Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Ιουλ 2012


Γράφει ο Κυριάκος Κυριακόπουλος

Η χαμένη πατριωτική περπατησιά

Για κείνους που επιχειρούν να ερμηνεύσουν το λόγο για τον οποίο τα κυρίαρχα πατριωτικά συναισθήματα αυτού του λαού, δεν μπόρεσαν να βρουν τη χαμένη τους περπατησιά και να μετουσιωθούν σε συσπειρωμένη πολιτική οντότητα ικανή να ακυρώσει τα σχέδια των χορογράφων, να τιμωρήσει παραδειγματικά εκείνους που τα κουρέλιασαν, και να βάλει τον τόπο και τη ζωή μας, σε μια άλλη πορεία, οι απαντήσεις δε θα δοθούν…

Ούτε με φλυαρίες πολιτικής εμπάθειας που κάνουν θόρυβο απλώς για να συγκαλύψουν την επικίνδυνη πολιτική τους γύμνια, αλλά…
Ούτε και με αφοριστικές – μηδενιστικές λογικές, που απλώς ανακυκλώνουν το πρόβλημα, προσβλέποντας στην πολιτική περιχαράκωση για το δικό τους πολιτικό χωραφάκι.

Το πατριωτικό συναίσθημα, ως πρωτογενής ιδεολογία των ανθρώπων όπου γης, είναι βαθύτατα ριζωμένο στις ψυχές εκείνων που πραγματικά το συναισθάνονται, και ως εκ τούτου…

Η διαχείρισή του, δεν μπορεί και δεν πρέπει να επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια καιροσκόπων, τυχάρπαστων, πολιτικών σουλατσαδόρων, επιλεκτικών μισελλήνων και λοιπών τσαρλατάνων, που έχουν τόση σχέση με τον πατριωτισμό, όση σχέση έχει και ο Φάντης με το ρετσινόλαδο.

Κι ανάμεσά μας δυστυχώς, και υπάρχουν τέτοιοι, και ασύδοτα ασχημονούν, και δηλητήριο σπέρνουν με τον υποτιθέμενα «πολιτικό» τους λόγο, περιδιαβαίνοντας τα κόμματα, το διαδίκτυο και τις πλατείες της αγανάκτησης και της οργής.

Μνήμη διαθέτετε. Το ίδιο και κρίση. Δεν έχετε λοιπόν παρά να αξιολογήσετε τη διαδρομή διαφόρων Καραγκιόζηδων, σουλατσαδόρων Χατζατζάρηδων και λοιπών τηλεπερσόνων του πιο άθλιου πατριδεμπόριου, που άλλοτε πουλούν πατρίδα, άλλοτε πουλούν βιβλία, άλλοτε γλύφουν εκεί που έφτυναν και άλλοτε εμφανίζονται ως διανοητές ενός υποτιθέμενου πατριωτισμού… εθνικισμού… και λοιπών –ισμών, αρκεί να «κάτσει η καλή» για να τσακώσουμε βουλευτικό καθήκι (έδρα), και μετά… από δω παν κι οι άλλοι.

Όλοι αυτοί οι σκιτζήδες και φτηνομπακάληδες της πολιτικής, το μόνο που μπορούν να πιάσουν στα χέρια τους, είναι μια καρικατούρα «πατρίδας» που συναρμολόγησαν στ αρρωστημένα τους μυαλά.
Την πατρίδα της ψυχής και των ιδανικών μας, ούτε να την αγγίξουν μπορούν, ούτε και να την μαγαρίσουν με τα βρωμερά χέρια τους επιτρέπεται.
Γιατί αυτή την πατρίδα, την έχουμε όλοι μας πολύ ψηλά, και τα ερπετά της πολιτικής, ούτε μπορούν, ούτε και αντέχουν να την κοιτάξουν στα μάτια.

ΑΣ ΚΑΤΑΔΕΙΞΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΑΔΙΑΦΙΛΟΝΙΚΗΤΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ…

1. Τα αγνά και άδολα πατριωτικά συναισθήματα, βεβαίως και αραγκωνίστηκαν δραστικά από την κυρίαρχη πολιτική, όχι όμως και από τις ψυχές των ανθρώπων που αποτελούν τον ισχυρό και διαχρονικό τους θεματοφύλακα.

2. Μπορεί να ακούγεται εκφραστικά οξύμωρο, είναι όμως απόλυτα αληθινό, πως το μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τον εξοβελισμό της πραγματικά πατριωτικής ομπρέλας από την κυρίαρχη πολιτική, ο παράγοντας ο οποίος πρωτίστως συνέβαλε, ήταν το κήρυγμα μίσους και η νεοναζιστική περί των πραγμάτων αντίληψη, η οποία δηλητηριάζει τις ψυχές των ανθρώπων, με το φαρμάκι του μίσους απέναντι στην αντίληψη για τη ζωή, απέναντι στη διαφορετική προσέγγιση για το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι, και ως εκ τούτου εκ των πραγμάτων υιοθετεί και εκθειάζει, μαύρες προσωπικότητες, μαύρες ιστορικές σελίδες, κατάμαυρες πρακτικές, και αιματοβαμμένες ιστορικές περιόδους.

Καμία πατρίδα στον κόσμο και καμία αυτόκλητη «πατριωτική αντίληψη» δεν γίνεται εκ των πραγμάτων ελκυστική, όταν επιχειρείς να την ταυτίσεις με μαύρες σελίδες και μαύρες εποχές, που τις χαρακτηρίζει το μίσος για τον άνθρωπο και την αληθινή δημοκρατία.

Μια τέτοια αντίληψη, ότι κι αν επικαλείται ως πρόσχημα, αυτό που κάνει είναι να αδικεί, να βιάζει, και να διαμορφώνει ένα αποκρουστικό πρόσωπο, που δεν έχει καμία σχέση με τον αγνό και άδολο πατριωτισμό, γι αυτό και δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να εμπνεύσει την κοινωνία να το στηρίξει μαζικά και με αυταπάρνηση.

Έχει σημασία εδώ να αναδείξουμε, μια επίσης πολύ σημαντική αλήθεια – διαπίστωση:
Ο πολιτικός λόγος των οπαδών αυτής της ολέθριας αντίληψης, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος και όπου επιχειρείται να αρθρωθεί, είναι εξαιρετικά μονομερής, κραυγαλέα ελλιπέστατος, και επί της ουσίας αδιαφορεί επιδεικτικά για το πολιτικό εποικοδόμημα που γεννά πολιτικές στην οικονομία, στην πολιτική, και την κοινωνία.

Ο πολιτικός λόγος αυτών των δυνάμεων, συμπυκνώνεται σε κηρύγματα μίσους, και εξαντλείται σε πολιτικά νεφελώματα διαιώνισης και ανάδειξης του μίσους σε κυρίαρχη πολιτική επιβολής και… μέχρι εκεί.

Αν λοιπόν αναζητήσετε πολιτικές προτάσεις, για την οικονομία, για την ανάπτυξη, για την κοινωνία, για την επιστήμη, για τις συλλογικές συμβάσεις, για την επιχειρηματικότητα, και για δεκάδες άλλες προβλήματα που διέπουν τη ζωή, την καθημερινότητα, και την κοινωνία στο σύνολό της, θα χάσετε άδικα το χρόνο σας, γιατί συνολική πολιτική πρόταση, απλούστατα… δεν υπάρχει.

Οι φωνασκίες μίσους, δε συνιστούν συνολική πολιτική πρόταση, αλλά πρακτική διαχείρισης του μίσους μέσα στην κοινωνία. Και με πρακτικές διαχείρισης του μίσους στην κοινωνία, ούτε δημοκρατία οικοδομείς, ούτε κοινωνικό μέτωπο ευρύτατης πατριωτικής κοινωνικής αντίληψης υπάρχει ποτέ περίπτωση να οικοδομήσεις. Τελεία και παύλα.

3. Ένας δεύτερος παράγοντας, ισοδύναμος και εξ ίσου επικίνδυνος με τον προηγούμενο, ο οποίος συνέβαλε καθοριστικά στον εξοβελισμό των πατριωτικών χαρακτηριστικών από την κρατούσα πολιτική ατζέντα και πρακτική, είναι οι συνειδητοί λακέδες που μπήκαν στη δούλεψη των ξένων κέντρων, και λειτούργησαν στη χώρα μας ως Δούρειος Ίππος, στη βάση εντεταλμένης υπηρεσίας, με στόχο την εθνική αποδόμηση, την υπονόμευση της εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας και φυσιογνωμίας του λαού της, αλλά και την κατευθυνόμενη όσο και γενικευμένη υπονόμευση και δόλια ναρκοθέτηση εκείνων των αξιών που μπορούν να συμβάλουν στη διαπαιδαγώγηση πολιτών προσανατολισμένων σε αδιαπραγμάτευτη αγάπη για την πατρίδα τους.

Πρόκειται για μια μοιραία «παρτίδα» ανθρώπων που άλωσαν – με την ανοχή μας – την πολιτική, τους θεσμούς, τους φορείς του κοινωνικού γίγνεσθαι, και οι οποίοι σκόπιμα, κατευθυνόμενα και ηθελημένα, ναρκοθέτησαν μεθοδικά την Ελληνική κοινωνία, με στόχο τη διάλυση της εθνικής της συνεκτικότητας.

Η διαφορά αυτού του παράγοντα με τον προηγούμενο, είναι ότι σε αντίθεση με κείνον, διαθέτει συνολική πολιτική πρόταση που αφορά και επεκτείνεται στο σύνολο της ζωής και της καθημερινής ατζέντας.

Πρόκειται για μια συνολική πολιτική πρόταση, που οδηγεί στην καταβαράθρωση τη ζωή και την κοινωνία, εξυπηρετώντας έτσι ταυτόχρονα και τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς των κέντρων στα οποία λογοδοτεί, και χρησιμοποιεί τον διάχυτο εθνομηδενισμό που καλλιέργησε και τροφοδότησε, ως επιπρόσθετο εργαλείο για την προώθηση και εξυπηρέτηση αυτών των επικίνδυνων σχεδιασμών.

Πρόκειται επομένως, για μια μοιραία «παρτίδα» ανθρώπων, που δεν τους πρέπει κανένας οίκτος, γιατί το έγκλημα που έκαναν ήταν εθνικό, ήταν διαρκές, ήταν δόλιο, και κυρίως ήταν σχεδιασμένο με τη δική τους εκούσια συγκατάθεση και συμμετοχή.

4. Ο τρίτος παράγοντας που συνέβαλε και αυτός και μάλιστα με μεγάλο μερίδιο ευθύνης στον εξοβελισμό των πατριωτικών χαρακτηριστικών από την κρατούσα πολιτική ατζέντα, ήταν η ανοχή της Αριστεράς και πιο συγκεκριμένα η ανοχή της πολιτικής της ηγεσίας, η οποία παρέδωσε - σχεδόν αμαχητί και ανεξάρτητα από προθέσεις - τον ουμανισμό της κοινωνικοπολιτικής της αντίληψης και ιδεολογίας, στις νεοταξίτικες αντιλήψεις που μετέτρεψαν την ιδεολογία της σε ιδεολόγημα, και την κατέτασσαν σταδιακά σε αντιπολιτευόμενη δύναμη που νομιμοποιούσε μέσα από την αντιπολίτευσή της – και αυτό είναι το οξύμωρο – τις κυρίαρχες στρατηγικές επιλογές της Νέας Τάξης και της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.

Για όσους βεβαίως ξέρουν τι θα πει Αριστερά και ποιες είναι οι ιδεολογικοπολιτικές του ουμανισμού που τη διέπει – και αυτοί φυσικά δεν είναι οι πολιτικοί μπαχαλάκηδες που συλλήβδην υβρίζουν και άκριτα αφορίζουν όλα εκείνα στα οποία δεν μπορούν με επιχειρήματα να αντιπαρατεθούν – ξέρουν καλά ότι…

- Οι αντιλήψεις που εμφανίστηκαν ως «κυρίαρχες» και σηματοδότησαν την πολιτική της πρακτική, έχουν τόση σχέση με τη μαρξιστική ουμανιστική αντίληψη, όση σχέση έχει και ο Φάντης με το ρετσινόλαδο…

- Οι αντιλήψεις που σηματοδότησαν το ψευτοδιεθνιστικό ιδεολόγημα αυτής της Αριστεράς, έχουν τόση σχέση με το «Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά», όση σχέση έχει και ο Φάντης με το ρετσινόλαδο…

- Οι αντιλήψεις και πρακτικές που αφήνουν ζωτικό χώρο για να θριαμβεύσουν στην αντίπερα όχθη, οι λογικές των μελανοχιτώνων, των Ράλληδων, των κατοχικών δοσίλογων και των ταγματασφαλιτών, έχουν τόση σχέση με την Αριστερή αντίληψη, όση σχέση έχει και πάλι ο Φάντης με το ρετσινόλαδο…

Η διαφορά βέβαια της Αριστεράς, με τις άλλες δύο πληγές του «πατριωτικού Φαραώ», είναι ότι ο κόσμος της, ο κόσμος που την πίστεψε και την ακολουθεί, δε διακατέχεται από λογικές μίσους για τον άνθρωπο.

Η κοινωνική της βάση, συναποτελείται από ανθρώπους, που στο μέτρο και με οδηγό τις αντιλήψεις τους, πρωτοστατούν στους κοινωνικούς αγώνες για δικαιώματα και βελτίωση των συνθηκών της ζωής των ανθρώπων. Και αυτό τον αγώνα τον δίνουν άδολα, απροκατάληπτα, και με αυταπάρνηση, όταν οι λοιποί φαφλατάδες της πολιτικής, βγάζουν την ουρά τους απ έξω.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ…

Στις δύσκολες εποχές που έρχονται, και με δεδομένο ότι τα πλέον ύπουλα σενάρια σε βάρος των λαών, βρίσκονται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, τα πατριωτικά συναισθήματα αυτού του λαού, μοιραία θα αναδειχθούν σε παράγοντα καταλυτικό που εν πολλοίς θα κρίνει και το χαρακτήρα των πιθανολογούμενων εξελίξεων.

Ο Ελληνικός λαός δε στοχοποιήθηκε τυχαία.

Η Ελληνική κοινωνία δεν μπήκε τυχαία στο αλεστήρι της Νέας Τάξης με προφανή στόχο τη φυσιογνωμική της αλλοίωση και τον εθνικό της ευνουχισμό.
Η Ελληνική ιστορία, είναι πλήρης σελίδων για καθολικό παραδειγματισμό, που αναδεικνύει το μεγαλείο των μεγάλων της πατριωτικών και εθνικοαπελευθερωτικών της αγώνων.

Ο ευνουχισμός αυτής της πολύτιμης παρακαταθήκης, που εν δυνάμει αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους λαούς όπου Γης, θα σηματοδοτήσει τη δραστική μεταστροφή της παγκόσμιας ιστορίας και θα διευκολύνει αφάνταστα τους νεοταξίτικους σχεδιασμούς.

Αυτή τη μεγάλη αλήθεια, που δε συνιστά αρρωστημένο Ελληνοκεντρισμό, και που δυστυχώς κάποιοι από μας επιμένουν να την υποτιμούν και να την χλευάζουν, οι χορογράφοι που την ενορχήστρωσαν, ξέρουν καλά και τη δυναμική της, και την καταλυτική της επίδραση στις εξελίξεις, τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς.

Είναι καιρός λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε, πως αυτή η ιδιότυπη παρέλαση στον τόπο μας, τόσο της εθνομηδενιστικής αθλιότητας, όσο και της δόλιας και πολλαπλά ύπουλης πατριδοκαπηλείας, δε συνιστά τυχαίο γεγονός.

Και φυσικά οφείλουμε να κατανοήσουμε πως όσο ένοχος είναι ο ολοφάνερος εθνομηδενισμός, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι και το δηλητήριο της πατριδοκαπηλίας, αφού στην πράξη λειτουργεί ως βολικός και ελεγχόμενος αντιπερισπασμός, που στη συνείδηση ορισμένων εξωραΐζει τα επικίνδυνα εθνομηδενιστικά τερτίπια.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ…

Η καθολική ανασύνταξη, και η στοχευμένη ενδυνάμωση του πατριωτικού μεγαλείου που βρίσκεται καλά φυλαγμένο στα βάθη της Ελληνικής ψυχής, δεν είναι απαραίτητο μονάχα να αποτελέσει κυρίαρχο στοιχείο στην καθημερινότητά μας και να περιβάλλεται απλά και μόνο από τον πρέποντα σεβασμό.

Αυτό που επείγει, είναι να βρει επιτέλους τη χαμένη του περπατησιά, και να μετουσιωθεί σε συσπειρωμένη πολιτική οντότητα, ικανή να βάλει πλέον οριστικά τη σφραγίδα της στις εξελίξεις.

Μια τέτοια εξέλιξη, όσο και αν δεν είναι εύκολη, όσο και αν είναι βέβαιο πως δε θα είναι ευθύγραμμη, οφείλει εν τούτοις να είναι μια διαδικασία ζωντανή, ασυμβίβαστη, προσηλωμένη μαχητικά στις αρχές του δημοκρατικού πατριωτισμού, ικανή να μη μισεί τον αντίλογο, αλλά να στοχοπροσηλώνει την κοινωνία απέναντι στον πραγματικό της αντίπαλο, που δε διστάζει να στοχεύσει ευθέως την ψυχή και τις διαχρονικές αξίες της.

Και φυσικά μια τέτοια υψηλή στόχευση, δεν έχει τίποτε κοινό ούτε με τον αρρωστημένο εθνικισμό και την απροκάλυπτη πατριδοκαπηλία, ούτε φυσικά και με τα παραπλανητικά ιδεολογήματα του ψευτοδιεθνισμού, ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με τον πραγματικό διεθνισμό και την αλληλεγγύη των λαών.

Η σύγχυση ανάμεσα στο διεθνισμό και στον ψευτοδιεθνισμό, ιστορικά οδήγησε τους θιασώτες του, σε επικίνδυνα και με σημαντικό κόστος ολισθήματα, που δύσκολα τα παραγράφουν οι μνήμες και ουδέποτε τα παραγράφει από τις σελίδες της η ιστορία των λαών.

Ο αρρωστημένος εθνικισμός, αιματοκύλησε την ανθρωπότητα και έσπρωξε το πολιτικό μίσος να φωλιάσει στις καρδιές των ανθρώπων, γιατί απ αυτό ζει και για λογαριασμό του αναπαράγεται.

Ο ψευτοδιεθνισμός από την άλλη, μπορεί βεβαίως να μην άφησε ιστορικά το μίσος να αλώσει τις καρδιές των ανθρώπων, αλλά οδήγησε σε ανεπίτρεπτα ιστορικά λάθη και ανακυκλώνει λάθη ζώσας πολιτικής διαχείρισης, με επικίνδυνες πολιτικές προεκτάσεις.

Ο δημοκρατισμός πατριωτισμός που έχει ανάγκη ο τόπος μας για να ανταποκριθεί και πάλι στην ιστορική του αποστολή, δεν έχει λόγο να ερωτοτροπεί με κανέναν από τους δύο.

Διότι και οι δυο, πολύ περισσότερο σήμερα που το σχέδιο της Νέας Τάξης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, δεν θα είναι απλώς κίνητρα για να βαυκαλίζονται με αυτά οι θιασώτες τους, αλλά εργαλεία στα επιδέξια χέρια των χορογράφων, για να στραφούν ενάντια στους λαούς, και να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη επιτυχία του εφιαλτικού της σχεδίου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ…

Είναι στο χέρι μας και είναι επείγον να αναστήσουμε το δημοκρατικό πατριωτισμό.
Είναι στο χέρι μας και είναι επείγον να του προσδώσουμε συγκροτημένη πολιτική οντότητα, ικανή και προσανατολισμένη να αντισταθεί στο εφιαλτικό σενάριο που παραδίδει αμαχητί τον τόπο μας στο κολαστήρι των Νεοταξίτικων σχεδιασμών.

Είναι στο χέρι μας και είναι επείγον, αυτή η πολιτική οντότητα, να μην αμυνθεί απλά με σκοπό να αντιμετωπίσει τον εφιάλτη που έρχεται, αλλά να αντεπιτεθεί συνολικά με πολιτικές ανατροπής που θα τσακίσουν την εξάρτηση, την εκμετάλλευση, το πλιάτσικο στον εθνικό πλούτο, τους θεσμούς που βιάζουν τη δημοκρατία, που εδραιώνουν την κοινωνική αδικία και ανισότητα, που θα σηκώσει όρθιες και περήφανες τις κοινωνικές δυνάμεις που καταπιέζονται και χρησιμοποιούνται ως αιμοδότης της ανεξέλεγκτης ασυδοσίας.

Είναι στο χέρι μας και είναι επείγον να αναδείξουμε αυτή την πολιτική οντότητα σε δύναμη πολιτικής εξουσίας, και την κοινωνική βάση που θα την στηρίξει σε δύναμη πραγματικής εξουσίας, που θα αλλάξει τον ρου τον γεγονότων, και στην πατρίδα μας, τροφοδοτώντας ντόμινο δραματικών αλλαγών και στην Ευρώπη αλλά και στον πλανήτη ολόκληρο.

Αυτή είναι η πρόκληση της εποχής, και όσοι πραγματικά νοιάζονται για το μέλλον αυτού του τόπου, έχουν μια και μόνο υποχρέωση… Να μη την προσπεράσουν. Και ο λόγος είναι απλός.

Το επόμενο βήμα θα είναι η κόλαση…
Μετά την καταστροφή αρχείων για ένα πυρήνα νεοναζί

Ο επικεφαλής της υπηρεσίας εσωτερικών πληροφοριών της Γερμανίας παραιτήθηκε -κατ' άλλους «συνταξιοδοτήθηκε»- σήμερα, αφού παραδέχθηκε πως στελέχη της κατέστρεψαν αρχεία για ένα πυρήνα νεοναζί, οι δολοφονίες που είχε διαπράξει ο οποίος προκάλεσαν σάλο στη χώρα πέρυσι.

Η αποχώρηση του Χάιντς Φρομ αποτελεί το πιο πρόσφατο επεισόδιο σε μια σειρά εξελίξεων που προκάλεσαν αμηχανία στις γερμανικές υπηρεσίες ασφαλείας και σχετίζονται με τους χειρισμούς στην υπόθεση της ακροδεξιάς συμμορίας Nationalsozialistischer Untergrund (NSU), η δράση της οποίας παρέμενε «άγνωστη» για μια δεκαετία. Οι νεοναζί της συμμορίας είχαν δολοφονήσει 10 ανθρώπους, οκτώ Τούρκους μετανάστες, έναν Έλληνα μετανάστη και μια αστυνομικίνα.

Εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών επιβεβαίωσε ότι στα τέλη Ιουλίου ο Φρομ θα αποχωρήσει από τη θέση, στην οποία βρισκόταν από το 2000.

Μια εκπρόσωπος της ομοσπονδιακής υπηρεσίας για την προστασία του Συντάγματος ανέφερε ότι παρά τις πληροφορίες περί παραίτησης, ο Χάιντς Φρομ ούτε ζητήθηκε να εγκαταλείψει τη θέση ούτε απηλλάγη των καθηκόντων του, αλλά απλώς ζήτησε να συνταξιοδοτηθεί.

Πάντως, Γερμανοί βουλευτές έλεγαν ότι ο Φρομ, παρότι δεν διέταξε την καταστροφή των αρχείων για την NSU, ανέλαβε την ευθύνη για τις ενέργειες υφισταμένων του.

«Ο Φρομ. . . προασπιζόταν σταθερά το Σύνταγμα. Δεν ήταν Τζέιμς Μποντ», σχολίασε ο Βόλφγκανγκ Μπόσμπαχ, μέλος των Χριστιανοδημοκρατών της Καγκελαρίου Άγγελας Μέρκελ, σε δηλώσεις στην εφημερίδα Die Welt.

Ο ίδιος και άλλοι βουλευτές κάλεσαν να υπάρξει άμεση και εξονυχιστική έρευνα για το θέμα.

Γερμανικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι ένα στέλεχος της υπηρεσίας πληροφοριών φέρεται να κατέστρεψε τα αρχεία μιας επιχείρησης στρατολόγησης ακροδεξιών σε ρόλο πληροφοριοδοτών μια ημέρα αφού αποκαλύφθηκε η ανάμιξη της NSU στις δολοφονίες.

Ο Φρομ είχε δηλώσει στο περιοδικό Spiegel ότι η καταστροφή των εγγράφων που σχετίζονταν με την υπόθεση έκανε «τεράστια ζημιά στη φήμη» της υπηρεσίας του.

Παρά την αποχώρησή του από τη θέση, ο Φρομ αναμένεται να καταθέσει ως μάρτυρας στην υπόθεση της NSU σε επιτροπή του κοινοβουλίου εντός της εβδομάδας, είπε ένας βουλευτής.

Οι Γερμανοί, οι οποίοι φέρουν βαρέως το ναζιστικό παρελθόν της χώρας, είχαν αναστατωθεί πέρυσι από την αποκάλυψη ότι μια τριμελής νεοναζιστική συμμορία διέπραττε φόνους ασύλληπτη από το 2000 ως το 2007.

Η ύπαρξη και η δράση της NSU αποκαλύφθηκε μόνο μετά την συμφωνία των δύο από τα μέλη της συμμορίας ο ένας να εξοντώσει τον άλλο και κατόπιν να αυτοκτονήσει, έπειτα από μια αποτυχημένη απόπειρα ληστείας το περασμένο φθινόπωρο. Μετά το θάνατο των Ούβε Μπένχαρτ και Ούβε Μούντλος, το τρίτο μέλος της συμμορίας, η Μπεάτε Τσεπ, παραδόθηκε στις αρχές.

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ ζήτησε δημόσια συγγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων για τα σφάλματα και τις παραλείψεις που επέτρεψαν στην NSU να δρα ατιμώρητη για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Σύμφωνα με πηγές που μίλησαν στο Γερμανικό Πρακτορείο, το υπουργείο Εσωτερικών έκανε δεκτή την παραίτηση του Φρομ.

Κατά ορισμένες πηγές και αναλυτές, στελέχη των μυστικών υπηρεσιών ασφαλείας ενδέχεται να προσπάθησαν να συγκαλύψουν τη χρήση ακροδεξιών ως πληροφοριοδοτών.


Τρόφιμα, νερό και "ηλεκτρονική διακυβέρνηση":
Να πως θα ελέγχουν τη ζωή σου

Και εμείς και ο φίλος Θύμιος Παπανικολάου έχουμε μιλήσει συχνά για την απίστευτη μισανθρωπία του καπιταλισμού ο οποίος εξ αρχής υιοθετούσε κάθε τι "καινούργιο" αρκεί να ήταν θα λέγαμε "δαιμονικής έμπνευσης".
Έτσι λοιπόν αρκετά νωρίς η απάνθρωπη "πρόταση" του Μάλθους έγινε συστατικό στοιχείο αυτού του συστήματος και ήδη από την εποχή της Θάτσερ το επίσημό του πανωφόρι.
Ένα πανωφόρι αναγκαίο για τις εξουσίες του21ου αιώνα, στην διάρκεια του οποίου ο καπιταλισμός θα πάψει να είναι η "ατμομηχανή" του κεφαλαίου και το "λεωφορείο" της "Νέας Εποχής", μιας και θα έχει ενσωματωθεί απόλυτα στο "DNA" της νέας παγκόσμιας και πρωτοφανούς τυραννίας. Μιας τυραννίας που είτε σαν "παγκόσμια κυβέρνηση", είτε σαν ομοσπονδία "ομοούσιων και αδιαίρετων"... δημοκρατιών, θα ελέγχει και θα διαχειρίζεται τα πάντα και τους πάντες.

Η ανάδειξη του γνήσιου και ανόθευτου από "φιλάνθρωπες" ιδεολογικές προσμίξεις καπιταλισμού, θα οδηγήσει τις ναρκωμένες από το σοκ της δήθεν κρίσης κοινωνίες, σε μία κατάσταση που πλέον δεν θα είναι αναστρέψιμη.

Όχι μόνο ο πλούτος αλλά και η ίδια η ανθρώπινη ζωή θα είναι τα απολύτως διαχειρίσιμα και ελεγχόμενα "μεγέθη" της "νεότερης Νέας ΤάξηςΠραγμάτων".

Ο σιδερένιος χαλκάς σφίγγει όλο και περισσότερο γύρω από το λαιμό μας.
Η μία εξουσία μετά την άλλη με απίστευτη ταχύτητα και χωρίς πλέον κανένα πρόσχημα πετούν τις δημοκρατικές τους μουτσούνες για να περάσουν στα χέρια των "αγορών", των ιδιωτικών εταιρείων.
Το "αναγκαίο κακό" της παραγωγής μανιπουλαρισμένης πολιτικής σκέψης έπαψε να είναι "αναγκαίο". Η ολιγαρχία που ετοιμάζεται, βλέπει τις κοινωνίες ακόμα να ροχαλίζουν και να ονειρεύονται "καλύτερες ημέρες" και νοιώθει ακόμα πιο ισχυρή .Τόσο ισχυρή ώστε να απαιτεί να της παραδώσει ο καθένας χωριστά και οικειοθελώς ακόμα και το αυτεξούσιό του.

Όλοι μιλούν για μνημόνια λες και αυτά τα "συμφωνητικά" (διότι περί αυτού πρόκειται) είναι η "πηγή του κακού " και όχι μία από τις πληγές που άνοιξε στην ελληνική κοινωνία αυτό καθ΄εαυτό το "κακό".

Μέσα σε αυτόν τον κατασκευασμένο κουρνιαχτό, ποιός άραγε μπορεί να δει τις τόσες δόλιες μεθοδεύσεις και τις θανάσιμες παγίδες που έστησε το σύστημα σε συνεργασία με τις δοσίλογες πλην εκλεγμένες κυβερνήσεις του χθες και του σήμερα;

Ποιός π.χ είδε τι κρύβεται πίσω από αυτήν την ξαφνική απαίτηση της καταγραφής όλων των γεωτρήσεων και πηγαδιών που αρδεύουν καλλιεργήσιμα χωράφια;

Ποιός εκτός από κάποιους "συνωμοσιολόγους", πρόσεξε τη φρίκη που κρύβεται πίσω από τον "διατροφικό κώδικα " με την ισχύ παγκόσμιου νόμου και το όνομα "codex alimentarius"; (βλ. εδώ, εδώ κι εδώ)

Ποιός βλέπει τι κρύβεται πίσω από την μαύρη κουρτίνα των μνημονίων ή τον μπερντέ των δεξιών και αριστερών "διαπραγματεύσεων";

Σκεφτείτε μόνο πόσα από αυτά που θεωρούσατε ως απρόσβλητα ή "σταθερές αξίες" έχουν ήδη πεταχτεί στα σκουπίδια. Σκεφτείτε ποιός ήταν ο λόγος που π.χ. ο Βορίδης της προηγούμενης συγκυβέρνησης μέσα σε μια νύχτα παρέδωσε την ΕΥΔΑΠ στα χέρια του επίσημου κρατικού "μεσιτικού γραφείου". Σκεφτείτε γιατί, όπως και στη Χιλή, θέλουν να κάνουν απογραφή των ιδιωτικών γεωτρήσεων και πηγαδιών, πριν παραδώσουν το δημόσιο αγαθό του νερού στα χέρια της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας.

Αναρωτηθείτε γιατί κανείς από τους δωσίλογους των τελευταίων κυβερνήσεων δεν ενημέρωσε τον κοσμάκη τι σημαίνει codex alimentarius και τι συνέπειες θα έχει αυτός στην δημόσια υγεία. Μπας και είδατε κανέναν "πράσινο οικολόγο" να σας εξηγεί γιατί πρέπει να τρώτε μεταλλαγμένα κα ακτινοβολημένα λαχανικά ή γιατί επιτράπηκε η χρήση απαγορευμένων από την δεκαετία του '60 φυτοφαρμάκων κλπ;

Ακούσατε κανέναν Μπουτάρη, Καμίνη, Τσίπρα ή άλλον "αριστερό" από εκείνους που τρέχουν πίσω από τους μασκαρεμένους παρενδυτικούς φετιχιστές και τους άλλους ανώμαλους των gay parades, να σας εξηγεί πως υλοποιείται το μαλθουσιανό σχέδιο της οικονομικής ολιγαρχίας, γιατί τα παιδιά σας θα στερούνται στο μέλλον σημαντικές βιταμίνες και αντ΄αυτών θα τρώνε "καρκίνο" με τρόπο μάλιστα που θα καθορίζει λεπτομερώς αυτός ο "διατροφικός κώδικας" που προαναφέραμε";

Μίλησε κανείς από δαύτους ποτέ για το τι σημαίνει "νέα ταυτότητα" ή όπως την έλεγε ο Παπανδρέου "κάρτα του πολίτη";

Ακούσατε κανέναν, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, να σας εξηγεί πως θα είναι η ζωή σας όταν θα σας έχουν φορέσει αυτή την "ηλεκτρονική χειροπέδα";
Όταν λοιπόν θα τους έχουμε αφήσει να ελέγχουν το νερό, τα τρόφιμα, και τα πάντα γύρω από την προσωπική αλλά και δημόσια ζωή μας, τότε αναρωτιέμαι τι νόημα θα έχει αν θα κατέβουμε στους δρόμους να διαμαρτυρηθούμε, είτε ως "αγανακτισμένοι", είτε ως "οψίμως πολιτικοποιημένοι".

Αν και τώρα δεν καταλάβουμε τι μας περιμένει, τότε αύριο θα είναι πολύ αργά.


Περιοχές ενδιαφέροντος Ιωάννινα, Πάτραϊκός Κόλπος και Κατάκολο

Εξαιρετικά επιτυχής, παρά το δυσμενές επενδυτικό περιβάλλον και την κινδυνολογία που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα, κρίνεται η συμμετοχή στο διεθνή διαγωνισμό για παραχώρηση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, σε τρεις περιοχές της Δυτικής Ελλάδας και συγκεκριμένα στα Ιωάννινα, τον Πατραϊκό Κόλπο και το Κατάκολο.

Όπως ανακοίνωσε υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, «συνολικά 11 εταιρίες με διεθνή παρουσία και εμπειρία, οι δύο μεμονομένα και οι υπόλοιπες εννέα συγκροτώντας τέσσερις κοινοπραξίες, κατέθεσαν οκτώ προσφορές, στο πλαίσιο της "Διεθνούς Δημόσιας Ανοικτής πρόσκλησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος για παραχώρηση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές Πατραϊκός κόλπος (δυτικά) και Κατάκολο και στη χερσαία περιοχή Ιωάννινα".

Οι εταιρίες που μετέχουν στις κοινοπραξίες είναι από την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ιταλία.

Για την περιοχή Ιωάννινα:

1. Ελληνικά Πετρέλαια A.E, Edison International SPA, Melrose Resources Plc

2. Energean Oil and Gas, Petra Petroleum, Schlumberger (strategic technical partner)

3. Arctic Hunter Energy Inc., K.O. Enterprises Inc.

4. Chariot Oil and Gas Limited

Για την περιοχή Πατραϊκός Κόλπος (Δυτικά)

1. Energean Oil and Gas, Trajan Oil and Gas Limited, Schlumberger (strategic technical partner)

2. Ελληνικά Πετρέλαια A.E, Edison International SPA, Melrose Resources Plc

Για την περιοχή Κατάκολο

1. Energean Oil and Gas, Trajan Oil and Gas Limited, Schlumberger (strategic technical partner)

2. Grekoil Energy Ventures LTD

Σημείωνεται ότι για τις ίδιες περιοχές, στον επίσημο γύρο παραχωρήσεων το 1996 συμμετείχαν μόλις δύο εταιρίες για την περιοχή των Ιωαννίνων, δύο για τον Πατραϊκό και καμία για την περιοχή του Κατάκολου.

Ο υπουργός ΠΕΚΑ Ευάγγελος Λιβιεράτος δήλωσε ότι «η κατάθεση των οκτώ προσφορών για την παραχώρηση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στις τρεις περιοχές στη Δυτική Ελλάδα δείχνει ότι το ενδιαφέρον που υπάρχει για τη χώρα μας είναι μεγάλο. Είναι σημαντικό ότι η Ελλάδα μπαίνει και πάλι στον ενεργειακό χάρτη, σε μια περίοδο που ο τομέας της ενέργειας αποτελεί μια σπουδαία ελπίδα για την εθνική οικονομία. Την ίδια στιγμή το ενδιαφέρον από ολόκληρο τον πλανήτη στη διαδικασία δείχνει ότι η προσπάθεια της Ελλάδας αναγνωρίζεται και η εμπιστοσύνη αποκαθίσταται σταδιακά.

»Η χώρα μας μπορεί να προσελκύσει νέες επενδύσεις, να δημιουργήσει θέσεις απασχόλησης, να ενισχύσει την γεωστρατηγική θέση και την ανταγωνιστικότητα της, για να καταφέρουμε να βγούμε από την κρίση».

Ο πρώην υφυπουργός ΠΕΚΑ και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης που είχε «τρέξει» και τους διαγωνισμούς τόνισε: Σήμερα, δικαιώνεται μια προσπάθεια των τελευταίων δυόμισι ετών, που στηρίχθηκε στη συμβολή στελεχών της ελληνικής δημόσιας διοίκησης και των Πανεπιστημίων της χώρας. Είναι η πιο αποστομωτική απάντηση σε όσους πιστεύουν πως η χώρα δεν έχει πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες. Είναι όμως και σημαντική απόδειξη πως καλά αποτελέσματα έχουμε όταν υπάρχει η πολιτική βούληση, υπευθυνότητα, επιμονή, επαγγελματισμός και διαφάνεια σε κάθε στάδιο των διαγωνισμών. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει ότι οι Έλληνες μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο».

Πηγή

  • «Όταν αποκαλυφθούν τα στοιχεία ο κόσμος θα φρίξει» έλεγε ανώτερο στέλεχος που διενεργεί τους ελέγχους, ενώ το κλιμάκιο αναμένεται να φθάσει στην περιοχή το επόμενο διάστημα
  • Δεν δικαιολογούνται καταθέσεις που κατέχουν και τα περιουσιακά τους στοιχεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό

Ρεπορτάζ Μελαχροινή Μαρτίδου

Από το απυρόβλητο όπου βρισκόταν μέχρι σήμερα θα αρχίσουν ν’ ανησυχούν πολύ έντονα πρώην δήμαρχοι και νομάρχες της Θράκης ακόμη και μικρών δήμων που εντοπίστηκαν στον δειγματοληπτικό έλεγχο του ΣΔΟΕ για τους αυτοδιοικητικούς ως κάτοχοι πολλών περιουσιακών στοιχείων στην Ελλάδα ακόμη και στο εξωτερικό τα οποία δεν δικαιολογούνται από τις δηλώσεις τους όπως και καταθέσεις που έχουν με σοβαρά χρηματικά ποσά που παραπέμπουν σε δραστηριότητες που πρέπει να ερευνηθούν.

Ήδη αναμένεται πολλοί πρώην δήμαρχοι να χάσου τον ύπνο τους για τα ποσά αυτά που αν αποκαλυφθούν όπως έλεγε ανώτερο διοικητικό στέλεχος ο κόσμος θα φρίξει!.. Η σχετική έρευνα είναι ήδη σε εξέλιξη και αφορά και στην Ροδόπη άτομα υπεράνω υποψίας, δημάρχους και αντιδημάρχους που τώρα δεν βρίσκονται στην εξουσία, πρώην νομάρχη και άτομα που συμμετείχαν σε εταιρίες ή αναλάμβαναν δραστηριότητες με διανοίξεις κλπ που στην συνέχεια τα οικόπεδα φιλέτα αξιοποιούνταν κατάλληλα όπως και με καταθέσεις τα ποσά των οποίων δεν μπορούν να δικαιολογηθούν.

Μέχρι όμως να ολοκληρωθεί επισταμένα η σχετική έρευνα και να γίνουν οι απαραίτητες ανακοινώσεις δεν μπορεί να γραφεί τίποτα επισήμως αν και γνωρίζουμε τα πρόσωπα γύρω από τα οποία κινείται η σχετική διαδικασία. Τότε πραγματικά οι αποκαλύψεις που θα γίνουν για το πανελλήνιο θα αφορούν και την περιοχή μας οπότε θα εξηγηθούν πολλά απ’ όσα συνέβαιναν στο τρελό αυτό φαγοπότι.

Σχόλιο ιστολογίου:
Καλό θα ήταν η έρευν αυτή να γίνει και για νυν τοπικούς "άρχοντες", να συμπεριλάβει πρώην περιφερειάρχες (κυρίως επί εποχής Σημίτη), αλλά και πρώην αστυνομικούς διευθυντές. Για να μην ισχυρίζονται μετά κάποιοι πως διέφυγαν "περιπτώσεις" που ενδέχεται να έχουν πολλά χρήματα ακόμη και σε τουρκικές τράπεζες...

Βέλγος πολιτικός ξεβρακώνει και την ΕΕ, τις «ελληνικές» αρχές και τις ΗΠΑ για τις δηλώσεις τους ότι θα μας «σώσουν» από την κρίση

Γράφει η Σοφία Τ.

Ο Peter Mertens, πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος του Βελγίου, διερωτάται τι άλλαξε 4 χρόνια μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 και τις βαρύγδουπες δηλώσεις διαφόρων πολιτικών ηγετών, όπως ο Obama και ο Sarkozy, για ριζικές αλλάγες στο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα, τον τραπεζικό τομέα και τις περίφημες αγορές.

Η απάντησή του σαφής και κοινώς αποδεκτή: τίποτα!

Τουναντίον, οι υπεύθυνοι της οικονομικής κρίσης του 2008, έγιναν ακόμη πιο ισχυροί. Και σαν να μην έφτανε αυτό, φαίνεται ότι δαγκώνουν το χέρι που τους τάισε, δηλ. τα κράτη.

Από τη δική του σκοπιά, υποστηρίζει ότι το κακό συνεχίζεται και τα πακέτα διάσωσης δεν μπορούν να λύσουν το ευρωπαϊκό πρόβλημα. Θεωρεί δε ως μόνη λύση τον αυξημένο κρατικό έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα και την οικονομία.

Άλλωστε, η εφαρμογή αποτυχημένων συνταγών, όπως αυτή της Ελλάδας, σε άλλες χώρες, θυμίζει το ρητό του Einstein περί ηλιθιότητας: «ηλιθιότητα είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα δύο φορές και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα».

Και για να κλείσουμε με κάτι ακόμη πιο «ελληνικό», προτού παρακολουθήσετε τα υπόλοιπα στο video του Russia Today, o Peter Mertens, αποδομεί και τον μύθο των τεμπέληδων Ελλήνων.
Υποστηρίζει ότι η επικρατούσα άποψη περί τεμπέληδων Ελλήνων είναι απλά ένας μύθος, ο οποίος χρησιμοποιείται από τις κεφαλές της ΕΕ, προκειμένου να αποφύγουν τις δύσκολες απαντήσεις ως προς την κρίση του ευρώ και της ΕΕ.

Τα σχόλια δικά σας και κυρίως δικό σας το φίλτρο απέναντι σε ένα από τα πολλά ερεθίσματα σκέψης, ως προς την τρέχουσα ελληνική και ευρωπαϊκή πραγματικότητά μας.

Αντισυνταγματικοί και αντίθετοι στο ευρωπαϊκό δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις Εργασίας κρίθηκαν σε απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών οι δύο μνημονιακοί νόμοι 3833/2010 και 3845/2012 που οδήγησαν στη μείωση αποδοχών και επιδομάτων στους εργαζομένους στο Δημόσιο τομέα.

Πρόκειται για την πρώτη απόφαση πολιτικού δικαστηρίου που είναι αντίθετη με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε ότι οι μειώσεις στο πλαίσιο του μνημονίου στις αποδοχές, δώρα, κτλ των εργαζομένων είναι συμβατοί με το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή και διεθνή νομοθεσία.

Σύμφωνα με την απόφαση τόσο ο νόμος 3833/2010 σχετικά με τα επείγοντα μέτρα αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης, όσο και ο νόμος 3845/2012 αναφορικά με τα μέτρα εφαρμογής του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης και το ΔΝΤ προσκρούουν στα άρθρα 4, 22, 23, 25, 28 και 106 του Συντάγματος, στο άρθρο 11 της ΕΣΔΑ και στις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας 151/1978 και 14/1981.

Στην εν λόγω δικαστική απόφαση επισημαίνεται ότι τα μέτρα που επιβλήθηκαν συνιστούν ανεπίτρεπτη επέμβαση στη συλλογική αυτονομία, καταλύοντας τα άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος, ενώ παράλληλα δεν συνοδεύονται από αντισταθμιστικά μέτρα, όπως είναι η μείωση των τιμών και των φόρων. Αντιθέτως, όπως τονίζεται στην απόφαση, επιβλήθηκαν φοροεισπρακτικού χαρακτήρα μέτρα.

Να σημειωθεί ότι κατά των μνημονιακών νόμων για τα εργασιακά είχαν προσφύγει οι εργαζόμενοι στην Ανώνυμη Εταιρεία ΣΤΑΣΥ», η οποία είναι θυγατρική της «Αττικόν Μετρό Α.Ε.» και ανήκει στον Δημόσιο τομέα.

Πρόκειται για την
599/2012 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών, η οποία και δημοσιεύθηκε στο νομικό περιοδικό «Επιθεώρησης Εργατικού Δικαίου» -τεύχος 10/2012.
Απίστευτη απάντηση Γερμανού επιτρόπου!

Με χρήματα του Ελληνικού ΕΣΠΑ, του Ελληνικού Αναπτυξιακού νόμου και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, η Γερμανία θα «χρηματοδοτήσει» τη γερμανική επένδυση ΗΛΙΟΣ στην Ελλάδα.

Αυτό προκύπτει από απάντηση του γερμανού επιτρόπου της ΕΕ για την ενέργεια κ. Oettinger στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή.

Το χρονικό της άρνησης της πραγματικότητας και της καλλιέργειας ψευδαισθήσεων!

1. Οι πολιτικοί αρχηγοί αρνούνται να αποδεχτούν την πραγματικότητα και να την παρουσιάσουν στον λαό ως έχει, ενώ καλλιεργούν υπέρμετρες προσδοκίες και ψευδαισθήσεις στους πολίτες. Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και τα ΜΜΕ, στη μεγάλη τους πλειοψηφία.

α) Αρνούνται να δεχτούν οι ίδιοι και να παρουσιάσουν στον λαό την πραγματικότητα:

- Πρώτο, ότι, σήμερα που έχουμε αποκλειστεί από τις αγορές, εκείνοι που μας δανείζουν είναι οι δεκάξι λαοί της Ευρωζώνης, που καθένας τους έχει τα δικά του συμφέροντα και επιβάλλει τη δική του θέληση στο Κοινοβούλιο και την Κυβέρνησή του, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που οι αποφάσεις του παίρνονται από ένα πολυμελές διοικητικό συμβούλιο από εκπροσώπους λαών, με τα δικά του, καθένας τους, συμφέροντα.

- Δεύτερο, ότι τους όρους δανεισμού τους θέτουν ουσιαστικά εκείνοι που κατέχουν το χρήμα, δηλαδή, στον καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε, οι «αγορές», που το παρέχουν στα κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις, ανάλογα με το τι οι ίδιες πιστεύουν για την αξιοπιστία, τη συμπεριφορά και τις ικανότητές τους.

- Τρίτο, ότι οι ευρωπαϊκές και διεθνείς ρυθμίσεις, όπως κάθε φορά ισχύουν, είναι υποχρεωτικές και για μας, ενώ τροποποιήσεις τους μπορεί να γίνουν με θεσπισμένες διαδικασίες, με συμμετοχή και των άλλων λαών, όχι με μονομερείς δικές μας αποφάσεις.

- Τέταρτο, ότι αθέτηση διεθνών υποχρεώσεων έχει για τον αθετούντα μακροχρόνιες, εξαιρετικά δυσμενείς πολιτικές και οικονομικές συνέπειες.

β) Καλλιεργούν υπέρμετρες προσδοκίες και ψευδαισθήσεις στους πολίτες.

Ο λαός, «ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», βομβαρδίζεται και σήμερα, όπως εδώ και σαράντα χρόνια, με ανοησίες, απατηλές υποσχέσεις, αοριστολογίες, υποδείξεις για «πανάκειες» και «αποδιοπομπαίους τράγους» και συνθήματα του τύπου:

- Θα φτιάξουμε μια «άλλη Ευρώπη», μια «Ευρώπη των λαών και όχι των πλουτοκρατών».

- Θα καταργήσουμε το Μνημόνιο, αλλά θα παραμείνουμε στην Ευρωζώνη.

- Θα διαγράψουμε το «επαχθές» χρέος.

- Θα τροποποιήσουμε το Μνημόνιο σε εφτά, οκτώ ή δεκαοχτώ σημεία.

- Θα κρατήσουμε σε δημόσιο έλεγχο τις τράπεζες, τους τομείς στρατηγικής σημασίας...

- Θα αξιοποιήσουμε αλλά δεν θα ξεπουλήσουμε τη δημόσια περιουσία...

2. Την πρακτική της άρνησης της πραγματικότητας και της καλλιέργειας υπέρμετρων προσδοκιών εφάρμοσαν οι πολιτικοί ηγέτες μας σε όλες ανεξαιρέτως τις κρίσιμες στιγμές της κρίσης, από το 2009 μέχρι την προκήρυξη των εκλογών του περασμένου Μαϊου.

α) Οι Παπανδρέου, Αλαβάνος και ορισμένα ΜΜΕ, στις αρχές Μαρτίου 2009, αντέδρασαν εντελώς αρνητικά στην πρόσκληση Καραμανλή για συνεννόηση σε έξι βασικά σημεία, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση (αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης στο πλαίσιο των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περιορισμό του χρέους, περιορισμό του ελλείμματος, άσκηση κοινωνικής πολιτικής εντός των δημοσιονομικών ορίων, ειδικές δράσεις για κλάδους και ομάδες πληθυσμού που πλήττονται από την κρίση, αυτοσυγκράτηση όλων ως προς τις διεκδικήσεις τους), αντί να δεχτούν τις αυτονόητες αυτές προτάσεις και να απαιτήσουν την εξειδίκευσή τους και την επ’ αυτών συζήτηση, ώστε όλοι μαζί να καταλήξουν σε συγκεκριμένες αποφάσεις:

- Ο Παπανδρέου, δηλώνοντας πως η κυβέρνηση δεν έχει “ολοκληρωμένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση”, αλλά “ζητά απλώς μια λευκή επιταγή για να συνεχίσει αδιέξοδες πολιτικές”, ενώ “η Χώρα χρειάζεται μια νέα κατεύθυνση, και αυτό σημαίνει μια νέα κυβέρνηση”.

- Ο Αλαβάνος, λέγοντας ότι τα έξι σημεία του πρωθυπουργού είναι “τι δεν πρέπει να γίνει”, ενώ η αντιμετώπιση της κρίσης απαιτεί “βαθιές αλλαγές και όχι επιφανειακές συμφωνίες…”.

- Τα ΜΜΕ, στην πλειοψηφία τους, κατακρίνοντας ή ειρωνευόμενα την πρόταση για “συννεννόηση στα αυτονόητα” (“Οι πολιτικοί αρχηγοί δεν προσφέρουν το άλλοθι της συναίνεσης” (“Βήμα”), “Η παράσταση έλαβε τέλος” (“Ελευθεροτυπία”), “Ρελάνς Γιώργου στη συναίνεση. Πας αδιάβαστος στην Ευρώπη” (“Νέα”)).

β) Ο Καραμανλής υπέκυψε στις πιέσεις της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ και προκήρυξε τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, αντί να επιχειρήσει να υλοποιήσει τις επώδυνες αλλά απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και να αφήσει στη Βουλή την ευθύνη να τις σταματήσει, ανατρέποντάς τον.

γ) Ο Παπανδρέου, μετά τις εκλογές του 2009, δεν θέλησε να δεχτεί πως «λεφτά δεν υπάρχουν» και πως έπρεπε επειγόντως να παρθούν τα επώδυνα μέτρα που οι περιστάσεις επέβαλαν, με συνέπεια την άνοδο των spreads του δανεισμού μας σε απαγορευτικά επίπεδα, τον αποκλεισμό της Χώρας από τις αγορές και την προσφυγή μας στην Τρόικα.

δ) Ο Σαμαράς καταψήφισε το 1ο Μνημόνιο (του Μαϊου 2010) και ξεκίνησε έναν, εκ των προτέρων χαμένο, “ανένδοτο αγώνα” εναντίον του, αντί να πει στον λαό δυο απλές κουβέντες (όπως έκανε, μετά από δεκαεπτά μήνες, για το 2ο Μνημόνιο):

- Το Μνημόνιο περιλαμβάνει τρία μέρη: Τον δανεισμό μας, που τον δέχομαι, τα διαρθρωτικά μέτρα με τα οποία συμφωνώ και τα μέτρα λιτότητας, με τα οποία απολύτως διαφωνώ.

- Επειδή όμως τα τρία αυτά μέρη του Μνημονίου μας δίνονται ως “πακέτο”, χωρίς δυνατότητα να πάρουμε μόνο ό,τι μας αρέσει, είμαι υποχρεωμένος να το δεχτώ, αλλά θα κάνω τα πάντα ώστε τα επώδυνα μέτρα λιτότητας να τροποποιηθούν με την επαναδιαπραγμάτευσή του.

ε) Οι Παπανδρέου, Σαμαράς, τον Ιούνιο 2011, αρνήθηκαν, με αστείες δικαιολογίες, να συμφωνήσουν στον σχηματισμό κυβέρνησης κοινής εμπιστοσύνης που θα διαπραγματευόταν με την Τρόικα το Μνημόνιο, αντί να κάνουν τουλάχιστον ό,τι έκαναν αργότερα, με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, με την κυβέρνηση Παπαδήμου.

στ) Οι Σαμαράς, Βενιζέλος, τον Νοέμβριο 2011, δεν βοήθησαν στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης (Παπαδήμου) πραγματικής συνεργασίας, ολιγομελούς, αποδοτικής, μεγαλύτερης διάρκειας ζωής, που θα διαπραγματευόταν με την Τρόικα το Μνημόνιο και θα άρχιζε να εφαρμόζει αυτά που θα αποφασίζονταν, όπως έκαναν οι πολιτικοί ηγέτες της Ιταλίας, αλλά, αντίθετα, έσυραν τη Χώρα δυο φορές σε πρόωρες εκλογές, με χάσιμο πολύτιμου χρόνου και χρήματος και χειροτέρευση της κατάστασης της Χώρας.

3. Η άρνηση της πραγματικότητας και οι ψευδαισθήσεις συνεχίστηκαν κατά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης και μετά.

Όταν όλοι οι ηγέτες των άλλων δεκάξι χωρών της Ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, χωρών της Αμερικής, ακόμα και του G8, χωρίς καμιά εξαίρεση, μας διαμηνύουν μονότονα και καθημερινά, πολύ πριν από, αλλά και μετά, τις εκλογές, μέχρι και σήμερα, ότι η παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη δεν θα είναι δυνατή αν δεν τηρήσουμε τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις μας, οι δικοί μας πολιτικοί ηγέτες συνεχίζουν να έχουν ψευδαισθήσεις και να υπόσχονται τα συνήθη δικά τους, τα γενικόλογα και τα εκτός πραγματικότας:

α) Οι τρεις που στηρίζουν την Κυβέρνηση μας υπόσχονται:

- Ο Σαμαράς τα «18 μέτρα» της ΝΔ, με τα οποία «θα αλλάξουμε τα πάντα! Και το μοντέλο της Οικονομίας που χρεοκόπησε και το σύστημα της διακυβέρνησης που απέτυχε (…) και τη γραφειοκρατία της Δημόσιας Διοίκησης, για να ’χουμε επί τέλους Ανάπτυξη, (…) και το σύστημα διακυβέρνησης”.

- Ο Βενιζέλος τα “8 σημεία” του ΠΑΣΟΚ, “για το πώς θα προχωρήσει η χώρα και δεν θα υπάρξει νέα τραυματική εμπειρία ανάλογη εκείνης κατά την περίοδο των διερευνητικών εντολών, που ακολούθησαν τις εκλογές της 6ης Μαΐου”.

- Ο Κουβέλης τις “7 προτάσεις” της ΔΗΜΑΡ, “για τη σταδιακή απαγκίστρωση από το Μνημόνιο”.

- Και οι τρεις μαζί τα πολυάριθμα μέτρα της “συμφωνίας” μεταξύ των τριών πολιτικών αρχηγών “που συμμετέχουν (;;;) στην κυβέρνηση”, με στόχο η Κυβέρνηση “να αντιμετωπίσει την κρίση, να ανοίξει το δρόμο της Ανάπτυξης, να αναθεωρήσει όρους της Δανειακής Σύμβασης (Μνημονίου)” και “να δημιουργήσει τις συνθήκες για να βγει οριστικά η χώρα από την κρίση, καθώς κι από την ανάγκη εξάρτησης από δανειακές συμβάσεις στο μέλλον”.

β) Οι τρεις της Αντιπολίτευσης –Τσίπρας, Καμμένος, Μηχαλολιάκος– μας υπόσχονται την ανατροπή του Μνημονίου.

γ) Ο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Τσίπρας, ιδιαίτερα, μακράν πρωταθλητής στο άθλημα των ψευδαισθήσεων, όχι απλώς “υπόσχεται” αλλά, με τα δύο επίσημα Εκλογικά Προγράμματα του ΣΥΡΙΖΑ, “έχει δεσμευτεί” ότι:

- “η πρώτη πράξη της κυβέρνησης της Αριστεράς θα είναι η ακύρωση του Μημονίου και των εφαρμοστικών του νόμων”,

- θα διαγράψει το “επαχθές χρέος”,

- “θα εθνικοποιήσει και στη συνέχεια θα κοινωνικοποιήσει” τις τράπεζες,

- “θα παγώσει τις ιδιωτικοποιήσεις των στρατηγικής σημασίας για την εθνική οικονομία δημόσιων οργανισμών που πέρασαν στο ειδικό ταμείο”,

- θα επαναφέρει “σταδιακά υπό δημόσιο έλεγχο επιχειρήσεις όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, ΕΥΔΑΠ”…

…και μύρια άλλα “θα”.

Και όλα αυτά… κρατώντας την Ελλάδα στην Ευρωζώνη και την Ευρώπη!!! (ασήμαντη λεπτομέρεια το ότι, εκτός από τις τις συμφωνίες με τα κράτη της Ευρωζώνης, έχουμε εδώ και χρόνια υπογράψει συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την απελευθέρωση των αγορών στην ηλεκτρική ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, τις μεταφορές κ.λ.π.!).

Μήπως άραγε “το ανώτατο στάδιο του σοσιαλισμού” δεν είναι πλέον “ο κομμουνισμός” αλλά “ο πολιτικός σουρεαλισμός”;

4. Ας ευχηθούμε να ανοίξουμε όλοι τα μάτια μας και να δούμε, γιατί «όποιος δεν χρησιμοποιεί τα μάτια του για να δει θα τα χρειαστεί σίγουρα για να κλάψει»! (Ζ. Π. Σαρτρ).

Του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου, από antilogoi μονταζ Γρέκι

Τω καιρώ εκείνω εγένετο της εκδιδομένης το κιγκλίδωμα εις την ιεράν και ένδοξον γην της Ελλαδισταάν. Από τας εποχάς του εκλιπόντος πατρός του άρχοντος Γαπώδη όπου ο λαός το έριξε στο σορολόπ παρατήσας την παραγωγήν και ξεκοκαλίζων τα δανεικά, έρευσεν ύδωρ αρκετόν εις την πορείαν του υπερηφάνου και περιουσίου λαού.

Ούτως ειπείν όλα έγιναν μπάχαλο αφού άπαντες εις την ιεράν γην έναν και μόνον λόγο ακολουθούσαν πια πιστά εως θανάτου: Την ιεράν επιταγήν του πατρός του άρχοντος που έγινε σημαία και πιστις ιερά , την περίφημον σκέψιν «φάτε τα όλα κι ας λείπει το τσοβόλα». Η κατάστασις εκτραχύνθει επικινδύνως και οι άρχοντες την εκμεταλλεύτηκαν δια να αποδείξουν παγκοσμίως την δύναμιν των.

Φοβηθέντες την θεωρίαν του χάους και αφού επί άρχοντος Κινέζου τα μάζεψαν όλα με τα χρηματιστήρια, ύστερα είπαν να τα διαλύσουν όλα επί άρχοντος Μπουχεσώδη. Ο ιερός λαός όμως δεν καταλάβαινε από αυτά και έκανε λυσσαλέα αντίσταση κατά των κατακτητών βαρβάρων και αλλόθρησκων.

Τότε οι κατακτηταί χεσμένοι πατοκόρφως εσυσκεύθησαν δια να λάβουν αποφάσεις σοβαράς. Εις εξ αυτών ο μαύρος ο αράπης ο νταμ ταμ ταμ, συνέλαβε την ιδέαν δια να μην αντιδρά ο λαός να τον κάνουν εξουσίαν. Έτσι με συνοπτικάς διαδικασίας ο άρχων Γαπώδης, υιός εκλεκτός του πατρός, ανέλαβε τας τύχας του ιερού λαού. Κατόπιν τούτου αφού και ο λαός είναι εις την εξουσίαν όλα θα είναι μια χαρά καμωμένα εσκέφθησαν και θα τα αρπάξουμε όλα.

«Αμ δε», ανεφώνησεν ό λαός που θα ξεχάσουμε εμείς τα καλά και τα ωραία μας, «τι μας λέτε, ρε παπάρες».

Έσκασαν από το κακό τους οι άρχοντες και φώναξαν τον άρχοντα Γαπώδη δια εντολάς: το και το μεγάλε, φράγκο δεν υπάρχει ούτε σάλιο πες τους, τέλος η καλοπέραση αν δεν πάρετε μέτρα.

Επιστρέψας ο άρχων με δάκρυα στα μάτια ενημέρωσε τον συγκυβερνώντα λαόν δια το τραγικόν της θέσεως που ήταν. Ο συγκυβερνήτης χέστηκε και έβαλε τα γέλια. Ο άρχων αποκαράφλιασε εντελώς και αγωνιών έτρεξε να ενημερώσει διότι δεν είναι να παίζεις τώρα και να χάνεις το αρχοντιλίκι που απέκτησες.

Τραβώντες τα μαλλιά των οπισθίων τους οι άρχοντες εκέκραξαν: «κόψτα όλα, ρε μάπα. και μισθούς και δουλειές, πάρτους το σκάλπ».

Φοβηθείς ο άρχων άρχισε με τους σφογγοκωλάριους να εφαρμόζει τα μέτρα και να τρομάζει τον συγκυβερνήτη λαόν. Αφού το παρατράβηξαν το σχοινί, οι άρχοντες του πέταξαν και κάτι ψιλά για τον κόπο του. Ό άρχων και οι σφογγοκωλάριοι επανηγύρισαν τας επιτυχίας μετά το ξεφτιλίκι.

Οι μοναδικοί που συνέχισαν τους κλαυθμούς και τα «ανάθεμά σε κερατά παπατζή» ήτο ελάχιστοι μικροεπαγγελματίες και συνταξιούχοι. Αυτοί ούτως ή άλλως ποτέ δεν θα εγένοντο συγκυβερνήτες.


Σχόλιο ιστολογίου: Την συνέχεια του κειμένου θα την βρείτε στην ζωή σας. Αρκεί να μπορείτε να την κοιτάξετε με θάρρος. Μην φοβάστε. Μπορεί να είναι και η τελευταία φορά που θα την δείτε σε τόσο καλή κατάσταση. Γιατί αν δεν τολμήσετε να την αλλάξετε, η πόρτα με τα χειρότερα έχει ήδη ανοίξει και σας περιμένει

«Όσο περισσότερο θα διαρκεί το Μνημόνιο τόσο πιο γρήγορα θα εξαντλούνται οι κοινωνικές και οικονομικές αντοχές της χώρας», τόνισε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στο συνέδριο του "Economist" και υποστήριξε ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε άμεσα, σε συνεργασία με τους εταίρους μας, αυτό το μη βιώσιμο σχέδιο του μνημονίου.

Ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι η συνέχιση της μνημονιακής λιτότητας είναι που θα οδηγήσει στο τέλος στην εξώθηση, στην οικειοθελή αποχώρηση της χώρας από την Ευρωζώνη, τη μόνη θεσμική έξοδο από την Ευρωζώνη, εξέλιξη που χαρακτήρισε «απευκταία για όλους».

Παράλληλα, άσκησε σκληρή κριτική προς την τρικομματική κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, την οποία κατηγόρησε ότι κατάφερε να εξαιρέσει τη χώρα από τις "καταρχήν θετικές" αποφάσεις του Συμβουλίου Κορυφής της ΕΕ για τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, συμπληρώνοντας ότι με αυτό τον τρόπο έστειλε «ευδιάκριτο μήνυμα ότι παραιτήθηκε από την Ευρώπη πριν καλά-καλά αναλάβει».

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ επανέλαβε ότι καμία συζήτηση για κανένα θέμα δεν μπορεί να ξεκινήσει με την τρόικα, πριν διασφαλιστεί ρητά για τη χώρα το κεκτημένο της 29ης Ιουλίου.
  • Δεν θα εκταμιεύσει την επόμενη δόση
  • Γερμανική επίδειξη ισχύος μέσω του Ταμείου στη νέα κυβέρνηση
  • Πρώτα το «τηγάνισμα» των «απείθαρχων» Ελλήνων και μετά θα ανοίξει ο δρόμος για ευνοϊκές ρυθμίσεις
Του Νώντα Χαλδούπη

Η ιστορική ήττα της Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών μπορεί να ανοίγει νέους δρόμους για ευνοϊκές ρυθμίσεις, που θα δώσουν «ανάσες» και στην Ελλάδα, αλλά για τη χώρα μας το Βερολίνο προδιαγράφει ένα «κολασμένο», μνημονιακό καλοκαίρι πριν αρχίσει συζήτηση για κάτι καλύτερο. Οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ, σύμφωνα με πληροφορίες του «Π», έρχονται στην Αθήνα από αύριο με ευρωπαϊκή εξουσιοδότηση για πολύ σκληρή και παρατεταμένη διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με απόλυτα έγκυρες και καλά πληροφορημένες πηγές, θα ζήσουμε ένα καλοκαιριάτικο θρίλερ. Το «παιχνίδι» σε βάρος της Ελλάδας θα το παίξει τούτη τη φορά το ΔΝΤ. Αυτό θα έχει σ' αυτήν τη φάση τον ρόλο του κακού. Δεν θα εκταμιεύσει την άλλη δόση, γιατί δεν έχουν υλοποιηθεί οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει και οι στόχοι, θα είναι η απόφαση που εκ των προτέρων έχει εκδώσει το ΔΝΤ…

Οι ίδιες πηγές τονίζουν ότι δεν θα είναι άμεση η ανακούφιση από την απόφαση που πάρθηκε στις Βρυξέλλες, χάρη στην κόκκινη γραμμή που έβαλε κυρίως ο ιταλός πρωθυπουργός κ. Μόντι και υποστηρίχθηκε από τον γάλλο Πρόεδρο και τον ισπανό πρωθυπουργό. Μεσοπρόθεσμα θα έρθει η ανάσα… Ως τότε θα συνεχίσουν να μας πιέζουν… Η Γερμανία θα επικαλείται ότι το ΔΝΤ φταίει, δεν μας αφήνει να ελαφρύνουμε τα βάρη… Και στο μεταξύ η κυρία Μέρκελ θα περιφέρει την Ελλάδα ως μπαμπούλα. Ο δρόμος για καλύτερες μέρες περνάει από την Ιρλανδία, τονίζουν οι ίδιες πηγές μας και χαρακτηριστικά επισημαίνουν ότι η Ιρλανδία θα είναι ο πολιορκητικός κριός για ν' ανοίξει η πόρτα στην Πορτογαλία και μετά σ' εμάς… Ως τότε βέβαια όσοι αντέξουν…

Στόχος της Γερμανίας είναι να αποκτήσει την κυριαρχία της Ευρώπης μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Για καθετί που θα δίνει θα παίρνει και κάτι, αναφέρουν καλά πληροφορημένοι κύκλοι.

• Η «σκληρή μοίρα» της Αθήνας, σε αντίθεση με τις διευκολύνσεις που θα δοθούν σε άλλες οικονομίες πολύ γρήγορα, αποκαλύφθηκε ήδη πριν από τη δραματική, 14ωρη συνάντηση των ευρωπαίων ηγετών την Πέμπτη. Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Τζέρι Ράις, άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι στην παρούσα φάση δεν πρόκειται να εξετασθούν επί της ουσίας οι απεγνωσμένες εκκλήσεις της Αθήνας για «ανάσες», με τη μορφή παράτασης του Μνημονίου, τουλάχιστον κατά δύο χρόνια και χαλάρωσης της λιτότητας.

• Από τις δηλώσεις του προκύπτει ότι η διαπραγμάτευση σε αυτήν τη φάση θα γίνει αυστηρά στο πλαίσιο που είχε προσδιορισθεί με το Μνημόνιο 2. Ο «σκληρός» του ΔΝΤ, Πολ Τόμσεν, θα μείνει για λίγες ώρες στην Αθήνα στις αρχές της εβδομάδας, για μια πρώτη συνάντηση με τα στελέχη της νέας κυβέρνησης και επισκόπηση της κατάστασης. Αμέσως μετά, θα πάρουν τον λόγο τα τεχνικά κλιμάκια της «τρόικας», που δεν έχουν εξουσιοδότηση για οποιαδήποτε ουσιώδη διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση, αλλά μόνο για να συζητήσουν τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν, ως προαπαιτούμενα για την έγκριση εκταμίευσης της επόμενης δόσης. Βάση της συζήτησης, δηλαδή, θα αποτελέσει η λίστα των μέτρων που είχε δώσει στη δημοσιότητα πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου ο Λουκάς Παπαδήμος, στα οποία περιλαμβάνονταν οι μειώσεις στα ειδικά μισθολόγια του Δημοσίου κατά 12%, η κατάρτιση του νομοσχεδίου για τη φορολογική μεταρρύθμιση, η προώθηση αμέσως ορισμένων αποκρατικοποιήσεων, αλλά και η αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα.

• Αυτή η συζήτηση με τα τεχνικά κλιμάκια της «τρόικας», ο κ. Ράις προδιέγραψε ότι θα κρατήσει αρκετά και ως την ολοκλήρωσή της θα παραμένει δεσμευμένη η επόμενη δόση του δανείου. Στο εύλογο ερώτημα δημοσιογράφου, τι θα κάνει στο μεταξύ η κυβέρνηση, δεδομένου ότι εξαντλούνται τα ταμειακά αποθέματα στα τέλη Ιουλίου, ο κ. Ράις απάντησε ότι για «κάποιο διάστημα» η ελληνική κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να διαχειρισθεί τον προϋπολογισμό. Δηλαδή, χρηματοδοτική ασφυξία μέχρι νεοτέρας και μέχρι η νέα κυβέρνηση να ικανοποιήσει πλήρως το ΔΝΤ, με μια «βροχή» προαπαιτούμενων μέτρων: από «λουκέτα» σε δεκάδες οργανισμούς του Δημοσίου, μέχρι ιδιωτικοποιήσεις-εξπρές.

Αυτή η διαδικασία που έχει επιλεγεί για την Ελλάδα ουσιαστικά αποκλείει σε αυτήν τη φάση ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου: τα μέτρα των 12 δισ. ευρώ για το 2013-2014 δεν φαίνεται ότι θα συζητηθούν σε αυτήν τη φάση, όπως δεν θα συζητηθεί και η, άμεσα συνδεδεμένη με τα πρόσθετα μέτρα, επιμήκυνση του προγράμματος κατά δύο χρόνια τουλάχιστον. Αυτό φαίνεται ότι θα αφεθεί για την επόμενη επίσκεψη της «τρόικας» στην Αθήνα, το φθινόπωρο. Άλλωστε και το μήνυμα που πέρασαν οι Ευρωπαίοι στον κ. Κάρολο Παπούλια στη Σύνοδο Κορυφής, αφήνοντας το ελληνικό ζήτημα εντελώς εκτός των συζητήσεων, ήταν: «Εφαρμόστε πρώτα το Μνημόνιο και μετά θα δούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε». Η σκληρή δοκιμασία της νέας κυβέρνησης, από τα πρώτα της βήματα, φαίνεται ότι εντάσσεται στο πλαίσιο των πολιτικών σκοπιμοτήτων του Βερολίνου. Αφενός, η Μέρκελ επιδιώκει να δείξει το σκληρότερο πρόσωπό της προς την Ελλάδα, για να κερδίσει πολιτικούς πόντους στο εσωτερικό, που θα τη βοηθήσουν να δικαιολογήσει τις μεγάλες υποχωρήσεις έναντι Γαλλίας-Ιταλίας-Ισπανίας. Αφετέρου, φαίνεται ότι θέλει να κάνει ένα «κρας-τεστ» στη νέα κυβέρνηση, για να διαπιστώσει όχι μόνο αν έχει τη βούληση να εφαρμόσει το Μνημόνιο, αλλά και αν έχει τις πολιτικές αντοχές να αντιμετωπίσει το κύμα δυσαρέσκειας, που αναπόφευκτα θα ξεσπάσει, όσο θα εφαρμόζονται σκληρά μέτρα, χωρίς να έχει φανεί «φως» για μια ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου.

Για να αντιμετωπίσουν αυτήν τη στρατηγική του Βερολίνου, ο πρωθυπουργός και το νέο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν την απότομη επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων ως το βασικό και σχετικά ανώδυνο μέτρο, που θα δείξει ότι η Ελλάδα έχει την πρόθεση να προχωρήσει σε μεγάλες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει ληφθεί απόφαση τουλάχιστον οι ιδιωτικοποιήσεις της ΔΕΠΑ, της ΔΕΣΦΑ, των ΕΛΠΕ, κάποιων σημαντικών ακινήτων να προχωρήσουν αμέσως εντός του καλοκαιριού, ώστε να περιορισθεί η πίεση της «τρόικας» για άλλα, πιο επώδυνα μέτρα. Οι ιδιωτικοποιήσεις, μαζί με το κλείσιμο πλήθους οργανισμών του Δημοσίου, ο νέος φορολογικός νόμος και η απελευθέρωση επαγγελμάτων, επιδιώκεται να γίνουν «σημαία» της κυβέρνησης για τις πρώτες 100 ημέρες της, ώστε να δείξει ότι συμμορφώνεται με το Μνημόνιο.
Στο τι πρόκειται να αντιμετωπίσει η ελληνική κυβέρνηση κατά τις επαφές της με την τρόικα την ερχόμενη εβδομάδα, αναφέρθηκε ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ Παναγιώτης Ρουμελιώτης.

Σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA, o κ. Ρουμελιώτης είπε ότι «είναι σκληρά παιδιά αυτοί (σ.σ. οι εκπρόσωποι της τρόικας) και έχουν πάρει και αυστηρές εντολές από τα αφεντικά τους. Θα αρχίσουν τη διαπραγμάτευση λέγοντας τι δεν έγινε. Θα σου που αυτά δεν τα έκανες, υπάρχουν υστερήσεις εσόδων, υπάρχει υπέρβαση δαπανών, πείτε μας πως θα τα διορθώσετε αυτά».

Σύμφωνα με τον κ. Ρουμελιώτη είναι ζωτικής σημασίας για τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους να επιτύχει η Ελλάδα ίδιους όρους με την Ιταλία και την Ισπανία, αναφορικά με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών: «Πιστεύω ότι εμείς θα πρέπει σίγουρα να διεκδικήσουμε η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να γίνει απευθείας μέσα από το μηχανισμό και όχι μέσω των κυβερνήσεων για δύο προφανείς λόγους. Πρώτον για να γίνει πιο βιώσιμο, πιο διαχειρίσιμο το χρέος.

Το χρέος δεν είναι βιώσιμο και αυτό το γνωρίζουν οι πάντες. Γιατί έχουν γίνει κάποιες υποθέσεις εργασίας, οι οποίες είναι αμφισβητούμενες. Δηλαδή το χρέος θα είναι βιώσιμο λέει το ΔΝΤ αν το 2014 έχουμε ρυθμούς ανάπτυξης 2% - 3% μέχρι το 2020, εάν έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα 4,5% - 5% του ΑΕΠ πάλι μέχρι το 2020. Αυτά τα νούμερα δεν έχουν επαληθευτεί σε καμία χώρα του κόσμου».

Εκτιμά επίσης ότι «αν δείξουμε ότι καταφέρνουμε να υλοποιήσουμε τα όσα θα συμφωνήσουμε τώρα, θα γλυτώσουμε την προδιαγεγραμμένη από μερικούς έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ».

Τονίζει, δε, ότι «ορισμένοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα για εσωτερικούς πολιτικούς τους λόγους ως το 'μαύρο πρόβατο' για να παραδειγματιστούν και άλλες χώρες. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι υπάρχει μια στρατηγική απομόνωσης της Ελλάδας από ορισμένους για πολιτικά καθαρά λόγους με στόχο την αποπομπή της από την ευρωζώνη.

Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε και να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας τώρα, για να είμαστε σκληροί στις διαπραγματεύσεις αλλά αυτά τα οποία θα αποφασίσουμε να κάνουμε να δείξουμε ότι και θέλουμε και μπορούμε και θα τα κάνουμε».

“Το χρέος δεν είναι βιώσιμο και αυτό το γνωρίζουν οι πάντες”

Αυτό δεν το λέμε εμείς, δεν το λέει ο Καμμένος, δεν το λέει κανένας άσχετος ή αδαής…
Aυτό είπε χθες στο MEGA ο κ. Ρουμελιώτης, πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ.
Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί τι δήλωσε συγκεκριμένα ο κ. Ρουμελιώτης:


“Το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Γιατί έχουν γίνει κάποιες υποθέσεις εργασίας, οι οποίες είναι αμφισβητούμενες.
Δηλαδή το χρέος θα είναι βιώσιμο λέει το ΔΝΤ αν το 2014 έχουμε ρυθμούς ανάπτυξης 2% – 3% μέχρι το 2020, εάν έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα 4,5% -5% του ΑΕΠ πάλι μέχρι το 2020. Αυτά τα νούμερα δεν έχουν επαληθευτεί σε καμία χώρα του κόσμου”.


Ένα άρθρο στο έγκυρο στρατιωτικό site «defencenet» με προβλημάτισε με τον συλλογισμό και την πρότασή του, και με βρίσκει τελείως αντίθετο. Υποστηρίζει ότι ο κ. Α. Σαμαράς, αντίθετα με ό,τι έλεγε προεκλογικά δεν πρόκειται να προκηρύξει ΑΟΖ άμεσα. Οι υπαναχωρήσεις των πολιτικών δεν είναι το σημερινό μας θέμα. Άλλωστε αυτές είναι που απαξίωσαν πολιτική και πολιτικούς.

Εκείνο που προβλημάτισε είναι το επιχείρημα του στρατιωτικού site, γιατί δεν πρέπει να ανακηρυχθεί τώρα η ΑΟΖ. Διαφέρει από αυτά που δηλώνουν το ΕΛΙΑΜΕΠ, ο κ. Ροζάκης-Ροζενστάιν, ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι, ότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ πρέπει να γίνει μετά από συνεννόηση με τους Τούρκους.

Το «defencenet» γράφει: «Είχαμε σημειώσει -προεκλογικά- ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στο θέμα ανακήρυξης ΑΟΖ για να μην "καεί το χαρτί", αλλά ούτε και η Ελλάδα, αφού δεν υπάρχει η παραμικρή προετοιμασία σε επίπεδο επενδύσεων ασφάλειας την στιγμή που η περιοχή είναι σε πρωτοφανή αναβρασμό».

Και καταλήγει ότι θα πρέπει να «περιοριστούμε αναγκαστικά σε έρευνες στην Δ. Ελλάδα και νότια της Κρήτης. Το Ελ Ντοράντο της Α. Μεσογείου θα περιμένει μέχρις ότου η Ελλάδα να μπορεί να προστατέψει μια τέτοια κίνηση».

Ποια είναι η ένστασή μου. Είναι κανόνας στη γεωστρατηγική πριν από κάθε ενέργεια να επιδιώκεις την εξασθένιση του αντιπάλου. Αυτό το πράττουν πάντοτε οι Τούρκοι, όσον αφορά τις επιθετικές ενέργειές τους εναντίον μας. Το 1964 εκμεταλλεύθηκαν την αστάθεια της πολιτικής ζωής της χώρας μας και δημιούργησαν τα γεγονότα στην Κύπρο, εκδιώκοντας και την πλειονότητα των εναπομεινάντων Ελλήνων σε Κωνσταντινούπολη και Ίμβρο-Τένεδο. Το ίδιο έπραξαν και το 1974.

Σήμερα, η Τουρκία έχει ανοίξει ένα μέτωπο με το Ισραήλ-Κύπρο, έχει μόνιμη πληγή τους Κούρδους (τώρα και τους Κούρδους της Συρίας) και ετοιμάζεται -αν την βοηθήσει το ΝΑΤΟ, δηλαδή κι εμείς από τη Σούδα- να επιτεθεί στη Συρία. Ποιος είναι περισσότερο ανασφαλής; Η Ελλάδα ή η Τουρκία;

Τι θα πράξει η Τουρκία, αν η Ελλάδα ανακηρύξει την ΑΟΖ της, τη στιγμή που τα τουρκικά στρατεύματα θα εμπλακούν σε επιχειρήσεις με τα συριακά; Έχει την πολυτέλεια να μεταφέρει στρατιωτικές μονάδες και στο Αιγαίο, και να κηρύξει και κατά της Ελλάδας πόλεμο; Σε αντίθεση λοιπόν με το επιχείρημα του στρατιωτικού site, υποστηρίζω ότι αν επιτεθεί η Τουρκία στη Συρία, η Ελλάδα οφείλει χωρίς καθυστέρηση δευτερολέπτου να ανακηρύξει την ΑΟΖ. Τα άλλα όλα είναι υπεκφυγές, που δεν ξέρω που αποβλέπουν.

Για να γίνει αντιληπτό, πόσα πράγματα θα είχαν επιλυθεί αν δεν υπήρχαν φοβικοί ή «δεσμευμένοι» πολιτικοί την κατάλληλη στιγμή, να μου επιτραπεί να υπενθυμίσω αυτό που συνέβη το 2001, με τη σύρραξη Σλάβων και Αλβανών στα Σκόπια. Η ελληνική κυβέρνηση πήρε σαφή θέση υπέρ της σκοπιανής κυβέρνησης και σε βάρος των Αλβανών. Έστειλε μάλιστα και οπλομηχανήματα.

Ρωτήθηκε τότε από δημοσιογράφο ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος κ. Ρέππας, αν ζητήθηκε κάποιο αντάλλαγμα έναντι της βοήθειας που προσφέραμε στη σκοπιανή κυβέρνηση, αφού ήταν ευκαιρία να αιτηθεί να υποχωρήσουν στις επεκτατικές τους βλέψεις. Η απάντηση του κ. Ρέππα, είναι μνημείο διαστρέβλωσης: «Δεν είναι ηθικό, είπε, να εκμεταλλευθούμε την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα Σκόπια». Φυσικά, δεν θα μπορούσε να πει ότι η ελληνική κυβέρνηση εκτελούσε εντολές των Η.Π.Α., παρά την επί 20ετία αντιαμερικανική ρητορική.

Αν είχε ίχνος σοβαρότητας η τοποθέτηση του κ. Ρέππα, θα έπρεπε ο μέλλων να επιτεθεί κατά μίας χώρας, να αναμένει πότε θα δυναμώσει ο αντίπαλος, επειδή «δεν είναι ηθικό να εκμεταλλεύεται την ασθενή του θέση». Τότε, το ίδιο θα πρέπει να συμβαίνει και στους ποδοσφαιρικούς αγώνες, οπότε σε περίπτωση που αποβληθεί ένας παίκτης, πρέπει η αντίπαλη ομάδα να αποσύρει και έναν δικό της, «επειδή δεν είναι ηθικό να εκμεταλλευτεί την αδυναμία του αντιπάλου». Κάτι παρόμοιο πρέπει να κάνει και ένας επιχειρηματίας, όταν ο ανταγωνιστής του έχει δυσκολίες.

Είναι επομένως ιδανική η περίπτωση να ανακηρυχθεί η ελληνική ΑΟΖ, χωρίς να επακολουθήσει ελληνοτουρκικό πόλεμος, αν εμπλακεί η Τουρκία σε σύρραξη με την Συρία. Εκτός και αν, είναι αληθή όσα λέγονται στο παρασκήνιο, ότι ήδη έχουμε από καιρό συμφωνήσει με τους Τούρκους για συνεκμετάλλευση, και οι πολιτικοί δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μας «δουλεύουν». Και είναι αλήθεια ότι αυτό το πράττουν άριστα.

Το ότι η Τουρκία είναι ένα περίεργο κρατικό μόρφωμα που ζει στην παραμεθόριο μεταξύ νομιμότητας και διεθνούς ανομίας είναι επισήμως γνωστό από το περιβόητο ατύχημα στο Σουσουρλούκ τη δεκαετία του 90.

Η Τουρκία , λόγω του ανύπαρκτου νομικού πλαισίου για τον έλεγχο της προέλευσης οικονομικών στοιχείων και του ότι δεν διαθέτει κανένα μέτρο για την Καταπολέμηση της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας, είχε ως αποτέλεσμα να μπει σε μαύρη λίστα μαζί με άλλες επτά χώρες.

Στη συνάντηση που είχε η Ομάδα Χρηματοοικομικής Δράσης (FATH) στη Ρώμη από τις 18 έως τις 22 Ιουνίου, διαπιστώθηκε, όπως τονίστηκε, ότι η Τουρκία αδιαφορεί για τη χρηματοδότηση της Τρομοκρατίας.

Κυβερνητικοί αξιωματούχοι δικαιολογήθηκαν ότι η Τουρκία βρίσκεται σε κρίσιμη διαδικασία για τη νομοθέτηση της καταπολέμησης του ξεπλύματος χρήματος και της χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας. Στην ίδια κατάσταση των λεγόμενων «Επικίνδυνων Χωρών» βρίσκονται η Κένυα, το Μιανμάρ, το Ιράν, η Βόρεια Κορέα και η Αιθιοπία. Σημαντικές ελλείψεις έχουν διαπιστωθεί στην καταπολέμηση του ξεπλύματος χρήματος και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας από τους φορείς του δημοσίου, όπως είναι το υπουργείου Οικονομικών, και το Υπουργείο Εσωτερικών.

Να θυμίσουμε το δημοσίευμα των NY Times το οποίο έλεγε για τη χρηματοδότηση και προώθηση μισθοφόρων στη Συρία (άρα τρομοκρατών) ενάντια στην κυβέρνηση Ασσαντ. Επίσης είναι γνωστές οι διαμαρτυρίες της Ρωσίας που κατηγορούν τη Τουρκία για υπόθαλψη της Τσετσενικής τρομοκρατίας(οι Τσετσένοι είναι Τούρκοι για όσους δεν το γνωρίζουν) οπότε μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι τόσο λόγω αδυναμίας που η Τουρκία είναι ύποπτη χρηματοδότησης τρομοκρατικών ομάδων όσο ότι μέσω αυτής εξυπηρετούνται συμφέροντα, και μάλιστα όλως τυχαίως ενάντια ρωσικών επιδιώξεων.

Η απόφαση που κήρυξε το μνημόνιο αντισυνταγματικό, αποδεικνύει την αναγκαιότητα δημιουργίας Συνταγματικού Δικαστηρίου

Όπως ακριβώς λειτούργησε η Ειρηνοδίκης Αθηνών κ. Σταυρούλα Κουτρουβίδα, κρίνοντας αντισυνταγματικούς τους νόμους του μνημονίου, έτσι ακριβώς θα έπρεπε να λειτουργεί μια ανεξάρτητη Δικαιοσύνη με «Δ» κεφαλαίο.

Ειδικότερα, η με αρ. 599/2012 απόφαση του Ειρηνοδικαίου Αθηνών αναφέρει ότι, τόσο ο νόμος 3833/2010 που αφορά τα επείγοντα μέτρα αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης, όσο και ο νόμος 3845/2012 για τα μέτρα εφαρμογής του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη μέλη της Ζώνης του Ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό ταμείο (ΔΝΤ), είναι αντίθετοι στα άρθρα 4, 22, 23, 25, 28 και 106 του Συντάγματος, στο άρθρο 11 της ΕΣΔΑ και στις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας 151/1978 και 14/1981.

Είναι γνωστό ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας είχε προ καιρού αποφασίσει εντελώς αντίθετα, ότι δηλαδή…. το μνημόνιο είναι συνταγματικό. Σύμφωνα λοιπόν με το δικό μας δικαιακό σύστημα, δικαίωμα του ΣτΕ ήταν να αποφασίσει έτσι όπως αποφάσισε, ενάντια σε όλες τις απόψεις των νομικών της χώρας, όπως και δικαίωμα και του Ειρηνοδικείου ήταν να αποφασίσει, έτσι όπως αποφάσισε. Δηλαδή το κάθε δικαστήριο της χώρας μπορεί να κρίνει έναν νόμο συνταγματικό και την ίδια στιγμή κάποιο άλλο δικαστήριο να κρίνει τον ίδιο νόμο αντισυνταγματικό. Είναι το γενικό πνεύμα της χαλαρότητας που υπάρχει στη χώρα μας. Αυτή η χαλαρότητα έχει ως αποτέλεσμα, τίποτα να μην αλλάζει ούτε να ταράζει το σάπιο πολιτικό μας σύστημα, το οποίο θα εξακολουθήσει να λειτουργεί αυτονομημένο και αυταρχικά, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων την όποια δικαστική απόφαση. Περί αυτού στην ουσία πρόκειται. Δηλαδή εξασφαλίζεται πλήρης ασυδοσία και μη έλεγχος της Εκτελεστικής εξουσίας, δηλαδή της εκάστοτε κυβέρνησης.

Τίθεται επομένως το ερώτημα. Ωραία το Ειρηνοδικείο έκρινε το μνημόνιο αντισυνταγματικό. Ε, και λοιπόν; Το μνημόνιο εξακολουθεί να είναι εκεί, να μας δεσμεύει και να μας εξαθλιώνει όλους.

Γι’ αυτό ακριβώς θα πρέπει να υπάρξει, αυτό που εισηγούμαστε εδώ και πολύ καιρό και το οποίο δεν θέλουν ούτε καν να ακούσουν οι πολιτικοί, δηλαδή Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο στην Ελλάδα, όπως υπάρχει σε όλα τα πολιτισμένα κράτη που σέβονται τον εαυτό τους, το οποίο θα συγκροτείται με κλήρωση από ανώτατους δικαστές, καθηγητές νομικών σχολών και δικηγόρους και το οποίο θα κρίνει σε περίπτωση που ανακύπτει θέμα αντισυνταγματικότητας ενός νόμου.

Το πλεονέκτημα που έχει το κληρωτό Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο είναι διπλό. Αφενός δεν καθορίζονται οι αποφάσεις του από την εκάστοτε κυβέρνηση, αφετέρου, από τη στιγμή που θα κριθεί ένας νόμος αντισυνταγματικός, τότε αυτός καταργείται αυτόματα οριστικά και δεν ισχύει πλέον για κανέναν πολίτη. Αντίθετα με το αστείο νομικό σύστημα που έχουμε σήμερα, έπειτα από την πιο πάνω απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών, το μνημόνιο εξακολουθεί, παρότι κρίθηκε αντισυνταγματικό να ισχύει και να μας δεσμεύει όλους μας.

Αυτό, ελπίζουμε να το αντιλαμβάνεστε όλοι τώρα πια, είναι το αστείο δικαιακό μας σύστημα, το οποίο λειτουργεί ως βαστάζος της εκάστοτε Εκτελεστικής εξουσίας.

Κοινωνική Δικαιοσύνη δεν πρόκειται να υπάρξει στην Ελλάδα, εάν πρώτα δεν υπάρξει σωστό και δίκαιο δικαιακό σύστημα.

Το έχω γράψει ξανά σε σχόλιά μου, νομίζω πως είναι καιρός να το αναλύσω. Υπάρχουν δύο σκοτεινά σημεία στην «Κοινή Διακήρυξη» των κυβερνητικών εταίρων που μπορούν να οδηγήσουν σε πλήρη ανατροπή των οικονομικών επιδιώξεων της Κυβέρνησης και πραγματική επικράτηση του «κοινωνικού αυτοματισμού» στο σώμα της Ελληνικής Κοινωνίας. Τα αναφέρω:

  1. Όχι απολύσεις στο δημόσιο..
  2. Καμία επί πλέον περικοπή μισθών και συντάξεων

(Βλ. την προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων)

Προβλέπω και ας με χαρακτηρίσουν και «Κασσάνδρα» πως αυτές οι δύο διακηρύξεις, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην σύμπηξη ενός μετώπου πολιτών που ανήκουν στα μικρο – μεσαία στρώματα της κοινωνίας. Άνθρωποι που βλέπουν με αποτροπιασμό πως καλούνται να πληρώσουν σε φόρους και χαράτσια με το νέο «φορομπηχτικό» νόμο ποσά τριπλάσια έως δεκαπλάσια από αυτά που ως τώρα πλήρωναν. Άνθρωποι που καλούνται να στερήσουν αυτά τα ποσά από την τροφή τους, την ένδυσή τους, τις σπουδές των παιδιών τους, τις δόσεις των δανείων τους. Άνθρωποι που υποψιάζονται πως τα χρήματα που αυτοί θα στερήσουν από τις οικογένειές τους, ανατρέποντας εντελώς τους δικούς τους οικογενειακούς προγραμματισμούς, θα πάνε σε «χρυσούς» μισθούς και προκλητικά υψηλές συντάξεις προνομιούχων καστών και συντεχνιών ώστε να μην θιγεί στο ελάχιστο ο δικός τους αδικαιολόγητα υψηλός οικογενειακός προγραμματισμός.

Όταν οι απλοί φορολογούμενοι, τα συνήθη «υποζύγια» της Εφορίας του Ελλαδιστάν κληθούν να πληρώσουν τον φόρο εισοδήματος του 2011 ο οποίος μαζί με τα χαράτσια, τις εισφορές αλληλεγγύης και το τέλος επιτηδεύματος απειλήσει να «ροκανίσει» εν μία νυκτί το ήδη περιορισμένο και γλίσχρο οικογενειακό τους εισόδημα, την ίδια στιγμή που οι χρυσοκάνθαροι των ΔΕΚΟ, τα ρετιρέ του Δημοσίου και άλλες «ευγενείς» κατηγορίες υπαλλήλων (δικαστικοί, εφοριακοί, τελωνειακοί, υπάλληλοι Βουλής, υπάλληλοι Προεδρίας της Δημοκρατίας, τραπεζικοί, κ.α.) θα εξακολουθούν να ενθυλακώνουν μισθούς των 3000-8000 μηνιαίως και αντίστοιχες συντάξεις, έχει σκεφτεί κανείς μεγαλόσχημος της συγκυβέρνησης ότι μπορεί να αντιδράσουν στοιχειωδώς; Ότι μπορεί να πουν το γνωστό από τα παιδικά μας χρόνια «πριτς»; Ότι μπορεί εν τη πράξει να εκδηλώσουν ένα συντονισμένο «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»; Και τότε τι θα πράξουν οι πολιτικοί υπερεγκέφαλοι που επινόησαν αυτές τις δύο «κοινές κυβερνητικές διακηρύξεις»; Πως θα αντιμετωπίσουν την δικαιολογημένη αγανάκτηση που συσσωρεύεται χρόνια τώρα, όλο αυτό το διάστημα που το πολιτικό σύστημα αρνείται μετά βδελυγμίας να συναινέσει σε στοχευμένες μειώσεις προκλητικά υψηλών αμοιβών και συντάξεων;

Εύχομαι να βγω ψεύτης αλλά αν κρίνω από τον εαυτό μου, που θα κληθώ φέτος να πληρώσω με ΔΙΚΑ μου λεφτά που ίδρωσα για να τα βγάλω (κι όχι από την κατ’ αποκοπήν πλούσια κρατική μου επιχορήγηση – μισθό), φόρους ίσους με 1-2 μισθούς άχρηστων και πλεοναζόντων χρυσοκανθάρων του Δημοσίου, οι οποίοι επιπλέον, για να δικαιολογήσουν τον παχυλό τους μισθό με παρενοχλούν μέσω γραφειοκρατίας, φαυλότητας και «λαδώματος» στην παραγωγική δουλειά μου, πιστεύω πως αρκετοί συνέλληνες έχουμε ήδη φτάσει στα όρια της αντοχής και της ανοχής μας. Το «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» κύριοι του οικονομικού επιτελείου κατά τη γνώμη μου είναι το επόμενο πιθανό μας βήμα. Και τότε, «μολών λαβέ» αγαπητέ Υπουργέ μου επί των Οικονομικών. Έτσι, για να δεις και από πρώτο χέρι πόσο πάει το «μπιλιμπόκι» που λένε και στο χωριό μου.

Akenaton


Της Ζέζας Ζήκου

Το καθεστώς ένταξης στην ΟΝΕ έχει καθηλώσει τις χώρες σε ένα είδος «Λατινικής Aμερικής της Eυρώπης», με επώδυνες κοινωνικές συνέπειες για τους πολλούς. O κίνδυνος να μετατραπούν κάποιες από αυτές τις χώρες σε «Aργεντινή της Eυρώπης» –με ενδημικές κοινωνικές κρίσεις, πολιτικές αναταραχές και οικονομικές χρεοκοπίες– δεν είναι καθόλου θεωρητικός. Στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, και δη της Αργεντινής στο αποκορύφωμα της χρηματοοικονομικής της κρίσης, παραπέμπει ο διάσημος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Νάιαλ Φέργκιουσον, για να υπενθυμίσει πως «είναι μύθος ότι οι χώρες δεν χρεοκοπούν». Κατά την άποψή του, «η οικονομική κατάσταση ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών είναι εξίσου κακή με εκείνη της Αργεντινής το 2002». Οι χώρες της Ευρωζώνης μοιάζουν με αναδυόμενες οικονομίες: πρέπει να δανείζονται σε «ξένο» νόμισμα –το ευρώ–, τη νομισματική πολιτική του οποίου δεν ελέγχουν και επομένως πιο εύκολα ωθούνται στη χρεοκοπία!

Μήπως, λοιπόν, το ευρώ έχει μετατραπεί σε μια μηχανή πτωχεύσεων όπως καταγγέλλεται από νομπελίστες οικονομολόγους και άλλες διάσημες Κασσάνδρες; Οντως, είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσουν οι ένθερμοι υποστηρικτές του ευρώ γιατί έφτασαν τα πράγματα ώς εδώ. Εντάξει. Η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει προσχωρήσει ποτέ στο ευρώ, λένε. Και οι λοιπές περιφερειακές οικονομίες της Ευρωζώνης έχουν δομικά προβλήματα. Αν, όμως, η γενεσιουργός αιτία της κρίσης είναι το ενιαίο νόμισμα, προφανώς η κρίση δεν θα σταματήσει. Ούτε η Γαλλία είναι ασφαλής. Επίσης, θα ήταν λάθος να υποθέτει κανείς πως η Γερμανία θα βρίσκεται για πάντα στο απυρόβλητο. Σε κάθε χώρα είναι διαφορετικό το εναρκτήριο λάκτισμα που προκαλεί κατάρρευση. Η βαθύτερη αιτία, όμως, είναι η ίδια. Οι οικονομίες είναι πολύ διαφορετικές για να μπορεί να τις χειρίζεται όλες μία κεντρική τράπεζα. Τα επιτόκια είναι διαρκώς λάθος για όλους. Διαφέρει μόνον ο τρόπος που εκφράζεται αυτό το λάθος. Στην Ελλάδα ήταν ο δημοσιονομική εκτροχιασμός. Στην Ιρλανδία η κατάρρευση των τραπεζών. Στην Ισπανία η φούσκα των κατασκευαστικών. Στην Ιταλία το υψηλό χρέος. Στη Γαλλία ένα παρωχημένο και δαπανηρό σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων. Και, ναι, στη Γερμανία το ιλιγγιώδες εμπορικό πλεόνασμα. Λένε.

Βεβαίως, η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που δοκιμάζεται από οικονομική κρίση ή που αντιμετωπίζει κρίση χρέους. Δεν είναι ούτε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που βρίσκεται υποχρεωμένη να πίνει αυτό το δηλητηριώδες κοκτέιλ σκληρής λιτότητας και διεθνούς οικονομικού ελέγχου. Αλλά είναι η μόνη χώρα στην οποία η κρίση χρέους έχει μετατραπεί και σε κρίση Δημοκρατίας.

Ομως, το αντι-ευρώ συναίσθημα εξαπλώνεται και στη χώρα που δημιούργησε το κοινό νόμισμα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του μάρκου, τη Γερμανία. «Θα πρέπει λοιπόν να πληρώσουμε για να σώσουμε ολόκληρη την Ευρώπη», διερωτάτο η λαϊκιστική Bild, πολιορκητικός κριός του γερμανικού ευρωσκεπτικισμού. Δεν πρόκειται απλώς για φραστικές κορώνες: «Ο κίνδυνος της δημιουργίας ενός αντι-ευρώ κόμματος πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπ’ όψιν», μου δήλωσαν γνώστες των παρασκηνίων του Βερολίνου. Οι αιρετικές απόψεις έχουν κερδίσει έδαφος ακόμη και στις κορυφές της επιχειρηματικής πυραμίδας. «Σώστε τα λεφτά μας», είναι ο εμπρηστικός τίτλος του κορυφαίου ευρωσκεπτικιστή Χανς–Ολαφ Χένκελ, πρώην προέδρου της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών. Ο Χένκελ προτείνει τη διάσπαση της Ευρωζώνης στα δύο: τη γερμανική, βόρεια ζώνη του σκληρού νομίσματος και τη γαλλική, νότια ζώνη, που θα υποτιμήσει το δικό της νόμισμα και θα αναδιαρθρώσει το χρέος της για να κερδίσει σε ανταγωνιστικότητα. Με αυτά τα δεδομένα, δεν είναι περίεργο που η νοσταλγία του μάρκου κερδίζει έδαφος στην κοινή γνώμη.

Βεβαίως, οι πιο ψύχραιμοι και διορατικοί Γερμανοί πολιτικοί γνωρίζουν άριστα ότι, αν κάποιος ωφελείται κατ’ εξοχήν από το ευρώ, αυτός είναι η Γερμανία και ότι ενδεχόμενη διάλυση της Ευρωζώνης θα έχει άκρως δυσμενείς συνέπειες τόσο για τις εξαγωγές όσο και για την πολιτική εμβέλεια της χώρας τους. Υπό αυτό το πρίσμα, δύο ηγετικά στελέχη των σοσιαλδημοκρατών, οι Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ και Πέερ Στάινμπρουκ, έχουν καυτηριάσει τον μυωπικό εθνικό εγωισμό της Αγκελα Μέρκελ, υποστηρίζοντας την έκδοση ευρωομολόγου. Αλλά και η ίδια η Αγκελα Μέρκελ, προκειμένου να απαντήσει στα επιχειρήματα των ευρωσκεπτικιστών, παραδέχθηκε ότι «η κατάρρευση της Ευρωζώνης, ή ακόμη και η έξοδος της Ελλάδας από αυτήν, θα είχε τις χειρότερες δυνατές συνέπειες για τη Γερμανία». Χρειάζεται μεγάλη σοφία για να αντιληφθεί κανείς την ασύμμετρη, διαπραγματευτική δύναμη που προσφέρει σε μια μικρή, χρεωμένη χώρα, σαν την Ελλάδα, μια τέτοια ομολογία;

Δυστυχώς, έχουμε εισέλθει στο έτος των χοίρων (PIGS, που στα αγγλικά σημαίνει χοίρος, γουρούνι). Με τον όρο PIGS, οι τραπεζίτες και οι αγορές εννοούν ωμά όχι το τετράποδο από το οποίο εξάγεται το μπέικον, αλλά την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Ισπανία (Portugal, Italy, Greece, Spain, στα αγγλικά), τέσσερις χώρες του κλαμπ του ευρώ, με βουνά χρέους. Προσθέστε την Ιρλανδία, η οποία βρίσκεται σε εξίσου επισφαλή θέση, για να γίνει η λέξη PIIGS – και έχετε τη λίστα ταπεινωτικής επιτήρησης του Βερολίνου και των Βρυξελλών.

Προκαλώντας τον Ασαντ, η Τουρκία επιδιώκει να ηγηθεί μελλοντικής στρατιωτικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Συρία

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Επίκειται άραγε η δεύτερη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο μέσα σε ένα χρόνο και η τέταρτη πολεμική εκστρατεία της Δύσης εναντίον μουσουλμανικής χώρας την τελευταία δεκαετία; Θα έχει η Συρία την τύχη του Ιράκ, του Αφγανιστάν και της Λιβύης; Τα ερωτήματα πλανώνται στην ατμόσφαιρα από τις 22 Ιουνίου, όταν η συριακή αεράμυνα κατέρριψε τουρκικό F-4 σε μικρή απόσταση από τις ακτές της, απέναντι από την Κύπρο. Ηδη, το ΝΑΤΟ συνεδρίασε εκτάκτως την περασμένη Τρίτη βάσει του άρθρου 4 του καταστατικού του, που προβλέπει συλλογικές διαβουλεύσεις όταν απειλείται η ασφάλεια κράτους-μέλους, κάτι που είχε ξανασυμβεί μόνο μία φορά στην ιστορία της Συμμαχίας.

Προέχουν τα πραγματικά γεγονότα. Οσο κι αν η Τουρκία επιδιώκει να εμφανιστεί ως θύμα, η αλήθεια είναι ότι η ίδια προκάλεσε τον γείτονά της. Το αναγνωριστικό αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας της πετούσε πολύ χαμηλά (στα 100 μέτρα), πολύ κοντά στις συριακές ακτές (σε απόσταση ενός έως δύο χιλιομέτρων) και περιφερόταν γύρω από την περιοχή της Λατάκειας, όπου φιλοξενείται ρωσική βάση. Επιπλέον, όπως αναγνώρισε και η τουρκική κυβέρνηση, είχε παραβιάσει τον εναέριο χώρο της Συρίας προτού βληθεί. Η εικασία αναδύεται αβίαστα: Το τουρκικό αεροπλάνο διεξήγαγε κατασκοπευτική αποστολή, συλλέγοντας πληροφορίες για την εξουδετέρωση της συριακής αεράμυνας εν όψει πιθανής, μελλοντικής επέμβασης του ΝΑΤΟ εναντίον του καθεστώτος Ασαντ.

Η τουρκική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι το F-4 παραβίασε «κατά λάθος» τη συριακή επικράτεια και ότι εκτελούσε ειρηνική αποστολή, στο πλαίσιο δοκιμών των τουρκικών ραντάρ. Πρόκειται για γελοία δικαιολογία. Αν επρόκειτο για μια τόσο αθώα αποστολή, γιατί οι πασάδες της Αεροπορίας έστειλαν τους δύο πιλότους τους σε μια άκρως φορτισμένη περιοχή όπως τα σύνορα με τη Συρία, μια χώρα με την οποία η Τουρκία βρίσκεται σε κατάσταση ακήρυκτου πολέμου χαμηλής έντασης; Γιατί, βέβαια, οι πάντες γνωρίζουν ότι η Αγκυρα επιδιώκει την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ, φιλοξενεί στο έδαφός της την ηγεσία του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), δηλαδή των ενόπλων αντικαθεστωτικών που πολεμούν τον κυβερνητικό στρατό, και πιέζει, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ, για το άνοιγμα «διαδρόμου ανθρωπιστικής βοήθειας», κάτι που θα αποτελούσε το πρελούδιο μιας ανοιχτής επέμβασης της Δύσης.

«Καταιγίδα της Μεσογείου»

Να συμπεράνουμε, επομένως, ότι επίκειται μια νέα «Καταιγίδα της Μεσογείου», κατά το πρότυπο της Λιβύης; Οχι αναγκαστικά και πάντως όχι πολύ γρήγορα. Παρότι το ΝΑΤΟ κάλυψε απολύτως την Τουρκία, δεν έκανε την παραμικρή νύξη για ανοιχτή επέμβαση, ενδεχόμενο το οποίο σημαντικά μέλη της Συμμαχίας (Γερμανία, Ολλανδία κ.ά.) αποκλείουν κατηγορηματικά. Εξ άλλου, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι ο Μπαράκ Ομπάμα θα διακινδύνευε μια παρόμοια περιπέτεια προ των προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου - άλλωστε, η ρωσικής τεχνολογίας αεράμυνα της Συρίας αποδείχθηκε στην πράξη αποτελεσματική. Αλλά ούτε και η Τουρκία έθεσε παρόμοιο ζήτημα στην έκτακτη ΝΑΤΟϊκή σύναξη της Τρίτης, διαφορετικά θα επικαλούνταν το πολύ ισχυρότερο άρθρο 5 της Συμμαχίας περί συλλογικής άμυνας.

Τούτων δοθέντων, το πιθανότερο είναι ότι ΝΑΤΟ και Τουρκία θα χρησιμοποιήσουν το επεισόδιο της 22ας Ιουνίου για να κλιμακώσουν την πίεση προς το καθεστώς Ασαντ χωρίς να προσφύγουν, επί του παρόντος, σε ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση μεγάλης κλίμακας. Γιατί η υπόγεια ανάμειξή τους βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Στις 21 Ιουνίου, πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ των New York Times αποκάλυψε ότι κλιμάκιο της CIA, το οποίο έχει εγκατασταθεί στη νότια Τουρκία, εκπαιδεύει και εφοδιάζει τους Σύρους αντικαθεστωτικούς με όπλα και πληροφορίες για τη διάταξη του κυβερνητικού στρατού, στρατολογεί πράκτορες και οργανώνει συστήματα επικοινωνιών της αντιπολίτευσης. Τέσσερις ημέρες αργότερα, η ίδια εφημερίδα αποκάλυψε ότι οι Σύροι αντικαθεστωτικοί αντάρτες που έχουν εγκατασταθεί στα νότια σύνορα της Τουρκίας εισπράττουν ήδη μηνιαίο μισθό της τάξης των 200 δολαρίων - μεγαλύτεροι είναι οι μισθοί των αξιωματικών και των οικογενειών των θυμάτων πολέμου.

Αλλαγή δεδομένων

Επί 16 μήνες, το καθεστώς του Μπασάρ Ασαντ κατάφερε να περιορίσει την εξέγερση μεγάλης μερίδας των σουνιτών μουσουλμάνων συσπειρώνοντας γύρω του χριστιανούς, Αλεβίτες και άλλες μειονότητες, εξασφαλίζοντας τη νομιμοφροσύνη του εθνικού στρατού και την ευμενή ουδετερότητα της σουνιτικής αστικής τάξης, χάρη στην οποία οι δύο μεγαλύτερες πόλεις, Χαλέπι και Δαμασκός, έμειναν σε μεγάλο βαθμό έξω από τον κύκλο της εξέγερσης. Ωστόσο, η συντονισμένη παρέμβαση Αμερικής, Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Κατάρ αλλάζει βαθμιαία τα δεδομένα. Ο FSA αρχίζει να αποκτά μια κάποια συνοχή, θέτοντας υπό τον έλεγχό του αραιοκατοικημένες αγροτικές περιοχές στο βόρειο τμήμα της χώρας και επεκτείνοντας τις επιχειρήσεις του ακόμη και σε προάστια της Δαμασκού. Παράλληλα, αρχίζουν να εμφανίζονται ρήγματα στους κόλπους του κυβερνητικού στρατού, όπως έδειξαν οι πρόσφατες λιποταξίες υψηλόβαθμων αξιωματικών και ενός πιλότου της πολεμικής αεροπορίας - του πιο πιστού στον πρόεδρο Ασαντ στρατιωτικού σώματος, από τις τάξεις του οποίου αναδείχθηκε και ο πατέρας του, ιδρυτής του μπααθικού καθεστώτος.

Παραμένει ωστόσο εξαιρετικά αμφίβολο αν η αυξανόμενη πίεση είναι σε θέση να οδηγήσει σε κατάρρευση ένα καθεστώς που διατηρεί ακόμη εσωτερική νομιμοποίηση σε σημαντική μερίδα του πληθυσμού, αλλά και ισχυρή εξωτερική στήριξη - από τη Ρωσία, η οποία διατηρεί στη Συρία τη μόνη ναυτική βάση στις θερμές θάλασσες του Νότου και από το Ιράν. Το πιθανότερο είναι ότι η εντεινόμενη ξένη επέμβαση θα έχει αποτέλεσμα την κλιμάκωση της συριακής τραγωδίας σε ανοιχτό, γενικευμένο, εξαιρετικά αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι πολύ πιθανό να ενεργοποιηθεί το «σχέδιο Β», για μια πολυεθνική επέμβαση τύπου Βοσνίας, όπου το ΝΑΤΟ θα αναλάβει τον εναέριο έλεγχο και η Τουρκία, μαζί με αραβικές χώρες, την επέμβαση χερσαίων δυνάμεων. Δεν αποκλείεται το επεισόδιο της 22ας Ιουνίου να αποτελούσε το πρώτο μαύρο σύννεφο μιας παρόμοιας, μελλοντικής, καταιγίδας.

Ιnfo

- Abdullah Bozkurt, «Is Turkey itching for war with Syria?», Zaman, June 25, 2012.
- Eric Schmitt, «CIA said to aid isteering arms to Syriaopposition», The New York Times, June 21, 2012.
- Neil MacFarquhar, «Turkish border is crucial link iSyriaconflict», The New York Times, June 25, 2012.
- JustiVela, «Arab states arm rebels as Utalks of Syriacivil war», The Independent, June 13, 2012.