Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουν 2013

Του Νίκου Ξυδάκη

Στο επίκεντρο της κυβερνητικής κρίσης βρίσκεται αίφνης η ΔΗΜΑΡ, η αποχωρούσα από το τριμερές κυβερνητικό σχήμα. Η Δημοκρατική Αριστερά βάλλεται ως προάγουσα την αστάθεια και υπαναχωρούσα. Είναι όμως έτσι; Αραγε η ΔΗΜΑΡ προκάλεσε το ατύχημα της μαύρης ΕΡΤ; Η ΔΗΜΑΡ συνήψε τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις του 2010-12; Η ΔΗΜΑΡ ολιγώρησε στις μεταρρυθμίσεις και τις τομές της κρίσιμης τριετίας; Η αλήθεια είναι ότι έχει ευθύνη διακυβέρνησης, αλλά μόνο κατά το τελευταίο έτος και μόνο κατά το ποσοστό που της αναλογεί στο τριμερές σχήμα. Η αλήθεια, επίσης, είναι ότι η πολιτική συγκυρία και η εξ αυτής απορρέουσα κυβερνητική πρακτική ανάγκασαν τη ΔΗΜΑΡ να μεταθέσει πολλάκις τις δικές της κόκκινες γραμμές, ιδεολογικές και πολιτικές, αυτές ακριβώς που της προσδίδουν διακριτή φυσιογνωμία, άρα και λόγο ύπαρξης.

Το σημαντικότερο: ένα χρόνο μετά τον σχηματισμό τρικομματικής κυβέρνησης, ελάχιστες ή καμία από τις 14 συμφωνημένες προγραμματικές δεσμεύσεις έχουν τηρηθεί· όλες σχεδόν έχουν παραβιαστεί. Και βεβαίως, πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά είναι επίσης η τέχνη της διαχείρισης των συμβολισμών και της διατήρησης ενός ελάχιστου αναγκαίου ηθικού έρματος, και εντέλει η ανάληψη των δικών σου ευθυνών, όχι των αμαρτιών άλλων.

Ο κ. Κουβέλης διείδε ότι το κόμμα του κινδύνευε να έχει την τύχη του ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη, ο οποίος έσπευσε ασμένως να συμμετάσχει στην κυβέρνηση Παπαδήμου και εν συνεχεία το μεν κόμμα του εξαερώθηκε, τα δε κορυφαία στελέχη του μετεπήδησαν στη Ν.Δ. Το μικρό κεντροαριστερό κόμμα του κ. Φώτη Κουβέλη και των συντρόφων του, κατά πλειοψηφίαν προερχομένων από την αλυσίδα ΚΚΕ εσωτερικού, Ελληνική Αριστερά, Συνασπισμός, είναι μεν ένα κόμμα-λέσχη συστημικών στελεχών, επιρρεπών στον κυβερνητισμό και σε έναν ιδιότυπο μικρομεγαλισμό, αλλά δεν αντέχει απεριόριστες ποσότητες οπορτουνισμού και απεμπόλησης όλων των αρχών και χαρακτηριστικών του σε τόσο βραχύ χρονικό διάστημα. Υπό μία έννοια, η ΔΗΜΑΡ εξάντλησε τα αποθέματα πραγματισμού που την είχαν οδηγήσει σε συμβίωση με ακροδεξιά και φαύλα στοιχεία, υπεύθυνα εκτός των άλλων για τον ιστορικό εκτροχιασμό της χώρας.

Επιπλέον, ενώπιον των επερχομένων σκληρών μέτρων, αφυπνίστηκε το ένστικτο αυτοσυντήρησης· δεν θα μπορούσαν να τα στηρίξουν ηθικά, η εφαρμογή τους θα τους μετέτρεπε σε πολιτικό ακολούθημα της Ν.Δ. Αφησαν αυτή τη μοίρα ακολουθήματος και αφομοιώσεως στο συγκυβερνών ΠΑΣΟΚ και ελπίζουν εφ’ εξής να καρπωθούν τους μετριοπαθείς, πλην νεόπτωχους, ψηφοφόρους του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, πλαγιοκοπώντας το δεξί κέρας του συρριζαϊκού μετώπου. Στο μέτρο που διασκεδαστούν οι εσωτερικές συγκρούσεις, η ΔΗΜΑΡ φαίνεται να αποφεύγει προσώρας το στρατηγικό της αδιέξοδο, με τακτικές απώλειες. Τελικός κριτής για την αποσκίρτηση θα είναι η επόμενη κάλπη.
Και γιατί τα κέρδη της μπορεί να είναι φευγαλέα 

 Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ πρέπει να είναι σε μεγάλα κέφια. Όχι μόνο η γερμανική οικονομία ανέκαμψε από την οικονομική κρίση του 2008-9 –κάτι που αναγέννησε τις εξαγωγικές βιομηχανίες και οδήγησε σε ιστορικά χαμηλά την ανεργία- αλλά το πέτυχε την ώρα που οι περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες ακόμη παραπαίουν. Εκεί που άλλες χώρες βλέπουν μόνο οικονομικές δυσκολίες στο μέλλον τους, η Γερμανία βλέπει μια εισροή εξειδικευμένων μεταναστών, χαμηλό κόστος δανεισμού, έναν εξισορροπημένο προϋπολογισμό και μια αναπτυσσόμενη αγορά ακινήτων. Όλα αυτά είναι ευτύχημα για τη γερμανική οικονομία – και για την Μέρκελ που ετοιμάζεται για την επανεκλογή της τον Σεπτέμβριο.

Η κοινή αντίληψη λέει ότι η επιτυχία της Γερμανίας είναι η δύσκολα αποκτηθείσα ανταμοιβή της για την αυστηρή οικονομική της διαχείριση. Παρά ταύτα, ο δημοσιονομικός συντηρητισμός και οι δομικές μεταρρυθμίσεις δεν είναι υπεύθυνες από μόνες τους για τη βασισμένη στις εξαγωγές ανάπτυξη της Γερμανίας, η οποία είναι εν πολλοίς προϊόν προσαρμογών των εταιρικών και εργασιακών σχέσεων που τόνωσαν τις γερμανικές βιομηχανίες. Η χώρα οφείλει επίσης πολλά για την οικονομική της επανάκαμψη στη συγκεκριμένη δομή της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης όπως και στην εργασιακή και οικονομική κατάπτωση στην οποία οδήγησε η κρίση στην ευρωζώνη. Το ρευστό των μεταναστών και των επενδυτών ρέει στην χώρα από την υπόλοιπη Ευρώπη, προκειμένου να αποφύγουν τις ολέθριες συνθήκες τις οποίες η Μέρκελ και οι τεχνοκράτες της Ε.Ε. βοήθησαν για να δημιουργηθούν μέσω της μονολιθικής προσήλωσής τους στη λιτότητα, τις δομικές μεταρρυθμίσεις και τη σταθεροποίηση των τιμών.
Ο δυναμισμός με τον οποίο η Μέρκελ υποστηρίζει τη λιτότητα είναι ριψοκίνδυνο στοίχημα. Παρ’ ότι φαίνεται να λειτουργεί ως πλεονέκτημα για τη Γερμανία, έχει αποτύχει να φέρει την ανόρθωση στην χτυπημένη από την ύφεση Ευρώπη. Αλλά, η Γερμανία έχει να οφεληθεί από μια οικονομικά υγιή Ευρώπη, στην οποία εξάγει περίπου το 40% των προϊόντων της. Ήδη, κατασκευαστές αυτοκινήτων όπως η Daimler και η Volkswagen αρχίζουν να ανησυχούν για τις χαμηλές ευρωπαϊκές πωλήσεις. Μια καταρρέουσα ευρωζώνη, συνεπώς, απειλεί και την ίδια την ύπαρξη της νομισματικής ένωσης και κάνει τη γερμανική οικονομία να εξαρτάται σε επικίνδυνο βαθμό από την ζήτηση σε αναδυόμενες οικονομίες. Η μεγαλύτερη αναγνώριση αυτών των αδυναμιών – και των τρόπων μέσω των οποίων η γερμανική οικονομία επωφελήθηκε από το status quo- θα έπρεπε να στρέψει τους διστακτικούς Γερμανούς πολιτικούς από την οδό της λιτότητας σε εκείνη που ευνοεί τις πολιτικές ανάπτυξης για την υπόλοιπη Ευρώπη.
ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑ
Οι απαντήσεις ως προς το γιατί η γερμανική οικονομία προκόβει ενώ οι άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες δίνουν αγώνα για να υπάρχουν, συχνά καταδεικνύουν το επιτυχημένο σφίξιμο του ζωναριού και την κυβερνητική πολιτική της προηγούμενης δεκαετίας. Οι μεταρρυθμίσεις Hartz στις αρχές της δεκαετίας του 2000 – μια δέσμη μέτρων στο κράτος πρόνοιας και στην αγορά εργασίας που μείωσαν τα επιδόματα και έκαναν ευκολότερο στις επιχειρήσεις να έχουν λιγότερο προστατευμένες θέσεις εργασίας, συχνά δε μερικής απασχόλησης και κακοπληρωμένες – θεωρούνται ότι μείωσαν τα εργασιακά κόστη και ότι ενθάρρυναν περισσότερους ανθρώπους να βρουν δουλειά. Εν τω μεταξύ, η δημοσιονομική υπευθυνότητα, την οποία επιτάσσει το γερμανικό σύνταγμα, υποτίθεται ότι εγγυήθηκε τις ισχυρές οικονομικές επιδόσεις της Γερμανίας. Με τη σειρά τους, οι Γερμανοί πολιτικοί διακήρυτταν ότι η λιτότητα και οι δομικές αλλαγές στην αγορά εργασίας πρέπει να είναι το πρότυπο για τις άλλες χώρες της Ευρώπης που επιδιώκουν να ευνοήσουν την ανταγωνιστικότητα, να τονώσουν την ανάπτυξη και να ενισχύσουν την απασχόληση.
Παρά ταύτα, οι βαθύτερες αιτίες της γερμανικής οικονομικής αναγέννησης και της συνεχιζόμενης επιτυχίας δεν ήταν πρωτίστως οι αλλαγές στην αγορά εργασίας ή ο δημοσιονομικός συντηρητισμός αλλά οι προσαρμογές μιας δεκαετίας στις επιχειρήσεις και στις εργασιακές σχέσεις που συνδυάστηκαν με τη θέση της Γερμανίας στη νομισματική ένωση. Πολύ πριν τις μεταρρυθμίσεις Hartz, οι γερμανικές εταιρίες μεταποίησης, αντιμέτωπες με την αυξανόμενο παγκόσμιο ανταγωνισμό, άρχισαν να επιβάλλουν περικοπές μισθών και να τροποποιούν τις ώρες εργασίας και τις αμοιβές, ενώ παρείχαν εργασιακή ασφάλεια στους εξειδικευμένους εγαζόμενους. Με την απρόθυμη συναίνεση των συνδικαλιστικών ενώσεων, οι εταιρίες διαμόρφωσαν μια σειρά από ευέλικτα εργαλεία [1] που τους επέτρεπαν να τροποποιούν τις ώρες εργασίας με βάση τις οικονομικές τους ανάγκες αντί να θέτουν σε κίνδυνο την εργασιακή ασφάλεια των εργαζομένων τους. Και μπορούσαν τώρα να προστατεύουν τις επενδύσεις τους σε εξειδικευμένους εργαζόμενους –περικόπτοντας προσωρινά μισθούς και ώρες, για παράδειγμα- αντί να μειώνουν τον αριθμό των εργαζομένων όταν έπεφτε η παραγωγή. Οι νεωτερισμοί αυτοί αύξησαν την παραγωγικότητα, μείωσαν τα κόστη, έδωσαν στις εταιρίες χώρο για να ελιχθούν κατά τη διάρκεια της πρόσφατης κρίσης, και γενικώς, ενδυνάμωσαν τις γερμανικές βιομηχανίες που για ακόμη μια φορά έγιναν αντικείμενο θαυμασμού ανά τον κόσμο.
Επιπροσθέτως, η Γερμανία κατέστη ικανή να χρησιμοποιήσει τη θέση της μέσα στη νομισματική ένωση για να ωθήσει τις εξαγωγές της. Με δεδομένους τους πολύ καλά συντονισμένους θεσμούς συλλογικών διαπραγματεύσεων που διαθέτει, η Γερμανία είχε ήδη σαφές προβάδισμα έναντι των άλλων ευρωπαϊκών κρατών ως προς την περικοπή των μισθών στον τομέα των βιομηχανιών. Αυτή η μορφή εσωτερικής υποτίμησης – κάτι ανάλογο με τη νομισματική υποτίμηση που βασίζεται στη μείωση των μισθών- έδωσε τη δυνατότητα μιας εξαγωγικής έκρηξης κι έκανε τη γερμανική οικονομία περισσότερο ανταγωνιστική από άλλες χώρες της ευρωζώνης. Ένα σχετικά αδύναμο ευρώ συγκριτικά με αυτό που θα ήταν σε καλύτερους οικονομικούς καιρούς –ή με εκείνο που θα ήταν ένα ισχυρό γερμανικό μάρκο- συνέβαλε περαιτέρω στην υποστήριξη των γερμανικών εξαγωγών. Μια άλλη ευλογία για τους Γερμανούς εξαγωγείς ήταν η γερμανικής έμπνευσης Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με δεδομένο το πάθος της για τον χαμηλό πληθωρισμό και τη σταθεροποίηση των τιμών.
Από κοινού, οι προσαρμογές αυτές στις επιχειρήσεις και στις εργασιακές σχέσεις, και η θέση της Γερμανίας στην ευρωζώνη, μαζί με την αυξανόμενη ζήτηση για υψηλής ποιότητας προϊόντα από αναδυόμενες οικονομίες όπως η Κίνα, έχουν βοηθήσει τη Γερμανία να ενισχύσει τις εξαγωγές της και την απασχόληση. Και παρόλο που οι εξαγωγές διολίσθησαν λίγο τον περασμένο χρόνο, οι εταιρίες εξαγωγών έχουν διατηρήσει τη συνολική ανταγωνιστικότητά τους, όπως επιβεβαιώνει μια πρόσφατη μελέτη [2] του World Economic Forum.
Και η Μέρκελ φαίνεται να διαθέτει και άλλους άσους στο μανίκι της. Ο πρώτος είναι η ακούσια και απρόσμενη έκρηξη στην αγορά ακινήτων, που τροφοδοτείται από την τρέχουσα κρίση στην Ευρώπη. Μέχρι τώρα, η αγορά ακινήτων στη Γερμανία δεν προσείλκυε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον των επενδυτών, και οι τιμές των ακινήτων είχαν βαλτώσει τις τελευταίες δεκαετίες. Παρά ταύτα, η κρίση χρέους έχει δώσει κίνητρα για επενδύσεις στο γερμανικό real estate, έναν θεωρούμενο «ασφαλή παράδεισο» για επενδύσεις σε καιρούς οικονομικής αβεβαιότητας και χαμηλών επιτοκίων. Οι Γερμανοί εργαζόμενοι μπορεί να είναι περισσότερο πρόθυμοι να αγοράσουν σπίτια εφόσον κράτησαν τις δουλειές τους στη διάρκεια της κρίσης, μάλιστα έλαβαν και μικρές αυξήσεις. Ο ΟΟΣΑ εκτιμά [3] ότι οι τιμές των ακινήτων αυξήθηκαν κατά 5,4% το 2011 – και κατά πολύ περισσότερο στις μεγάλες πόλεις. Η τάση αυτή μεταφέρθηκε και στην πραγματική οικονομία, με ουσιαστικές αυξήσεις [4] στην οικοδομική δραστηριότητα τα τελευταία χρόνια (4,4% το 2011 και 4,2% το 2012).
Ο δεύτερος άσος της Μέρκελ είναι ότι το status της Γερμανίας ως ασφαλής παράδεισος έχει ενισχύσει την ικανότητα της χώρας να δανείζεται χρήματα με πολύ χαμηλά επιτόκια (κάποτε και με αρνητικά επιτόκια) κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους. Αναζητώντας ασφαλείς επενδύσεις, οι επενδυτές συρρέουν στην αγορά γερμανικών ομολόγων. Σύμφωνα με το «Ινστιτούτο Kiel για την Παγκόσμια Οικονομία», μια γερμανική δεξαμενή σκέψης, η ανοδική αγορά ομολόγων έχει προσφέρει [5] στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση σχεδόν 80 δισ. ευρώ ανάμεσα στο 2009 και το 2013 (εν συγκρίσει με τα επιτόκια προ κρίσης), τα οποία τώρα – μαζί με τα έσοδα από φόρους που έφθασαν σε ύψη ρεκόρ- συμβάλλουν στην εξισορρόπηση του προϋπολογισμού της Γερμανίας και στη σταθεροποίηση του δημόσιου χρέους της.
Επιπλέον, μετά από μια δεκαετία ελλείψεων σε εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό στον τομέα μεταποίησης της χώρας και μιας γηράσκουσας και συρρικνούμενης κοινωνίας που απειλεί το κράτος πρόνοιας, η κρίση χρέους πυροδότησε μια εισροή εξειδικευμένων μεταναστών από χώρες χτυπημένες από την κρίση – ο τρίτος άσος της Μέρκελ. Αυτή η απότομη άνοδος της μετανάστευσης προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη με δεδομένη τη φήμη της Γερμανίας ως μια χώρα που δεν είναι ιδιαίτερα φιλόξενη στους μετανάστες (το οποίο συνόψισε η Μέρκελ στο σχόλιο της το 2010 ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει «εντελώς αποτύχει»). Η Γερμανική Υπηρεσία Στατιστικών εκτιμά ότι το 2012 η καθαρή μετανάστευση ήταν κάπου στις 370 χιλιάδες – αριθμό που είχαμε να τον δούμε εδώ και δύο δεκαετίες. Μετά από οκτώ χρόνια που συστελλόταν, ο πληθυσμός της Γερμανίας αυξάνεται.
ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ
Κοντολογίς, για την ώρα, η Γερμανία απολαμβάνει τα αγαθά όλου του κόσμου – έναν ανταγωνιστικό τομέα μεταποίησης και χαμηλή ανεργία, τα χαμηλότερα δυνατά επιτόκια δανεισμού στις αγορές, έναν όπως φαίνεται εξισορροπημένο προϋπολογισμό, μια αγορά ακινήτων σε έκρηξη κι ένα αυξανόμενο εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό – την ώρα που πολλές άλλες αναπτυγμένες οικονομίες υποφέρουν από μειούμενη ανταγωνιστικότητα και παραπαίουσα ανεργία (Γαλλία), υψηλά κόστη δανεισμού (περιφέρεια της ευρωζώνης), αποτυχία στην εκπλήρωση των δημοσιονομικών στόχων (Γαλλία, Ισπανία), μια αγορά εργασίας που δεν μπορεί να ταιριάξει τα προσόντα με τις ανάγκες (ΗΠΑ), και τις συνέπειες της φούσκας ακινήτων (Ιρλανδία, Ισπανία). Με την εκτόξευση των ποσοστών αποδοχής από τους πολίτες, οι προοπτικές φαίνονται καλές για την Μέρκελ στις προσεχείς εκλογές για την Μπούντεσταγκ, έστω κι αν οι σχολιαστές από όλο το πολιτικό φάσμα (και πολλοί πολίτες της Ε.Ε.) επικρίνουν αγρίως την πλατφόρμα της λιτότητάς της, που έχει διατηρήσει την οικονομική επιτυχία της Γερμανίας – όσο κι αν ήταν με απειλητικό τρόπο.
Το να πειστεί η Μέρκελ για τις ρωγμές στα οικονομικά θεμέλια της Γερμανίας και να στρέψει τη χώρα από την οδό του δημοσιονομικού συντηρητισμού, θα είναι ένα απαιτητικό έργο. Αλλά ένα εξαγωγικό μοντέλο που στηρίζεται υπερβολικά στις αναδυόμενες οικονομίες, την αδύναμη εσωτερική ζήτηση και σε μια περαιτέρω διολισθαίνουσα ευρωζώνη θα μπορούσε να διαλύσει ολόκληρη τη νομισματική ένωση και το γερμανικό «θαύμα». Η άποψη ότι η λιτότητα συνέβαλε στη μεταπολεμική οικονομική επιτυχία της Γερμανίας ευδοκιμεί στη γενικώς αποδεκτή οικονομική σκέψη [6]. Με δεδομένη τη σχετική αντιδημοτικότητα του κακού σχεδίου για το τέλος της λιτότητας που προώθησε ο Πέερ Στάινμπρουκ του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (και ανταγωνιστής της Μέρκελ), η Μέρκελ δεν είναι πιθανό να αλλάξει την πλατφόρμα της λιτότητάς της πριν τις εκλογές, είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό. Ο Στάινμπρουκ έχει μόνο μικρές πιθανότητες να κερδίσει, εντέλει, με δεδομένες τις πολυάριθμες πολιτικές γκάφες του και την αδυναμία του να δώσει μια κεντροαριστερή εναλλακτική λύση για την Ευρώπη και τη Γερμανία.
Ωστόσο, μια στροφή μακριά από τις πολιτικές λιτότητας είναι αναγκαία για να βοηθήσει να αναβιώσει η ευρωζώνη και να δημιουργήσει βιώσιμη ανάπτυξη στην Ευρώπη. Θα δώσει στους Ευρωπαίους ηγέτες περισσότερο χρόνο να επικεντρωθούν στα βαθύτερα προβλήματα της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της πρόκλησης της σύγκλησης πολύ διαφορετικών μοντέλων καπιταλισμού και διαφορετικών επιπέδων ανταγωνιστικότητας. Σημαντικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις σε επίπεδο ΕΕ, μεταξύ των οποίων η οικονομική ολοκλήρωση, είτε προς τα εμπρός είτε προς τα πίσω, θα απαιτήσουν εκτεταμένες διαπραγματεύσεις. Οι χώρες που επλήγησαν από την ύφεση πρέπει να βρουν το δικό τους δρόμο προς την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Όλα αυτά τα βήματα απαιτούν χρόνο, ένα σπάνιο αγαθό δεδομένων των ολέθριων συνθηκών που αντιμετωπίζουν πολλές υπερχρεωμένες χώρες. Μια τέτοια αλλαγή πολιτικής θα συμβάλει στη σταθεροποίηση μιας Ευρώπης που μαστίζεται από κρίση και θα δώσει το στίγμα της Γερμανίας ότι θέλει να διορθώσει τα συστημικά προβλήματα της ηπείρου και όχι μόνο να τα υπερβεί κουτσά-στραβά.
Ο δρόμος της Μέρκελ είναι επισφαλής. Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία μπορεί να φαίνεται απομονωμένη από την υπόλοιπη ευρωζώνη, μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει τον εύθραυστο χαρακτήρα αυτού του γίγαντα των εξαγωγών. Η Μέρκελ θα πρέπει να είναι επιφυλακτική. Αν θέλει να κρατήσει το γερμανικό θαύμα ζωντανό, χρειάζεται να βοηθήσει να αναβιώσει η υπόλοιπη Ευρώπη. Η Μέρκελ θα πρέπει να επιτρέψει ελάφρυνση της λιτότητας στην ευρωζώνη και πολιτικές που θα δημιουργούν περισσότερες δαπάνες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Μια υποτονική γερμανική οικονομία κατά τα τελευταία δύο τρίμηνα και ορισμένες απαισιόδοξες προβλέψεις ανάπτυξης θα πρέπει να είναι τα προειδοποιητικά σημάδια που θα υποχρεώσουν την Μέρκελ να υιοθετήσει αυτές τις αλλαγές. Σε αντίθετη περίπτωση, υπάρχει η πιθανότητα η Γερμανία να επανέλθει σύντομα στις τάξεις των «ασθενών» της Ευρώπης.
Σύνδεσμοι:

[1] http://pas.sagepub.com/content/40/4/549.abstract

[2] http://www3.weforum.org/docs/WEF_GlobalCompetitivenessReport_2012-13.pdf

[3] http://www.oecd-ilibrary.org/economics/house-prices_2074384x-table17

[4] https://www.destatis.de/EN/PressServices/Press/pr/2013/02/PE13_069_441.html

[5] http://www.ifw-kiel.de/media/kiel-institute-focus/2013/kiel-institute-focus-22

[6] http://ecfr.eu/page/-/ECFR49_GERMANY_BRIEF.pdf
Αγκαλιά με όλους τους φανατικούς τουρκόψυχους υπονομευτές της ελληνικής Θράκης για μια ακόμη φορά ο προκλητικός δήμαρχος Τοπείρου Στέλιος Χατζηευαγγέλου!
 
Για τα έργα και τις ημέρες του ελληνόφωνου δημάρχου Τοπείρου Ξάνθης Στέλιου Χατζηευαγγέλου και τις αμφιφανείς σχέσεις του με το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής και τους τουρκόφρονες υποτακτικούς του (χάρη στους οποίους άλλωστε και επανεκλέγεται συνεχώς) δεν είναι λίγες οι φορές που σας έχουμε μιλήσει εδώ στο «Προξενείο-Στοπ».
Επειδή όμως από την τελευταία φορά πέρασε καιρός και για να μη νομίζετε πως έβαλαν σε τίποτε μυαλό όλα αυτά τα οσφυοκαμπτικά δουλικά του Προξενείου, ρίξτε απλώς μια πολύ σύντομη ματιά στο τελευταίο κατόρθωμα του εν λόγω κυρίου. Ο λόγος για τα εγκαίνια της έκθεσης των Μαθημάτων Ραψίματος-Κεντήματος και Χειροτεχνίας (που λειτουργούν υπό την αιγίδα της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης»), τα οποία πραγματοποιήθηκαν στις 9 Ιουνίου στον χωριό Κύρνος του δήμου Τοπείρου. Στα εγκαίνια λοιπόν παραβρέθηκε (και συμμετείχε κανονικότατα) ο δήμαρχος Χατζηευαγγέλου, παρέα με τον Τούρκο πρόξενο Ιλχάν Σενέρ, την επίτιμη πρόεδρο του DEB Ισίκ Σαδήκ (χήρα του Αχμέτ Σαδήκ), τον βοηθό του ψευδομουφτή Ξάνθης Αχμέτ Χράλ, τον – μη χρήζοντα άλλων συστάσεων - Τζεγκίζ Ομέρ, τον πρώην βουλευτή Τσετίν Μάντατζη και πολλά άλλα μπουμπούκια του αυτού φυράματος.

Οπότε τι να πεις περισσότερο! Επειδή έχει πραγματικά μαλλιάσει η γλώσσα μας τόσα χρόνια, προφανώς δεν έχει κανένα νόημα να ξαναμιλήσεις για κωμικοτραγικά δημαρχίδια, που (πιστά προφανώς στην αρχή «πουλάμε και τη μάνα μας για 10 τουρκοψήφους») δεν διστάζουν με την παρουσία τους να νομιμοποιούν παράνομα σωματεία (όπως η ΤΕΞ) και να συναγελάζονται με άτομα που καλλιεργούν ξεκάθαρα υπονομευτικά σχέδια για την ελληνική Θράκη. Ας δούμε λοιπόν απλώς τις φωτογραφίες, με τον λεγάμενο (στην 1η) ανάμεσα στη χήρα του τουρκοπράκτορα Σαδήκ και τον τουρκόψυχο σοσιαλφασίστα Μάντατζη, ενώ βέβαια το μεγάλο αφεντικό (δηλαδή ο τουρκοπρόξενος Σενέρ) είναι στην πρωτοκαθεδρία. Στη 2η φωτογραφία τον βλέπετε τέρμα πάνω, μαζί με τον βοηθό του ψευδομουφτή Ξάνθης Αχμέτ Χραλ και (πάλι) τον Μάντατζη. Στην 3η φωτογραφία, μπορείτε να θαυμάσετε κι εσείς μερικά από τα δείγματα της υψηλής αισθητικής τουρκο-ραπτικής τέχνης του Πολιτιστικού Συλλόγου Κύρνου. Στην 3η περιχαρής κόβει την κορδέλα, εγκαινιάζοντας την τουρκο-έκθεση. Στην 4η τον βλέπετε κάτω από 2 κάδρα, που πολύ απλά απεικονίζουν τον Μουσταφά Κεμάλ στην περιοχή  Κοτζάτεπε, την παραμονή της «Μεγάλης Επίθεσης», η οποία έγινε στις 26/8/1922 κατά του ελληνικού στρατού (!!!). Ε, και όσο για την 5η φωτογραφία, εδώ ο δήμαρχος, αφού τα αποθαύμασε όλα τα παραπάνω κι αυτός, δείχνει πια να απολαμβάνει και παραδοσιακούς τουρκικούς χορούς (κι όταν λέμε τουρκικούς, δεν είναι σχήμα λόγου, εννοούμε κανονικά εισαγόμενους εκ Τουρκίας). Και εμείς απορούμε βέβαια γιατί δεν σηκώθηκε να χορέψει και ο ίδιος! Μα να τους προσβάλει, βρε, έτσι τους ανθρώπους ο…παλιο-ελληναράς; Ντροπή του!


Διαψεύδει ο πρωθυπουργός της Ιορδανίας 

Ο πρωθυπουργός της Ιορδανίας Αμπντάλα Νσουρ διέψευσε σήμερα ότι η CIA σε συνεργασία με τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις εκπαιδεύουν Σύρους αντάρτες στην Ιορδανία, όπως υποστηρίζει δημοσίευμα αμερικανικής εφημερίδας.

«Δε γίνεται καμία εκπαίδευση των δυνάμεων της συριακής αντιπολίτευσης στο έδαφός μας», δήλωσε σε ομάδα δημοσιογράφων ο Ιορδανός πρωθυπουργός.
«Εμείς έχουμε να κάνουμε μόνο με Σύρους που έχουν αναζητήσει καταφύγιο στο έδαφός μας», τόνισε ο Νσουρ, η χώρα του οποίου φιλοξενεί περίπου 500.000 Σύρους πρόσφυγες.

Η εφημερίδα Los Angeles Times έγραψε την Παρασκευή ότι η CIA και οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις εκπαιδεύουν εδώ και μήνες Σύρους αντάρτες στην Ιορδανία και την Τουρκία, πριν ο Λευκός Οίκος ανακοινώσει την πρόθεσή του να αυξήσει τη «στρατιωτική» βοήθεια προς τη συριακή αντιπολίτευση.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η οποία επικαλείται Αμερικανούς αξιωματούχους και διοικητές της συριακής εξέγερσης, η εκπαίδευση των ανταρτών περιλαμβάνει ασκήσεις με αντιαρματικά και αντιαεροπορικά όπλα.
Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι η εκπαίδευση αυτή άρχισε το Νοέμβριο του 2012 σε αμερικανική βάση της νοτιοδυτικής Ιορδανίας.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η ταχύτητα καταστροφής του ελληνικού λαού, της οικονομίας, της ηθικο-πνευματικής του κατάστασης, της δημοκρατίας του, των δύο κρατών του (Ελλάδας-Κύπρου) κόβει την ανάσα όποιου την καταλαβαίνει βαθειά.

Αυτό θά 'πρεπε κανονικά να προκαλέσει προ πολλού θυελλώδεις, «επαναστατικές» αντιδράσεις. Αν δεν τόκανε συντρέχουν πολλοί λόγοι, ένας εκ των οποίων είναι ακριβώς η έκταση/βάθος της καταστροφής, η ένταση της απειλής. 
Ενεργοποιούν «σύνδρομο στρουθοκαμήλου», ενδόμυχη άρνηση πραγματικότητας, αυτοπλύση εγκεφάλου κοινής γνώμης και πολιτικών ελίτ.
Ή μπορεί να ενεργοποιήσουν άλλες αντιδράσεις (αναζήτηση μαγικών λύσεων – υδρογονάνθρακες, παροχέτευση εκλυόμενης ενέργειας σε λάθος στόχους – ΑΟΖ ή μετανάστες, χωρίς να υποτιμούμε το μεταναστευτικό, εγκλωβισμός σε εμφύλιες διαμάχες). 
Αυτά ενισχύονται από το ότι τα διανοητικά-πολιτικά εργαλεία μας φτιάχτηκαν σε μια και για μια εποχή σχετικά ακμαίου καπιταλισμού, σχετικά ανεξάρτητων-κυρίαρχων κρατών, όχι του νέου μεταμοντέρνου ολοκληρωτισμού, που καταλαβαίνουμε μόνο εγκεφαλικά, δεν μπορούμε στα αλήθεια να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει. Επίσης ενισχύονται από πάμπολλους φορείς ξένων συμφερόντων στο σάπιο ελληνικό εποικοδόμημα.

Ο Πούτιν και το Μεγάλο Παιχνίδι

Ελλάδα και Κύπρος δεν είναι μόνο σημεία εκδήλωσης μειζόνων οικονομικών- κοινωνικών κρίσεων, σημεία «συγκέντρωσης» της ευρωπαϊκής κρίσης. Η ελλαδική και κυπριακή κρίση κρύβουν ιστορικής σημασίας, μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι, για το μέλλον της Ευρώπης, τις σχέσεις με τα Ρωσία και τη Μέση Ανατολή

Μείζονος σημασίας είναι η πρόσφατη διπλή εξέλιξη με τα ενεργειακά: πλήρης απομόνωση της Ελλάδας από τη Ρωσία και ταυτόχρονη απόδοση της ελληνικής ενεργειακής υποδομής,εμμέσως πλην σαφώς, σε Τουρκία και Ισραήλ. Η ελληνική ενεργειακή υποδομή πραγματώνει τη γεωπολιτική υπεραξία της Ελλάδας, από τα τελευταία χαρτιά που έχει – ακόμα – να παίξει η χώρα για τη σωτηρία της.

Σύμφωνα με την εκδοχή καλά πληροφορημένων ρωσικών πηγών, και τη μόνη ευλογοφανή από τις υπάρχουσες, όταν ο Πρωθυπουργός επισκέφθηκε τη Μόσχα, ο Πούτιν ήταν σαφής μαζί του: «Καταλαβαίνουμε τις δυσκολίες, τις πιέσεις που φοβάστε και σας ασκούνται, δεν σας παρεξηγούμε αν δεν θέλετε συνεργασία. Αν πάλι θέλετε συνεργασία ελάτε να δούμε τι θα κάνουμε. Αυτό κυρίως που θέλουμε είναι να ξέρουμε τι μας γίνεται και να γίνεται ότι συμφωνούμε».

Για τη Ρωσία η εταιρεία που έχει όντως στρατηγική σημασία είναι η ΔΕΣΦΑ, που ελέγχει τις υποδομές αερίου. Η Μόσχα εκτίμησε ότι η Αθήνα παίζει διπλό παιχνίδι. Της δίνει μια ΔΕΠΑ, χωρίς ιδιαίτερη αξία και με πολλά προβλήματα, εγγυώμενη ταυτόχρονα σε Αμερικανούς και Ισραηλινούς ότι οι δεν θα βάλει πόδι στη ΔΕΣΦΑ. Το ταξίδι του Πρωθυπουργού στο Μπακού ήταν το τελευταίο βήμα που έπεισε το Κρεμλίνο ότι η Αθήνα «την πούλησε» οδηγώντας στην απόφαση Πούτιν να αδειάσει με ωμό τρόπο την ελληνική κυβέρνηση, επιταχύνοντας μια κρίση που κατά βάθος η Μόσχα δεν επιθυμεί, εκτιμώντας και φοβούμενη χαοτική κατάσταση σε Ελλάδα και Ευρώπη προς όφελος των Αγγλοσαξώνων

Το αποτέλεσμα είναι: Αφενός αποκόπτεται η Ελλάδα από ένα κύριο δυνητικό γεωπολιτικό αντιστήριγμα, τη Ρωσία. Αφετέρου περνάει στον έλεγχο του Αζερμπαϊτζάν η ενεργειακή μας υποδομή. Η χώρα αυτή ελέγχεται πρωτευόντως από την Τουρκία, της οποίας συνιστά «στρατηγική προέκταση» και δευτερευόντως από το Ισραήλ, του οποίου είναι βόρεια αιχμή του αντι-ιρανικού δόρατος. Μετά την Τουρκία, είναι η χώρα που διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις στον κόσμο, σχεδόν αναγνώρισε την «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου», το «ψευδοκράτος» που δημιούργησε ο τουρκικός στρατός κατοχής.

Την ίδια ώρα που συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα, ο Πρόεδρος τηςΚύπρου, «Υπερεφιάλτης» Νίκος Αναστασιάδης, αφού πρόδωσε, κατέστρεψε οικονομικά και υποδούλωσε δια της Δανειακής το κράτος του, ετοιμάζεται τώρα να το διαλύσει και τυπικά. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες από τη Νέα Υόρκη, έχει διαβιβάσει «ατύπως» και χωρίς ενημέρωση του Εθνικού Συμβουλίου, σειρά ακραία υποχωρητικών προτάσεων προς την άλλη πλευρά.

Ανάγκη διεθνούς κινητοποίησης

Υπάρχει μέσα σε όλη αυτή τη διεθνή μαυρίλα, κάτι πολύ θετικό. Ηδιεθνής κινητοποίηση εναντίον του κλεισίματος της ΕΡΤ. Η κινητοποίηση αυτή είναι πολύ καλό παράδειγμα του τι μπορεί να γίνει αν ξυπνήσουμε, αν ξυπνήσουν δηλαδή οι αντίπαλοι του Μνημονίου στην Ελλάδα. Το ίδιο πούγινε με και για την ΕΡΤ, πρέπει να γίνει για τα ελληνικά νοσοκομεία, τα σχολεία, την οικονομική καταστροφή και το κοινωνικό ολοκαύτωμα, που προκαλεί η πολιτική όχι μόνο της Μέρκελ, αλλά επίσης του ΔΝΤ, των μεγάλων τραπεζών και, εμμέσως, των ΗΠΑ. (Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι συνιστά πολύ μεγάλη, δυνητικά θανάσιμη αυταπάτη να θεωρηθούν σύμμαχοι της Ελλάδας ΔΝΤ και ΗΠΑ.)

Πρέπει να τεθεί το ελληνικό στην Ευρώπη και τον κόσμο και να συνδεθεί με μια γνήσια και σοβαρή εναλλακτική για τηνΕυρώπη – η (ορθή) κριτική στη λιτότητα εξαντλεί πλέον τη χρησιμότητά της, δεν επαρκεί, γιατί εδώ μιλάμε όχι για επιλογή πολιτικής εντός πλαισίου, αλλά για την τύχη του πλαισίου, της αστικής δημοκρατίας και των σχέσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Η παγκοσμιποίηση απειλεί την ύπαρξη του κράτους-έθνους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και την επιβίωση του ελληνικού λαού, δεν υποβαθμίζει απλά τις υποκείμενες τάξεις.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πρακτικά και ενεργοποιούνται δύοσχέδια στην Ευρώπη, με κύριο εργαλείο το ελληνικό και κυπριακό μνημόνιο. Το ένα είναι η ολοκλήρωση της θεσμικής μετατροπής της ΕΕ σε δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου υπό γερμανική πρωτοκαθεδρία, αν και δεν είναι καθόλου βέβαιο σε ποιο βαθμό κυβερνά τη Γερμανία η Γερμανία και όχι η Goldman Sachs. Το δεύτερο είναι η διάσπαση της Ευρώπης σε σειρά αλληλοανταγωνιζόμενα και καταστρεφόμενα – με διαφορετικούς ρυθμούς – κράτη, υποχείρια ΗΠΑ και Χρήματος. Γι’ αυτό και εκτιμάμε ως πολιτικό λάθος το σύνθημα «συμμαχία του Νότου». Χρειάζεται συμμαχία για μια «κοινωνική, δημοκρατική Ευρώπη, ανεξάρτητηκαι πολυπολική, εναντίον του ΧρηματοπιστωτικούΟλοκληρωτισμού», έστω και αν κυρίως βασιστεί στους Νότιους. Τα γερμανικά συνδικάτα ζητάνε άλλωστε σχέδιο Μάρσαλ και σπανίως κουβεντιάζουμε μαζί τους, με τον Σμιτ ή το γερμανικό παραγωγικό κεφάλαιο. Αντίθετα όλο ειδικοί και αληθινά κίτρινες εφημερίδες της Αγγλοσαξωνίας, όπως οι «Καιροί του Χρήματος» (Financial Times) μας εξηγούν γιατί θα ευημερήσουμε φεύγονταςαπό το ευρώ.

Μόνο τοποθετούμενος κανείς σε τέτοιο, γενικό διεθνές πλαίσιο μπορεί να ασκήσει πραγματικά πολιτική και να δοκιμάσει να αρχίσει τον δύσκολο, «υπέρ πάντων» αγώνα για τη σωτηρία του ελληνικού λαού.

Πηγή «Δρόμος της Αριστεράς»
Το σύστημα ΠΑΣΟΚ επανέρχεται με την προσωπική ευγενική χορηγεία του Σαμαρά

Ο Μητσοτάκης είπε πριν μερικές μέρες πως νόμιζε ότι η πιο δυνατή πράξη του Σαμαρά ήταν το ότι έριξε τον ίδιο, αλλά διαπιστώνει πως έκανε λάθος. Ο τελευταίος είναι ικανός να ρίξει και τον εαυτό του. Εμείς διαπιστώνουμε ότι ο κ. Σαμαράς είναι ικανός και για μια ακόμα πιο δυνατή ενέργεια. Να αναστήσει και να επαναφέρει στην πολιτική σκηνή ένα «πεθαμένο» πολιτικά και τελειωμένο από την κοινωνία ΠΑΣΟΚ. Αυτή για μας, πέρα βέβαια από την έτσι κι αλλιώς συνήθη διάλυση της χώρας, είναι η μεγαλύτερη μέχρι τώρα πολιτική πράξη του. Και έπεται συνέχεια….

Σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν απογειωθεί από τη χαρά τους όλοι μέσα στο ΠΑΣΟΚ από το ανέλπιστο δώρο που τους κάνει ο Σαμαράς. Εκεί που έτρεμαν μήπως βρεθούν ακόμα και εκτός Βουλής και να κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για την παράδοση της χώρας στους δανειστές, εκεί ακριβώς ήρθε η ΝΔ και τους δίνει χέρι για να σηκωθούν και να συνεχίσουν το «έργο» τους.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ, που γλιτώνουν προς το παρόν τα συμφέροντά τους, μεταδίδουν ότι ο επικείμενος ανασχηματισμός θα ανακατανείμει και τις υπουργικές καρέκλες μέσα στην κυβέρνηση με αναλογία μεταξύ των δύο κομμάτων 2:1. Εκεί δηλαδή που το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση με 2 υπουργούς, θα βρεθεί να διαθέτει περίπου 15, δηλαδή τη μισή κοινοβουλευτική του ομάδα και συμπρωθυπουργεύοντα τον κ. Βενιζέλο. Χαμένοι θα βγουν και πάλι οι βουλευτές της ΝΔ που μονίμως μένουν στην απέξω. Το “σύστημα ΠΑΣΟΚ” επιστρέφει δικαιωμένο.

Όλα γίνονται για το καλό της χώρας βεβαίως βεβαίως και φυσικά για να μπορέσει να προεδρεύσει ο ήδη πολιτικά “κουρεμένος” κ. Σαμαράς στην ΕΕ το πρώτο εξάμηνο του 2014, που προφανώς είναι και το μεγάλο του όνειρο και μετά να τα παίξει όλα στις εκλογές του Ιουνίου 2014.

Έρχεται η ώρα του προβληματισμού σχετικά με την κατάσταση στην Τουρκία. Μεθυσμένος με τις οικονομικές επιτυχίες και την απολυτοποίηση της προσωπικής εξουσίας του, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχει λησμονήσει ότι η υποστήριξη των μισών ψηφοφόρων στις εκλογές δεν σημαίνει την αγάπη του λαού. Το δεύτερο ημίχρονο δεν ήταν τόσο φιλικό όσο θα ήθελε ο ίδιος.

Φυσικά, στις διαμαρτυρίες συμμετείχαν όχι εκατομμύρια, αλλά οπωσδήποτε εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι μιας δραστήριας μειοψηφίας που καθορίζει το πολιτικό κλίμα οποιασδήποτε χώρας. Με τη μία ή την άλλη μορφή διαδήλωσαν κάτοικοι των μεγαλύτερων πρακτικά πόλεων, και τα πλακάτ «Ερντογάν – παραιτήσου!» και «Ταξίμ αντιστάσου!» ο συντάκτης αυτών των σειρών τα είδε ακόμα και στα βράχια της απόκρημνης περιοχής του βουνών του Πόντου.

Έτσι, λοιπόν προκύπτει το πρώτο συμπέρασμα: η πολιτική ή ακόμη και τα προσωπικά προσόντα του επικεφαλής της κυβέρνησης δεν ικανοποιούν ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας.

Περαιτέρω: έκανε ηχηρή δήλωση της παρουσίας της η νέα μεσαία τάξη της Τουρκίας, της οποίας τα ιδανικά της ζωής δεν συμπίπτουν με την καθιερωμένη πολιτική γραμμή. Οι περισσότεροι από αυτούς που βγήκαν στους δρόμους και τις πλατείες δεκάδων πόλεων, εξέφρασαν την υποστήριξή τους στις διαμαρτυρίες μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα – πρόκειται, κατά κανόνα, για νέους ανθρώπους υψηλής μόρφωσης και επαρκώς ευκατάστατους, που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ως ισλαμιστές ή τούρκους εθνικιστές, ούτε κούρδους αυτονομιστές, ούτε κεμαλιστές. Δεύτερο συμπέρασμα: η πλατεία Ταξίμ ήγειρε αίτημα πολιτικής μορφοποίησης των ιδεών ενός φιλελευθερισμού ευρωπαϊκού τύπου. Οι διαδηλώσεις δεν ανέδειξαν αρχηγούς, αλλά στη χώρα υπάρχουν ηγέτες απολύτως ικανοί να «καβαλήσουν το κύμα» .

Τέλος, υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων έγινε εμφανής η διάσπαση της κυρίαρχης ελίτ, τα συμπτώματα της οποίας συζητούνται στην κοινωνία εδώ και αρκετό καιρό. Οι αυταρχικές μέθοδοι, στις οποίες έχει εθιστεί ο πρωθυπουργός, η απροθυμία του να προβεί σε παραχωρήσεις αρχίζουν να προκαλουν μια αυξανόμενη ανησυχία στο περιβάλλον του. 'Οσο ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει μεγαλόφωνα τα παλιά συνθήματα και τους πολιτικούς του αφορισμούς, οι συνεργάτες του επιτρέπουν στον εαυτό τους να εκδηλώσουν διαφωνίες με τη γραμμή του ηγέτη.

Ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο διαφωνεί με τις πρακτικές του εναντίον των διαδηλωτών, και ο Πρόεδρος καταγγέλει ότι καταρρέει η διεθνής εικόνα της χώρας. Ο Πρωθυπουργός επιμένει ότι η τρίτη γέφυρα πάνω από τον Βόσπορο είχε το όνομα ενός Σουλτάνου γνωστού ως σφαγέα δεκάδων χιλιάδων Αλεβιτών και ο Πρόεδρος προτείνει να ονομασθεί προς τιμήν ενός από τους ιδεολόγους του τουρκικού Αλεβισμού. Ο Πρωθυπουργός αρνείται να παραδεχθεί ως καταχρηστικά βίαιες τις ενέργειες της αστυνομίας και ο Πρόεδρος απολογείται ενώπιον της κοινωνίας για τις ενέργειες αυτές. Και η όλη υπόθεση δεν είναι μόνο λόγια.

Ο Ερντογάν ζητά να περιμένουν την απόφαση του δικαστηρίου για την τύχη του πάρκου Γκεζί, από το οποίο ξεκίνησαν όλα, δημοτικοί υπάλληλοι φυτεύουν 100 δέντρα στο πάρκο, 2000 τριανταφυλλιές και 202000 «εποχικά λουλούδια» - προφανώς κανείς δεν πρόκειται να το αποψιλώσει και,πολύ περισσότερο, αυτό γίνεται ανοιχτά σαφές στο κοινό .

Φυσικά, το να «θάψει» κανείς τον Ερντογάν ως πολιτικό είναι ακόμη πολύ νωρίς, αλλά ήδη δεν είναι σαφές ποιός θα οδηγήσει το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στις επόμενες εκλογές. Και, τέλος, τί είδους κόμμα θα είναι αυτό - είναι επίσης ασαφές.
Οι γερμανικές αρχές σκοπεύουν να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην αξιολόγηση των προσφύγων από τη Συρία, γράφει σήμερα η εφημερίδα Tagesspiegel.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες της εφημερίδας, προσωρινή άδεια παραμονής στην επικράτεια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας θα λάβουν περίπου 1600 Σύριοι, οι οποίοι «μπορούν να συνεισφέρουν ιδιαίτερα στην αποκατάσταση της χώρας μετά τη λήξη της σύγκρουσης». Γίνεται λόγος για ανθρώπους με ανώτατη μόρφωση, για παράγοντες των τεχνών και για δημοσιογράφους, καθώς επίσης και για πολιτικούς ακτιβιστές.

Η κυβέρνηση της ΟΔΓ νωρίτερα είχε ανακοινώσει την πρόθεσή της να δεχτεί όχι λιγότερους από 5000 Σύριους πρόσφυγες.
Έχουμε φτάσει στις 22 Ιουνίου και ακόμα δεν έχουν «βγει» και κατά συνέπεια και ανακοινωθεί στους άμεσα ενδιαφερόμενους οι μεταθέσεις των ανωτέρων αξιωματικών των Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και των υπαξιωματικών, όπως μας κατήγγειλαν πολλοί από αυτούς.

Και καλά να επρόκειτο μόνο για τα στελέχη θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτοί στρατιωτικοί είναι, «εκπαιδευμένοι» σε τέτοια είναι, αν και κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει το περσινό όνειδος του να ανακοινωθούν οι μεταθέσεις – λόγω των διπλών εκλογών – περί τον Αύγουστο.

Όμως δεν είναι έτσι. Άλλο «εκπαίδευση» και άλλο «καψόνι».

Δεν πρέπει να ξεχνούν οι αρμόδιοι ότι πίσω από κάθε στέλεχος, υπάρχει και μία οικογένεια, με παιδιά που υφίσταται και αυτή τα προβλήματα του πατέρα…. Ήδη 20 Ιουνίου και χιλιάδες οικογένειες δεν γνωρίζουν σε ποιο μέρος της Ελλάδος θα μετατεθούν οι στρατιωτικοί-γονείς, πότε θα νοικιάσουν εκεί σπίτια (και με τι ενοίκιο στη μέση της καλοκαιρινής περιόδου, που και πότε θα γραφτούν τα παιδιά στα νέα σχολεία τους κ.λπ.

Μήπως θα πρέπει οι (τύποις) αρμόδιοι να μην καθυστερούν τις υπογραφές που πρέπει να βάλουν;

Αυτές οι υπογραφές «δεν δαγκώνουν».
Αλλού είναι το πρόβλημα. 

Λ.Σ.Μ.




Οι εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας και οι θύελλες που έχουν ξεσπάσει τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνία και λειτουργούν αποδομητικά εμπερικλείοντας τεραστίων διαστάσεων κινδύνους για το σύνολο της χώρας, θα έπρεπε φυσιολογικά να έχουν -προ πολλού καιρού- κατορθώσει να κινήσουν τις διαδικασίες εκείνες που θα διέλυαν οποιαδήποτε κυβέρνηση θα στήριζε τα μνημόνια και τις πολιτικές εξαθλίωσης των πολιτών και έκθεσης κινδύνου της χώρας σε καταστάσεις που απειλούν την γεωγραφική της συνοχή.

Φευ! Τίποτε δεν συνέβη και όπως όλα δείχνουν, τίποτε δεν πρόκειται να συμβεί, επειδή οι αντιπολιτευτικές πολιτικές υπάρχουσες δυνάμεις δεν γίνονται πιστευτές ως προς τις πολιτικές τους προθέσεις και τους ιδεολογικούς τους προσανατολισμούς (και φυσικά λόγω της απίστευτου μεγέθους κυβερνητικής προπαγάνδας και κατασυκοφάντησης μέσω των γνωστών διόδων των ΜΜΕ), με συνέπεια να μην συγκεντρώνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών που νιώθουν από την πλευρά τους εγκλωβισμένοι σε ένα πολιτικό αδιέξοδο.

Την ευθύνη, λοιπόν, για την έξοδο από το αδιέξοδο την έχει εκείνος ο πολιτικός χώρος που δεν κατορθώνει να γίνει πιστευτός απέναντι σε μία κυβέρνηση που ουσιαστικά δεν υφίσταται, αφού έχει γίνει πολλάκις αποδεκτό πως λειτουργεί κατόπιν υποδείξεων και έξωθεν εντολών.
Αυτή την κυβέρνηση μία οποιαδήποτε υγιής αντιπολίτευση θα την είχε κονιορτοποιήσει μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Αλλά, για να συμβεί αυτό θα πρέπει να συνεγείρει τους πολίτες, να τους δώσει όραμα και να τους επαναφέρει το αίσθημα ασφάλειας μέσα από ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο. Και αυτό το ολοκληρωμένο εθνικό στρατηγικό σχέδιο, δυστυχώς δεν υφίσταται στο πολιτικό κόμμα που σήμερα φαίνεται να αξιώνει την ανάληψη της επόμενης διακυβέρνησης. Και δεν υφίσταται –κυρίως- στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπου μία σειρά από ιδεοληπτικές προσεγγίσεις –απείρου αστειότητας και μέγιστης επικινδυνότητας- κοινό χαρακτηριστικό των οποίων είναι η αποδόμηση οποιουδήποτε χαρακτηριστικού ή έννοιας περικλείει την λέξη «έθνος» (με τα παράγωγά της).

Εάν το ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα που θα προέτασσε την αναγκαιότητα της εθνικής ύπαρξης και συνέχειας της Ελλάδας, της επιβολής αυστηρότατης εθνικής πολιτικής στα θέματα εθνικού ενδιαφέροντος, της αδιαπραγμάτευτης ελληνικής κυριαρχίας σε Αιγαίο, Θράκη, Κεντρική Μακεδονία, Ήπειρο και –φυσικά- στην ΑΟΖ, τότε το ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα στηριζόταν από το 80% του πληθυσμού και θα μπορούσε με απλές – τυπικές διαδικασίες να ανακοινώσει στα κυβερνώντα φληναφήματα μία διορία ελάχιστων ωρών για την άμεση απομάκρυνσή τους από τις θέσεις εξουσίας που σήμερα κατέχουν.

Όμως, το ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε τον διεθνιστικό του ρόλο ως κυρίαρχο ζήτημα της πολιτικής του ύπαρξης και υπόστασης. Ουσιαστικά αδιαφορεί για τα εθνικά θέματα, δεν εναντιώνεται στο μείζον θέμα της λαθρομετανάστευσης που έχει γίνει πηγή ανασφάλειας των πολιτών, ενώ μετεξελίσσεται σε μείζον εθνικό πρόβλημα για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας και γενικά δεν κινείται προς την κατεύθυνση δημιουργίας και εφαρμογής μίας πολιτικής που θα λειτουργήσει υπέρ του Έλληνα πολίτη. Οι ατιμώρητες δηλώσεις στελεχών του για τα ελληνοτουρκικά, όπως και η περίφημη (προ ενός έτους) δήλωση του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα ότι είναι διατεθειμένος να φέρει και τις οικογένειες των ήδη υπαρχόντων στην Ελλάδα λαθρομεταναστών, είναι ένα παράδειγμα της οπτικής γωνίας μέσω της οποίας παρακολουθεί και εν γένει αντιλαμβάνεται το ΣΥΡΙΖΑ την Ελλάδα του σήμερα, αγνοώντας πεισματικά πως μία οικονομία μπορεί να διορθωθεί μέσα από κατάλληλες κινήσεις, αλλά μία εθνικά λαβωμένη χώρα μόνο πληρώνοντας με αίμα μπορεί να ανακτήσει χερσαίο ή θαλάσσιο χώρο που έχει απωλέσει…

Γι αυτό το ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει κυβερνών κόμμα. Έχει ως στρατηγική του επιλογή την εξυπηρέτηση θεμάτων που δεν εξασφαλίζουν σειρά απαιτητών για την ύπαρξη μίας χώρας. Και ως εκ τούτου, μπορεί να συνεχίσει να παίζει ως «συμπρωταγωνιστής» στο πολιτικό θέατρο σκιών που εξελίσσεται σε μία παραπαίουσα Ελλάδα, αλλά δεν θα μπορέσει ποτέ να αποσπάσει το «χειροκρότημα» και τον έπαινο των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι διαπιστώνουν πως έχουν εγκαταλειφθεί από όλους και από όλα.
Δυστυχώς, το ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί επιλογή εγγύησης για κάτι καλύτερο, αλλά επιλογή συνέχισης με άλλο προσωπείο της ήδη υφιστάμενης κατάστασης. Οι πολιτικές του «στροφές», εξάλλου, έχουν αποδείξει πως αρέσκεται να προσαρμόζεται και όχι να συγκρούεται με εκείνους που –υποτίθεται- ότι καταγγέλλει. Εξάλλου, δεν είναι λίγοι εκείνοι που –δικαίως- ισχυρίζονται ότι το ΣΥΡΙΖΑ δημιουργήθηκε ως αντιπολιτευτικός πυλώνας για να δοθεί μία εκ του ασφαλούς «πολιτική μάχη» μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το δυστυχέστερο όλων είναι πως οι ισχυρισμοί αυτοί δικαιώνονται ολοένα και περισσότερο, με έναν ΣΥΡΙΖΑ που αρκείται να τους αντιμετωπίζει άλλες φορές με φωνασκίες και άλλοτε με ψιθύρους, ελλείψει ουσιαστικών και ισχυρών πολιτικών επιχειρημάτων.

Στο σημείο που σήμερα βρισκόμαστε ως χώρα, μία στροφή από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ των εθνικών θεμάτων, δυστυχώς δεν θα γινόταν πιστευτή. Κι αυτό, επειδή η πολιτική του ιστορία, λειτουργεί ανάδρομα και απομακρύνει την αλήθεια του πολιτικού του λόγου από την πολιτική του σκοπιμότητα. Κοινώς, το ΣΥΡΙΖΑ βιώνει την μη εμπιστοσύνη του λαού, ο οποίος επιμένει να τον τοποθετεί (μέσα από τις δημοσκοπήσεις τα αποτελέσματα των οποίων προβληματίζουν πολύ σοβαρά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ) σε ποσοστά απίστευτα χαμηλά απέναντι σε μία άθλια κυβέρνηση…
Τις πταίει λοιπόν πέρα από το ΣΥΡΙΖΑ; Ίσως οι πρόσφατες επαφές του Αλέξη Τσίπρα στην Γερμανία και στις ΗΠΑ να λειτούργησαν «όπως έπρεπε» για να δημιουργηθούν οι συνθήκες ενός νέου – επόμενου πρωθυπουργού, αλλά τη στιγμή που οι «σύμμαχοι και εταίροι» θα θελήσουν…

Το καλοκαίρι ήρθε και η πολιτική θερμοκρασία φαίνεται πως θα αυξηθεί κατακόρυφα και θα κάψει πολλούς περισσότερους από την σημερινή κυβέρνηση διαρχίας. Η πολιτική του «ώριμου φρούτου» δεν υποδηλώνει σοφία, αλλά παράξενη αναμονή, μη συμβατή με τις ανάγκες του συνόλου της χώρας. Και αυτή την αναμονή την έχει αντιληφθεί ο πολίτης και γνωρίζει πως ο mr Alexis αναμένει το «σήμα» για να κινηθεί. Μόνο που δεν κοιτάζει προς τον λαό για να πάρει το «σήμα»… Δυστυχώς για τον ίδιο, δυστυχώς για το κόμμα του (όποτε γίνει κι αυτό), δυστυχέστερα όμως για την χώρα, αφού δεν της επιτρέπεται να αναδείξει εκείνον ή εκείνους που θα λειτουργήσουν «υπέρ βωμών και εστιών»… και οδηγείται σε ένα μοναδικού μεγέθους σοκ, τα αποτελέσματα του οποίου θα είναι τραγικά για όλους…

Πηγή GrCitizen

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Παρακαλούμε την προσοχή σας:
  • «Αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων, των πολυτεκνικών επιδομάτων, καθώς και των εποχικών επιδομάτων στα επίπεδα που ήταν το 2009. Επίσης, αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν οι ομολογιούχοι και τα ασφαλιστικά ταμεία».
Αυτό που έγινε ήταν νέα μείωση των συντάξεων, νέο «τσεκούρωμα» των πολυτεκνικών επιδομάτων, περαιτέρω διάλυση των Ταμείων.
  • «Επέκταση του επιδόματος ανεργίας κατά ένα χρόνο ακόμα, στα δύο χρόνια».
Αυτό που έγινε ήταν επέκταση των... ανέργων και ουχί του επιδόματος.
  • «Να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα».
Αυτό που έγινε ήταν νέα μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, με το βασικό μισθό να κατρακυλάει στα 400 ευρώ καθαρά.
  • «Αντικατάσταση του χαρατσιού από νέο διευρυμένο ΕΤΑΚ, υποφερτό για όλους».
Αυτό που έγινε είναι η διατήρηση του χαρατσιού παρά και ενάντια ακόμα και σε δικαστικές αποφάσεις.
  • «Το πλεονάζον προσωπικό από οργανισμούς του Δημοσίου να μην απολύεται, αλλά να μπαίνει σε ειδικό καθεστώς για τρία χρόνια τουλάχιστον».
Αυτό που έγινε είναι να αποφασίζουν και να διατάζουν την εν ριπή οφθαλμού απόλυση χιλιάδων ανθρώπων, όπως έγινε στην ΕΡΤ.
  • «Μέτρα για τους δανειολήπτες».
Αυτό που έγινε είναι να ανακοινώνει πλαγίως ο υφυπουργός Σκορδάς για λογαριασμό των τραπεζιτών τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς των σπιτιών του καταχρεωμένου λαού στις τράπεζες.

Τα όσα διαβάσατε είναι μερικά από τα «18 σημεία της ΝΔ», όπως τα είχε παρουσιάσει ο κ. Σαμαράς. Τα είχε παρουσιάσει και είχε... δεσμευτεί επ' αυτών, προεκλογικά.

Δεδομένων των εξελίξεων, καθώς πολύς λόγος γίνεται για νέες εκλογές και για νέα κυβερνητικά σχήματα, μέσω των οποίων οι φορείς τους θα υπηρετήσουν το λαό με την ίδια ως τώρα αξιοπιστία και συνέπεια, είπαμε να τα θυμηθούμε. Για να ευθυμήσουμε...



Γράφει η Θάλεια Χούντα

Είναι πλέον δεδομένο, ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε την πολιτική που παρουσιάζεται στον κόσμο και την πολιτική που ασκείται στο παρασκήνιο, με εμπλεκόμενα διάφορα πρόσωπα και διαδρομές τα οποία οδηγούν σε χρηματισμό.
Τα σενάρια περί συνομωσιών γνωρίζουν μεγάλη άνθηση και για να είσαι "συνεπής", πρέπει κάποιο να ξέρεις κι εσύ.

Έχουμε "συνομωσία" για την Μνημονιακή εποχή που διανύουμε, τα λάθη που έχουν γίνει, τα λάθη που έχουν αναγνωριστεί και τα λάθη που εν τέλει βιώνει ο πολίτης αυτής της χώρας, με κυριότερο την οικονομική εξαθλίωση.

Έχουμε "συνομωσία" για την προηγούμενη πολιτική περίοδο, όπου από διάφορες δικογραφίες ξετυλίγονται υπόγειες διαδρομές πολλών εκατομμυρίων ευρώ.

Έχουμε "συνομωσία" για τα εθνικά θέματα και την εθνική κυριαρχία, η οποία εκχωρείται μέσω συγκεκριμένων ενεργειών ή μή ενεργειών.

Έχουμε "συνομωσία" για τους υδρογονάνθρακες, την εκμετάλλευσή τους και το ότι μπορούν να μας εντάξουν, σε μία κυριολεκτικά στιγμή, στους οικονομικά ισχυρούς.

Έχουμε "συνομωσία" στο τηλεοπτικό πεδίο, αυτό των εφημερίδων – εντύπων, στους δημοσιογράφους και στους επιχειρηματίες – ιδιοκτήτες.

Τελικά έχουμε "συνομωσία" παντού, την οποία την βιώνουμε και περιμένουμε κάποια στιγμή να αποκαλυφθεί και να την μάθουμε. 
Όταν όμως μαθαίνεις κάτι, θεωρητικά διδάσκεσαι από αυτό και δεν επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη. 
Πόσο το εφαρμόζουμε αυτό στην πράξη; Καθόλου!

Ψηφίζουμε τα ίδια κόμματα, τους ίδιους ανθρώπους για να μας κυβερνήσουν, γινόμαστε μέρος αυτού του «παιχνιδιού» εκούσια τις περισσότερες φορές, αφού αρκεί μία απλή πολιτική υπόσχεση για επίλυση κάποιου θέματός μας – ποιος ενδιαφέρεται για τους άλλους;
Όλοι θέλουμε ανατροπή της εσφαλμένης εφαρμοσμένης πολιτικής, όλοι θέλουμε το Κράτος προνοίας, όλοι θέλουμε την δημόσια διοίκηση να λειτουργεί κατά τις συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις, όλοι θέλουμε κάτι καλύτερο, που μας αξίζει και δικαιούμαστε.
Όμως την ώρα που ψηφίζουμε, ξεχνάμε τα "θέλω" της κοινωνίας και ασχολούμαστε μόνο με τα δικά μας. 
Ατομικά βεβαίως ποτέ δεν έχει επιλυθεί κάτι και δεν έχει εισακουστεί κανένας.
Μόνο οργανωμένες και μαζικές φωνές μπορούν να φέρουν το αποτέλεσμα, αφού φοβίζουν το σύστημα και το οδηγούν στον ορθό κοινωνικό δρόμο.
  • Μήπως τελικά έχουμε μάθει να ζούμε με τον τρόπο αυτό και θέλουμε τις συνομωσίες; Μήπως αναλίσκουμε τις δυνάμεις μας μόνο σε θεωρητικό επίπεδο; 
  • Μήπως δεν ευθύνεται κανένας άλλος παρά μόνο εμείς; 
  • Μήπως μας έχουν δεδομένους και μας προσφέρουν αυτό που περιμένουμε;

Σχόλιο ιστολογίου: Πάγια τακτική εκείνου που δεν έχει επιχειρήματα για να αντιμετωπίσει γεγονότα, είναι να ειρωνευτεί, ελλείψει λογικών επιχειρημάτων. Γνωστή τακτική των παράκεντρων εξουσίας, ιδιαίτερα ανεπτυγμένη εσχάτως και από μαριονέτες του νεοταξισμού...
Αντάρτης του FSA με αντιαρματικό ΠΑΟ των 82mm σε προάστιο της Δαμασκού στις 7 Φεβρουαρίου 2013.

Στελέχη της CIA και των αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων εκπαιδεύουν μυστικά αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) τουλάχιστον από τον περασμένο Νοέμβριο, υποστηρίζει δημοσίευμα των Los Angeles Times.

Οι αντάρτες του FSA εκπαιδεύονται κατά ομάδες των 25 έως 40 ατόμων σε βάσεις στην Τουρκία και στην Ιορδανία ενώ ενισχύονται με οπλισμό ρωσικής προέλευσης. Η εκπαίδευση διαρκεί δύο εβδομάδες με αντικείμενο την εξοικείωση στο χειρισμό αντιαρματικών εκτοξευτών, τυφεκίων PTRS-41 των 14.5 mm και αντιαεροπορικών πυροβόλων Zu-23.

Μέχρι στιγμής έχουν εκπαιδευτεί συνολικά 100 αντάρτες από την Ντέρα και τη Δαμασκό. Ο οπλισμός που παραλαμβάνουν είναι στο σύνολό του ρωσικής προέλευσης και περιλαμβάνει 4 ή 5 αντιαρματικούς εκτοξευτές Konkurs, 18 πυροβόλα ZPU-1 των14,5mm για μεταφορά από αγροτικά οχήματα και 30 αντιαρματικά ΠΑΟ τύπου B-10 των 82mm.

Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Jay Carney αρνήθηκε να σχολιάσει τις αναφορές των Los Angeles Times όπως επίσης αρνήθηκε να περιγράψει τον οπλισμό που θα μπορούσαν να παράσχουν στους αντάρτες οι ΗΠΑ.