Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Μαρ 2014


Διπλωματικός πυρετός επικρατεί στη Χάγη, όπου πραγματοποιείται σύνοδος κορυφής με θέμα την εξεύρεση μεθόδων ακόμη μεγαλύτερης ασφάλειας στη χρήση πυρηνικών υλικών που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ενέργειας, για ιατρικούς και ερευνητικούς σκοπούς. Στο περιθώριο της συνόδου αλλεπάλληλες είναι οι συναντήσεις με αποτέλεσμα η συνάντηση για τα πυρηνικά υλικά να μετατρέπεται κατά κύριο λόγο σε πεδίο έκφρασης των διπλωματικών εκστρατειών της Μόσχας από την μία και της Δύσης από την άλλη, κυρίως των ΗΠΑ, με στόχο την προσέλκυση όσο το δυνατόν περισσότερων υποστηρικτών στις θέσεις τους σχετικά με τις εξελίξεις στην Ουκρανία και την ένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία.

Ο Μπαράκ Ομπάμα συζήτησε το θέμα της Ουκρανίας με τον Κινέζο ομόλογό του, Ξι Ζιπίνγκ, χωρίς, όμως, να γίνουν δηλώσεις. Επίσης, θέλοντας προφανώς να ασκήσει και περαιτέρω πιέσεις προς την ΕΕ, προκατέβαλλε ως ένα βαθμό το πλαίσιο των όποιων επαφών δηλώνοντας ότι ΗΠΑ και ΕΕ «είναι ενωμένες ως προς την στήριξη της Ουκρανίας απέναντι στη Ρωσία αλλά και ως προς την αντίληψη ότι θα πρέπει να επιβληθούν κυρώσεις με σοβαρό κόστος στην Μόσχα». Με την άποψη της πρόκλησης «σοβαρού κόστους» στην Μόσχα συμφώνησε, εκ νέου, με δηλώσεις του και ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε, επισημαίνοντας, βέβαια, ότι τα όποια βήματα θα πρέπει να εξεταστούν πολύ προσεκτικά καθώς αν επιλεχθεί πχ η επιβολή κυρώσεων σε ολόκληρους τομείς της ρωσικής οικονομίας, όπως είναι ο ενεργειακός, υπάρχει κίνδυνος πρόκλησης αλυσιδωτών αντιδράσεων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Την άποψη ότι η Μόσχα έχει πολύ περισσότερα να χάσει από ό,τι η ΕΕ είχε εκφράσει, την Κυριακή, και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικός, αναφερόμενος στο ενδεχόμενο επιβολής νέων κυρώσεων αν κλιμακωθεί περαιτέρω η κατάσταση στην ανατολική Ουκρανία. Υπενθυμίζεται ότι η Γερμανία, την περασμένη εβδομάδα, ανέστειλε όλες τις εξαγωγές εξοπλισμών προς τη Ρωσία, προκαλώντας αντιδράσεις στο ρωσικό υπουργείο Άμυνας που προειδοποίησε για σοβαρές επιπτώσεις στις διμερείς σχέσεις. Την έντονη ανησυχία τους για τις σχέσεις αυτές εξέφρασαν και αρκετοί εκπρόσωποι του γερμανικού επιχειρηματικού κόσμου εκτιμώντας ότι η επιβολή σκληρών κυρώσεων θα αποτελούσε «αληθινή καταστροφή» για χιλιάδες γερμανικές εταιρείες.

Με αυτά τα δεδομένα, η ιδιαίτερα μεγάλη επιφυλακτικότητα που φέρεται να διατηρεί η Γερμανίδα Καγκελάριος ως προς το εύρος και τον τρόπο επιβολής κυρώσεων κατά της Μόσχας μοιάζει απολύτως δικαιολογημένη. Αν και εξέφρασε για άλλη μια φορά την κάθετη διαφωνία της με τις ρωσικές ενέργειες στην Κριμαία, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας, την Κυριακή, με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν αρκέστηκαν να εκφράσουν, και οι δύο, ικανοποίηση για το ότι επήλθε συμφωνία στο ζήτημα της ανάπτυξης αποστολής παρατηρητών του ΟΑΣΕ στην Ουκρανία για έξι μήνες.

Επιφυλακτικό, παρά τις κορώνες περί κυρώσεων, εμφανίζεται και το Λονδίνο. Η βρετανική κυβέρνηση καλεί σε επείγουσα έκτακτη σύσκεψη την επόμενη εβδομάδα τη Συνομοσπονδία Βρετανικών Βιομηχανιών και την Ένωση Βρετανικών Τραπεζών καθώς και άλλες επιχειρηματικές ενώσεις, προκειμένου να εξετάσουν από κοινού τι μέλλει γενέσθαι όσον αφορά στο ζήτημα των κυρώσεων προς τη Ρωσία με δεδομένες τις ολοένα στενότερες, τα τελευταία χρόνια, σχέσεις των δύο πλευρών και τις επενδύσεις πολλών εκατομμυρίων δολαρίων εκατέρωθεν. Ενδεικτικά απλώς είναι τα παραδείγματα των επενδύσεων του Ρώσου ολιγάρχη Ρόμαν Αμπράμοβιτς στη Βρετανία ή αντίστροφα η αγορά του 20% της ρωσικής εταιρείας Rosneft από τον βρετανικό ενεργειακό κολοσσό ΒΡ.

Προειδοποιήσεις «διπλωματικού ύφους» από την Μόσχα και πινγκ-πονγκ μέτρων
 
Μια «γεύση» για το αν πήγε καλά η συνάντηση Ομπάμα – Ζιπίνγκ, για το θέμα της Ουκρανίας, έδωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, όταν, από τη Χάγη, ευχαρίστησε δημόσια τις χώρες μέλη των Brics για την «κατανόηση», όπως είπε, που επέδειξαν στο θέμα της Κριμαίας, δίνοντας έτσι ένα σήμα για το προς ποιο «στρατόπεδο τείνουν» οι Brics (Βραζιλία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική και Ρωσία). Των ευχαριστηρίων του Λαβρόφ προηγήθηκαν δηλώσεις του εκπροσώπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, σύμφωνα με τις οποίες η επιβολή κυρώσεων από ΗΠΑ και ΕΕ προς τη Ρωσία είναι μια «ευκαιρία» η Μόσχα να ενισχύσει περαιτέρω τη συνεργασία της με τις Brics, οι οποίες, όπως σημειώνουν προφανώς όχι τυχαία τα ρωσικά ΜΜΕ, εκπροσωπούν το 42% του παγκόσμιου πληθυσμού και το ¼ της παγκόσμιας οικονομίας.

Ο Λαβρόφ, στη Χάγη, συνάντησε τον Αμερικανό ομόλογό του Τζον Κέρι, για τον οποίο δήλωσε αργότερα ότι συμφωνεί ότι θα πρέπει να βρεθούν τρόποι εφαρμογής της συμφωνίας που είχε επιτευχθεί την 21η Φεβρουαρίου (πριν την εκδίωξη Γιανουκόβιτς). Συνάντησε, επίσης, όπως επιβεβαιώθηκε και από ρωσικά ΜΜΕ, για πρώτη φορά και τον Ουκρανό υπηρεσιακό ομόλογό του, Αντρέι Ντεσττστέγια, μια κίνηση που προφανώς αποτελεί υποχώρηση εκ μέρους της Μόσχας, αφού μπορεί να αξιοποιηθεί ως «βήμα» στην κατεύθυνση της αναγνώρισης της νέας υπηρεσιακής ηγεσίας του Κιέβου. Εντούτοις, αναλυτές εκτιμούσαν ότι δεν είναι τυχαίο ότι ο Λαβρόφ επέλεξε να συναντήσει τον συγκεκριμένο, ο οποίος δεν προέρχεται από την ηγεσία των διαδηλωτών της πλατείας Μαϊντάν και δεν σχετίζεται, άμεσα τουλάχιστον, με τις πολιτικές δυνάμεις που ήταν κυρίαρχες εκεί.

Μετά το πέρας των συναντήσεων, ο Λαβρόφ δήλωσε ότι η ηγεσία στο Κίεβο θα έπρεπε να περιμένει να αποκτήσει νομιμότητα πριν προχωρήσει σε υπογραφή συμφωνίας στενότερης συνεργασίας με την ΕΕ, την περασμένη εβδομάδα. Απέφυγε, πάντως, επισταμένα να επαναλάβει σχόλια από υφισταμένους του ότι η συμφωνία φέρνει το ΝΑΤΟ πιο κοντά στη Ρωσία και αρκέστηκε να υποστηρίξει ότι πρόκειται για «εσωτερικό θέμα της Ουκρανίας». Επέμεινε ότι η κατάσταση στην Ουκρανία θα διευθετηθεί μόνο δια μέσου συνταγματικής μεταρρύθμισης και επανέλαβε ότι η Ρωσία δεν προτίθεται να εισβάλλει στη χώρα. Σχολιάζοντας, επίσης, τις δηλώσεις αξιωματούχων από τις χώρες της G7 περί «αποβολής» της Ρωσίας από την ομάδα των πιο ανεπτυγμένων βιομηχανικά χωρών, σημείωσε ότι «δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός αποβολής κανενός, πόσο μάλλον της Ρωσίας» αν και εμφανίστηκε ιδιαίτερα «χαλαρός» ως προς την πιθανότητα μη πραγματοποίησης της επόμενης συνόδου των G8 στο Σότσι.

Παράλληλα με τις συναντήσεις, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε τα πρώτα αντίμετρά του απέναντι στον Καναδά μετά την επιβολή και από την Οττάβα κυρώσεων (πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και ταξιδιωτικές απαγορεύσεις) σε βάρος Ρώσων αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Ντμίτρι Ρογκόζιν, ο σύμβουλος του Πούτιν Βλαντισλάβ Σουρκόφ, η πρόεδρος της άνω ρωσικής βουλής, Βαλεντίνα Ματβιένκο, και σειρά αξιωματούχων της Κριμαίας. Η Μόσχα επέβαλλε κυρώσεις (αντίστοιχου περιεχομένου) σε 13 πολιτικές προσωπικότητες του Καναδά, κυβερνητικούς αξιωματούχους και βουλευτές. Ο εκπρόσωπος, πάντως, του υπουργείου Εξωτερικών διευκρίνισε ότι η «Ρωσία παραμένει ανοιχτή στην δημιουργική και έντιμη συνεργασία με τον Καναδά, ο οποίος είναι γνωστός για τον πραγματισμό του» υπογραμμίζοντας την ευρεία γκάμα κοινών συμφερόντων των δύο χωρών και σε περιοχές της Αρκτικής.

Ως «απάντηση» στην προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, η ΕΕ, μετά τη συμφωνία στενότερης συνεργασίας με την Ουκρανία, ανακοίνωσε, διά του Χερμαν βαν Ρομπάι, την υπογραφή ανάλογης συμφωνίας με τη Γεωργία τον Ιούνιο. Ο Γεωργιανός πρωθυπουργός, που επίσης βρίσκεται στη Χάγη, δεν παρέλειψε να συναντήσει και τον Αμερικανό πρόεδρο. Είχε προηγηθεί η αναγνώριση της Κριμαίας ως τμήμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας από τη Λευκορωσία, εντείνοντας την αίσθηση ενός ιδιότυπου διπλωματικού «πινγκ – πονγκ».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Ξημερώνει 25η Μαρτίου. Μια από τις σημαντικότερες ημέρες της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Ημέρα που ο Ελληνικός λαός γιορτάζει την χαρμόσυνη είδηση για την γέννηση του Ιησού Χριστού, από την Θεομήτορα, Παναγιά μας και ταυτόχρονα τα 193 χρόνια από την Εθνική μας Παλιγγενεσία του 1821. Ημέρα που μας φέρνει στο μυαλό και τη σκέψη, εκείνους, τους μια χούφτα Έλληνες που επαναστάτησαν, με πενιχρά μέσα, προκειμένου να αποτινάξουν τον τούρκικο ζυγό από την ράχη μας. Η θύμηση αυτής της ημέρας μας δημιουργεί ανάταση καρδιάς και ζωντανεύει ξανά στα μάτια μας την Αγία Λαύρα, όπου κηρύχτηκε η Επανάσταση από τον Μητροπολίτη Παλαιών Πατρών Γερμανό, και τα Ψαρά που ήταν από τα πρώτα νησιά που ξεσηκώθηκαν στις 10 Απριλίου του 1821 ενώ στις 21 Ιουνίου, οι τουρκικές δυνάμεις του Ιμπραήμ Πασά κατέλαβαν το νησί και κατάσφαξαν περισσότερους από 15.000 κατοίκους. Την καταστροφή των Ψαρών περιγράφει ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στο περίφημο επίγραμμά του: «Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, περπατώντας η δόξα μονάχη μελετά τα λαμπρά παλικάρια και στην κόμη στεφάνι φορεί γινωμένο από λίγα χορτάρια που 'χαν μείνει στην έρημη γη… ». Ημέρα που μας γυρίζει το μυαλό στις 8 Μαΐου 1821 στο Χάνι της Γραβιάς όπου καταγράφηκε μια από τις μεγαλύτερες νίκες των Ελλήνων κατά των κατακτητών, με πρωτοστάτη τον Οδυσσέα Ανδρούτσο που διαμέλισε τον αήττητο μέχρι τότε Ομέρ Βρυώνη και στις 26 Ιουλίου 1822 στα Δερβενάκια όπου καταστράφηκαν όλες οι στρατιωτικές πολυάριθμες δυνάμεις του Δράμαλη Πασά από τον αρχιστράτηγο της Επανάστασης, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Ημέρα που ταξιδεύει νοερά την ψυχή μας στις 20 Μαΐου 1825 στο Μανιάκι όπου ο Παπαφλέσσας με τα 300 παλικάρια του, ως άλλος Λεωνίδας, υπερασπίζεται την πατρίδα από τον Ιμπραήμ Πασά ο οποίος είχε στη δύναμή του 6.000 Αιγυπτίους και στις 10 Απριλίου 1826 στην ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, των πολιορκημένων Ελλήνων από τις αναρίθμητες Τούρκικες δυνάμεις. Γι΄αυτή την ηρωική έξοδο, μεταγενέστερα η πόλις του Μεσολογγίου δέχθηκε την τιμή να της αποδοθεί ο τίτλος της Ιερής Πόλης.

Την Ιερή φλόγα της επανάστασης των Ελλήνων όμως, την έδωσαν γεγονότα όπως, ο «χορός του Ζαλόγγου», παραμονές των Χριστουγέννων του 1803, που αποτελεί αιώνιο σύμβολο για τη γυναίκα Ελληνίδα που προτιμά το θάνατο από την ατίμωση και τη δυστυχία. Τη γυναίκα-ηρωίδα που «της ελευθερίας ο έρως» τη σπρώχνει να θυσιάσει τον εαυτό της, τα παιδιά της και να αποχαιρετήσει παντοτινά τη γλυκιά ζωή και «τη δύστυχη πατρίδα». Αυτές οι Σουλιώτισσες Γυναίκες που πέρα από το νοικοκυριό, έπαιρναν μέρος και σε πολεμικές επιχειρήσεις, όπου ο ρόλος τους ήταν, σε πρώτη φάση, εφεδρικός και βοηθητικός, όταν όμως οι περιστάσεις το απαιτούσαν, ρίχνονταν στη μάχη, άλλοτε κατρακυλώντας βράχους πάνω στον εχθρό, άλλοτε περιβρέχοντάς τον με καυτά βόλια και άλλοτε ορμώντας μπροστά με το σπαθί στο χέρι. Αυτές σηματοδότησαν την Μεγάλη Εξέγερση για το Ελευθερία ή Θάνατος.

Σήμερα, ο Ελληνικός λαός, θα πλησιάσει νοερά και θα προσκυνήσει τον αδούλωτο πρωταγωνιστή της Ελευθερίας, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη που κουβαλούσε μέσα του τον ήρωα και έγινε το σύμβολο της αιώνιας δόξας της πατρίδος μας μεταβάλλοντας τους δούλους σε ελεύθερους και τους γραικύλους σε Έλληνες, αλλά και όλους εκείνους τους Ήρωες που θυσίασαν τα νιάτα τους και την ζωή τους, για να ζούμε εμείς ελεύθεροι. Όλοι εμείς οφείλουμε να αφουγκραστούμε τις διαχρονικές υποθήκες τους. Θα πρέπει να κουβαλούμε ως παρακαταθήκη τα λόγια του γέροντα του Μοριά στις 8 Νοεμβρίου του 1838 προς τους μαθητές στην Πνύκα: «Παιδιά μου! Εις τον τόπον τούτο, όπου εγώ πατώ σήμερον, επατούσαν και εδημιούργησαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των... Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί 'Ελληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από εμάς εις την θρησκείαν , διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στο κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρεν μαζί του ούτε σοφούς, ούτε προκομμένους, αλλά απλούς ανθρώπους, χωρικούς και ψαράδες και με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι μολονότι όπου και αν εύρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν , δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμει τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστη... Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομεν άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι έμποροι μικροί και μεγάλοι, εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση... Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον ετρομάξαμε τους Τούρκους, όπου άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακριά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μία αρμάδα... Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος. 'Όλα τα 'Έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μία θρησκεία. Και αυτοί οι Εβραίοι, οι οποίοι κατετρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους. Να μήν έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε εις τους καφενέδες και εις τα μπιλιάρδα. Να δοθήτε εις τας σπουδάς σας, και καλλίτερα να κοπιάσετε ολίγον δύο και τρεις χρόνους, και να ζήσετε ελεύθεροι εις το υπόλοιπον της ζωής σας παρά να περάσετε τεσσάρους πέντε χρόνους τη νεότητά σας, και να μείνετε αγράμματοι. Να σκλαβωθήτε εις τα γράμματά σας. Να ακούετε τας συμβουλάς των διδασκάλων και γεροντόνερων και κατά την παροιμία, μύρια ήξευρε και χίλια μάθαινε. Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο δια το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της κοινότητος και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας. Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ όπως καθώς οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, άκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας την οποίαν να αποστρέφεσθε και να έχετε ομόνοια. Εμάς, μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθεί η νύχτα του θανάτου μας, καθώς την ημέρα των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθεί η νύχτα και η αυριανή ημέρα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, όπου ημείς ελευθερώσαμε και δια να γίνει τούτο πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερία...»

Έτσι, εμείς οι νεώτεροι Έλληνες που στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και σε όλους τους ήρωες της απελευθερωτικής επαναστάσεως του 1821, χρωστάμε το παν, οφείλουμε να πράξουμε το μόνο που θα μας ζητούσαν σήμερα.

ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΝΤΡΟΠΙΑΖΟΥΜΕ! Γιατί όπως έλεγε και ο Winston Churchill «ο λαός που ξεχνά την Ιστορία του δεν έχει μέλλον».

Γιατί σήμερα έχουμε ξεχάσει την Ιερή παρακαταθήκη της Ελευθερίας που εκείνοι μας κληρονόμησαν. Γιατί σήμερα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα την υποθήκευση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, την εκ νέου υποδούλωση της πατρίδος μας, τον εξευτελισμό του λαού μας, την απόλυτη εξαθλίωσή του. Γιατί ανεχόμαστε όλους εκείνους που εξυπηρετούν εντολές και επιθυμίες άλλων και προσπαθούν, εν ονόματι της παγκοσμιοποιήσεως και της νέας τάξεως πραγμάτων να αποκόψουν και να ξεριζώσουν από τους Έλληνες την γνώση για την Ιστορία τους, στην προσπάθεια απόλυτου αφελληνισμού της χώρας. Γιατί όλοι αυτοί θέλουν μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες.

Συνεπώς, οφείλουμε να καταψηφίσουμε στις επικείμενες εκλογές όλα τα μνημονιακά κόμματα που σκοπό έχουν την περεταίρω εξαθλίωση του λαού μας και την εκποίηση της γης των πατέρων μας και των παιδιών μας. Έχουμε χρέος να αναζητήσουμε και να ψηφίσουμε κόμματα που ανταποκρίνονται στα λόγια του Ιωάννη Καποδίστρια, του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος, ο οποίος μιλώντας στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση στις 11 Ιουλίου 1829, στο Άργος είπε ανάμεσα στα άλλα: «Όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει, ότι δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς ανάλλαγους με τον βαθμόν του υπουργήματός των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της». Και τελείωσε την ομιλία του μ' αυτή την βαρυσήμαντη δήλωση: «Αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα ενώ ευρισκόμεθα εν μέσω ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr
twitter:@egerssi



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μαζί με τα υπόλοιπα μνημονιακά άρθρα που καλείται να υπογράψει και πάλι το προτεκτοράτο είναι και αυτό για το γάλα, που ξυπνώντας κάποιες συνειδήσεις έχει δημιουργήσει πρόβλημα στη μνημονιακή κυβέρνηση.

Το πρόβλημα: Πως θα μπορέσει να αλωθεί η Ελληνική αγορά από γάλατα εισαγωγής αδιαφορώντας αν ο ανερχόμενος εγχώριος κλάδος της αγελαδοτροφίας εξαφανιστεί και μαζί με αυτόν ένας δυναμικός τομέας οικονομικής ανάπτυξης και αύξησης του ΑΕΠ.
Ο τρόπος: Βάπτιση του γάλακτος υψηλής παστερίωσης σε φρέσκο γάλα έτσι ώστε να γίνει δυνατή η επέκταση των ημερών διατήρησης του δήθεν φρέσκου γάλακτος που θα δώσει την δυνατότητα για αθρόες εισαγωγές αμφιβόλου ποιότητας γάλακτος υψηλής παστερίωσης σε δήθεν φθηνότερες τιμές (τους πήρε ο πόνος για τον Έλληνα καταναλωτή).
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

Σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία (Π.Δ. 113/1999) «φρέσκο γάλα» είναι το γάλα που έχει υποστεί παστερίωση δηλαδή θερμική επεξεργασία στους 72°C για 15 δευτερόλεπτα. Το γάλα αυτό σύμφωνα με τους επιστήμονες τροφίμων είναι πλούσιο σε ασβέστιο, πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λιπίδια, βιταμίνες Α, C, B2, Β6, Β12 κ.α. και πολύτιμα μέταλλα και ιχνοστοιχεία, και αποτελεί άριστη τροφή. Όμως το φρέσκο γάλα έχει διάρκεια ζωής τρεις έως πέντε ημέρες στο ψυγείο, και επομένως δυσχεραίνεται η εισαγωγή του από το εξωτερικό.

Αντίθετα, γάλα υψηλής παστερίωσης είναι αυτό που έχει υποστεί θερμική επεξεργασία στους +110οC έως +130οC και διατηρείται στο ψυγείο για 20-30 ημέρες. Βεβαίως, όσο πιο υψηλή είναι η θερμική επεξεργασία, τόσο μεγαλύτερο είναι το χρονικό διάστημα που διατηρείται, αλλά και τόσο πτωχότερο γίνεται σε θρεπτικές ουσίες με την καταστροφή ευαίσθητων βιταμινών και ιχνοστοιχείων όπως Β6, Β12, C φολικό οξύ, τυροσίνη, κλπ. Έτσι, το γάλα υψηλής παστερίωσης ορθώς θεωρείται θρεπτικά υποδεέστερο, και η υφιστάμενη Ελληνική νομοθεσία απαγορεύει την αναγραφή λέξεων όπως «φρέσκο», «παστεριωμένο» κλπ στη συσκευασία του.

Προκειμένου λοιπόν να διευκολυνθούν οι εισαγωγές «φρέσκου γάλακτος» προσπαθούν οι Επίτροποι να βρουν νομικά τερτίπια ώστε να πλασαριστεί στους ιθαγενείς εισαγόμενο γάλα υψηλής παστερίωσης σαν φθηνό φρέσκο γάλα παρακάμπτοντας και αυτά τα πορίσματα της επιστήμης. Με σύνθημα το «φθηνότερο γάλα» προσποιούνται ότι νοιάζονται για τον καταναλωτή των μεγάλων αστικών κέντρων που υποφέρει από την παρούσα οικονομική κρίση (sic) και στο βωμό αυτό «αναγκάζονται να κτυπήσουν τα μικροσυμφέροντα μιας μικρής ομάδας παραγωγών». Αποδίδουν δε τις δικαιολογημένες αντιδράσεις ακόμα και κάποιων κυβερνητικών βουλευτών σε «μικροπολιτική» και την κάλυψη μικροσυμφερόντων στιγματίζοντας την τόλμη τους να διαχωριστούν από την κυβερνητική αγέλη. Αυτή η «μικρή ομάδα παραγωγών» λοιπόν απαρτίζεται από 4.000 αγελαδοτρόφους που παράγουν 630.000 τόνους φρέσκου γάλακτος. Όμως τα γαλακτοπαραγωγικά ζώα σιτίζονται με κτηνοτροφές που μπορούν να παραχθούν σε 500.000 στρέμματα με καλλιέργειες κτηνοτροφικών φυτών (καλαμπόκι, μηδική, βίκος, κριθάρι, κλπ) και δίνουν εισόδημα σε άλλες 5.000 γεωργικές εκμεταλλεύσεις με 10.000 εργαζομένους.

Επίσης τα περί φθηνού εισαγόμενου γάλακτος είναι ψέματα. Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι γάλα ημέρας μπορεί να πωλείται κάτω του 1 € όπως γίνεται ήδη σε πολλούς σταθμούς διανομής στη Λάρισα από το συνεταιρισμό ΘΕΣΓΑΛ. Αν το κράτος συμμαζέψει τους άθλιους μεσάζοντες, τότε η τιμή του εγχώριου φρέσκου γάλακτος δεν θα υπερβαίνει το 1,0-1,1 €/λίτρο. Σημειωτέον ότι η τιμή παραγωγού δεν υπερβαίνει τα 0,45 € ανά λίτρο φρέσκου γάλακτος. Εξ άλλου η δήθεν μείωση της τιμής που θα προκύψει λόγω ανταγωνισμού είναι αμφίβολη αφού και σήμερα το εισαγόμενο γάλα υψηλής παστερίωσης (20 ημερών) είναι ακριβότερο από το φρέσκο. Ακόμα και στις περιπτώσεις μικρότερης τιμής δε θα πρόκειται για πραγματικά φρέσκο γάλα υψηλής διατροφικής αξίας. Θα είναι εισαγόμενο γάλα σε σκόνη, παγοκολόνα, κλπ που θα έχει παραχθεί από δυστυχισμένα ζώα παραγεμισμένα με αντιβιοτικά και ορμόνες (turbo koe=τούρμπο αγελάδα) που μεγάλο μέρος του σιτηρεσίου τους θα περιλαμβάνει μεταλλαγμένες ζωοτροφές. Και φυσικά δεν θα αναγράφεται πουθενά η χώρα προέλευσης, έτσι ώστε ο κάθε οικογενειάρχης να μπορεί να προμηθεύεται Ελληνικό φρέσκο γάλα.

Αλλά αποτελεί και μειοδοσία της κυβέρνησης η λελογισμένη επίθεση κατά της εγχώριας κτηνοτροφίας και των Ελληνικών επιχειρήσεων προκειμένου να μη ζημιώσουν οι γαλακτοπαραγωγοί αποικιοκράτες. Το εγχείρημα της ΘΕΣΓΑΛ τους έχει τρομάξει. Ο ανερχόμενος αυτός συνεταιρισμός απέδειξε ότι η σημερινή προστιθέμενη αξία του παραγόμενου στην Ελλάδα γάλακτος μπορεί να φθάσει στο άμεσο μέλλον τα 630 εκατ. € με άνω του 1,5 δις € συμμετοχή στο ΑΕΠ, ενώ στην περίπτωση μελλοντικής επάρκειας (που πρέπει να είναι το ευκταίο), τα ανωτέρω ποσά είναι τα διπλάσια, χωρίς τον υπολογισμό της διαφοράς του εμπορικού ισοζυγίου. Από την άλλη πλευρά, το επικαλούμενο φθηνότερο προϊόν (δεν το ονομάζω φρέσκο γάλα) έστω και κατά 0,20 €/λίτρο δε θα μείωνε τις δαπάνες των νοικοκυριών για αγορά γάλακτος παραπάνω από 200 εκατ. €. Ακόμα λοιπόν και στην υποτιθέμενη αυτή περίπτωση τα αμείλικτα μαθηματικά καταδεικνύουν την μειοδοτική πολιτική περαιτέρω συρρίκνωσης της πρωτογενούς παραγωγής αλλά και της κατανάλωσης ποιοτικής τροφής για τον Έλληνα καταναλωτή. Το γάλα τους βγάζει τις μάσκες…

Νίκος Δαναλάτος
Καθηγητής Γεωργίας
Πανεπιστημίου Θεσσαλίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η κατάληξη του 1821 ήταν η δολοφονία του μοναδικού ανθρώπου που προσπάθησε να καταστήσει το νέο ελληνικό κράτος ΠΛΗΡΩΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ.

Τον δολοφόνησαν οι πολιτικοί και βιολογικοί πρόγονοι αυτών που μας κυβερνούν και σήμερα, οι κοτζαμπάσηδες και οι Φαναριώτες, μετά από εντολές των ξένων που επιθυμούσαν μια Ελλάδα - μπανανία - προτεκτοράτο.
Πράγμα το οποίο και έχουν πετύχει επί 193 έτη.

Η κατάληξη της μεγαλύτερης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που έχει βιώσει μέχρι στιγμής η Ελλάδα (2008-2014) είναι η φυλάκιση, όχι των υπευθύνων, όχι των προδοτών, αλλά των πατριωτών που αγωνίζονται ενάντια στους προδότες.

Είναι η φυλάκιση αυτών που αγωνίζονται για μια ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΛΛΑΔΑ απέναντι στους πολιτικούς απογόνους των δολοφόνων του Καποδίστρια που μας κυβερνούν σήμερα ακόμη σε αγαστή συνεργασία με τους ξένους που επιθυμούσαν και επιθυμούν τον έλεγχο του προτεκτοράτου του Γραικυλιστάν.

Όλα αυτά, μέχρι στιγμής.
Την τελική κατάληξη δεν την γνωρίζει κανένας.
Όλοι μας όμως είμαστε συνένοχοι.
Συνένοχοι γιατί συναινέσαμε και συναινούμε στην διαιώνιση του προτεκτοράτου με αντάλλαγμα ένα ξεροκόμματο.

Ήμασταν συνένοχοι στην δολοφονία του Καποδίστρια και είμαστε συνένοχοι στην φυλάκιση και το κατατρεγμό των πατριωτών.
Συνένοχοι με την σιωπή μας και την δειλία μας.

Πρέπει να αποφασίσουμε επιτέλους αν θέλουμε να είμαστε σκλάβοι ή ελεύθεροι και ας πράξουμε αναλόγως.

Ηλιόπουλος Θωμάς


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Δημήτριος Σούκερας MBA(ER)
Αντισυνταγματάρχης (ΑΣ) ε.α

Αναρωτιέται κανείς και εξανίσταται ενδεχομένως για την θέση γνωστής βουλευτού της Κεντροαριστεράς να μην αποδέχεται τις παρελάσεις ως «σύγχρονη» μέθοδο εορτασμού των Εθνικών Επετείων. Ίσως άλλοι να εκφράζουν την σκέψη το τελευταίο διάστημα όχι μόνο ενδόμυχα, πως δεν μπορούμε ως κράτος καν να έχουμε δύο εθνικές επετείους. Τέλος μερικοί μπορεί να προβληματίζονται ακόμη κι αν μπορούμε πλέον μέσα στο μνημόνιο να πραγματοποιούμε στρατιωτικές παρελάσεις με τα «δαπανηρά» μηχανοκίνητα μέσα στους στρατιωτικούς σχηματισμούς.

Άραγε τι είναι αυτό που κερδίζουμε από τις παρελάσεις;

Για όσους το αγνοούν ή δεν γνωρίζουν, τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελούν ναι μεν μέλη της Ελληνικής κοινωνίας, πλην όμως τουλάχιστον όταν αυτά βρίσκονται στην ενέργεια, δεν χαίρουν των συνταγματικών δικαιωμάτων ενός πολίτη. Αυτό το τελευταίο σημαίνει πως δεν διατηρούν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και συνολικά η στρατιωτική ζωή, τους επιβάλλει να διαβιούν πολύ μεγάλο διάστημα της ημέρας και νύχτας μέσα στα στρατόπεδα, συνηθέστερα σε απομακρυσμένους προορισμούς και σημεία της Ελληνικής γεωγραφικής επικράτειας, μακριά από τους τόπους καταγωγής τους. Έτσι η επικοινωνία με τους οικείους τους, τους συγγενείς τους, σχεδόν πάντα είναι προβληματική, αποδίδοντας τους χαρακτηριστικά μοναχικών ανθρώπων στην μακρόχρονη έκθεση, στην άσκηση του λειτουργήματός τους. Τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά όταν οι στρατιωτικοί καλούνται να στερούνται ακόμη και τα ίδια τους τα παιδιά και τον/την σύντροφο της ζωής τους. Τρανό παράδειγμα η πρόσφατη ιστορία του καταδρομέα Υποστρατήγου από την Νάουσα, ο οποίος βρέθηκε μπροστά σε άλλη μια περίσταση μετακίνησής του που όμως πιθανότερα θα κόστιζε την πρόοδο των ίδιων του των παιδιών.

Οι παρελάσεις λοιπόν «ανοίγουν» ένα παράθυρο επικοινωνίας στον στρατώνα και επιτρέπουν την ανταλλαγή θετικών συναισθημάτων, σεβασμού, αναγνώρισης, προς τους στρατιωτικούς, από την κοινωνία, αλλά είναι και ευκαιρίες αμφίδρομης μεταβίβασης ηθικού, αγωνιστικότητας, καλής ελπίδας και δύναμης. Για τους στρατιωτικούς, είναι το αναγκαίο «χάδι» στην πλάτη, είναι η αναγνωρισιμότητα που στερούνται από την μακριά τήρησή τους στις εσχατιές των ορίων της κοινωνίας, είναι η αναγκαία «αναπνοή» ποιοτικού οξυγόνου έναντι της κλεισούρας και της στέρησης.

Πέρα από όλα αυτά οι παρελάσεις προσφέρουν τον χρόνο και την ευκαιρία «εξοπλισμού» των σύγχρονων μαχητών με τις αρχές και αξίες των προγόνων τους, και της διατήρησης μιας συγκεκριμένης κουλτούρας οργανισμού, λόγω της άντλησης διδαγμάτων από τα σημαντικότατα κατορθώματά των προηγούμενων γενεών. Επιπλέον δίνουν την ευκαιρία στους σημερινούς «ακρίτες», νοητά να κλίνουν ευλαβικά το γόνυ και να εμπνευσθούν από τις θυσίες, την μαχητικότητα, τα σύμβολα και τα πρότυπα των προηγούμενων, κερδίζοντας μια επιπλέον «ασπίδα θελήσεως» και άλλο ένα «σπαθί», αυξάνοντας την συνολική δόση ηρωισμού που μπορεί να αντιπαραταχθεί στο μέλλον έναντι των οιονδήποτε εχθρών αλλά και αθροιστικά την δόση θελήσεως τους.

Για όσους απλά διαθέτουν την κοινή λογική οι παρελάσεις, ιδιαίτερα στην Ελλάδα του μνημονίου, οφείλουν να γίνονται διότι είναι μια έμπρακτη απόδειξη αντίστασης, Εθνικής ύπαρξης αλλά και σφυγμού στην Ελληνική κοινωνία με πολλαπλάσια οφέλη έναντι του πενιχρού κόστους των καυσίμων και της όποιας «καταπόνησης» των μηχανοκινήτων.

Είναι πράγματι δύσκολο για μία ιστορικό, αλλά και για εκείνους τους «οικονομολόγους» ή τους «λογιστές» αλλά και τους «νομικούς», που σήμερα ακόμη ασκούν εξουσία στην Ελλάδα, να κατανοήσουν όλα αυτά μιας και πράγματι δεν περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα σπουδών τους. Είναι επίσης τραγικό πως ανάμεσά τους δεν υπάρχουν ούτε και έμπειροι μάνατζερ, να έχουν διαπιστώσει τον πολλαπλασιαστή ισχύος που προσθέτουν οι παρελάσεις στο στράτευμα, αντίστοιχο της ύπαρξης συγκροτημένου πλάνου καλλιέργειας μαχητικότητας, προσθέτοντας αυτοπεποίθηση και ανέξοδο ηθικό, σαν εκείνο που θα όφειλε να ενδιαφέρεται να μεταγγίζει η Πολιτεία στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.

Έτσι σήμερα στο κέντρο των Αθηνών, μπροστά στην Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου κείτονται νοερά, οι ψυχές των αγωνιστών του 1821, για άλλη μια φορά συντελέσθηκε ένα εθνικό έγκλημα, αφού κινητοποιήθηκε η Ελληνική στρατιωτική μηχανή χωρίς όμως να επιτραπεί η παρουσία του Ελληνικού λαού να την παρακολουθήσει. Έτσι στην πραγματικότητα δεν υπήρξε παρέλαση-επικοινωνία και συνολικά εορτασμός για την 25η Μαρτίου. Είναι πράγματι τραγικό κάποιοι να νομίζουν ότι παραμένουν το κέντρο το κόσμου και να μην δύναται να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν μείνει πραγματικά μόνοι τους στην μοναξιά της άγνοιας της πραγματικότητας, που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει, στον υπόλοιπο Ελληνικό λαό.

Άραγε ποιες σκέψεις τους απασχολούσαν κατά τον χρόνο που βρισκόταν «σιδερόφρακτοι» στον χώρο πλησίον του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη; Μήπως έβλεπαν φανταστικούς μαυροφορεμένους «τρομοκράτες» να ξεπροβάλλουν από παντού με μολότοφ φάντασμα, μήπως αγωνιούσαν για οτιδήποτε απρόβλεπτο μετρώντας βασανιστικά τα λεπτά παραμονής τους στον χώρο;

Απίστευτη μοναξιά, είναι βέβαιο πως ένοιωθαν όσοι δημιούργησαν όλο αυτό το σκηνικό του αποκλεισμού, ανάμεσα στις ψυχές τόσων ηρώων αφού είναι και βέβαιο πως από το βάθος θα ακουγόταν στεντόρεια η αυστηρή φωνή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη να λέει: « Είχατε εσείς μόνο το μέλημα να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, όπου εμείς ελευθερώσαμε και για να το κάνατε τούτο έπρεπε να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερία και αντί αυτού τι εσείς επράξατε;».

Αλήθεια ποια είναι η απάντηση προς τον Στρατηγό του Γένους; Είναι αλήθεια αυτή ομόνοια; Διαφυλάχθηκε η φρόνιμος ελευθερία; Καμία απάντηση, σιγή, καμία ταπεινότητα, απλά άλλη μια ημέρα χαμένη χωρίς τα διδάγματα να εξαχθούν!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Η τουρκική υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο! Σε μια μακροσκελή του συνέντευξη στην τουρκική εφημερίδα, Sabah και στον δημοσιογράφο, Okan Müderrisoğlu, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, ερωτηθείς αν βλέπει κάποιες ομοιότητες στην περίπτωση της Κριμαίας με άλλες περιπτώσεις αλλαγής συνόρων, τόνισε με έμφαση πως δεν υπάρχει καμία ομοιότητα στην περίπτωση της Κριμαίας, όπου οι Ρώσοι «βίαια» άλλαξαν τα σύνορα της Ουκρανίας, με την περίπτωση της Κύπρου, αλλά και του Χατάϊ, την περιοχή της Συρίας στην Αντιόχεια που η Τουρκία κατέλαβε με παράνομη στρατιωτική εισβολή το 1939, γεγονός που μέχρι σήμερα η Συρία δεν το έχει αναγνωρίσει και θεώρει την περιοχή, που κατοικείται κυρίως από Άραβες χριστιανούς, σαν διεκδικούμενη από την Συρία.

Αλλά το εξοργιστικό είναι πως ο «κύριος» αυτός που κατευθύνει την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, αναφερόμενος στην Κύπρο υποστήριξε ότι η Τουρκία ήταν… υποχρεωμένη να εισβάλει στρατιωτικά στην νήσο και να καταλάβει το βόρειο τμήμα, γι’ αυτό και, όπως ισχυρίστηκε, η περίπτωση της Κύπρου δεν… έχει καμία σχέση με την Κριμαία. Αλλά η Κριμαία, όπως είναι γνωστό, είχε παραχωρηθεί στην Ουκρανία από μια σοβιετική απόφαση του Χρουστσόφ ενώ τώρα με ένα παλλαϊκό δημοψήφισμα επανήλθε στην πραγματική της πατρίδα, την Ρωσία. 
Ο κ. Νταβούτογλου όμως δεν αρκέστηκε σε αυτές τις δηλώσεις για το Κυπριακό. 
Προχωρώντας ακόμα περισσότερο υποστήριξε πως η τουρκική πλευρά είναι η… μόνη που εκπροσωπεί την νομιμότητα στην Κύπρο και ότι μετά το δημοψήφισμα του 2004 για το σχέδιο Ανάν, που απέρριψε υπερήφανα ο κυπριακός λαός, η Τουρκία που αποδέχτηκε αυτό το σχέδιο αγωνίζεται μέχρι σήμερα στην εφαρμογή του παρά την πολεμική που δέχεται από ελληνικής πλευράς. Το σχέδιο Ανάν, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, είναι η… εγγύηση για την επίλυση του Κυπριακού. Φυσικά δεν ανέφερε ότι με επίλυση του Κυπριακού βάσει ενός νέου σχεδίου Ανάν, η Τουρκία θα βάλει πόδι στα ενεργειακά κοιτάσματα της μεγαλονήσου, καθώς αυτό είναι το επίμαχο σημείο ένεκα του οποίου η Τουρκία πιέζει συνεχώς να προχωρήσει μια παρόμοιας φύσης επίλυση του Κυπριακού ζητήματος. Και δυστυχώς την τουρκική άποψη ενστερνίζονται και κάποιοι που ασκούν μειοδοτική πολιτική στο Κυπριακό από την ελληνική πλευρά.

Αλλά η τουρκική υποκρισία δεν σταματά εδώ. Όπως θα δούμε εκεί που έχει πέραση κάνει τον «νταή», αλλά εκεί που δεν της πάει, βάζει… την ουρά στα σκέλια! Με ένα μακροσκελές άρθρο του ο πολύ γνωστός και παλαίμαχος Τούρκος δημοσιογράφος, Ertuğrul Özkök, στην τουρκική εφημερίδα, Hürriyet, (25/3), αναφερόμενος στην υπόθεση της κατάρριψης του συριακού αεροπλάνου από την τουρκική πολεμική αεροπορία, ξεσκεπάζει την τουρκική υποκρισία με τον πιο ενδεικτικό τρόπο. Συγκεκριμένα ο Τούρκος δημοσιογράφος αναφέρει ότι στις 22 του παρελθόντος Οκτωβρίου και ώρα, 16,37 μ.μ., ένα ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος πλησίασε και παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο στην Μαύρη Θάλασσα. 
Σήμανε συναγερμός στην τουρκική πολεμική αεροπορία και από την αεροπορική βάση της Μερτζιφούντας του Πόντου απογειώθηκαν τα τουρκικά F-16 με κατεύθυνση την Μαύρη Θάλασσα. Το ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος απτόητο συνέχισε να παραβιάζει τον τουρκικό νεώριο χώρο ενώ τα τουρκικά, που διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για αεροσκάφος της ρώσικης πολεμικής αεροπορίας, τύπου II-20, το παρακολουθούσαν επί μια σχεδόν ώρα χωρίς καν να τολμούν να το παρενοχλήσουν. Δηλαδή, όπως τόνισε ο Τούρκος δημοσιογράφος, στην περίπτωση της Συρίας μόλις πλησίασε το ξένο αεροσκάφος σπεύσαμε να το καταρρίψουμε, ενώ στην περίπτωση του ρωσικού, ούτε λίγο ούτε πολύ οι Τούρκοι… έκαναν την πάπια, (δική μου έκφραση).

Αυτή είναι η τουρκική υποκρισία και η επίδειξη της τουρκικής «παλικαριάς». Μας θυμίζει αυτό που έλεγαν οι πρόγονοι μας από την Μικρά Ασία ότι τον Τούρκο όταν του δείχνεις τα πισινά σου, σου δείχνει τα μπροστινά του, αλλά όταν του δείχνεις τα μπροστινά, κατεβάζει το κεφάλι και σου δείχνει τα …πισινά του! 
Για να μαθαίνουμε και λίγο πραγματική ιστορία!


 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 



  • Ο Ζεϊμπέκ δεν αναγνωρίζει την Ελληνική δημοκρατία και την καταγγέλλει σε συγκέντρωση τουρκοφρόνων στην Γερμανία
  • Ο Τσίπρας σφυρίζει αδιάφορα, αφού η ψήφος των τουρκοφρόνων θεωρείται από το κόμμα του ως σπουδαιότερη από την χώρα
Το γεγονός αυτό καθεαυτό έχει πάψει προ πολλού καιρού να αποτελεί είδηση. Έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και είναι βέβαιο πως αν δεν υπάρξουν αυστηρότατα μέτρα από την πλευρά της Πολιτείας (ειδικά του κοινοβουλίου) είναι απολύτως βέβαιο πως θα επαναληφθεί.

Η συκοφαντία της Ελλάδας στη διεθνή κοινότητα μπορεί να αποτέλεσε μία σχετικά πρόσφατη ενασχόληση των πολιτικών της Ελλάδας (βλ. Γ. Παπανδρέου, Γ. Παπακωνσταντίνου κ.α.), όμως αποτελεί διαχρονική εργασία (σχεδόν καθήκον) των μουσουλμάνων βουλευτών της Ελληνικής Θράκης, οι οποίοι ως εκλεκτοί του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής (βλ. τουρκική εξωτερική πολιτική) έχουν αναλάβει «εργολαβία» την κατασυκοφάντηση και την σπίλωση της Ελλάδας στην διεθνή κοινότητα.

Ακολουθώντας το «γνωστό μονοπάτι» του κατάπτυστου ψεύδους και της αισχρής συκοφαντίας (έντονα συναισθήματα που πηγάζουν από τον βαθύ μισελληνισμό), ο «αγαπημένος» βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ (γέννημα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής), προσπαθώντας να ικανοποιήσει στο μέγιστο τον σκοπό της προώθησης από την Άγκυρα και της εκλογής του στο αξίωμα του βουλευτή στην Ελλάδα, εκμεταλλεύθηκε συνάντηση τούρκων στην Γερμανία, για να ρίξει για μία ακόμη φορά το δηλητήριό του, συκοφαντώντας ασύστολα την χώρα που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να εκπροσωπεί στις δημόσιες εμφανίσεις του.

Έτσι, ο Χουσεΐν Ζείμπέκ σε επίσκεψή του στην γερμανική πόλη Feuchtwangen (όπως δημοσίευσε η τοπική εφημερίδα Fränkische Landeszeitung), παραβρέθηκε ως καλεσμένος σε γιορτή τοπικού τουρκικού σωματείου, που γιόρταζε τα είκοσι χρόνια ίδρυσης της δημιουργίας του.
Στη συγκέντρωση αυτή ήταν και ο δήμαρχος της γερμανικής πόλης, αλλά και ο ιδιοκτήτης εργοστασίου το οποίο απασχολεί κατά κυρίως τούρκους. Αξίζει να σημειωθεί πως το σωματείο αυτό ιδρύθηκε και ελέγχεται από τους Γκρίζους Λύκους που δραστηριοποιούνται έντονα στην Γερμανία (και σε άλλες χώρες της βόρειας κυρίως Ευρώπης).
Κάποια στιγμή και μετά από προσφώνηση του τοπικού δημάρχου ο Χουσεΐν Ζεϊμπέκ (θυμίζουμε πως είναι βουλευτής Ξάνθης του ΣΥΡΙΖΑ) πήρε τον λόγο και είπε: «Wir sind Griechische Staatsbürger», δηλαδή, είμαστε Έλληνες πολίτες, αλλά τουρκική μειονότητα, καταργώντας αυτόματα την συνθήκη της Λοζάνης, την οποία συνυπέγραψε και η Τουρκία και στην οποία ρητά αναφέρεται πως στην Ελληνική Θράκη υπάρχει θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα και όχι εθνική (τουρκική ή άλλη).
Συνεχίζοντας τα ψεύδη, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ παραπονέθηκε επειδή μόνο στην Ελλάδα οι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν αναγνωρίζονται ως τουρκική (εθνική) μειονότητα, αλλά ως Έλληνες μουσουλμάνοι (είναι προφανές πως οι διεθνείς συνθήκες δεν ενδιαφέρουν τον κ. Ζεϊμπέκ).
Κλείνοντας τον μικρό λόγο που έβγαλε στους τουρκόφρονες παρευρισκομένους, ο κ. Ζεϊμπέκ είπε πως ως πολιτικός λυπάται πολύ επειδή η χώρα στην οποία γεννήθηκε η Δημοκρατία, σήμερα δεν έχει ούτε λίγη... Αντίθετα (για να γλύψει επαρκώς κι εκείνους που του πλήρωσαν τα έξοδα του ταξιδιού του), θεωρεί πως στη Γερμανία η δημοκρατία λειτουργεί πολύ καλά (προφανώς θεωρεί ότι είναι καλή η γερμανική δημοκρατία όταν αφήνει ατιμώρητη την δράση των «Γκρίζων Λύκων» ή σε άλλες περιπτώσεις στηρίζει φασίστες, ναζιστές και άλλα κατάλοιπα του ανθρώπινου είδους, όπως συμβαίνει στην Ουκρανία).
Ακολούθησαν διάφορες άλλες αλληλο-ευχαριστίες μεταξύ του προέδρου του τουρκικού σωματείου, κ. Σεζγκίν Χουσεΐν Ογλού, και του δημάρχου του Feuchtwangen, οι οποίοι δήλωσαν εκατέρωθεν υπερευχαριστημένοι για την συμβίωση μεταξύ γερμανών και τούρκων στην μικρή αυτή γερμανική πόλη.

Μήπως ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να καρατομήσει άμεσα και με τυπικές διαδικασίες τον βουλευτή του, ο οποίος συκοφαντεί την Ελλάδα και υβρίζει το Ελληνικό πολίτευμα στο εξωτερικό;
Εάν δεν το κάνει αυτό ο κ. Τσίπρας, θα πρέπει μήπως να θεωρήσουμε ότι ασπάζεται τις απόψεις του κ. Ζεϊμπέκ και τον στηρίζει για να συνεχίσει ανενόχλητος (και φυσικά ατιμώρητος) τις συκοφαντίες του κατά της Ελλάδας;
Μήπως ο κ. Ζεϊμπέκ, ως έντιμος πολιτικός και δημοκράτης, θα έπρεπε να παραιτηθεί από το αξίωμα του βουλευτή, αφού πληρώνεται από ένα Κοινοβούλιο που δεν δρα δημοκρατικά και μετέχει σε ψηφίσεις νομοσχεδίων μίας χώρας που λειτουργώντας αντιδημοκρατικά καταπατά τα δικαιώματά του;

Δεν θέλει ή δεν μπορεί ο Τσίπρας να ελέγξει τους τουρκόφρονες βουλευτές του;
Ενώ έχουν περάσει ήδη αρκετές ημέρες από την «παράσταση» (υπόδειγμα συκοφαντικής επίθεσης) του κ. Ζεϊμπέκ επί γερμανικού εδάφους, μήπως θα έπρεπε να είχαν ήδη υπάρξει εξελίξεις από το προεδρείο του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στον βουλευτή του που συκοφαντεί τη χώρα και αναιρεί τη διεθνή συνθήκη της Λοζάνης εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων και μέσα στα πλαίσια δημιουργίας κλίματος άτυπης «ανωμαλίας» προκειμένου να υπάρξει ικανή διπλωματική εκμετάλλευση των δηλώσεων του (οι οποίες συμπτωματικά γίνονται τη στιγμή που η Κριμαία αποσχίσθηκε – ανεξαρτητοποιήθηκε από την Ουκρανία…) από την τουρκική εξωτερική πολιτική;

Δυστυχώς ο κ. Τσίπρας θα ήταν ο τελευταίος που θα τιμωρούσε τον μουσουλμάνο βουλευτή κ. Ζεϊμπέκ, αφού και ο ίδιος, ως αρχηγός του κόμματος έδωσε παράσταση ανθελληνισμού κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Θράκη και ειδικά στον Εχίνο, όπου είτε η γεωγραφική, ιστορική και ανθρωπολογική άγνοια για την περιοχή της ομιλίας του, είτε η ανάγκη του να εξασφαλισθούν αρκετές ψήφοι για τις επικείμενες εκλογές του Μαΐου, είτε όμως κι επειδή αποτελεί σταθερή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ η απομάκρυνση από τις πάγιες ελληνικές εθνικές θέσεις και η έκθεση της χώρας σε τεράστιους κινδύνους (ελπίζουμε να πρόκειται σε απλή πολιτική αφέλεια και όχι σε οποιασδήποτε άλλης μορφής σκοπιμότητα) οι οποίοι έχουν κατ’ επανάληψη υπογραμμισθεί και τονισθεί από όλους τους ειδικούς κρατικούς υπαλλήλους, αλλά και από ανθρώπους – συμβούλους του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας υπέπεσε σε ολίσθημα μεγαλύτερο και από αυτό του βουλευτή του, αφού όχι μόνο ανέχθηκε την ομιλία του κ. Ζεϊμπέκ στην τουρκική γλώσσα, αλλά και όταν ο ίδιος απευθύνθηκε στους παρευρισκόμενους (πομάκους κατοίκους της περιοχής) είπε χαρακτηριστικά: 
«Ακούσατε τον βουλευτή σας να σας μιλά στην μητρική σας γλώσσα κι εμείς δεσμευόμαστε να κάνουμε πράξη όλα αυτά που σας είπε»…
Κι εδώ οι απορίες για την ικανότητα αντίληψης αλλά και την ειδική γνώση του κ. Τσίπρα (τονίζουμε πως θέλει να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας και όχι της Τουρκίας) είναι απολύτως εύλογες…
Μήπως μπορεί να μας πει ο κ. Τσίπρας τι κατάλαβε από όσα έλεγε στα τουρκικά ο κ. Ζεϊμπέκ; Από όσα γνωρίζουμε, δεν του έγινε καμία μετάφραση επί των λεγομένων του βουλευτή του… Άρα, ο κ. Τσίπρας ήταν σε θέση να γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα αυτά που είχε πει ο κ. Ζεϊμπέκ;
Επίσης, μήπως κάποιος πρέπει να πει στον κ. Τσίπρα πως οι Πομάκοι έχουν δική τους γλώσσα ή ο ίδιος έχει ήδη κατασταλάξει πως οι Πομάκοι είναι τούρκοι; Προς γνώσιν του πάντως, θα πρέπει να του θυμίσουμε πως ακόμη και ο ίδιος ο κ. Ερντογάν έχει ομολογήσει ότι οι Πομάκοι είναι Έλληνες μουσουλμάνοι…

Επίσης, θα ήταν (και συνεχίζει να είναι) λίγο δύσκολο για τον Αλέξη Τσίπρα να καρατομήσει τον κ. Ζεϊμπέκ, όταν ο ίδιος σφύριζε αδιάφορα στις 14 Μαρτίου και δεν καρατόμησε κανέναν, όταν κυκλοφορούσε αφίσα (διαδικτυακή) με κύρια χρώματα το μαύρο και το πράσινο (παραπέμποντας ευθείας στην σημαία της «ανεξάρτητης Θράκης»), αλλά και το κόκκινο (στην λέξη «τούρκοι», για να περάσει το μήνυμα της «μητέρας πατρίδας») στην οποία υπήρχε το σύνθημα «Οι Τούρκοι κατακτούν τη Θράκη».

Καμία καρατόμηση μουσουλμάνου τουρκόφρονα δεν έγινε, ούτε πρόκειται να γίνει στο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και εάν οι μουσουλμάνοι βουλευτές του, απροκάλυπτα φερέφωνα του εκάστοτε τούρκου προξένου της Κομοτηνής) ομολογήσουν εν ψυχρώ πως υπηρετούν την Τουρκία και δεν αναγνωρίζουν καμία αρμοδιότητα της Ελληνικής Πολιτείας στην Θράκη… Κανένας από το ΣΥΡΙΖΑ δεν θα τολμήσει να αρθρώσει καν λέξη, είτε φοβούμενος απώλεια ενός σημαντικού αριθμού ψήφων, είτε επειδή θα ασπάζεται την όποια ανθελληνική διακήρυξη, με οποιαδήποτε μορφή αυτή γίνεται, από τους μουσουλμάνους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον των Ελληνικών συμφερόντων, εναντίον της ελληνικής κυριαρχίας, εναντίον της ειρηνικής συμβίωσης χριστιανών και μουσουλμάνων της Θράκης, όπως ακριβώς έγινε πριν λίγες μόλις ημέρες και στην γερμανική πόλη Feuchtwangen, στην οποία ο κ. Ζεϊμπέκ τόλμησε να κατηγορήσει ακόμη και το Ελληνικό Πολίτευμα…

Απορίες προς τον δημοκράτη Ζεϊμπέκ
Επειδή μας προκάλεσε αυτή η ροπή προς την δημοκρατία, που επέδειξε ο κ. Ζεϊμπέκ, εμείς αναρωτιόμαστε:

Δεν γνωρίζει ο κ. Ζεϊμπέκ πως παραβιάζοντας την ισότητα και την ισονομία, το ελληνικό κράτος χρηματοδοτεί τις μετακινήσεις των Ελλήνων μουσουλμάνων μαθητών των μειονοτικών Γυμνασίων και Λυκείων, τα οποία είναι ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα και όχι δημόσια, αλλά ταυτόχρονα η Ελληνική Πολιτεία έχει παύσει τις χρηματοδοτήσεις για τις μετακινήσεις των Ελλήνων μαθητών στην υπόλοιπη Ελληνική Επικράτεια;

Δεν γνωρίζει ο κ. Ζεϊμπέκ πως στο μειονοτικό γυμνάσιο και Λύκειο της Ξάνθης γίνονται μαθήματα σε αίθουσες με 38 μαθητές, παραβιάζοντας όχι μόνο τη νομοθεσία (ανώτατος αριθμός μαθητών ανά αίθουσα είναι οι 33), αλλά και την ίδια την εκπαίδευση, οι συνθήκες της οποίας γίνονται πολύ άσχημες, αφού οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να κάνουν μάθημα όπως πρέπει;

Δεν γνωρίζει ο κ. Ζεϊμπέκ πως στο ίδιο μειονοτικό γυμνάσιο και Λύκειο της Ξάνθης, υπάρχουν αίθουσες διδασκαλίας οι οποίες βρίσκονται στο υπόγειο των κτιριακών εγκαταστάσεων, παραβιάζοντας ευθεία τη σχετική νομοθεσία και εκθέτοντας σε μεγάλους κινδύνους τους μαθητές των δύο αυτών σχολείων;

Δεν γνωρίζει ο κ. Ζεϊμπέκ πως στα ίδια μειονοτικά σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι καθηγητές «πιέζονται» να μην συμμετέχουν στην «αυτοαξιολόγηση», προκειμένου να μην καταγραφούν όχι μόνο οι απαράδεκτες και επικίνδυνες κτιριακές εγκαταστάσεις, αλλά και τα υπαρκτά μαθησιακά προβλήματα που έχουν ως τελικό αποτέλεσμα την πολύ χαμηλή απόδοση και βαθμολογία των μαθητών τους στις πανελλαδικές εξετάσεις;

Ο κ. Ζεϊμπέκ τα γνωρίζει πάρα πολύ καλά όλα αυτά (και άλλα πολλά, για τα οποία σφυρίζει αδιάφορα αλλά εμείς δεν θα σταματήσουμε να του τα θυμίζουμε), όπως γνωρίζει πάρα πολύ καλά και πως είναι ο ίδιος και οι υπόλοιποι μουσουλμάνοι βουλευτές της Θράκης που συγκαλύπτουν τα συγκεκριμένα πραγματικά προβλήματα των μουσουλμάνων της Θράκης (τα οποία προκύπτουν από το τουρκικό παρακράτος που δρα στην περιοχή αλλά και από το ανύπαρκτο ελληνικό κράτος που απομακρύνεται σταδιακά από την Ελληνική Θράκη και εγκαταλείπει τους Έλληνες μουσουλμάνους Πομάκους στα νύχια της Άγκυρας) και μεταθέτουν ενίοτε τις δικές τους ευθύνες στην Ελληνική Πολιτεία (με εντολές του τούρκου προξένου), όπως ακριβώς κάνει και ο τουρκόφρονας δήμαρχος της Μύκης (ορεινή Ξάνθη), ο οποίος αρνείται σε κατοίκους συγκεκριμένων χωριών (που όλως τυχαίως ανθίστανται στην τουρκική προπαγάνδα και χαρακτηρίζουν υποτιμητικά τους Πομάκους που προσκύνησαν σε αυτήν ως «πράκτορες») την δόμηση νέων σπιτιών, εξαναγκάζοντάς τους να χτίζουν το ένα σπίτι πάνω στο άλλο…

Ευθύνη του Κοινοβουλίου να προστατεύσει την χώρα από τις δράσεις του κ. Ζεϊμπέκ
Εμείς, δεν περιμένουμε από τον κ. Τσίπρα να παύσει τον κ. Ζεϊμπέκ από βουλευτή. Περιμένουμε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο να θέσει θέμα συμπεριφοράς του, να συζητήσει την αντιμετώπιση του "φαινομένου" (έστω και τώρα...), και να τον απαλλάξει τόσο από την βουλευτική του ιδιότητα, όσο και από την ελληνική του ιθαγένεια. Έτσι κι αλλιώς, το μήνυμα θα είναι σαφές και στον απόλυτο βαθμό. Όποιος αισθάνεται τούρκος, θα του κάνουμε την χάρη στέλνοντάς τον στην… «μητέρα πατρίδα» του.
  • Ποιος βουλευτής θα τολμήσει να θέσει θέμα για τον κ. Ζεϊμπέκ, ο οποίος λειτουργεί συντεταγμένα, μαζί με τους υπόλοιπους εκλεκτούς του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, προς την κατεύθυνση λειτουργίας ανώμαλων συνθηκών στην Ελληνική Θράκη;
  • Ποια Βουλή θα τολμήσει να αποφασίσει συντεταγμένα υπέρ των ελληνικών συμφερόντων και της ασφάλειας της χώρας και να στείλει –έστω και αργοπορημένα- τα κατάλληλα μηνύματα στους κατάλληλους αποδέκτες;
  • Άραγε, ο μάγκας πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, έχει αρκετή μαγκιά για να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο ή η μαγκιά του εξαντλείται στα κυβερνητικά έδρανα και σε κομματικές κοκορομαχίες;
Καλά τα λόγια, αλλά αν δεν υπάρχουν έργα, τότε τα παντελόνια είναι περίσσευμα…
Εκτός και εάν τόσο οι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, όσο και ο ίδιος ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, αποδέχονται πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία και δεν προχωρήσουν στα "δέοντα" προς τον κ. Ζεϊμπέκ...

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Και μία συμβουλή – υπενθύμιση προς τον κ. Τσίπρα, μέσα από τη λαϊκή θυμοσοφία: «Αυτό το σκυλί που ταΐζεις θα σου δαγκώσει το χέρι». Κι αυτό, επειδή, αγαπητέ Αλέξη (παρά τις όποιες ιδεοληψίες σου ή άλλες ανθρωπιστικές και πολυπολιτισμικές σου απόψεις), το «σκυλί» θα σε "δαγκώσει" επειδή δεν σε αναγνωρίζει σαν αφεντικό του…

Πηγή «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!»

Η αναδημοσίευση του παρόντος άρθρου επιτρέπεται ΜΟΝΟΝ εάν υπάρξει έγγραφη άδεια του συντάκτη ή του ιστολογίου «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!»


"Εγκλώβισαν" τουρκικό F-16 ραντάρ της Συρίας

Γράφει ο Λ. Λιγουριωτης

Σε είδηση που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του NTV, αναφέρεται ότι μετά την κατάρριψη του συριακού πολεμικού αεροσκάφους που υποστηρίζεται από την Τουρκία ότι παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο, επικράτησε και σήμερα ένταση στον εναέριο χώρο μεταξύ των δυο χωρών.

Το Αρχηγείο του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας -που "επενδύει", όπως φαίνεται στην ένταση- γνωστοποίησε ότι συριακό αντιαεροπορικό πυραυλικό σύστημα εγκλώβισε, επί 4,5 λεπτά, τουρκικό F- 16.

Στην ανακοίνωση του Αρχηγείου του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας αναφέρθηκαν τα εξής:
«Κατά τη διάρκεια της περιπολίας, κατά μήκος της συνοριακής γραμμής Τουρκίας-Συρίας, σύστημα πυραύλου SA-5, εγκατεστημένο στη Συρία, εγκλώβισε επί 4 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα τουρκικό F- 16, όταν βρισκόταν πάνω από το Χατάι».
Σύμφωνα με το Γενικό Επιτελείο της Τουρκίας το συριακό μαχητικό συνετρίβη περίπου ένα χιλιόμετρο μέσα στο έδαφος της Συρίας ενώ ο πιλότος που έπεσε με αλεξίπτωτο στο συριακό έδαφος λέει ότι το μαχητικό χτυπήθηκε 7 μίλια μέσα στη Συρία.

Κάλυψη Γκιούλ

Στο μεταξύ σε δήλωσή του ο Προέδρος της Τουρκίας κ Γκιουλ, αναφορικά με τη Συρία, είπε «Οι ένοπλες δυνάμεις μας είναι σε επαγρύπνηση στη ξηρά, στον αέρα και στη θάλασσα, αναφορικά με την τελευταία επικίνδυνη κατάσταση. Οι ένοπλες δυνάμεις μας, που καθήκον τους είναι η προστασία των συνόρων μας, εκπλήρωσαν το καθήκον τους. Φυσικά είχε ανακοινωθεί ότι θα εφαρμοστούν οι κανόνες δέσμευσης. Κατά συνέπεια έγινε αυτό που έπρεπε».

Για εξαγωγή κρίσης μιλά η αντιπολίτευση

Αντίθετα με ανακοίνωση της η αξιωματική αντιπολίτευση μιλά για επίδειξη ισχύος του κ. Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με την κατάρριψη του συριακού αεροπλάνου σε προεκλογική ομιλία

Ειδικότερα, κατηγορεί τον Τουρκο Πρωθυπουργό οτι εξάγει την κρίση στις γειτονικές χώρες, οδηγώντας τη χώρα σε πολεμική όξυνση με την Συρία, σε μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού από τα σκάνδαλα με τις μίζες μια εβδομάδα πριν τις εκλογές.
"Δεν επιθυμούμε αυτό να ανακοινώνεται από τις προεκλογικές συγκεντρώσεις ως ένδειξη ηρωϊσμού. Γιατί; Γιατί είπαμε ότι ο κλέφτης δεν γίνεται ήρωας", είπε ο αρχηγός της αντιπολίτευσης κ.Κεμάλ Κιλιτζντάρογλου.

Οξύς ήταν και ο υποψήφιος δήμαρχος της αντιπολίτευσης στην Κωνσταντινούπολη που δήλωσε υπέρ της ειρήνης και όχι υπέρ του πολέμου.
Ένταση και για το Μνημείο του Σουλεΐμάν Σαχ.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτζντάρογλου εχει προειδοποιήσει καθαρά ότι μπορεί η τουρκική κυβέρνηση να προκαλέσει κάποια σύρραξη με τη Συρία πριν από τις εκλογές, ίσως και να εισβάλει στη Συρία με αφορμή την προστασία του τάφου του Σουλεΐμάν Σαχ, του ιδρυτή του Σελτζουκικού κράτους, τον 11ο αιώνα, που βρίσκεται σε συριακό έδαφος. Πρόκειται μάλιστα για περιοχή όπου μαίνονται αυτή τη στιγμή οι μάχες μεταξύ του συριακού στρατού και ομάδων Ισλαμιστών αντικαθεστωτικών που συνδέονται με την Αλ Κάιντα.

Στο μεταξύ από ώρα σε ώρα λήγει το τελεσίγραφο της Αλ Κάιντα της Συρίας για την απόσυρση των Τούρκων φρουρών του Οθωμανικού μνημείου κοντά στο Χαλέπι 30 χιλιόμετρα μέσα στην Συρία και στις δυνάμεις τεθωρακισμένων που ήταν ήδη στα σύνορα έχουν προστεθεί και μονάδες των ειδικών δυνάμεων που περιμένουν εντολή να επέμβουν αν η ισλαμιστική οργάνωση προβεί σε επίθεση.

Πηγή OnAlert

Μετά την απόσχιση της Κριμαίας και την de facto προσάρτηση της στην Ρωσία, πολλοί μίλησαν πως είμαστε καθοδόν για μια νέα "γεωπολιτική Γιάλτα", για την αναπροσαρμογή καταστάσεων και συνόρων στην Ευρώπη. Προσωπικά θα έλεγα πώς μοιάζει περισσότερο με μια νέα "συνθήκη Ελσίνκι".
Το πρόβλημα ξεκινάει φυσικά από το γεγονός πως η Ρωσία της μετά-Σοβιετικής εποχής, δεν έχει καμία σύνδεση με την τότε εξωτερική πολιτική. Σε συνδυασμό πώς οι περισσότεροι στον σημερινό διπλωματικό κόσμο έχουν από ελάχιστη έως και μηδενική γνώση για την διαμορφωμένη διπλωματία της Ρωσίας σήμερα, το αποτέλεσμα των συνεχόμενων διπλωματικών υποχωρήσεων από πλευράς Ε.Ε. και ΗΠΑ, δείχνει λογικό ακόλουθο.

Μια Ρωσία που στηρίζεται στην Τσαρική Ιδέα με μια ανοχή όμως σε πολυπολικότητες και την κοινή ιδέα της Σλαβικής φυλής και θρησκείας με χώρες του "εγγύς εξωτερικού", έχει διαμορφώσει μια πολιτική που διαφέρει κατά πάρα πολύ από το "διαίρει και βασίλευε" (Divide & Conquer) που εφάρμοζαν οι μεγάλοι παίκτες της Δύσης. Η Ρωσία στηρίζεται σε μια πολιτική που οδηγεί σε μια πολυσύνθετη κοινοπραξία με έναν ηγεμόνα , θυμίζοντας στην δική μου σκέψη την Αθηναϊκή συμμαχία των αρχαίων χρόνων. Ένας νέος τύπος ομοσπονδίας με ισότιμες μεν αλλά εξαρτώμενες χώρες ως μέλη. Οι δεσμοί θα είναι πρωτίστως πολιτιστικοί και μετά πολιτικοί και οικονομικοί. 

Στην περίπτωση της Ουκρανίας και ειδικότερα της Κριμαίας, πέρα από το ιστορικό δεδομένο που γνωρίζουν αρκετοί και ήταν και το "νομικό όπλο" για την Ρωσία έτσι ώστε να κάνει την προσάρτηση, το κυρίως "όπλο" ήταν η πολιτιστική και θρησκευτική σύνδεση με την Ρωσία. Αυτό στηριζόμενο ως στοιχείο νόμιμα αποδεκτό από τον ΟΗΕ ως ανθρώπινο δικαίωμα (αυτοπροσδιορισμός και αυτοδιάθεση) έφερε προ τετελεσμένου την Δύση. Μια Δύση που είτε υπογείως, είτε φανερά , προσπάθησε με τεχνοκρατικά εφόδια να πιέσει την Ρωσία και την Κριμαία, θεωρώντας το αρκετά ισχυρό έτσι ώστε να σπάσει τους δεσμούς που αναφέραμε παραπάνω, ξεχνώντας πως αυτά ακριβώς τα δεσμά συγκράτησαν έθνη και κράτη για χιλιάδες χρόνια. Προφανώς απέτυχε η προσπάθεια τους και τώρα μιλάμε για μια νέα κατάσταση στην Ευρώπη αλλά και γενικότερα. 

Αναλυτές όπως ο Richard Sakwa, Καθηγητής Ευρωπαϊκών και Ρώσικων σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Κέντ, ο Mikhail Troitskiy, Αναλυτής διεθνών σχέσεων και ο Vladimir Yevseyev, διευθυντής του κέντρου έρευνας κοινής γνώμης στην Ρωσία, τείνουν σε ενα μόνο αποτέλεσμα που δείχνει ακριβώς τα παραπάνω.
Η Ρωσία και η πολιτική της , όπως την είχε αποκαλέσει ο Winston Churchill είναι “a riddle, wrapped in a mystery, inside an enigma.” (μτφ. Ενας γρίφος τυλιγμένος σε μυστήριο, μέσα σε ένα αίνιγμα). Αυτό είναι εν ισχύ ακόμα και σήμερα για την Δύση. Ελάχιστοι ασχολήθηκαν με την εξωτερική πολιτική της μέχρι πριν από λίγα χρόνια και όπως ανέφερα, ήταν αναμενόμενο να υπάρχει αμηχανία και ανίκανος σχεδιασμός για αντίδραση στις διαθέσεις της Ρωσίας , στην περίπτωση της Ουκρανίας.

Οι αναλυτές παραπάνω έχοντας διαβλέψει και υπολογίσει τα παραπάνω, θεωρούν πώς τα στοιχεία της εξωτερικής πολιτικής που δείχνει η Ρωσία σήμερα, θα εξελιχθούν σε μια επεκτατική διάθεση που περισσότερο θα κοιτάει για επιρροή παρά για προσαρτήσεις. Ήδη άλλωστε η προσάρτηση της Κριμαίας θα κοστίσει απο 3,5-5 δίς δολαρίων ανά έτος ,λένε οικονομολόγοι της Μόσχας, για να στηριχθεί η Ρώσικη οικονομία. (σ.σ. την ώρα του πορίσματος των αναλυτών δεν είχε ανακοινωθεί η συμφωνία πολλών δίς δολαρίων για Φυσικό Αέριο με την Κίνα που αλλάζει πολύ τα δεδομένα).

Η Ρωσία θα στηριχθεί και πάλι στα στοιχεία της νέας εξωτερικής πολιτικής της, αλλά και σε μια ικανότητα διπλωματίας που έχει ξαφνιάσει την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, , την στιγμή που εκείνες δεν παρουσιάζουν την ίδια συνοχή ιδεολογικά άρα δεν έχουν και ικανό συνεκτικό κρίκο ισχύος μεταξύ των μελών τους. Η προσπάθεια αντιμετώπισης γίνεται, με άγαρμπο μάλιστα τρόπο , χαρακτηρίζοντας την Ρωσία ως ένα καθεστωτικό κράτος (όπως έκαναν επί ΕΣΣΔ) κάτι όμως που δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα.

Προσθετικά όλων αυτών η Ρωσία έχει ισχυρούς συμμάχους πλέον την Κίνα αλλά και την Ινδία, συν την επιρροή της σε Αίγυπτο, Ιράκ και Ιράν κάτι που την φέρνει σε θέση μερικού ελέγχου ροής πετρελαίου στην Μέση Ανατολή. Ένα μεγάλο παίκτη δηλαδή στην Ευρασία αλλά και στην Μέση Ανατολή, όσον αφορά το ενεργειακό. Η υποχώρηση της Δύσης δια απραξίας από την Ε.Ε. αλλά και την αναδίπλωση των ΗΠΑ στρατιωτικά (κυρίως), έδωσε χώρο στην Ρωσία.

Ειδικότερα στον χώρο των Βαλκανίων , η Ρωσία έχοντας και το πολιτιστικό στήριγμα, θα αναπτύξει σίγουρα επιρροές σε όλη την περιοχή. Ήδη άλλωστε πολλές περιοχές τείνουν να συμπράξουν μαζί με την Ρωσία επειδή έχουν δεχτεί και μια πίεση από την Ε.Ε. που μόνο υποφερτή δεν είναι. Ακόμα και χώρες που δεν κοιτάνε προς τα εκεί, δηλώνουν ουδέτερες και δεν θέλουν κάποια εναντίωση μαζί τους. Εκτός της Τουρκίας που έτσι και αλλιώς όμως έχει πολλά προβλήματα και με τους δυτικούς συμμάχους.

Η Κριμαία είναι μια σελίδα στην Ευρωπαϊκή ιστορία, τόσο σημαντική όσο η αλλαγή που προέκυψε μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και οδήγησε σε πολύ πιο έντονες καταστάσεις. Ας ελπίσουμε εδώ πώς θα παραμείνουν μόνο σε πολιτικά και διπλωματικά πεδία.

Για το Geopolitics.com.gr
Αλέξανδρος Νίκλαν
Σύμβουλος Θεμάτων Ασφαλείας.
Ιδιοκτήτης IISCA group/think tank



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


«Θά ᾽ρθει πρῶ­τα ἕ­να ψευ­το­ρω­µ­έ­ϊ­κο˙
νά µήν τό πι­στέ­ψεις. Θά φύ­γει πί­σω».

Κο­σµ­ᾶς Αἰ­τω­λός
Τά στε­ρε­ό­τυ­πα καί οἱ ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες τῆς «προ­ο­δευ­τι­κῆς» δι­α­νό­η­σης 

Μία ὀ­λι­γά­ρι­θµ­η ἀλ­λά παν­τα­χοῦ πα­ροῦ­σα ὁ­µ­ά­δα πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῶν, δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φων, δι­α­νο­ου­µ­έ­νων καί πο­λι­τευ­τῶν ἐ­πι­χει­ρεῖ τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια µέ συ­στη­µ­α­τι­κό καί ἐ­πί­µ­ο­νο τρό­πο νά ἐ­πη­ρε­ά­σει τήν κοι­νή γνώ­µ­η καί ἰ­δι­α­ί­τε­ρα τήν νε­ο­λα­ί­α καί νά µ­ε­τα­βά­λει τήν ἱ­στο­ρι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς προ­σα­να­το­λι­σµ­ο­ύς τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ. Προ­ω­θεῖ και­νο­φα­νεῖς ἀ­πό­ψεις γιά γε­γο­νό­τα µ­ε­ί­ζο­νος ση­µ­α­σί­ας, ὅ­πως ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἀλ­λά καί ὑ­πο­στη­ρί­ζει συγ­κε­κρι­µ­έ­νες θέ­σεις γιά τίς σύγ­χρο­νες ἑλ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, τό Κυ­πρια­κό, τήν ἐν­τα­ξια­κή πο­ρε­ί­α τῆς Τουρ­κί­ας πρός τήν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κή ῞Ε­νω­ση, τήν ὑ­πο­τι­θέ­µ­ε­νη ὕ­παρ­ξη µ­ει­ο­νο­τή­των στό ἐ­σω­τε­ρι­κό τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κρά­τους, τήν ἀ­πό­δο­ση ρα­τσι­στι­κῶν καί σω­βι­νι­στι­κῶν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶν στόν ἑλ­λη­νι­κό λαό, τήν σχέ­ση µ­ας µέ τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α καί πολ­λά ἄλ­λα. Ἡ ἀ­πή­χη­ση αὐ­τῶν τῶν ἀν­τι­λή­ψε­ων στήν ἑλ­λη­νι­κή κοι­νω­νί­α εἶ­ναι ἐ­λά­χι­στη, ἀ­φοῦ ὅ­λες οἱ ἔγ­κυ­ρες µ­ε­τρή­σεις τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης δε­ί­χνουν µία συν­τρι­πτι­κή κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ πα­τρι­ω­τι­κοῦ αἰ­σθή­µ­α­τος καί τῶν πα­ρα­δο­σια­κῶν ἀ­ξι­ῶν σέ ὅ­λες τίς ἡ­λι­κί­ες καί τίς κοι­νω­νι­κές ὁ­µ­ά­δες. Πα­ρά ταῦ­τα, ἡ προ­σπά­θεια χον­δρο­ει­δοῦς ἀ­να­θε­ώ­ρη­σης τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας, µ­α­ζί µέ τήν προ­ώ­θη­ση «ἐ­ναλ­λα­κτι­κῶν» ἀ­πό­ψε­ων στά ἐ­θνι­κά µ­ας θέ­µ­α­τα, ἔ­χουν προ­κα­λέ­σει κα­τά και­ρούς µ­ε­γά­λες ἀν­τι­δρά­σεις καί τήν ὀργή τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης.  []

Κεν­τρι­κό στοι­χεῖ­ο αὐ­τῆς ὅ­λης τῆς πο­λι­τι­κῆς «φι­λο­σο­φί­ας» εἶ­ναι ἡ ἐ­πί­θε­ση στήν ἔν­νοι­α τῆς Πα­τρί­δας καί στό πα­τρι­ω­τι­κό συ­να­ί­σθη­µ­α. ῎Ε­χουν κα­τα­βλη­θεῖ ἀ­πό το­ύς κύ­κλους αὐ­το­ύς ἐ­πί­µ­ο­νες προ­σπά­θει­ες νά ταυ­τι­σθεῖ ὁ Πα­τρι­ω­τι­σµ­ός µέ τόν ἐ­θνι­κι­σµό, τόν σω­βι­νι­σµό, τόν ρα­τσι­σµό, τήν µ­ι­σαλ­λο­δο­ξί­α. Κάθε αὐ­το­νό­η­τη, ἀ­κό­µ­η καί ἡ µ­ε­τρι­ο­πα­θέ­στε­ρη, ἄ­πο­ψη γιά τήν ὑ­πε­ρά­σπι­ση τῆς ἐ­θνι­κῆς µ­ας κυ­ρι­αρ­χί­ας καί τήν ἀν­τι­µ­ε­τώ­πι­ση ξέ­νης ἐ­πι­βου­λῆς συ­κο­φαν­τεῖ­ται ὡς «ἐ­θνι­κι­στι­κή ὑ­στε­ρί­α» καί ἀν­τι­προ­τε­ί­νε­ται ὁ «δι­ά­λο­γος» γιά τά κυ­ρι­αρ­χι­κά µ­ας δι­και­ώ­µ­α­τα, ὁ κα­τευ­να­σµ­ός κ.λπ. Λο­γι­κή ἀ­πό­λη­ξη πα­ρό­µ­οι­ων ἀν­τι­λή­ψε­ων, βε­βα­ί­ως, εἶ­ναι ἡ δι­α­µ­όρ­φω­ση ἑ­νός κλί­µ­α­τος αὐ­το­ε­νο­χο­ποί­η­σης καί πα­θη­τι­κῆς ἀ­πο­δο­χῆς τῶν ἀ­µ­φι­σβη­τή­σε­ων τῆς ἐ­θνι­κῆς µ­ας ὑ­πό­στα­σης. Καί ἡ ἀ­πο­δυ­νά­µ­ω­ση τοῦ πνε­ύ­µ­α­τος ἀν­τί­στα­σης στίς ἀ­πει­λές πού πάν­το­τε ὑ­πῆρ­χαν καί πάν­το­τε θά ὑ­πάρ­χουν, στόν τα­ρα­γµ­έ­νο κό­σµ­ο πού πο­ρευ­ό­µ­α­στε ὡς ἔ­θνος ἐ­πί χι­λι­ά­δες χρό­νια.

῎Αλ­λο­θι καί ἀ­φο­ρµή τῆς ἐ­πί­θε­σης ὁ­ρι­σµ­έ­νων προ­σώ­πων καί ὁ­µ­ά­δων ἐ­ναν­τί­ον τοῦ πα­τρι­ω­τι­κοῦ αἰ­σθή­µ­α­τος, τῆς ἔν­νοι­ας τοῦ ῎Ε­θνους καί ὅ­λων τῶν ἐ­θνι­κῶν συ­µ­βό­λων, εἶ­ναι ἀ­σφα­λῶς ἡ κα­τά­χρη­σή τους ἀ­πό τήν δι­κτα­το­ρί­α τῶν συν­τα­γµ­α­ταρ­χῶν (1967-1974). Οἱ συν­τα­γµ­α­τάρ­χες κα­τα­σκε­ύ­α­σαν ἕ­να κά­πη­λο ἰ­δε­ο­λο­γι­κό προ­σω­πεῖ­ο χρη­σι­µ­ο­ποι­ών­τας τά ἱ­ε­ρά καί τά ὅ­σια τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς κοι­νω­νί­ας, ὅ­πως τό Εἰ­κο­σι­έ­να, τό Σα­ράν­τα, τό τρί­πτυ­χο Πα­τρίς-Θρη­σκε­ί­α-Οἰ­κο­γέ­νεια κ.λπ.

῎Ε­τσι, µόλις κα­τέρ­ρευ­σε τό δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς, τό 1974, ἡ κα­τά­χρη­ση αὐ­τή τῶν ἐ­θνι­κῶν συ­µ­βό­λων ἀ­πό τήν δι­κτα­το­ρί­α ἔ­δω­σε τό «δι­κα­ί­ω­µ­α» σέ κά­ποι­ους κύ­κλους νά ἐ­πι­τε­θοῦν ὄ­χι µόνον ἐ­ναν­τί­ον τοῦ στρα­το­κρα­τι­κοῦ αὐ­ταρ­χι­σµ­οῦ, ἀλ­λά καί τῶν συ­µ­βό­λων πού αὐ­τός κα­τα­χρά­στη­κε.

∆ι­ά­φο­ροι πα­νε­πι­στη­µ­ια­κοί, δη­µ­ο­σι­ο­γρα­φοῦν­τες ἱ­στο­ρι­κοί κ.λπ., [  ] ἀν­τέ­γρα­ψαν καί εἰ­σή­γα­γαν ἀ­τε­λῶς κά­ποι­ες ἄ­σχε­τες πρός τά ἑλ­λη­νι­κά δε­δο­µ­έ­να θε­ω­ρη­τι­κές κα­τα­σκευ­ές ἀ­πό τήν Εὐ­ρώ­πη καί τίς ΗΠΑ ἤ ξε­σή­κω­σαν κά­ποι­ες πο­λι­τι­κῶς ὀρ­θές ἰ­δέ­ες τῆς µόδας ἀ­πό πο­λι­τι­κά πε­ρι­ο­δι­κά τῆς Νέας Ὑόρκης ἤ τοῦ ῎Αµστερνταµ καί τίς ὕ­ψω­σαν ὡς λά­βα­ρο πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῆς στα­δι­ο­δρο­µ­ί­ας καί ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κῆς ἀ­νέ­λι­ξης. Καί βρῆ­καν στόν κλει­στό τους χῶ­ρο εὐ­νο­ϊ­κή ἀν­τα­πό­κρι­ση, δι­ό­τι στήν πα­νε­πι­στη­µ­ια­κή µ­ας κοι­νό­τη­τα ἡ ἄ­κρι­τη εἰ­σα­γω­γή θε­ω­ρι­ῶν (ὅ­πως καί κα­τα­να­λω­τι­κῶν προ­ϊ­όν­των) ἀ­πό τό ἐ­ξω­τε­ρι­κό, πού ὑ­πο­κα­θι­στᾶ τήν κο­πι­α­στι­κή πα­ρα­γω­γή τους, ἔ­χει δυ­στυ­χῶς µ­α­κρά πα­ρά­δο­ση.

Μέ αὐ­τόν τόν τρό­πο, πα­ρα­δε­ί­γµ­α­τος χά­ριν, ἡ θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης τῶν κα­θη­γη­τῶν Γκέλνερ καί Χομπσμπάουμ, πού ἀ­φο­ρᾶ τά ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­να βι­ο­µ­η­χα­νι­κά ἔ­θνη τῆς ∆ύ­σης, ἐ­φα­ρµ­ό­σθη­κε µέ ἀ­πί­στευ­τη ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κή ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα ἀ­πό κά­ποι­ους πα­νε­πι­στη­µ­ι­α­κο­ύς τῆς µή βι­ο­µ­η­χα­νι­κῶς ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­νης χώ­ρας µ­ας. Σύσσωµη ἡ «προ­ο­δευ­τι­κή», ἀ­να­νε­ω­τι­κή, ἐκ­συγ­χρο­νι­στι­κή κ.λπ. ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κή κοι­νό­τη­τα υἱ­ο­θέ­τη­σε τήν ἐ­ξω­πρα­γµ­α­τι­κή γιά τά ἑλ­λη­νι­κά δε­δο­µ­έ­να αὐ­τήν θε­ω­ρί­α. Γιά νά δοῦ­µ­ε κα­λύ­τε­ρα πῶς λει­τουρ­γεῖ τό στε­ρε­ό­τυ­πο, ἀ­ξί­ζει τόν κό­πο νά στα­θοῦ­µ­ε λί­γο σ’ αὐ­τό τό ση­µ­εῖ­ο.

Τό συ­µ­πέ­ρα­σµ­α πού συ­νή­γα­γε ἡ «προ­ο­δευ­τι­κή» µ­ας δι­α­νό­η­ση ἀ­πό τήν ἐ­φα­ρµ­ο­γή αὐ­τῆς τῆς θε­ω­ρί­ας, πού θά ἐ­ξε­τά­σου­µ­ε ἀ­µ­έ­σως πα­ρα­κά­τω ἀ­να­λυ­τι­κά, ἦ­ταν ὅ­τι δέν ὑ­φί­στα­ται συ­νέ­χεια τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ ἔ­θνους, ὅ­τι τό σύγ­χρο­νο ἑλ­λη­νι­κό ἔ­θνος εἶ­ναι µία κα­τα­σκευή τῆς «νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας», ὅ­τι ἡ ση­µ­ε­ρι­νή ἑλ­λη­νι­κή συ­νε­ί­δη­ση εἶ­ναι τε­χνη­τό καί βε­βι­α­σµ­έ­νο «ἰ­δε­ο­λό­γη­µ­α» κ.λπ. Φυ­σι­κά, δέν ἔ­κα­ναν τόν κό­πο, οἱ «προ­ο­δευ­τι­κοί» µ­ας δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νοι, νά µ­ε­λε­τή­σουν τίς πη­γές, νά δι­α­πι­στώ­σουν πρω­το­γε­νῶς πῶς σκε­πτό­ταν καί πῶς αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­ζό­ταν ὁ ῞Ελ­λη­νας τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, για­τί ἔ­γι­νε ἡ µ­ε­γά­λη Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ 1821, ποιά ἦ­ταν ἡ πο­λι­τι­στι­κή ἔκ­φρα­ση τοῦ ὑ­πό­δου­λου Ἑλ­λη­νι­σµ­οῦ –καί, ὁ­πωσ­δή­πο­τε, τό κυ­ρί­αρ­χο κα­τά τόν Σο­λω­µό, ἀλ­λά καί πολ­λο­ύς ἄλ­λους– κρι­τή­ριο τῆς γλώσ­σας: τί γλῶσ­σα ὁ­µ­ι­λοῦ­σε ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός στο­ύς αἰ­ῶ­νες τῆς µ­α­κρᾶς Ἱ­στο­ρί­ας του; Δι­α­κό­πη­κε πο­τέ ἡ ὁ­µ­ι­λί­α τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς γλώσ­σας στο­ύς µ­α­κρο­ύς αἰ­ῶ­νες τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου καί τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας στίς ἑλ­λη­νι­κές χῶ­ρες; ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας; Ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῶν δι­α­νο­ου­µ­έ­νων; Ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῆς ἀλ­λη­λο­γρα­φί­ας µ­ε­τα­ξύ τῶν ὁ­πλαρ­χη­γῶν καί προ­ε­στῶν τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας; Σέ ποιά γλῶσ­σα ἔ­γρα­ψαν τά κε­ί­µ­ε­νά τους οἱ Φα­να­ρι­ῶ­τες; Τί γλῶσ­σα µ­ι­λοῦ­σε το 1600 και το 1700 ὁ ἁ­πλός λα­ός; Σέ ποιά γλῶσ­σα τρα­γου­δοῦ­σε ὁ ἁ­πλός λα­ός τά δη­µ­ο­τι­κά τρα­γο­ύ­δια του; Τί προ­έ­λευ­ση ἔ­χουν τά ἤ­θη καί τά ἔ­θι­µ­α τοῦ λα­οῦ αὐ­τῆς τῆς χώ­ρας; Ποι­ά ἦ­ταν ἡ ἱ­στο­ρι­κή συ­νεί­δη­ση, τά κοι­νά ση­µ­εῖ­α ἀ­να­φο­ρᾶς, τό πλαί­σιο αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­σµ­οῦ αὐ­τοῦ τοῦ λα­οῦ; [  ]

Ἀλ­λά ἄς δοῦ­µ­ε ἄν τά συ­µ­πε­ρά­σµ­α­τα τῶν προ­ο­δευ­τι­κῶν µ­ας δι­α­νο­ου­µ­έ­νων συ­νά­δουν καί πρός το­ύς ἴ­διους το­ύς θε­ω­ρη­τι­κο­ύς το­ύς ὁ­πο­ί­ους ἐ­πι­κα­λοῦν­ται. Ὁ Έρνεστ Γκέλνερ εἶ­χε πολ­λο­ύς λό­γους νά ἀ­σχο­λη­θεῖ µέ τόν ἐ­θνι­κι­σµό: εἶ­χε γεν­νη­θεῖ τό 1925 στήν Πρά­γα, ἀ­να­πτύ­χθη­κε πνευ­µ­α­τι­κά ἀ­νά­µ­ε­σα στήν τσέ­χι­κη καί τήν γε­ρµ­α­νι­κή κουλ­το­ύ­ρα καί ὡς Ἑ­βραῖ­ος δι­ώ­χθη­κε ἀ­πό το­ύς να­ζί. Ἡ τραυ­µ­α­τι­κή του ἐ­µ­πει­ρί­α ἀ­πό τόν ἐ­θνι­κο­σο­σι­α­λι­σµό ἦ­ταν τό ψυ­χο­λο­γι­κό ὑ­πό­στρω­µ­α καί τό ἀρ­χι­κό κί­νη­τρο πού τόν ὤ­θη­σε νά ἀ­σχο­λη­θεῖ σέ πολ­λές µ­ε­λέ­τες του µέ τό ἐ­θνι­κι­στι­κό φαι­νό­µ­ε­νο. Ὁ ἄλ­λος ἐκ­φρα­στής τῆς θε­ω­ρί­ας τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης, ὁ Έρικ Χομπσμπάουμ, ἐ­πί­σης Ἑ­βραῖ­ος δι­ω­κό­µ­ε­νος ἀ­πό το­ύς να­ζί, στρα­τευ­µ­έ­νος κο­µ­µ­ου­νι­στής, συ­νέ­βα­λε καί αὐ­τός στήν ἀ­νά­λυ­ση τοῦ ἐ­θνι­κι­στι­κοῦ φαι­νο­µ­έ­νου. Οἱ δύ­ο αὐ­τοί σπου­δαῖ­οι ἱ­στο­ρι­κοί ἀ­σχο­λή­θη­καν µέ ἕ­να πο­λύ συγ­κε­κρι­µ­έ­νο ἐ­ρώ­τη­µ­α: πῶς ἡ ἀρ­χι­κά πο­λυ­δι­α­σπα­σµ­έ­νη, φε­ου­δα­λι­κή Εὐ­ρώ­πη, κα­τέ­λη­ξε νά πα­ρα­γά­γει ἐ­θνι­κά κρά­τη καί ἐ­θνι­κι­στι­κές ἀν­τι­λή­ψεις πού ὁ­δή­γη­σαν στόν να­ζι­σµό.

Πρά­γµ­α­τι, οἱ δύ­ο αὐ­τοί ἱ­στο­ρι­κοί ἔ­χουν δί­κιο στά συ­µ­πε­ρά­σµ­α­τά τους γιά τήν δη­µ­ι­ουρ­γί­α τῶν σύγ­χρο­νων ἐ­θνῶν στόν χῶ­ρο τῆς ∆υ­τι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. ῞Ο­ταν δι­α­λύ­θη­κε τό ∆υ­τι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος, τό 476 µ.Χ., µία παν­σπε­ρµ­ί­α φυ­λῶν χω­ρίς πα­ρελ­θόν καί χω­ρίς ἱ­στο­ρι­κή καί ἐ­θνι­κή συ­νε­ί­δη­ση κα­τέ­κλυ­σε τόν χῶ­ρο τῆς ση­µ­ε­ρι­νῆς ∆υ­τι­κῆς καί Κεν­τρι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. Βα­θµ­ια­ῖα, σχη­µ­α­τί­σθη­κε στά ἐ­ρε­ί­πια τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους τό φε­ου­δα­λι­κό σύ­στη­µ­α, στά πλα­ί­σια τοῦ ὁ­πο­ί­ου το­πι­κοί φε­ου­δάρ­χες κυ­βερ­νοῦ­σαν µ­ι­κρά ἤ µ­ε­γά­λα φέ­ου­δα, σέ κα­θε­στώς πρω­τό­γο­νης ἀ­γρο­τι­κῆς οἰ­κο­νο­µ­ί­ας καί ἀ­νυ­παρ­ξί­ας ὀρ­γα­νω­µ­έ­νων κρα­τι­κῶν δο­µ­ῶν. Στα­δια­κά, κα­τά τήν Ἀ­να­γέν­νη­ση, ἐ­µ­φα­νί­σθη­καν οἱ πρῶ­τοι πυ­ρῆ­νες κρα­τῶν, πού ἔ­πα­σχαν ὅ­µ­ως ἀ­πό ἐ­θνο­λο­γι­κή καί πο­λι­τι­σµ­ι­κή ὁ­µ­οι­ο­γέ­νεια. Ἡ Ἀ­να­γέν­νη­ση, ὁ ∆ι­α­φω­τι­σµ­ός, ἡ Βι­ο­µ­η­χα­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἡ ἰ­σχυ­ρο­πο­ί­η­ση τῆς Ἀ­στι­κῆς Τάξης, ἡ δη­µ­ι­ουρ­γί­α ὀρ­γα­νω­µ­έ­νων κρα­τι­κῶν µ­η­χα­νι­σµ­ῶν ὁ­δή­γη­σαν τε­λι­κῶς στήν δι­α­µ­όρ­φω­ση ἰ­σχυ­ρῶν κρα­τῶν.

Οἱ Γκέλνερ-Χομπσμπάουμ ἔ­χουν δί­κιο στό ἑ­ξῆς: ὅ­σο πιό ἀ­νο­µ­οι­ο­γε­νές ἐ­θνο­φυ­λε­τι­κά ἦ­ταν ἕ­να εὐ­ρω­πα­ϊ­κό κρά­τος, τό­σο πιό ἰ­σχυ­ρές ἦ­ταν οἱ προ­σπά­θει­ες ὁ­µ­ο­γε­νο­πο­ί­η­σής του. Τέτοιες προ­σπά­θει­ες ἦ­ταν δυ­να­τόν νά ὁ­δη­γή­σουν –καί στήν πε­ρί­πτω­ση τῆς Γε­ρµ­α­νί­ας ὁ­δή­γη­σαν– στήν ἐ­µ­φά­νι­ση τοῦ πα­ρα­λη­ρη­µ­α­τι­κοῦ σω­βι­νι­σµ­οῦ. Τοῦ ὁ­πο­ί­ου κύ­ρια θύ­µ­α­τα ὑ­πῆρ­ξαν ὡς ἀ­πο­δι­ο­πο­µ­παῖ­οι τρά­γοι οἱ Ἑ­βραῖ­οι, ἐκ τοῦ γε­γο­νό­τος ὅ­τι ἀ­πο­τε­λοῦ­σαν «πα­ρα­φω­νί­α» στο­ύς κόλ­πους ἑ­νός κρά­τους πού ἐ­πε­δί­ω­κε µέ µ­α­νί­α τήν πλή­ρη ὁ­µ­ο­γε­νο­πο­ί­η­σή του.

Τί σχέ­ση ἔ­χουν ὅ­λα αὐ­τά µέ τήν ἑλ­λη­νι­κή ἱ­στο­ρί­α καί πρα­γµ­α­τι­κό­τη­τα; Ἀ­πο­λύ­τως κα­­µ­ί­α. ῞Ο­ταν τό ∆υ­τι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος δι­α­λύ­θη­κε τό 476, τό Ἀ­να­το­λι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος ὄ­χι µόνον ἐ­πε­βί­ω­σε µέ ἐ­πι­τυ­χί­α, ἀλ­λά ἐ­ξε­λί­χθη­κε σέ παγ­κό­σµ­ια ὑ­περ­δύ­να­µ­η τοῦ Με­σα­ί­ω­να. Ἐ­νῷ ἡ Δυ­τι­κή Εὐ­ρώ­πη βί­ω­νε τό χι­λι­ό­χρο­νο δρᾶ­µ­α της, σέ κα­τά­στα­ση τρα­γι­κῆς ὑ­πα­νά­πτυ­ξης καί πνευ­µ­α­τι­κοῦ σκό­τους, τό Βυ­ζάν­τιο (Ρω­µ­α­νί­α γιά το­ύς συγ­χρό­νους του) βί­ω­νε µία ἐ­πο­χή ἀ­κµ­ῆς, ἦ­ταν ὀρ­γα­νω­µ­έ­νο κρά­τος µέ δη­µ­ό­σια δι­ο­ί­κη­ση, ἐκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­µ­α, κοι­νω­νι­κή πρό­νοι­α, ἐ­ξα­γω­γι­κό ἐ­µ­πό­ριο καί, κυ­ρί­ως, παγ­κό­σµ­ια πο­λι­τι­στι­κή ἀ­κτι­νο­βο­λί­α. ῞Ο­ταν, ἀν­τι­θέ­τως, ἡ ∆ύ­ση εἰ­σῆλ­θε σέ ἐ­πο­χή στα­δια­κῆς ἀ­νά­πτυ­ξης, ὁ βυ­ζαν­τι­νός κό­σµ­ος ὅ­δευ­ε πρός τό τέ­λος του, κι ὅ­ταν ἡ ∆υ­τι­κή Εὐ­ρώ­πη συγ­κλο­νι­ζό­ταν ἀ­πό τήν Ἀ­να­γέν­νη­ση, τόν ∆ι­α­φω­τι­σµό καί τήν Βι­ο­µ­η­χα­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός βί­ω­νε τόν δι­κό του, τρα­γι­κό Με­σα­ί­ω­να τοῦ σκό­τους καί τῆς δου­λε­ί­ας.

Ἡ δι­α­δι­κα­σί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης, λοι­πόν, ὅ­πως τήν πε­ρι­γρά­φουν οἱ Γκέλνερ καί Χομπσμπάουμ, ἀ­φο­ρᾶ ἕ­ναν κό­σµ­ο πού πέ­ρα­σε ἀ­πό τίς φά­σεις τοῦ φε­ου­δα­λι­κοῦ Με­σαί­ω­να, τῆς Ἀ­να­γέν­νη­σης, τοῦ ∆ι­α­φω­τι­σµ­οῦ καί τῆς Βι­ο­µ­η­χα­νι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης, δι­α­δι­κα­σί­ες πού ἀ­που­σι­ά­ζουν παν­τε­λῶς ἀ­πό τήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ιστο­ρί­α λό­γῳ τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας. Πῶς, λοι­πόν, ἐ­φα­ρµ­ό­ζε­ται µ­έ τό­ση ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα στήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ι­στο­ρί­α;

Ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός, µ­ε­τά τήν ἀ­πορ­ρό­φη­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­στι­κοῦ κό­σµ­ου ἀ­πό το­ύς Ρω­µ­α­ί­ους, συ­νέ­χι­σε νά κυ­ρια­ρχεῖ πο­λι­τι­στι­κά στά πλα­ί­σια τῆς Ρω­µ­α­ϊ­κῆς Κο­σµ­ο­κρα­το­ρί­ας (ὁ µ­ε­γα­λύ­τε­ρος ἱ­στο­ρι­κός τοῦ Εἰ­κο­στοῦ Αἰ­ῶ­να, ὁ ‘Άρνολντ Τόινμπι θε­ω­ρεῖ τήν Ρώµη µία ἁ­πλῆ πα­ραλ­λα­γή καί ἔκ­φαν­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κό­σµ­ου). Ὁ ἐκ­χρι­στι­α­νι­σµ­ός τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους δη­µ­ι­ο­ύρ­γη­σε, µέσα ἀ­πό πολ­λές πε­ρι­πέ­τει­ες, µία νέ­α πο­λι­τι­στι­κή σύν­θε­ση, τόν ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξο βυ­ζαν­τι­νό κό­σµ­ο. Ἡ συ­νε­ί­δη­ση τοῦ ῞Ελ­λη­να ὀρ­θό­δο­ξου, ὑ­πη­κό­ου τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους, ὁ­δή­γη­σε στήν ἔν­νοι­α τοῦ Ρω­µ­η­οῦ: εἶ­ναι ἕ­να νέ­ο στά­διο τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­ας, πού ἀ­σφα­λῶς ὑ­πέ­στη δι­α­δο­χι­κές µ­ε­ταλ­λα­γές καί πέ­ρα­σε ἀ­πό πολ­λές φά­σεις στίς χι­λι­ε­τί­ες τῆς Ἱ­στο­ρί­ας του. Οἱ ἐν συ­νε­χε­ί­ᾳ φυ­λε­τι­κές ἀ­να­µ­ε­ί­ξεις τοῦ Ἑλ­λη­νι­σµ­οῦ (κυ­ρί­ως µέ Σλα­ύ­ους, Φράγ­κους καί Ἀλ­βα­νο­ύς) κα­τά τόν Με­σα­ί­ω­να, ὄ­χι µόνον δέν δι­έ­σπα­σαν τήν ἑλ­λη­νι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί πο­λι­τι­στι­κή ἔκ­φρα­ση, ἀλ­λά τήν ἐν­δυ­νά­µ­ω­σαν µέ νέ­α δυ­να­µ­ι­κή.

Οἱ µ­ε­τα­να­στευ­τι­κές εἰσ­ρο­ές ὁ­δη­γοῦ­σαν σέ ἀ­φο­µ­ο­ί­ω­ση τῶν µ­ε­τα­να­στῶν («το­ύς Σλα­ύ­ους γραι­κώ­σας», γρά­φει γιά τόν πα­τέ­ρα του Βα­σί­λει­ο Α΄ ὁ Λέων ὁ Σο­φός στά Βα­σι­λι­κά του, ἐ­νῷ ὅ­λοι γνω­ρί­ζου­µ­ε τήν πρω­το­πο­ρια­κή δρά­ση τῶν Ἀρ­βα­νι­τῶν καί τῶν λα­τι­νο­γε­νῶν Βλά­χων στήν Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση καί σέ ὅ­λους το­ύς ἐ­θνι­κο­ύς ἀ­γῶ­νες). Χρει­ά­ζε­ται ἰ­δι­α­ί­τε­ρη ἐ­µ­µ­ο­νή σέ µία βι­ο­λο­γι­κή φυ­λε­τι­κή ἀν­τί­λη­ψη τῆς Ἱ­στο­ρί­ας, γιά νά µήν ἀν­τι­λα­µ­βά­νε­ται κα­νε­ίς τήν ἀ­φο­µ­οι­ω­τι­κή λει­τουρ­γί­α τῶν πο­λι­τι­σµ­ῶν. [   ]

Οἱ βα­θύ­τε­ρες ρί­ζες τῆς σύγ­χρο­νης ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νε­ί­δη­σης φθά­νουν πί­σω ὥς  τήν  ὁ­µ­η­ρι­κή ἐ­πο­χή, καί δι­ή­νυ­σαν χι­λι­ε­τί­ες πρίν φθά­σου­µ­ε στήν Τουρ­κο­κρα­τί­α καί στήν Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση. ῞Ο­ποι­ος δέν ἔ­χει µ­ε­λε­τή­σει σέ βά­θος τά ὁ­µ­η­ρι­κά ἔ­πη, τόν Ἐ­πι­τά­φιο τοῦ Πε­ρι­κλέ­ους, τίς δη­µ­η­γο­ρί­ες τοῦ Ἰ­σο­κρά­τους, ὅ­ποι­ος δέν ἔ­χει δι­α­βά­σει προ­σε­κτι­κά τήν Ἱ­στο­ρί­α τοῦ Με­γά­λου Ἀ­λε­ξάν­δρου καί τῶν ∆ι­α­δό­χων τοῦ Gustav Droysen, ὅ­ποι­ος δέν γνω­ρί­ζει τί γρά­φει ὁ Λέων ὁ Σο­φός στά Βα­σι­λι­κά του γιά τόν ἐ­ξελ­λη­νι­σµό τῶν Σλα­ύ­ων, κι ὅ­ποι­ος δέν ἐ­µ­βά­θυ­νε στοι­χει­ω­δῶς στήν ὑ­στε­ρο­βυ­ζαν­τι­νή πο­ί­η­ση ὅ­πως καί στό ἔρ­γο τῆς Ἑ­λέ­νης Γλύ­κα­τζη-Ἀρ­βε­λέρ γιά τήν Πο­λι­τι­κή Ἰ­δε­ο­λο­γί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, ἄν κά­ποι­ος δέν δι­ά­βα­σε µ­ε­τα­βυ­ζαν­τι­νή λο­γο­τε­χνί­α, ἀ­κρι­τι­κά ἔ­πη καί κλέ­φτι­κα τρα­γο­ύ­δια, ἀλ­λά καί Νε­ο­ελ­λη­νι­κό ∆ι­α­φω­τι­σµό, καί δέν µελέτησε ἐ­µ­βρι­θῶς τίς ἑλ­λη­νι­κές κοι­νό­τη­τες τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, σί­γου­ρα δέν µ­πο­ρεῖ νά συλ­λά­βει τήν πολυκύµαντη καί θυ­ελ­λώ­δη δι­α­δρο­µή τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νε­ί­δη­σης.

Ὁ σο­φός Γκέλνερ τό ξέ­ρει κα­λύ­τε­ρα ἀ­πό το­ύς ἐν Ἑλ­λά­δι ἀν­τι­γρα­φεῖς του: «Ἡ πρώ­τη ἐ­θνι­κι­στι­κή ἐ­ξέ­γερ­ση ἔ­λα­βε χώ­ρα λί­γα χρό­νια µ­ε­τά τό Συ­νέ­δριο τῆς Βι­έν­νης καί ἦ­ταν ἡ ἑλ­λη­νι­κή», γρά­φει στό ἔρ­γο του Ἐ­θνι­κι­σµ­ός: πο­λι­τι­σµ­ός, πί­στη καί ἐ­ξου­σί­α [σέ ἑλ­λη­νι­κή µ­ε­τά­φρα­ση ἀ­πό τίς ἐκ­δό­σεις Ἀ­λε­ξάν­δρεια, Ἀ­θή­να 2002, σ. 69-70]. Καί συ­νε­χί­ζει: «Θά ἦ­ταν ἄ­σκο­πο νά ἀρ­νη­θοῦ­µ­ε ὅ­τι ὁ­ρι­σµ­έ­να γνω­ρί­σµ­α­τά της συ­νι­στοῦν κά­ποι­ο πρό­βλη­µ­α γιά τήν θε­ω­ρί­α µ­ας, ἡ ὁ­πο­ί­α συν­δέ­ει τόν ἐ­θνι­κι­σµό µέ τόν βι­ο­µ­η­χα­νι­σµό. Τό Να­ύ­πλιο (πρώ­τη πρω­τε­ύ­ου­σα τῆς Ἀ­νε­ξάρ­τη­της Ἑλ­λά­δας) καί ἡ Ἀ­θή­να τοῦ πρώ­ι­µ­ου 19ου αἰ­ῶ­να πα­ρου­σί­α­ζαν ἐ­λά­χι­στη ὁ­µ­οι­ό­τη­τα µέ τό Μάντσεστερ τοῦ ῎Ενγκελς, ἐ­νῷ ὁ Μο­ριᾶς δέν ἔ­µ­οια­ζε µέ τά λαγ­κά­δια τοῦ Λάνκασαϊαρ… εἶ­ναι εὔ­λο­γη ἡ ὑ­πο­ψί­α ὅ­τι ἀρ­χι­κά τό ἑλ­λη­νι­κό ἐ­θνι­κό κί­νη­µ­α δέν ἀ­πο­σκο­ποῦ­σε σ’ ἕ­να ὁ­µ­οι­ο­γε­νές νε­ω­τε­ρι­κό ἐ­θνι­κό κρά­τος, ἀλ­λά µ­ᾶλ­λον… νά ἀν­τι­κα­τα­στή­σει τήν Ὀ­θω­µ­α­νι­κή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α µ’ ἕ­να νέ­ο Βυ­ζάν­τιο». ∆ι­αυ­γέ­στα­τη ἀ­νά­λυ­ση. Καί δι­α­πι­στώ­νει ὁ ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά ἔν­τι­µ­ος Γκέλνερ: «Σέ γε­νι­κές γρα­µ­µ­ές, ὄ­χι µόνο ὁ ἑλ­λη­νι­κός, ἀλ­λά ὅ­λοι οἱ βαλ­κα­νι­κοί ἐ­θνι­κι­σµ­οί φα­ί­νε­ται νά συ­νι­στοῦν µ­εῖ­ζον πρό­βλη­µ­α γι’ αὐ­τήν τήν θε­ω­ρί­α, ἄν λά­βου­µ­ε ὑ­π’ ὄ­ψιν τήν κα­θυ­στέ­ρη­ση τῶν Βαλ­κα­νί­ων σύ­µ­φω­να µέ τά κρι­τή­ρια τοῦ βι­ο­µ­η­χα­νι­σµ­οῦ καί τῆς νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας».

Οἱ δι­ά­φο­ροι κα­θη­γη­τές τῶν ἑλ­λη­νι­κῶν πα­νε­πι­στη­µ­ί­ων, πού βι­ά­στη­καν ἀ­πρό­σε­κτα νά ἐ­φα­ρµ­ό­σουν τήν θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης στήν ἑλ­λη­νι­κή πε­ρί­πτω­ση, ὑ­πο­βάλ­λον­τάς µ­ας τήν ἰ­δέ­α ὅ­τι τό ἑλ­λη­νι­κό ἔ­θνος εἶ­ναι µία τε­χνη­τή κα­τα­σκευή τῆς Νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας, ἀ­σφα­λῶς δέν πρό­σε­ξαν τί γρά­φει ὁ ἴ­διος ὁ Γκέλνερ στήν σε­λί­δα 144-45 τοῦ ἐν λό­γῳ βι­βλί­ου του (πού σύ­µ­φω­να µέ αὐ­τά πού ἔ­γρα­ψε στόν πρό­λο­γο ὁ γυι­ός –ἐ­πί­σης κα­θη­γη­τής– τοῦ συγ­γρα­φέ­α: «…εἶ­ναι ἡ τε­λευ­τα­ί­α του λέ­ξη στό θέ­µ­α τοῦ ἐ­θνι­κι­σµ­οῦ. Ἀν­τι­προ­σω­πε­ύ­ει ἐ­πί­σης τήν πιό ὥ­ρι­µ­η ἀ­νά­λυ­σή του…»). Γρά­φει λοι­πόν στό τέ­λος τοῦ βι­βλί­ου του ὁ Γκέλνερ: «Ἡ δι­κή µ­ου ἄ­πο­ψη εἶ­ναι ὅ­τι κά­ποι­α ἔ­θνη δι­α­θέ­τουν αὐ­θεν­τι­κο­ύς ἀρ­χα­ί­ους ὀ­µ­φα­λο­ύς, ἄλ­λα ἔ­χουν ὀ­µ­φα­λο­ύς πού ἐ­πι­νο­ή­θη­καν γιά χά­ρη τους ἀ­πό τήν ἴ­δια τήν ἐ­θνι­κι­στι­κή τους προ­πα­γάν­δα καί ἄλ­λα δέν ἔ­χουν κα­θό­λου ὀ­µ­φα­λό. Πι­στε­ύ­ω ἀ­κό­µ­η ὅ­τι ἡ µ­ε­σα­ί­α κα­τη­γο­ρί­α εἶ­ναι µέχρι στι­γµ­ῆς ἡ µ­ε­γα­λύ­τε­ρη, ἀλ­λά εἶ­µ­αι ἀ­νοι­χτός στίς δι­ορ­θώ­σεις πού θά ὑ­πο­δε­ί­κνυ­ε µία ἱ­στο­ρι­κή ἔ­ρευ­να. Σέ κά­θε πε­ρί­πτω­ση, νά πῶς πρέ­πει νά δι­α­τυ­πω­θεῖ τό ὅ­λο ζή­τη­µ­α».[]

Νά πῶς λει­τουρ­γεῖ ἡ πα­νε­πι­στη­µ­ια­κή κοι­νό­τη­τα στήν Ἑλ­λά­δα

Οἱ αὐ­τό­κλη­τοι εἰ­σα­γω­γεῖς πα­ρό­µ­οι­ων ξέ­νων θε­ω­ρι­ῶν, προ­σα­ρµ­ο­σµ­έ­νων κα­ταλ­λή­λως ὥ­στε νά ἐ­φα­ρµ­ο­σθοῦν στήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ι­στο­ρί­α κα­τά τό δο­κοῦν, προ­σπα­θοῦν νά ἐ­µ­φα­νί­σουν τήν ἄ­πο­ψη ὅ­τι τό Ἑλ­λη­νι­κό ῎Ε­θνος εἶ­ναι ἕ­να τε­χνη­τό κα­τα­σκε­ύ­α­σµ­α ἐ­θνι­κι­στῶν ἱ­στο­ρι­κῶν καί ἀ­κρο­δε­ξι­ῶν προ­πα­γαν­δι­στῶν. ῞Ο­τι στήν οὐ­σί­α οἱ κά­τοι­κοι αὐ­τῆς τῆς χώ­ρας, µία παν­σπε­ρµ­ί­α Ἀλ­βα­νῶν, Σλα­ύ­ων, Βλά­χων, Σα­ρα­κα­τσά­νων καί ἄλ­λων ἀ­προσ­δι­ο­ρί­στου προ­ε­λε­ύ­σε­ως µ­ε­το­ί­κων, ἀ­πο­φά­σι­σαν µία ὡ­ρα­ί­α πρω­ί­α νά ἐ­πα­να­στα­τή­σουν ἔ­τσι χω­ρίς λό­γο, µ­ᾶλ­λον λό­γῳ ἀ­ναρ­χι­κοῦ χα­ρα­κτῆ­ρος, δι­ά­θε­σης γιά πλι­ά­τσι­κο καί ἐξ αἰ­τί­ας ἐ­θνι­κι­στι­κῶν προ­κα­τα­λή­ψε­ων ἐ­ναν­τί­ον τῶν Το­ύρ­κων. Ἡ Ὀ­θω­µ­α­νι­κή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α ἦ­ταν, φα­ί­νε­ται, ἕ­να πο­λυ­ε­θνι­κό πο­λυ­πο­λι­τι­σµ­ι­κό κρά­τος, ὅ­που δι­α­βι­οῦ­σαν ἁ­ρµ­ο­νι­κά δι­ά­φο­ρες ἐ­θνό­τη­τες χω­ρίς πολ­λά προ­βλή­µ­α­τα. Ἰ­δε­ο­λο­γι­κό ἐ­πί­χρι­σµ­α σ’ αὐ­τήν τήν ἐκ­δή­λω­ση ἀ­ναρ­χί­ας ἔ­δω­σε ὁ ἀ­πό­η­χος τῆς Γαλ­λι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης καί ἡ ἐ­πί­δρα­σή της σέ κά­ποι­ους δι­α­νο­ου­µ­έ­νους, πού ἀ­πο­φά­σι­σαν νά ἐ­πι­βά­λουν στα­νι­κά τήν δη­µ­ι­ουρ­γί­α ἐ­λε­ύ­θε­ρου κρά­τους στο­ύς εὐ­χα­ρι­στη­µ­έ­νους ρα­γι­ά­δες.

Μπο­ρεῖ αὐ­τά νά ἠ­χοῦν εἰ­ρω­νι­κά, ἀλ­λά δέν εἶ­ναι. Εἶ­ναι ἁ­πλῶς αὐ­τά πού πο­λύ σο­βα­ρά δη­µ­ο­σι­εύ­ουν οἱ «προ­ο­δευ­τι­κοί» µ­ας δι­α­νο­ού­µ­ε­νοι στόν ἑλ­λη­νι­κό Τύ­πο καί σέ ἑλ­λη­νι­κά «ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά» κε­ί­µ­ε­να. ῎Ας δοῦ­µ­ε µ­ε­ρι­κά πα­ρα­δε­ί­γµ­α­τα.

Κυ­ρια­κή 24 Μαρ­τί­ου 2002
(Πα­ρα­µ­ο­νή τῆς ἐ­θνι­κῆς ἑ­ορ­τῆς.)
Ὁ κ. Πέτρος Πι­ζά­νιας, τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας στό Ἰόνιο Πα­νε­πι­στή­µ­ιο, δη­µ­ο­σι­ε­ύ­ει ἐ­κτε­νέ­στα­το ἄρ­θρο στήν ἐ­φη­µ­ε­ρί­δα Κα­θη­µ­ε­ρι­νή, µέ τί­τλο, «Ἀ­πό το­ύς Γα­ζῆ­δες ὥς τήν ὀ­θω­µ­α­νι­κή ὁ­λο­κλή­ρω­ση» (σ. 5). Ἀ­φοῦ χα­ρα­κτη­ρί­ζει «ἀ­τε­λέ­στα­τη κο­σµ­ο­κρα­το­ρί­α» (!) τόν ἑλ­λη­νι­στι­κό κό­σµ­ο πού δη­µ­ι­ο­ύρ­γη­σε ὁ Μέγας Ἀ­λέ­ξαν­δρος, ἔρ­χε­ται στόν 13ο αἰ­ῶ­να, ὅ­ταν ἐ­µ­φα­νί­σθη­καν οἱ «Γα­ζῆ­δες ἱπ­πό­τες τῆς ἡ­µ­ι­σε­λή­νου», ὅ­πως ἐ­πί λέ­ξει ἀ­πο­κα­λεῖ το­ύς πρώ­τους Το­ύρ­κους ἐ­πι­δρο­µ­εῖς. Προ­φα­νῶς ὁ κ. Πι­ζά­νιας χρη­σι­µ­ο­ποι­εῖ τόν ὅ­ρο «ἱπ­πό­τες» γιά νά ἀ­πο­δώ­σει ἱπ­πο­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στο­ύς µ­ογ­γο­λι­κῆς προ­ε­λε­ύ­σε­ως Τουρ­κο­µ­ά­νους ἐ­πι­δρο­µ­εῖς. Πρέ­πει ἐ­δῶ νά ὑ­πεν­θυ­µ­ί­σου­µ­ε στόν κ. Πι­ζά­νια ὅ­τι ὁ ὅ­ρος «ἱπ­πό­της» ἔ­χει συγ­κε­κρι­µ­έ­να κοι­νω­νι­ο­λο­γι­κά καί ἱ­στο­ρι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: ἱπ­πό­της (ἄς δι­α­βά­σει τό κλασ­σι­κό ἔρ­γο τοῦ Μ. Μπλοχ Ἡ Φε­ου­δα­λι­κή Κοι­νω­νί­α, ἔ­χει µ­ε­τα­φρα­στεῖ καί στά ἑλ­λη­νι­κά) εἶ­ναι ὁ ἀ­νή­κων στήν κλη­ρο­νο­µ­ι­κή φε­ου­δα­λι­κή ἀ­ρι­στο­κρα­τί­α τῶν Εὐ­ρω­πα­ί­ων γαι­ο­κτη­µ­ό­νων τοῦ Με­σα­ί­ω­να, συν­δέ­ε­ται µέ τήν µ­α­κρα­ί­ω­νη κα­το­χή γαι­ῶν καί τήν κυ­ρι­αρ­χί­α ἐ­πί τῶν αὐ­το­χθό­νων πλη­θυ­σµ­ῶν καί εἶ­ναι µία κοι­νω­νι­κή κα­τη­γο­ρί­α ἰ­δι­ό­τυ­πη, πού ἀ­να­πτύ­χθη­κε ἀ­πο­κλει­στι­κά ἐ­πί δυ­τι­κο­ευ­ρω­πα­ϊ­κοῦ ἐ­δά­φους το­ύς Μέσους Αἰ­ῶ­νες. Ἀ­να­λο­γί­ες, ἀλ­λά ὄ­χι τα­ύ­τι­ση, ὑ­πάρ­χει µέ το­ύς Ἰάπωνες Σα­µ­ου­ρά­ι, ἐ­πί­σης γαι­ο­κτή­µ­ο­νες µέ αὐ­το­νο­µ­ί­α ἔ­ναν­τι τῆς κεν­τρι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας. Τί σχέ­ση ἔ­χουν ὅ­λ’ αὐ­τά µέ το­ύς νο­µ­ά­δες ἐ­κτρο­φεῖς ἀ­λό­γων καί αἰ­γο­προ­βά­των, κοι­µ­ώ­µ­ε­νους σέ σκη­νές καί τρώ­γον­τες ἀ­πο­ξη­ρα­µ­έ­νο κρέ­ας κα­µ­ή­λας πε­ρι­φε­ρό­µ­ε­νους Τουρ­κο­µ­ά­νους τοῦ 13ου αἰ­ῶ­να;
Ἀλ­λά ὑ­πάρ­χει καί συ­νέ­χεια: Οἱ ἐ­πι­δρο­µ­ές τῶν Γα­ζή­δων, γρά­φει ὁ κ. Πι­ζά­νιας, «δέν δι­έ­φε­ραν ὡς πρός τήν πρα­κτι­κή καί τό κί­νη­τρο πού χα­ρα­κτή­ρι­ζαν τίς ἐ­πι­δρο­µ­ές τῶν Βυ­ζαν­τι­νῶν καί τῶν ∆υ­τι­κῶν» (sic).

Ἐ­δῶ ἐ­ξο­µ­οι­ώ­νε­ται ἕ­να ἰ­σχυ­ρό, οἰ­κο­νο­µ­ι­κά ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­νο καί πο­λι­τι­κά ὀρ­γα­νω­µ­έ­νο κρά­τος, µ­έ παγ­κό­σµ­ια πο­λι­τι­στι­κή ἀ­κτι­νο­βο­λί­α, ὅ­πως τό Βυ­ζάν­τιο, µέ πε­ρι­πλα­νώ­µ­ε­να βαρ­βα­ρι­κά φῦ­λα πού λή­στευ­αν τόν πλοῦ­το του. Ἀλ­λά ὁ κ. Πι­ζά­νιας ἔ­χει ἄλ­λη ἄ­πο­ψη γιά τό Βυ­ζάν­τιο. Ἀ­να­φέ­ρει λί­γο πά­ρα κά­τω «τό γνω­στό ἀ­πό το­ύς πρώ­τους αἰ­ῶ­νες τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου πρό­τυ­πο τῆς κλει­στῆς οἰ­κο­νο­µ­ί­ας καί κοι­νω­νί­ας, καί τῆς ἀ­πό­λυ­της θε­ο­κρα­τι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας». ῞Ο­σο γιά τήν «κλει­στή οἰ­κο­νο­µ­ί­α» τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου, πα­ρα­πέ­µ­που­µ­ε τόν κ. Πι­ζά­νια στήν κλασ­σι­κή Ἱ­στο­ρί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας τοῦ µ­αρ­ξι­στῆ Ρώσ­σου ἱ­στο­ρι­κοῦ Μ. Β. Λεβτσένκο [Ἱ­στο­ρί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, ἐκ­δό­σεις Ἀ­να­γνω­στί­δη, σ. 30-31 καί ἀλ­λοῦ], ὅ­που ἀ­να­φέ­ρε­ται στήν ἐ­λευ­θε­ρί­α τῶν συ­ναλ­λα­γῶν καί στήν κα­τά­κτη­ση νέ­ων ἀ­γο­ρῶν, κα­θώς καί στίς τε­ρά­στι­ες ἐ­ξα­γω­γές βυ­ζαν­τι­νῶν προ­ϊ­όν­των σ’ ὅ­λον τόν κό­σµ­ο. Τά ἴ­δια γρά­φουν καί ὅ­λες οἱ κλασ­σι­κές βυ­ζαν­τι­νές ἱ­στο­ρί­ες, ἡ δέ ἀ­εί­µ­νη­στη Ἀγ­γε­λι­κή Λα­ΐ­ου, κα­θη­γή­τρια τοῦ Χάρβαρντ, ἀ­κα­δη­µ­α­ϊ­κός καί πρώ­ην ὑ­πουρ­γός τῆς κυ­βερ­νή­σε­ως Ση­µ­ί­τη, πα­ρου­σι­ά­ζει, στά κλασ­σι­κά ἔρ­γα της γιά τήν βυ­ζαν­τι­νή οἰ­κο­νο­µ­ί­α, πού ἀ­σφα­λῶς ἔ­χει ὑ­π’ ὄ­ψιν του ὁ κ. Πι­ζά­νιας, τήν βυ­ζαν­τι­νή οἰ­κο­νο­µ­ί­α κα­θό­λου «κλει­στή», ἀλ­λά ἐ­ξω­στρε­φῆ καί ἀ­νοι­χτή. ῞Ο­σο γιά τήν «κλει­στή» βυ­ζαν­τι­νή κοι­νω­νί­α, κλει­στή εἶ­ναι µία κοι­νω­νί­α χω­ρίς κοι­νω­νι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα, π.χ. ἡ ἰν­δι­κή µέ τίς κά­στες της. Ἀ­πε­ναν­τί­ας στό Βυ­ζάν­τιο ὑ­πῆρ­χε πλή­ρης κι­νη­τι­κό­τη­τα, χω­ρι­κοί ὅ­πως ὁ Ἰ­ου­στί­νος ἤ ὁ Βα­σί­λει­ος Α΄ ὁ Μα­κε­δών ἔ­γι­ναν αὐ­το­κρά­το­ρες, ἀλ­λά καί οὔ­τε ἡ φυ­λε­τι­κή κα­τα­γω­γή ἔ­παι­ζε ρό­λο, δι­ό­τι αὐ­το­κρά­το­ρες ἔ­γι­ναν Ἀ­ρµ­έ­νιοι, Γε­ωρ­για­νοί, Σλα­ύ­οι κ.λπ.

Ὁ κ. Πι­ζά­νιας ἐ­πα­νῆλ­θε δρι­µ­ύ­τε­ρος τήν Κυ­ρια­κή 4 Ἀ­πρι­λί­ου 2004 καί πά­λι στήν φι­λό­ξε­νη Κα­θη­µ­ε­ρι­νή (σ. 5), µέ νέ­ο ἄρ­θρο, ὑ­πό τόν τί­τλο «Κα­τα­γω­γι­κοί µ­ῦ­θοι καί πο­λι­τι­κό σχέ­διο τοῦ ᾽21» καί τόν ἐκ­πλη­κτι­κό ὑ­πό­τι­τλο ἐ­πί λέ­ξει: «Ἡ Ἐ­πα­νά­στα­ση δέν εἶ­ναι ἀ­πο­τέ­λε­σµ­α τῆς ἀ­γα­νά­κτη­σης τοῦ λα­οῦ, ἀλ­λά ἡ ἐ­φα­ρµ­ο­γή τῆς ἀ­πό­φα­σης τῶν δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νων δι­α­φω­τι­στῶν», ὅ­που γρά­φει τά ἑ­ξῆς: «Τό προ­ε­πα­να­στα­τι­κό ἔρ­γο τῶν Ἑλ­λή­νων δι­α­φω­τι­στῶν δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νων εἶ­ναι ἡ ἐ­πι­νό­η­ση τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς ταυ­τό­τη­τας τῶν Ἑλ­λή­νων, ἡ δι­ά­δο­σή της µέσῳ πε­ρι­ο­δι­κῶν, φυλ­λα­δί­ων καί βι­βλί­ων (ἐ­ρώ­τη­ση δι­κή µ­ου: πῶς σ’ ἕ­ναν λαό ἀ­ναλ­φά­βη­το, ποι­µ­έ­νων καί χω­ρι­κῶν, δι­α­δό­θη­κε ἡ «ἐ­πι­νο­η­µ­έ­νη ἐ­θνι­κή ταυ­τό­τη­τα» µέσῳ βι­βλί­ων; Οἱ κλέ­φτες, οἱ ἁ­ρµ­α­το­λοί καί οἱ ἀ­γω­νι­στές ἤ­ξε­ραν νά δι­α­βά­ζουν;) καί τέ­λος ἡ ἀ­νύ­ψω­σή της σέ πο­λι­τι­κή ἰ­δε­ο­λο­γί­α». Ἀλ­λά ἀ­κοῦ­στε καί τήν συ­νέ­χεια: «Στά σχο­λι­κά ἐγ­χει­ρί­δια, στίς ἐ­πε­τε­ί­ους ὅ­πως ἡ ση­µ­ε­ρι­νή, µ­ᾶς δι­δά­σκουν ὅ­τι ὁ λα­ός δέν ἄν­τε­χε πλέ­ον τή σκλα­βιά καί ἐ­ξε­γέρ­θη­κε. Ὁ λα­ϊ­κι­σµ­ός, δι­ά­χυ­τος στήν κοι­νω­νί­α µ­ας ἐ­πί δε­κα­ε­τί­ες, δέν ἀ­φή­νει ἥ­συ­χη οὔ­τε τήν ἱ­στο­ρί­α οὔ­τε πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο τόν λαό. Στήν πρα­γµ­α­τι­κό­τη­τα κα­µ­µ­ί­α ἀ­ξι­ο­ση­µ­ε­ί­ω­τη λα­ϊ­κή ἐ­ξέ­γερ­ση δέν ἔ­γι­νε στήν ἀρχή τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης µέ ἐ­ξα­ί­ρε­ση αὐ­τήν τοῦ Ἀν­τω­νί­ου Οἰ­κο­νό­µ­ου στήν ῞Υ­δρα καί ἴ­σως στή Σάµο. Ἡ ἀ­που­σί­α ση­µ­αν­τι­κῶν ἐ­ξε­γέρ­σε­ων ὀ­φε­ί­λε­ται ἐν πολ­λοῖς στό γε­γο­νός ὅ­τι τό ὀ­θω­µ­α­νι­κό αὐ­το­κρα­το­ρι­κό σύ­στη­µ­α εἶ­χε ἐ­µ­πε­δώ­σει µ­η­χα­νι­σµ­ο­ύς συ­να­ί­νε­σης µέ τίς το­πι­κές ἀ­γρο­τι­κές κοι­νω­νί­ες. Καί ἡ συ­να­ί­νε­ση αὐ­τή ἦ­ταν ἀρ­κε­τά λει­τουρ­γι­κή ἀ­κό­µ­η καί τίς πα­ρα­µ­ο­νές τοῦ ᾽21. Στίς λί­γες πε­ρι­πτώ­σεις πού ἡ συ­να­ί­νε­ση δέν λει­τουρ­γοῦ­σε, ὅ­πως στήν πε­ρί­πτω­ση τῶν Σου­λι­ω­τῶν, τό­τε καί µόνο τό αὐ­το­κρα­το­ρι­κό κρά­τος χρη­σι­µ­ο­ποι­οῦ­σε τή βί­α. Τό ᾽21 δέν εἶ­ναι ἀ­πο­τέ­λε­σµ­α τῆς ἀ­γα­νά­κτη­σης τοῦ λα­οῦ, ἀλ­λά ἡ ἐ­φα­ρµ­ο­γή ἑ­νός προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νου σχε­δί­ου [  ] Προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νου ἐν πολ­λοῖς ἀ­πό το­ύς δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νους δι­α­φω­τι­στές πού συγ­κρό­τη­σαν καί ἀ­νέ­πτυ­ξαν τήν κα­τ’ ἐ­ξο­χήν ἐ­πα­να­στα­τι­κή ὀρ­γά­νω­ση τῶν Ἑλ­λή­νων, τή Φι­λι­κή Ἑ­ται­ρε­ί­α, ὑ­πό τήν ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ» (sic!).

Ὁ κ. Πι­ζά­νιας, ὅ­πως φα­ί­νε­ται, εἶ­ναι φα­να­τι­κός ὀ­πα­δός τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς θε­ω­ρί­ας τῆς συ­νω­µ­ο­σί­ας. Ὁ­λό­κλη­ρη Ἐ­πα­νά­στα­ση, πού ξε­σή­κω­σε ἕ­ναν ὁ­λό­κλη­ρο λαό καί µάλιστα σέ ὁ­λό­κλη­ρη τήν Βαλ­κα­νι­κή, µία Ἐ­πα­νά­στα­ση πού εἶ­χε θύ­µ­α­τα Πα­τρι­άρ­χες, προ­ε­στο­ύς, κα­πε­τα­να­ί­ους, κλέ­φτες καί ἁ­ρµ­α­το­λούς καί ἁ­πλο­ύς ἀ­γρό­τες, δέν ἔ­γι­νε µέ τήν πρό­θυ­µ­η καί ἀ­δι­άλ­λα­κτη βο­ύ­λη­ση τῶν ρα­γι­ά­δων νά ζή­σουν ἐ­λε­ύ­θε­ροι ἤ νά πε­θά­νουν, ἀλ­λά ἦ­ταν προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νο προ­ϊ­όν µ­υ­στι­κῆς συ­νω­µ­ο­σί­ας. Ἐκ­πλη­κτι­κό!

Ἐξ ἄλ­λου ὁ κ. Πι­ζά­νιας, ἄν καί τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας, δέν ἔ­χει φα­ί­νε­ται δι­α­βά­σει κα­λά τό κλασ­σι­κό ἔρ­γο τοῦ Σάθα Ἡ Τουρ­κο­κρα­του­µ­έ­νη Ἑλ­λάς, ἀλ­λά οὔ­τε το­ύς Πε­ρι­η­γη­τές τοῦ Κυ­ρι­ά­κου Σι­µ­ό­που­λου. Ἐ­κεῖ θά µάθαινε ὅ­τι πε­ρί­που κά­θε τρι­άν­τα χρό­νια (δη­λα­δή ἀ­νά µία γε­νιά) ξε­σποῦ­σαν ἐ­πα­να­στά­σεις, σέ ὅ­λη τήν δι­άρ­κεια τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, ἀ­πό τήν πρώ­τη Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ Κρο­κό­δει­λου Κλα­δᾶ, ἀ­µ­έ­σως µ­ε­τά τήν ῞Α­λω­ση, µέχρι τά Ὀρ­λω­φι­κά τό 1770 καί τήν ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ Βλα­χά­βα στόν Ὄ­λυ­µ­πο τό 1806. Καί, τέ­λος πάν­των, ἄν θε­ω­ρεῖ τόν Σάθα καί τόν Σι­µ­ό­που­λο ἐ­θνι­κι­στές ἱ­στο­ρι­κο­ύς, ἄς δι­α­βά­σει καί τόν κα­θό­λου –µά κα­θό­λου– φι­λέλ­λη­να Φίνλεϊ, πού λέ­ει ἀ­κρι­βῶς τά ἴ­δια. Ἀλ­λά τό κε­ί­µ­ε­νο τοῦ κ. Πι­ζά­νια στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή δέν ἔ­χει οὔ­τε µία –οὔ­τε µία!– βι­βλι­ο­γρα­φι­κή πα­ρα­πο­µ­πή. Οἱ «µ­η­χα­νι­σµ­οί συ­να­ί­νε­σης», ἐξ ἄλ­λου, πού εἶ­χε δι­α­µ­ορ­φώ­σει τό ὀ­θω­µ­α­νι­κό κρά­τος σύ­µ­φω­να µέ τόν κ. Πι­ζά­νια, ἦ­ταν οἱ ἀ­πο­κε­φα­λι­σµ­οί, τό παι­δο­µ­ά­ζω­µ­α, ἡ ἄ­γρια φο­ρο­λο­γί­α, οἱ γε­νι­κευ­µ­έ­νες σφα­γές καί ἄλ­λες δη­µ­ο­κρα­τι­κές καί φι­λει­ρη­νι­κές δι­α­δι­κα­σί­ες. Για­τί δέν ἀ­να­φέ­ρει ὁ κ. Πι­ζά­νιας τήν κά­θο­δο, στά 1715, στόν Μο­ριᾶ καί στήν Ρο­ύ­µ­ε­λη, τοῦ µ­ε­γά­λου βε­ζύ­ρη Ἁ­λῆ-Κι­ου­µ­ουρ­τζῆ, ἐ­πι­κε­φα­λῆς τε­ρα­στί­ου στρα­τε­ύ­µ­α­τος, πού ἰ­σο­πέ­δω­σε τήν νό­τια Ἑλ­λά­δα; Για­τί δέν ἀ­να­φέ­ρει τήν κα­τα­στρο­φή τοῦ Μο­ριᾶ τό 1770 ἀ­πό τόν Κα­ρά-Μου­στα­φᾶ καί το­ύς 100.000 Τουρ­καλ­βα­νο­ύς του; Γιά ποιά «συ­να­ί­νε­ση» µ­ι­λᾶ ὁ κ. Πι­ζά­νιας;

Καί γιά ποιά «ἀ­που­σί­α ση­µ­αν­τι­κῶν ἐ­ξε­γέρ­σε­ων» στήν ἀρχή τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης γρά­φει ὁ κ. Πι­ζά­νιας; Τί ἦ­ταν τό­τε τό Βαλ­τέ­τσι, τό Λάλα, ἡ Κα­λα­µ­ά­τα κ.λπ.;

Κι ὅ­σο γιά τήν «ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ», ὁ κ. Πι­ζά­νιας λί­γο µ­ᾶς τά µ­περ­δε­ύ­ει: ἡ Γαλ­λι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση ἔ­γι­νε τό 1789. Τότε ἐ­πιρ­ροή τί­νος πρά­γµ­α­τος ἦ­ταν ἡ γε­νι­κευ­µ­έ­νη ἐ­ξέ­γερ­ση τοῦ 1770 ἤ οἱ προ­η­γο­ύ­µ­ε­νες ἐ­πα­να­στά­σεις (σέ ὅ­λη τήν δι­άρ­κεια τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας γί­νον­ταν, ὅ­πως εἴ­πα­µ­ε, ἐ­πα­να­στα­τι­κά κι­νή­µ­α­τα κα­τά µέσον ὅ­ρο κά­θε τρι­άν­τα χρό­νια); ’Ή ἦ­ταν «ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ» τό ἐ­πα­να­στα­τι­κό κί­νη­µ­α τοῦ Κρο­κό­δει­λου Κλα­δᾶ στήν Πε­λο­πόν­νη­σο τοῦ 1460, τρεῖς αἰ­ῶ­νες πρίν τόν ἰ­α­κω­βι­νι­σµό;

Ἀλ­λά τήν βα­θύ­τε­ρη φι­λο­σο­φί­α τοῦ κ. Πι­ζά­νια δι­α­κρί­νει κα­νε­ίς κα­λύ­τε­ρα ὅ­ταν, πα­ρά κά­τω, ἀ­πο­κα­λεῖ τό σύν­θη­µ­α «φω­τιά καί τσε­κο­ύ­ρι στο­ύς προ­σκυ­νη­µ­έ­νους» (πού ἐ­ξα­πέ­λυ­σε ὁ Κο­λο­κο­τρώ­νης τό 1825-6 ἐ­ναν­τί­ον ὅ­σων δή­λω­ναν ὑ­πο­τα­γή στόν Ἰµπραήµ πού κα­τέ­και­ε τήν Πε­λο­πόν­νη­σο) ὡς «κι­νή­σεις, πού θυ­µ­ί­ζουν πε­ρί­ο­δο ἐ­πα­να­στα­τι­κοῦ τρό­µ­ου». Εἶ­ναι ἐ­πί­σης ἀ­πο­λύ­τως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ὅ­τι ὁ κ. Πι­ζά­νιας γρά­φει «ἐ­νάν­τια στο­ύς “προ­σκυ­νη­µ­έ­νους” ῞Ελ­λη­νες στόν Ἰµπραήµ», δη­λα­δή θέ­τει τήν λέ­ξη προ­σκυ­νη­µ­έ­νους σέ εἰ­σα­γω­γι­κά. Κα­τα­λά­βα­µ­ε, κ. Πι­ζά­νια…

Καί νά σκε­φθεῖ κα­νε­ίς ὅ­τι τό κε­ί­µ­ε­νό του ἐκ­φω­νή­θη­κε ὡς πα­νη­γυ­ρι­κός τῆς 25ης Μαρ­τί­ου στό Γε­ω­πο­νι­κό Πα­νε­πι­στή­µ­ιο…

∆έν τε­λει­ώ­σα­µ­ε µέ τόν κ. Πι­ζά­νια. Ἐ­πα­νῆλ­θε µέ συ­νέν­τευ­ξή του στήν ἄ­πει­ρα φι­λό­ξε­νη Κα­θη­µ­ε­ρι­νή στίς 29 Ἀ­πρι­λί­ου 2007 (σ. 7), ὅ­που δι­α­τυ­πώ­νει τήν ἄ­πο­ψη ὅ­τι ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση δέν εἶ­ναι, ὅ­πως ξέ­ρα­µ­ε µέχρι σή­µ­ε­ρα, κι ὅ­πως οἱ ἴ­διοι οἱ πρω­τα­γω­νι­στές της τήν συ­νέ­λα­βαν, ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τι­κός πό­λε­µ­ος ἤ ἀ­γώ­νας τῆς ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­ας (προ­φα­νῶς οὔ­τε νά ἀ­πε­λευ­θε­ρω­θοῦ­µ­ε θέ­λα­µ­ε οὔ­τε τήν ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­α µ­ας ἐ­πι­δι­ώ­κα­µ­ε), «καί ἀ­κό­µ­η χει­ρό­τε­ρα δέν εἶ­ναι “Πα­λιγ­γε­νε­σί­α” ἑ­νός δῆ­θεν προ­ϋ­πάρ­χον­τος ἔ­θνους, ὅ­πως ὑ­πο­στη­ρί­ζει ἡ ἐ­θνο­κεν­τρι­κή δο­ξα­σί­α».[   ]

Ἐ­γώ, ὅ­µ­ως, µέ αὐ­στη­ρά ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά κρι­τή­ρια, θά χα­ρα­κτη­ρί­σω «δο­ξα­σί­α» τίς ἀ­πό­ψεις τοῦ κ. Πι­ζά­νια. ∆ι­ό­τι σ’ ὅ­λ’ αὐ­τά δέν εἶ­δα οὔ­τε µία συγ­κε­κρι­µ­έ­νη πα­ρα­πο­µ­πή σέ πη­γές τῆς ἐ­πο­χῆς, οὔ­τε ἕ­να πρα­γµ­α­το­λο­γι­κό ἐ­πι­χε­ί­ρη­µ­α. Ἐ­πι­στή­µ­η ὅ­µ­ως εἶ­ναι ἡ ἐ­ξα­γω­γή συ­µ­πε­ρα­σµ­ά­των µέ βά­ση ὑ­παρ­κτά στοι­χεῖ­α (ἄς δι­α­βά­σει ὁ κ. Πι­ζά­νιας τόν κώ­δι­κα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς τῶν Ἁ­γί­ων Τεσ­σα­ρά­κον­τα Σπάρ­της (πού ἀ­να­κά­λυ­ψε ὁ δι­α­κε­κρι­µ­έ­νος βυ­ζαν­τι­νο­λό­γος Νι­κό­λα­ος Βέης), πού ἀ­νή­κει στόν 17ο αἰ­ῶ­να καί δε­ί­χνει τήν γλα­φυ­ρή, ὡ­ραι­ό­τα­τη ἑλ­λη­νι­κή γλῶσ­σα τῆς ἐ­πο­χῆς, πού κα­νέ­νας Κο­ρα­ῆς δέν κα­τα­σκε­ύ­α­σε καί πού µ­οι­ά­ζει τό­σο πο­λύ µέ τήν ση­µ­ε­ρι­νή δι­κή µ­ας!) καί ὄ­χι χα­ρα­κτη­ρι­σµ­οί, κρί­σεις, θε­ω­ρί­ες καί ἄ­φθο­νη φλυ­α­ρί­α.

Ὁ δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φος κ. Πάσχος Μαν­δρα­βέ­λης, στίς 21 Φε­βρου­α­ρί­ου 2007, δη­µ­ο­σι­ε­ύ­ει στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή ἄρ­θρο µέ τί­τλο «Τό δί­κιο τοῦ ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που», ὅ­που συ­µ­πε­ρι­ε­λά­µ­βα­νε τήν φρά­ση «τά ψε­ύ­τι­κα λά­βα­ρα τῆς Ἁ­γί­ας Λα­ύ­ρας». Ἀ­νέ­τρε­ξα λοι­πόν στήν σχε­τι­κή βι­βλι­ο­γρα­φί­α, γιά νά δι­α­πι­στώ­σω τήν ἱ­στο­ρι­κή ἀ­λή­θεια, καί ἀ­να­κά­λυ­ψα ὅ­τι τό πε­ρι­στα­τι­κό τῆς Ἁ­γί­ας Λα­ύ­ρας ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νουν πλή­ρως καί ἀ­να­λυ­τι­κά: α) ὁ ἔγ­κυ­ρος ἱ­στο­ρι­κός Οὐ­ίλ­λιαµ Μύλλερ, στό κλασ­σι­κό ἔρ­γο του Ἡ Τουρ­κί­α κα­ταρ­ρέ­ου­σα, Ἀ­θή­να, ἔκ­δο­ση τοῦ βι­βλι­ο­πω­λε­ί­ου τῆς Ἑ­στί­ας, 1914, σελ. 93, β) ὁ Σάµουελ Γκρίν­τλε­ϋ Χάου, στήν Ἱ­στο­ρι­κή σκι­α­γρα­φί­α τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης, Νέα Ὑόρκη, 1928, ἀ­να­τύ­πω­ση ἑλλ. µ­ε­τά­φρ. 1997, σελ. 66. Ση­µ­ει­ω­τέ­ον ὅ­τι ὁ Χάου ἔ­ζη­σε στήν Ἑλ­λά­δα κα­τά τήν ἐ­πα­να­στα­τι­κή πε­ρί­ο­δο ἐ­πί πέν­τε ἔ­τη καί προ­σέ­φε­ρε ὑ­πη­ρε­σί­ες ὡς ἰα­τρός, γ) ὁ ἐγ­κυ­ρώ­τε­ρος ἱ­στο­ρι­κός καί σύγ­χρο­νος τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης Σπυ­ρί­δων Τρι­κο­ύ­πης, στήν κλασ­σι­κή Ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐ­πα­να­στά­σε­ως, ἀ­να­τύ­πω­ση ἀ­πό τήν Νέα Ἑλ­λη­νι­κή Βι­βλι­ο­θή­κη, σ. 62. Τά πα­ρα­πά­νω ἐν­δει­κτι­κά, δι­ό­τι σχε­δόν ὅ­λες οἱ πη­γές ἀ­να­φέ­ρουν τήν Ἁ­γί­α Λα­ύ­ρα.
῎Ε­στει­λα ἐ­πι­στο­λή στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή µέ τά προ­α­να­φερ­θέν­τα, ὅ­που ἐ­πε­σή­µ­αι­να ἐν κα­τα­κλεῖ­δι ὅ­τι ἀ­πό­ψεις καί κρί­σεις πού ἀ­φο­ροῦν τό­σο σο­βα­ρά ζη­τή­µ­α­τα πρέ­πει νά εἶ­ναι ἐ­παρ­κῶς τε­κµ­η­ρι­ω­µ­έ­νες καί ὄ­χι προ­ϊ­όν­τα ἰ­δε­ο­λο­γι­κῶν ἐ­πιρ­ρο­ῶν. Ἡ Κα­θη­µ­ε­ρι­νή δη­µ­ο­σί­ευ­σε τήν ἐ­πι­στο­λή µ­ου, ἀλ­λά φα­ί­νε­ται ὅ­τι ὁ κ. Μαν­δρα­βέλ­λης γνω­ρί­ζει κα­λύ­τε­ρα ἀ­πό τόν Σπυ­ρί­δω­να Τρι­κο­ύ­πη τά γε­γο­νό­τα καί µ­ᾶλ­λον θε­ω­ρεῖ τόν Μύλλερ καί τόν Χάου ἐκ­προ­σώ­πους τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ ἐ­θνι­κι­σµ­οῦ. Γι’ αὐ­τό καί στίς 28 Μαρ­τί­ου, ἕ­ναν πε­ρί­που µ­ῆ­να µ­ε­τά, ἐ­πα­νῆλ­θε ἀ­πτό­η­τος ἀ­πό ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά ἐ­πι­χει­ρή­µ­α­τα καί πη­γές σέ νέ­ο του ἄρ­θρο, µέ τόν τί­τλο «Οἱ “ἀ­γα­θοί” µ­ας µ­ῦ­θοι» (τό ἀ­γα­θοί σέ εἰ­σα­γω­γι­κά τοῦ ἰ­δί­ου), ξε­κι­νών­τας µέ τήν πρό­τα­ση: Ἡ κα­τάρ­ρευ­ση τῶν µύθων γιά τό «κρυ­φό σχο­λειό» καί τήν «εὐ­λο­γί­α τοῦ Πα­λαι­ῶν Πα­τρῶν Γε­ρµ­α­νοῦ στήν Ἁ­γί­α Λα­ύ­ρα» κ.λπ. κ.λπ.

Πε­ρί­µ­ε­να ἀ­πό τόν κ. Μαν­δρα­βέ­λη ἤ νά ἀ­να­θε­ω­ρή­σει ὅ­σα εἶ­χε προ­η­γου­µ­έ­νως ὑ­πο­στη­ρί­ξει, ὑ­πό τό βά­ρος τῶν πα­ρα­πο­µ­πῶν καί τῆς βι­βλι­ο­γρα­φί­ας πού τοῦ ἔ­στει­λα, ἤ νά ὑ­πο­στη­ρί­ξει µέ ἄλ­λες, ἀν­τί­θε­τες πα­ρα­πο­µ­πές καί ἄλ­λη βι­βλι­ο­γρα­φί­α, τήν ὀρ­θό­τη­τα τῶν ἀ­πό­ψε­ών του. Ἀλ­λά δέν ἔ­πρα­ξε οὔ­τε τό ἕ­να οὔ­τε τό ἄλ­λο. Αὐ­τό λοι­πόν ἀ­πο­δει­κνύ­ει σα­φέ­στα­τα ὅ­τι οἱ ἀ­πό­ψεις τοῦ κ. Μαν­δρα­βέ­λη δέν προ­κύ­πτουν ἀ­πό µ­ε­λέ­τη τῶν πρα­γµ­α­τι­κῶν πε­ρι­στα­τι­κῶν, ἀλ­λά ἀ­πο­τε­λοῦν προ­ϊ­όν ἰ­δε­ο­λο­γι­κῆς ἐ­µ­µ­ο­νῆς καί ὡς γνω­στόν οἱ ἰ­δε­ο­λο­γι­κές ἐ­µ­µ­ο­νές δέν κά­µ­πτον­ται οὔ­τε καί ἀ­πό τήν πιό ἐ­µ­πε­ρι­στα­τω­µ­έ­νη ἐ­πι­χει­ρη­µ­α­το­λο­γί­α καί ἀ­πο­δε­ί­ξεις, δι­ό­τι σχε­τί­ζον­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο µέ τόν ψυ­χι­κό καί λι­γώ­τε­ρο µέ τόν πνευ­µ­α­τι­κό µ­ας κό­σµ­ο.

Γιά τό ζή­τη­µ­α τοῦ κρυ­φοῦ σχο­λει­οῦ, πού ἐ­πί­σης ὁ κ. Μαν­δρα­βέ­λης κα­ταγ­γέλλει ὡς µ­ῦ­θο, τήν ἀ­πάν­τη­ση ἔ­χει δώ­σει ὁ Φ.Ι. Κα­κρι­δῆς (ἐ­κτός ἄν ὁ κ. Μαν­δρα­βέ­λης ἀ­µ­φι­σβη­τεῖ καί τό ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κό κῦ­ρος τοῦ κ. Κα­κρι­δῆ ἤ ἄν τόν θε­ω­ρεῖ κι αὐ­τόν ἀ­κραῖ­ο ἐ­θνι­κι­στή). Σέ ἄρ­θρο του στό Βῆ­µ­α [22 Φε­βρου­α­ρί­ου 1998, Νέες Ἐ­πο­χές, σ. 11], ὁ Κα­κρι­δῆς ση­µ­ει­ώ­νει ὅ­τι, ναί µέν ὑ­πῆρ­χαν σχο­λές ἐ­πί Τουρ­κο­κρα­τί­ας, ἀλ­λά ἡ λει­τουρ­γί­α τους ἐ­λεγ­χό­ταν αὐ­στη­ρά ἀ­πό τήν τουρ­κι­κή ἐ­ξου­σί­α, ὥ­στε νά ἀ­πο­κλε­ί­ε­ται ἡ πα­τρι­ω­τι­κή ὀρ­θό­δο­ξη δι­δα­σκα­λί­α καί ἡ µ­α­χό­µ­ε­νη Ὀρ­θο­δο­ξί­α, γι’ αὐ­τό καί ὑ­πῆρ­χαν πα­ράλ­λη­λοι, ἄ­τυ­ποι καί δι­α­φε­ύ­γον­τες τοῦ τουρ­κι­κοῦ ἐ­λέγ­χου µ­η­χα­νι­σµ­οί δι­δα­σκα­λί­ας, πού στήν λα­ϊ­κή συ­νε­ί­δη­ση κα­τα­γρά­φη­καν ὡς «κρυ­φό σχο­λειό». Ἀλ­λά ἡ ἀ­να­δρο­µή στό πα­ρελ­θόν ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νε­ται ἀ­πό τό πα­ρόν: στήν κα­τε­χό­µ­ε­νη Κύπρο, τίς δι­ώ­ξεις πού ὑ­πέ­στη καί ὑ­φί­στα­ται ἡ δα­σκά­λα ’Ελένη Φωκά τίς ἔ­χε­τε ἀ­κο­ύ­σει, φίλ­τα­τε κ. Μαν­δρα­βέ­λη µου;

[ ] 2 Σε­πτε­µ­βρί­ου 2007: ὁ κ. ∆η­µ­ή­τρης Σω­τη­ρό­που­λος, δι­δά­σκων Ἱ­στο­ρί­α στό Ἰόνιο Πα­νε­πιστή­µ­ιο, πα­ρου­σι­ά­ζει τό ἔρ­γο τοῦ (ἄ­γνω­στου σέ µένα) κ. Νίκου Ρο­τζώ­κου, µέ τί­τλο Ἐ­θνα­φύπνι­ση καί Ἐ­θνο­γέ­νε­ση (σ.τ.σ.: νά ᾽την πά­λι ἡ Ἐ­θνο­γέ­νε­ση), Ὀρ­λω­φι­κά καί ἑλ­λη­νι­κή ἱ­στο­ριο­γρα­φί­α. Ὁ ἀ­πί­στευ­τος τί­τλος τῆς βι­βλι­ο­πα­ρου­σί­α­σης (πού κα­τα­λα­µ­βά­νει τό ἥ­µ­ι­συ τῆς σε­λί­δας 6 τῆς Κα­θη­µ­ε­ρι­νῆς, εἶ­ναι «Τά Ὀρ­λω­φι­κά δέν ἦ­ταν ἐ­θνι­κή ἐ­πα­νά­στα­ση». Χω­ρίς κἄν ἕ­να ἐρω­τη­µ­α­τι­κό στό τέ­λος. ∆η­λα­δή, κα­τό­πιν τοῦ ἔρ­γου τοῦ κ. Ρο­τζώ­κου καί τῆς βι­βλι­ο­πα­ρου­σι­ά­σε­ώς του ἀ­πό τόν κ. Σω­τη­ρό­που­λο, τό θέ­µ­α ξε­κα­θά­ρι­σε καί θε­ω­ρεῖ­ται λῆ­ξαν! Τά Ὀρ­λω­φι­κά, πού ἐ­πί αἰ­ῶ­νες οἱ πη­γές ἀ­να­φέ­ρουν ὡς τήν τε­λευ­τα­ί­α µ­ε­γά­λη Ἐ­πα­νά­στα­ση τῶν ὑ­πό­δου­λων Ἑλ­λή­νων πρίν τό ᾽21, κα­τα­τάσ­σε­ται πλέ­ον ὁ­ρι­στι­κά στίς… µή ἐ­θνι­κές ἐ­πα­να­στά­σεις! (῎Α­ρα­γε τί ἐ­πα­νά­στα­ση ἦ­ταν; Τα­ξι­κή; ’Ή µήπως δέν ἦ­ταν ἐ­πα­νά­στα­ση;) Σύµφωνα µέ τόν κ. Σω­τη­ρόπου­λο, «ἡ γρα­φί­δα τοῦ ἱ­στο­ρι­κοῦ Νίκου Ρο­τζώ­κου ἔρ­χε­ται νά σκί­σει σάν γι­α­τα­γά­νι τίς βε­βαιό­τη­τές µ­ας σέ σχέ­ση µέ τίς ἐ­πα­να­στα­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις τῶν ὁ­µ­ο­δό­ξων τοῦ ὕ­στε­ρου 18ου αἰ­ῶ­να στά νό­τια τῆς Ὀ­θω­µ­α­νι­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας».

[  ] Μία δη­µ­ο­φι­λής σ’ αὐ­το­ύς το­ύς κύ­κλους ἀ­να­φο­ρά εἶ­ναι ἡ κα­ταγ­γε­λί­α τῆς «ἐ­θνο­κά­θαρ­σης» τῶν Το­ύρ­κων τῆς Τρί­πο­λης ἀ­πό το­ύς ῞Ελ­λη­νες κα­τά τήν Ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σή της τόν Σε­πτέ­µ­βριο τοῦ 1821. «Ὅ­ταν οἱ Ἕλ­λη­νες µ­πῆ­καν στήν Τρί­πο­λη, δέν ἔ­µ­ει­νε λι­θά­ρι ὄρ­θιο», ἐ­πι­ση­µ­αί­νει ὀρ­θά ὁ κύ­ριος Θά­νος Βε­ρέ­µ­ης, κα­θη­γη­τής Ἱ­στο­ρί­ας στό Πα­νε­πι­στή­µ­ιο Ἀ­θη­νῶν, σέ συ­νέν­τευ­ξή του στόν Τύ­πο τῆς Κυ­ρια­κῆς (1-4-2007). ῎Ο­χι µόνον δέν θά δι­α­ψε­ύ­σω, ἀλ­λά θά τε­κµ­η­ρι­ώ­σω καί θά ἐ­πι­βε­βαι­ώ­σω τό γε­γο­νός: «Τό ἄ­λο­γό µ­ου», γρά­φει ὁ νι­κη­τής τῶν Το­ύρ­κων καί ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τής τῆς Ἑλ­λά­δος Θε­ό­δω­ρος Κο­λο­κο­τρώ­νης, «ἀ­πό τά τε­ί­χη ἕ­ως τά σα­ρά­για δέν ἐ­πά­τη­σε γῆ» [Κο­λο­κο­τρώ­νη Ἀ­πο­µ­νη­µ­ο­νε­ύ­µ­α­τα, ἐκδ. ∆ρα­κο­πο­ύ­λου, σελ. 93]. 32.000 Τοῦρ­κοι ἐ­σφά­γη­σαν ἀ­πό το­ύς ῞Ελ­λη­νες, συ­νε­χί­ζει ὁ Γέρος τοῦ Μο­ριᾶ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­βα­λε «Τε­λά­λη, νά παύ­σῃ ὁ σφα­γµ­ός». Καί συ­νε­χί­ζει: «῞Ο­ταν ἐ­µ­βῆ­κα εἰς τήν Τρι­πο­λι­τσά, µ­οῦ ἔ­δει­ξαν τόν πλά­τανο εἰς τό πα­ζά­ρι ὁ­πού ἐ­κρέ­µ­α­γαν το­ύς ῞Ελ­λη­νες. Ἀ­να­στέ­να­ξα καί εἶ­πα: “῎Α­ϊν­τε, πό­σοι ἀ­πό τό σό­γι µ­ου καί ἀ­πό τό ἔ­θνος µ­ου ἐ­κρε­µ­ά­σθη­σαν ἐ­κεῖ”, καί δι­έ­τα­ξα καί τόν ἔ­κο­ψαν. Ἐ­πα­ρη­γορή­θη­κα καί διά τόν σκο­τω­µό τῶν Το­ύρ­κων».

῎Ο­χι, κύ­ρι­οι ὄ­ψι­µ­οι «ἀν­θρω­πι­στές», οἱ ση­µ­ε­ρι­νοί ἐ­λε­ύ­θε­ροι ῞Ελ­λη­νες δέν αἰ­σθα­νό­µ­α­στε ἐ­νο­χές γιά τήν «ἀν­θρω­πι­στι­κή κα­τα­στρο­φή» τῆς Τρί­πο­λης, τόν µ­α­το­βαμ­µ­έ­νο Σε­πτέ­µ­βρη τοῦ 1821. ∆ε­δο­µ­έ­νου ὅ­τι δέν ὑ­φί­στα­το τό­τε –ὅ­πως καί δέν ὑ­φί­στα­ται οὔ­τε σή­µ­ε­ρα– δι­ε­θνής ὀρ­γα­νι­σµ­ός πού νά χα­ρί­ζει τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α στο­ύς ὑ­πό­δου­λους λα­ο­ύς, κα­τό­πιν γρα­πτῆς αἰ­τή­σε­ως µ­ε­τά χαρ­το­σή­µ­ου. Οὔ­τε οἱ Τοῦρ­κοι θά ἔ­φευ­γαν µόνοι τους ἀ­πό τήν Ἑλ­λά­δα κα­τό­πιν δι­α­πρα­γµ­ατε­ύ­σε­ων. Οἱ πρό­γο­νοί µ­ας, βε­βα­ί­ως, τό γνώ­ρι­ζαν αὐ­τό πο­λύ κα­λά, γι’ αὐ­τό καί τό κεν­τρι­κό σύν­θη­µ­α στήν Ἐ­πα­νά­στα­ση ἦ­ταν «Ἐ­λευ­θε­ρί­α ἤ Θάνατος».

Α­πό­σπα­σμα α­πό το βι­βλί­ο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το ο­ποί­ο κυ­κλο­φό­ρη­σε πέ­ρυ­σι α­πό τις εκ­δό­σεις Πα­πα­ζή­ση, δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 84.

Πηγή "Άρδην"