Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Φεβ 2013


Συλλήψεις για χρέη προς την Δημοκρατία πότε θα δούμε; Ή μήπως οι διαχειριστές της χθεσινής και της σημερινής Δημοκρατίας μπορούν να μεταβάλλονται ατιμωρητί σε νταβατζήδες της και να την ξεπουλάνε στον πάσα ένα που επιθυμεί να την βιάσει ή και –ενδεχομένως- να την δολοφονήσει;


Συλλήψεις για εγκλήματα κατά του λαού και της χώρας πότε θα δούμε; Ή μήπως εκείνοι που ορίζουν τι είναι έγκλημα πρέπει να τακτοποιήσουν πρώτα το μισθολογικό τους, για να μπορούν να κρίνουν ησύχως, αδιαφορώντας για όλους τους άλλους που δεν έχουν χάσει απλά την ησυχία τους, αλλά έχουν χάσει και την βεβαιότητα της καθημερινής τροφής...

Ζούμε σε ένα κράτος που έχει αυτοκαταργηθεί, που έχει διαγράψει τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις του και σε μία χώρα της οποίας ο κοινωνικός ιστός συγκρατείται ακόμη επειδή οι πολίτες οικειοθελώς έχουν αναλάβει προς τους συμπολίτες τους όλες εκείνες τις συνταγματικές επιταγές που οι κυβερνώντες ξεχνούν...  

Αντί του συντεταγμένου κράτους, βλέπουμε κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικά φαρμακεία και ιατρεία, ομάδες αλληλοβοήθειας, συσσίτια και άλλα πολλά, που συμβαίνουν και που λειτουργούν ενώ το κράτος απουσιάζει επιδεικτικά και ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για να εισπράξει από εκείνους τους οποίους το ίδιο κατέστρεψε...!

Αυτό το κράτος που υπάρχει σήμερα τρώει τα παιδιά του και οι εκτελώντες την ανθρωποφαγία - γενοκτονία, επιχαίρουν επειδή δέχονται συγχατηρήρια από τον "ευρωπαϊκό ανθρωπισμό" για το δολοφονικό τους έργο.

Αυτό το κράτος, αυτοί οι διαχειριστές, πρέπει να πάψουν να υφίστανται. Η εμμονή τους να παραμένουν σε μία δοτή-λάθρα εξουσία, θα γίνει το μοιραίο μονοπάτι τους προς την αγχόνη της ιστορίας, από την οποία θα εύχονται να είχαν διαγραφεί... 

Ήδη ο χρόνος κυλάει αντίστροφα... 




Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

To «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι» υπήρξε για τον Έλληνα όνειρο και στόχος ζωής. Οι οικονομίες και οι κόποι μιας ζωής επενδύονταν με τη λογική πως «κανείς δεν ζημιώθηκε αγοράζοντας γη» και ήταν το επιστέγασμα της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας που δικαιούται να απολαμβάνει κάθε πολίτης μιας ευνομούμενης δημοκρατίας, με ελεύθερη οικονομία.


Μετά την είσοδο της χώρας στο ευρώ, όταν ο Σημίτης διαβεβαίωνε για την «ισχυρή Ελλάδα» το όνειρο έγινε ακόμη πιο προσιτό για όλο και πιο πολλούς Έλληνες, λόγω του εκτεταμένου τραπεζικού δανεισμού. Το ευρώ έπρεπε να φαίνεται σαν ένα μεγάλο κομμάτι «τυρί» και η «φάκα» να είναι αόρατη.


Η μεγάλη πλειοψηφία των ακινήτων της τελευταίας δεκαετίας είναι υποθηκευμένα στις τράπεζες.


Έρχεται λοιπόν τώρα ο κ. Στουρνάρας, ο οποίος ψάχνει τρία και κάτι δισ. για την εκπλήρωση των όρων ενός προγράμματος που δεν οδηγεί πουθενά κι αυτό το ξέρουν όλοι, για να μετατρέψει το όνειρο του Έλληνα σε εφιάλτη. Βγήκε μάλιστα στο Mega για να πει με αλαζονική αυταρέσκεια πως «δεν ακούει και καμιά άλλη πρόταση». Έτσι είναι έτοιμος να «μονιμοποιήσει» το χαράτσι στα ακίνητα, πάνω σε αυθαίρετες αντικειμενικές αξίες που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματική κατάσταση στην αγορά και κάνοντας απλά μια επικοινωνιακή υποχώρηση με το αφορολόγητο των 50.000 ευρώ.


H πολιτική Στουρνάρα δηλώνει αποστροφή προς τους «νοικοκυραίους», οι οποίοι μπορεί να αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της κεντροδεξιάς παράταξης στην Ελλάδα αλλά σήμερα λοξοκοιτάνε όλο και πιο πολύ στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι ιδεολογίες αποδεικνύονται περιττή πολυτέλεια όταν ο άλλος χάνει το σπίτι του. Για αυτό και όσοι είδαν την αλαζονική παρέμβασή του στο δελτίο του Mega θα ήθελαν παρά πολύ να έχουν την ευκαιρία να κάνουν μερικές ερωτήσεις στον κ. Στουρνάρα και θα προσπαθήσω να τις συνοψίσω από αυτό εδώ το βήμα ελεύθερου διαλόγου.


Με τον Νικήτα Κακλαμάνη, δεν είχα ποτέ οποιαδήποτε σχέση ή συνεργασία και σαν Δήμαρχος της Αθήνας κατά την άποψή μου αποδείχθηκε «λίγος». Ήταν όμως εξαιρετική η πολιτική απάντηση που έδωσε στον κ. Στουρνάρα υπενθυμίζοντας ότι ανήκει στον κλειστό κύκλο των «σημιτικών», ως τραπεζίτης τότε και σύμβουλος του Σημίτη, που μαγείρεψαν τα στοιχεία για να μπει η χώρα στην ΟΝΕ.


Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν ευθύνες για αυτό; Αποδείχθηκε ή όχι καταστροφική για την ελληνική οικονομία η ένταξη στο ευρώ;


Δεύτερο ερώτημα. Ο Στουρνάρας λέει πως κάνει τη δουλειά του. Αλλά η δουλειά του παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα που θα στερήσουν από τους Έλληνες το σπίτι, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια και αμέσως μετά οι τράπεζες που θα έχουν συγκεντρώσει ένα τεράστιο αριθμό ακινήτων από κατασχέσεις θα τα «σπρώξουν» στους πλειστηριασμούς που θα ανοίξουν το 2014. Οι τράπεζες έτσι κι αλλιώς δεν χάνουν ποτέ με την πολιτική Στουρνάρα. Ανακεφαλαιοποιούνται με χρήματα που δανείζεται, χρωστάει και πληρώνει ο ελληνικός λαός, παραμένουν όμως στους μετόχους τους και ετοιμάζονται για να αρχίσουν να θυροκολλούν κατασχετήρια. Στη χώρα αυτή τελικά κύριε Στουρνάρα υπάρχουν μόνο τραπεζίτες;


Τρίτο ερώτημα. Η τραπεζική εξυγίανση θα περιλαμβάνει τον έλεγχο για το σε ποιους και με ποια κριτήρια δόθηκαν τεράστια δάνεια; Μήπως από κει ζούσε ένα μεγάλο τμήμα της λούμπεν «μεγαλοαστικής» τάξης των Αθηνών; Και πόσο πίσω θα φτάσει αυτός ο έλεγχος; Θα μάθουμε ποτέ σε ποιους έδινε δάνεια ο κ. Στουρνάρας ως διοίκηση της Εμπορικής Τράπεζας; Και με ποια κριτήρια τα έδινε τότε, που δεν είχαν μπει ακόμη μέσα οι Γάλλοι;


Το λάθος του Στουρνάρα είναι η αφέλειά του να πιστεύει πως έχει να κάνει με πρόβατα. Πως οι Έλληνες θα πούνε «δε βαριέσαι, τι είχαμε, τι χάσαμε…». Είναι λογικό. Είναι τόσο ξένος με την ψυχολογία του μέσου Έλληνα «με το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι», ώστε να αδυνατεί να δει αυτό που έρχεται ως αυτοάμυνα στην επίθεση που εξαπολύει στην κοινωνία.


ΥΓ1: Η πρόταση που ζητάει ο Υπουργός Οικονομικών είναι πολύ απλή και δεν χωράει τον ίδιο. Πατριωτική κυβέρνηση.


ΥΓ2: Αν στον κ. Στουρνάρα θα λείπει πολύ η Ευρώπη, ας πάει στη Eurovision.


Η εντυπωσιακή κωλυσιεργία της κυβέρνησης γύρω από τη ΔΕΠΑ και τον ΔΕΣΦΑ ενισχύει την υποψία ότι ο πρωθυπουργός δεν θέλει Ρώσους επενδυτές


Τυπικά, η σεμνή τελετή που θα λάβει χώρα στην Αθήνα την Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου, θα αφορά στην υπογραφή μιας ασήμαντης διακρατικής συμφωνίας Ελλάδας, Ιταλίας και Αλβανίας, η οποία -προσωρινά τουλάχιστον- θα είναι και... άνευ αντικειμένου!

Οι τρεις χώρες θα δηλώσουν την πολιτική τους υποστήριξη στην κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου, ο οποίος θα μεταφέρει αζερινό φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας, Ελλάδας, Αλβανίας και από εκεί υποθαλάσσια στην Ιταλία. Ο αγωγός αυτός ονομάζεται TAP. Λέμε ότι η υπογραφή της πολιτικής συμφωνίας της άλλης εβδομάδας είναι προσωρινά άνευ σημασίας, γιατί ο αγωγός αυτός θα κατασκευαστεί μόνο αν το Αζερμπαϊτζάν πάρει απόφαση σε μερικούς μήνες και πάντως κατά τα φαινόμενα φέτος, αν θέλει να διοχετεύσει το φυσικό του αέριο προς την Ευρώπη μέσω του TAP ή μέσω ενός άλλου αγωγού που οι συζητήσεις για την κατασκευή του έχουν «στοιχειώσει» εδώ και σχεδόν... δέκα χρόνια!

Ο αγωγός αυτός ονομάζεται «Ναμπούκο (Nabucco)». Αν ποτέ κατασκευαστεί, θα μεταφέρει το αζερινό φυσικό αέριο από την Κασπία προς την Κεντρική Ευρώπη μέσω Τουρκίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Ουγγαρίας και Αυστρίας. Δεν είναι όμως αυτό καθαυτό το θέμα των αγωγών το αντικείμενο του σημερινού μας άρθρου. Το ουσιώδες είναι ότι η Ελλάδα μέσω της πολιτικής στήριξης στον αγωγό TAP δίνει οριστικό τέλος στη σφοδρότατη επιθυμία του ηγέτη του Κρεμλίνου Βλαντιμίρ Πούτιν να κατασκευαστεί μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας και εν συνεχεία μέσω Αδριατικής αγωγός ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ιταλία, το νότιο παρακλάδι του επονομαζόμενου «Νότιου Ρεύματος (South Stream)» για τον οποίο συζητούσαμε τόσα χρόνια, από την εποχή της πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή.

Τη διέλευση του ρωσικού αγωγού από την Ελλάδα υπονόμευσε με όλες του τις δυνάμεις ο Γιώργος Παπανδρέου, υπηρετώντας τους πολιτικούς και οικονομικούς στόχους των ΗΠΑ. Η Μόσχα είχε όμως την ελπίδα ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα ακολουθούσε, λόγω ιδεολογικοπολιτικής συγγένειας, γραμμή λίγο - πολύ ανάλογη με εκείνη του Κώστα Καραμανλή. Η απογοήτευσή τους ήταν έτσι έντονη, όταν είδαν τον νυν πρωθυπουργό να ταυτίζεται απολύτως με τη γραμμή του Γ. Παπανδρέου και μάλιστα να τον υπερβαίνει σε ενέργειες που στρέφονται κατά των ρωσικών συμφερόντων, αδιαφορώντας παντελώς αν με την αντιρωσική στάση του παραβλάπτει πολλαπλάσια τα ελληνικά συμφέροντα όπως ο ίδιος τα διακηρύσσει.

Οι Ρώσοι έχουν γίνει έξω φρενών με τον Σαμαρά και την κυβέρνησή του και εξαιτίας των προκλητικών μεθοδεύσεων στις οποίες προβαίνουν προκειμένου να μη δώσουν τη ΔΕΠΑ και τον ΔΕΣΦΑ στις ρωσικές εταιρείες, που κατά την πρώτη φάση των μη δεσμευτικών προσφορών έδωσαν σχεδόν διπλάσια χρήματα από τους ανταγωνιστές τους. Στη φάση που βρίσκονται ακόμη οι διαδικασίες αποκρατικοποίησης των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ υφίστανται μόνο μη δεσμευτικές, άρα απλώς ενδεικτικές των προθέσεων, προσφορές.

Η κυβέρνηση κωλυσιεργεί, αλλάζει εκ των υστέρων τους όρους συμμετοχής στον διαγωνισμό, προσπαθεί να βάλει από το παράθυρο εταιρείες που αποκλείστηκαν από την τελική φάση. Οι κυβερνητικές μηχανορραφίες δεν δείχνουν μέχρι στιγμής να αποσκοπούν στο να συσπειρώσουν εταιρείες ευρωπαϊκές ή συγκαλυμμένων αμερικανικών συμφερόντων με στόχο να υποβάλουν δεσμευτικές προσφορές υψηλότερες από εκείνες των Ρώσων! Αντιθέτως, φαίνεται για την ώρα ότι στόχος της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη είναι να αποθαρρύνει τους Ρώσους ώστε να τους εξαναγκάσει να φύγουν από τη μέση για να δώσει τη ΔΕΠΑ και τον ΔΕΣΦΑ σε εταιρείες ευρωπαϊκών ή κρυπτοαμερικανικών συμφερόντων (π.χ. αζερινές, καταρινές κ.λπ.) με τα... μισά λεφτά από εκείνα που δίνουν οι Ρώσοι!

Αν η τελική έκβαση των δύο αυτών αποκρατικοποιήσεων επιβεβαιώσει πραγματικά αυτά που σήμερα αποτελούν μόνο υποψίες, τότε θα πρόκειται για πολιτική στάση με σοβαρότατες συνέπειες. Θα πρόκειται δηλαδή για συνειδητή υπονόμευση εκ μέρους της κυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ των οικονομικοπολιτικών σχέσεων με τη Ρωσία. Θα γεννά επίσης απορίες αν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης και οι υπουργοί τους έδρασαν έτσι μόνο από πολιτικά κίνητρα αμερικανοδουλείας και γερμανοδουλείας ή αν υπεισήλθαν στη δράση κάποιων και λόγοι πολύ διαφορετικής φύσης προσωπικού οφέλους κάθε είδους. Οψόμεθα. Η τελική έκβαση αυτών των δύο ιδιωτικοποιήσεων και μόνο θα απορρίψει ή θα επιβεβαιώσει υποψίες.



Ο Νάσος Θεοδωρίδης που είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, έγραψε στη σελίδα του στο Facebook πως «με αφορμή την επέτειο των «Ιμίων» (κατ εμέ «Καρντάκ», διότι η παραχώρηση Δωδεκανήσων από Ιταλία προς Ελλάδα περιελάμβανε ΜΟΝΟ τις ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΕΣ προς αυτά βραχονησίδες, ενώ οι συγκεκριμένες είναι ΣΑΦΩΣ πιο κοντά στην Τουρκία παρά στην Κάλυμνο) αξίζει να τονιστεί ότι η πιο ευφυής επινόηση του ελληνικού καπιταλισμού για την απόσπαση της συναίνεσης των καταπιεζόμενων μαζών είναι η επίσημη κρατική προπαγάνδα περί δήθεν ύπαρξης «εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων»…»

Ο κ. Θεοδωρίδης είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και επέλεξε την επέτειο των γεγονότων στα Ίμια για να γράψει πως τα Ίμια ανήκουν στην Τουρκία.
Αν δεν κάνω λάθος –που δεν κάνω-, το καθεστώς στα Ίμια δεν έχει αλλάξει μετά την τραγική εκείνη νύχτα του Ιανουαρίου του 1996.
Μπορεί η Τουρκία να επικαλείται γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο αλλά η Ελλάδα δεν το έχει αποδεχτεί και κανένας διεθνής οργανισμός δεν έχει δικαιώσει τις διεκδικήσεις της Τουρκίας.

Τα Ίμια λοιπόν ανήκουν στην Ελλάδα.
Στα Ίμια, τον Ιανουάριο του 1996, έγινε ένα πολιτικό παιχνίδι –για εσωτερική κατανάλωση- τόσο από την ελληνική κυβέρνηση, όσο και από την τουρκική. Μόνο ένας ηλίθιος μπορεί να πιστέψει πως οι δυο χώρες θα πήγαιναν σε πολεμική σύγκρουση για δυο ακατοίκητες βραχονησίδες.

Απεχθάνομαι τον καπιταλισμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, τους στρατούς και τα σύνορα, και πιστεύω πως μια μέρα –αν και εγώ δεν θα ζω- όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη, ανεξάρτητα από το χρώμα τους, θα ζουν αγαπημένοι και αδελφωμένοι· όπως χιλιάδες Έλληνες στα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας πίστευαν πως μια μέρα θα ελευθερωθούν -αλλά δεν έζησαν να το δουν-, όπως χιλιάδες μαύροι πριν από μερικούς αιώνες πίστευαν πως θα έρθει μια μέρα που οι μαύροι δεν θα είναι πια σκλάβοι, κι όπως χιλιάδες γυναίκες πίστευαν πως θα έρθει μια μέρα που η γυναίκα δεν θα είναι κάτι σαν ζώο.

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει σήμερα γύρω μου και πως θα αμφισβητήσω τα σύνορα της χώρας που γεννήθηκα και ζω. Πόσω μάλλον, όταν αυτό το κάνουν οι κυβερνήσεις μιας γειτονικής χώρας που, λίγα χρόνια πριν, έκανε εισβολή στην Κύπρο.

Επίσης, δεν πρόκειται να αμφισβητήσω το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Μέχρι εκεί, φτάνει το μυαλό μου.
Μα ακόμα κι αν είχα σκοπό να αμφισβητήσω τα σύνορα της Ελλάδας, θα φρόντιζα να μην είμαι στέλεχος κάποιου κόμματος. Ή, αν ήμουν, δεν θα δημοσιοποιούσα αυτές τις απόψεις μου. Θα τις κρατούσα για τον εαυτό μου.
Και σε καμία περίπτωση δεν θα δημοσιοποιούσα τις απόψεις μου ανήμερα της επετείου των γεγονότων στα Ίμια, όπου σκοτώθηκαν τρεις συμπατριώτες μου.

Όταν υπάρχουν τρεις νεκροί Έλληνες αξιωματικοί που σκοτώθηκαν σε ελληνικό έδαφος, δεν μπορείς εσύ στην επέτειο του θανάτου τους να υποστηρίζεις –έμμεσα- πως ήταν εισβολείς σε άλλη χώρα. 

Δηλαδή έλεος. Σεβάσου τουλάχιστον την μνήμη τους.

Την ώρα που έπεφτε το ελικόπτερο, στα λίγα δευτερόλεπτα που θα μεσολάβησαν, μάλλον θα σκέφτηκαν πως είναι οι πρώτοι τρεις νεκροί του πολέμου, και την επόμενη ημέρα η πολιτική ηγεσία της χώρας –αλλά και μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας- έκανε σαν να μην υπήρχαν νεκροί. Τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα.

Ένας ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αμφισβητεί τα πάντα –ούτως ή άλλως, τα κόμματα που έχουν σκοπό να πάρουν την εξουσία είναι πολυσυλλεκτικά-, αλλά δεν μπορεί ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ να αμφισβητεί ελληνικά εδάφη ή να παίζει με αυτά που ονομάζουμε «εθνικά θέματα».

Δεν ξέρω αν ο κ. Θεοδωρίδης έχει συναίσθηση της ιδιότητάς του ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του γεγονότος πως –μέχρι χτες- ήταν εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στην Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Επίσης, δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεται πως είναι διαφορετικό να γράφει ένας πολίτης τις απόψεις του στα social media και διαφορετικό ένα στέλεχος κόμματος που εκπροσωπεί το κόμμα του σε μια εθνική επιτροπή.

Εγώ μπορώ να γράψω πως η Κρήτη ανήκει στη Λιβύη ή να γράψω –και αυτό μάλιστα το έχω κάνει σε ένα σατιρικό κείμενο- πως τα καλύτερα χρόνια για την Ελλάδα ήταν τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Δεν τρέχει τίποτα. Είμαι ένας πολίτης που λέει την μπαρούφα του, σε μια κοινωνία που σου επιτρέπει –ακόμα- να λες την μπαρούφα σου. Αλλά εγώ δεν είμαι στέλεχος κόμματος, ούτε εκπροσωπώ κανένα κόμμα.

Αν θέλεις να έχεις την ελευθερία να λες ό,τι σου κατεβαίνει στο κεφάλι –που είναι πάρα πολύ ωραίο και εμένα μου αρέσει πολύ να το κάνω-, μην γίνεσαι μέλος ή εκπρόσωπος κόμματος. Δεν σε υποχρέωσε κανείς.

Αλλά, δυστυχώς, τα κόμματα στην Ελλάδα στελεχώνονται, κυρίως, από ανθρώπους χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες που ξέρουν πως ο μόνος τρόπος να «καταξιωθούν» και να ακουστούν οι απόψεις τους είναι το κόμμα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προκαλούν «αναστάτωση» με τις δηλώσεις τους το τελευταίο διάστημα. Με κάποιες από τις δηλώσεις που έκαναν συμφωνώ, όπως, για παράδειγμα, του Τάσου Κουράκη για τις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας, με άλλες διαφωνώ. Συμβαίνουν αυτά σε μια κοινωνία πολιτών. Δεν μπορούμε να συμφωνούμε όλοι σε όλα. Θα ήταν και βαρετό.

Το πρόβλημα είναι πως κάποιες από τις δηλώσεις που κάνουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καμία σχέση με το τι συμβαίνει σήμερα στη χώρα.
Είναι σαν να ζουν αλλού. Στον δικό τους κόσμο.
Είναι σαν να μην αντιλαμβάνονται πως γύρω τους υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που ζουν στα όρια –ή πέρα από τα όρια- της εξαθλίωσης.

Ακριβώς το ίδιο κάνει και η κυβέρνηση. Οπότε, ποια είναι η διαφορά;

Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει σήμερα «αριστερός» αλλά είμαι σίγουρος πως είναι κάποιος που νοιάζεται για τους ανθρώπους γύρω του και προσπαθεί να τους βοηθήσει. Κι αν δεν μπορεί να τους βοηθήσει, τουλάχιστον δεν τους προκαλεί. Βέβαια, αυτά δεν είναι ιδιότητες μόνο των αριστερών· τα κάνουν και πολλοί δεξιοί γιατί είναι άνθρωποι.

Επίσης, βρίσκω εξαιρετικά ανόητο για οποιοδήποτε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ –που έχει μάλιστα την γνώση πως η κυβέρνηση διαθέτει μια καλοστημένη μηχανή προπαγάνδας που θα εκμεταλλευτεί ή θα διαστρεβλώσει την κάθε του λέξη- να συμπεριφέρεται σαν τη χαζογκόμενα του σχολείου που νομίζει πως λέει μυστικά στις φίλες της ή γράφει μυστικά στο ημερολόγιό της που θα το κλειδώσει στο συρτάρι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ –καλώς ή κακώς- εκπροσωπεί σήμερα μια ελπίδα για καλύτερες μέρες και ανατροπές για ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Τι αριστερός είσαι αν δεν μπορείς να φανείς αντάξιος αυτής της ελπίδας; Πήγαινε σπίτι σου καλύτερα.

Χτες, ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε πως οι απόψεις του Νάσου Θεοδωρίδη για θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν απηχούν στις συλλογικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και πως ο κ. Θεοδωρίδης δεν μπορεί να εκπροσωπεί τον ΣΥΡΙΖΑ στην Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
Φαντάζομαι πως θα ήταν πολύ δυσάρεστο για τον Αλέξη Τσίπρα και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να αποφασίσουν την αποπομπή του κ. Θεοδωρίδη.

Ο κ. Θεοδωρίδης θα έπρεπε να έχει αντιληφθεί το σφάλμα του, να αναλάβει τις ευθύνες του, να παραιτηθεί από την επιτροπή και να τους βγάλει από τη δύσκολη θέση. Δεν το έκανε, όμως. Κρίμα, ήταν μια ευκαιρία να αποδείξει πως οι αριστεροί είναι διαφορετικοί και δεν νοιάζονται για θέσεις και αξιώματα. Τουλάχιστον, δεν πρέπει να νοιάζονται.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δηλώσει επανειλημμένως πως θεωρεί την πολυφωνία θετική για τον ΣΥΡΙΖΑ και πως δεν πρόκειται να ακολουθήσει το παράδειγμα άλλων πολιτικών αρχηγών που αποκεφαλίζουν αμέσως όποιο στέλεχος του κόμματός τους τολμήσει να εκφράσει μια διαφορετική άποψη από την επίσημη θέση του κόμματος.

Συμφωνώ απόλυτα μαζί του. Τα στελέχη και οι βουλευτές των κομμάτων δεν είναι πρόβατα και δεν πρέπει να είναι πρόβατα. Αυτή πρέπει να είναι η θέση ενός πραγματικού αριστερού κόμματος.
Αλλά είναι άλλο πράγμα η διαφορετική άποψη ενός κομματικού στελέχους και άλλο να αμφισβητεί τα σύνορα της χώρας του, την οποία το κόμμα του θέλει να κυβερνήσει.

Άλλο πράγμα η διαφορετική άποψη και άλλο η ηλιθιότητα.
Ο Αλέξης Τσίπρας και η κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να αποπέμψουν ή να διαγράψουν κανένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Οφείλουν, όμως, να απομακρύνουν κάθε ηλίθιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Υπάρχουν ηλίθιοι αριστεροί, ηλίθιοι δεξιοί και ηλίθιοι σε κάθε κόμμα και σε κάθε πολιτικό χώρο.
Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό του ηλίθιου δεν είναι η κομματική ή η πολιτική του τοποθέτηση. Το κύριο χαρακτηριστικό του ηλίθιου –που καλύπτει και ακυρώνει όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του- είναι η ηλιθιότητα.

Η Αριστερά, μετά την Κατοχή, πλήρωσε πολύ ακριβά τα λάθη κάποιων ηλιθίων που είχε στις τάξεις της αλλά ποτέ η Αριστερά –αλλά και κανένας άλλος πολιτικός χώρος- δεν έκανε μια σοβαρή και ανοιχτή συζήτηση για το μεγάλο θέμα των ηλιθίων.

Από τον ηλίθιο αντίπαλο μπορεί να γλιτώσεις, από τον ηλίθιο σύντροφο δεν θα γλιτώσεις με τίποτα.
Νόμος.





Δεν φτάνει  που  κατά την προτροπή  του   αρχηγού σας  "πέσατε στα τέσσερα" (βλ.εδώ) παραδίδοντας χωρίς  σταγόνα  ντροπής  την εθνική μας κυριαρχία  στα χέρια  μιας παγκόσμιας  τραπεζοπιστωτικής  εξουσίας

Δεν φτάνει  που και  μέσω  της  "φορολογικής σας μεταρρύθμισης"  ενισχύσατε  το γενοκτονικό  έργο  των  εχθρών  της πατρίδας  και του λαού (υπερφορολόγηση  όχι μόνο των  ελαχίστων  πιά  πολυτέκνων αλλά και όσων  έκαναν το "έγκλημα" να κάνουν  έστω και ένα παιδί)

 
Δεν φτάνει που  εξωθήσατε  στην  αυτοκτονία  χιλιάδες  συμπολίτες μας και  στην εξαθλίωση  εκατομμύρια συμπατριωτών μας

 
Δεν  φτάνει  που  επιστρατεύετε τους απλήρωτους  ναυτεργάτες  την ίδια  στιγμή που έχετε  θεσπίσει   59  φοροαπαλλαγές  για  τους αφεντικά τους  εφοπλιστές

 
Δεν φτάνει  που κλείνετε  δημόσια νοσοκομεία  όπως το μοναδικό  ΔΗΜΟΣΙΟ παιδοκαρδιοχειρουργικό  του Αγία Σοφία  (βλ. εδώ) για  χάρη  του υπερκέρδους   των  ιδωτικών   κέντρων  της  "βιομηχανίας υγείας".

 
Δεν  φτάνει  που  αφήσατε  τους καρκινοπαθείς, τους νεφροπαθείς  και άλλους  βαρύτατα νοσούντες    και  νεόπτωχους  συνανθρώπους μας  στο έλεος  της  "τύχης" τους, χωρίς  φάρμακα και περίθαλψη.

 
Δεν φτάνει  που  στερήσατε  ποσοστά  αναπηρίας  απο   πραγματικά  ανάπηρους   επιδοτώντας   απο  την  άλλη  παιδόφιλους,  επιδειξίες, τραβεστί,  φετιχιστές, σαδομαζοχιστές, κλεπτομανείς  κλπ (βλ. εδώ

 
Δεν φτάνει  που  με τον νόμο  "Φρανκενστάϊν- Λοβέρδου" μας   μεταμορφώσατε  σε  "αποθήκες ανθρωπίνων ανταλλακτικών"  που   εικάζετε  ότι  δήθεν  συναινούν στην  δολοφονία   ή στην αυτοκτονία τους (βλ. εδώ) .

 
Δεν φτάνει  που κάνατε  χρόνια  τώρα  ότι είναι δυνατόν    προκειμένου να  η παιδεία  να  καταντήσει  ένα   ξερό πετσί   με περιεχόμενο  βασισμένο  στην  δηλητηριώδη , αντίχριστη και ανθελληνική προπαγάνδα  της Νέας Εποχής

 
Θέλετε τώρα  να  "ξεπλύνετε"  και τον εγκέφαλο των παιδιών μας,  μαθαίνοντάς τους  ότι η "εμφύτευση  microchip"   στο δέρμα τους  δεν είναι κάτι "κακό" όπως διαδίδουν μερικοί  "οπισθοδρομικοί"  και "συνωμοσιολόγοι"  αλλά κάτι  απλό,  και  χρήσιμο   που  θα τους βοηθήσει  στην ζωή  και την εξέλιξή τους.


Το μοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Αφού είδαμε τεράστιες ουρές και αδιαχώρητο από πολίτες της Αθήνας για να πάρουν δωρεάν λίγα φρούτα και λαχανικά από τους διαμαρτυρόμενους πωλητές και παραγωγούς των Λαϊκών Αγορών, δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο.
Είμαστε βέβαιοι πλέον ότι όλοι αυτοί οι λιμοκτονούντες πολίτες περιμένουν  με αγωνία και γλυκειά προσμονή την ευλογημένη εκείνη ημέρα που θα στηθούν κάλπες για να επιβεβαιώσουν την αγάπη τους και την εκτίμηση τους στους κ.κ. Α. Σαμαρά, Ε. Βενιζέλο και Φ. Κουβέλη.
Έτσι μας λένε οι δημοσκοπήσεις, έτσι γράφουμε και εμείς. Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά. Μπορεί οι Έλληνες να κάθονται στην ουρά για μερικά δωρεάν κιλά πορτοκάλια, αλλά το μνημόνιο που τους φτώχυνε κορώνα στο κεφάλι τους. 
Λοιπόν ας σοβαρευτούμε τώρα γιατί το πράγμα ξέφυγε. Είπαμε προπαγάνδα βλαχοταγαρέ style, αλλά μέχρι εκεί. 
·     Άντε, να παραποιήσετε μερικές δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α που δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του.
·    Δεν βαριέσαι.. δείξατε μερικά γραφεία που σύμφωνα με τους γκαιμπελίσκους του Μαξίμου αναποδογυρίστηκαν από τους «επαναστάτες» του ΠΑΜΕ, οι οποίοι πήγαν να διαμαρτυρηθούν υποβάλλοντας αίτηση ακρόασης από τον υπουργό κ. Ι. Βρούτση.
·    Δεν έγινε και τίποτε... μέχρι τώρα έχετε επιστρατεύσει αρκετές κλάσεις εφέδρων-εργαζομένων που αρκούν για να επανδρώσετε μία πλήρως εξοπλισμένη μεραρχία πεζικού.

Εσείς το παραξηλώσατε! Μάλλον μας περνάτε για τελείως ηλίθιους. Γιατί διαφορετικά δεν θα βλέπαμε και θα διαβάζαμε τις τελευταίες ημέρες δημοσκοπήσεις στις οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ οι Έλληνες ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία και λοιπά μνημονιακά κόμματα. 
Για εμάς όλα αυτά που συμβαίνουν και γράφονται στις δημοσκοπήσεις είναι παντελώς αδιάφορα και ανυπόστατα. Η διάψευση των δημοσκοπήσεων στις...
τελευταίες βουλευτικές εκλογές του 2012 είναι ένα πραγματικό γεγονός που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Απλά επαναλήφθηκε η αποτυχία των βουλευτικών εκλογών 2009.
Για εμάς όλα αυτά που συμβαίνουν και γράφονται στις δημοσκοπήσεις είναι κύριο θέμα δημοκρατίας. Μέσω της δημοσίευσης αυτών των δημοσκοπήσεων αλλά και της λειτουργίας των περισσότερων ραδιοτηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης, που συντηρούνται με κρατικά κονδύλια διαφημίσεων και δάνεια από τράπεζες, που λειτουργούν ακόμη γιατί εισρέουν στα ταμεία τους τα μνημονιακά δάνεια, επιχειρείται η χειραγώγηση της κοινής γνώμης.
Στόχος οφθαλμοφανής και απόλυτα ευκρινής. Να στηριχθεί η παραπαίουσα μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά. Όμως κούνια που τους κούναγε αν νομίζουν ότι έτσι θα πετύχουν τον σκοπό τους. 
Είχαμε προειδοποιήσει και τον Γιώργο Παπανδρέου πολύ έγκαιρα γιατί και αυτός έκανε τα ίδια. Και δεστε που κατάντησε. Κι εσάς κάπως έτσι σας βλέπω. Με μία μικρή διαφορά: Ο Γιωργάκης πρόλαβε και έφυγε!

 
Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Citi, Willem Buiter, ο οποίος έχει διατηρήσει μία αρκετά bearish άποψη για την ζώνη του ευρώ σε όλη την διάρκεια της κρίσης που μαστίζει την περιοσχή τα τελευταία χρόνια, προειδοποιεί για φούσκα στις ευρωπαϊκές αγορές και μιλά για επενδυτικό πανικό. Aνάλογες είναι και οι προειδοποιήσεις της Morgan Stanley και της Natixis. Κατά την άποψή της Citi , το μόνο θεσμικό όργανο που θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά είναι η ΕΚΤ. Και αυτό αποκτά σήμερα ρκίσιμη σημασία εν όψει των αποφάσεων Ντράγκι και της αγωνίας των αγορών.
Σε σημείωμα προς τους πελάτες της Citi με τίτλο «Νέoι και παλαιοί κίνδυνοι στην Ευρωζώνη», ο Buiter επισημαίνει ότι το μεγάλο ράλι στις ευρωπαϊκές αγορές μετοχών και ομολόγων τους τελευταίους μήνες μπορεί να δικαιολογηθεί ελάχιστα από τα βασικά οικονομικά μεγέθη, και το μεγαλύτερο μέρος του αποτελεί μια φούσκα η οποία οδηγείται από «θετική μόλυνση».

Όπως εξηγεί ο Buiter, ένα μεγάλο μέρος της βελτίωσης έχει οδηγηθεί από την ρευστότητα, από τα άνευ προηγουμένου χαμηλά ονομαστικά και πραγματικά επιτόκια, μια όλο και πιο «ξέφρενη» αναζήτηση για αποδόσεις, μη ρεαλιστικές προσδοκίες για το τι θα είναι σε θέση να προσφέρει η πολιτική και άλλες μορφές παράλογης αισιοδοξία και ευφορίας.

Ο Buiter αναγνωρίζει ότι τα βασικά οικονομικά μεγέθη έχουν βελτιωθεί κάπως, δεδομένου ότι ο πρόεδρος της ΕΚΤ Mario Draghi άλλαξε το παιχνίδι με την δήλωσή του ότι θα κάνει ό, τι χρειάζεται για να σώσει το ευρώ. Ωστόσο, τα θεμελιώδη μεγέθη δεν έχουν βελτιωθεί αρκετά για να δικαιολογήσουν τα κέρδη στις αγορές μετοχών και ομολόγων τις ευρώζώνης, όπως προσθέτει.

Η βελτίωση του οδηγήθηκε από εξωπραγματικές προσδοκίες σε ότι αφορά την πολιτική και την ανάπτυξη, την αφθονία ρευστότητας και ένα όλο και πιο έντονο κυνήγι αποδόσεων, γράφει χαρακτηριστικά.

Η λέξη κλειδί στην ανάκαμψη σε παγκόσμιο επίπεδο και ιδιαίτερα στην ανάπτυξη της Ευρώπης, είναι και παραμένει ότι είναι εύθραυστη. Για την Citi, η λέξη κλειδί για το διάστημα μετά το καλοκαίρι του 2012 για την έκρηξη στις στις αγορές των assets της ευρωζώνης είναι, ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής είναι μια φούσκα, και θα σκάσει σύντομα, παρόλο που υπάρχει άφθονη ρευστότητα η οποία θωρακίzει συχνά τις φούσκες για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το γεγονός ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν μειώσει ριζικά τις… σιωπηρές εκτιμήσεις τους για την πιθανότητα χρεοκοπίας στην περιφέρεια της Ευρώπης (εκτός από την Ελλάδα) και τις αναδιαρθρώσεις χρεών, τόσο για τον πυρήνα όσο και για την περιφέρεια, δεν σταματά τον ίδιο από το να συνεχίσει να αναλύει προσεκτικά τις θεμελιώδεις κινητήριες δυνάμεις τόσο του κρατικού πιστωτικού κινδύνου όσο και το τραπεζικού, και το συμπέρασμα είναι ότι οι αγορές υποτιμούν σημαντικά τους κινδύνους αυτούς.

Σύμφωνα με τον Βuiter, οι χαράσσοντες πολιτική, και ειδικά η ΕΚΤ, δεν αναμένεται να παρέμβουν και να εμποδίσουν την πιθανότητα ενός σοβαρού ατυχήματος στην αγορά. Ο κίνδυνοι αναδιάρθρωσης του χρέους των χωρών και των τραπεζών στη ζώνη του ευρώ έχουν ευρέως υποτιμηθεί και όταν συμβαίνουν, οι αρχές και η ΕΚΤ απλά καταλήγουν στην διάσωση των αφερέγγυων οφειλετών, λόγω του φόβου πιο δυσμενών πολιτικών και οικονομικών επιπτώσεων.

Κατά την άποψή της Citi , το μόνο θεσμικό όργανο που θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά είναι η ΕΚΤ. Το υπόλοιπο των πιστωτών (ως επί το πλείστον οι κυβερνήσεις του «πυρήνα») πιθανό να μην έχουν τους απαραίτητους δημοσιονομικούς πόρους για την πλήρη διάσωση των αφερέγγυων κρατών και τραπεζών.

Η ΕΚΤ έχει την τεχνική ικανότητα, αν και κατά πάσα πιθανότητα θα εξαντλήσει την μη-πληθωριστική πολιτική απορρόφησης ζημιών και να διακινδυνεύσει μια σοβαρή αύξηση του πληθωρισμού. Κατά την άποψή του οικονομολόγου, η ΕΚΤ δεν θα προσφέρει ό, τι μπορεί. Αν το έκανε, θα απειλούσε ίσως τη διάλυση της ευρωζώνης μέσω της εξόδου ενός ισχυρού κράτους.

Τα σχόλια του Buiter αντηχούν αυτών των άλλων οικονομολόγων και στρατηγικών αναλυτών των τελευταίων ημερών.

Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Natixis, Patrick Artus, έκανε πρόσφατα την σύγκριση του Mario Draghi με τον πρώην πρόεδρο της Federal Reserve Alan Greenspan, στη δεκαετία του 1990, λέγοντας ότι Draghi δεν θα είναι σε θέση να κρατήσει την φούσκα στην Ευρώπη μακριά από την έκρηξη.

Ο στρατηγικός αναλυτής της Morgan Stanley, Laurence Mutkin έστειλε σημείωμα προς τους πελάτες της τράπεζας, σχετικά με την κατάσταση της Ευρώπης πριν από λίγες ημέρες, υπό τον τίτλο… «Τώρα έχουμε αρχίσει πραγματικά να ανησυχούμε για την Ευρώπη».

Ο Robert Crossley, στρατηγικός αναλυτής επιτοκίων της Citi, έστειλε επίσης ένα σημείωμα αυτή την εβδομάδα, με τίτλο «Ρωγμές έχουν αρχίσει να εμφανίζονται στην Ευρώπη» - εξηγώντας γιατί η δυσανάλογη ροή στα ισπανικά ομόλογα τον περασμένο μήνα τον ανησυχεί ιδιαίτερα.

DENDIAS_519 Δένδιας Νίκος ΔΕΝΔΙΑΣ Χρυσή Αυγή Βασανιστήρια Αστυνομία Κατάχρηση Η Guardian ΣΥΡΙΖΑ Ακροδεξιά κόμματα Ελλάδα Χειρισμός πληροφοριών Προσωπική Ακεραιότητα

Ειμαστε κατά της βίας από όπου κι αν προέρχεται, πόσο μάλιστα αν είναι από αυτούς που θεσμικά πρέπει να μας προστατεύσουν από αυτή!
Φυσικά κατά τα ΜΜΕ τέτοιες ειδήσεις δεν “διασύρουν τη χώρα”.
Τη χώρα τη διασύρουν μόνο όταν απεργείς για το ψωμί σου, όταν είσαι ναυτικός, άνεργος, αγανακτισμένος, ταξιτζής, φορτηγατζής, συμβασιούχος κτλ…
Μετάφραση πρωτοσέλιδου:

“Οι εισαγγελείς διέταξαν να ερευνήθει η υπόθεση των φερόμενων βασανιστήριων της αστυνομίας στην Ελλάδα”

Ο υπουργός Εσωτερικών παραδέχεται ότι οι φωτογραφίες με τα σημάδια της βίας τέσσερις κρατούμενοι είχαν τροποποιηθεί από τον υπολογιστή, έτσι ώστε αυτοί οι άνθρωποι να αναγνωριστούν.

Συγγενείς των κρατουμένων και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως η Διεθνής Αμνηστία ανέφεραν, ωστόσο, ότι η ρετούς των φωτογραφιών στα τέσσερα αρχεία της αστυνομίας εγιναν ωστε να εξαλείψουν σημάδια της βίας . ”Οι ελληνικές αρχές δεν μπορούν να διαγράφουν τα προβλήματά τους με το Photoshop. Αυτή η κουλτούρα της ατιμωρησίας πρέπει να τερματιστεί», δήλωσε η Διεθνής Αμνηστία την Δευτέρα.
netakias.com follow twitter.com/netakias #dendiasresign 


Έχουμε αλλοτριωθεί ως άτομα κι ως πολίτες αυτής της χώρας. Έχουμε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και είναι καιρός να αλλάξουμε ρότα διότι τα γεγονότα είναι τέτοια που μας ξεπερνούν.
Κυρίως, όμως, αυτοί που πρέπει να αλλάξουν είναι οι πολιτικοί μας. Όχι μόνο οι κυβερνώντες, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα.
Χάνουμε καθημερινά φαιά ουσία για θέματα που τελικά δεν έχουν και τόση σημασία. Όχι ότι δεν πρέπει να προβάλλονται, αλλά είναι τόσο συγκλονιστικά αυτά που συμβαίνουν κάθε μέρα, που τελικά είναι καιρός να αναθεωρήσουμε όλοι, πολιτικοί και πολίτες, τις προτεραιότητές μας.
Την ίδια στιγμή που κάποιος Συριζαίος αποκαλούσε τα Ίμια… Καρντάκ. Την ώρα που περιμένουμε να δούμε αν οι αγρότες δε θα κλείσουν τους δρόμους και οι ναυτεργάτες δε θα μπλοκάρουν τα λιμάνια.Τη στιγμή που ασχολούμαστε περισσότερο απ’ ότι πρέπει με το αν κάποια κακομαθημένα πλουσιόπαιδα «έκαψαν φλάντζες» και το ‘ριξαν στα Καλάσνικοφ και τις ληστείες. Και την ίδια στιγμή που ασχολούμαστε με το στικάκι του Παπακωνσταντίνου, στην Ελλάδα εξελίσσεται μια κοινωνική τραγωδία.
Την είδαμε σε όλο της το μεγαλείο στην οδό Αχαρνών, έξω από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης όπου εκατοντάδες χέρια ικέτευαν για μια σακούλα πορτοκάλια, για λίγα μαρούλια και για δύο-τρία πράσα.
Δεν την είδαμε μόνο εμείς. Την πήραν τα ξένα πρακτορεία και την έκαναν φωτογραφία της ημέρας, όπως ο Guardian και το Reuters. Το κοινωνικό κραχ μεταφέρθηκε σε όλο τον πλανήτη. Μπορεί εμείς εδώ να μη βλέπουμε τι γίνεται δίπλα μας, τουλάχιστον ας ευαισθητοποιηθούν οι ξένοι που μας έφεραν μέχρι εδώ.
Δεν είναι μόνο αυτοί που σχημάτισαν ουρές για τα δωρεάν λαχανικά. Καθημερινά στα συσσίτια της Εκκλησίας και των δήμων καταφεύγουν άνθρωποι που κάποτε ήταν νοικοκυραίοι. Έμποροι, ευυπόληπτοι επιχειρηματίες, υπάλληλοι με καλούς μισθούς, οικογενειάρχες που έχασαν τα πάντα.
Ακόμη και πρώην πλούσιοι που ντρέπονται να ζητήσουν βοήθεια και παίρνουν τις σακούλες λέγοντας ότι τις θέλουν για φτωχούς ενώ τις χρησιμοποιούν οι ίδιοι.
Το Reuters έκανε ολόκληρο ρεπορτάζ για την εικόνα της χώρας. Δημοσίευσε την ιστορία ενός 56χρονου Έλληνα, που χτυπήθηκε από την κρίση, κάνοντας λόγο για έναν «ρακοσυλλέκτη που σπάει τα ταμπού για να επιβιώσει».
Πρόκειται για τον Δημήτρη (δεν έκανε γνωστό το επώνυμό του) ο οποίος ήταν οικοδόμος για 42 χρόνια. Η ανεργία τον ανάγκασε να γίνει ρακοσυλλέκτης για να συντηρήσει την οικογένειά του, αφού είναι παντρεμένος με δύο παιδιά.
«Στην αρχή κάλυπτα το πρόσωπό μου. Δεν ήθελα να με αναγνωρίζουν οι άνθρωποι. Ντρεπόμουν. Ήταν δύσκολα, αλλά τελικά μπήκα στο πνεύμα. Τι άλλο να κάνεις όταν δεν υπάρχει δουλειά;».
«Χάσαμε την αξιοπρέπειά μας, αλλά μπορούμε ακόμη να προσπαθήσουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς» αναφέρει επισημαίνοντας ότι αναζητά πιο πολύτιμα σκουπίδια στις πλουσιότερες περιοχές της Αθήνας.
Ο 56χρονος αναφέρει ότι οι γείτονές του δεν τον αντιμετωπίζουν απαξιωτικά, αλλά τον επιδοκιμάζουν ενώ αρκετές φορές οι περίοικοι τον φωνάζουν για να του δώσουν οι ίδιοι άχρηστα σε αυτούς αντικείμενα.
Ο ίδιος τονίζει ότι το γεγονός πως είναι Έλληνας τον βοηθάει πολύ αφού η αστυνομία δεν τον ενοχλεί σε αντίθεση με τους αλλοδαπούς.
«Ο τζίρος της ημέρας μπορεί να είναι ελάχιστος ή πολύ καλός, από 10 ως 200 ευρώ» αναφέρει.
Κανείς δεν λέει να ξεχάσουμε τα υπόλοιπα σοβαρά θέματα. Και η λίστα Λαγκάρντ είναι θέμα και τα Ίμια να αποκαλούνται Καρντάκ από στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Όμως είναι καιρός να ξυπνήσουμε όλοι από το λήθαργο. Δίπλα μας εκτυλίσσεται μια εθνική τραγωδία, όμοια μ΄αυτή που έζησε η χώρα στην κατοχή και στα ταραγμένα χρόνια του εμφυλίου.
Αν συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε, θα δούμε χειρότερα. Όμως, είναι συγκλονιστικό να βλέπεις αυτά τα απλωμένα χέρια. Δεν πάει άλλο.

.


Εγώ δεν λέω να μην σωθούν οι Αφρικανοί από την πείνα και ούτε λέω να μην βοηθήσουμε τους Πακιστανούς, κύριε Τσίπρα. 

Ναι, το γνωρίζω Κύριε Τσίπρα ότι το Παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό σύστημα δεν είναι ούτε τέλειο, αλλά και δεν πρόκειται να γίνει τέλειο, τουλάχιστον εντός των επομένων πενήντα ετών! 

Ούτε εγώ χαίρομαι κύριε Τσίπρα, όταν βλέπω τους φτωχούς του Μπαγκλαντές ή της δυτικής Σαχάρας ρακένδυτους στην τηλεόραση, αν και δεν χρειάζομαι την τηλεόραση για να το μάθω.

Κύριε Τσίπρα, συμφωνώ απόλυτα μαζί σας στο 99% των όσων λέτε, όμως αυτό το 1% που διαφωνώ μαζί σας έχει περισσότερη αξία για εμένα από τα υπόλοιπα 99%.

Στην ζωή μας, ως λογικά όντα, έχουμε μάθει να ξεχωρίζουμε τα πρέπει, τα μπορώ και τα θέλω!
Άλλο το τι θέλω να κάνω στην ζωή μου και άλλο το τι πρέπει να κάνω ή τι μπορώ να κάνω!

Αγαπητέ κύριε Τσίπρα, δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι στην Ελλάδα ούτε υπάρχουν ρατσιστές. Υπάρχουν μόνο ιδεοληπτικοί και αιθεροβάμονες, όπως η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ωθεί την λογική κοινωνία από αντίδραση στον ρατσισμό.

Δεν γνωρίζω αν η αριστερά νομίζει ότι έχει αντικαταστήσει τον θεό και νομίζει ότι θα ευλογεί τα ψάρια, το ψωμί και τις θέσεις εργασίας, για να είναι όλος ο κόσμος χαρούμενος, γιατί στην ουσία αυτό εκπροσωπεί ως ιδέα η αριστερά.

Η Ελλάδα, εκτός την δημοκρατία, ανακάλυψε και το μέτρο κύριε Τσίπρα, το μέτρο της λογικής.
Λυπούμαι, αλλά μόνο ένας παράφρονας μπορεί να νομίζει ότι η Ελλάδα ή η Ευρώπη είναι σε θέση να εξαλείψει την πίνα και την φτώχεια όλου του κόσμου.

Υπάρχει βέβαια και αυτό: Για να μπορέσει η Ελλάδα και η Ευρώπη να βοηθήσει τους φτωχούς του κόσμου, πρέπει απαραίτητα να υπάρχουν, να μην έχουν δηλαδή και οι ίδιες εντωμεταξύ μετατραπεί σε Μπαγκλαντές, όπως η Αθήνα…

Αυτά για τα επόμενα πενήντα χρόνια. Μετά, που θα έχει καταφέρει η αριστερά να ευλογεί τα ψάρια και θα έχει εξοντώσει και το μεγάλο κεφάλαιο και όλα τα συναφή…

Τότε, ευχαρίστως μπορούμε να τα δούμε...

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη


Την άμεση διόρθωση του «λάθους» του ΔΝΤ από την κυβέρνηση ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας.
«Βγήκαν οι ίδιοι, οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ και είπαν, κάναμε λάθος. Ε, αφού κάνατε λάθος, γιατί το συνεχίζετε, είναι η απάντηση. Πού είναι η κυβέρνηση να βγει και να πει ότι κάνατε λάθος, ελάτε εδώ, πού είναι ο λογαριασμός ; Θα δώσουμε πίσω τις συντάξεις στους συνταξιούχους, αφού κάνατε λάθος. Αφού είναι λάθος ο πολλαπλασιαστής, σας βγάζει ύφεση, να δώσουμε πρώτα σ΄ αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη» τόνισε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ.

«Εμείς λοιπόν αυτό διεκδικούμε και αυτό θα κάνουμε. Αφού κάνατε λάθος, το λάθος να διορθωθεί και απαιτούμε τώρα να διορθωθεί» κατέληξε ο Αλέξης Τσίπρας.

Κατά την διάρκεια της ομιλίας του ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε και στις χθεσινές εικόνες από την διανομή δωρεάν τροφίμων που έκαναν το γύρο του κόσμου.

«Έβλεπα σήμερα σε όλες τις εφημερίδες, πριν έρθω σε σας, αυτές τις τραγικές εικόνες στο κέντρο της Αθήνας, εικόνες που θυμίζουν σε σας άλλες εποχές, γιατί εσείς περάσατε τις άλλες εποχές. Εμείς οι νεώτεροι ευτυχώς δεν τις έχουμε περάσει, αλλά δεν ξέρουμε τι μας περιμένει. Γι αυτό πιστεύουμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε να αλλάξει αυτή η πορεία. Έβλεπα λοιπόν αγρότες να μοιράζουν τρόφιμα για να αναδείξουν τα αιτήματά τους, άλλωστε από τα προϊόντα που παράγουν δεν κερδίζουν και πολλά. 
Αποφάσισαν λοιπόν να βγουν στο κέντρο της Αθήνας, μπροστά στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και να δώσουν δωρεάν, να μοιράσουν τα προϊόντα τους. Και έγιναν ουρές και σηκώθηκαν τα χέρια, μιλιούνια ο κόσμος για να πάρει μια σακούλα με ντομάτες ή ζαρζαβατικά. Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας το 2013. Και αυτοί οι αργυρώνητοι κονδυλοφόροι των ΜΜΕ αντί να βγουν και να πουν, έλεος, ντροπή.. τι είπαν σήμερα ; Αίσχος είπαν στους αγρότες γιατί αμαυρώνουν την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Πως θα έρθουν οι τουρίστες; Δεν τους ενδιαφέρει το γεγονός ότι χιλιάδες συμπολίτες μας δεν έχουν τη δυνατότητα να φάνε, τους ενδιαφέρει η εικόνα, μην αλλάξει η εικόνα. Όλα για την εικόνα. Τίποτε για την ουσία».

  • «Μέχρι πότε θα σιωπά η συγκυβέρνηση Σαμαρά στις προκλήσεις της Άγκυρας εναντίον της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ελληνισμού; Μέχρι που θα συνεχίσει η ενδοτική πορεία της;»

Μετά τις τελευταίες προκλητικές δηλώσεις και ευθείες παρεμβάσεις στα εσωτερικά της Ελλάδας, από τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, αλλά και από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, κι ενώ το Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και η κυβέρνηση Σαμαρά τηρούν σιγή ιχθύος χωρίς να απαντούν στην απροκάλυπτη παραβίαση των όρων καλής γειτονίας εκ μέρους της Τουρκίας, προασπιζόμενοι προφανώς το δόγμα της «ελληνοτουρκικής φιλίας» που έχει καταστεί δόγμα μονομερούς υποχωρητικότητας εκ μέρους των Ελληνικών κυβερνήσεων και αδιαμφισβήτητη τάση ικανοποίησης των εξωφρενικών θέσεων της τουρκικής πολιτικής, ο Κοινοβουλευτικος Εκπρόσωπος και Τομεάρχης Εξωτερικών των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ, σχολιάζοντας τις νέες προκλητικές ομιλίες του Τούρκου Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την Κύπρο και του Τούρκου ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου για τα Δωδεκάνησα, έκανε την εξής δήλωση:

«Σαν να μην έφτανε το πόσο εξέθεσε πολιτικά τον εαυτό του και τη συγκυβέρνηση ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, πραγματοποιώντας ραντεβού στα τυφλά με τον Τούρκο ομόλογό του, ενώ είχε πάει στο Κατάρ για άλλη -υποτίθεται- δουλειά, τώρα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα από την συνάντησή τους, βγαίνει ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον αδειάζει, με το να επιβεβαιώσει τις επιθετικές βλέψεις της χώρας του και να καταδείξει ότι ο κ. Σαμαράς, μαζί με τους κκ. Βενιζέλο και Κουβέλη ακολουθούν στα εξωτερικά μας θέματα μία πορεία που μπάζει από παντού, μία πορεία ζαλισμένου κοτόπουλου, χωρίς αφετηρία, κατεύθυνση, προορισμό και στόχο. Και κυρίως πορεία ενδοτική.

Ο κ. Ερντογάν, από την Ουγγαρία όπου βρέθηκε, αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία ελληνοκυπριακή διοίκηση, το ψευδοκράτος Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, ψέγει ακόμη και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την αποδοχή ως πλήρων μελών των αδελφών μας Κυπρίων και απειλεί ότι είναι εκείνος που θα θέσει κάτω από την αίρεση της επανεξέτασης ολόκληρο το πλέγμα των ευρωτουρκικών σχέσεων.

Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ καταδικάζουμε την στάση του Αττίλα που εξακολουθεί να επιδεικνύει και να περιφέρει ο Τούρκος πρωθυπουργός και καλούμε την συγκυβέρνηση να δείξει σοβαρότητα, υπευθυνότητα και όση στιβαρότητα της έχει απομείνει και μπορεί, τέλος πάντων, να επιδείξει.

Το ερώτημα το θέτω ευθέως προς την πλευρά και των τριών αρχηγών που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της σημερινής συγκυβέρνησης:

Κύριε Σαμαρά, κ. Βενιζέλο, κ. Κουβέλη και κυρίως εσείς κ. Σαμαρά, που μαζί με τον κ. Δημήτρη Αβραμόπουλο έχετε τα πάρε-δώσε με τους Τούρκους ομόλογούς σας, έως πότε θα ανέχεστε τις προκλήσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερτογάν;

Μπορούν να πληροφορηθούμε εμείς οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ποια ήταν ή ποια θα είναι η απάντηση-σχόλιο της Ελλάδας, για την Κύπρο του ελληνισμού, για τη Κύπρο της Ε.Ε. και για τη Κύπρο του ΟΗΕ;

Μήπως ταυτόχρονα μπορείτε να απαντήσετε στους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ποια ήταν η επίσημη αντίδραση του Υπουργείου Εξωτερικών της χώρας μας στη νέα πρόκληση Νταβούτογλου, ο οποίος από το Κάιρο έθεσε ζήτημα τουρκικής μειονότητας στα Δωδεκάνησα;

Σας είχαμε προειδοποιήσει εδώ και πολύ καιρό ότι η Άγκυρα επιχειρεί με διάφορους τρόπους να αντιγράψει, κυρίως σε Ρόδο και Κω, τη δραστηριότητα που αναπτύσσει στη Θράκη μέσω του εκεί Προξενείου της.

Δεν νομίζετε ότι πρέπει με την πρέπουσα σκληρή διπλωματική γλώσσα να τελειώνουν αυτά τα επικίνδυνα παιχνίδια που κλιμακώνει ο τουρκικός παράγοντας;

Πρόσφατα, είχαμε τη θλιβερή επέτειο των Ιμίων, που γκριζάρισαν από την πολιτική Σημίτη.

Σκοπεύετε, ως μνημονιακή συγκυβέρνηση να γκριζάρετε όλη την Ελλάδα και τον ελληνισμό της;»


Οι σφαγείς του Ελληνισμού, από τον Αλάριχο, οι βασανιστές του Ρήγα Φεραίου, οι συνεργοί του Κεμάλ, οι συμπατριώτες του Χίτλερ, οι σύγχρονοι κατακτητές και αρχιερείς της διαφθοράς, τολμούν να μιλούν για βασανιστήρια.

Ρήγας Φεραίος, ο ηγέτης των Ελευθέρων, Λέλα Καραγιάννη, η Μπουμπουλίνα της Αντίστασης. Δείτε πως βασανίστηκαν και μαρτύρησαν για την Ελευθερία την ώρα που οι διαχρονικοί φασίστες τολμούν να παριστάνουν τους  κριτές.

Ο Ρήγας άφησε εντολή τα τρία κιβώτια με τα αντίτυπα του έργου του να σταλούν μέσω του φίλου του και εμπόρου Ευστράτιου Αργέντη στο κατάστημα του Αντωνίου Νιώτη. Ταυτόχρονα έγραψε στο φίλο του Κορωνιό να πάει ο ίδιος να τα παραλάβει και να τα φυλάξει μέχρι να φτάσει και ο ίδιος εκεί. Ο Κορωνιός όμως έτυχε να απουσιάζει για εμπορικές δουλειές στη Δαλματία και το γράμμα του Ρήγα βρέθηκε στα χέρια του συνεταίρου του Κορωνιού Δημήτριου Οικονόμου από την Κοζάνη.
Αυτός, ορμώμενος άγνωστο από ποιες σκοπιμότητες, έσπευσε να καταδώσει τους συμπατριώτες του στην αυστριακή αστυνομία. Αυτή ενέργησε με αστραπιαία ταχύτητα. Αυστριακοί στρατιώτες συνέλαβαν τον Κορωνιό στη Δαλματία, τον μετέφεραν στην Τεργέστη και προχώρησαν σε εκτεταμένες συλλήψεις οπαδών του Ρήγα στη Βιέννη και την Τεργέστη. Έτσι, όταν ο Ρήγας έφτασε στην Τεργέστη στις 8/19 Δεκεμβρίου 1797, τα κιβώτια βρίσκονταν ήδη στα χέρια της αυστριακής αστυνομίας και ο ίδιος συνελήφθη και άρχισαν αμέσως οι ανακρίσεις.
Μαζί του συνελήφθη και ο συνοδός του Χριστόφορος Περραιβός. Αυτός όμως προέβαλε τη γαλλική του υπηκοότητα και κατόρθωσε να αφεθεί ελεύθερος. Στις αρχές του 1798 κατέφυγε στην Κέρκυρα που ήταν υπό γαλλική κατοχή. Εκεί τύπωσε τα επαναστατικά τραγούδια του Ρήγα κι ένα δικό του ύμνο προς τιμή του Ναπολέοντα. Πιστός στις αρχές του Ρήγα και στη φιλία που τον συνέδεε μαζί του δημοσίευσε σε μεγάλη κλίμακα το 1860 μια βιογραφία του εθνικού ήρωα.

Τα τελευταία χρόνια ήρθε στο φως μια ανεξακρίβωτη ως σήμερα είδηση, ότι είχε σταλεί στην Τεργέστη ένα ταχύτατο ελληνικό καράβι, για να παραλάβει τον Ρήγα και να τον μεταφέρει στην Ελλάδα. Δυστυχώς όμως ποτέ δεν μπόρεσε να γίνει κάτι τέτοιο. 
Ο υπουργός της αστυνομίας στη Βιέννη το βράδυ της 13/24 Δεκεμβρίου προχώρησε στις πρώτες συλλήψεις των συνενόχων του Ρήγα. Την επομένη ενημέρωσε τον αυτοκράτορα για τη συνωμοσία των Ελλήνων. 
Ο Ρήγας το βράδυ της 30ής Δεκεμβρίου, μια μέρα προτού μεταβεί στη Βιέννη αλυσοδεμένος, επιχείρησε να αυτοκτονήσει με ένα μικρό μαχαίρι που είχε κρύψει στη φυλακή. Δεν το κατόρθωσε. Τραυματίστηκε όμως σοβαρά και η μεταγωγή του αναβλήθηκε για δυόμισι μήνες, μέχρις ότου αποθεραπευτεί. Τελικά ξεκίνησε για τη Βιέννη στις 5 Φεβρουαρίου του 1798, όπου και έφτασε στις 14 του ίδιου μήνα.

Με βάση τα στοιχεία της αλληλογραφίας που έπεσε στα χέρια των Αυστριακών ενοχοποιήθηκαν ως σύντροφοι και ομόφρονοί του και συνελήφθησαν στις 13 Δεκεμβρίου 1797 άλλοι πέντε Έλληνες: Ο έμπορος Ευστράτιος Αργέντης, ο γιατρός Δημήτριος Νικολαΐδης, ο Παναγιώτης Εμμανουήλ, ο Φίλιππος Πέτροβιτς και ο Γεώργιος Πούλιος.

Ο Ρήγας θεωρήθηκε υποκινητής της όλης κίνησης και εχθρός της Αυστρίας. 
Πρώτον, γιατί σκόπευε να κηρύξει την επανάσταση εναντίον της Τουρκικής αυτοκρατορίας, της οποίας η Αυστρία ήθελε την ακεραιότητα, μέχρις ότου μπορέσει η ίδια να καταλάβει τα τμήματα των τουρκικών εδαφών που την ενδιέφεραν, 
και δεύτερον, γιατί ο Ρήγας ήθελε να δημιουργήσει μια δημοκρατία. Στην ανακριτική έκθεση δηλώνεται χαρακτηριστικά:
“Είχε την απόφασιν να μεταβή εις την χερσόνησον της Πελοποννήσου, κειμένην κατά την Μεσόγειον Θάλασσαν, προς τους εκεί κατοικούντας Έλληνας στασιαστάς, τους Μανιάτας, απογόνους όντας των αρχαίων Σπαρτιατών, να προσελκύση εις εαυτόν την εμπιστοσύνην των, να κηρύξη παντού την ελευθερίαν και έπειτα, βοηθούμενος από αυτούς, να ελευθερώσει όλην την χερσόνησον της Πελοποννήσου δια της βίας από του τουρκικού ζυγού. Μετά την απελευθέρωσιν δε της Πελοποννήσου ήθελε να εισβάλη εις την Ήπειρον, να ελευθερώση και τούτην την χώραν, να συνενώση τους Μανιάτας μετά των άλλων Ελλήνων στασιαστών, των καλουμένων Κακοσουλιωτών, που κατοικούν παρά τα παράλια της Αδριατικής Θαλάσσης, και μετά των συνηνωμένων τούτων δυνάμεων να προχωρήση προς Ανατολάς και έπειτα ν` απελευθερώση τας τουρκικάς επαρχίας Μακεδονίαν, Αλβανίαν, την κυρίως Ελλάδα, κατόπιν δε τας λοιπάς δια γενικής αποστασίας, και, καθώς καταθέτει ιδίως ο Πέτροβιτς, να εισαγάγη παντού το γαλλικόν πολίτευμα. Ήλπιζε δε ο Ρήγας να κατορθώση την απελευθέρωσιν ταύτην, τοσούτο μάλλον καθ` όσον όλοι οι Έλληνες είναι οπωσδήποτε ωπλισμένοι και έχουν προμηθείας τροφών, υπάρχουν δε πρόχειρα χρήματα εκ πλουσίων μονών”.
Όλοι όσοι συνελήφθησαν ομολόγησαν τους επαναστατικούς τους σκοπούς. Η αυστριακή αστυνομία στη συνέχεια συνέλαβε και άλλους. Η Αυστρία είδε την όλη κατάσταση ως μια πολύ καλή ευκαιρία, για να δείξει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τους αγαθούς σκοπούς της, επιζητώντας στο μέλλον ανταλλάγματα. Έτσι οκτώ από τους Οθωμανούς υπηκόους που συνέλαβε, τους περισσότερους ενόχους, αποφάσισε να τους παραδώσει στους Τούρκους. Επίσης έξι από τους ενόχους που είχαν αποκτήσει την αυστριακή υπηκοότητα αποφάσισε να τους απελάσει από την επικράτεια της Αυστρίας (ανάμεσά τους ήταν και ο Μαρκίδης Πούλιος, στο τυπογραφείο του οποίου είχαν εκδοθεί τα επαναστατικά έντυπα του Ρήγα).

Ο θάνατος του Ρήγα Φεραίου
Μαζί με επτά συντρόφους του παραδόθηκε στην Τουρκική κυβέρνηση, με συνοδεία ισχυρή αστυνομική φρουρά στις 27 Απριλίου 1798 από τις φυλακές της Βιέννης ως το Σεμλίνο, τον τελευταίο μεθοριακό σταθμό, και τελικά στις 10 Μαΐου του 1798 στον πασά του Βελιγραδίου, όπου κλείστηκαν στη σκοτεινή φυλακή του πύργου της Neboisa και για 40 ημέρες υπέμειναν τα μαρτύρια που τους υπέβαλαν οι βασανιστές τους.

Στις 13/24 Ιουνίου 1798 τους στραγγάλισαν και πέταξαν τα άψυχα κορμιά τους στο Δούναβη, ενώ διέδωσαν προς τα έξω ότι είχαν δραπετεύσει. Πρόσφατες πληροφορίες που προέρχονται από ένα χειρόγραφο του Λασσάνη μας πληροφορούν ότι πεθαίνοντας φώναξε στο στραγγαλιστή του “Λύσσαξε Τούρκε δεν εξαλείφεις μ` ημάς και τον σπόρον της ελευθερίας, οι εκδικηταί μας γλήγορα θ` αναβλαστήσωσι!”.

Κοντά του βρήκαν το θάνατο
  • ο Ευστράτιος Αργέντης 31 ετών, Χιώτης μεγαλέμπορος της Βιέννης,
  • ο Αντώνιος Κορωνιός 27 χρόνων, από τα Ιωάννινα,
  • ο Ιωάννης Εμμανουήλ 24 χρόνων, από Καστοριά,
  • ο Παναγιώτης Εμμανουήλ 22 χρόνων, από την Καστοριά, αδελφός του του Ιωάννη,
  • ο Θεοχάρης Τουρούντζιας 29 χρόνων, από τη Σιάτιστα και
  • ο Ιωάννης Καρατζάς 31 χρόνων, από την Κύπρο.
Η είδηση του θανάτου του γέμισε θλίψη και φόβο τους Έλληνες. Ο σουλτάνος Σελίμ ανέθεσε στον πατριάρχη Ιεροσολύμων Άνθιμο να εκδώσει μια εγκύκλιο που να παροτρύνει τους Έλληνες να μείνουν πιστοί σ` αυτόν, το νόμιμο ηγεμόνα τους.

Γρήγορα ως απάντηση στην παραπάνω εγκύκλιο κυκλοφόρησε μια μυστική επαναστατική διακήρυξη, στην οποία αναφερόταν 
“Διακηρύσσομεν δια ν` ανασκευάσωμεν το άφρον έγγραφον, ότι το μίσος κατά των θηριωδών μουσουλμάνων έχει βαθείας ρίζας εις τας καρδίας μας. Και ότι, αν δεν έχωμεν ακόμη αποτινάξει τον ζυγόν που βαρύνει επί των κεφαλών μας, δεν πρέπει δια τούτο να μας κατηγορούν δι` ευτέλειαν. Εκείνο που μας επιβραδύνει την ώραν της ελευθερίας είναι μόνον η αντιζηλία μερικών δυνάμεων της Ευρώπης”.
Ο μαρτυρικός θάνατος του, και των συντρόφων του, άφησε πίσω του το γόνιμο επαναστατικό σπόρο, ο Θούριος ύμνος έγινε το τραγούδι ενός ολόκληρου λαού και ο σπόρος της λευτεριάς που έριξε γρήγορα βλάστησε και έφτασε στην κορύφωσή του με τον αγώνα του `21.

Η νεότερη έρευνα μόλις κατά τα τελευταία χρόνια έφερε στο φως πτυχές της ζωής και του έργου του που μέχρι σήμερα μας ήταν άγνωστα. Οι πληροφορίες αυτές προέρχονται κατά βάση από τα έγγραφα των ανακρίσεων, όταν ο Ρήγας βρέθηκε στα χέρια των αυστριακών αρχών.

Το 1998 με αφορμή τη συμπλήρωση των 200 χρόνων από το θάνατό του οργανώθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις και αφιερώματα σε σχολεία και άλλους φορείς, έγιναν επανεκδόσεις βιβλίων του, όπως της Μεγάλης Χάρτας, και προσκηνυματική “Ρήγεια” πορεία από τη γενέτειρά του, μέχρι τον υγρό του τάφο και αποφασίστηκαν ετήσιες εορταστικές εκδηλώσεις στη γενέτειρά του, με την επωνυμία “Ρήγεια” το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου.

Η Λέλα Καραγιάννη - μια λυγερόκορμη επιβλητική γυναικεία μορφή, με μάτια μελιά, μεγάλα και αστραποβόλα, φωνή ζεστή, βελούδινη και καρδιά λέαινας - γεννήθηκε στα 1899 στη Λίμνη της Βόρειας Εύβοιας. Ήταν γόνος της ιστορικής Σπετσιώτικης οικογένειας των Μπούμπουλη, κόρη της Σοφίας Ιωάννου Μπούμπουλη.

Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, παντρεύτηκε Σμυρνιό έμπορο αρωματικών - φαρμακευτικών υλών και σκευασμάτων Νικόλαο Καραγιάννη, ο οποίος δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά – μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή - στο κέντρο της Αθήνας.
Η Λέλα Καραγιάννη δημιούργησε τότε μια πολυπληθή οικογένεια αποτελούμενη από επτά παιδιά: το Γιώργο, το Βύρωνα, το Νέλσονα, την Ιωάννα, την Ηλέκτρα, τη Νεφέλη και την Ελένη. 
Δυναμική και ακούραστη γυναίκα η Λέλα Καραγιάννη διαμοιράζει το χρόνο της καθημερινώς μεταξύ σπιτιού - με τις ιδιαιτέρως απαιτητικές οικογενειακές υποχρεώσεις της φροντίδας των επτά παιδιών της - και του καταστήματος της οικογενειακής επιχείρησης στην οδό Λήμνου 1, μα και της άοκνης προσφοράς στην κοινωνία και τον άνθρωπο που πάσχει, υποφέρει.
Αυτόν τον άνθρωπο θα δεί αιμόφυρτο και ψυχορραγούντα στο μέσο του δρόμου χτυπημένο ανελέητα από τη βάρβαρη μανία του Γερμανού δήμιου (που λίγες μέρες πριν έχει υποδουλώσει την Αθήνα, την Ελλάδα και συνάμα έχει αναρτήσει στο Ιερότερο Σύμβολο του Ανθρωπίνου Πνεύματος – την Ακρόπολη - το μιαρό σύμβολο του χιτλερισμού, τον αγκυλωτό σταυρό) και θα σπεύσει αυθόρμητα να του απλώσει το χέρι, να τον πάρει κοντά της, να τον περιθάλψει, να τον φροντίσει. 
Η ευαίσθητη ψυχή της συγκλονίζεται. Ο Άνθρωπος, ο Αγκυλωτός Σταυρός, το ανατριχιαστικό ηχοβολητό της ερπύστριας του τάνκς και της βαριάς γερμανικής αρβύλας, τη σπρώχνουν, την ωθούν, τη βγάζουν στους δρόμους του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας. 
«Παιδιά μου, τους λέγει, όλοι στον Αγώνα, στη θυσία, στο χρέος για τον Άνθρωπο και την Πατρίδα». Παιδιά της είναι: τα παιδιά της τα έξι μεγαλύτερα - νιόβγαλτα βλαστάρια στη ζωή των δέκα, δώδεκα, δεκαεπτά χρόνων, πλήν της μικρότερης (της Ελένης) που είναι νήπιο ακόμη - ο άνδρας της ο Νίκος και η στενή της φίλη Μάρτζωρη Δημοπούλου. «Γρήγορα, τους λέγει, να οργανωθούμε, να βοηθήσουμε, όπως μπορούμε. Η Πατρίδα, ο Άνθρωπος, ο Αγώνας ….». 
Την ακούν με προσοχή, κάνουν ό,τι τους προστάζει. Τρέχουν στους δρόμους, μαζεύουν τους χαμένους Εγγλέζους και Νεοζηλανδούς συμμάχους που βρίσκονται αποπροσανατόλιστοι - μετά την κατάρρευση του Μετώπου - κάπου στην Ελλάδα, τους κρύβουν, τους αλλάζουν χρώμα μαλλιών και προσώπου, αμφίεση και ταυτότητα, τους περιθάλπτουν, όσο χρειάζεται, και στη συνέχεια τους φυγαδεύουν με ψαροκάικα στα παράλια της Μικρασίας, για να βρεθούν στη συνέχεια στα συμμαχικά στρατόπεδα της Μέσης Ανατολής.

Η ομάδας της Λέλας - που αρχικά είναι μια καθαρά οικογενειακή υπόθεση - σιγά σιγά επεκτείνεται και οργανώνεται αποκτώντας όλο και νέα μέλη, μα και όνομα, που δεν είναι άλλο από αυτό της προγονής της ηρωίδας του ’21 Λασκαρίνας Μπούμπουλη. 
«Μπουμπουλίνα», λοιπόν το όνομα αυτής και η δράση της πολυσχιδής παράτολμη, μεθοδική και ουσιαστική. Έτσι, πλέκει ένα οργανωμένο δίκτυο κατασκοπείας, διάχυσης πομπών σ’ όλο τον ελλαδικό χώρο, μετάδοσης πληροφοριών στις αντάρτικες ομάδες των αδούλωτων ελληνικών βουνών και στο συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, οργανώνει και εκτελεί σαμποτάζ και αφαίρεση πολεμικού και άλλου χρήσιμου υλικού μέσα από τις εχθρικές αγκάλες, τροφοδοτεί αντάρτικες ομάδες με έμψυχο και άψυχο υλικό, σιτίζει και περιθάλπτει αναξιοπαθούντες Έλληνες, συμμάχους, μα και Ιταλούς καταδιωκόμενους από τη γερμανική θηριωδία μετά τη συνθηκολόγηση της χώρας τους, το Σεπτέμβρη του ’43. 
Αρωγούς σ’ όλη της την προσπάθεια έχει σημαντικές προσωπικότητες των Αθηνών (ανάμεσά τους: τον Αρχηγό της Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ - ο οποίος έπαιξε και θετικό ρόλο - τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, και άλλους) μα και πολίτες απλούς, άσημους.

Η αντιστασιακή της δράση γρήγορα γίνεται αντιληπτή από τις κατοχικές δυνάμεις, συλλαμβάνεται το Σεπτέμβρη του ’41, βασανίζεται σκληρά, μα απελευθερώνεται επτά μήνες αργότερα λόγω αμφιβολιών. 
Έκτοτε, παρακολουθείται στενά, μα με προσεκτικούς και επιδέξιους χειρισμούς καταφέρνει πάντα να δρα, κάτω από τη μύτη του κατακτητή, έχοντας στενούς συνεργάτες – πληροφοριοδότες μέσα στα ιταλικά και γερμανικά κατοχικά επιτελεία των Αθηνών και της επαρχίας. Ανάμεσά τους και οι Ιταλοί υπολοχαγοί Τζίμης Καλάρας και Πάολο Καστανίνο, μα και Γερμανοί αντιφασίστες στρατιωτικοί. 
Οι σύμμαχοι την ευγνωμονούν για τη δράση και τον Αγώνα της. Το συνθηματικό ήχημα «Τζάκσον εντ Τζάκσον. Άρωμα, ελήφθη» που στέλεται από τους Εγγλέζικους πομπούς προς τη Λέλα και την οργάνωση «Μπουμπουλίνα», η οποία συνεργάζεται και με πολλές άλλες αντιστασιακές οργανώσεις της Κατοχής, είναι η καλύτερη είδηση, πως: το μήνυμα της αποστολής έφθασε στον προορισμό του ή η συμφωνημένη αντιναζιστική επιχείρηση πραγματοποιήθηκε επιτυχώς. 

Κι ενώ όλα βαίνουν κατ’ ευχήν, στις 11 Ιουλίου του ’44 - αυτή η Αθάνατη Ελληνίδα των Αιώνων - συλλαμβάνεται μαζί με πέντε από τα παιδιά της ως αρχηγός της αντιστασιακής οργανώσεως «Μπουμπουλίνα», κατηγορουμένη για κατασκοπεία και μετάδοση σημαντικών πληροφοριών στον εχθρό, δηλ. τους Εγγλέζους και τους Συμμάχους τους. Μαζί τους συλλαμβάνονται, βασανίζοντα και φυλακίζονται στα κολαστήρια της οδού Μέρλιν και άλλοι Πατριώτες.

Δυστυχώς ένας εξ’ αυτών, ο στενός συνεργάτης της Ρήγγος Ριζόπουλος -; που ανήκει στην ομάδα φωτογράφισης και δημιουργίας πλαστικών ταυτοτήτων των φυγαδευόμενων προς τη Μ. Ανατολή - σπάει και ομολογεί τα της δράσεως της ομάδας «Μπουμπουλίνα».
Η Λέλα υποβάλλεται σε φοβερά βασανιστήρια: ξυλοδαρμοί, αλλεπάλληλες γρονθοκοπήσεις στο πρόσωπο και σε άλλα μέλη του σώματός της, πύρωση των άκρων της με ηλεκτρική μηχανή, σπάσιμο των πλευρών της με μια χειρολαβή θύρας, πολυήμερη στέρηση νερού και τροφής, εξάρθρωση των άκρων της, και όλων των αρμών του σώματος με ανάρτησή της στο ικρίωμα, έχοντας δεμένα πόδια και χέρια όπισθεν της μέσης, απειλές εκτέλεσης των τέκνων της μπροστά στα μάτια της, κ.α, κ.α …. 
Ακλόνητη και ατάραχη αυτή η άτρομη Ελληνίδα με αυταπάρνηση και περιφρόνηση προς τους δημίους της αποκρίνεται: 
«Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της για την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας!….» 
Αυτοί μπλοφάρουν πως θα την απελευθερώσουν. Αυτό της ανακοινώνει ο Γερμανός διοικητής των φυλακών Αβέρωφ δέκα, δώδεκα ώρες πριν. Της ενεχειρίζει -όπως και σε κάποιους συντρόφους της- το αποφυλακιστήριο…

Τέσσερις πρωινή της 8ης Σεπτεμβρίου 1944. Ημέρα Παρασκευή. Η πόρτα του κελιού ανοίγει. 
Ένας Ιερέας εισέρχεται. Για τη Θεία Κοινωνία … 
Των Μελλοθανάτων …
Που πήραν αποφυλακιστήριο ψες αργά…
Που λίγο πριν, εκείνη, είχε πει στο συγκρατούμενό της Νίκο Μπάρδη, ο οποίος έτυχε τελικά χάριτος: 
«Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που πεθαίνουμε για την πατρίδα μας και πρέπει να πεθάνουμε σαν Έλληνες… Να δείξουμε στους Γερμανούς πως ο Έλλην δεν φοβάται το θάνατο, όταν πρόκειται για την πατρίδα». 

5.30 π.μ. Επιβίβαση στα καμόνια του θανάτου. Φρούρηση ισχυρή, πολυπληθής. 
Τόπος προορισμού: Χαϊδάρι, αλσύλλιο Δαφνιού. 
Σκοπός: «αναγκαστική» αφαίρεση ζωής, εκτέλεση, θάνατος …
Στον τοίχο 70 ορθά Ελλήνων κορμιά και σιμά τους ένα γυρτό, αυτό του συναγωνιστή Ρήγγου που λύγισε και μίλησε, πρόδωσε…
Οι ριπές κροταλλίζουν ρυθμικές , επαναληπτικές, ζεστές, ψυχρές, άσπλαχνες…. 
«Ψηλά το κεφάλι, παιδιά. Ζήτω η Ελλάδα …» 
Η φωνή της Λέλας σκεπάζει το θάνατο, τις ριπές, τα φαράγγια! 
«Τον Εθνικό Ύμνο, παιδιά. Και το χορό, του Ζαλόγγου». 
«Σε γνωρίζω απ’ την κόψη…» 
Εκεί, πάνω στην κόψη του σπαθιού την τρομερή πέφτει η Λέλα και οι άλλοι εβδομήντα. Ανάμεσά τους και η αγαπημένη της Μάρτζωρη Δημοπούλου και άλλες πέντε Ελληνίδες του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας!

Λίγο μετά στους δρόμους της Αθήνας με θλίψη τους οι ανυπόταχτοι σκλάβοι θα συλλέξουν δύο χαρτάκια που πήρε ο άνεμος από τα χέρια των μελλοθανάτων Μανόλη Λίτινα και Γιάννη Χούπη σαν οδηγούνταν προς τα Μαρμαρένια Αλώνια, καρφιτσώνοντάς τα στο πέτο της Αιωνιότητας: 
«Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτουμε για την Πατρίδα με γέλιο στα χείλη για τη Λευτεριά. Μανόλης Λίτινας» 
«Θέλω να ζήσετε για να εκδικηθείτε και να προσεύχεστε για την ανάπαυση της ψυχής μας. Θάρρος. Συγγνώμη. Σας φιλώ. Γιάννης Χούπης». 

Και άλλοι εκδικήθηκαν. Και συγχώρεσαν. Έπραξαν το καθήκον τους. 
Συνέχισαν να χτυπούν ανελέητα τον κατακτητή, να τραγουδούν τη μια νίκη σιμά στην άλλη και μέρες μετά (30) να φέρνουν ξανά στην Ελλάδα τον Ήλιο της Λευτεριάς και της Δικαιοσύνης (και να υψώνουν στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης τη Γαλανόλευκη της Ειρήνης, της Χαράς, της Ευτυχίας, δώρο αιώνιο και ακριβό της θυσίας της Λέλας Καραγιάννη- Μπούμπουλη και όλων των συνελλήνων Πατριωτών».*