.Χ.
Η «αντίληψη της αντιπαλότητας» δεν είναι απλώς φαινόμενο του 19ου αιώνα,αλλά διαχρονικό φαινόμενο 10 αιώνων.Οι Οθωμανοί εκμεταλλεύτηκαν τους εμφυλίους σπαραγμούς του Βυζαντίου και την παρακμή του με σκοπό να το καταστρέψουν και να το ενσωματώσουν στα δικά τους «πρότυπα». Η συνέχεια των απάνθρωπων εγκλημάτων των Οθωμανών είναι γνωστή.
Ο «καθηγητής» αναφέρεται στον «εναγκαλισμό του πολιτισμού της Τροίας και του Βυζαντίου, που τους ενσωμάτωσαν (οι Τούρκοι) ως απερίσπαστο τμήμα της ιστορίας τους»!!
Δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ αυτός ο εναγκαλισμός. Η σχέση που έχει η Τροία με τους Οθωμανούς είναι η ίδια σχέση που συνδέει τους Αιγυπτίους με τους Εσκιμώους! Οι Τούρκοι δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για τον ελληνικό πολιτισμό όπως και για κανένα είδος πολιτισμού!
Αντιθέτως όπου πάτησαν Τούρκοι δεν υπήρξε μόνο γενοκτονία κατά της ανθρωπότητας, αλλά και πολιτιστική γενοκτονία. Όπου πάτησε τουρκικό ποδάρι έσβησαν πολιτισμοί. Κι ό,τι αναπτύχθηκε υπό το πέλμα των Οθωμανών ως πολιτιστικό μόρφωμα, ήταν κατά το πλείστον αντίδραση προς την τυραννία και κατά το πλείστον πάντως χαμηλού αναστήματος δημιουργία.
Ούτε ένα πανεπιστήμιο δεν λειτούργησε στις αχανείς εκτάσεις της. Και όσα υπήρχαν στις κτήσεις της, όπως τα αραβικά, έκλεισαν ή παρήκμασαν.
Υπάρχει όμως και μία άλλη σημαντική ιστορική λεπτομέρεια που σχετίζεται με τον τρόπο σκέψης των Τούρκων: Οι Οθωμανοί, ως νομάδες, διατήρησαν πάντα τον σχηματισμό της «ορδής» και επί του σουλτανικού παρελθόντος και επί του κεμαλικού παρόντος. Η ορδή συγκροτημένη σε πολιτικό και στρατιωτικό σχήμα,προσφέρει στρατιωτικές επιτυχίες, άφθονα εδάφη και πλούσια λεία, αλλά δεν ευνοεί την πολιτική και πολιτιστική ποικιλία. Η ορδή είναι σύστημα αγριότητας που εμποδίζει και την ανάπτυξη οικονομίας σε ευρύ φάσμα, εμποδίζει την πολιτική και πολιτιστική έκφραση. Οι λαοί που απαρτίζουν σήμερα τη νέα Τουρκία είναι απόγονοι ασφαλώς και των παλαιοτέρων λαών, που ήσαν ο βασικός κορμός της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, του σελτζουκικού κράτους,των ελληνικών πόλεων, των βασιλείων της Λυδίας,της Φρυγίας,της Τροίας και φυσικά των απώτερων Χετταίων.
Όλοι αυτοί είχαν δημιουργήσει έναν θαυμαστό πολιτισμό. Με την άφιξη των Τούρκων και τον βίαιο εκτουρκισμό τους κάθε πολιτιστική προϋπαρξη μαράθηκε και αυτό που αναπτύχθηκε είχε περισσότερη σχέση με την ηδυπάθεια παρά με την καλλιέπεια, με την πολυτέλεια παρά με την λιτότητα και λεπτότητα,με τον μυστικισμό παρά με την φιλοσοφία. Ήταν μία δημιουργία που δεν είχε πνοή ελευθερίας.
Κατά πόσο θα μπορούσε όμως η Ελλάδα να χαρακτηριστεί ως «Δύση»;
Αυτό θα μπορούσε να ισχύει αν, και μόνο αν, η Δύση εξυπηρετούσε και συμφέροντα τη Ελλάδας, χωρίς η Ελλάδα να χρησιμοποιείται ως πιόνι των Αμερικανών, Άγγλων, Γάλλων, Ιταλών και Γερμανών. Δεν ξεχνάμε και τους Ρώσους, αλλά δεν αναφερόμαστε στους τελευταίους λόγω γεωγραφικότητας.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν έλαβε ποτέ βοήθεια από την παπική Δύση ειδικά όταν την χρειαζόταν, μετά τις νίκες του Βαγιαζήτ και Μουράτ Α’ και Μουράτ Β’ στα περισσότερα εδάφη της Μ.Ασίας,και όχι μόνο.
Τόσο κατά τον Α’Παγκόσμιο Πόλεμο, όσο και κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία, όπως και στον Β’ΠΠ, όπως και νωρίτερα-πριν της επαναστάσεως του 1821-συνέβησαν γεωπολιτικές αλλαγές και δόθηκαν υποσχέσεις στην Ελλάδα, οι οποίες δεν τηρήθηκαν. Κάθε κράτος ενδιαφερόταν για τα δικά του γεωπολιτικά συμφέροντα αδιαφορώντας για τις ηθικές διαστάσεις των εκάστοτε ζητημάτων, ενώ στο τέλος προδιδόταν η εμπιστοσύνη των Ελλήνων από τους «συμμάχους» εξαιτίας της αθέτησης υποσχέσεων σε θέματα της Β. Ηπείρου, της Κύπρου, ακόμα και της Μ. Ασίας παλιότερα!
Μέχρι και σήμερα η Δύση χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως πειραματόζωο σε κάθε είδους οικονομική και «πολιτισμική» αλλαγή για να επιβάλλει μία Νέα Τάξη Πραγμάτων και η Ελλάδα υποτίθεται πως πρέπει να ακολουθεί αυτές τις αλλαγές ως σωστή «σύμμαχος» που φτάνει πλέον στο σημείο να αποδέχεται την προπαγάνδα Νταβούτογλου περί «ελληνοτουρκικής φιλίας»!
Η «σχολή σκέψης» του «καθηγητή» Νταβούτογλου δεν είναι τίποτε άλλο από τον Νεοοθωμανισμό που προσπαθεί να επιβάλλει το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και στην Μ. Ανατολή μέσω παραποίησης και διαστρέβλωσης της Ιστορίας.

2ος ισχυρισμός
Σε αντίθεση με τις θέσεις του Μακιαβέλι και των οπαδών του, θέσεις εστιασμένες στην πάλη εξουσίας που οδήγησε στη σύγχρονη προσέγγιση της realpolitik, φιλόσοφοι όπως ο Κιναλίζαντε Αλί υπήρξαν πρωτοπόροι στην προσπάθεια να διατηρηθεί η αρμονία ανάμεσα στην ισχύ και τις ηθικές αξίες των αρχαίων πολιτισμών. Συχνές είναι οι αναφορές στους αρχαίους Ελληνες φιλοσόφους στο δημοφιλές έργο του «Αλάκ ι Αλάι», πράγμα που ελάχιστα συμβαίνει στην περίπτωση του «Πρίγκιπα» του Μακιαβέλι. Πρόκειται για μια ακόμη ένδειξη της έντονης αλληλεπίδρασης μεταξύ των δυο πολιτισμών, που τους καθιστά αλληλένδετους. Αποψη και θεώρησή τους ήταν ότι η αντίθετη πλευρά δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εχθρός, διότι στην πραγματικότητα οι διαφορές είναι συνήθως μάλλον τεχνητές και επίπλαστες. Κατά το ευγενές αυτό εγχείρημα, φυσικά και ελήφθη υπόψη ο τρόπος σκέψης των μεγάλων Ελλήνων φιλοσόφων.

Απάντηση
Ο «καθηγητής» προσπαθεί να αναγάγει τον ανύπαρκτο τουρκικό πολιτισμό ως αρχαίο πολιτισμό με «ηθικές αξίες».Και όχι μόνο αυτό,αλλά και τη δήθεν επίδραση του στους Έλληνες! Σύμφωνα με την θεωρία του Παντουρανισμού ότι η πηγή-φυλή πάντων των πολιτισμών Ευρώπης και Δ. Ασίας είναι ένας λαός σιδηρουργών που ζούσε στα Αλτάια* όρη, διάφοροι Τούρκοι μελετητές, προσπάθησαν να αποδείξουν την τουρκικότητα των λαών, των γλωσσών και των πολιτισμών της Μεσοποταμίας,της Μ. Ασίας της Μεσογείου και της Ευρώπης.
Η ιστορία των Τούρκων είναι ιστορία πολέμων και τίποτα παραπάνω. Η τουρκική προπαγάνδα περί Παντουρανισμού φτάνει στο σημείο να τουρκοποιεί όλη σχεδόν την Ασία πλην ενός μέρους της Ινδίας και της Κίνας, παρ' όλο που οι τουρκολόγοι αποδέχονται ότι τα μέρη αυτά, απάρτισαν κάποτε τουρκικά βασίλεια, επειδή οι βασιλεύουσες δυναστείες ήσαν μουσουλμανικές, παρ' όλο που ήσαν μογγολικές! Αυτός λοιπόν ο «πολιτισμός» είναι αλληλένδετος με τον Ελληνικό!
Κατά τον «καθηγητή» Νταβούτογλου «η αντίθετη πλευρά δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εχθρός» επειδή μάλλον «οι διαφορές είναι συνήθως τεχνητές και επίπλαστες».
Δεν συγκεκριμενοποιεί ούτε ποιός είναι ο «αντίπαλος» αλλά ούτε και ποιός είναι ο «εχθρός» όσον αφορά Ελλάδα και Τουρκία! Επιπλέον δεν αναφέρει από ποιόν δημιουργούνται οι «επίπλαστες και τεχνητές διαφορές». Προφανώς ο «καθηγητής» προσπαθεί να κατευνάσει την «αλληλοϋποψία» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας! Ότι δεν πρέπει να βλέπει η μία χώρα την άλλη ως εχθρό και ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν διαφορές.
Βεβαίως ο «καθηγητής» παραβλέπει την τουρκική προπαγάνδα του τουρκικού προξενείου στη Θράκη, παραβλέπει τις παραβιάσεις των χωρικών υδάτων και του εθνικού εναερίου χώρου στο Αιγαίο, παραβλέπει την προσπάθεια διχοτόμησης και εκτουρκισμού της Κύπρου με τον εποικισμό όλο και περισσότερων Τούρκων από την Ανατολία μέχρι και σήμερα όπως και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, και παραβλέπει τις γενοκτονίες,τα παιδωμαζώματα,τους βίαιους εξισλαμισμούς, τις λεηλασίες,τις σφαγές και του βιασμούς, ακόμα και ανηλίκων κοριτσιών, μέχρι και την 2η δεκατία του 20ου αιώνα. Όλα αυτά, που δεν ήταν εξαίρεση στον κανόνα, σε ποιον πολιτισμό ανήκουν άραγε; Είναι περιττόν να επισημάνουμε ότι η Τουρκία ουδέποτε σεβάστηκε τις συμφωνίες που υπέγραψε μέχρι και σήμερα!
Ο «καθηγητής» στην γεωπολιτική του ανάλυση δεν έχει λάβει υπόψιν του την σημασία της σύγχρονης αποτρεπτικής στρατηγικής. Τα σύγχρονα κράτη λειτουργούν στη βάση κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένων σκοπών, τα οποία είναι καταρχήν φιλειρηνικά μιάς και όλα τα κράτη υπέγραψαν το πλέγμα διεθνών συμβάσεων που συνθέτει τον σύγχρονο πολιτικό πολιτισμό των διακρατικών σχέσεων.
Αυτές οι δεσμεύσεις κωδικοποιήθηκαν μέσω του ΟΗΕ. Η αποτρεπτική στρατηγική ενός φιλειρηνικού κράτους για να είναι αποτελεσματική δεν πρέπει να λειτουργεί υπό το κράτος αναστολών για τους σκοπούς και τις προσεγγίσεις εκπλήρωσης τους. Οι σκοποί αυτοί είναι εξορισμού φιλειρηνικοί –και για να παραφράσουμε τον Μακιαβέλλι-οι φιλειρηνικοί σκοποί κυριολεκτικά «αγιάζουν» την εθνική αποτρεπτική στρατηγική.
Δεν νοείται ύπαρξη βιώσιμου κράτους αν δεν συγκεντρώνει μία συντριπτική ομοφωνία για τις έσχατες λογικές που αφορούν τα συμφέροντα επιβίωσης. Η βελτιστοποίηση της χρήσης των μέσων που διαθέτει μία φιλειρηνική χώρα σημαίνει βαθιά γνώση των πολιτικών και διπλωματικών επιλογών που δημιουργούν συνθήκες ισορροπίας.
Λόγω αιτιών πολέμου το διεθνές σύστημα είναι εξόχως ανταγωνιστικό. Αυτό θα ισχύει για πάντα,ενόσω υπάρχουν αίτια πολέμου. Εφόσον μεταξύ των διεθνών θεσμών και του Διεθνούς Δικαίου θα παρεμβάλλονται τα αίτια πολέμου, στη διεθνή πολιτική θα υπάρχει έντονος ανταγωνισμός, φόβος εξαπάτησης και φόβοι άνισης ανάπτυξης.
Σ’ αυτό το Διεθνές Δίκαιο όπου υπάρχουν κράτη άνισου μεγέθους, άνισης ανάπτυξης και αίτια πολέμου (π.χ.casus belli από πλευράς Τουρκίας), δίκαιο υπάρχει «όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του κι ότι, όταν αυτό δεν συμβαίνει οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δυναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν και αποδέχονται (Θουκυδίδης V89)»
Αισθάνεται ο «καθηγητής» Νταβούτογλου αδύναμος άραγε;

* Αλτάια όρη: Ευρεία ορεινή περιοχή νότια της δυτικής Σιβηρίας που φθάνει ως τη Μογγολία. Στην Αλταϊκή γλωσσική οικογένεια κατατάσσονται οι τουρκικές, μογγολικές, μαντζουριανές γλώσσες, επίσης η ιαπωνική, η κορεατική και μερικώς η εσκιμωική.

Βοήθεια από τις πηγές
1)Πηγή: «Θράκη-Η Έπαλξη του Ελληνικού Βορρά», Συγγραφέας: Γ.Μαγκριώτης
2)Πηγή: «Η ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων», Συγγραφέας: Σ.Καργάκος
3)Πηγή: «Προκλήσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο», Κείμενο του Παναγιώτη Ηφαίστου

Η σύναψη της δανειακής σύμβασης με το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια σύγχρονη μορφή δουλείας. Με το δάνειο που πήρε η Ελλάδα παραιτήθηκε από κάθε έννομο συμφέρον κατά των δανειστών της καθώς και από την εδαφική κυριαρχία της.

Η αφαίμαξη του ελληνικού λαού έχει ξεκινήσει εδώ κι ένα χρόνο. Και είναι μόνο η αρχή. Το πακέτο των οικονομικών μέτρων που απαιτούν να πληρώσουμε την τριετία 2012-2014 ανέρχεται στα 22 δις ενώ μέχρι το 2015 θα φθάσει τα 27,5 δις συνολικά. Η Ελλάδα ήδη εφαρμόζει το σκληρότερο πρόγραμμα λιτότητας από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ έχοντας ρίξει με βίαιο τρόπο το βιοτικό επίπεδο όλων των εργαζόμενων και με χιλιάδεςάνεργους να προστίθενται στη λίστα των ανέργων μέρα με τη μέρα.

Με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο το δημόσιο θα μπορεί και μάλιστα αναδρομικά να πληρώνει όλες τις υποχρεώσεις του με την έκδοση ομολόγων ή άλλων τίτλων δανεισμού. Αυτό σημαίνει ότι ηαναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι ήδη μια πραγματικότητα που συμβαίνει άτυπα, άσχετα αν η ελληνική κυβέρνηση την αρνείται μέχρι στιγμής.Ταυτόχρονα, η επιμήκυνση του χρέους ή το λεγόμενο «κούρεμα» που συζητείται ότι θα γίνει σύντομα, όχι μόνο δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα του χρέους συνολικά, αλλά θα δώσειχρόνο για προετοιμασία των ευρωπαϊκών τραπεζών κυρίως των γαλλικών και των γερμανικών για την βαθμιαία απεξάρτησή τους από το ελληνικό χρέοςφορτώνοντάς το στις πλάτες του ελληνικού λαούκαι του λαού της Ευρώπης.

Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής κρίσης σαν ο πιο αδύναμος κρίκος μιας ραγδαίας εξελισσόμενης παγκόσμιας κρίσης. Το ελληνικό χρέος είναι ιδιαίτερα συγκεντρωμένο σε τράπεζες και μια ενδεχόμενη πτώχευση θα προκαλέσει ανεξέλεγκτες επιπτώσεις στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Από τα 320 δις. χρέος, περίπου τα 100 δις. τα κατέχουν εγχώριοι δανειστές, ενώ το υπόλοιπο ξένοι. Ο μεγαλύτερος όγκος των κατόχων είναι οι ευρωπαϊκές τράπεζεςμε κυριότερες τις γαλλικές και τις γερμανικές.

Η μορφή που πήρε η παγκόσμια οικονομική κρίση το 2007 – η μεγαλύτερη μετά το κραχ του ’29 – ήταν μέσα από τη χρεοκοπία τραπεζών με αποκορύφωμα τη χρεοκοπία της Lehman Brothersστην Αμερική. Για να σωθεί το τραπεζικό σύστημα, ένα μέρος γύρω στα 2,3 τρις δολάρια των τραπεζικών χρεών που διαγράφηκαν, μετακύλησεστα ανεπτυγμένα κράτη που ανέλαβαν αυτά την ευθύνη να σώσουν τις τράπεζες αυξάνοντας έτσιισόποσα το δημόσιο χρέος τους.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ δάνεισαν τότε τις ιδιωτικές τράπεζες στην Ευρώπη με χαμηλά επιτόκια για να μπορέσουν να ανακάμψουν. Αυτές με τη σειρά τους δάνεισαν τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Η Ελλάδα καθώς και οιπεριφερειακές χώρες της Ευρώπης με χαμηλή ανταγωνιστικότητα σε σχέση με τις χώρες του κέντρου και κυρίως με την Γερμανία απέκτησαν ελλείμματα στο ισοζύγιο πληρωμών λόγω της μεγάλης εισαγωγής χρηματιστηριακού κεφαλαίου.Ήταν τότε που το χρέος εκτινάχτηκε στα ύψη.

Οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί για αδυναμία πληρωμής των συντάξεων και των μισθών είναι απάτη. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό κράτος δανείστηκε 490 δις ευρώ. Απ’ αυτά το 97% πήγε στην αποπληρωμή δανείων, ενώ μόνο το 3% απ’ αυτά πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Το δάνειο των 110 δις ευρώ δεν πηγαίνει για να καλύψουμε τα ελλείμματα αλλά κυρίως για να ξεπληρώσουμε τους τόκους των προηγούμενων δανείων τα οποία μέρα με τη μέρα αυξάνονται γεωμετρικά. Το κυνήγι της φοροδιαφυγής και ο νόμος που ψηφίζεται για να φυλακίζονται όσοι χρωστούν στο δημόσιο συνοδεύονται από τον εκφοβισμό οποιουδήποτε διαταράσσει την αποπληρωμή του χρέους.

Η χρηματοπιστωτική κρίση είναι αποτέλεσμα της ύπαρξης του χρηματιστικού κεφαλαίου. Το χρέος είναι συνυφασμένο με την ύπαρξη του τραπεζικού συστήματος. Οι τράπεζες δεν κερδίζουν μόνο από τους τόκους. Το μεγαλύτερο κέρδος τους είναι από την πώληση χρέους. Δημιουργούν χρήμα από τα χρέη. Όταν παίρνουμε δάνειο από μια τράπεζα, τα χρήματα δεν υπάρχουν αρχικά. Δημιουργούνται από το πουθενά μέσα από τη συμφωνία του δανεισμού. Όσο περισσότερα χρέη δημιουργούνται τόσο περισσότερα χρήματα κυκλοφορούν. Πάντοτε, όμως, τα χρέη είναι περισσότερα από τα χρήματα που κυκλοφορούν.Το επιπλέον χρήμα που κυκλοφορεί χωρίς αντίκρισμα, δηλαδή το πλασματικό χρήμα, πρέπει να καταστρέφεται κατά περιόδους. Έτσι όποιες και αν είναι οι αδυναμίες της κάθε χώρας, η χρεοκοπία είναι συνυφασμένη με τη λειτουργία του συστήματος και δεν είναι μια κακή συγκυρία.

Δεν υπάρχει ούτε μια χώρα στον πλανήτη που να μην χρωστά. Η χώρα με το μεγαλύτερο χρέος είναι η Ιαπωνία με 200% επί του ΑΕΠ, η Ιταλία με 119%, η Γαλλία με 84%, η Βρετανία με 77,5%, η Γερμανία με 76,5%, η Αμερική με 64%. Σήμερα κυκλοφορούν παγκόσμια 700 τρις δολάρια χωρίς αξία που ισοδυναμούν με 10 φορές το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν όλου του πλανήτη. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν ομόλογα 46 τρις δολάρια, όταν το ΑΕΠ όλης της Ευρωζώνης είναι 9,2 τρις. Αυτό σημαίνει ότι το πλασματικό κεφάλαιο που κυκλοφορεί απαιτεί να πάρει αξία ρίχνοντας το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων. Αυτό γίνεται μέσα από πρωτοφανή άγρια μέτρα λιτότητας που συνοδεύονται από αφαίρεση δημοκρατικών ελευθεριών παγκόσμια.

Το δημόσιο χρέος αποτελεί αυτή τη στιγμή το κυριότερο μέσο εκμετάλλευσης των εργαζόμενων από το χρηματιστικό κεφάλαιο. Οι τράπεζες είναι ο πυλώνας του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Το ζητούμενο δεν είναι ποιος κατέχει τις τράπεζες αλλά αυτή καθεαυτή η λειτουργία των τραπεζών. Το να εθνικοποιηθούν οι τράπεζες κάτω από δημόσιο έλεγχο δεν λύνει το πρόβλημα. Ο ρόλος των τραπεζών είναι να πουλούν χρήμα και αυτό πρέπει να σταματήσει. Το χρήμα άλλωστε χρειάζεται μόνο για την ανταλλαγή προϊόντων και δεν πρέπει να είναι μέσο πλουτισμού.

Η απαγόρευση πώλησης χρήματος είναι το πρώτο μέτρο που θα πρέπει να παρθεί. Αυτό είναιένα κομβικό σημείο. Θα πρέπει να δημιουργηθούνταυτόχρονα τρεις κρατικές τράπεζες που θα δίνουν άτοκα δάνεια: μια Αγροτική, μια Επενδυτική και σαφώς η Τράπεζα της Ελλάδας που θα εποπτεύει και θα υλοποιεί την κυβερνητική πολιτική. Αυτές οι τράπεζες θα βοηθήσουν στην ανάπτυξη του αγροτικού και βιομηχανικού τομέα, του εμπορίου, των υπηρεσιών, κ.λπ. Θα πρέπει να δοθούν άτοκα δάνεια μόνο σε επιχειρήσεις που ο αριθμός των εργαζομένων είναι ο ίδιος με των μετόχων, δηλ. οι μέτοχοι να είναι και οι εργαζόμενοι για να φτιαχτούν οικονομικές μονάδες στον αγροτικό τομέα, τη βιομηχανία και το εμπόριο. Αυτό σημαίνει ότι δεν εθνικοποιείς καμία ιδιωτικήμονάδα.

Στο σημείο αυτό θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά γύρω από ένα τέτοιο μοντέλο χωρίς να έχουμε αγκυλώσεις και χωρίς δόγματα, ξεκινώντας από τις ανάγκες του σήμερα και όχι επιβάλλονταςστην πραγματικότητα τις έτοιμες ιδέες μας. Δεν μας λείπει η αύξηση της παραγωγής των προϊόντων. Πρέπει να είμαστε ΑΠΟΛΥΤΑ καθαροί ότι το χρηματιστικό κεφάλαιο είναι άχρηστο, επικίνδυνο και έχει φτάσει στο σημείο να μας καθοδηγεί χωρίς να έχει καμία υπόσταση στην παραγωγή και στις ανάγκες του ανθρώπου. Απόλυτη λοιπόν αποδέσμευσητης παραγωγής από το χρηματιστικό κεφάλαιο. Αν δεν το κάνουμε αυτό,θα βρίσκει τρόπο το χρηματιστικό κεφάλαιο να εισχωρεί στην αγορά και όταν λέμε εμείς αγορά εννοούμε την πραγματική αγορά προϊόντων και όχι ομολόγων (γιατί έχουν χαθεί οι επιστημονικές έννοιες των πραγμάτων). Οι φόβοι για φυγή κεφαλαίων δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα γιατί ούτως ή άλλως δεν μπορεί να υπάρξει έλεγχος της ροής των κεφαλαίων. Ό,τι και να κάνουμε θα υπάρξει φυγή. Ήδη τα περισσότερα κεφάλαια που δεν χρησιμοποιούνται ή δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν στο άμεσο μέλλον βρίσκονται σε διάφορους χρηματιστικούς παραδείσους του εξωτερικού. Ο σκοπός μας είναι τα αγαθά που παράγουμε να τα ανταλλάσουμε μέσω του χρήματος με άλλα αγαθά. Σαφώς για ζητήματα παραγωγής μπορούμε και πρέπει να πούμε πολλά.

Και εδώ μπαίνουν αλληλένδετα ζητήματα δημοκρατίας, αντιπροσώπευσης, άμεσης δημοκρατίας, κ.λπ. Άλλωστε το είδος της δημοκρατίας βγαίνει μέσα από τον τρόπο που πρέπει να ικανοποιούνται οι ανθρώπινες ανάγκεςσε κάθε συγκεκριμένη ιστορική στιγμή. Ηαυτοοργάνωση είναι ένα καίριο ζήτημα προς συζήτηση με ό,τι προβλήματα μπορεί νααντιμετωπίσουμε αρχικά. Όλα αυτά όμως είναιθέματα για ανάπτυξη.

Η πολιτική αυτή πρέπει να συνοδευτεί και με μια ριζική λύση στο πρόβλημα του εξωτερικού χρέους. Για να μπορέσουμε να απελευθερωθούμε από τον βραχνά του εξωτερικού χρέους πρέπει νακηρυχθεί άμεση παύση πληρωμών. Ούτε ένα ευρώ από τα κρατικά ταμεία να μην φύγει στο εξωτερικό και ταυτόχρονα να ξεκινήσει η αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Θα πρέπει να υποστηριχτεί η πρόταση για σχηματισμό μιας διεθνούς ΕπιτροπήςΛογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους και να υπάρξει απόλυτη διαφάνεια στο άνοιγμα όλων των συμβάσεων χρέους και στην αποκάλυψη του πώςδημιουργήθηκαν. Εδώ μπαίνει για συζήτηση ποιο χρέος απ’ αυτά που δεν είναι πληρωμένα ή που δεν θεωρείται απεχθές πρέπει να αποπληρωθεί ή όχι. Δεν πρέπει να αναγνωριστεί κανένα χρέος που έχει υπερβεί το αρχικό κεφάλαιο, δηλαδή σταματά η πληρωμή των τόκων. Όλα αυτά βέβαια μπορούμε να τα συζητήσουμε με πολύ καλούς οικονομολόγους μας που ασχολούνται με αυτό το θέμα με πολύ σοβαρό και εποικοδομητικό τρόπο ακόμα κι αν έχουν μεταξύ τους διαφορετικές προσεγγίσεις. Η βοήθειά τους θα είναι σημαντική. Δεν πρέπει να θεωρείται ταμπού κανένα νόμισμακαθώς και η παραμονή μας ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα είναι προς συζήτηση. Γενικά όμως, δεν θα πρέπει να επιδιωχθεί η οικονομική καιπολιτική απομόνωσή μας. Αυτό θα πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα.

Η οικονομική κρίση με διαφορετική μορφή χτυπάει όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτό και είναι ένα μεγάλο ζήτημα το πώς μπορεί να ξεκινήσει ένας διάλογος πάνω σ’ αυτούς τους προβληματισμούς και με τους λαούς των υπόλοιπων χωρών ξεκινώντας βέβαια από τους άμεσα πληγέντες ιρλανδούς, πορτογάλους και ισπανούς.

Ομάδα πολιτών Ηλιούπολης



Πανηγυρισμοί σε όλη την Ελλάδα.
Ο πρωθυπουργός επιστρέφει στην Ελλάδα με 6 δις.
Ανοίγεις την τηλεόραση και όλοι οι αναλυτές θριαμβολογούν για τα απροσδόκητα θετικά αποτελέσματα της συνόδου. Απο τον Κώνστα στο ΑΛΤΕΡ μέχρι τον Χασαπόπουλο στο ΜΕGA όλοι συμφωνούν. Κερδίσαμε. Δεν θα χρεοκοπήσουΜΕ! Απλά πρεπει να ληφθούν κάποια μέτρα. Περικοπές μισθών, συντάξεων, δικαιωμάτων κλπ. Αλλά τι να κάνουμε; Αφου τα φάγαμε...

Κι ύστερα μετα από 20 λεπτά αναλύσεις σεναρίων και επεξηγήσεων δίνουν και μερικά δευτερόλεπτα σε κάτι περίεργους γραφικούς που όλως τυχαίως είναι τα κόμματα της... αριστεράς, συνδικαλιστές κλπ. Οι οποίοι όμως δε μοιάζουν να πανηγυρίζουν. Οπότε λίγα δευτερα ειναι αρκετά. Μη μας χαλάσουν το πάρτυ.

Ετσι στο MEGA ξαφνικά, δυο εβδομάδες μετα την "επανάσταση" του δελτίου των 8 που κατήγγειλε την εκποίηση 50 δις δημόσιας περιουσίας, σήμερα απαιτούσαν από την κυβέρνηση το συγκεκριμένο πλάνο εκποίησης που πρέπει να κατατεθεί μεχρι τέλος του μηνός!! Κυριολεκτικά πριν αλλέκτωρ λαλήσει τρίς.

Αυτό που έγινε στην σύνοδο των ηγετών της ΕΕ πάντως ειναι με απλά λόγια το εξής.

Η ΕΕ διαπιστώνει την ξεκάθαρη και μαθηματικά αποδειγμένη αδυναμία της Ελλάδας να αποπληρώσει το χρέος της. Παρα τα παραμύθια που λέγονται ειναι καθαρό πως τα 360 δις του 2012 που αντιστοιχούν σε 159% του τωρινού ΑΕΠ(!) δεν ειναι δυνατόν να αποπληρωθούν με βάση τα χρονικά περιθώρια που μπαίνουν από ομόλογα και δανειακές συμβάσεις. Ηταν σε όλους πια καθαρό ότι χρόνο με το χρόνο το χρέος θα γινόταν διαρκώς μεγαλύτερο και άρα μή εξυπηρετούμενο.

Προκειμένου λοιπόν να προχωρήσουν σε λύση γενναίου κουρέματος τουλάχιστον 30% που θα ήταν κακή είδηση για τους ομολογιούχους Ευρωπαίους τραπεζίτες, προτίμησαν την κατα 1% πτώση επιτοκίου (το οποίο παραμένει πάνω από 4,2% και είναι τοκογλυφικό και μη εξυπηρετούμενο αφού το επιτόκιο του "κακού" ΔΝΤ είναι αρκετα χαμηλότερο), και επιμήκυνση που συνοδεύεται από ένα πακέτο "υποχρεώσεων" και δεσμεύσεων από την πλευρά της Ελλάδας.

Ετσι επειδή το πρώτο κύμα παραμυθιού δε λειτούργησε, αφού κατέρρευσε από τους ίδιους τους αριθμούς των επιδόσεων της Ελλ.Οικονομίας τον πρώτο χρόνο μνημονίου, επιμένουν να δημιουργούν σε όλους την εντύπωση ότι η Ελλάδα θα πληρώσει το χρέος για να "καθησυχαστούν οι αγορές" που ενδιαφέρονται για τους ισολογισμούς των τραπεζών εδώ και τώρα και όχι βέβαια για το τι συμβαίνει με την ελλ.οικονομία. Οι αγορές για όσους ξέρουν δεν ενδιαφέρονται και τόσο για το απώτερο μέλλον των οικονομιών, αλλά κυρίως για το τί θα γίνει με τα τωρινά στοιχήματα των αγορών παραγώγων τα οποία φυσικά είναι υπέρογκα και πάντα έτοιμα να προκαλέσουν τεράστια τσουνάμι κατάρρευσης τόσο στους ίδιους τους οίκους και τους παίκτες τους όσο και στις οικονομίες.

Ουσιαστικά λοιπόν το πρόβλημα και το δικό μας και του ευρω και των τραπεζών, μετατίθεται στο κοντινό μέλλον όπου θα δούμε τα νεα στοιχεία για την Ελλ.Οικονομία, τις τράπεζες και την παγκόσμια οικονομική κρίση. Και όταν λέμε για το μελλον δεν εννοούμε το δικό μας αλλά των αριθμών και των ισολογισμών.Το δικό μας μας το είπαν. Μέτρα, υποχρεώσεις , δεσμεύσεις κλπ. γιατί "δεν γίνεται αλλιώς".

Το τι θα συμβεί βέβαια ειναι και πάλι προδιαγεγραμμένο. Επί πλέον στέγνωμα της αγοράς αφού θα ληφθούν μέτρα λιτότητας, νέα ανεργία από κλείσιμο επιχειρήσεων αφού μειώνεται κι άλλο το χρήμα που κυκλοφορεί και από εκεί νεος φαύλος κύκλος αφού όλα αυτά θα προκαλούν μείωση φυσικά των Δημοσίων εσόδων.

Ειναι μια πολιτική που έχει απλά το εξής ανάλογο. Ειναι σαν να έχουν δώσει δάνειο σε κάποιον που διατηρεί έναν κήπο και επειδή έχει αδυναμία να το αποπληρώσει, του ζητούν να μειώσει δραστικά ή να κόψει το νερό!

Αν αυτό ειναι λύση για να πανηγυρίσουμε τότε εγώ είμαι στη λίστα του Forbes και δεν έχω ενημερωθεί.

Από ότι άκουσα κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν λαμβάνεται για τις χρεοκοπημένες Ευρωπαικές τράπεζες-(μόνο έμμεσα η ενίσχυση του Ταμείου σταθερότητας ίσως)- που συντηρούνται με δικά μας χρήματα και που μεταφέρουν σιγά σιγά τη χρεοκοπία τους στις πλάτες μας με τη βοήθεια της ΕΕ.

Αυτός είναι και ο πυρήνας του προβλήματος της παγκόσμιας κρίσης που όταν λυώσει το ατύχημα του Τσέρνομπιλ θα είναι ευτυχής συγκηρία και το τσουνάμι της Ιαπωνίας και του Ινδικού παιδικές χαρές και Water Parks. Δυστυχώς...

Οπότε λέω να μη βγω απόψε. Θα πανηγυρίσω αργότερα.

ΥΓ1. Εννοείται οτι ούτε το κούρεμα θα αποτελούσε λύση. Αυτο θα είναι ο επόμενος θρίαμβος που θα συνοδεύεται από το νεο πακετο μέτρων.

ΥΓ2. Τι λέει τωρα άραγε ο λαλίστατος λαικιστής Καρατζαφέρης που καλούσε να σταθούν όλοι στο πλευρό του πρωθυπουργού κάνοντας βόλτα σε όλα τα κανάλια;





Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αυξανόμενο νομικό και πολιτικό ενδιαφέρον για το τι συνιστά απεχθές και παράνομο χρέος. Το θέμα ανακινήθηκε πρόσφατα από τους Αμερικανούς στην περίπτωση του Ιράκ, όταν επιχείρησαν την ακύρωση των χρεών της εποχής Σαντάμ με την αιτιολογία του απεχθούς χρέους. Αν και η τελική απόφαση ακύρωσης ελήφθη με βάση την αδυναμία εξυπηρέτησης, το θετικό της υπόθεσης είναι ότι ξανάφερε το θέμα στην επικαιρότητα.

Αυτές τις μέρες μάλιστα, (6-11 Φεβρουαρίου) στα πλαίσια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ που διεξάγεται στο Ντακάρ, (Σενεγάλη), κινήματα πολιτών οργανώνουν εκστρατεία για την υιοθέτηση δίκαιων κανόνων διευθέτησης χρεών υπερχρεωμένων χωρών, καθώς και για σύσταση αντίστοιχου διεθνούς δικαστηρίου.

Σύμφωνα με τον κλασσικό ορισμό του απεχθούς χρέους (odious debt), τρία είναι τα κριτήρια τα οποία πρέπει να ικανοποιούνται: 1) τα δάνεια που έχουν συναφθεί να μην ήταν προς όφελος του πληθυσμού της χώρας, 2) να μην ήταν εις γνώσιν αυτού, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ούτε να τα εγκρίνει, ούτε να τα απορρίψει, και 3) όλα αυτά να ήταν εις γνώσιν των πιστωτών.

Υπάρχουν αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, όπου πιστώτριες χώρες του πλούσιου Βορρά, όπως Αμερική, Καναδάς, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, και Ιαπωνία, ενεπλάκησαν σε ανεύθυνους (επιεικής χαρακτηρισμός) δανεισμούς σε δικτατορικά ή αυταρχικά καθεστώτα, σε πωλήσεις περιττών αγαθών ή υπηρεσιών για ίδιον όφελος, σε πωλήσεις οπλικών συστημάτων και εξοπλισμών σε διεφθαρμένες κυβερνήσεις, κι όλα αυτά με υψηλά επιτόκια και με σημαντικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Ενώ με τα σημερινά ένδικα μέσα δεν υπάρχει τρόπος τα χρέη αυτά να ακυρωθούν, εν τούτοις κάποια από αυτά θα μπορούσαν, μιας και ένα μέρος της ευθύνης, μικρότερο ή μεγαλύτερο κατά περίπτωση, πέφτει ομολογουμένως στους πιστωτές.

Στα χρονικά, υπάρχει μια περίπτωση κράτους που όντως ανέλαβε την ευθύνη για ιδιοτελή δανεισμό. Κι αυτή ήταν η Νορβηγία, η οποία το 2006 ακύρωσε απαιτήσεις 80 εκατ. δολαρίων από το Εκουαδόρ, Αίγυπτο, Τζαμάικα, Περού και Σιέρρα Λεόνε παραδεχόμενη ότι τα πλοία που πούλησε στις εν λόγω χώρες, χρεώνοντάς τις, στην πραγματικότητα δεν τα χρειάζονταν, αλλά το έκανε μόνο και μόνο για να τονώσει τα χειμαζόμενα ναυπηγεία της.

Τα τελευταία χρόνια δημιουργούνται όλο και περισσότερες επιτροπές για τον έλεγχο του χρέους των χωρών τους, είτε με πρωτοβουλία των κυβερνήσεων για χρέη προηγούμενων κυβερνήσεων, είτε ανεξάρτητα από τους πολίτες τους ίδιους.

Στη Βραζιλία για παράδειγμα, στο τέλος του 2008 συστάθηκε επιτροπή ορκωτών λογιστών σε στενή συνεργασία με κοινωνικά κινήματα για τον έλεγχο του δημοσίου χρέους, ενώ συνεχίζεται ακόμα η πίεση για την ενσωμάτωση του λογιστικού ελέγχου και στο Σύνταγμα. Αυτή τη στιγμή, η Βραζιλία ξοδεύει σε τοκοχρεολύσια το 36% του προϋπολογισμού της, ενώ για την Υγεία λιγότερο από 5% και για την Παιδεία, λιγότερο από 3%.

Το 2001, στο Περού η επιτροπή ελέγχου συστάθηκε από το ίδιο το Κογκρέσο για τη διερεύνηση του συσσωρευμένου χρέους της προηγούμενης κυβέρνησης Φουτζιμόρι. Ενώ τον Αύγουστο του 2005, για τον έλεγχο του εξωτερικού χρέους της Παραγουάης κινήθηκαν οι ίδιοι οι πολίτες συστήνοντας ειδικές ελεγκτικές επιτροπές.

Στη Βολιβία το Δεκέμβρη του 2009, με απόφαση της Κάτω Βουλής ψηφίστηκε η σύσταση επιτροπής, με τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών για τον έλεγχο του χρέους.

Στις Φιλιππίνες, συμμαχία κοινωνικών κινημάτων απαίτησε από την κυβέρνηση να προβεί σε επίσημο λογιστικό έλεγχο του ιδιαίτερα μεγάλου εξωτερικού χρέους της χώρας. Το κοινοβούλιο, κάτω από την κοινωνική πίεση πήρε πράγματι θετική απόφαση, την οποία όμως σταμάτησε η Γερουσία. Αυτό, κάθε άλλο αποθάρρυνε τους πολίτες, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν σ’ ολόκληρη τη χώρα, οργανώθηκαν, και το 2008 συνέστησαν δική τους ανεξάρτητη επιτροπή ελέγχου.

Η περίπτωση του Εκουαδόρ είναι γνωστή για την ευτυχή της κατάληξη. Κι εκεί, τα κοινωνικά κινήματα που είχαν εν τω μεταξύ δραστηριοποιηθεί από τα πριν, βρήκαν ευήκοον ους στο πρόσωπο του νέου προέδρου Κορέα και με τη βοήθεια διεθνών οργανισμών κατόρθωσαν να διαχωρίσουν το σύνολο του χρέους σε νόμιμο και παράνομο και να το επαναδιαπραγματευθούν με καλύτερους όρους.

Οι περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες είναι χρεωμένες μέχρι το λαιμό με δάνεια τα οποία ως επί το πλείστον είναι χαρακτηρισμένα ως απεχθή. Η Ζιμπάμπουε ακολουθεί τα βήματα των λατιναμερικάνικων χωρών και οργανώνει επιτροπές πολιτών για τον έλεγχο του δικού της χρέους.

Για την διαλεύκανση και ακύρωση του χρέους αναπτυσσόμενων κυρίως χωρών δραστηριοποιούνται διεθνείς οργανισμοί με σημαντικούς πόρους, εμπειρία και τεχνογνωσία, όπως οι CADTM, EURODAD, και JUBILEE DEBT COALITION, στους οποίους θα μπορούσε να απευθυνθεί και η Ελλάδα, μιας και ανήκει πλέον στην κατηγορία των υπερχρεωμένων και χωρίς καμιά αμφιβολία, καταδικασμένων χωρών.

Στα καθ’ ημάς τώρα. Θα μπορούσαν να συσταθούν και στην Ελλάδα παρόμοιες επιτροπές ελέγχου από πολίτες, με την απαίτηση μέρος του χρέους να κηρυχτεί απεχθές; Κατά τη γνώμη μου, ναι, βάσει μαρτυριών των καθ’ ύλην αρμοδίων.

Δια στόματος λοιπόν του προέδρου του Eurogroup Γιουνκέρ έχουμε την εξής μαρτυρία: «Ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή (ευρωπαϊκή) και εγώ ο ίδιος, για τις προοπτικές για αυτό που δεν ήταν τότε γνωστό, όπως αυτό που αποκαλούμε ελληνική κρίση». Κοντολογίς, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι συνέχιζαν εν γνώσει τους να μας δανείζουν διότι « κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα». Η δήλωση αυτή εμπίπτει σε έναν από τους τρεις λόγους σύμφωνα με τους οποίους ένα χρέος μπορεί να χαρακτηριστεί απεχθές.

Οι δανειακές συμβάσεις, οι λόγοι σύναψης, οι όροι, καθώς και τα επιτόκια δανεισμού, ουδέποτε έγιναν γνωστά στον ελληνικό λαό, ούτε και είναι προσβάσιμα, ακόμα και τώρα, εν μέσω μάλιστα του πυρετού της «Διαύγειας». Άρα, ένας ακόμα όρος του επαχθούς χρέους φαίνεται να ικανοποιείται.

Ωφέλησαν όμως τα δάνεια αυτά τον ελληνικό λαό; Το εάν και κατά πόσον, θα πρέπει να διερευνηθεί. Υπάρχουν όμως τρεις τουλάχιστον γνωστές και ύποπτες υποθέσεις που σχετίζονται με διακίνηση μαύρου χρήματος, με δωροδοκία, σπατάλη και με ιλιγγιώδεις υπερχρεώσεις. Αυτές είναι:

α) οι προμήθειες του δημόσιου τομέα (π.χ. περίπτωση Siemens, με ομολογίες Χριστοφοράκου, Τσουκάτου κ.α.),

β) οι εξοπλισμοί, όπου για ορεκτικό έχουμε τις μαρτυρίες του αναπληρωτή υπουργού εθνικής άμυνας. Λέει λοιπόν ο κ. Μπεγλίτης: «Κάποιοι έγιναν πλούσιοι και βρίσκονται εντός και εκτός του Πενταγώνου». Μιλάει για «κατασκευασμένες αμυντικές δαπάνες», για «πανηγύρι εξοπλισμών», για το ότι «φτιάχτηκαν περιουσίες, ενδεχομένως και πολιτικές καριέρες», και

γ) οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι οποίοι είναι γνωστό ότι κόστισαν πολλές φορές πάνω από τον αρχικό προϋπολογισμό, μπορεί και 20 δις ευρώ, και για τους οποίους η συναίνεση υφαρπάχτηκε μέσα από έντονη και κατευθυνόμενη προπαγάνδα, όπως αποκάλυψε σε πρόσφατο σημείωμά του ο Φ. Συρίγος στην Ελευθεροτυπία (4/1/2011).

Το τελευταίο δε δάνειο των 110 δις αρχίζει ήδη να αποκτά τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα μπορούσαν να το τοποθετήσουν στην κατηγορία του απεχθούς. Δεν είναι προς όφελος του ελληνικού λαού, αλλά των πιστωτριών τραπεζών και παρέχεται σε μια ήδη υπερχρεωμένη χώρα.

  • Το πολυκομματικό μας σύστημα είναι ένα ενιαίο σούπερ-μάρκετ υπό την διεύθυνση της οικονομικής ολιγαρχίας

Αυτό το πολιτικό σύστημα είναι ένα ενιαίο κόμμα. Είναι ένα σούπερ-μάρκετ με διαφορετικά ράφια που τοχει ΕΝΑΣ. Η ολιγαρχία που θεωρεί την χώρα ιδιοκτησία της οικονομική. Το ΚΚΕ έχει έναν πολύ ειδικό ρόλο σε αυτό το σούπερ-μάρκετ-σύστημα.

Στην καρδιά του συστήματος, στο ιερό του, στο βάθρο, στα άγια των αγίων του, βρίσκεται ένας θεός τον οποίον θεό ΟΛΟ το σύστημα προσκυνάει. Η εξουσία.

Η εξουσία πάνω στον λαό. Η οποία επιτυγχάνεται με την εφαρμογή του συστήματος “αντιπρόσωποι με μακρές θητείες”. Στην βουλή, στην κεντρική επιτροπή, στο πολιτικό γραφείο, στον “αρχηγό” ενός κόμματος τον ίδιο, που είναι ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ αντιπρόσωπος του λαού, με μακρά θητεία.

Ο θεός (εν προκειμένω η πολιτική εξουσία) έρχεται πάντα παρέα με έναν διάβολο. Στο παραμύθι αυτό τον ρόλο του πραγματικά κακού έχει η ολιγαρχία του πλούτου της χώρας, που ελέγχει τις τράπεζες (που “υπηρέτησε” ο κ. Σταϊκούρας;) και την λοιπή οικονομία . Και έτσι συνεχίζει το παλαιότατο παιχνίδι της συλλογής του πλούτου που παράγει ο λαός. Ο οποίος είναι και ο μόνος ΑΛΗΘΙΝΟΣ οικονομικός πόρος που υπήρξε ποτέ (όπως μας βεβαιώνει και η μαρξιστική αλλά και η φιλελεύθερη οικονομική ανάλυση, με την ενσωμάτωση κλπ εργασίας, δηλαδή αξίας κλπ στα εμπορεύματα κλπ και στους φυσικούς πόρους).

Ο λαός παράγει. Ακατάπαυστα. Με διάφορα τρικ μπορείς να τον κάνεις να παράξει περισσότερο. Αν βρεις τον τρόπο να τον πείσεις ότι είναι ο κυρίαρχος λαός (ενώ είναι ο βαστάζος στην ουσία), ότι έχει πολιτικά δικαιώματα (ενώ δεν έχει απολύτως κανένα), ώστε να μην εξεγείρεται και σου χαλάει την μανέστρα, ζητώντας μερίδιο από την πολιτική εξουσία, και αναθέσεις την εξουσία σε ΛΙΓΟΥΣ και εύκολα ελεγχόμενους, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΟΥΛΟΥΣ, ΔΟΥΛΟΠΑΡΟΙΚΟΥΣ κλπ κλπ, όπως οι προηγούμενοι βάρβαροι αιώνες. Γλιτώνεις και την τροφοδοσία του, κάνοντας τον λαό να εργάζεται και να παράγει με δικά του μέσα (μικρο-επιχειρήσεις) και δικά του έξοδα (σπουδές), των οποίων την υπεραξία την συλλέγεις με φόρους και δάνεια.

Μόνο εγώ βλέπω πόσο απλό είναι;

Εσείς λοιπόν, οι καλοί πατριώτες και έλληνες, αριστεροί και δεξιοί, οι σώφρονες, οι μη-άπληστοι, οι μη-προσκυνούντες ούτε τον φανερό θεό (εξουσία) ούτε τον κρυφό (ολιγαρχικό οικονομικό κατεστημένο) τι δουλειά έχετε με τα κόμματα, εφόσον κύρια έγνοια σας είναι η προκοπή του λαού, δηλαδή της κοινωνίας;

Διαφωτίστε τον λαό. Μάθετέ του την δημοκρατία. Διδάξτε τον τι συμβαίνει. Ορμηνέψτε τον τι να απαιτήσει και τι να διεκδικήσει.

Θραξ ο Αναρμόδιος



Είχα έναν θείο έξω καρδιά. Τη γλεντούσε τη ζωή του. Που τον έχανες που τον έβρισκες … στα γούστα πάντα ήταν! Ζωή χαρισάμενη. Μέχρι που πέθανε. Και αντί για κληρονομιά, τα παιδιά του έτρεχαν και δεν έφταναν. Ο μακαρίτης χρωστούσε παντού. Τα γούστα του ήταν όλα με δανεικά. Κάλπικα. Για αυτό και μετά το θάνατό του, έσπευσαν όλοι να κάνουν αποποίηση κληρονομιάς. Όχι μόνο τα παιδιά του, αλλά μια ολόκληρη οικογένεια, ακόμη και οι συγγενείς μέχρι τρίτου βαθμού! Τόσο καλά.

Κάτι ανάλογο ζούμε και τώρα, σε ένα πιο γενικό επίπεδο. Όπου η Ελλάδα είναι ο θείος μου ο ερημοσπίτης. Που ζούσε μεν στα γούστα, αλλά ζούσε με δανεικά κι αγύριστα. Και τώρα που έσκασε το κανόνι, τώρα που οι πιστωτές μας ζητάνε τα λεφτά τους, εμείς τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Και εδώ δεν υπάρχει η λύση της αποποίησης κληρονομιάς. Ή μήπως υπάρχει;

Συγγνώμη δηλαδή, αλλά αν έχω καταλάβει καλά, για μια-δυο δεκαετίες (και αν) ζήσαμε το όνειρο. Δεν λέω, ωραία ήταν. Και τα ευρωκύπελλά μας, και τις Ολυμπιάδες μας, και τα ταξίδια μας στο Μπαλί για τη κυρά Κούλα, και τα θηριώδη τζιπ σε κάθε γκαράζ, και άλλα πολλά κι ωραία.

Το ότι στο Μπαλί η κυρά Κούλα πήγε με διακοποδάνειο αποπληρωτέο σε 72 δόσεις, ή το ότι η Καγιέν του Βαγγελάρα αγοράστηκε με αέρα κοπανιστό, μικρή σημασία έχει. Σημασία έχει ότι έζησε, έζησαν, και ζήσαμε το όνειρο. Και τώρα κάποιοι θέλουν τα λεφτά τους πίσω.

Όμως τι είμασταν και τι είμαστε; Ουκ να λάβεις παρά του μη έχοντος. Δεν παράγουμε ούτε πατάτες πια. Κι από βιομηχανία; Ούτε καρφίτσα. Οπότε τι κάνουμε; Αν ακούσουμε τον Γιωργάκη και τους λοιπούς μνημονιακούς, σκάμε και σκάβουμε. Πολύ ωραία, δεν αντιλέγω, στο κάτω κάτω, μπορεί να μην τα φάγαμε μαζί, μπορεί να μην έφαγα γερά με δυο μασέλες, μπορεί να μην κατάφερα να αγοράσω μέγαρο φάτσα στην Ακρόπολη, μπορεί και να μην είχα καν παίξει τους μισθούς μου στον …Λαναρά. Συμμετείχα όμως στους πανηγυρισμούς για το θρίαμβο της Λισσαβόνας, αισθάνθηκα κοσμοπολίτης το καλοκαίρι του 2004, και χαιρόμουν που έβλεπα παντού ΕΛΔΕ, κοχίμπας και versace. Αισθανόμουν μπρούκλης στο Μανχάταν. Άρα, συμφωνώ να πληρώσω (έστω τις αμαρτίες άλλων). Είμαι large. Εξάλλου, ήμουν συνένοχος δια της σιωπής μου, καλά να πάθω.

Έλα όμως που με βάση τα συμφωνηθέντα του Γιωργάκη, το κοστούμι της αποπληρωμής θα τραβήξει χρόνια. Κι όταν λέω χρόνια, εννοώ πολλά. Κάποιοι απαισιόδοξοι μιλάνε για καμιά τριανταριά. Και άντε καλά, σε τόσα χρόνια εγώ δεν θα είμαι ούτε καν ανάμνηση, παρά σε δυο τρεις ανθρώπους. Όσο κι αν θέλω να βοηθήσω στην αποπληρωμή. Τα παιδιά μου όμως τι φταίνε; Γιατί να φορτωθούν το άχθος των λαμόγιων;

Τι φταίνε τα σημερινά πιτσιρίκια να πληρώνουν εσαεί, και να μη μπορούν να σηκώσουν κεφάλι; Γιατί θα πρέπει να τους κληροδοτήσουμε μια αλβανοποιημένη μπανανία; Επειδή κάποιοι που ζούσαν με και για τις μίζες, αποφάσισαν τώρα να επιβάλλουν δημοσιονομική πειθαρχία (σε εμάς αλλά όχι στους εαυτούς τους); Τι μας λέτε; Και που ήταν όλοι αυτοί την εποχή της μίζας; Εξορία; Μήπως απουσίαζαν στο Μπαλί; Δεν νομίζω. Κυβερνούσαν. Εσείς κύριοι τα φάγατε, τα παιδιά μου θα τη πληρώσουν;

Μήπως λοιπόν τα παιδιά δεν πρέπει να δεχτούν αυτή τη μοίρα που τους επιφυλάσσουμε; Και επειδή είναι μικρά ακόμη, και δεν έχουν δικαίωμα υπογραφής ή δικαιοπραξίας ή πως αλλιώς το λένε, μήπως πρέπει να αναλάβουμε εμείς πρωτοβουλίες. Μήπως πρέπει να κάνουμε εδώ και τώρα αποποίηση κληρονομιάς. Κι άσε μετά τον Γιωργάκη και όποιον άλλον θέλει να τρέχει και να μη φτάνει. Και πως γίνεται η αποποίηση; Στο ΚΕΠ της γειτονιάς μας; Μάλλον στο συμβολαιογραφείο της κάλπης. Άλλη λύση δεν βλέπω. Εκτός και αν μας προλάβει το πεζοδρόμιο. Με συνοπτικές διαδικασίες.

Όπως και να έχει: Ως εδώ και μη παρέκει. Αποποίηση κληρονομιάς Τώρα! Πάση θυσία. Αλλιώς την φάγαμε κουμπάροι…






  • Είχε κλαπεί το σχέδιο ασφαλείας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη λίγες ημέρες προτού σταλεί το δέμα - βόμβα

Νέα δεδομένα για τον θάνατο του αστυνομικού Γιώργου Βασιλάκη, έρχονται στο φως. Οπως αποκαλύπτει σήμερα το «ΒΗΜΑ» είχε κλαπεί το σχέδιο ασφαλείας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη λίγες ημέρες προτού σταλεί το δέμα - βόμβα που σκότωσε τον υπασπιστή του τότε υπουργού, κ. Μιχάλη Χρυσοχοϊδη!

Οι άγνωστοι έκλεψαν το απόρρητο από έναν αξιωματικό της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, ο οποίος είχε αναλάβει την εκπόνηση μελέτης για την προστασία του κτιρίου της λεωφόρου Κατεχάκη. Ωστόσο η ΕΛΑΣ απέφυγε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε για το συμβάν, παρ' ότι υπήρξε τιμωρία του αξιωματικού που έχασε τα κρίσιμα έγγραφα.

Το δέμα - βόμβα εξερράγη στις 24 Ιουνίου 2010 στον 7ο όροφο του υπουργείου και σκότωσε τον αξιωματικό Γιώργο Βασιλάκη ο οποίος επιχείρησε να το ανοίξει. Για τη μεταφορά του δέματος βόμβα έχει ασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον του καταζητούμενου Βασίλη Παλαιοκώστα, παλαμικό αποτύπωμα του οποίου βρέθηκε – σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΛΑΣ – πάνω στο περιτύλιγμα του εκρηκτικού μηχανισμού.

Μετά την έκρηξη είχε διατυπωθεί σειρά ερωτημάτων για τα ημιτελή μέτρα ασφαλείας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη καθώς και για το πώς γνώριζαν οι αποστολείς του φονικού φακέλου, ότι δεν υπήρχε ουσιαστική διαδικασία ελέγχου των δεμάτων που αποστέλλονταν στο υπουργείο.

Είχαν κλαπεί τα σχέδια

Ομως η αποκάλυψη για την κλοπή του σχεδίου ασφαλείας δημιουργεί πιθανόν νέα δεδομένα στην υπόθεση. Τα έγγραφα που εκλάπησαν αφορούσαν το επονομαζόμενο «σχέδιο τρωτότητας» του υπουργείου που είχε αναλάβει να επανεξετάσει και να αναθεωρήσει η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία. Στα έγγραφα υπήρχε σχέδιο του κτιρίου, καταγραφή των μέτρων ασφαλείας καθώς και διαδικασίες ελέγχου πρόσβασης. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να αποφευχθεί μία ένοπλη επίθεση – όπως κι αν αυτή εκδηλωνόταν – στο κτίριο ύστερα από σχετικές απειλές που εκτόξευαν ένοπλες οργανώσεις αλλά και σε επιστολή του ο καταζητούμενος Παλαιοκώστας.
«Συντάκτης» και μεταφορέας των εγγράφων ήταν αξιωματικός της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας που είναι στενός συνεργάτης τμηματάρχη που ασχολείται με τις έρευνες για την εγχώρια τρομοκρατία.

Διέρρηξαν το αυτοκίνητο

Σύμφωνα λοιπόν με διασταυρωμένες πληροφορίες η κλοπή των εγγράφων σημειώθηκε το βράδυ της 20ης Μαΐου 2010 στη συμβολή των οδών Μεσογείων και Φειδιππίδου στους Αμπελόκηπους. Οπως ανέφερε ο αξιωματικός στους συναδέλφους του, το βράδυ που σημειώθηκε η κλοπή είχε μεταβεί με το ΙΧ του, συνοδεία της συζύγου του, σε ιδιωτικό ιατρείο της περιοχής. Ο αξιωματικός είπε ακόμη ότι είχε τοποθετήσει τα έγγραφα καθώς και χρηματικό ποσό, σε έναν χαρτοφύλακα τον οποίο, πριν κατέβει από το αμάξι, τοποθέτησε κάτω από τη θέση του συνοδηγού!

Ωστόσο άγνωστοι φέρεται να είχαν παρακολουθήσει τις κινήσεις του και την ώρα που ο αξιωματικός βρισκόταν στο ιατρείο, έσπασαν το τζάμι του συνοδηγού κι άρπαξαν τον χαρτοφύλακα. Στον αξιωματικό επιβλήθηκε μικρή ποινή με την μορφή προστίμου διότι δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας για να μην χαθούν τα απόρρητα έγγραφα. Ωστόσο αποφεύχθηκε να δημοσιοποιηθεί οτιδήποτε και ιδιαίτερα μετά την αποστολή του δέματος - βόμβα, όταν και η κλοπή αυτών των εγγράφων φαίνεται να αποκτούσε άλλη σημασία.

Δεν το συνδέουν

Υψηλόβαθμα στελέχη της ΕΛΑΣ με τα οποία επικοινώνησε το «ΒΗΜΑ» τις τελευταίες ώρες, παραδέχθηκαν τη συγκεκριμένη κλοπή, όμως απέφυγαν να το συσχετίσουν με τη βόμβα στη λεωφόρο Κατεχάκη. Οπως ανέφεραν «δεν ήταν οργανωμένο σχέδιο κλοπής των εγγράφων. Επρόκειτο πιθανόν για διαρρήκτες οι οποίοι είδαν τον χαρτοφύλακα, ο οποίος ήταν μεγάλου μεγέθους κι ο οποίος εξείχε από την κάτω πλευρά του καθίσματος του συνοδηγού. Εξάλλου από την έρευνα που κάναμε στο ίδιο σημείο είχαν καταγραφεί κι άλλες κλοπές σε ΙΧ. Τα σχέδια - φωτοτυπίες πράγματι δεν βρέθηκαν ποτέ. Επιπλέον πρέπει να σημειωθεί ότι το δέμα βόμβα είχε σταλεί αρχικά στο πολιτικό γραφείο του Μιχάλη Χρυσοχοίδη».

Υπενθυμίζεται ωστόσο ότι στο κείμενο που είχε σταλεί σε απογευματινή εφημερίδα, από τους αποστολείς του δέματος, είχε φανεί η γνώση των μέτρων ασφαλείας του υπουργείου ενώ υπήρχε μια «σαφής εξήγηση» γιατί έστειλαν το δέμα πρώτα στο πολιτικό γραφείο του τότε υπουργού.

Η επιστολή - εξήγηση

Οπως χαρακτηριστικά αναφερόταν, «ένα από τα σχέδια μας προέβλεπε να σταλεί στο υπουργείο αλλά και αυτό αποκλείστηκε γιατί γνωρίζαμε την ύπαρξη των μηχανημάτων ελέγχου x - ray. Ακόμη και αν κατασκευάζαμε μη ανιχνεύσιμη βόμβα, ο κίνδυνος να ανοιχτεί από κάποιον ανταγωνιστή του υπουργού (προς γνώση του περιεχομένου) ήταν μεγάλος. Τελικά αποφασίσαμε να σταλθεί ως δούρειος ίππος στο πολιτικό του γραφείο κι αυτό γιατί φτάνοντας στον προορισμό του ήταν πιθανόν να ανοιχτεί ο εξωτερικός φάκελος από τη/το γραμματέα του. Διαβάζοντας όμως την επιστολή που ήταν κολλημένη επάνω στον εσωτερικό φάκελο (σ. σ. που υποτίθεται ότι είχε στείλει ο εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο SIEMENS Χρήστος Καραβέλας) ήταν απολύτως βέβαιο πως θα τηλεφωνούσε στον υπουργό, δίχως να τον ανοίξει. Εάν δεν πήγαινε ο ίδιος στο πολιτικό του γραφείο να δει το περιεχόμενο του φακέλου, είχαμε βάσιμες ελπίδες πως θα έδινε διαταγή να μεταφερθεί στο γραφείο του υπουργείου χωρίς τον απαραίτητο έλεγχο». Ο, τι δηλαδή τελικώς συνέβη με μοιραία αποτελέσματα.

  • Οι διαπλανητικές συγκρούσεις συμφερόντων, η ευρωπαϊκή διάσταση, οι τρόποι επίλυσης της κρίσης δανεισμού, η ανάγκη εξόφλησης του ελληνικού χρέους, τα προβλήματα της χώρας μας και η υποχρέωση προστασίας του πλούτου της

Ο καπιταλισμός είναι το μοναδικό διαθέσιμο σύστημα που μπορεί να λειτουργήσει, αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει ικανοποιητικά, χωρίς μία ισχυρή παρουσία της κυβέρνησης, η οποία αντιλαμβάνεται αφενός μεν ότι οφείλει να ανταγωνισθεί σε ένα όλο και πιο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, αφετέρου δε ότι επιβάλλεται να παρέχει γενναιόδωρα προγράμματα περίθαλψης και παιδείας, για τα θύματα της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης” (Keynes)

Πληθωρισμός ή αποπληθωρισμός; Οι Η.Π.Α., έχοντας την «τραυματική» εμπειρία της Μεγάλης Ύφεσης του 1930 και επιλέγοντας μεταξύ δύο κακών το καλύτερο («το μη χείρον βέλτιστο»), συνηγορούν εμφανώς υπέρ του πληθωρισμού. Έτσι διοχετεύουν, με τη βοήθεια της Fed, τεράστιες ποσότητες χρήματος στις αγορές, χωρίς να υπολογίζουν τα εισοδηματικά ασθενή «στρώματα» των Πολιτών τους - πιστεύοντας ότι, μπορούν να ανταπεξέλθουν με τις πληθωριστικές «παρενέργειες», μεταξύ των οποίων με τις κοινωνικές αναταραχές. Άλλωστε, διαθέτοντας «μονοπωλιακά» το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα ($), έχουν τη δυνατότητα να εξοφλούν εύκολα τις υποχρεώσεις τους, «τυπώνοντας» απλά καινούργιο χρήμα.

Η Γερμανία, η οποία έχει «πληγεί» δύο φορές στην πρόσφατη ιστορία της από τον υπερπληθωρισμό, ο οποίος κατέστρεψε τόσο το νόμισμα, όσο και την κοινωνική συνοχή της (ενώ την οδήγησε, μεταξύ άλλων, στο 2ο παγκόσμιο πόλεμο), τάσσεται χωρίς τον παραμικρό δισταγμό υπέρ του αποπληθωρισμού – υπέρ της διατήρησης καλύτερα ενός σταθερού, ελεγχόμενου επιπέδου τιμών της τάξης του 2%, το οποίο δεν «εκβάλλει» υποχρεωτικά στην ύφεση. Ακριβώς για το λόγο αυτό, επιλέγει μία οικονομική πολιτική λιτότητας, «επιβάλλοντας» στους «εταίρους» της ένα αυστηρό «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας», το οποίο συνδέει τους μισθούς με την παραγωγικότητα, καθώς επίσης τις κοινωνικές παροχές με τα «αποτελέσματα» των προϋπολογισμών τους – «αψηφώντας» επίσης τους Πολίτες.

Από την άλλη πλευρά, οι πλεονασματικές χώρες και ειδικά αυτές που διαθέτουν υψηλές ιδιωτικές αποταμιεύσεις, όπως η Γερμανία, είναι προφανώς εναντίον του πληθωρισμού - ο οποίος μειώνει σημαντικά (ανάλογα με το ύψος του) την αξία των χρημάτων, ενώ περιορίζει ταυτόχρονα τα «πραγματικά» πλεονάσματα (πόσο μάλλον αφού, οι αυξημένες τιμές πώλησης, ακολουθούν συνήθως με καθυστέρηση τον πληθωρισμό). Κατ’ επέκταση, οι πλεονασματικές χώρες είναι υπέρ της αύξησης των βασικών επιτοκίων δανεισμού, τα οποία περιορίζουν τις πληθωριστικές πιέσεις – ενώ αυξάνουν τους «τοκογλυφικούς» τόκους των κεφαλαίων, γεγονός που επιδιώκουν ιδιαίτερα οι ιδιοκτήτες τους.

Με τη σειρά τους οι ελλειμματικές χώρες, ιδιαίτερα αυτές που υποφέρουν από υψηλά δημόσια χρέη και ελλείμματα των προϋπολογισμών τους, όπως οι Η.Π.Α. (το έλλειμμα του προϋπολογισμού της υπερδύναμης ανήλθε στα 222 δις $ το Φεβρουάριο, ενώ οι καθαροί τόκοι εξυπηρέτησης του τεράστιου δημοσίου χρέους των Η.Π.Α. υπολογίζεται να τριπλασιαστούν – από 185 δις $ το 2010 στα 554 δις $ το 2015), τοποθετούνται υπέρ του πληθωρισμού, αφού μειώνει σταδιακά το πραγματικό χρέος, ενώ περιορίζει το «βάρος» των ελλειμμάτων, ως ποσοστό επί του πληθωριστικά αυξανόμενου ΑΕΠ κλπ. Επομένως, είναι υπέρ των χαμηλών επιτοκίων, αφού διαφορετικά απειλούνται από τους υψηλούς τόκους.

Πρόκειται λοιπόν για μία εμφανέστατη, στενή αλλά και ευρύτερη σύγκρουση συμφερόντων, η οποία αφορά αφενός μεν «εσωτερικά» τη δύση (ΕΕ, Η.Π.Α., Ιαπωνία), αφετέρου το σύνολο του πλανήτη. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, στα αριστερά του οποίου εμφανίζονται οι σημαντικότερες πλεονασματικές χώρες, ενώ στα δεξιά οι ελλειμματικές, είναι χαρακτηριστικός, σε σχέση με τα δύο «αντίπαλα στρατόπεδα»:


ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Πλεονασματικές – Ελλειμματικές χώρες σε δις $ - Εκτιμήσεις 2009

Α/Α

Χώρα

Ισοζύγιο

Α/Α

Χώρα

Ισοζύγιο







1

Κίνα

297,10

1

Η.Π.Α.

-419,90

2

Ιαπωνία

140,60

2

Ισπανία

-74,47

3

Γερμανία

135,10

3

Ιταλία

-66,57

4

Νορβηγία

55,32

4

Γαλλία

-56,13

5

Ρωσία

48,97

5

Καναδάς

-36,13

6

Ολλανδία

42,72

6

Ελλάδα

-34,30

7

Νότια Κορέα

42,67

7

Μ. Βρετανία

-32,68

8

Ταϊβάν

42,57

8

Ινδία

-31,54

9

Ελβετία

35,91

9

Αυστραλία

-29,89

10

Κουβέιτ

32,01

10

Βραζιλία

-24,30

11

Μαλαισία

30,46

11

Πορτογαλία

-23,38

12

Σουηδία

29,50

12

Ιράκ

-19,90

13

Σαουδική Αραβία

26,50

13

Τουρκία

-13,96

14

Σιγκαπούρη

25,35

14

Ν. Αφρική

-11.53

15

Χονγκ Κονγκ

18,40

15

Μεξικό

-10.12

Πηγή: The World Factbook

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Ο τρίτος παράγοντας τώρα, ο οποίος «συμμετέχει» επίσης στη «σύγκρουση», είναι οι κυρίαρχοι κλάδοι των αντιμαχομένων οικονομιών. Η Γερμανία (όπως η Κίνα, αλλά και αρκετές άλλες χώρες), «υποστηρίζεται» κυρίως από τη βιομηχανία της - από την παραγωγή δηλαδή, η οποία είναι «υπεύθυνη» για την οικονομική της πρόοδο.

Αντίθετα, η οικονομία των Η.Π.Α. βασίζεται στο χρηματοπιστωτικό κλάδο, μέσω του οποίου επεκτείνεται «κυριαρχικά» σε όλες τις υπόλοιπες χώρες – επίσης στις αναπτυσσόμενες. Έχοντας δε εξελίξει τα μέγιστα το «χρηματοπιστωτικό θηρίο», πλαισιώνοντας το με πλήθος άλλους «οργανισμούς» (εταιρείες αξιολόγησης, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, επιφανείς οικονομολόγους, διεθνείς χρηματιστές, πανίσχυρα Hedge funds, μεγάλα συνταξιοδοτικά ταμεία κλπ), έχει τη δυνατότητα να επιτυγχάνει τεράστια κέρδη, τα οποία φυσικά μονοπωλούνται από τον πλούσιο ιδιωτικό της τομέα – το Καρτέλ και τη Wall Street.

Η Ιαπωνία τώρα ευρίσκεται κάπου ενδιάμεσα, αφού είναι πλεονασματική, έχοντας ταυτόχρονα υψηλότατο δημόσιο χρέος (πλησιάζει το 220% του ΑΕΠ της), αλλά και απίστευτα μεγάλες ιδιωτικές αποταμιεύσεις (τριπλάσιες σχεδόν του ΑΕΠ της) – ενώ στηρίζεται στη βιομηχανική παραγωγή, ιδιαίτερα δε στην υψηλή τεχνολογία. Ο πρόσφατος όμως σεισμός τεραστίου μεγέθους, φαίνεται ότι θα αποσταθεροποιήσει σε μεγάλο βαθμό την οικονομία της, ειδικά επειδή ο προϋπολογισμός της συνεχίζει να είναι ελλειμματικός (περί το 10%). Ας μην ξεχνάμε ότι, η προηγούμενη μεγάλη σεισμική καταστροφή στη χώρα (το 1995, ισχύος 7,3 ρίχτερ), κόστισε περί τα 110 δις € στην οικονομία της, η οποία συνεχίζει να πλήττεται από μία ύφεση (deflation) που έχει διαρκέσει πάνω από 20 χρόνια.

Συνεχίζοντας, ένας τέταρτος ίσως συγκρουσιακός παράγοντας, ο οποίος όμως δεν βρίσκει αντιμέτωπη τη δύση μεταξύ της, είναι οι πρώτες ύλες και ειδικά η ενέργεια – όπου οι «αντίπαλοι» είναι η Ρωσία, η Βραζιλία (η Ν. Αμερική γενικότερα), το Ιράν, μέρος της Αφρικής, οι χώρες του κόλπου κλπ. Το ισχυρό νόμισμα στην προκειμένη περίπτωση, το οποίο όμως απαιτεί «αποπληθωριστικό» πλαίσιο (αύξηση επιτοκίων κλπ), είναι υπέρ των χωρών που δεν διαθέτουν ενεργειακό πλούτο και εναντίον αυτών (Ασία) που στηρίζονται στις εξαγωγές απλών καταναλωτικών αγαθών – ενώ ο πληθωρισμός, ιδίως αυτός που επικεντρώνεται στις τιμές των τροφίμων, είναι καταστροφικός για τις φτωχές, αναπτυσσόμενες οικονομίες (Ασία, Αφρική κλπ), οι οποίες κινδυνεύουν σε μεγάλο βαθμό από «αποσταθεροποιητικές» εξεγέρσεις των πλειοψηφικά πεινασμένων Πολιτών τους.

Φυσικά ο πληθωρισμός, ιδίως ο υπερπληθωρισμός, περιορίζοντας τα πραγματικά εισοδήματα και αυξάνοντας τις τιμές των προϊόντων, είναι «θανατηφόρος» για τα αδύναμα στρώματα του πληθυσμού οποιασδήποτε χώρας του πλανήτη (μισθωτούς, συνταξιούχους κλπ) - αφού τα πλουσιότερα τμήματα έχουν τη δυνατότητα να ισορροπήσουν τις όποιες απώλειες του, απολαμβάνοντας υψηλότερες αμοιβές, επενδύοντας τα χρήματα τους σωστά ή αυξάνοντας την κερδοφορία των επιχειρήσεων τους.

Η παγκόσμια κατάσταση λοιπόν σήμερα, έτσι όπως διαμορφώνεται τουλάχιστον από τους παραπάνω παράγοντες, είναι μάλλον επικίνδυνα θολή – με τις όποιες προβλέψεις, σε σχέση με την εξέλιξη της, τουλάχιστον εξαιρετικά δύσκολες. Επομένως, η «ρητορική» ερώτηση, με την οποία ξεκινήσαμε το κείμενο μας, εάν δηλαδή βρεθούμε αντιμέτωποι τελικά με (υπερ)πληθωρισμό ή με αποπληθωρισμό, είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί – αφού εξαρτάται από πάρα πολλούς, αντικρουόμενους παράγοντες, καθώς επίσης από τις χώρες που τελικά θα επικρατήσουν.


Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Η κρίση στην Ευρώπη έχει αναμφίβολα «αναζωπυρωθεί». Εκτός αυτού, όλα όσα ισχύουν σε παγκόσμια κλίμακα, σε σχέση με τη σύγκρουση συμφερόντων των ελλειμματικών με τις πλεονασματικές χώρες, όσον αφορά τις επιλογές μεταξύ πληθωρισμού ή αποπληθωρισμού, το ύψος των επιτοκίων κλπ, ισχύουν προφανώς και για το εσωτερικό της Ευρώπης.

Περαιτέρω, η Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να αποφύγει τη στάση πληρωμών, διατηρώντας την ανεξαρτησία της, αφού δυστυχώς υποχρεώθηκε στην καταστροφική πολιτική του ΔΝΤ, ενώ έχασε την πρόσβαση της στις «αγορές» - χωρίς ουσιαστικό λόγο, αφού το συνολικό χρέος της είναι το μικρότερο στην Ευρωζώνη (μόλις 252% του ΑΕΠ της). Ο δανεισμός που απαιτείται, ύψους 22,54 δις € επί πλέον αυτών του μηχανισμού στήριξης, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί – με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται (αν και τελικά πιθανολογούμε ότι θα «βοηθήσει» η Γερμανία, έναντι πολλαπλών βέβαια ανταλλαγμάτων).

Επίσης είναι δύσκολο να επιτευχθεί η περαιτέρω μείωση του ελλείμματος, το οποίο «εκβάλει» στο χρέος, αφού οι τόκοι αυξάνονται (στα 16 δις € το 2011 - ήτοι στο 30% περίπου των εσόδων), ενώ τα έσοδα περιορίζονται, επειδή το ΑΕΠ μειώνεται λόγω των «υφεσιακών» ΔΝΤ-μέτρων που έχουν ληφθεί. Για παράδειγμα, επειδή τα έσοδα αντιστοιχούν στο 22% περίπου του ΑΕΠ, όταν το ΑΕΠ μειώνεται κατά 10 δις €, τα έσοδα περιορίζονται κατά 2,2 δις €. Επομένως, οι υψηλότεροι συντελεστές φορολόγησης (ΦΠΑ κλπ) δεν σημαίνουν αυτόματα την είσπραξη περισσοτέρων φόρων σε απόλυτα μεγέθη - αφού ο τζίρος της οικονομίας, το ΑΕΠ μας δηλαδή, μειώνεται.

Τέλος οι δαπάνες, λόγω της μείωσης των μισθών, των συντάξεων κλπ, ουσιαστικά «αντισταθμίζονται», από τον περιορισμό της κατανάλωσης, καθώς επίσης από την ανεργία και τα αποτελέσματα της. Κατ’ επέκταση, δυστυχώς για τη χώρα μας, αλλά και για το ΔΝΤ, το οποίο «απειλείται» με ολοκληρωτική αποτυχία (με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να μην «ευοδωθούν» τα σχέδια των Η.Π.Α., όσον αφορά την «εισβολή» τους στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, δια μέσου της ελληνικής «κερκόπορτας»), η κατάσταση φαίνεται να επιδεινώνεται σε μεγάλο βαθμό. Ίσως για το λόγο αυτό έχασε τον αυτοέλεγχο του ο διευθύνων σύμβουλος του «ταμείου», βρίζοντας με έναν άθλιο τρόπο τη χώρα μας, τουλάχιστον εξευτελιστικό για τον ίδιο – εκτός εάν αποτελεί μέρος ενός «υπόγειου σεναρίου».

Συνεχίζοντας, η Ιρλανδία δεν πρόκειται επίσης να αποφύγει το μοιραίο, παρά το ότι προσπαθεί με όλες τις δυνάμεις της – αρνούμενη υπερήφανα, ακόμη και στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής, να αποδεχθεί την ηγεμονία της Γερμανίας. Με συνολικό χρέος που υπερβαίνει το 700% του ΑΕΠ της, καθώς επίσης με τους Ισολογισμούς των τριών μεγαλύτερων τραπεζών της να ξεπερνούν το 200% του ΑΕΠ της, θεωρούμε μάλλον απίθανο να αρκεσθεί στα περίπου 85 δις € του μηχανισμού στήριξης – από τα οποία έχει η ίδια αναλάβει το 20%.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η οποία «πλήττεται» από το δημόσιο χρέος, από τους τόκους του καλύτερα, η Ιρλανδία υποφέρει από το ιδιωτικό χρέος (τράπεζες), το οποίο μεταφέρεται δυστυχώς από την κυβέρνηση της, στο έλλειμμα του προϋπολογισμού και από εκεί στο χρέος. Όταν αρχίσει δε να εφαρμόζεται και στην Ιρλανδία η «υφεσιακή» πολιτική του ΔΝΤ, παρά τις όποιες αντιρρήσεις της νέας κυβέρνησης της, η οποία διαδέχθηκε αυτήν που ουσιαστικά άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στους συνδίκους του διαβόλου, τα δεδομένα της οικονομίας της προφανώς θα επιδεινωθούν πολύ περισσότερο.

Όσον αφορά την Πορτογαλία, φαίνεται ότι τελικά θα υποκύψει με τη σειρά της, παρά το ότι το δημόσιο χρέος της υπολογίζεται στο 85% του ΑΕΠ της το 2010. Το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, υπερβαίνει το 323% το ΑΕΠ της, ενώ το έλλειμμα του προϋπολογισμού της το 2010 διαμορφώθηκε μεν στο 7,3% του ΑΕΠ (από 9,4% το 2009), αλλά με τη βοήθεια της «δημιουργικής λογιστικής» – αφού οι συνταξιοδοτικές υποχρεώσεις της μεγάλης εταιρείας τηλεπικοινωνιών (Portugal Telekom), ύψους περί τα 2 δις €, «μεταφέρθηκαν».

Το γεγονός αυτό συνετέλεσε στην (τεχνητή) αύξηση των κρατικών εσόδων κατά 1,1% του ΑΕΠ, με την ανάλογη «πλασματική» μείωση του ελλείμματος. Η ανακάλυψη της συγκεκριμένης «εξαπάτησης» έγινε από την J.P. Morgan, η οποία προφανώς θα επιθυμούσε να βοηθήσει τους «συναδέλφους» της πραιτοριανούς των τοκογλύφων, το ΔΝΤ δηλαδή, να εισβάλλουν ανενόχλητοι στην τρίτη χώρα της Ευρωζώνης.

Εκτός αυτού, παρά το ότι η κυβέρνηση της Πορτογαλίας ισχυρίζεται ότι θα επιτευχθεί ανάπτυξη, η κεντρική τράπεζα της χώρας προβλέπει ύφεση της τάξης του 1,3% του ΑΕΠ – με αποτέλεσμα την αδυναμία περιορισμού των ελλειμμάτων. Τέλος, τα υψηλά επιτόκια του νέου δανεισμού της χώρας από τις «αγορές» (5,99% την τελευταία φορά, για δάνειο ύψους 1 δις € μόλις), δεν επιτρέπουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Η Ισπανία τώρα υποτιμήθηκε από την Moodys, κυρίως λόγω του ότι η εταιρεία αξιολόγησης προέβλεψε πως η διάσωση των τοπικών τραπεζών της θα κοστίσει πολύ περισσότερο, από τα 20 δις € που ισχυρίζεται η κυβέρνηση της (κατά την Moodys το κόστος θα ανέλθει στα 40-50 δις €, τα οποία θα μπορούσαν να αυξηθούν στα 110-120 δις €). Παράλληλα, η ανεργία (20%) συνεχίζει να μαστίζει τη χώρα, όπως επίσης η κρίση στον κλάδο των ακινήτων, η οποία έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις. Παρά το ότι λοιπόν η ΕΚΤ προσπαθεί να διατηρήσει έξω από την κρίση την Ισπανία (άρθρο μας), ισχυριζόμενη ότι έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, η κατάσταση της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης είναι εξαιρετικά κρίσιμη.

Εμείς τουλάχιστον θεωρούμε αρκετά επικίνδυνη και την Ιταλία η οποία, με δημόσιο χρέος που υπερβαίνει το 120% του ΑΕΠ της (συνολικό 315%), με πολιτικά προβλήματα, καθώς επίσης με έντονες «συνέπειες» από την αναταραχή στη Λιβύη (εισαγωγές πετρελαίου, επενδύσεις, μεταναστευτικό), δεν είναι σε τόσο καλή οικονομική θέση, όσο μας παρουσιάζεται.

Συμπερασματικά λοιπόν, έχουν συσσωρευτεί αρκετά γκρίζα σύννεφα στον ουρανό της Ευρωζώνης, τα οποία είναι πολύ δύσκολο να μην προκαλέσουν μία καταστροφική καταιγίδα – ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε την εξαιρετικά δύσκολη θέση, στην οποία ευρίσκεται η ΕΚΤ, έχοντας αγοράσει αρκετά ομόλογα των «προβληματικών» χωρών της ένωσης. Επίσης, τη θέση εκείνων των ασφαλιστικών εταιρειών, οι οποίες ασφαλίζουν τα δημόσια ομόλογα (CDS), όπως για παράδειγμα η αμερικανική AIG. Μία ενδεχόμενη στάση πληρωμών κάποιας χώρας, θα πυροδοτούσε αναμφίβολα μία ασφαλιστική βόμβα μεγατόνων, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το σύστημα.


ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ

Συνεχίζοντας, θεωρείται ότι υπάρχουν δύο μόνο τρόποι για να επιλυθεί μία κρίση χρέους αυτού του μεγέθους: Η διαγραφή χρέους ή/και η διάσωση (bailout). Αντίθετα, η κεφαλαιακή ενίσχυση των ελλειμματικών χωρών, δια μέσου της μεταφοράς (transfer union) κεφαλαίων από τις πλεονασματικές (άρθρο μας) δεν συζητείται, ενώ θα μπορούσε να είναι το επακόλουθο της πολιτικής ένωσης της Ευρωζώνης, στα πλαίσια της δημιουργίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Η διάσωση τώρα μίας χώρας, προϋποθέτει την αύξηση του ποσού που έχει εγκριθεί στο μηχανισμό σταθερότητας EFSF (φαίνεται ότι αποφασίσθηκε ήδη), καθώς επίσης τη διεύρυνση των «πρωτοβουλιών» του – έτσι ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί σε όλα τα πιθανά ενδεχόμενα. Εάν ο μηχανισμός αγόραζε τότε ομόλογα δημοσίου στην πρωτογενή αγορά (επίσης συμφωνήθηκε), θα μπορούσε να βοηθήσει τις αδύναμες χώρες να επανέλθουν στις αγορές, χωρίς το φόβο των υψηλών επιτοκίων. Σε συνδυασμό δε με την «εθελούσια» διαγραφή μέρους των χρεών, με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, θα μπορούσε ένας τέτοιος μηχανισμός να δημιουργήσει ξανά βιώσιμες συνθήκες εντός της Ευρωζώνης. Ταυτόχρονα θα μπορούσε να σταθεροποιήσει εκείνες τις χώρες, οι οποίες κινδυνεύουν από ενδεχόμενες διαγραφές χρεών των υπολοίπων (αλυσιδωτή αντίδραση), χωρίς να έχουν οι ίδιες ευθύνη.

Η διάσωση αυτής της μορφής θα ήταν ασφαλώς συνδεδεμένη με διάφορες, φυσικά αυστηρές αλλά μη «υφεσιακές» και δίκαιες προϋποθέσεις, για τις χώρες που θα έκαναν «χρήση» της – χωρίς όμως τη συμμετοχή του ΔΝΤ, το οποίο εξυπηρετεί άλλου είδους σκοπιμότητες (τους τοκογλύφους και το Καρτέλ). Έτσι, θα μπορούσε να επιτευχθεί η πραγματική εξυγίανση των ελλειμματικών χωρών της Ευρωζώνης, η οποία είναι αδύνατον να επιτευχθεί με τις μεθόδους του ΔΝΤ και χωρίς τη στήριξη του μηχανισμού σταθερότητας.

Εάν όμως κάτι τέτοιο δεν συμβεί, αν και φαίνεται ότι έχει πλέον αποφασισθεί σε γενικές γραμμές, τότε είναι πολύ πιθανόν να αναγκασθούν κάποιες χώρες να κηρύξουν μονομερώς στάση πληρωμών – οπότε αρκετές από τις υπόλοιπες θα αναγκασθούν να διαθέσουν τα ίδια ή και περισσότερα χρήματα για τη διάσωση των τραπεζών τους. Εκτός αυτού, το Ευρώ μάλλον θα κατέρρεε και η Ευρωζώνη πιθανότατα θα διαλυόταν, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το σύνολο των κρατών της – ειδικά για τη Γερμανία, η οποία εξάγει σχεδόν το 75% των προϊόντων της στην ΕΕ, σε σταθερούς «πελάτες» και χωρίς να αντιμετωπίζει συναλλαγματικά προβλήματα (άνοδο της αξίας του νομίσματος, εφόσον δεν θα ήταν κοινό κλπ).


Η ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, το νούμερο ένα πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το έλλειμμα, αλλά ούτε και το χρέος – αυτού καθεαυτού. Το πρόβλημα της χώρας μας, όπως και πολλών άλλων υπερχρεωμένων κρατών (επιχειρήσεων και νοικοκυριών επίσης), είναι οι τόκοι – έτσι όπως διαμορφώνονται από τα τοκογλυφικά επιτόκια των αγορών, τα οποία ουσιαστικά προσδιορίζονται από το Βατικανό του Κεφαλαίου: την τράπεζα διεθνών διακανονισμών, την οποία έχουμε αναλύσει διεξοδικά. Ο Πίνακας ΙΙ είναι χαρακτηριστικός:


ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Μεγέθη κρατικού προϋπολογισμού σε εκ. €

Έτη

2007

2008

2009

2010

2011







Τόκοι

9.791

11.207

12.325

13.223

15.920

Χρεολύσια

22.544

26.246

29.135

19.549

28.130

Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος / Νομισματική Πολιτική 2010 – 2011

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, οι τόκοι το 2011 θα είναι κατά 6,2 δις € υψηλότεροι, σε σχέση με το 2007 - ενώ θα συνεχίσουν να αυξάνονται ακόμη περισσότερο, επιδεινώνοντας διαρκώς τη θέση μας. Ουσιαστικά, εάν υπολογίσουμε ένα μέσο επιτόκιο δανεισμού ύψους 5% ετήσια, αυτό σημαίνει ότι σε 20 περίπου έτη πληρώνεται ολόκληρο το δημόσιο χρέος (κεφάλαιο), το οποίο όμως συνεχίζουμε να χρωστάμε εξ ολοκλήρου.

Το ίδιο συμβαίνει με τις επιχειρήσεις, οι οποίες επιβαρύνονται με υψηλότερα επιτόκια, καθώς επίσης με τα νοικοκυριά (ιδιώτες), τα οποία πολλές φορές (πιστωτικές κάρτες) χρεώνονται με επιτόκια της τάξης του 20% - γεγονός που σημαίνει ότι, σε 5 χρόνια οι τράπεζες εισπράττουν το σύνολο του δανείου τους, δια μέσου των τόκων, ενώ τα νοικοκυριά συνεχίζουν να το οφείλουν.

Κατά την άποψη μας λοιπόν, η λύση που οφείλουμε να επιδιώξουμε δεν είναι άλλη, από την «εκδίωξη» του ΔΝΤ και την αποπληρωμή, την ολοσχερή εξόφληση δηλαδή του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας μας σε 40 ισόποσες ετήσιες δόσεις, με επιτόκιο ίσο με αυτό που δανείζονται οι τράπεζες (με το βασικό της ΕΚΤ, το οποίο σήμερα ανέρχεται στο 1%) – παραμένοντας «έντιμοι» και χωρίς να ζητήσουμε την παραμικρή διαγραφή (haircut).

Στην περίπτωση αυτή, οι ετήσιοι τόκοι για το σύνολο των χρεών μας (περί τα 340 δις €, εκ των οποίων τα 100 δις € ανήκουν σε Έλληνες – τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, αμοιβαία, ιδιώτες), θα ήταν περίπου 3,4 δις € το πρώτο έτος (μειούμενοι στη συνέχεια), ενώ τα χρεολύσια 8,5 δις € το χρόνο – συνολικά λοιπόν 11,9 δις €. Ο Πίνακας ΙΙΙ που ακολουθεί είναι επιβοηθητικός:


ΠΙΝΑΚΑΣ IΙΙ: Χρηματοδοτικές ανάγκες κρατικού προϋπολογισμού 2011 σε εκ. €

Έλλειμμα κρατικού προϋπολογισμού

20.857

Χρηματοδότηση φορέων με ειδικά ομόλογα

420

Ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας

2.000

Συμμετοχή σε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου τραπεζών κλπ

51

Χρεολύσια μεσομακροπρόθεσμου χρέους

28.130

Πρόβλεψη εξόφλησης βραχυπρόθεσμου χρέους

18.000



Σύνολο χρηματοδοτικών αναγκών

69.458



Χρηματοδότηση από


Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου

420

Μηχανισμό Στήριξης*

46.500

Νέος δανεισμός από τις «αγορές»

22.538



Σύνολο δανεισμού

69.458

* Ουσιαστικά είναι 40 δις €, όπως στον Πίνακα Ι. Διαμορφώθηκαν στα 46,5 δις € επειδή λάβαμε καθυστερημένα τη δόση από την ΕΕ, τον Ιανουάριο του 2011.

Πηγή: Προϋπολογισμός 2011, σελίδα 74

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Εάν από το προϋπολογιζόμενο έλλειμμα του 2011, το οποίο εμφανίζεται στον Πίνακα ΙΙΙ (20,857 δις €), αφαιρέσουμε τους τόκους (15,92 δις €) και προσθέσουμε τα «νέα τοκοχρεολύσια» (11,9 δις €), το συνολικό ποσόν που θα απέμενε για χρηματοδότηση θα ήταν 16,837 δις € συν περίπου 2,5 δις € (ταμείο σταθερότητας κλπ) - οπότε γύρω στα 19,34 δις € (το έλλειμμα του 2011 θα διαμορφωνόταν στα 8,34 δις € σαν αποτέλεσμα των χαμηλότερων τόκων, ή στο 3,65% του προϋπολογιζόμενου ΑΕΠ των 228.408 εκ. € για το 2011).

Αυτά τα 19,34 δις € θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν με την έκδοση Εθνικών ομολόγων σε ετήσια βάση (εσωτερικός δανεισμός), έως εκείνο το χρονικό σημείο που θα καλύπτονταν από τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού (σωστή αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, μείωση των περιττών κρατικών δαπανών, φορολόγηση των «εμπορικών» πολυεθνικών επί του τζίρου κλπ) – κάτι που θα μπορούσε να επιτευχθεί, εάν βέβαια επανερχόταν η αισιοδοξία στην Ελλάδα, μέσα από την προοπτική για το μέλλον (εξόφληση του χρέους σε 40 έτη, με 1%), καθώς επίσης εάν κέρδιζε η Πολιτεία την εμπιστοσύνη των Πολιτών της.

Στην περίπτωση δε των εθνικών ομολόγων, οι όποιοι τόκοι θα παρέμεναν εντός της Ελλάδας, οδηγούμενοι στις επενδύσεις ή στην κατανάλωση – γεγονός που σημαίνει ότι, αφενός μεν θα αυξανόταν το ΑΕΠ μας, αφετέρου ένα μέρος τους θα επέστρεφε ξανά στο δημόσιο. Επομένως, η ωφέλεια για την Ελλάδα θα ήταν πολλαπλή ενώ, στην αντίθετη περίπτωση (δανεισμός από ξένους), η ζημία είναι πολλαπλή, παράλληλα με τις αρνητικές εξαρτήσεις, καθώς επίσης με τους κινδύνους για την εθνική μας κυριαρχία.

Ειδικά όσον αφορά την πρόσφατη σύνοδο κορυφής, όπου η Γερμανία φαίνεται να συναίνεσε στη μείωση του επιτοκίου κατά 1%, μόνο για τα 110 δις € του δανείου μας από το μηχανισμό, υπό την προϋπόθεση της εκποίησης δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δις € (!), η ανάγκη «απεξάρτησης» μας από το «άρμα» της, το οποίο ανήκει φυσικά στο διεθνές Καρτέλ, είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική.

Άλλωστε, υπάρχει και μία δεύτερη, εναλλακτική λύση, την οποία έχουμε αναλύσει σε προηγούμενο άρθρο μας: ο μηδενισμός του χρέους. Προφανώς υπάρχουν πολλές άλλες ακόμη, οι οποίες δεν μεταθέτουν το πρόβλημα επαυξημένο στο μέλλον, αλλά το επιλύουν ριζικά στο παρόν. Σε κάθε περίπτωση, όταν μία οικονομία επιβαρύνεται με επιτόκια που υπερβαίνουν το ρυθμό ανάπτυξης της, η αύξηση των χρεών της δεν είναι δυνατόν να αποφευχθεί.


Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΩΝ ΤΟΚΩΝ

Οι τόκοι, στην ευρύτερη έννοια τους, είναι «μακράν» το σημαντικότερο πρόβλημα της Ελλάδας – ταυτόχρονα, η «κακοδιαχείριση» επιτοκίων και χρεών, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα της «φυλής» μας (σε πλήρη αντίθεση με τους Εβραίους). Στους τόκους κυρίως οφείλεται το συνεχές άγχος των Ελλήνων, καθώς επίσης η κακή ποιότητα ζωής στην Ελλάδα – χωρίς φυσικά να υποτιμούμε την απίστευτη διαφθορά του συνολικού σχεδόν πολιτικού μας συστήματος (πάντοτε με φωτεινές εξαιρέσεις), την καταστροφική γραφειοκρατία, την προχειρότητα, τα προβλήματα στην ίδρυση, λειτουργία και κλείσιμο των επιχειρήσεων, όπως και πολλά άλλα

Ειδικότερα, αρκετοί Πολίτες της χώρας μας, ιδιαίτερα το δημόσιο, καθώς επίσης οι πάσης φύσεως μικρομεσαίες επιχειρήσεις, είναι ουσιαστικά θύματα των τόκων – συνήθως με δική τους υπαιτιότητα. Η αιτία είναι το ότι, έχουν συνηθίσει αφενός μεν να δανείζονται αλόγιστα, χωρίς να διαπραγματεύονται καν τα επιτόκια, αφετέρου να μην εξοφλούν σωστά τις υποχρεώσεις τους - καθώς επίσης να μην διαχειρίζονται ορθολογικά τις «μετρητοίς» πληρωμές τους, απαιτώντας λογικές εκπτώσεις (εντελώς αντίθετα από αυτά που συμβαίνουν στη Γερμανία).

Άμεσα (επιτόκια) ή έμμεσα (τιμές αγοράς) λοιπόν, αρκετοί Έλληνες επιβαρύνονται με τεράστιους τόκους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ξεχρεώσουν σχεδόν ποτέ τα δάνεια τους - ή να μην καλυτερεύουν, όσο αξίζουν, την ποιότητα ζωής τους, παρά το ότι εργάζονται πολύ περισσότερο, από όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Για παράδειγμα, επειδή το Ελληνικό Δημόσιο αργεί συστηματικά να πληρώσει τους προμηθευτές του, χρεώνεται με σημαντικά υψηλότερες τιμές τα προϊόντα που αγοράζει – ειδικά τα φάρμακα και τον εξοπλισμό. Οι υψηλότερες αυτές τιμές (πολλές φορές υπερδιπλάσιες) είναι ουσιαστικά τόκοι, οι οποίοι πολύ συχνά αντιπροσωπεύουν ετήσια επιτόκια της τάξης του 100%. Αυτό σημαίνει ότι, κάθε χρόνο εξοφλείται το κεφάλαιο μέσω των τόκων, ενώ το δημόσιο συνεχίζει να το χρωστάει, επιβαρύνοντας, δυσανάλογα και αδικαιολόγητα, τις δαπάνες του προϋπολογισμού. Το ίδιο συμβαίνει φυσικά και με πολλές μεγάλες ή μικρομεσαίες επιχειρήσεις, καθώς επίσης με αρκετούς καταναλωτές.

Από την άλλη πλευρά, αρκεί να αναφέρουμε ότι, η καθυστέρηση μίας δόσης προς το δημόσιο χρεώνεται έως και 1,5% μηνιαία (18% επιτόκιο – εξόφληση σε πέντε χρόνια του κεφαλαίου μέσω των τόκων, το οποίο συνεχίζουμε να χρωστάμε), για να κατανοήσουμε το μέγεθος του προβλήματος – το οποίο επεκτείνεται στα επιτόκια υπερημερίας κλπ, ειδικά αυτά των πιστωτικών καρτών, τα οποία είναι τουλάχιστον εγκληματικά.

Φυσικά, όσον αφορά το δημόσιο, η καθυστέρηση των πληρωμών, εκτός του ότι προκαλεί τη δυσανάλογη αύξηση των τιμών αγοράς του, «προσελκύει» παράλληλα τη διαφθορά – η οποία επιδεινώνει ακόμη περισσότερο το κόστος του. Το γεγονός αυτό είναι απόλυτα γνωστό στους αρχιερείς των διαφθορέων, στη γερμανική βιομηχανία, η οποία εκμεταλλεύεται τα μέγιστα την απίστευτη ανοησία της χώρας μας. Επίσης στις τράπεζες, οι οποίες απομυζούν στην κυριολεξία τους Έλληνες οφειλέτες, «διατηρώντας» τους πάντοτε χρεωμένους.

Στο συγκεκριμένο πρόβλημα θα έπρεπε ίσως να επικεντρωθούν οι προσπάθειες της Πολιτείας, επειδή η επίλυση του θα ήταν πιθανότατα το έναυσμα που χρειάζεται η χώρα μας, για να ξεφύγει από την ύφεση και να οδηγηθεί στην ανάπτυξη. Κατά την άποψη μας, εάν τοποθετούνταν όρια στα επιτόκια των τραπεζών, παράλληλα με τη διαγραφή τόκων των καταναλωτών ή των επιχειρήσεων, οι οποίες αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, θα δημιουργούνταν πολύ γρήγορα εκείνες οι προϋποθέσεις, τις οποίες χρειάζεται η Ελλάδα για να αναπτυχθεί ορθολογικά (κάτι που όμως πολύ δύσκολα θα μπορούσε να επιτευχθεί από κόμματα, τα οποία χρωστούν τα ίδια δεκάδες εκατομμυρίων στις τράπεζες, με αποτέλεσμα να υπακούουν στις «εντολές» τους).


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως έχουμε επανειλημμένα αναφέρει, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οικονομικό, αλλά πολιτισμικό. Ουσιαστικά ζούμε σε μία πανέμορφη, πάμπλουτη χώρα, την οποία δυστυχώς δεν εκτιμούμε όσο πρέπει και δεν προστατεύουμε όσο θα μπορούσαμε. Η πατρίδα μας, εκτός του ότι έχει το μικρότερο συνολικό χρέος σε όλη την Ευρώπη, με υγιείς τράπεζες και με μη προβληματική αγορά ακινήτων, διαθέτει σημαντικότατη ακίνητη περιουσία, καθώς επίσης αρκετές δημόσιες, κοινωφελείς και άλλες επιχειρήσεις – ενώ πολλές δυτικές χώρες, χωρίς να εξαιρούνται η Γερμανία και η Μ. Βρετανία, έχουν «ξεπουληθεί», ανήκοντας στην κυριολεξία στους φοροφυγάδες του Καρτέλ.

Δυστυχώς, επειδή η Ελλάδα είναι πάμπλουτη, υποφέροντας παράλληλα από μία άνευ προηγουμένου κακοδιαχείριση των οικονομικών της, από τις κυβερνήσεις των τελευταίων τριάντα ετών (από την ολλανδική νόσο επίσης), ευρίσκεται στην κυριολεξία στο μάτι του κυκλώνα – με τους «υπηρέτες» των αγορών στις Η.Π.Α., στη Γερμανία κλπ, να κάνουν ότι μπορούν για να λεηλατήσουν τον πλούτο της (επιχειρήσεις και ακίνητη περιουσία, ιδιώτες και δημόσιο).

Σε αυτούς οι οποίοι ισχυρίζονται ότι δεν παράγουμε τίποτα, ίσως αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι, η αξία ενός παραδεισένιου νησιού μας, όπως για παράδειγμα της Μυκόνου ή της Κέρκυρας, υπερβαίνει την αξία πολλών μαζί βιομηχανικών μονάδων – ενώ ουσιαστικά οι Έλληνες αντιπαθούν τη βιομηχανία, επιλέγοντας αντί αυτής το φυσικό περιβάλλον (χωρίς να σημαίνει ότι, δεν πρέπει να δραστηριοποιηθούμε περισσότερο στην παραγωγή προϊόντων). Επίσης ότι, διαθέτουμε την νούμερο ένα ναυτιλία στον κόσμο, παρά το ότι ο πληθυσμός μας δεν υπερβαίνει τα 11 εκατομμύρια.

Ανεξάρτητα όμως από τη συγκεκριμένη διαπίστωση, οφείλουμε κατά την άποψη μας να αλλάξουμε αμέσως τρόπο ζωής - διαχειριζόμενοι σωστά τα οικονομικά μας και ελέγχοντας ενεργητικά την Πολιτεία (άμεση δημοκρατία), αλλά και τα ΜΜΕ, εάν δεν θέλουμε να χρεοκοπήσουμε χωρίς λόγο ή να γίνουμε προτεκτοράτο ενός οποιουδήποτε άλλου κράτους. Ειδικά όσον αφορά τα σημερινά προβλήματα μας, επιθυμούμε να τονίσουμε ακόμη μία φορά ότι, πρέπει να επιδιώξουμε την ολοκληρωτική εξόφληση του δημοσίου χρέους μας με ετήσιες, εφικτές και μακροπρόθεσμε δόσεις, με το ελάχιστο δυνατόν επιτόκιο.

Ολοκληρώνοντας, ίσως η παρούσα κρίση να μας αναγκάσει να μάθουμε να εκτιμάμε και να προστατεύουμε αυτόν τον παράδεισο που μας προσφέρθηκε, καθώς επίσης τη Δημοκρατία μας – η οποία, αν και δύσκολη στη λειτουργία της, πράγματι αρκετά προβληματική, είναι κατά πολύ προτιμότερη και ασύγκριτα πιο ανθρώπινη, από τον απολυταρχικό καπιταλισμό της Ασίας και το μονοπωλιακό της «δύσης».


Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 12. Μαρτίου 2011

viliardos@kbanalysis.com