Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Ιουν 2012

Για το δημοψήφισμα και το έλλειμμα του 2009, μίλησε ο πρώην Πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης που έδωσε απόψε σε τηλεοπτικό σταθμό της Πάτρας.

Ειδικότερα όσον αφορά το δημοψήφισμα ο Γιώργος Παπανδρέου σημείωσε ότι δεν ήταν δημοψήφισμα για ναι ή όχι στο ευρώ, αλλά για το αν δεχόμαστε ή όχι την δανειακή σύμβαση.

Όπως πρόσθεσε σε αυτό το σημείο, πίστευε ότι η λαϊκή εντολή θα ήταν δυνατή, ώστε να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Επίσης κατά την διάρκεια της συνέντευξης τόνισε ότι είχε ενημερώσει από τον Σεπτέμβριο του 2011 τους Νικολά Σαρκοζί, Άγκελα Μέρκελ, Μανουέλ Μπαρόζο κ.α. πως θα προχωρούσε σε δημοψήφισμα και όλοι είχαν συμφωνήσει. Όμως, όπως πρόσθεσε, αντέδρασε στην συνέχεια ο Νικολά Σαρκοζί, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν προβλήματα.

Αναφερόμενος στο έλλειμμα του 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου είπε ότι αποχωρώντας από την εξουσία η ΝΔ του παράδωσε την «καυτή πατάτα», ενώ πρόσθεσε ότι η ΝΔ δεν είπε την αλήθεια για το πραγματικό χρέος.

«Μόλις 2-3 ημέρες προ των εκλογών του 2009 ενημερώθηκα από τον Γιώργο Προβόπουλο, διοικητή της τράπεζας της Ελλάδος, πως το χρέος μπορεί να είναι διψήφιο νούμερο, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή μιλούσε μια μονοψήφιο, για να αποδειχθεί στην συνέχεια πως ήταν πάνω από 16%» ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός.

Σχετικά με την υπογραφή του μνημονίου υπερασπίστηκε την πολιτική που ακολούθησε: «Το μνημόνιο ήταν μια πολύ δύσκολη χημειοθεραπεία» τόνισε. «Σήμερα έχουμε μεγάλα ποσοστά ανεργίας και κλειστές επιχειρήσεις, όμως χωρίς τα χρήματα, που δόθηκαν μέσω του μνημονίου, θα έβαζαν λουκέτο μαζικά επιχειρήσεις και οι άνεργοι θα ήταν διπλάσιοι» ανέφερε ο κ. Παπανδρέου.

Αναφερόμενος στο πολυσυζητημένο «λεφτά υπάρχουν» σημείωσε πως υπήρξε αποσπασματική αναφορά, καθώς στην συνέχεια είχε αναρωτηθεί πού είναι και ποιοί τα έχουν.

Ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρθηκε στο διακύβευμα των εκλογών, τονίζοντας πως πρέπει να υπάρξει κυβέρνηση ευθύνης προοδευτικής κατεύθυνσης, που να μπορέσει να αναλάβει το βάρος της συνέχισης της προηγούμενης προσπάθειας, για την διάσωση της χώρας. Παράλληλα τόνισε πως εκτός ευρώ χρεοκοπούμε πλέον και επίσημα, με ανεξέλεγκτες συνέπειες για την πορεία του τόπου.

Ωστόσο, όπως είπε σήμερα, εξακολουθούν να υπάρχουν συντηρητικές λογικές και χαρακτήρισε «συντηρητικά κόμματα την ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ», υποστηρίζοντας πως «δεν λένε κουβέντα για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, την μείωση του κράτους κ.α.» και προέβλεψε πως στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση θα έχει ανοδική πορεία το ΠΑΣΟΚ.

Τέλος για την παρουσία του στην Αχαΐα, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου και σε σχετική ερώτηση για τις επικρίσεις που ακούστηκαν πως δεν εκπροσωπείται επάξια η περιοχή, σημείωσε: «Τόσο η φυσική μου παρουσία θα είναι έντονη όσο και οι παρεμβάσεις μου θα είναι συνεχείς για την προώθηση ζητημάτων». Στάθηκε πάντως ιδιαίτερα στα θέματα που μπορούν να αναπτύξουν δράσεις στο νομό, όπως η διασύνδεση του Πανεπιστημίου και του ΤΕΙ με τις επιχειρήσεις του τόπου.

Την άποψη πως μπορεί η Ελλάδα να βρεθεί εκτός Ευρωζώνης “από ατύχημα” εκφράζει, σε άρθρο του στους Financial Times, o επικεφαλής πιστοληπτικής αξιολόγησης της Standard & Poor’s.

Ο κορυφαίος αναλυτής του οίκου, Μόριτζ Κρέιμερ, με αφορμή την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής, για το αποτέλεσμα της οποίας και την προσπάθεια να εκλεγεί “βιώσιμη κυβέρνηση” εκτιμά πως παραμένει πολύ αβέβαιο, υποστηρίζει ότι παρά την ευρεία υποστήριξη για την παραμονή της χώρας στο ευρώ από όλα τα μεγάλα κόμματα της χώρας και την κοινή γνώμη, υπάρχει τουλάχιστον μία πιθανότητα στις τρεις για έξοδο της Ελλάδας απο το ευρώ.

Συγκεκριμένα στο άρθρο του γράφει πως η έξοδος της χώρας μπορεί να γίνει από … ατύχημα. Κάτι που μπορεί να συμβεί στην περίπτωση που σχηματιστεί μία κυβέρνηση ΣΥΡΙZA – η οποία βασικά θα απορρίψει τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν με την Τρόικα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – με πιθανό επακόλουθο τη διακοπή της εξωτερικής οικονομικής στήριξης.

Ο κ, Κρέιμερ γράφει πως σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, χωρίς δηλαδή “την τελευταία πηγή πίστωσης” για την Ελλάδα, η κυβέρνηση ενδέχεται να αναγκαστεί να βρει άμεσα τρόπους χρηματοδότησης. Δεδομένων των δομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στη διαδικασία συλλογής εσόδων, πολύ περισσότερο της αδυναμίας της να αυξήσει τα έσοδα απο τη φορολογία, η κυβέρνηση μπορεί να μην έχει άλλη επιλογή από το να μειώσει ακόμη πιο σκληρά τις δαπάνες και να τρέξει για να καλύψει τα κενά.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, συνεχιζει ο επικεφαλής πιστοληπτικής αξιολόγησης της S&P, η οικονομική ύφεση της Ελλάδας πιθανότατα θα επιταχυνθεί με επιπλέον αύξηση της ανεργίας και επιδείνωση της πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Και καταλήγει λέγοντας πως “όπου, επικρατεί η απόγνωση και η απελπισία, ενδέχεται να περάσουν λαϊκίστικα μέτρα όπως η έξοδος από την ευρωζώνη”!

Νωρίτερα δε η Standard & Poor’s έκρουε και τον κώδωνα του κινδύνου για τον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο συνολικά. Με έκθεσή του, ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης προειδοποιεί ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες εισέρχονται σε κρίσιμη φάση και επισημαίνει πως «οι εξελίξεις των επόμενων εβδομάδων -όπως οι ελληνικές εκλογές, η ευρωπαϊκή σύνοδος και η σύνοδος της G20- θα παίξουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της μελλοντικής κατεύθυνσης για τις ευρωπαϊκές τράπεζες». (δείτε εδώ). Ιδιαίτερη μνεία δε πρέπει να γίνει στο ότι η S&P επισημαίνει πως «η ίδια η ευρωζώνη έχει εισέλθει σε κρίσιμη φάση» και πως οι εξελίξεις κατά τις επόμενες εβδομάδες μπορεί να κρίνουν πολλά!

Πηγή


Με τίτλο «Ο Ερντογάν κραδαίνει τα όπλα», άρθρο της Σλάτζανα Βουκασίνοβιτς στην PRESS, αναφέρεται σε τηλεγράφημα του αλβανόφωνου ειδησεογραφικού πρακτορείου της Πρίστινα Bota Sot, σύμφωνα με το οποίο ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι «οι Αλβανοί έχουν δικαίωμα αυτοδιάθεσης και σύστασης ενός μεγαλύτερου κράτους» και ότι «η Τουρκία, εάν χρειαστεί, θα βοηθήσει και στρατιωτικά τα αδέλφια Αλβανούς ώστε να εκπληρώσουν αυτούς τους στόχους». Επισημαίνεται ότι η δήλωση αυτή προκάλεσε αναταραχή σε όλα τα Βαλκάνια, με το σερβικό ΥΠΕΞ να ζητά επίσημη τοποθέτηση από την Τουρκία σχετικά με την υπόθεση αυτή.

Σύμφωνα με το εν λόγω ειδησεογραφικό πρακτορείο, ο τούρκος π/θ δήλωσε επιπλέον ότι «η χώρα του είναι ειλικρινής φίλος της πολιτικής ηγεσίας του Κοσσόβου, και ότι θα παράσχει κάθε βοήθεια για την εκπλήρωση των αλβανικών στόχων, συμπεριλαμβανομένου και του αιωνίου στόχου της δημιουργίας ενός μεγαλύτερου κράτους». Ο τούρκος πρωθυπουργός δήλωσε επίσης ότι «ο Απελευθερωτικός Στρατός Κοσσόβου» (UCK) δεν αποτελούσε ανταρτο-τρομοκρατικό στρατό, καθώς αντανακλούσε την πρόθεση των Αλβανών να προστατέψουν τη χώρα τους», ενώ προειδοποίησε ότι «υπάρχει ενδεχόμενο διάλυσης της πΓΔΜ, σε περίπτωση που δεν γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των Αλβανών».

Σέρβοι πολιτικοί σχολιαστές τονίζουν ότι, εάν επαληθευθούν οι ως άνω δηλώσεις του Ερντογάν, αυτό μπορεί να αποτελέσει προειδοποίηση ότι ‘η Τουρκία κραδαίνει εκ νέου τα όπλα στα Βαλκάνια και δεν έχει παραιτηθεί των ιμπεριαλιστικών της επιδιώξεων στις χώρες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Σερβίας’. Ως εκ τούτου, υπογραμμίζουν, είναι απαραίτητο η Σερβία να λάβει το συντομότερο δυνατό τα κατάλληλα μέτρα ώστε να καταστήσει σαφές ότι τέτοιου είδους απόψεις, εάν αντικατοπτρίζουν τις πραγματικές επιδιώξεις της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, βλάπτουν τις καλές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Ο υπουργός της σερβικής κυβέρνησης, Ράσιμ Λιάιτς, εκτιμά ότι η εν λόγω δήλωση, εάν έχει μεταδοθεί πιστά, θα έχει επιπτώσεις στις σερβο-τουρκικές σχέσεις. «Μια τέτοια δήλωση μπορεί να επηρεάσει την μέχρι ώρα καλή συνεργασία μας σε πολλούς τομείς. Το πρόβλημα του Κοσσόβου ήταν το μοναδικό ζήτημα για το οποίο δεν είχαμε σύμφωνη γνώμη, αλλά συμφωνήσαμε ότι αυτό δεν πρέπει να αποτελέσει εμπόδιο για την συνεργασία μας σε άλλους τομείς. Ωστόσο, η δήλωση αυτή θα μπορούσε να μας οδηγήσει μερικά βήματα πίσω και να επηρεάσει τις μελλοντικές μας σχέσεις, καθώς μπορεί να διαταράξει σοβαρά τη κρατική πολιτική της Σερβίας έναντι του Κοσσόβου», δήλωσε ο κ. Λιάιτς.

Ο πολιτικός αναλυτής, Μπράνκο Ράντουν, θεωρεί ότι το σερβικό κράτος πρέπει να αντιδράσει άμεσα σε τέτοιου είδους δηλώσεις, εάν επιβεβαιωθεί ότι δεν είναι κατασκευασμένες. «Τέτοιου είδους δηλώσεις αποτελούν σοβαρή προειδοποίηση και κίνδυνο για τη Σερβία, αλλά και για άλλες χώρες των Βαλκανίων, καθώς δείχνουν ότι η Τουρκία δεν εγκατέλειψε τις ιμπεριαλιστικές της επιδιώξεις σε αυτό το τμήμα της Βαλκανικής. Με τον τρόπο αυτό, επιβεβαιώνεται ότι η Τουρκία θεωρεί τα Βαλκάνια ως ιστορικά σημαντικά εδάφη και επομένως η Σερβία πρέπει να αντιδράσει, διότι οι απόψεις αυτές αντιβαίνουν στα ζωτικά της εθνικά συμφέροντα», τόνισε ο κ. Ράντουν. Εκτίμησε δε ότι όλα αυτά δείχνουν ότι «οι ‘καλές σχέσεις’ των δύο χωρών δεν είναι τόσο καλές», ενώ τόνισε ότι αυτή δεν είναι η πρώτη πολιτική γκάφα των τούρκων αξιωματούχων έναντι των συμφερόντων της Σερβίας.

Η εν λόγω δήλωση του Ερντογάν θα μπορούσε να απειλήσει σοβαρά τις σχέσεις μεταξύ Σερβίας και Τουρκίας και πρέπει να καταδικαστεί όχι μόνο από την σερβική πολιτική ηγεσία, όσο και από τις ηγεσίες άλλων χωρών της περιοχής, δεδομένου ότι η δημιουργία Μεγάλης Αλβανίας, στην οποία αναφέρεται έμμεσα ο Ερντογάν, απειλεί όχι μόνο τη Σερβία, αλλά και την πΓΔΜ, το Μαυροβούνιο και την Ελλάδα.



Η ολοκλήρωση της κατοχής έρχεται
Απο το επόμενο φθινόπωρο η "Κάρτα του Πολίτη";


Η χώρα καταρρέει οικονομικά, τα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας γιγαντώνονται καθημερινά, μας απειλούν τα Σκόπια με απώλεια Ελληνικής γης, οι τούρκοι αφήνουν υπόνοιες για το Αιγαίο και την ΑΟΖ, αλλά η κυβέρνηση (η υπηρεσιακή κυβέρνηση) ανακοίνωσε την αλλαγή των αστυνομικών ταυτοτήτων, στις οποίες ενσωματώνεται η περίφημη κάρτα του πολίτη. Με απλά λόγια, ενώ καταστρέφεται η χώρα, η μέριμνα αυτών που μας κυβερνούν και αυτών που θέλουν να μας κυβερνήσουν, είναι η επιβολή της κάρτας του πολίτη!!! Οξύμωρο, ίσως, εάν δεν γνωρίζαμε πως στην πραγματικότητα το παρόν πολιτικό σκηνικό είναι ένα τσούρμο τραπεζοκόμων και σφουγγοκολάριων υπηρετών της Νέας Τάξης.

Δύο ημέρες πριν τις κρισιμώτερες εκλογές της νεώτερης ιστορίας της Ελλάδας και εν μέσω μιας γιγαντιαίας τρομοκρατικής επίθεσης εναντίον του Ελληνικού λαού , το υπηρεσιακό υπουργείο προστασίας του πολίτη , ανακοίνωσε ότι απο το επόμενο φθινόπωρο θα επιβληθεί τελικά η Κάρτα Του Πολίτη, μόνο που την ονόμασαν "νέα ταυτότητα".

Έτσι λοιπόν και στα "μουλωχτά", όπως συνηθίζεται να περνούν μνημόνια , και δαιμόνια,πριν απο λίγο, το υπουργείο "προστασίας" του πολίτη δημοσίευσε ένα λακωνικό δελτίο τύπου, με το οποίο μας ενημερώνει ότι απο το επόμενο φθιόπωρο θα αρχίσει η αντικατάσταση των ταυτοτήτων μας με τις "νέου τύπου" ταυτότητες οι οποίες όπως χαρακτηριστικά αναφέρει θα έχουν "την μορφή πιστωτικής κάρτας".
Όλα οσα λέγαμε και μας θεωρούσαν μερικοί γραφικούς ή συνωμοσιολόγους , ιδού πως γίνονται πραγματικότητα.

Αυτή η "νέα ταυτότητα" δεν θα είναι παρά η πολυδιαφημισμένη απο τον εντολοδόχο και τέως κατοχικό πρωθυπουργό Παπανδρέου "Κάρτα Του Πολίτη".

Ετοιμαστείτε και οπλισθείτε με αγωνιστικό φρόνημα, διότι απο το επόμενο φθινόπωρο ή θα πρέπει να δεχτείτε το ηλεκτρονικό μαρκάρισμα και την ηλεκτρονική χειροπέδα ή θα πρέπει να αρνηθείτε την παραχώρηση του Θεόσδοτου δώρου της ελευθερίας που θα είναι το "αντίτιμο" για να πάρετε τη "νέα ταυτότητα".



Τρία σενάρια για τις επιπτώσεις των ελληνικών εκλογών στις αποδόσεις των περιφερειακών ομολόγων, στις ευρωπαϊκές μετοχές και στην ισοτιμία του ευρώ παρουσιάζει το Reuters, τονίζοντας ότι με βάση τις δημοσκοπήσεις είναι αβέβαιο ποιος θα είναι ο νικητής των εκλογών της 17ης Ιουνίου.

Σενάριο 1: Νίκη των μνημονιακών κομμάτων

Οι τιμές των ομολόγων της ευρωπαϊκής περιφέρειας θα πραγματοποιήσουν ράλι, όπως και το ευρώ και οι ευρωπαϊκές μετοχές.
Το Reuters σημειώνει ότι πολλοί αναλυτές προβλέπουν ότι το ευρώ μπορεί να ανέβει πάνω από το $ 1,28 και πιθανότατα και το $ 1,30.
“Το $ 1,30 είναι πιθανό μετά από την εκλογή ενός κυβερνητικού συνασπισμού υπέρ του μνημονίου” δήλωσε ο Simon Derrick της Bank of New York Mellon.
Η απόδοση στα 10ετή ισπανικά ομόλογα μπορεί να υποχωρήσουν στο 6,5% από 7%, ενώ η απόδοση στα αντίστοιχα ιταλικά ομόλογα μπορεί να πέσει στο 5,5%.
Τα ελληνικά ομόλογα θα ανέβουν από το επίπεδο των 12 σεντς το ευρώ, με ταβάνι τα 24 σεντς.
Την ίδια ώρα μια πιο μετριοπαθής ελληνική κυβέρνηση, μπορεί να οδηγούσε σε ένα μικρό ράλι τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια.

Σενάριο 2: Νίκη αριστερών αντι-μνημονιακών κομμάτων

Παρατηρείται φυγή προς τα πιο ασφαλή στοιχεία ενεργητικού, με πτώση των αποδόσεων των ομολόγων της Γερμανίας και των ΗΠΑ σε ιστορικά χαμηλά.
Η απόδοση για το ισπανικό δεκαετές μπορεί να εκτοξευτεί στο 7,25%, ανεβάζοντας το spread πάνω από τις 550 μονάδες βάσεις.
Η απόδοση για τα αντίστοιχα ιταλικά ομόλογα μπορεί να εκτοξευτεί ως και το 6,5%, αν και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υπάρξει παρέμβαση της ΕΚΤ που θα τα διατηρήσει σε χαμηλότερο επίπεδο.
“Θα δούμε πιθανότατα κάποια ανοδική κίνηση 40 – 50 μονάδων βάσης προτού υπάρξει κάποιου είδους επίσημη παρέμβαση” ανέφερε ο David Keeble, της Credit Agricole.
Η απόδοση του γερμανικού 10ετούς θα υποχωρήσει προς ιστορικά χαμηλά, κάτω από το τρέχον επίπεδο του 1,5%, αλλά το ενδεχόμενο μιας παρέμβασης μπορεί να εμποδίσει την επιστροφή στο ρεκόρ του 1,127% στις 1 Ιουνίου.
Το ευρώ θα πιεστεί προς τα χαμηλά διετίας του 1,2288, αλλά δύσκολα θα πέσει κάτω από αυτά.

Σενάριο 3: Κανένας νικητής και τρίτος γύρος εκλογών

Η παράταση της αβεβαιότητας θα πλήξει πολύ σοβαρά το ευρώ και θα κρατήσει την απόδοση του ισπανικού 10ετούς πάνω από το 7%, ενώ η απόδοση του γερμανικού bund μπορεί να υποχωρήσει κατά 20 μονάδες βάσης στο 1,30%.
“Το σενάριο αυτό είναι πολύ αρνητικό γιατί ποιος θέλει να το ξαναπεράσει αυτό για άλλες έξι εβδομάδες” σημείωσε ο Daragh Maher της HSBC.
“Η αγορά μπορεί να περιμένει μια κίνηση του ευρώ προς το $ 1,20, το οποίο δεν είναι εξωπραγματικό και είμαι βέβαιος ότι διάφοροι εξετάζουν νούμερα κάτω από αυτό το επίπεδο” πρόσθεσε.
Σημειώνεται ότι τις πρώτες έξι εβδομάδες μετά τον πρώτο γύρο των ελληνικών εκλογών, το ευρώ διολίσθησε 4,4% έναντι του δολαρίου.
Όσον αφορά τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, η επανάληψη των εκλογών θα αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο περεταίρω απωλειών, με τις αγορές να εστιάζουν τη δυνατότητα της Ελλάδας να τιμήσει της δεσμεύσεις της και εξάπλωση της ανησυχίας για μετάσταση στην Ισπανία και στην Ιταλία.


Σχόλιο ιστολογίου: Εμείς να συμπληρώσουμε πως υπάρχει κι ένα τέταρτο πιθανότατο σενάριο. Κανένας νικητής και έναρξη συζητήσεων για οικουμενική κυβέρνηση. Οι προβλέψεις μας είναι οι χειρότερες των χειρότερων, αφού η ανασφάλεια που θα επικρατήσει θα δημιουργήσει μείζονα προβλήματα τόσο στις χώρες της νότιας Ευρώπης, όσο και στην ίδια την Γερμανία και στις ΗΠΑ. Με ένα τέτοιο σενάριο θα δούμε μεγάλες ανόδους επιτοκίων δανεισμού, αλλά και το ευρώ στην μεγαλύτερή του πτώση... Να σημειωθεί, επίσης, πως όσο περνάει ο χρόνος, τόσο πιό ευάλωτη γίνεται η "περίπτωση της Ισπανίας", αλλά και η ίδια η Ιταλία, που ψάχνουν εναγωνίως για σταθερό περιβάλλον. Ειδικά για την περίπτωση της Ισπανίας, ο χρόνος είναι αυτός που θα φέρει τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις...

Ενώ το ΠΑΣΟΚ καταρρέει στην Κομοτηνή, μετά και την τελευταία του απόφαση να ορίσει μουσουλμάνο ως πρώτο υποψήφιο στην εκλογική λίστα, ο Αχμέτ Χατζηοσμάν καταθέτει τα δικά του παράπονα εγκατάλειψής του από το πρώην ισχυρό κυβερνητικό κόμμα. Μάλιστα, στις σχετικές του δηλώσεις, ο υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται πως ένα μόνο στέλεχος του τοπικού ΠΑΣΟΚ στέκεται στο πλευρό του!!! Ο Χατζηοσμάν δήλωσε πως τα άτομα που πηγαίνουν στις περιοδείες στους οικισμούς είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού και στην πιο κρίσιμη στιγμή του κόμματος, όλοι σφυρίζουν αδιάφορα.

Βέβαια, ο υποψήφιος βουλευτής μάλλον ξεχνάει την λαϊκή θυμοσοφία η οποία λέει πως «βρακί δεν έχει ο κώλος μας, γαρύφαλλο στ’ αφτί μας», θέλοντας να κρατά κλειστά τα μάτια του στο γενικότερο χαμό που επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο πνέει τα λοίσθια στην Κομοτηνή λόγω της δικής του υποψηφιότητας…
Ο μουσουλμάνος υποψήφιος βουλευτής ξεχνάει, φυσικά, πως η βοήθεια που του παρέχει το τουρκικό προξενείο είναι ιδιαίτερα έντονη, αφού –σύμφωνα με μαρτυρίες- αυτοκίνητο του τουρκικού προξενείου μοιράζει το προεκλογικό του υλικό. Η αλήθεια είναι πως στο πλευρό του Χατζηοσμάν βρίσκεται ένας ολόκληρος μηχανισμός, ο οποίο χρηματοδοτείται από την Τουρκία και ίσως θα έπρεπε ο εν λόγω μουσουλμάνος πρώην βουλευτής και σημερινός υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ να μην γίνεται τόσο εριστικός, ιδιαίτερα σε μία μικρή κοινωνία, όπως αυτή της Κομοτηνής.

Εμείς, αναρωτιόμαστε, βέβαια, γιατί ο συγκεκριμένος υποψήφιος δεν επισκέπτεται χωριά στα οποία κατοικούν κυρίως χριστιανοί… Αναρωτιόμαστε, επίσης, γιατί οι δημόσιες – πολιτικές σχέσεις του Χατζηοσμάν γίνονται μόνο μέσω τουρκόγλωσσων εφημερίδων και όχι Ελληνόγλωσσων…! Δεν καταλαβαίνει τα Ελληνικά ή προτιμά τις σίγουρες και άνετες στημένες ερωτήσεις των πληρωμένων κονδυλοφόρων του τουρκικού προξενείου;

Ας μην παραπονιέται, λοιπόν, ο έγκριτος πολιτικός του τουρκικού προξενείου και της Άγκυρας. Η βοήθεια που δέχεται είναι υπεραρκετή, εκτός και εάν έχει επισημανθεί «πρόβλημα» στο μοίρασμα των ψήφων, λόγω φυγής από το ΠΑΣΟΚ των χριστιανών ψηφοφόρων. Ε, σε αυτή την περίπτωση, τι να κάνουμε αγαπητέ Χατζηοσμάν, κάποιοι βάζουν πρώτα την πατρίδα τους, την Ελλάδα, κι έπειτα τις επιθυμίες του τούρκου προξένου…


Του Δ. Καζάκη

Οι ευρωκράτες παίζουν το τελευταίο τους χαρτί. Σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ των γερμανικών Financial Times, η ΕΕ είναι διατεθειμένη να διαπραγματευθεί με την Ελλάδα τη χαλάρωση του προγράμματος λιτότητας. Το ρεπορτάζ της FTD έχει τίτλο: «Η ΕΕ θέλει να χαλαρώσει τα δεσμά της Αθήνας» και υπότιτλο «Η Ευρώπη θέλει να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη. Γι’ αυτό η χώρα μπορεί να ετοιμάζεται μετά τις εκλογές για παραχωρήσεις – κι αυτό μολονότι οι Έλληνες έχουν προφανώς παραβιάσει και πάλι τις δεσμεύσεις τους για το πρόγραμμα λιτότητας».

Όπως σημειώνεται, η ευρωζώνη προτίθεται να διαπραγματευθεί με την Ελλάδα τη χαλάρωση του προγράμματος λιτότητας. Ανεξάρτητα από την έκβαση των εκλογών της Κυριακής, κάθε νέα κυβέρνηση θα απαιτήσει νέες διαπραγματεύσεις, ανέφεραν ευρωπαϊκοί κύκλοι. Αν κανείς θέλει να κρατήσει την Ελλάδα εντός της ευρωζώνης, δεν θα μπορέσει να αρνηθεί κάτι τέτοιο. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ρομπάι διαβεβαίωσε την Τρίτη: «Θα κάνουμε ό,τι μας είναι δυνατόν για να κρατήσουμε την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, ενώ θα τηρεί τις δεσμεύσεις της».

Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι Βρυξέλλες προσπαθούν να επιδράσουν στο αποτέλεσμα των εκλογών. Την ερχόμενη Κυριακή γίνονται εκλογές στην Ελλάδα, οι αξιωματούχοι της ΕΕ υποστηρίζουν τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησαν μέχρι τώρα. Με την δήθεν προθυμία των Βρυξελλών για διαπραγματεύσεις ελπίζουν ότι θα μπορούσαν να σπρώξουν μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος προς το πολιτικό προσωπικό των δοσιλόγων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Η περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να ανησυχεί σοβαρά την ΕΕ. Εκτιμούν ότι θα δώσει την δυνατότητα να σηκώσει κεφάλι ο ελληνικός λαός, ακόμη κι αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενδώσει στις πιέσεις που ασκούνται αυτή τη στιγμή. Γι’ αυτό και επιχειρεί να επιδεινώσει την κρίση ρευστότητας που υπάρχει στην ελληνική οικονομία και στα δημόσια ταμεία.

Οι τράπεζες βιώνουν ένα πρωτοφανές κύμα ανάληψης καταθέσεων που έχει φτάσει στα 500 εκατ. ευρώ την ημέρα, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg (13/6) που επικαλείται πηγές των εγχώριων τραπεζών.

Η ελληνική οικονομία ως σύνολο συγκλονίζεται από μια γιγαντιαία εκροή κεφαλαίων, που ουσιαστικά έχει ξεκινήσει από τον Μάρτιο αυτού του έτους και κλιμακώνεται. Βρίσκεται σε διαδικασία «αποεπένδυσης» με όλες τις μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις να τα μαζεύουν και να φεύγουν.

Τα εγκατεστημένα επιτελεία της τρόικας φροντίζουν να αδειάσει το δημόσιο ταμείο και τα πενιχρά δημόσια έσοδα να δεσμευτούν υπέρ των δανειστών διαμέσου του ειδικού λογαριασμού στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Η ΔΕΗ και ολόκληρη η ηλεκτροπαραγωγή βρίσκεται στο χείλος της ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Οι εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου για την ηλεκτροπαραγωγή σκοντάφτουν στην έλλειψη ρευστού.

Την ίδια ώρα έχουμε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να μας διαβεβαιώνει ότι είναι έτοιμη για την αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης, χωρίς όμως να μας λέει τι πρόκειται να κάνει. Όταν το δημόσιο ταμείο είναι άδειο και στο αδειάζει συστηματικά η τρόικα, όπως επίσης κι όταν η οικονομία δεν έχει χρήμα για να κινηθεί, τότε οφείλεις να πεις τι θα κάνεις από την επομένη το πρωί που θα γίνεις κυβέρνηση. Μέχρι τώρα δεν έχουμε ακούσει από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κανένα μέτρο άμεσης απόδοσης. Μόνο ότι θα διαπραγματευθεί με τους δανειστές και την ΕΕ. Και μέχρι να καταλήξει, τι;

Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν βρισκόμαστε σε ομαλές συνθήκες. Ούτε είναι στο χέρι της ΕΕ να επιβάλει μια άλλη πολιτική από αυτήν των μνημονίων. Η ευρωζώνη δεν είναι βιώσιμη. Κι επομένως η διατήρησή της δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών από μεριάς ευρωκρατών. Προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και το κοινό νόμισμα πρέπει να ρευστοποιηθούν κράτη, λαοί, οικονομίες. Είναι τόσο απλό. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά όσο διατηρείται ένα οικοδόμημα που αποδείχτηκε σαθρό και ανήμπορο μπροστά στην κρίση.

Οι δανειστές και οι ευρωκράτες θέλουν στην κυβέρνηση του ίδιους για να τελειώσουν μια κι έξω και το ταχύτερο δυνατό με την Ελλάδα. Να την ξεφορτωθούν και να πάψει να αποτελεί παράγοντα «διάχυσης της κρίσης», όπως λέει ο Μπαρόζο. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κρατά επτασφράγιστο μυστικό το τι θα κάνει για να αντιμετωπίσει την έκτακτη κατάσταση. Ωστόσο, η λογική με την οποία προσεγγίζει το πρόβλημα μας δημιουργεί τρομακτικές ανησυχίες. Δείτε τι είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του στο in.gr ο επικεφαλής του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Δραγασάκης:
«Τι θα γίνει σε περίπτωση που η τρόικα απορρίπτοντας την πρόταση αποφασίσει να κλείσει τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης;»
Ρωτά ο δημοσιογράφος και απαντά ο Γ. Δραγασάκης:
«Οι εκβιασμοί, οι απειλές και οι ανεξέλεγκτες ρήξεις, δεν ωφελούν κανέναν. Σε ό,τι μας αφορά δεν είναι στις προθέσεις μας να προβούμε σε μονομερείς ενέργειες, εκτός και αν προκληθούμε γι’ αυτό. Επομένως ούτε η Ε.Ε. έχει λόγους να προχωρήσει σε μονομερή διακοπή της χρηματοδότησης. Εκτός της μεγάλης αναταραχής που θα προκαλούσε στην Ευρώπη κάτι τέτοιο, θα μας έδινε το δικαίωμα να αμφισβητήσουμε το χρέος συνολικά.
Γενικότερα, στην κατεύθυνση αυτή, θα μεγιστοποιηθούν οι ζημιές και οι κίνδυνοι και για εμάς και για τους Ευρωπαίους. Το θέμα είναι στη θέση του Μνημονίου να μπει ένα πρόγραμμα ανόρθωσης της κοινωνίας και ανασυγκρότησης της οικονομίας, και, στη βάση αυτή να ανακτήσουμε τη θέση μας στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, με όρους ισοτιμίας και αξιοπρέπειας.»
Το άκρως επικίνδυνο στην λογική Δραγασάκη δεν βρίσκεται στην απροθυμία του για μονομερείς ενέργειες. Αυτό μπορεί να το κατανοήσει κάποιος, αν θεωρήσει ότι η κυβέρνηση που θέλει να φτιάξει ο κ. Δραγασάκης δεν θέλει να χρεωθεί την πρώτη κίνηση ρήξης. Γι’ αυτό και αφήνει και την πισινή του «εκτός και αν προκληθούμε γι’ αυτό». Το πρόβλημα έχει να κάνει με τα εξής: Πρώτο, οι εκβιασμοί, οι απειλές και οι ανεξέλεγκτες ρήξεις δεν είναι πολιτικό προϊόν κακίας των Ευρωπαίων, αλλά αναγκαστική στάση που καθορίζεται από την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Κι επομένως δεν είναι στο χέρι τους να αλλάξουν στάση. Δεύτερο, απ’ ότι φαίνεται ο κ. Δραγασάκης ποντάρει στο ότι η ΕΕ δεν έχει λόγους να προχωρήσει σε μονομερή διακοπή της χρηματοδότησης. Κάπως έτσι φαντάζεται ότι μπορεί να ξεπεράσει τον σκόπελο των πρώτων μηνών. Μόνο που η ΕΕ και η τρόικα έχουν κάθε δικαίωμα να διακόψουν την χρηματοδότηση όσο δεν εφαρμόζεται το μνημόνιο και όσο κρατά η νέα διαπραγμάτευση στην οποία επενδύει τόσα πολλά ο κ. Δραγασάκης.

Να για παράδειγμα τι λέει η FTD, η οποία σημειώνει ότι στους κύκλους της Τρόικας θεωρούν δεδομένο ότι η χώρα έχει ήδη παραβιάσει και πάλι τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το πρόγραμμα λιτότητας. Από τότε που εγκρίθηκε το δεύτερο πακέτο διάσωσης, η εφαρμογή δεν προχώρησε σχεδόν καθόλου, ανέφεραν η Κομισιόν, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. «Το πρόγραμμα έχει εκτροχιαστεί» δήλωσε κάποιος υπεύθυνος. Ο Γερμανός υπ. Οικονομικών Β. Σόιμπλε δήλωσε σε συνεδρίαση της Κ.Ο. των CDU/CSU ότι στην επόμενη επίσκεψή της στην Ελλάδα, η Τρόικα θα διαπιστώσει ότι το πρόγραμμα δεν έχει υλοποιηθεί.

Επισήμως, οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο απαιτούν από την Ελλάδα να τηρήσει τις συμφωνίες με την Τρόικα. «Περιμένουμε να τηρήσουν οι Έλληνες όλες τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει» δήλωσε εκπρόσωπος της Κομισιόν. Η καγκελάριος Α. Μέρκελ δήλωσε στο Οικονομικό Συμβούλιο της CDU ότι το θέμα δεν είναι μόνον οι Έλληνες, αλλά και το «αν μελλοντικά θα τηρούνται οι δεσμεύσεις στην Ευρώπη».

Τι θα γίνει αν οι ευρωκράτες επιμείνουν, γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να κάνουν πίσω; Όχι για λόγους image, όπως φαντάζεται ο κ. Δραγασάκης, αλλά προκειμένου να προασπίσουν τα συμφέροντα των δυνάμεων που κυριαρχούν στην ΕΕ. Τι εναλλακτική προτείνει ο κ. Δραγασάκης; Να αμφισβητήσουμε ολόκληρο το χρέος; Ίσως. Αυτό όμως που προσφέρει ως την μόνη εναλλακτική ο κ. Δραγασάκης είναι το ολοκαύτωμα: «Γενικότερα, στην κατεύθυνση αυτή, θα μεγιστοποιηθούν οι ζημιές και οι κίνδυνοι και για εμάς και για τους Ευρωπαίους.» Αυτή είναι η μόνη εναλλακτική; Να χαθούμε μετά τον αλλοφύλων; Ή δέχονται οι Ευρωπαίοι αυτά που ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ, ή αφήνει την χώρα και καταρρέει μαζί με την ευρωζώνη προκειμένου να τρομάξουν οι εταίροι; Ωραία λογική! Με άλλα λόγια, σχέδιο που να επιτρέπει στην χώρα να την κάνει από το ευρώ με ασφάλεια και προς όφελος του λαού, αν αυτό επιβληθεί από τις καταστάσεις, ο κ. Δραγασάκης δεν διαθέτει, ούτε είναι σε θέση να διαμορφώσει γιατί πολύ απλά δεν είναι στην λογική του. Να που οδηγεί η λογική που αρνείται να δει ότι μπορεί να υπάρξει ζωή και χωρίς το ευρώ, έξω από την ΕΕ και με τον λαό κυρίαρχο στην χώρα του. Κι αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε πολύ μεγάλες περιπέτειες, αν ο λαός δεν είναι έτοιμος από τις 18 Ιουνίου να πιέσει οργανωμένα και να επιβάλει τα δικά του κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα. Μόνο αυτή τη δυνατότητα προσφέρει μια ενδεχόμενη αντιμνημονιακή κυβέρνηση με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, καμμιά άλλη.

Το τελευταίο καιρό συνεχώς ακούμε ότι η Ελλάδα είναι το πρώτο πειραματόζωο για να εφαρμοστούν στη συνέχεια συγκεκριμένες πολιτικές και στις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη. Δυστυχώς τα γεγονότα είναι πολύ πιο δραματικά από αυτά που υποψιαζόμαστε.

Όσοι έχετε τη δυνατότητα προχωρήστε στη παρακάτω έρευνα. Επισκεφτείτε τα νοσοκομεία της περιοχής σας και ρωτήστε του υπεύθυνους για το ποσοστό των τραυματισμένων στο νοσοκομείο από προσπάθειες αυτοκτονίας . Θα εκπλαγείτε από τους αριθμούς.

Υπολογίζεται ότι για κάθε πετυχημένη αυτοκτονία υπάρχουν γύρω στις 10-15 ανεπιτυχείς αυτοκτονίες οι οποίες έχουν οδηγήσει σε ισάριθμους τραυματισμούς. Αυτό το στοιχείο δε θα το μάθετε από τα ΜΜΕ. Υπολογίστε λοιπόν ότι για τις 2500 νεκρούς από τα τελευταία 2 χρόνια των μνημονίων υπάρχουν αντίστοιχα 20-25000 άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να πεθάνουν άμεσα! Μία πόλη ολόκληρη. Δυστυχώς οι αναλογίες δε σταματούν εδώ. Υπολογίστε έναν τεράστιο αντίστοιχο αριθμό- οποίος δε μπορεί να προσδιοριστεί αυτή τη στιγμή ακριβώς- ανθρώπων οι οποίοι δε σκέπτονται να αυτοκτονήσουν άμεσα αλλά ως ιδέα υπάρχει στο μυαλό τους.

Συνδυάστε τα δεδομένα αυτά με την καταστροφή της υγείας, την έλλειψη της φαρμακευτικής δαπάνης την υπερφορολόγηση των πολύτεκνων και τα κομμάτια του πάζλ αρχίζουν να ενώνονται ταχύτατα.

Οι νέες γενοκτονίες είναι πολύ πιο προηγμένες σήμερα από αυτές που έχουμε μάθει στην ιστορία. Ποιος ο λόγος να στείλεις στρατό και αεροπορία να βομβαρδίσει μια περιοχή και να εξολοθρεύσει τον πληθυσμό της όταν οι ίδιοι οι κάτοικοι θα το επιδιώκουν μόνοι τους λόγω της εξαθλίωσης και της απελπισίας;

Ένα άλλο «ποιοτικό» στοιχείο της νέας γενοκτονίας είναι να καταφέρεις να πείσεις την κοινωνία ότι δε βρίσκεται σε διαδικασία τελικής λύσεως και εξόντωσης αλλά να φροντίσεις να διαχωρίσεις τον κάθε θάνατο ξεχωριστά και να του αποδώσεις το χαρακτηριστικό της σύμπτωσης. Εννοείται ότι όποιος αποτολμήσει να συνδέσει τμήματα του πάζλ γελοιοποιείται ασύστολα ως γραφικός. Με αυτές τις τεχνικές όταν το σύνολο της κοινωνίας θα αρχίζει να υποψιάζεται ότι κάτι βαθύτερο συμβαίνει , τότε θα είναι πολύ αργά για την ίδια την κοινωνία.

Τι χρειάζεται για να οργανώσεις μία νέου τύπου γενοκτονία;

Το πρώτο στάδιο είναι η διαφθορά της , η καταστροφή κάθε μορφής συλλογικότητας και αποθέωσης του ατόμου και του ατομικισμού στη συνέχεια.

Κατόπιν τα πράγματα γίνονται απλούστερα. Χρειάζεται να επενδύσεις σε δωσίλογους πολιτικούς αμοραλιστές οι οποίοι έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους και επομένως θα εκβιάζονται εύκολα.

Στις 17 Ιουνίου καλούμαστε αν θα στηρίξουμε πολιτικές γενοκτονίας και τη συνέχισή τους . Δυστυχώς στις νέου τύπου γενοκτονίες θα συμμετέχουν και πολίτες της κοινωνίας με τη ψήφο τους , την απάθεια τους και με τη σιωπή τους. Η θέση ότι οι λαοί είναι πάντα άμοιροι ευθυνών και έχουν το ακαταλόγιστο δεν ίσχυσε ποτέ.

Μενέδημος

Tου Γιώργου Καραμπελιά

Την τελευταία περίοδο, επαναλαμβάνουμε διαρκώς πως δεν αντιμετωπίζουμε απλώς το δίλημμα «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο» αλλά την κρίση ενός οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου, η οποία προσέλαβε τη μορφή του Μνημονίου. Επομένως, το ζήτημα για τις αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι να προχωρήσουν πέρα από το επιφαινόμενο και να μπουν στις πραγματικές αιτίες της κρίσης και τις δυνατότητες ανάταξής της. Πολλοί αναγνώστες, ιδιαίτερα οι πλέον πρόσφατοι και οι λιγότερο εξοικειωμένοι με τις απόψεις μας, ή δεν κατανοούν την άποψή μας ή, ακόμα περισσότερο, θεωρούν ότι έτσι υπεκφεύγουμε ή ακόμα ότι δίνουμε συγχωροχάρτι στις μνημονιακές δυνάμεις. Γι’ αυτό λοιπόν απαιτούνται ορισμένες επιπρόσθετες αναγκαίες διευκρινίσεις.

Τι άραγε ήταν το μνημόνιο;

Πριν από τις εκλογές του 2009, η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αφού είχε αφήσει για χρόνια αθεράπευτες τις πληγές μιας παρασιτικής οικονομίας, που εκδηλώθηκαν, μετά το 2008, με εκτίναξη του ελλείμματος και του χρέους, κάλεσε τους Έλληνες να αποδεχτούν την κρίση και να περάσουν σε μια εποχή λιτότητας, χωρίς όμως να προσφέρει και ένα διαφορετικό όραμα εξόδου από την κρίση.

Απέναντί του, το δημαγωγικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, εκφραστής των παρασιτικών στρωμάτων, των νταμαρτζήδων των «έργων» και των ΜΜΕ, διαβουκολώντας με ψεύτικες υποσχέσεις τις λαϊκές τάξεις, κατέκτησε για μια τελευταία και μοιραία φορά την εξουσία, με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», που είχε επεξεργαστεί η φοβερή «οικονομική» του σύμβουλος, Λούκα Κατσέλη!

Επειδή όμως, «λεφτά» δεν υπήρχαν, και ήταν αδύνατο να ανακρούσει πρύμναν, δεδομένης της κοινωνικής και εκλογικής του βάσης, ως δόλιος συνωμότης, επεξεργάστηκε ένα σχέδιο προκειμένου να επιβάλει τη λιτότητα στον ελληνικό λαό. Αυτό είχε ως προϋπόθεση να αποκοπεί η δυνατότητα δανεισμού της Ελλάδας από τις αγορές –εξ ου και οι καταγγελίες της χώρας από τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς της για μήνες ολόκληρους και η άρνηση δανεισμού με χαμηλό επιτόκιο– ούτως ώστε η επιβολή των μέτρων να εμφανιστεί ως πίεση από τα πάνω και τους κρατικούς πλέον δανειστές μας, σε συμφωνία με το ΔΝΤ. Όλα αυτά πλέον είναι πολύ γνωστά. Και όμως, μέχρι σήμερα, δεν έχουν αναλυθεί με ευκρίνεια παρά μόνο από το Άρδην. Έτσι το μνημόνιο υπήρξε η συνωμοτικά οργανωμένη επιτάχυνση της κρίσης από εκείνα τα παρασιτικά στρώματα σε πανικό, που ήταν αδύνατο να αναγνωρίσουν την ίδια την πραγματικότητα του παρασιτισμού τους.

Όμως, όπως έχουμε τονίσει, το δόλιο φερέφωνο ήταν ταυτόχρονα και βλάξ. Διότι, όντας συνδεδεμένος με το αμερικανικό σχέδιο και το ΔΝΤ του Στρως Καν, δεν αντελήφθη πως το σύνολο της Ευρώπης αντιμετώπιζε μια συστημική κρίση και πως η Γερμανία είχε διαφορετική στρατηγική από εκείνη του Ομπάμα και του Στρως Καν. Η Γερμανία, όντας πλέον η μόνη πλεονασματική δύναμη στην Ευρώπη και έχοντας εκτιναχθεί στη θέση του δεύτερου παγκόσμιου εξαγωγέα μετά την Κίνα, είναι η μόνη που είχε ήδη κατανοήσει και είχε προσαρμοστεί στη διαπίστωση πως η Δύση δεν μπορεί να επιβιώσει στον ανταγωνισμό με την Κίνα και τις αναδυόμενες χώρες παρά μόνο εάν μεταβάλει το κοινωνικό μοντέλο που είχε κυριαρχήσει στη Δύση τα προηγούμενα χρόνια, ώστε να ολοκληρώσει τη θατσερική και ρηγκανική αντεπανάσταση. Για να το κάνουμε πιο λιανά. Η Δύση, έχοντας απολέσει το πλεονέκτημα της «μητρόπολης», μια και το οικονομικό επίκεντρο του κόσμου μετατοπίζεται εκτός Δύσεως, και έχοντας ταυτόχρονα οικοδομήσει την επίπλαστη ευημερία της πάνω στη χρηματοτραπεζιτική ηγεμονία της, δεν έχει πια τη δυνατότητα να συντηρεί ΚΑΙ τα κέρδη των ελίτ ΚΑΙ το κοινωνικό κράτος, όπως έκανε ορισμένες δεκαετίες πριν. Είναι υποχρεωμένη να επεκτείνει τη λογική της λιτότητας και της «προσαρμογής», ώστε να μπορέσει να ανταγωνιστεί με σχετική επιτυχία τις αναδυόμενες χώρες. Γι’ αυτό εξ άλλου και η παρούσα οικονομική κρίση –για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία– δεν αφορά στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας αλλά, σχεδόν αποκλειστικά, στη Δύση. Η Κίνα, παρ’ ότι επηρεάζεται στις εξαγωγές της, συνεχίζει να έχει ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 8% τον χρόνο, ενώ, για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες, ακόμα και η Αφρική εμφανίζει σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Η γερμανική στρατηγική

Η Γερμανία, έχοντας διατηρήσει μια βιομηχανική βάση σε μια Δύση που οδηγούνταν στην αποβιομηχάνιση και θέλοντας με νύχια και με δόντια να διατηρήσει την ανταγωνιστική της δυνατότητα έναντι των αναδυομένων χωρών, επέβαλε, αρχικώς στο εσωτερικό της, από το 2000 και μετά, μία πολιτική λιτότητας και σχετικής αποδόμησης του γερμανικού κοινωνικού κράτους. Βέβαια, επειδή αυτή η στρατηγική οδηγούσε σε μείωση ή στασιμότητα της εσωτερικής ζήτησης, για τη βιομηχανική της παραγωγή, την αντικατέστησε μ’ ένα εξωστρεφές εξαγωγικό μοντέλο και εκτίναξε τις εξαγωγές της προς τις χώρες της νότιας Ευρώπης. Γι’ αυτό, για ορισμένα χρόνια, συναινούσε σε ένα διπλό σύστημα, στο εσωτερικό της ευρωζώνης, ώστε οι λοιπές χώρες, και ιδιαίτερα οι νότιες, να δανείζονται για να μπορούν να αγοράσουν τα γερμανικά προϊόντα. Όμως, η κρίση του 2007-2008 και η ταυτόχρονη ανάπτυξη νέων ταχύτατα επεκτεινόμενων αγορών για τα γερμανικά προϊόντα, ιδιαίτερα στη Μ. Ανατολή, τη Ρωσία και την Άπω Ανατολή, μετέβαλε τα δεδομένα. Στο εξής, η Γερμανία θα έπρεπε να καλύψει τα αυξανόμενα ελλείμματα και τις δανειοδοτικές ανάγκες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου ώστε να συνεχιστεί το ίδιο μοντέλο. Έτσι, όμως, ό,τι κέρδιζε από τη μία πλευρά, θα έπρεπε να το πληρώνει από την άλλη. Γι’ αυτό η Γερμανία υιοθετεί πλέον ανοικτά μια πολιτική επιβολής ενός δυαδικού μοντέλου για την Ευρώπη: Ένα μέρος των ευρωπαϊκών χωρών, και κατ’ εξοχήν η «γερμανική» Ευρώπη, να παραμείνει στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα και την ευρωζώνη και ένα άλλο κομμάτι, που τείνει να μεταβληθεί σε βάρος για τη Γερμανία, να εκδιωχθεί ή να αποδεχτεί μια πολιτική κοινωνικής καταστροφής τέτοια που θα την μετέβαλλε σε ζώνη χαμηλού κόστους εργασίας και εξαγωγής ειδικευμένων εργατικών χεριών προς τη Γερμανία. Εξάλλου, έτσι συμβαίνει ήδη με άλλες χώρες της Ε.Ε., όπως οι Βαλτικές χώρες, η Βουλγαρία, η Ρουμανία κ.λπ. Η Γερμανία ανακάλυψε ξαφνικά (βλέπε δηλώσεις του Κολ, του Σμιτ κ.ά) πως η Ελλάδα μπήκε με απάτη στη ζώνη του ευρώ, αντί να παραδεχτεί πως, εκείνη την εποχή, αποτελούσε μία επεκτεινόμενη αγορά για τη Γερμανία και γι’ αυτό καλοδεχούμενη.

Η στρατηγική των Αμερικανών και του Στρως Καν ήρθε να σκοντάψει, με ενδιάμεσο τον δόλιο βλάκα, σε αυτή τη νέα γερμανική στρατηγική, η οποία δεν προτάσσει τη σωτηρία της «παλιάς Δύσης» με επίκεντρο τη στρατηγική Ομπάμα, αλλά υιοθετεί μια τευτονική στρατηγική «εκκαθάρισης των ξερών κλαδιών». Και αν οι Έλληνες θα μπορούσαν να αντέξουν μια τέτοια δρακόντεια πολιτική, έχει καλώς. Αν όχι, που είναι και το πιθανότερο, τότε θα οδηγούνταν αναπόφευκτα και στην έξοδο από την ευρωζώνη.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή στο ΔΝΤ που είχε συνομολογήσει συνωμοτικά ο ΓΑΠ με τον Στρως Καν μεταβλήθηκε σε πιάσιμο στο δόκανο της Μέρκελ. Το μνημόνιο επιτάχυνε, και εντόπισε στην Ελλάδα, μια κρίση που ούτως ή άλλως ήταν υπαρκτή και μετέβαλε τους Έλληνες στα πειραματόζωα της γερμανικής Ευρώπης.

Κεϋνσιανή πολιτική ή ανατροπή του παγκοσμιοποιητικού μοντέλου;

Το γεγονός ότι αυτή την ανάλυση, την οποία διακηρύττουμε και επαναλαμβάνουμε με κάθε ευκαιρία και σε όλους τους τόνους, την αγνοούν συστηματικά σχεδόν όλες οι αντιμνημονιακές γραφίδες, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει. Διότι η συντριπτική πλειοψηφία των «αντιμνημονιακών» θέλει να μας πείσει πως αρκεί η εξάλειψη του μνημονίου για να περάσουμε σε μια πολιτική κεϋνσιανής επέκτασης! Αγνοούν έτσι πως η διαφοροποίηση μεταξύ του Ολάντ και του Ομπάμα, από τη μια, και της Μέρκελ από την άλλη, δεν βρίσκεται στο εάν ή όχι πρέπει να παρθούν μέτρα «δημοσιονομικής προσαρμογής και λιτότητας», αλλά αφορούν μόνο στην ταχύτητα, την τραχύτητα και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να παρθούν αυτά τα μέτρα και επομένως στο ποιος θα διατηρήσει την ηγεμονία στο εσωτερικό της Δύσης. Ο Ολάντ, ο Ομπάμα και οι «αναπτυξιακοί» θεωρούν πως αυτή η μετάβαση προς ένα μοντέλο ανταγωνιστικό προς εκείνο της Κίνας και των αναδυόμενων χωρών θα πρέπει να γίνει ηπιότερα, σε μεγαλύτερη χρονική διάρκεια, και με μεγαλύτερη κοινωνική συναίνεση. Επιπλέον, δεν θέλουν να γίνει με την ταχύτητα και την τραχύτητα των Γερμανών, διότι αυτό θα παγίωνε την ήδη κατακτηθείσα γερμανική ηγεμονία. Η Γαλλία και η Αμερική θέλουν χρόνο για να επαναβιομηχανοποιήσουν τις οικονομίες τους και να προσαρμοστούν στην νέα παγκόσμια πραγματικότητα, πράγμα που η Γερμανία το έχει ήδη κάνει. Γι’ αυτό και, ενώ υποχρεωτικά συμμαχούμε με αυτές τις δυνάμεις απέναντι στη Μέρκελ, διότι κι εμείς δεν επιθυμούμε σήμερα μια καταστροφική επιτάχυνση, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες για τη δυνατότητα μιας νέας περιόδου κεϋνσιανής πολιτικής στη Δύση.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι πως ο Παπανδρέου και η συμμορία του επιτάχυναν και επιδείνωσαν την ΥΠΑΡΚΤΗ κρίση του ελληνικού παρασιτικού μοντέλου, προκαλώντας μια εκτεταμένη κοινωνική καταστροφή με τη βιαιότητα και την ταχύτητα της επιβολής των μέτρων που επέβαλε η γερμανική στρατηγική. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως το ελληνικό κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο ήταν πλέον αδύνατο να διασωθεί και πως θα οδηγούνταν σε μια αναπόφευκτη κρίση. Όταν, λοιπόν, οι περισσότεροι αντιμνημονιακοί υποστηρίζουν μια λογική επιστροφής στη προ μνημονίου κατάσταση, όχι μόνο αρνούνται την παγκόσμια και ελληνική πραγματικότητα, αλλά, κυρίως, αρνούνται να δουν πως μια συνεπής «αντιμνημονιακή» πολιτική απαιτεί την επαναστατική ανατροπή ενός ολόκληρου μοντέλου. Είναι αντιμνημονιακοί διότι δεν τολμούν να είναι… επαναστάτες.

Ας το διευκρινίσουμε. Για να μπορέσει η Ελλάδα, αλλά και οι περισσότεροι λαοί της Δύσης, να διατηρήσουν ένα επίπεδο ευημερίας ανάλογο με αυτό που διέθεταν στο παρελθόν, θα πρέπει να ανατραπεί το παγκόσμιο καπιταλιστικό μοντέλο της παγκοσμιοποίησης. Θα πρέπει να μειωθεί η παραγωγή άχρηστων ή επιζήμιων προϊόντων και να υπάρξει μια διαφορετική, οικολογικού χαρακτήρα, παραγωγική δομή, με την οποία θα δοθεί προτεραιότητα στην τοπική ανάπτυξη, τον περιορισμό των κοινωνικών ανισοτήτων, το πολυκαλλιεργητικό μοντέλο, την επιστροφή στην επαρχία, την αποκέντρωση, την αποεμπορευματοποίηση πολλών δραστηριοτήτων και εργασιών. Ένα τέτοιο μοντέλο θα επέτρεπε ένα υψηλότερο επίπεδο ευημερίας ακόμα και με χαμηλότερο ύψος εθνικού εισοδήματος. Θα μας έβγαζε δηλαδή έξω από τον θανάσιμο, για τη φύση και τους ανθρώπους, κύκλο της αέναης οικονομικής επέκτασης. Ένα τέτοιο μοντέλο, που αποτελεί την ελπίδα του 21ου αιώνα, προϋποθέτει την επανατοπικοποίηση της σκέψης και της παραγωγής, την άρνηση της παγκοσμιοποίησης και, κατά συνέπεια, μια νέα δομή και μια νέα αντίληψη τόσο για την Ευρώπη όσο και για τον κόσμο. Μια τέτοια αλλαγή, που αναδύεται σταδιακά ως το αίτημα και η διεκδίκηση των αντιπαγκοσμιοποιητικών κινημάτων, για την Ελλάδα, αποτελεί ταυτόχρονα και όρο εθνικής επιβίωσης. Χωρίς «επιστροφή» στον εαυτό μας, στην ιστορία, στην παράδοση, την εγχώρια παραγωγή, οι Έλληνες δεν έχουν καμία τύχη. Γι’ αυτό εξάλλου επιμένουμε πως η επαναστατική ανατροπή του υπάρχοντος μοντέλου αποτελεί ταυτόχρονα και προϋπόθεση της εθνικής μας επιβίωσης.

Από την αντιμνημονιακή ρητορεία σε ένα κίνημα ανατροπής

Γιατί λοιπόν δεν επιλέγουμε μια άμεση επιτάχυνση της κρίσης, με έξοδο από το ευρώ και άμεση επιστροφή στην αυτόκεντρη ανάπτυξη, μια και υποστηρίζουμε ένα τέτοιο μοντέλο;

Για δύο λόγους: Όπως προσπαθούμε να εξηγήσουμε εδώ και πάνω από δύο χρόνια, η άμεση μετάβαση σε ένα τέτοιο πρότυπο με όρους καταστροφής, όχι μόνο του υπαρκτού μοντέλου αλλά της ίδιας της κοινωνίας, δεν θα προκαλέσει μόνο ανώφελο πόνο σ’ ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού και ιδιαίτερα στα λαϊκά στρώματα, αλλά και κινδυνεύει να πυροδοτήσει τους κινδύνους που διαγράφουν οι γεωπολιτικές δουλείες της χώρας. Δηλαδή, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να επιταχύνουμε με δική μας ευθύνη τη διαδικασία της απόσπασής μας από την πρότερη κατάσταση, χωρίς να είναι έτοιμος ο λαός για τα νέα βήματα που απαιτούνται, γιατί μπορεί να προκαλέσουμε πολύ μεγαλύτερες καταστροφές! Κατά τον ίδιο τρόπο, δηλαδή, που το μνημόνιο επιδείνωσε την αναπόφευκτη κρίση του ελληνικού συστήματος, κινδυνεύουμε να επιταχύνουμε μια κατάρρευση, που, επειδή θα χρεωθεί στις αντιμνημονιακές δυνάμεις, δεν θα οδηγήσει σε μια επαναστατική δημοκρατική μετατροπή του συστήματος αλλά, πιθανότατα, σε μια αυταρχική και φασίζουσα διέξοδο.

Έτσι έχει συμβεί σε όλες τις χώρες και όλες τις εποχές. Η στρατηγική της επιτάχυνσης, η στρατηγική της έντασης, χωρίς να απορρέει από την υιοθέτηση, από την πλειοψηφία του λαού, ενός νέου προτάγματος, οδηγεί, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, στα αντίστροφα αποτελέσματα και την ανάδειξη αυταρχικών και αντιλαϊκών λύσεων. Αρκεί να μελετήσουμε ποιοί ακολουθούν τη στρατηγική της έντασης και της επιτάχυνσης της κρίσης στη σημερινή Ελλάδα. Είναι δύο δυνάμεις κυρίως: το «κόμμα της δραχμής», δηλαδή όλοι εκείνοι οι επιχειρηματίες και οι διακινητές του μαύρου χρήματος, που υπολογίζουν να κερδίσουν από την ολοκλήρωση της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας, και οι ναζήδες της Χρυσής Αυγής. Και υπολογίζουν στη σύγχυση, την απελπισία, τις μικροκομματικές σκοπιμότητες και τους χρήσιμους ηλίθιους, που δεν λείπουν ποτέ, προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους.

Γι’ αυτό και επιμένουμε –σχεδόν μονότονα και κάποτε κουραστικά– πως η συνέχεια του κινήματός μας δεν μπορεί να εξαντλείται σε μια κοντόφθαλμη αντιμνημονιακή ρητορεία, αλλά πρέπει να στοχεύει σε μια καθολική ανατροπή του μοντέλου. Και όποιος στοχεύει σε μια τέτοια ανατροπή και είναι αληθινά ριζικός, δηλαδή πηγαίνει στη ρίζα των πραγμάτων, δεν μπορεί να αρκείται στη μικρομεσαία επιφανειακότητα μιας απλής αγανάκτησης. Είναι πλέον καιρός να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε μια επαναστατική πρόταση εξόδου από την κρίση, με όλο το πάθος αλλά και τη σοβαρότητα που αρμόζει σε μας που έχουμε συναίσθηση πως δεν είμαστε υπόλογοι μόνο απέναντι στους συμπολίτες μας, αλλά και απέναντι στις μακρές γενιές του ιστορικού μας βάθους, υπόλογοι στις γενιές που θα έρθουν. Πάντως, είναι σίγουρο πως το ζήτημα της ανατροπής του σάπιου μεταπολιτευτικού καθεστώτος έχει τεθεί και το αντιμνημονιακό κίνημα πρέπει να πραγματοποιήσει το επόμενο μεγάλο βήμα.

Tου ΠΠ

ΕΔΩ ΤΑ ΚΟΣΤΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ


1) ΔΕΝ ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΟΣΤΟΣ 579 ΔΙΣ ΕΥΡΩ

2) ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ ΤΟ ΕΥΡ ΚΟΣΤΟΣ 1,31 ΤΡΙΣ. ΕΥΡΩ

Αναλυτικότερα

Σε ειδικό αφιέρωμά του, το γαλλικό περιοδικό Nouvel Observateur θέτει το φλέγον ερώτημα: «Κρίση: ζητήματα επιβίωσης. Η Ευρώπη θα αφήσει την τελευταία της πνοή στην Ελλάδα;».

Θα καταφέρει η Ευρώπη να διαρρήξει το φαύλο κύκλο της οικονομικής κρίσης που ξεπήδησε από την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, αλλά μέχρι σήμερα βρήκε την πληρέστερη έκφρασή της στην περίπτωση της Ελλάδας;

Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πως τα σκληρά μέτρα που επιβλήθηκαν στις παραπάνω τρεις χώρες δεν αφορούν και τόσο την περίπτωση της Ισπανίας. Ωστόσο, παρά την ανακούφιση που προσέφερε στην Ισπανική κυβέρνηση η Ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια των εκατό δισεκατομμυρίων ευρώ προς το Ιβηρικό τραπεζικό σύστημα, δεν σημαίνει ταυτόχρονα απόλυτη διαφυγή του κινδύνου.

Το Γαλλικό περιοδικό αναφέρεται στις καθοριστικές για τις ελευσόμενες εξελίξεις εκλογές στην Ελλάδα, τονίζοντας πως αν δεν καταστεί δυνατή η επίτευξη πολιτικής συναίνεσης, η οποία θα ανακόψει την πορεία των Ελλήνων προς την έξοδο από την Ευρώπη, η κρίση αναμένεται να ξεφύγει από τον έλεγχο δημιουργώντας φαινόμενα ντόμινο στην παγκόσμια σκηνή της οικονομίας.

Κανείς ειδικός αναλυτής οικονομολόγος ή άλλος δεν είναι σε θέση να εξηγήσει με ακρίβεια τι θα συνεπαγόταν μία πτώχευση και εν συνεχεία μία συντεταγμένη έξοδο από την ΕΕ, την οποία ειρήσθω εν παρόδω απεύχονται οι Έλληνες.

Πώς, άλλωστε, μπορεί να είναι σίγουρος κανείς ότι μία τέτοια εξέλιξη δεν θα είχε παρόμοιες συνέπειες με εκείνες που επέφερε η πτώση της Lehman Brothers, το φθινόπωρο του 2008, παγώνοντας τη διατραπεζική αγορά και παραλύοντας την παγκόσμια οικονομία;

Το κεντρικό ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί δεν καταφέρνει η Ευρώπη να βρει λύση στο πρόβλημα – ερώτημα το οποίο φαίνεται να απαντάται από το γεγονός ότι τα 17 μέλη κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι σαν ένα «κοινόχρηστο» χωριό ή μία κοινότητα δίχως κεφαλή, της οποίας μάλιστα οι αντιδράσεις είναι αργές και καθυστερημένες, με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Οικονομικής Σταθερότητας να παίζει κεντρικό εξισορροπητικό ρόλο και τη Γερμανία να έχει τη μεγαλύτερη συμβολή στο Ταμείο με 27%.

Ο εξισορροπητικός, όμως, αυτός μηχανισμός διασαλεύτηκε από την Ισπανική κρίση και για πολλούς οικονομολόγους μόνο η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα θα μπορούσε πλέον να αντιμετωπίσει τις σπέκουλες των αγορών εναντίον της αδυναμίας του ευρώ, η οποία όμως δεν έχει το δικαίωμα - όπως η Κεντρική Αμερικανική Τράπεζα - να λειτουργήσει ως τράπεζα τελευταίας ανάγκης και να απαλύνει εκείνες τις χώρες που βρίσκονται σε δυσχέρεια.

Αναφερόμενο στο ρόλο της Γαλλίας και αν αυτή θα πληγεί από την κρίση, το Nouvel Observateur καταλήγει πως εις το εξής το όλο παιχνίδι της επίλυσης ή επιδείνωσης της κρίσης θα παιχτεί στο κατά πόσο η Γερμανία και η Γαλλία θα καταφέρουν να συστρατευτούν σε ένα κοινό μέτωπο.

Πηγή



Τούρκοι στρατιωτικοί ή αστυνομικοί ενδέχεται να ανπτυχθούν στον Έβρο ,επί ελληνικού εδάφους! Την καταγγελία-καμπανάκι κινδύνου κάνει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Χουντής με σχετική ερώτηση που κατέθεσε στο Ευρωκοινοβούλιο και στην οποία επισημαίνεται ο κίνδυνος ανάπτυξης Τούρκων σε ελληνικό έδαφος!

Το ζήτημα είναι σοβαρό και μέσα στη “παράνοια” της προεκλογικής περιόδου -η οποία είχε και… διαγωνισμό “πατριωτισμού- πέρασε κυριολεκτικά χωρίς κανείς να πάρει είδηση.

Πως ακριβώς έχει το θέμα; Στις 29 Μαίου στη Βαρσοβία Τουρκία και Frontex υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας. Από τη πλευρά της Τουρκίας υπέγραψε ο τούρκος πρέσβης Sakir Fakili ως εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών και από την πλευρά του FRONTEX o διευθυντής του Ilkka Laitinen.

Τι προβλέπει το κείμενο που υπέγραψαν;
• Ανταλλαγή πληροφοριών
• Εκπαίδευση
• Αξιολογήσεις και προτάσεις για τα μικτά ρεύματα μετανάστευσης.

Όμως η επίσημη ανακοίνωση του Frontex κάνει λόγο για ανάπτυξη Τούρκων αξιωματικών “σε επιλεγμένα συνοριακά φυλάκια των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσια του Focal point project”.

Τίποτα δεν είναι αθώο με την Τουρκία και δεν πρόκειται για απλή καχυποψία. Πριν από περίπου δύο χρόνια υπήρξε ανάλογη συζήτηση για συνεργασία Frontex-Τουρκίας στο θέμα της λαθρομετανάστευσης στο Αιγαίο και η Άγκυρα είχε επιχειρήσει… τα γνωστά:

• Διχοτόμηση του Αιγαίου
• Δεν δεχόταν καθορισμό συνόρων
• Ήθελε πάση θυσία να αναλάβει την αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών ο στρατός της.

Τότε είχε πάλι ενεργοποιηθεί ο ευρωβουλευτής Ν.Χουντής. Γι΄ αυτό και τώρα ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει να δοθεί στη δημοσιότητα το κείμενο της συμφωνίας Frontex-Τουρκίας, ώστε να δοθούν απαντήσεις σε μία σειρά ερωτημάτων:

• Γιατί θα πρέπει να υπάρχει «ανάπτυξη Τούρκων αξιωματικών σε συνοριακά φυλάκια»;
• Ποια είναι αυτά τα φυλάκια;

Επίσης ρωτά αν αυτή η συμφωνία είναι σε γνώση της ελληνικής κυβέρνησης.

Η ερώτηση του Έλληνα ευρωβουλευτή




Δημοσιεύουμε σήμερα το 3ο και τελευταίο μέρος του άρθρου "Το μυστικό σχέδιο εναντίον της Ελλάδας".  To κείμενο αναρτήθηκε σε αγγλόφωνη ιστοσελίδα την 1η Σεπτεμβρίου 2010, 6 περίπου μήνες μετά την αιφνίδια περιδίνηση της χώρας μας στην "κρίση δανεισμού" της ευρωζώνης και 4 περίπου μήνες μετά την υπογραφή του 1ου μνημονίου.

Τα προηγούμενα μέρη:



ΜΕΡΟΣ 3ο

Το σχέδιο για μια ενωμένη Ευρώπη ήταν πάντα συνυφασμένο με τον έλεγχο και το ενιαίο νόμισμα ήταν το εργαλείο με το οποίο θα πραγματοποιούνταν. Οι Ρωμαίοι είχαν ένα ενιαίο νόμισμα, μέσα από το οποίο προώθησαν την κυριαρχία τους παντού. Η Μεσαιωνική Ευρώπη, υπό την κυριαρχία του Καρλομάγνου, είχε ένα κοινό νόμισμα, το οποίο ένωνε την Ευρώπη σε επίπεδο πολιτικό, στρατιωτικό και θρησκευτικό, στο πλαίσιο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Και σήμερα η Ευρώπη έχει το δικό της κοινό νόμισμα και πάλι, και το χρησιμοποιεί για να ενώσει την Ευρώπη και πάλι, υπό την κυριαρχία της Γερμανίας. Άραγε, το σύγχρονο αυτό εγχείρημα θα μας οδηγήσει για άλλη μια φορά σε ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος υπό το ρωμαιοκαθολικό δόγμα;

Το ευρώ γεννήθηκε το 1999, αλλά τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα του ενιαίου νομίσματος τέθηκαν σε κυκλοφορία μόλις το 2002. Με την ένταξή τους στην Ευρωζώνη, οι χώρες ήταν υποχρεωμένες να εγκαταλείψουν η κάθε μία το εθνικό νόμισμα του κυρίαρχου κράτους της. Αυτό που δεν γνώριζαν οι λαοί των χωρών μελών είναι ότι θα κατέληγαν να παραδώσουν το σύνολο της εθνικής κυριαρχίας τους στα πόδια κάποιας αρχής που γνώριζαν μεν, αλλά δεν κατανοούσαν.

Οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι ισχυροί Ευρωπαίοι ηγέτες ανέπτυξαν ένα σχέδιο μυστικό που βασίζεται στην αντίληψη ότι μέσω του ελέγχου της ροής των κεφαλαίων, οι χώρες θα μπορούν στην επόμενη φάση να ελέγχονται από μια κεντρική αρχή. Η Γερμανία, μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας διασφαλίζει το ότι ένας ευνοούμενος κεντρικός "πυρήνας" ευρωπαϊκών χωρών (οι χώρες εκείνες με τους οποίες η Γερμανία θα πρέπει να συνεργαστεί σε πολιτικό επίπεδο) θα χαίρει ιδιαίτερης οικονομικής εύνοιας, ενώ οι υπόλοιπες χώρες ουσιαστικά υποβαθμίζονται σε βαθμό υποτέλειας. Έτσι διαμορφώνεται ένα μοντέλο δόμησης της Ευρώπης που δεν διαφέρει από εκείνο των μεσαιωνικών χρόνων.

Ο γνωστός συντηρητικός ακαδημαϊκός Έιντριαν Χίλτον περιέγραψε τις προθέσεις των ιδρυτών της ΕΕ στο βιβλίο του "The Principality and Power of Europe" ("Η ηγεμονία και η ισχύς της Ευρώπης")

"Σκοπός ήταν να κατευθυνθούν τα κράτη της Ευρώπης προς την δημιουργία ενός υπερκράτους, χωρίς να αντιλαμβάνονται οι λαοί τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Αυτό θα ήταν εφικτό μέσω διαδοχικών φάσεων, η κάθε μια από τις οποίες θα παρουσιάζεται ως δήθεν οικονομικός στόχος, αλλά που θα οδηγήσει τελικά και αμετάκλητα στην δημιουργία ενός ομόσπονδου κράτους".
Το 1952 ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ΕΕ, ο Ζαν Μονέ, ένας ρωμαιοκαθολικός που οραματιζόταν την γέννηση μιας Ευρώπης του καθολικισμού, δήλωσε: "Η συγχώνευση των οικονομικών λειτουργιών θα υποχρεώνει τα έθνη να εγκαταλείπουν την εθνική κυριαρχία τους για να υπαχθούν σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος".

Το 1957 ο Πήτερ Θόρνικροφτ, πρώην υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας, παρατήρησε σε ένα βιβλίο του που είχε τον τίτλο "Design for Europe" ("Σχέδιο για την Ευρώπη"), ότι λόγω του εθνικού πατριωτισμού και της εξάρτησης από δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες, "καλό είναι να οδηγείται ο κάθε λαός αργά και ασυνείδητα στην εγκατάλειψη της παραδοσιακής του οικονομικής άμυνας, χωρίς να ερωτάται εκ των προτέρων".

Ο Τζων Μπράουν, διοικητικό στέλεχος της Euro Pacific Capital και πρώην μέλος του βρετανικού κοινοβουλίου, έγραψε σε άρθρο του τον Φεβρουάριο του 2010:

"Το ευρωπαϊκό πείραμα με ένα διακρατικό νόμισμα μπαίνει στο εργαστήριο για την πρώτη δοκιμή του. Στην ουσία, το ευρώ δημιουργήθηκε ως "μοχλός" για την προώθηση μιας ολοκληρωμένης ευρωπαϊκής πολιτικής ένωσης, και όχι ως ένα νόμισμα που θα αντιπροσωπεύει (...) μια ήδη ενωμένη οικονομία".
Τον Οκτώβριο του 2008 η βρετανική εφημερίδα Telegraph ανάφερε σε δημοσίευμά της ότι οι ηγέτες της Ευρώπης "ενέκριναν ολόψυχα την ιδέα μιας 'ευεργετικής κρίσης' ". Φανταστείτε μια ευεργετική κρίση, σχεδιασμένη με πλήρη μυστικότητα, με τρόπο ώστε οι ευρωφεντεραλιστές να είναι σε θέση να εξασφαλίσουν την απόλυτη εξουσία τους. Ο Ρομάνο Πρόντι, πρώην επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, παρατήρησε ότι "μια οικονομική κρίση θα επιτρέψει στις Βρυξέλλες να επιταχύνουν τη μετάβαση σε μια πλήρως ανεπτυγμένη οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ".

Με άλλα λόγια, αυτό που μας λένε όλοι οι προαναφερθέντες συγγραφείς και αρθρογράφοι είναι ότι υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει ένα μυστικό σχέδιο χειραγώγησης των χωρών της Ευρώπης μέσω επεμβάσεων στα δημοσιονομικά τους και την οικονομική πολιτική τους, αλλά και μέσω της θέσπισης ενός ενιαίου νομίσματος που στόχο έχει την χειραγώγηση των χωρών της Ευρώπης και την υπαγωγή τους σε ένα τεράστιο υπερκράτος. Η αρχική επιδίωξη των ιδρυτών της ΕΕ ήταν η χρήση της οικονομικής αλληλεξάρτησης ως οχήματος για την πολιτική ενοποίηση. Και αυτό ακριβώς έχει επιτευχθεί σήμερα.

Η κρίση χρέους της Ελλάδας είναι το σημείο στο οποίο η οικονομική ολοκλήρωση και η πολιτική ενοποίηση θα συντηχθούν τελικά. Ας σημειωθεί επίσης ότι ο αρχικός στόχος ήταν να γίνουν όλα αυτά χωρίς να αντιληφθούν οι λαοί το σκεπτικό της όλης διαδικασίας.

Και πράγματι, όπως ακριβώς το είχαν σχεδιάσει, αμέσως μετά την επίσημη ίδρυση του υπερκράτους, ξέσπασε η κρίση. Και σαν να έδινε το παράγγελμα, η γνωστή εφημερίδα της οικονομικής ελίτ, Wall Street Journal, κυκλοφόρησε με τον συνθηματικό τίτλο "Καιρός να μεγαλώσει η ευρωζώνη".

"Η έξοδος από την κρίση", έγραφε σε εκείνο το δημοσίευμά της, "θα απαιτήσει μια ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή κυβέρνηση που να διαθέτει ουσιαστική φορολογική και δημοσιονομική δικαιοδοσία. Θα πρέπει να διαθέτει επίσης την ικανότητα να αναδιανέμει τους υπάρχοντες πόρους και να επιβάλλει δημοσιονομική πειθαρχία σε ολόκληρη την ήπειρο. Με λίγα λόγια, για την επίλυση της κρίσης θα είναι αναγκαίο να προχωρήσει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό η πολιτική ένωση. (...) Ωστόσο, η επιλογή είναι πλέον σαφής και αναπόφευκτη".
Αυτά τα μεστά νοημάτων έγραφε τότε η Wall Street Journal, αλλά ξέρετε κάτι, φίλοι μου; Σε όλα αυτά δεν υπάρχει καμία απολύτως δυνατότητα επιλογής. Η Ευρώπη έχει πάρει την νέα της εφιαλτική μορφή και έχει "κλειδώσει τις πόρτες".

"Η κρίση αποκάλυψε τις αδυναμίες μας", δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Χέρμαν βαν Ρομπάι τον Φεβρουάριο του 2010. "Οι πρόσφατες εξελίξεις στην ευρωζώνη υπογραμμίζουν την επείγουσα ανάγκη να ενισχυθεί η οικονομική διακυβέρνηση μας".

Όσο για την Κάθριν Άστον, την υπουργό επί των εξωτερικών υποθέσεων της ΕΕ, εκείνη προχώρησε ακόμη περισσότερο. Σε μια διάσκεψη κορυφής για την ασφάλεια στο Μόναχο τον Φεβρουάριο του 2010, δήλωσε: "Πρέπει να ενεργοποιήσουμε όλους τους μοχλούς επιρροής μας - τα μέσα διαχείρισης πολιτικών και οικονομικών κρίσεων, καθώς και καταστολής εξεγέρσεων πλήθους και στρατιωτικών πραξικοπημάτων - αν πρόκειται να στηρίξουμε μια ενιαία πολιτική στρατηγική".

Τα γεγονότα στην Ευρώπη δείχνουν καθαρά ότι κάποια μείζονος σημασίας προφητικά γεγονότα βρίσκονται σήμερα σε εξέλιξη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρόκειται να διασπαστεί. Βλέπουμε χώρες, όπως η Εσθονία, να ετοιμάζονται να ενταχθούν στην ευρωζώνη, ακόμη και αυτή τη στιγμή της μεγάλης αβεβαιότητας του ευρώ. Αντί της διάσπασής της, διαφαίνεται η μετάβαση προς ένα πιο αυταρχικό και περισσότερο ελεγχόμενο είδος ένωσης. Ακριβώς αυτό επεδίωκαν οι ευρωκράτες, και αυτό ακριβώς έχουν σχεδιάσει. Αναγκάζουν τα έθνη να δεχτούν μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία θα αποσπάσει από τις μεμονωμένες χώρες κάθε είδος αυτοδιάθεσης και κυριαρχίας. Όταν ολοκληρωθεί πλήρως η εκτέλεση του σχεδίου τους, το αποτέλεσμα μπορεί κάλλιστα να μοιάζει με τις "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης". Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα ήταν και είναι σε μεγάλο βαθμό ένα προκαθορισμένο, σκηνοθετημένο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Αλλά ίσως το πιο σημαντικό σχόλιο που έγινε πάνω σε αυτό το θέμα το έκανε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. "Χρειαζόμαστε αυστηρότερες ρυθμίσεις", δήλωσε τον Μάρτιο του 2010. "Με αυτό εννοώ ότι σε μια ακραία περίπτωση, αν μια χώρα αποδειχθεί ανίκανη να τακτοποιήσει τα οικονομικά της, τότε αναγκαστικά θα πρέπει να αποχωρεί από την ζώνη του ευρώ".

Η απειλή εκείνη του Σόιμπλε έχει σημασία. Η Ελλάδα γνωρίζει ότι, υπό τις σημερινές συνθήκες [του 2010], είναι δύσκολο να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Αφ' ενός θα ήταν δύσκολο να επιβιώσει και αφ' ετέρου θα προκαλούσε ένα φαινόμενο ντόμινο, που θα οδηγούσε σε παγκόσμια οικονομική αστάθεια. Σαφώς η Γερμανία διαθέτει αρκετή ισχύ ώστε να υποχρεώσει την Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη, αλλά ο Σόιμπλε προφανώς επιδιώκει να την εκφοβίσει αρκετά, ώστε να τηρήσει τους όρους του δανεισμού της. Στην πραγματικότητα, αν κρίνουμε από τα γεγονότα που επακολούθησαν μετά το ξέσπασμα της κρίσης, έχει καταστεί σαφές ότι η Ελλάδα προορίζεται να μείνει στην ευρωζώνη. Αλλά το προηγούμενο καθεστώς, σύμφωνα με το οποίο ήταν μια χώρα μεταξύ ίσων, πρόκειται να αλλάξει. Η Γερμανία και οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης την στήριξαν οικονομικά με δάνεια, ή τουλάχιστον εξαγόρασαν χρόνο, δανείζοντάς της υπέρογκα ποσά συγκριτικά με την μικρή οικονομία της. Αλλά το έκαναν αυτό απαιτώντας από την Ελλάδα ένα τεράστιο πολιτικό κόστος.

Αλλά οι δηλώσεις εκείνες του Σόιμπλε φανέρωσαν και κάτι άλλο. Τόνιζε την ανάγκη για περισσότερες ρυθμίσεις, πράγμα που θα πρέπει να ερμηνευθεί ως περισσότερος έλεγχος. Αφού η Γερμανία ελέγχει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο Σόιμπλε εννούσε προφανώς ότι η Γερμανία πρόκειται να ασκεί από δω και στο εξής, με τη βία και χωρίς να ρωτήσει κανέναν, μεγαλύτερο έλεγχο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Γερμανία ανέρχεται συνεχώς και φιλοδοξεί να γίνει ο συνταγματικός δικτάτορας της Ευρώπης. Ιστορικά, η Γερμανία ήταν κάποτε η δύναμη που κυβερνούσε την Ευρώπη υπό τον παπισμό. Η αρχική ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιελάμβανε μια Γερμανία εντός συγκεκριμένων ορίων, περιορισμένη και υπό έλεγχο από το υπερκράτος. Αλλά αντί για αυτό, η ισχύς της Γερμανίας έχει αυξηθεί και έχει πλέον καταστεί η φωνή που υπαγορεύει τα πάντα στην Ένωση. Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες ήταν αντίθετες με αυτή την τροπή και δεν συμφώνησαν ποτέ με αυτήν, αλλά στην παρούσα φάση δεν έχουν άλλη επιλογή.

Ο Πήτερ Ζήαν του Ινστιτούτου Stratfor, ενός κέντρου γεωπολιτικών και στρατηγικών μελετών, έγραψε σε κάποιο άρθρο του ότι η δήλωση εκείνη του Σόιμπλε "δεν είναι μια δήλωση στην οποία προέβη ένα οποιοδήποτε μέλος της ΕΕ, αλλά μάλλον το καθοριστικό και ισχυρότερο μέλος. Η Γερμανία εμφανίζεται τώρα διατεθειμένη όχι μόνο να σκεφτεί, αλλά και να συνδιαλεχθεί δημόσια, γύρω από τον ανασχεδιασμό της Ευρώπης για το δικό της συμφέρον. Ίσως να το κάνει αυτό σήμερα, ίσως και όχι, αλλά από τη στιγμή που προέβη σε αυτή την δήλωση, έχει προαναγγείλει την αλλαγή της σχέσης της Γερμανίας με την υπόλοιπη Ευρώπη".
Όσοi μελετούν τις προφητείες δεν θα πρέπει να αφήσουν να περάσουν απαρατήρητες οι συνέπειες της δήλωσης αυτής του Σόιμπλε. Η ίδια η χώρα που ήταν υπεύθυνη για δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, αλλά και αρκετές άλλες συγκρούσεις σε ολόκληρη την ευρωπαίκή ήπειρο, πρόκειται τώρα να αναγορευθεί στον διαχειριστή της Ευρώπης, για άλλη μια φορά. Αντί να περιορίσει την Γερμανία, το ευρώ έχει γίνει το εφαλτήριο για την άνοδό της στην εξουσία. Η φιλοδοξία της Γερμανίας είναι σαφής. Όπως έγραψε ο Ζήαν, "η Γερμανία κατορθώνει με ύπουλες και αδιαφανείς μεθόδους όσα δεν μπόρεσε να επιτύχει μέσα στην τελευταία χιλιετία ενδοευρωπαϊκών συγκρούσεων".

Ας δούμε τώρα ένα άλλο σημαντικό ερώτημα που σχετίζεται με τις προφητείες της Αγίας Γραφής. Εάν η Γερμανία αναχθεί σε κυβερνήτη της Ευρώπης, ποιός ή τι θα εξουσιάζει την Γερμανία;

Ο Όττο φον Χάψμπουργκ, μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είπε κάποτε:

"Η [Ευρωπαϊκή] Κοινότητα βασίζεται, σε μεγάλο βαθμό, στην κληρονομιά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αν και η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που ζουν υπό αυτήν δεν γνωρίζουν βάσει ποιάς κληρονομιάς ζουν".
Η πτώση του τείχους του Βερολίνου, την οποία σχεδίασαν ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' και ο Ρόναλντ Ρέιγκαν άνοιξε το δρόμο για την επανένωση της Γερμανίας και την ανακήρυξή της σε ηγέτη της Ευρώπης. Χωρίς τη βοήθεια της Ρώμης και των Ηνωμένων Πολιτειών, αυτό θα ήταν αδύνατο. Η Γερμανία οφείλει υποταγή στην Ρώμη. Κατά συνέπεια, το Βατικανό ελέγχει τώρα την Γερμανία παρασκηνιακά, την χώρα που εισηγήθηκε κάποτε την θρησκευτική μεταρρύθμιση. Ως ο παρασκηνιακός ηγέτης της Γερμανίας, η Ρώμη είναι, κατ' επέκταση, ο παρασκηνιακός ηγέτης ολόκληρης της Ευρώπης. Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από όσα διαδραματίζονται ανοιχτά.

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο θέμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επίσης υποβοηθούν τη Ρώμη στην εκτέλεση του σχεδίου της να επανιδρύσει την "Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία". Πάνω στο αποκορύφωμα της κρίσης, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, η αμερικανική κεντρική τράπεζα Federal Reserve, συνεργάστηκε με άλλες κεντρικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο προκειμένου να προσφέρει στην Ευρωπαϊκή Ένωση εγγυήσεις ρευστότητας με ρήτρα αμερικανικού δολαρίου, με σκοπό να στηριχθεί το σχέδιο δανεισμού της Ελλάδας και να διατηρηθεί η σταθερότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Η συμφωνία μεταξύ της Federal Reserve των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που (σύμφωνα με την εφημερίδα USA Today) "αναγκαστικά έπρεπε να υπάρξει λόγω του προβλήματος του ανεξέλεγκτου χρέους της Ελλάδας", είχε αρχίσει να εξαπλώνεται σε άλλες οικονομικά προβληματικές χώρες της ευρωζώνης, όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία. Ο επίτροπος της ΕΕ για θέματα νομισματικής πολιτικής, Όλι Ρεν, δήλωσε: "Η [αμερικανικής πρωτοβουλίας] συμφωνία μεταξύ Federal Reserve και ΕΕ είναι η έμπρακτη απόδειξη του γεγονότος ότι θα υπερασπιστούμε το ευρώ με όσα μέσα διαθέτουμε".

Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ένα πολύ σημαντικό απόσπασμα από το βιβλίο "Great Controversy" ("H μεγάλη διαμάχη"), που βρίσκεται στη σελίδα 588:

"Οι προτεστάντες των Ηνωμένων Πολιτειών θα είναι εκείνοι που κατά κύριο λόγο θα απλώσουν το χέρι τους για να σφίξουν το χέρι του πνευματισμού. Θα απλώσουν το χέρι πάνω από την άβυσσο για να σφίξουν το χέρι της εξουσίας της Ρώμης. Και όταν θα έχει επιτευχθεί αυτή η τρίπτυχη ένωση, η συγκεκριμένη χώρα θα ακολουθήσει τα βήματα της Ρώμης, προκειμένουν να προβεί στην καταπάτηση των δικαιωμάτων της ελεύθερης σκέψης και συνείδησης".
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συμφέρον να βοηθήσουν στην επίλυση της ελληνικής κρίσης. Θα πρέπει να βοηθήσουν προκειμένου να προστατευθεί η αμερικανική οικονομία από τις συνέπειες της κρίσης χρέους της Ελλάδας. Αλλά ενώ βοηθούν στην επίλυση της κρίσης, βοηθούν παράλληλα την Ρώμη να αναστήσει την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενισχύοντας την οικονομία της Ευρώπης υπό την εποπτεία της ελεγχόμενης από το Βατικανό Γερμανίας.

Η Βίβλος λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αγία Έδρα θα ενωθούν για να φέρουν τη λατρεία του Θηρίου ή την εικόνα του. Αυτό αναφέρεται στην Αποκάλυψη, στο κεφάλαιο 13, εδάφια 2-3.

"Καὶ ἐστάθην ἐπὶ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης· καὶ εἶδον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἀναβαῖνον, ἔχον κέρατα δέκα καὶ κεφαλὰς ἑπτά, καὶ ἐπὶ τῶν κεράτων αὐτοῦ δέκα διαδήματα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ὀνόματα βλασφημίας".
Και στάθηκα στην αμμουδιά της θάλασσας και είδα να βγαίνει από τη θάλασσα (που συμβολίζει την άβυσσο του Άδη) θηρίο, με δέκα κέρατα και επτά κεφάλια. Και πάνω στα κέρατά του υπήρχαν δέκα στέμματα, (σύμβολα της κυριαρχίας του πάνω στις μεγάλες δυνάμεις του κόσμου) και στα (επτά) κεφάλια του ήταν γραμμένα ονόματα βλασφημίας (ονόματα θεοποιηθέντων αυτοκρατόρων της Ρωμης και άλλων κυρίαρχων της γης).
"καὶ τὸ θηρίον ὃ εἶδον ἦν ὅμοιον παρδάλει, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ἄρκου, καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς στόμα λέοντος. καὶ ἔδωκεν αὐτῷ ὁ δράκων τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ καὶ ἐξουσίαν μεγάλην·"
Και το θηρίο αυτό που είδα έμοιαζε με πάνθηρα, τα πόδια του ήταν σαν της αρκούδας και το στόμα του σαν στόμα λιονταριού. (Μέσα από τις εικόνες των ζώων αυτών, που συμβολίζουν την αιμοδιψία, την λαιμαργία, την θηριωδία και αλαζονεία, συμβολίζεται η απανθρωπιά, η απληστία και η αλαζονεία των διεφθαρμένων κοσμικών αυτοκρατοριών και ειδικότερα της Ρωμης). Και ο δράκοντας έδωσε στο θηρίο αυτό την δύναμή του, τον θρόνο του και την μεγάλη εξουσία του .

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρθηκαν να βοηθήσουν την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στο πρόβλημα της ρευστότητας, οι ενημερωμένοι δεν ξαφνιάστηκαν. Η κρίση που οι ίδιες οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τις κάνει να απλώνουν το χέρι τους πέρα από τον Ατλαντικό και να σφίγγουν το χέρι του Βατικανού και της Ευρώπης προκειμένου να βοηθήσουν στην επίλυση της κρίσης. Και αυτό είναι ένα μέτρο αυτοάμυνας. Βλέπετε, λοιπόν, πώς χρησιμοποιείται η οικονομική κρίση με εκπληκτικό τρόπο, προκειμένου να εκπληρωθεί η συγκεκριμένη προφητεία.

Στο σημείο αυτό, ας συνοψίσουμε όσα μάθαμε σήμερα και ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε ποιοί βρίσκονται στην πραγματικότητα πίσω από όλα αυτά που συμβαίνουν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το σχέδιο του ευρώ είναι έργα ρωμαιοκαθολικής έμπνευσης που αποσκοπούν στην αναστήλωση της πάλαι ποτέ Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σχεδιάστηκαν από τη Ρώμη, σε συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και στόχο είχαν την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, την επανένωση της Γερμανίας, την επέκταση της ευρωπαϊκής επικράτειας και την υπαγωγή ολόκληρης της ΕΕ στον έλεγχο της Ρώμης.

Επειδή η Γερμανία είναι η μεγαλύτερη οικονομία και η ισχυρότερη πολιτική δύναμη στην Ευρώπη, έχει αναλάβει η ίδια τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η ελληνική κρίση χρέους σχεδιάστηκε από τη Γερμανία, μέσω της ΕΚΤ, και στόχος του σχεδίου ήταν να διοχετεύσει περισσότερη ισχύ στα χέρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως της Γερμανίας, ώστε να μπορεί να ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο στα ευρωπαϊκά ζητήματα.

Ο Πάπας και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχουν βοηθήσει τη Γερμανία να επιτύχει αυτή τη θέση ισχύος και επιρροής. Επομένως η Γερμανία οφείλει υποταγή στο Βατικανό. Αυτό σημαίνει ότι το Βατικανό μπορεί να χρησιμοποιεί τη Γερμανία ως όργανό της για να χειραγωγεί την Ευρώπη ανάλογα με το συμφέρον της.

Η Ρώμη επιδιώκει επίσης τον έλεγχο ή τουλάχιστον τον χειρισμό τηε παγκόοσμιας οικονομίας. Οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ηγέτες συνεργάζονται με το Βατικανό για την αναδιοργάνωση των παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, έτσι ώστε η παγκόσμια οικονομία να ελέγχεται από ελάχιστα άτομα, που είναι έμπιστοι συνεργάτες του Βατικανού. Σημειώστε ότι τέσσερα κράτη της ομάδας G7 είναι ευρωπαϊκά (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, και Βρετανία) συν δύο βορειοαμερικανικά (ΗΠΑ και Καναδάς), συν η Ιαπωνία. Η συνεργασία μεταξύ των "εμπόρων της γης", των "βασιλέων της γης" και του Βατικανού συνεχίστημε την ίδια στιγμή που η ελληνική κρίση κυριάρχησε στην προσοχή του κόσμου. Μην ξεχνάτε ότι ο Γκόρντον Μπράουν, τότε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ο Καναδός πρωθυπουργός, Στίβεν Χάρπερ, ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας εκείνη την περίοδο, Κέβιν Ραντ, αλλά και πολλοί άλλοι ηγέτες, επισκέφθηκαν τη Ρώμη το 2009, ζητώντας να δουν τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ', προκειμένου να συζητήσουν την οικονομική κρίση, καθώς γινόντουσαν οι προετοιμασίες για την εδραίωση της παγκόσμιας οικονομίας.

Η Ρώμη θα έχει το μεγαλύτερο όφελος από την άνοδο της Γερμανίας στην εξουσία της ΕΕ, ιδίως λόγω του ελέγχου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η Βίβλος λέει ότι η Γερμανία, μαζί με αρκετές άλλες χώρες, θα παραδώσει την εξουσία και τη δύναμή της στο Θηρίο, δηλαδή στη Ρώμη. Αυτό αναφέρεται στην Αποκάλυψη, στο κεφάλαιο 17, εδάφια 12-13.

"καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες δέκα βασιλεῖς εἰσιν, οἵτινες βασιλείαν οὔπω ἔλαβον, ἀλλ᾿ ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μίαν ὥραν λαμβάνουσι μετὰ τοῦ θηρίου".
Και τα δέκα κέρατα που είδες συμβολίζουν δέκα βασιλείς, οι οποίοι δεν βασίλευσαν ακόμη, αλλά ως βασιλείς παίρνουν βασιλική εξουσία για μια ώρα (για μικρό χρονικό διάστημα) και θα βασιλεύσουν μαζί με το θηρίον για λίγο χρόνο.
"οὗτοι μίαν γνώμην ἔχουσι, καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν τῷ θηρίῳ διδόασιν".
Και αυτοί έχουν τα ίδια φρονήματα και τας ίδιες διαθέσεις και δίνουν στο θηρίο την δύναμη και την εξουσία τους.
Σε αντάλλαγμα για την στήριξή της, η Ρώμη θα βοηθήσει τη Γερμανία να εξουσιάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ρώμη βρίσκεται στην πραγματικότητα πίσω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την κρίση χρέους της Ελλάδας και την άνοδο της Γερμανίας στην ηγεμονική θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατέχει αυτή τη στιγμή. Δεν πρόκειται είναι απλά για μια συνωμοσία εις βάρος των πολιτών της Ευρώπης. Πρόκειται για μια συνωμοσία εναντίον του λαού του Θεού που κρατάει τις Δέκα Εντολές του Θεού. Η Ρώμη επιδιώκει να δημιουργήσει μια παγκόσμια θρησκεία και θα συνεργαστεί με τους "βασιλιάδες" και "έμπορους της γης" προκειμένου να επιτευχθεί αυτό. Έχουμε δει πώς το όλο σχέδιο προχωρεί παρασκηνιακά σήμερα. Η προτεραιότητά τους στην πρώτη φάση είναι να υποτάξουν και να παγιώσουν τις ισχυρές χώρες του κόσμου ξεκινώντας από την Ευρώπη, έτσι ώστε η Ρώμη να μπορέσει τελικά να επιβάλει την λατρεία του Θηρίου σε όλους τους πολίτες του κόσμου.

Xάρη στις βιβλικές προφητείες είμαστε σήμερα σε θέση να έχουμε μια σαφή εικόνα των όσων εκτυλίσσονται γύρω μας. Έχουμε επίσης την μοναδική ευκαιρία σήμερα να εντάξουμε τη ζωή μας στον δρόμο που μας υπέδειξε ο Ιησούς Χριστός. Η πορεία και οι επιδιώξεις αυτών των ισχυρών παγκόσμιων οργανώσεων και κινημάτων διαγράφεται με εκπληκτικό τρόπο μπροστά στα μάτια μας, όπως ακριβώς προείπαν οι Γραφές.

Μήπως ήρθε ο καιρός να προετοιμαστούμε για την έλευση του Ιησού;

Μήπως ωρίμασε ο καιρός να βάλουμε τη ζωή μας σε κάποια τάξη, σύμφωνα με το θέλημά Του, όπως ο ίδιος μας το αποκάλυψε;

Είμαι βέβαιος ότι ήδη αρκετοί από εσάς έχετε αρχίσει να προβληματίζεστε και κάνετε τις ίδιες σκέψεις. Ας φροντίσει ο καθένας μας να κάνει ενσυνείδητα την επιλογή του.

Πάνω απ' όλα, ας μην ξεχνάμε το εδάφιο 34 από το κατά Λουκά Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 21. Αυτό ακριβώς είναι το θέλημα του Θεού για εμάς:
"Προσέχετε δὲ ἑαυτοῖς μήποτε βαρηθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ καὶ μερίμναις βιοτικαῖς, καὶ αἰφνίδιος ἐφ᾿ ὑμᾶς ἐπιστῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη·"
Προσέχετε τον εαυτό σας, μήπως γίνει βαριά η καρδιά σας και ασυγκίνητη στο άκουσμα του λόγου του Θεού, από την κραιπάλη, τη μέθη και τις βασανιστικές φροντίδες αυτής της ζωής. Να είστε άγρυπνοι, μήπως τυχόν μέσα στην κατάσταση αυτή της πνευματικής χαλάρωσης και παραζάλης πέσει επάνω σας άξαφνα η μεγάλη εκείνη ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.
Ο Ιησούς θέλει να ωριμάσουμε, ώστε να μπορέσει να μας εμπιστευθεί το Άγιο Πνεύμα Του στις έσχατες ημέρες που πλησιάζουν:
"ἀγρυπνεῖτε οὖν ἐν παντὶ καιρῷ δεόμενοι ἵνα καταξιωθῆτε ἐκφυγεῖν πάντα τὰ μέλλοντα γίνεσθαι καὶ σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου".
Nα επαγρυπνείτε, λοιπόν, και να προσεύχεστε κάθε ώρα και στιγμή, ώστε να σας αξιώσει η Θεία Χάρη να αποφύγετε όλα αυτά τα φοβερά που πρόκειται να γίνουν και να σταθείτε με θάρρος και χαρά μπροστά στον Υιό του ανθρώπου.



Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες δείχνουν έκπληκτες για τη συνεχιζόμενη μαζική απόσυρση καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες και τις πρώτες εκροές από τις ισπανικές. Δεν θα έπρεπε. Όποιος έχει μελετήσει την κατάρρευση των αναδυόμενων αγορών κατά τη δεκαετία του 1990 γνωρίζει πως μετά από μια δημοσιονομική κρίση ακολουθεί μια χρηματοπιστωτική.

Η χρεοκοπία της Αργεντινής το 2001 αποτελεί το πιο χρήσιμο παράδειγμα. Κατά την κρίση της Αργεντινής η ύφεση έφτασε το 18% και η ανεργία το 22%. Μιλάμε δηλαδή για νούμερα πολύ κοντινά στα σημερινά ελληνικά.

Η Αργεντινή κατέληξε σε ένα πλήρες και ανεξέλεγκτο χρεοστάσιο στο δημόσιο χρέος της. Στην Ελλάδα τη διαχείριση του ‘κουρέματος’ που επιβλήθηκε στους πιστωτές ανέλαβαν μέχρι στιγμής η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αλλά από τη στιγμή που το ελληνικό χρέος εξακολουθεί να μην είναι βιώσιμο, ο επόμενος γύρος της ελληνικής χρεοκοπίας μπορεί να κάνει τη χρεοκοπία της Αργεντινής να δείχνει … ελεγχόμενη.

Στην Αργεντινή το τραπεζικό σύστημα έφτασε στο χείλος της κατάρρευσης υποχρεώνοντας την κυβέρνηση να απαγορεύσει την απόσυρση καταθέσεων – επιβάλλοντας το γνωστό μας ως ‘κοραλίτο’ – και να εισάγει κεφαλαιακούς ελέγχους. Αυτό είναι ενδεχομένως το στάδιο στο οποίο εισέρχεται τώρα η Ελλάδα. Αν επομένως θεωρήσουμε ότι το προηγούμενο της Αργεντινής και των άλλων κρίσεων των αναδυόμενων αγορών είναι ένας χρήσιμος οδηγός, τι θα μπορούσαμε να δούμε στη συνέχεια στην Ελλάδα;

Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα πρέπει να λαμβάνουμε πάντα υπόψη μας τους μηχανισμούς ανατροφοδότησης ανάμεσα σε μια δημοσιονομική και μια χρηματοπιστωτική κρίση. Το ενεργητικό των τραπεζών αποτελείται από κρατικά και εταιρικά ομόλογα. Μια δημοσιονομική κρίση ή ένα κρατικό χρεοστάσιο μειώνει την αξία των κρατικών ομολόγων και η ύφεση που την ακολουθεί μειώνει την αξία των εταιρικών ομολόγων.

Με τον τρόπο αυτό τα προβλήματα του προϋπολογισμού γίνονται προβλήματα των τραπεζών. Αλλά υπάρχει και ο αντίστροφος μηχανισμός: καθώς οι τράπεζες προχωρούν σε απομόχλευση για να αντισταθμίσουν τις ζημιές τους, μειώνουν το δανεισμό και η οικονομία επιβραδύνεται, με αποτέλεσμα τη μείωση των φορολογικών εσόδων. Αν και όταν οι τράπεζες χρειαστούν ενέσεις κρατικών κεφαλαίων, αυτά τα επιπλέον κονδύλια – που μπορεί να είναι και μεγάλα – προστίθενται στο δημόσιο χρέος και υπονομεύουν περαιτέρω τα δημόσια οικονομικά.

Αυτές οι αμοιβαία αυτοενισχυόμενες δυνάμεις μπορούν να έχουν αποτελέσματα από μόνες τους σε μια παρατεταμένη διαδικασία ύφεσης και απομάκρυνσης. Ή μπορεί να προκαλέσουν μαζική απόσυρση καταθέσεων οδηγώντας το χρηματοπιστωτικό σύστημα στην κατάρρευση. Το τι θα γίνει τελικά εξαρτάται από την εμπιστοσύνη.

Οι οικονομολόγοι έχουν καταλάβει από καιρό ότι από τη στιγμή που στην Ευρωζώνη δεν υπάρχει αξιόπιστος δανειστής εσχάτου καταφυγίου, οι τράπεζες είναι ευάλωτες στις αυτοεκπληρούμενες κρίσεις εμπιστοσύνης. Ο δανειστής μπορεί να είναι νομισματικού ή δημοσιονομικού χαρακτήρα αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας και οι δύο αυτοί τύποι δανειστών είναι υπό αμφισβήτηση.

Σε περίπτωση που γίνει καταγγελία της συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες – αλλά δεν είναι και σίγουρο καθώς οι Ευρωπαίοι φοβούνται πραγματικά τη μόλυνση – η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να πάψει να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως εγγύηση για τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών. Το ελληνικό κράτος δεν έχει όμως τη δυνατότητα να εγγυηθεί τις τράπεζες του. Υπό αυτές τις συνθήκες το περίεργο θα ήταν αν οι καταθέτες δεν έσπευδαν να πάρουν τα λεφτά τους από τις ελληνικές τράπεζες.

Η εμπειρία της Αργεντινής δείχνει ότι μετά από μια μαζική απόσυρση καταθέσεων ακολουθεί νομισματική κατάρρευση. Με τα έσοδα να βυθίζονται και τον δανεισμό να παγώνει, οι επαρχίες της Αργεντινής προσέφυγαν στην εκτύπωση διαφόρων νομισματικών υποκατάστατων για να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις. Κάποια στιγμή κυκλοφορούσαν περισσότερα από 10 νομισματικά υποκατάστατα στη χώρα.

Τι θα γίνει αν η Ελλάδα αποκοπεί από το δανεισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ; Οι αισιόδοξοι δηλώνουν πως από τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται πολύ κοντά στο μηδενισμό του πρωτογενούς της ελλείμματος – προβλέπεται για το 2013 – έχει τη δυνατότητα να καλύψει όλες της τις υποχρεώσεις με τους πόρους της μετά από ένα χρεοστάσιο που θα την απαλλάξει από τους τόκους. Αλλά η θέση αυτή υπερεκτιμά τη δυνατότητα του κράτους να συλλέγει φορολογικά έσοδα εν μέσω πανικού. Με την οικονομία σε ελεύθερη πτώση και την αβεβαιότητα να κυριαρχεί παντού, πολλά νοικοκυριά και επιχειρήσεις απλά θα πάψουν να πληρώνουν φόρους. Επομένως, ακόμα κι αν η ελληνική κυβέρνηση κηρύξει χρεοστάσιο για το σύνολο του χρέους της, μπορεί να μην έχει άλλη επιλογή από το να τυπώσει κάποιου τύπου νόμισμα ή νομισματικό υποκατάστατο για αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της.

Κάτι τέτοιο δεν θα αποτελούσε επίσημη αποχώρηση από το ευρώ αλλά με τον καιρό η διαφορά θα μπορούσε να γίνει πιο επίσημη. Το νέο νόμισμα – ας το ονομάσουμε νέα δραχμή – θα είναι διαπραγματεύσιμο και άκρως ρευστοποιήσιμο. Ακόμα κι αν διαπραγματεύεται με μεγάλη έκπτωση όπως σίγουρα θα γίνει, πολύ γρήγορα θα χρησιμοποιείται για τον διακανονισμό όλων των τύπων των συναλλαγών.

Εδώ η ιστορία της Αργεντινής μας λέει ότι ο μηχανισμός ανατροφοδότησης μας φέρνει από το νόμισμα στις τράπεζες. Οι εταιρείες θα αρχίσουν σύντομα να διαμαρτύρονται ότι τα έσοδά τους είναι σε νέα δραχμή ενώ τα δάνεια τους παραμένουν σε ευρώ και θα αρχίσουν να ζητάνε τα δάνεια τους προς τις εγχώριες τράπεζες να περάσουν κι αυτά στη νέα δραχμή. Η κυβέρνηση μέσα στη δύσκολη αυτή την κατάσταση θα θέλει να ικανοποιήσει το κοινό αίσθημα και θα το εγκρίνει. Αλλά αυτό θα επιταχύνει τη μαζική φυγή καταθέσεων, καθώς νοικοκυριά κι επιχειρήσεις θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχουν ασφαλή περιουσιακά στοιχεία που να στηρίζουν τις καταθέσεις.

Η πληρωμή των δημοσίων υπαλλήλων με τις υποτιμημένες νέες δραχμές θα σημάνει τη σοβαρή μείωση των πραγματικών μισθών. Το τελικό βήμα στη διαδικασία αυτή θα γίνει με την μετατροπή των μισθών του ιδιωτικού τομέα σε νέα δραχμή. Πολύ πιθανόν να το ζητήσουν αυτό οι εταιρείες υποστηρίζοντας ότι διαφορετικά δεν μπορούν να κάνουν εξαγωγές. Τα συνδικάτα στην αρχή θα αντιταχθούν στην πληρωμή του ιδιωτικού τομέα σε νέα δραχμή αλλά στο τέλος θα ενδώσουν φοβούμενα το φάσμα μιας ακόμη μεγαλύτερης ανεργίας. Και για να χρυσώσουν το χάπι, οι ελληνικές αρχές θα μπορούσαν να υποσχεθούν επιλεκτικούς ελέγχους τιμών.

Πόσο μεγάλη θα μπορούσε να είναι η υποτίμηση της νέας δραχμής; Στην Αργεντινή η υποτίμηση του πέσο έναντι του δολαρίου έφτασε το 300%. Η Ελλάδα, από τη στιγμή που το 2011 είχε εξωτερικό έλλειμμα της τάξης του 10%, μπορεί να χρειαστεί μια ακόμη μεγαλύτερη υποτίμηση για να αποκαταστήσει το εξωτερικό της ισοζύγιο.

Στην Ελλάδα σύντομα θα σχηματιστεί η τέταρτη κυβέρνηση μέσα σε δυόμισι χρόνια. Η Αργεντινή άλλαξε τέσσερις προέδρους μέσα σε δύο χρόνια πριν σταθεροποιηθεί η πολιτική και οικονομική κατάσταση. Το μόνο ελπιδοφόρο που μας λέει η ιστορία της Αργεντινής είναι ότι κάποια στιγμή και η Ελλάδα θα σταθεροποιηθεί.