Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Αυγ 2013

Τεράστια φλέβα μαύρου χρυσού μεταξύ του Καστελλόριζου και της Νότιας Ρόδου

Του Στέλιου Βραδέλη

«Στην περιοχή μεταξύ του Καστελλόριζου και της Νότιας Ρόδου βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο κοίτασμα πετρελαίου στον κόσμο. Τα στοιχεία προέρχονται από γαλλική εταιρεία που έχει πραγματοποιήσει δεκάδες έρευνες στην περιοχή και δεν..επιδέχονται αμφισβητήσεων.
Οι εκτιμήσεις είναι πως πρόκειται για κοίτασμα 50 δισεκατομμυρίων βαρελιών». Την αποκάλυψη αυτή, ο κ. Αντώνης Φώσκολος, ομότιμος καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης, την έχει αναλύσει εδώ και καιρό στον Αντώνη Σαμαρά.

Ο κ. Φώσκολος βρίσκεται στον Καναδά, όπου είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Πετρελαϊκής Ιζηματογενούς Γεωλογίας της καναδικής κυβέρνησης και επιστημονικός ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας Καναδά. Στις αρχές του Δεκεμβρίου, του ζητήθηκε να συναντήσει στο Μαξίμου τον Έλληνα πρωθυπουργό και να τον ενημερώσει για το μέγεθος των κοιτασμάτων στο ελληνικό υπέδαφος. Ο κ. Φώσκολος μαζί με τον Ηλία Κονοφάγο και τον Νίκο Λυγερό ήταν οι συντάκτες μιας έκθεσης που αποτύπωνε με πολλές λεπτομέρειες τα κοιτάσματα και εκτιμούσε πως μόνο στο βυθό νότια της Κρήτης βρίσκεται «θαμμένος» μαύρος χρυσός και φυσικό αέριο, η αξία των οποίων ξεπερνά το 1 τρισ. δολάρια. 
Στη συνάντηση ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε για το πλούσιο κοίτασμα φυσικού αερίου στην περιοχή του Κατάκωλου, το οποίο υπολογίζεται στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια, καθώς και για το πετρέλαιο που βρίσκεται εγκλωβισμένο στην ίδια περιοχή, αλλά και για το τεράστιο κοίτασμα στην περιοχή του Καστελλόριζου, το οποίο εκτιμάται στα 50 δισεκατομμύρια βαρέλια ή, μεταφρασμένο σε ποσό, ξεπερνά τα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ποσά ικανά να προκαλέσουν ίλιγγο σε κάθε κυβέρνηση και ισχυρές εντάσεις στην περιοχή. Το κοίτασμα του Καστελλόριζου βρίσκεται στα όρια της περιοχής που ορίζεται από την ελληνική ΑΟΖ, αλλά διεκδικείται με ένταση και από την τουρκική πλευρά.

Συμφώνησαν πως… διαφωνούν για τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων
Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν πως στην ημίωρη συνάντηση, κεκλεισμένων των θυρών, μεταξύ Αντώνη Σαμαρά και Ταγίπ Ερντογάν επετράπη μόνο η παρουσία ενός Έλληνα επιχειρηματία της Πόλης, που εκτελούσε χρέη διερμηνέα. Οι δύο ηγέτες, κατά τις ίδιες πληροφορίες, συμφώνησαν πως… διαφωνούν για το ποιος θα έχει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων. Η Άγκυρα δεν επιθυμεί με κανέναν τρόπο μια επανάληψη της ιστορίας της ΑΟΖ με την Κύπρο και, από την άλλη, στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί θιασώτες της κυπριακής πολιτικής και πιέζουν σε περίπτωση που επαληθευτούν οι προβλέψεις των Γάλλων η Αθήνα να το κάνει όπως και η Λευκωσία.

Το «προξενιό» για τη συνάντηση των τριών επιστημόνων- ερευνητών με τον Αντώνη Σαμαρά το έκανε ο υπουργός ΠΕΚΑ, κ. Λιβιεράτος, που γνώριζε από την πανεπιστημιακή κοινότητα το έργο του κ. Φώσκολου και πως δεν επρόκειτο για κάποιο… χθεσινό που αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη στιγμή και να πουλήσει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» στον Έλληνα πρωθυπουργό.

Τον είχαν λοιδορήσει
Τα τελευταία 15 χρόνια ο κ. Φώσκολος ήταν ένας από τους ελάχιστους που φώναζε πως το ελληνικό υπέδαφος είναι γεμάτο πετρέλαιο και πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου. Οι διαπιστώσεις του, που γι’ αυτόν βασίζονταν σε επιστημονικές εργασίες, είχαν λοιδορηθεί αρκετές φορές από ανθρώπους που τύχαινε να κατέχουν κρίσιμα πολιτικά πόστα αλλά είχαν επιλέξει να «θάψουν» τις επιστημονικές φωνές για το αντίθετο. Το 1996, με μια υπουργική απόφαση, δείγμα μοναδικής πολιτικής ανευθυνότητας, απαγορεύονταν διά νόμου οι έρευνες για την ύπαρξη ή μη πετρελαίου στον ελλαδικό χώρο. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2010 να συσταθεί ειδικό υφυπουργείο, με τον Γιάννη Μανιάτη επικεφαλής, για να παραδεχτεί επιτέλους η επίσημη πολιτεία πως υπάρχουν κοιτάσματα και θα προσπαθήσουμε να τα εκμεταλλευτούμε.

Η δικαίωση ήρθε από τους Νορβηγούς
Η δικαίωση για τον κ. Φώσκολο, αλλά και όσων επί τόσα χρόνια λοιδορήθηκαν ήρθε με την ολοκλήρωση των ερευνών του νορβηγικού πλοίου Nordic Εxplorer, τα επιστημονικά ευρήματα του οποίου ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, όπως ανακοίνωσε ο Σβέρε Στράντερες, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Petroleum GeoServices(PGS). Η εταιρεία PGS πλήρωσε από την τσέπη της 120 εκατομμύρια ευρώ για να πραγματοποιήσει μια τεράστια έρευνα σε μια συνολική έκταση 12.431 χιλιομέτρων. Οι Νορβηγοί «όργωσαν» το Βόρειο Ιόνιο, τις περιοχές μεταξύ Κεφαλονιάς, Ζακύνθου, Κυθήρων, Κυπαρισσίας, Πύλου και τη Νότια Κρήτη. Η ανάλυση στις φουσκάλες μεθανίου που αναδύονται στην περιοχή του Κατάκολου αποκάλυψε, σύμφωνα με τον κ. Φώσκολο, πως κάτω από τις τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου βρίσκονται εγκλωβισμένες ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου. «Οι φυσαλίδες των αερίων που διαφεύγουν από τον πυθμένα της θάλασσας αποτελούνται από μεθάνιο κατά 80%-90% και από υδρόθειο σε μικρότερο ποσοστό, κάτι που σημάνει πως υπάρχει πετρέλαιο – και μάλιστα εξαιρετικής ποιότητας, πολύ καλύτερης από αυτής των αραβικών χωρών».

«Να μην πουληθεί η ΔΕΠΑ»
«Η ύπαρξη των υδρογονανθράκων στον ελλαδικό χώρο είχε επιβεβαιωθεί με την ανακάλυψη των κοιτασμάτων του Πρίνου, του φυσικού αερίου στα νότια της Θάσου, του φυσικού αερίου στην Επανομή και του πετρελαίου στο Κατάκολο, αλλά και των επιφανειακών εμφανίσεων στην Ήπειρο. Παρόλα αυτά, η πολιτική επιλογή ήταν να μην αναζητήσουμε τα κοιτάσματα αυτά για χρόνια», υποστηρίζει ο κ. Φώσκολος. Στον πρωθυπουργό μετέφερε και τις υποψίες του εξαιτίας ποιων επί τόσα χρόνια η Ελλάδα καθόταν πάνω σε ένα θησαυρό χωρίς να κάνει τίποτα. «Τώρα θα είναι έγκλημα να πουληθεί η ΔΕΠΑ στους Ρώσους, που με την ανακάλυψη των ελληνικών κοιτασμάτων βλέπουν πως μπορούν να χάσουν μεγάλο μέρος της οικονομικής τους δύναμης, γιατί με αυτά τα αποθέματα η Ελλάδα πια θα μπορεί να τροφοδοτήσει την Ευρώπη για δεκάδες χρόνια. Η ΔΕΠΑ μπορεί να γίνει η νέα GAΖPROM και ακόμη μεγαλύτερη», αποκαλύπτει ο άνθρωπος που συνέδεσε την επιστημονική δουλειά του με αυτό που σήμερα θεωρείται πια πραγματικότητα και όχι παιχνίδι φαντασίας.



Το Συνέδριο ήταν μια εσωστρεφής διαδικασία που εξαρχής είχε στόχο...

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Το Συνέδριο ήταν μια εσωστρεφής διαδικασία που εξαρχής είχε στόχο όχι μόνο να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα, αλλά και να εδραιώσει και να νομιμοποιήσει ένα προεδροκεντρικό σύστημα εσωκομματικής εξουσίας.

Η παρατεινόμενη ασταθής ισορροπία στον πολιτικοεκλογικό συσχετισμό δυνάμεων αντανακλά την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τη διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια για να διαμορφώσει πλειοψηφικό ρεύμα. Η αδυναμία του αυτή οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι δεν έχει παρουσιάσει ένα επεξεργασμένο πολιτικό σχέδιο για την υπέρβαση της κρίσης, με αποτέλεσμα να μην πείθει ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης.

Μπορεί να επαγγέλλεται ειλικρινώς την απεμπλοκή από το Μνημόνιο, αλλά δεν έχει πείσει ότι μπορεί να το πράξει χωρίς να προκληθεί οικονομική ασφυξία και χάος. Το γεγονός αυτό τροφοδοτεί το διάχυτο φόβο μεσαίων στρωμάτων που ακόμα δεν έχουν πέσει στον γκρεμό και τα ωθεί να παραμένουν στην πολιτική αγκαλιά πρωτίστως της ΝΔ και δευτερευόντως του ΠΑΣΟΚ. Έτσι ερμηνεύεται η πολιτικοεκλογική στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ σε μια περίοδο που η μικρομεσαία θάλασσα υφίσταται πρωτοφανή συμπίεση.

Το πρακτικό αποτέλεσμα είναι εξ αντιδιαστολής αφενός να διευκολύνεται η κυβέρνηση Σαμαρά κι αφετέρου να ενισχύεται η Χρυσή Αυγή. Η διάχυτη εντύπωση ότι το εξαρτημένο εγχώριο πολιτικό σύστημα προδίδει την κοινωνία ριζοσπαστικοποιεί μικρομεσαία στρώματα. Η ριζοσπαστικοποίηση ωθεί προς τα αριστερά, αλλά ταυτοχρόνως τροφοδοτεί και τη ραγδαία ανάπτυξη αντιδημοκρατικών τάσεων.

Κατόπιν αυτών, θα περίμενε κανείς ότι το κεντρικό ζήτημα στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ακριβώς η επεξεργασία του σχεδίου που θα κάλυπτε το πολιτικό κενό και θα ωθούσε τη ζυγαριά να γύρει προς την πλευρά μιας αντιμνημονιακής διεξόδου. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Το κρίσιμο αυτό ζήτημα απουσίαζε παντελώς.

Το Συνέδριο, βεβαίως, ψήφισε προγραμματικές θέσεις, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για σχηματικές διατυπώσεις, οι οποίες επιτρέπουν στις δύο πτέρυγες να τις επικαλούνται. Σε καμία περίπτωση δεν προσφέρουν ουσιαστικές απαντήσεις στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Είναι ενδεικτικό ότι κυριάρχησε το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», ενώ το ζητούμενο είναι η επεξεργασία ενός σχεδίου, το οποίο θα αντιμετωπίζει συνολικά το πρόβλημα και όχι μόνο στο επίπεδο του νομίσματος.

Το Συνέδριο ήταν μια εσωστρεφής διαδικασία που εξαρχής είχε στόχο όχι μόνο να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα, αλλά και να εδραιώσει και να νομιμοποιήσει ένα προεδροκεντρικό σύστημα εσωκομματικής εξουσίας. Το πρακτικό αποτέλεσμα ήταν να εξοβελιστεί η Πολιτική και να αποθεωθεί ο φραξιονισμός, μεγάλο θύμα του οποίου ήταν οι ΠΑΣΟΚογενείς.

Μπορεί η Αριστερή Πλατφόρμα να κέρδισε ένα σημαντικό μειοψηφικό ποσοστό, αλλά ο Τσίπρας πήρε από το Συνέδριο αυτό που ήθελε. Είναι πια και με τη βούλα όχι μόνο ο κυρίαρχος, αλλά ουσιαστικά αυτός που θα χαράζει την πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ. Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς θα χρησιμοποιήσει τη σχεδόν απόλυτη εξουσία του να αποφασίζει.

Είναι αληθές ότι το οργανωτικό σχήμα που υπήρχε δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κόμμα διαμαρτυρίας, το οργανωτικό σχήμα των συνιστωσών –κορμός ο διπολικός Συνασπισμός και γύρω του ένας αριθμός από αριστερές ομάδες– δεν αποτελούσε ούτε πολιτικό ούτε λειτουργικό πρόβλημα. Κανείς δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στην πολυγλωσσία του. Τα πράγματα άλλαξαν όταν η κατάρρευση του παραδοσιακού δικομματισμού εκτόξευσε τον ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Τον τελευταίο χρόνο οι «γαλάζιοι» και οι «πράσινοι» αναδεικνύουν σε μείζον πολιτικό θέμα ανακοινώσεις κάποιας συνιστώσας ή δηλώσεις κάποιου στελέχους που βρίσκονται σε αντίθεση με την κοινή γνώμη. Με άλλα λόγια, η πολυγλωσσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε μετατραπεί σε αχίλλειο πτέρνα του. Η Κουμουνδούρου υποχρεωνόταν να απολογείται, να διορθώνει και να αμύνεται.

Η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα τερματίζει το καθεστώς πολυγλωσσίας, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα του ξεκαθαρίσματος της ιδεολογικής φυσιογνωμίας και κυρίως του πολιτικού σχεδίου. Κι όσο δεν ξεκαθαρίζονται αυτά, τόσο θα αναβλύζουν οι αντιφάσεις στον πολιτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ, που πηγάζουν από το γεγονός ότι συμπεριφέρεται ταυτοχρόνως και ως κόμμα του 5% και ως κόμμα του 27%.

Ο Τσίπρας και η «προεδρική φρουρά» επιδιώκουν να βρεθούν στο τιμόνι της χώρας. Διστάζουν, όμως, να κάνουν ό,τι απαιτείται ώστε να ανταποκριθούν σε μια ακραία πολιτική πρόκληση, όπως είναι η σημερινή κατάσταση της χώρας. Η θεμελιώδης αντίφαση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι οι εσωκομματικοί συσχετισμοί αντανακλούν την εκλογική βάση του 4%-5% και όχι του 27%. Εάν αυτό ίσχυε μία φορά πριν από το Συνέδριο, ισχύει δύο φορές μετά. Στο βωμό του ελέγχου, η νέα Κεντρική Επιτροπή είναι πολιτικά πιο κλειστή από την προηγούμενη. Αυτό σημαίνει ότι ο Τσίπρας θα πρέπει να δώσει μια έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολη μάχη με ένα μάλλον ακατάλληλο πολιτικό εργαλείο.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στο τεύχος 196





-->
Του Θανάση Μαυρίδη

Πυκνώνουν οι δηλώσεις Ευρωπαίων ότι μία νέα βοήθεια στην Ελλάδα είναι αναπόφευκτη. Εμείς θα συμπληρώναμε ότι αναπόφευκτο είναι και το κούρεμα που θα ήθελαν να αποφύγουν οι Γερμανοί. Απ’ ό,τι φαίνεται, πάντως, δεν πρόκειται να προχωρήσουν στο κούρεμα και στο νέο πακέτο αν δεν έχει προηγουμένως ξεκαθαρίσει το τοπίο στην Ελλάδα.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι βάζουν το θέμα του νέου μνημονίου μπροστά από το κούρεμα. Στην πραγματικότητα δεν θα έχει νόημα ένα νέο πακέτο βοήθειας χωρίς να συνοδεύεται και από το κούρεμα. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι γιατί βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο. Γιατί επιμένουν εμφατικά στο νέο πακέτο.

Μία πιθανή απάντηση είναι ότι δεν επιτρέπει να ειπωθεί κάτι περισσότερο, το γεγονός ότι η Γερμανία βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο. Αυτό όμως κοντεύει να γίνει ανέκδοτο. Μοιάζει με ένα δήθεν μυστικό, καθώς όλοι γνωρίζουν ότι οι διαβεβαιώσεις στην προεκλογική περίοδο μοιάζουν με ένα καλά μασκαρεμένο ψέμα.

Πιστεύουμε ότι η απάντηση στο ερώτημα μπορεί να δοθεί μόνο με πολιτικούς όρους, αφού στην ουσία του και το ίδιο το ερώτημα είναι μία πολιτική πράξη. Οι Ευρωπαίοι (κι όχι μόνο οι Γερμανοί) ρωτάνε με σαφή τρόπο αν οι Έλληνες είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε όλα εκείνα που πρέπει κατά την άποψή τους να κάνουμε για να βγούμε από το τούνελ της ύφεσης. Θέλουν μία επαναβεβαίωση των προθέσεων μας.

Με άλλα λόγια δεν διακινδυνεύουν να δαπανήσουν μερικά δισεκατομμύρια και να βρεθούν αντιμέτωποι με εξτρεμιστικές απόψεις. Θα ήθελαν, λοιπόν, να ξεκαθαρίσει το τοπίο πριν βάλουν το χέρι στην τσέπη. Κι εν πάση περιπτώσει το νέο πακέτο να το υπογράψει μία ισχυρή κυβέρνηση. Ανεξάρτητα ποια θα είναι αυτή! Εκτός κι αν προκύψει ένα κυβερνητικό σχήμα που θα απορρίψει την βοήθεια, αλλά σε μία τέτοια περίπτωση το πρόβλημα θα είναι δικό μας και όχι δικό τους.

Στο σημείο αυτό θα εμφανιστούν διάφορες απόψεις που θα υποστηρίζουν την απέχθειά τους στις δόσεις και την αμφιβολία τους για το αν θα μπορούσε να πετύχει ένα νέο πακέτο. Μα εδώ ακριβώς είναι και το πρόβλημα των «άλλων»! Καταλαβαίνουν ότι αυτή την φορά θα πρέπει να υπάρξει μία βοήθεια τύπου σχεδίου Μάρσαλ. Αλλά θέλουν και διαβεβαιώσεις ότι τα χρήματα αυτά θα πιάσουν τόπο, καθώς η εμπειρία τους (ακόμη και από το σχέδιο Μάρσαλ) δεν είναι ιδιαίτερα καλή. Και δεν θα ήθελαν να υπάρξει ένα ακόμη πακέτο στο μέλλον.

Ίσως πάλι αναπτυχτούν απόψεις ότι οι Ευρωπαίοι είναι αναγκασμένοι να μας βοηθούν κι ότι αν πιέσουμε περισσότερο θα πάρουμε την βοήθεια με καλύτερους όρους. Αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές θα φανεί πιο έντονα η πίεση που θα μας ασκήσει η Ευρώπη. Όλες οι πληροφορίες υποστηρίζουν ότι οι εταίροι μας θα σκληρύνουν την στάση τους απέναντί μας. Όχι μόνο επειδή έχουν κουραστεί με την υπόθεσή μας, αλλά και διότι θέλουν να καταστήσουν σαφές ότι τα πράγματα θα γίνονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο κι ότι αυτός ο τρόπος θα αφορά τους πάντες.

Είναι μία μεσσιανική αντίληψη. Μπορεί να διαφωνούμε μαζί της, αλλά αυτή επικρατεί τώρα και θα συνεχίσει να επικρατεί στην Ευρώπη, ανεξάρτητα από το αν εμείς συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι πρέπει να αναλάβουμε δράση για να ανατρέψουμε αυτή την αντίληψη, είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο δεν προλαβαίνει να γίνει στους προσεχείς 12 μήνες. Όταν, δηλαδή, η όποια ελληνική κυβέρνηση θα κληθεί να υπογράψει το νέο μνημόνιο.

Όλο αυτό το σκηνικό ανοίγει τον δρόμο για σημαντικές πολιτικές εξελίξεις στην χώρα. Κι είναι πιθανό στο επόμενο διάστημα το πολιτικό σκηνικό της χώρας να μην θυμίζει σε κάτι αυτό που γνωρίζουμε σήμερα. Οι συμπληγάδες των εκλογών θα συνθλίψουν κόμματα, πρόσωπα και κοσμοθεωρίες.

Οι εκλογές είναι κάτι περισσότερο από σίγουρες. Το αργότερο μέχρι τις ευρωεκλογές, πιθανότατα και νωρίτερα. Ούτε η κυβέρνηση Σαμαρά θα θέλει να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο με τον ΣΥΡΙΖΑ να αμφισβητεί τα πάντα, ούτε και οι Ευρωπαίοι θα δεχτούν μία συμφωνία που σε λίγους μήνες η επόμενη ελληνική κυβέρνηση θα ζητά να αλλάξει.




-->
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε ότι έχει εμπιστοσύνη στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν τα αμερικανικά προγράμματα παρακολούθησης των τηλεπικοινωνιών, την ύπαρξη των οποίων αποκάλυψε ο πρώην συνεργάτης της NSA Έντουαρντ Σνόουντεν. Ωστόσο, ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ότι κατανοεί τις “δικαιολογημένες” ανησυχίες που εκφράζουν πολλοί συμπολίτες του για τις παρακολουθήσεις.

“Θα πρέπει να κάνουμε περισσότερα ώστε οι άνθρωποι να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν αυτά τα προγράμματα”, είπε ο Ομπάμα σε συνέντευξη που παραχώρησε στο τηλεοπτικό δίκτυο CNN και η οποία μεταδόθηκε σήμερα το πρωί.
Ο πρόεδρος σημείωσε ότι τα μέτρα προστασίας που θα διασφαλίζουν ότι τα προγράμματα παρακολούθησης δεν παραβιάζουν τη νομοθεσία θα πρέπει να βελτιωθούν καθώς η τεχνολογία κάνει άλματα. Η αμερικανική κυβέρνηση υποστήριζε ότι τα προγράμματα παρακολούθησης δεν κατασκόπευαν Αμερικανούς πολίτες, όμως έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα στις αρχές της εβδομάδας έδειξαν ότι η Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας (NSA) ενδέχεται να υπέκλεπτε ακούσια έως και 56.000 μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ετησίως από το 2008 μέχρι το 2011. Το δικαστήριο ευθύνη του οποίου είναι να εγκρίνει ή να απορρίπτει τις παρακολουθήσεις κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ενδέχεται να έχει παραβιαστεί ο νόμος.
Ο Ομπάμα είπε ότι η ανακάλυψη του λάθους και το αίτημα του δικαστηρίου για βελτίωση των μέτρων ασφαλείας δείχνουν ότι το σύστημα επίβλεψης των προγραμμάτων αυτών λειτουργεί ικανοποιητικά. Παραδέχτηκε όμως ότι υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. “Υπάρχουν δικαιολογημένες ανησυχίες ότι η τεχνολογία τρέχει τόσο γρήγορα που αναρωτιέται κανείς εάν σε κάποιο σημείο η τεχνολογία ξεπερνά τους ισχύοντες νόμους και τα εφαρμοζόμενα μέτρα προστασίας”, τόνισε.

Η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί εδώ και εβδομάδες να υπερασπιστεί τα προγράμματα παρακολούθησης της NSA, μετά τις αποκαλύψεις που έκανε ο Σνόουντεν, ο οποίος καταζητείται από τις ΗΠΑ με την κατηγορία της κατασκοπίας και του έχει παραχωρηθεί άσυλο στη Ρωσία.

Πηγή CNN, Reuters, AFP, ANA-MPA

Σχόλιο ιστολογίου: Τελικά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ αποτελεί τον ορισμό της αντίθεσης και της αυτοδιαγραφής άποψης (ουσιαστικά πρόκειται για καιροσκοπικό υπόλειμμα πολιτικού λόγου), αφού ενώ δίνει εντολές για παρακολουθήσεις, ο ίδιος αναιρεί τον εαυτό του και... συμπάσχει με τους αγωνιούντες πολίτες που ζουν γνωρίζοντας πως είναι πολύ πιθανό η επαγγελματική, η κοινωνική, η οικογενειακή και η προσωπική τους ζωή να βρίσκεται στο στόχαστρο των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, οι οποίες εργάζονται με εντολές του με "κροκοδείλια δάκρυα" ανησυχούντα Ομπάμα, ο οποίος δεν έχει την προσωπική πολιτική βαρύτητα να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους είναι απαραίτητες οι (νόμιμες) παρακολουθήσεις. Πιθανότατα δεν έχει ούτε την προσωπική αίσθηση των θέσεών του, αφού καταφέρνει να αυτο-αναιρείται τόσο συχνά που έχει αρχίσει να δημιουργεί πολύ αρνητικές εντυπώσεις για την ικανότητά του να διαχειρισθεί με νηφαλιότητα τα τεράστια προβλήματα εντός και εκτός των ΗΠΑ. Το δε τελευταίο, τον καθιστά μάλλον επικίνδυνο όχι μόνο για τις ΗΠΑ και τους αμερικανούς πολίτες, αλλά και για τον υπόλοιπο πλανήτη...



«Φωνάξτε, δημιουργείστε ή ψοφήσετε» ήταν ένα από τα συνθήματα του Μάη του 68’. Ένα από τα συνθήματα της γενιάς που τόλμησε, της γενιάς που φώναξε, της γενιάς που αγωνίστηκε. 
Η γενιά μου πάλι, ούτε με τη φωνή ούτε και με τη δημιουργία τα πάει τόσο καλά. 
Και όσο για τους ‘’διανοούμενους’’ αυτού του τόπου οι ‘’φωνές’’ τους, αν υπάρχουν είναι κομματάκι άτοπες. 
Λες και μιλούν από τον δικό τους γυάλινο μικρόκοσμο, λες και δεν έχουν κάνει ποτέ μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, λες και δεν έχουν μπει ποτέ τους σε αστικό λεωφορείο, λες και κάθε μέρα στο τραπέζι τους σερβίρεται αστακομακαρονάδα.

Δεν θα μιλήσω για την κυρία Δημουλά, για την κυρία Διβάνη, για τον κύριο Σαββόπουλο, ούτε για τους απολιθωμένους αριστερούς που καπιλευόμενοι ιδέες και αξίες αμπελοφιλοσοφούν ακόμη και σήμερα. 
Άλλωστε έχουν τοποθετηθεί άλλοι πριν από ‘μένα, και πολύ πιο σωστά. 
Όμως ειλικρινά απορώ αν καθένας από αυτούς, που με ένα τουίτ, ένα σχόλιο ή μια δήλωση δικάζουν και καταδικάζουν, έχουν ουσιαστική επίγνωση της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης εδώ στην Ελλαδίτσα μας. 
Αν τους έχει τύχει να μαζεύουν τα πεντάλεπτα για να πάρουν ένα εισιτήριο, αν έχουν φύγει από το σούπερ μάρκετ έχοντας στο καλάθι τους ένα ψωμί του τοστ, αν βλέπουν τα παιδιά τους να δυσφορούν από την ανεργία και τη μιζέρια της εποχής. 
 Τότε ίσως μάθαιναν να χρησιμοποιούν πιο προσεκτικά όρους όπως το τζαμπατζιλίκι. 

Κι ακόμη μια μου απορία είναι, γιατί όλοι αυτοί οι διανοούμενοι δεν τουιτάρουν κάτι, για τα νοσοκομεία που κλείνουν και για όλο το προσωπικό τους που τίθεται σε διαθεσιμότητα, για τους ασθενείς που μετακινούνται σαν βαλίτσες, για τον εξευτελισμό της δημόσιας παιδείας, για την ανομία της κυβέρνησης για όλα αυτά που κάθε μέρα καταπίνει αμάσητα ο ελληνικός λαός; 

Και για να επιστρέψω στην αρχή μπορώ να αποδεχτώ ότι ένα παιδί της γενιάς μου δεν ξέρει, δεν διάβασε δεν έχει κάποια πολιτική στάση ή θέση ακόμα κι έτσι δεν βγαίνει να φωνάξει και να αντιδράσει... αλλά όλοι εσείς αγαπητοί μου ‘’διανοούμενοι’’ που είστε; 
Καίγεστε μες στις σιωπές σας, και επειδή οι στάχτες σας μας ενοχλούν στα μάτια, καείτε μια ώρα αρχύτερα. 
Ο λαός ναι, χρειάζεται φωνές, όχι όμως στριγγλιές βολεμένων καλοπερασάκηδων, που ενώ απολαμβάνουν τον καφέ τους μπροστά από την πισίνα τουιτάρουν κι αυτοί την άποψη τους.

Πηγή Catchyourdream



Κάτι συμβαίνει ξαφνικά στις σχέσεις τρόϊκας και ελληνικής πολιτικής ολιγαρχίας.
Το τελευταίο εικοσιτετράωρο παρατηρούμε μια κλιμακούμενη επίθεση της τρόϊκας κατά της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Το ΔΝΤ εξέδωσε νέα έκθεση για την Ελλάδα στην οποία αναφέρει ότι για την αποτυχία του ελληνικού προγράμματος δεν φταίει ο πολλαπλασιαστής (όπως είχε ειπωθεί) αλλά η ανικανότητα της ελληνικής πολιτικής ελίτ να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και να επιτύχει ανάπτυξη. 
Ταυτόχρονα η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, δηλαδή στην ουσία η φωνή της γερμανικής κυβέρνησης, γράφει για «συνεχιζόμενη ανικανότητα της πολιτικής ελίτ της Ελλάδας να προωθήσει μεταρρυθμίσεις, λαϊκίστικη ρητορική, έλλειψη αξιοπιστίας, εμμονή της σε προσωπικούς και όχι εθνικούς στόχους».

Φυσικά η τρόϊκα είναι στην πραγματικότητα απόλυτα συνυπεύθυνη για όλα αυτά που μας συμβαίνουν. Και είναι συνυπεύθυνη, γιατί αν και γνώριζε από την αρχή το ποιος ήταν ο πραγματικός υπεύθυνος για την κατάσταση που έφτασε η Ελλάδα, δηλαδή το πολιτικό της σύστημα, παρόλα αυτά στήριξε αυτό το εθελόδουλο πολιτικό σύστημα και το κατέστησε υποχείριό της.

Η συνδυασμένη όμως τώρα επίθεση εναντίον του εντολοδόχου πολιτικού συστήματος, κάτι που δεν το έχει κάνει ποτέ μέχρι τώρα η τρόϊκα, δεν είναι άνευ σημασίας. Τουναντίον πρέπει να την προσέξουμε πολύ. Είναι βέβαιο πως η τρόϊκα επιρρίπτει όλες τις ευθύνες της αποτυχίας των μνημονίων πάνω στην ανικανότητα κ.λ.π. της ελληνικής πολιτικής ελίτ, προφανώς για κάποιο λόγο. Αυτό δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει:

Είτε ότι η τρόικα αποφάσισε να άρει την εμπιστοσύνη της προς το ελληνικό πολιτικό σύστημα και να το κατεδαφίσει (που φυσικά τέτοια τύχη για τη χώρα!!!), είτε θέλει να το εκβιάσει στο έπακρο, προκειμένου αυτό να παραδώσει πλήρως την Ελλάδα στα χέρια των δανειστών.

Εσείς τι λέτε ότι συμβαίνει; Εμείς πιστεύουμε το δεύτερο. Καλύτερος εθελόδουλος εντολοδόχος δεν πρόκειται να βρεθεί στο πρόσωπο κανενός άλλου Έλληνα και αυτό το γνωρίζει καλά η τρόϊκα.



Μία άκρως περίεργη φράση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά την ομιλία του στην Κέρκυρα, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά σχετικά με το τι ακριβώς «παίζεται» στην πλάτη του Ελληνικού Λαού.

Εμμέσως πλην σαφώς ο κ. Τσίπρας ενθάρρυνε τους Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠαΣοΚ να υπερψηφίσουν το υπό κατάθεση νομοσχέδιο που θα επιτρέπει τους πλειστηριασμούς!

Αναφερόμενος στους αντιδρώντες βουλευτές της Ν.Δ. και του ΠαΣοΚ, είπε ο κ. Τσίπρας:
«Την Κυβέρνηση δεν θα την ρίξουν οι Βουλευτές της συμπολίτευσης αλλά ο λαός που θα βγει στους δρόμους».
Στην ουσία δηλαδή απαλλάσσει τους Βουλευτές από την ευθύνη αν ψηφίσουν το επαίσχυντο νομοσχέδιο και μεταβιβάζει την ευθύνη στον λαό!!!

Κοντολογίς δηλαδή τους προτρέπει να το ψηφίσουν!!!

Για να πληρωθεί το ρηθέν υπό των πολιτών ότι: όποιος αρχηγός κόμματος επιστρέφει από ταξίδι στις ΗΠΑ, μοιάζει σαν να έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου και επιδίδεται στην κυβίστηση και στην «δήθεν» αντίσταση…

Άκρως περίεργα, επικίνδυνα για τον λαό, παιχνίδια!




Όταν μια αμερικανική επιθεώρηση του τομέα των διεθνών σχέσεων και μάλιστα από τις πιο γνωστές παγκοσμίως επιφυλάσσει τέτοια υποδοχή στον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τουρκική ηγεσία έχει ξεπεράσει κάθε μέτρο, μια στάση που θα οδηγήσει σε «μέτρα συνετισμού» ή από μια άλλη άποψη «μέτρα αυτοπροστασίας», από τη μεριά των δυνάμεων που έχουν παγκόσμια συμφέροντα, καθώς επίσης την ισχύ και τη βούληση να τα προασπίσουν…

Το άρθρο στο «Foreign Policy» δεν αφήνει πολλές αμφιβολίες για τις διαθέσεις του αμερικανικού κατεστημένου εξωτερικής πολιτικής. Ο εύγλωττος τίτλος του άρθρου είναι, «How Turkey Went From ‘Zero Problems’ to Zero Friends», δηλαδή, «πως η Τουρκία έφτασε από τα ‘μηδενικά προβλήματα’ στο ‘μηδενικοί φίλοι’»…

Πέραν της εισαγωγής όπου εξιστορείται η ανάπτυξη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, έως ότου ο Ερντογάν να εναντιωθεί σχεδόν με όλους για χάρη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του Μόρσι, καταλογίζοντας την ευθύνη στο Ισραήλ και προκαλώντας τον χαρακτηρισμό «Γκέμπελς» από τη πλευρά του πρώην υπουργού Εξωτερικών της χώρας, ο Τούρκος πρωθυπουργός κατηγορείται εμμέσως και για υποκρισία…

Ο συντάκτης του άρθρου θυμίζει ότι η ευαισθησία του Ερντογάν είναι επιλεκτική, αφού στην περίπτωση του Καντάφι τασσόταν κατά κάθε διεθνούς επέμβασης αφού τουρκικές επιχειρήσεις εξασφάλιζαν χρυσοφόρα συμβόλαια. Στη συνέχεια βέβαια, άλλαξε στάση βοηθώντας στην ανατροπή του Καντάφι που είχε το γνωστό δραματικό τέλος. Υποκριτής ήταν όμως κι όταν σιωπούσε για τη βία που ξέσπασε στο Ιράν μετά τις εκλογές του 2009. Με την ανατροπή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας όμως, τα ξέχασε όλα και δεν τήρησε ούτε τους διπλωματικούς τύπους…

Για να έχεις «μηδενικά προβλήματα» αναφέρεται στην ανάλυση, θα πρέπει να τηρείς ίσες αποστάσεις και να μην ανακατεύεσαι. Αυτό δε συμβαίνει ούτε στην Αίγυπτο, ούτε στη Συρία (με την οποία αρχικά βελτίωνε συνεχώς τις διμερείς σχέσεις), ούτε στη διαμάχη Ισραηλινών-Παλαιστινίων.

Η κατάληξη του άρθρου μπορεί να εμφανίζεται απλώς να καταγράφει δεδομένα, ωστόσο, στην ουσία αποδεικνύει στο ακροατήριο του «Foreign Policy» ότι στη χώρα του Ερντογάν έχει απλώς χαθεί το μέτρο… Η Τουρκία, αναφέρεται, δεν έχει κάνει τίποτε για να διορθώσει τη ζημιά στην εξωτερική της πολιτική. Αντί αυτού, αξιωματούχοι καταγγέλλουν «σκοτεινές δυνάμεις» ότι ενορχηστρώνουν τις διαμαρτυρίες στην ίδια τη χώρα, αυθαδιάζει στην Ευρωπαϊκή Ένωση που αντιδρά με σύμβουλο του Ερντογάν να προβλέπει την κατάρρευσή της και τον αρμόδιο για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις υπουργό, Εγκεμέν Μπαγκίς να λέει ότι «εάν χρειαστεί θα τους πούμε ‘α να χαθείτε’»!

Το άρθρο ολοκληρώνεται με την προειδοποίηση ότι η χώρα απειλείται με επιστροφή στη νοοτροπία της δεκαετίας του 1990 όταν και οι εντάσεις με τις ευρωπαϊκές και τις αραβικές πρωτεύουσες περίσσευαν, με τις θεωρίες συνωμοσίας να δηλητηριάζουν τον δημόσιο διάλογο και τους Τούρκους πολίτες πεπεισμένους ότι βρίσκονται «υπό πολιορκία» (εν ολίγοις, σύνδρομο καταδίωξης) να επαναλαμβάνουν ότι «ο Τούρκος δεν έχει άλλον φίλο από τον Τούρκο». Ο Ερντογάν φαίνεται πως από τα «μηδενικά προβλήματα» οδήγησε τη χώρα του σε «πονοκεφάλους» στις διεθνείς της σχέσεις, όπου κι αν κοιτάξεις…

Πηγή Defence-Point



Ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης Μάρτιν Σουλτς, πρόεδρος της Ευρωβουλής, επιχειρεί να κερδίσει την προεδρία της Κομισιόν με τη βοήθεια της Μέρκελ


Δεν κρατιούνται πλέον οι Γερμανοί. Αδιαφορούν ακόμη και για την τήρηση των προσχημάτων. Δεν τους αρκεί η ηγεμονία που ασκούν στην Ευρώπη μέσω του ευρώ και της ΕΕ. Τώρα θέλουν και οι πρόεδρος της Κομισιόν να είναι Γερμανός!

Εχει περάσει μισός αιώνας από την τελευταία φορά που το ύπατο αξίωμα της τότε ΕΟΚ και νυν ΕΕ το κατείχε Γερμανός - Δυτικογερμανός, για να είμαστε ακριβέστεροι, δεδομένου ότι τότε υπήρχαν δύο γερμανικά κράτη: ήταν ο Βάλτερ Χάλσταϊν που είχε εκλεγεί πρόεδρος της Κομισιόν το 1958 και του οποίου η θητεία έληξε το 1966, καθώς είχε ξεσπάσει η γαλλογερμανική κρίση εξαιτίας των απαιτήσεων του Γάλλου προέδρου Σαρλ ντε Γκολ, ο οποίος τελικά επέβαλε τις θέσεις του στους Δυτικογερμανούς. Ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς φιλοδοξεί, λοιπόν, να αναδειχθεί σε διάδοχο του Χάλσταϊν στην προεδρία της Κομισιόν. Για πρώτη φορά άλλωστε το καλοκαίρι του 2014 ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν θα αναδειχθεί από το ευρωκοινοβούλιο, η νέα σύνθεση του οποίου θα προκύψει από τις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014. Βάσει της Συνθήκης της Λισαβόνας, που στο σημείο αυτό θα εφαρμοστεί για πρώτη φορά, οι ευρωβουλευτές θα κληθούν να «εκλέξουν» τον νέο πρόεδρο της Κομισιόν υπό τη μορφή ότι θα πρέπει να εγκρίνουν ή να απορρίψουν ένα πρόσωπο που θα τους υποδείξουν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων "λαμβάνοντας υπόψη τις εκλογές για το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο". Οι ευρωβουλευτές δεν διαλέγουν πρόεδρο, λένε μόνο «ναι» ή «όχι» σε όποιο πρόσωπο τους προτείνουν οι πρωθυπουργοί, αλλά και οι πρωθυπουργοί δεν εκλέγουν πλέον οι ίδιοι τον πρόεδρο της Κομισιόν. Απλώς του προτείνουν και αν απορριφθεί, προτείνουν άλλον και άλλον μέχρι κάποια πρότασή τους να γίνει δεκτή από τους ευρωβουλευτές.

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών όμως είναι εξαιρετικά απίθανο να δώσουν πλειοψηφία στους σοσιαλιστές ώστε να υποχρεωθούν οι πρωθυπουργοί να προτείνουν τον Σουλτς για πρόεδρο της Κομισιόν. Χάριν συγκρίσεως και μόνο - δεδομένου ότι είναι απολύτως βέβαιο πως στις ευρωεκλογές θα σημειωθούν ριζικές ανακατατάξεις σε κάθε χώρα της ΕΕ ως προς το πόσους ευρωβουλευτές θα εκλέξει το κάθε κόμμα- αναφέρουμε απλώς ότι στη σημερινή Ευρωβουλή υπάρχουν μόνο 190 ευρωβουλευτές στη σοσιαλιστική ευρωομάδα έναντι 269 δεξιών του Λαϊκού Κόμματος σε ένα ευρωκοινοβούλιο που έχει πάνω από 750 ευρωβουλευτές συνολικά. Ακόμη και αν υποτεθεί -μιλώντας πάντα για τη σημερινή Ευρωβουλή- ότι οι 58 ευρωβουλευτές των Πρασίνων και οι 34 της Αριστεράς ψήφιζαν κάποιον σοσιαλιστή υποψήφιο (άθροισμα 282), πάλι αυτός θα έχανε από το δεξιό μπλοκ (269 δεξιοί, 55 συντηρητικοί και 85 φιλελεύθεροι, άθροισμα 409, χωρίς να υπολογίσουμε ούτε έναν από τους 35 ευρωβουλευτές της ευρωσκεπτικιστικής Δεξιάς ή τους 28 μη εγγεγραμμένους σε ομάδα, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και ακροδεξιοί, όπως οι ευρωβουλευτές της Μαρίν Λεπέν από τη Γαλλία).

Εύλογα γεννιέται η απορία: καλά, αφού ο Σουλτς ως πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου γνωρίζει άριστα τα πάντα για τους συσχετισμούς δυνάμεων στην Ευρωβουλή, πώς νομίζει ότι θα μπορούσε να εκλεγεί πρόεδρος της Κομισιόν; Η απάντηση είναι πολύ απλή και έχει καθαρά γερμανική, καθόλου ευρωπαϊκή εξήγηση. Μετά τις εκλογές στη Γερμανία τον επόμενο μήνα, η βέβαιη νικήτρια καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ είναι πιθανότατο να προσλάβει ως «τσόντα» στην κυβέρνησή της τους σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι -εφόσον επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις- αναμένεται να σημειώσουν το χειρότερο ή ένα από τα δύο - τρία χειρότερα αποτελέσματα της ιστορίας τους.

Αν γίνει αυτό και υπάρχει συνεργασία Δεξιάς και Σοσιαλδημοκρατίας στη Γερμανία, ο Μάρτιν Σουλτς ελπίζει ότι θα κατορθώσει να πείσει τη Μέρκελ πως είναι προς το συμφέρον του Βερολίνου -και όντως είναι- να προωθηθεί στη θέση του προέδρου της Κομισιόν ο Σουλτς ως «σοφτ» εκπρόσωπος μιας «άλλης Γερμανίας», η οποία φυσικά θα εναρμονίζεται απολύτως με τη «σκληρή Γερμανία» της Μέρκελ, αφού «τσόντα» της Μέρκελ θα είναι οι σοσιαλδημοκράτες! Η «άλλη Γερμανία» του Σουλτς θα αποσκοπεί στην παραπλάνηση, την απογοήτευση και τελικά την πρόσδεση στη γερμανική πολιτική όλων των υπόλοιπων Ευρωπαίων. Οπως είναι ευνόητο, αν η Μέρκελ πειστεί να υποδείξει τον Σουλτς, ως ηγέτης της ευρωπαϊκής Δεξιάς θα επιβάλει στους υπόλοιπους δεξιούς ηγέτες την επιλογή της και ο Σουλτς θα εκλεγεί πανηγυρικά πρόεδρος της Κομισιόν με σαρωτική πλειοψηφία! Σε αυτό ελπίζει λοιπόν ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αυτό είναι το όνειρο της ζωής του. Η ζωή θα δείξει αν θα υλοποιηθεί.



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Μιας φωτογραφία του Ερντογάν που κυκλοφόρησε η γνωστή τουρκική επιθεώρηση, Aydınlık και που δείχνει τον Τούρκο πρωθυπουργό σε μια θερμή χειραψία με τον Αιγύπτιο στρατηγό, El Sisi, που όπως είναι γνωστό ανέτρεψε τον ισλαμιστή πρόεδρο της Αιγύπτου και στενό φίλο του Ερντογάν, Mohamed Morsı, προκαλεί πολλά ερωτήματα στην Τουρκία και έρχεται σαν κόλαφος για τον Τούρκο πρωθυπουργό.


Η φωτογραφία αυτή που κυκλοφόρησε παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες του Ερντογάν να εξαφανιστεί, δείχνει την μεγάλη υποκρισία του Τούρκου πρωθυπουργού ο οποίος δίνοντας μια φοβερή παράσταση σε εκπομπή του τουρκικού καναλιού Ülke TV ξέσπασε σε δάκρυα όταν διαβάστηκε το γράμμα ανώτατου στελέχους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας της Αιγύπτου προς την 17χρονη κόρη του, η οποία έχασε τη ζωή της στη βία που συνταράσσει τη χώρα.
Μάλιστα θέλοντας να δώσει ακόμα πιο δραματικό τόνο στην θεατρική του παράσταση ο Τούρκος πρωθυπουργός μίλησε για τη δίκη του κόρη, αποκαλύπτοντας ότι του είχε αφήσει ένα σημείωμα ζητώντας του να «αφιερώσει και σε εκείνη ένα βράδυ», αλλά λόγω δουλειάς δεν τα κατάφερε.
Η επιστολή που αναγνώσθηκε στη διάρκεια της τηλεοπτικής εκπομπής ανήκει στο υψηλόβαθμο στέλεχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, Μοχάμεντ αλ-Μπαλτάζι και απευθύνεται στην 17χρονη Άσμα, την κόρη του, που φέρεται να σκοτώθηκε κατά την έφοδο των δυνάμεων καταστολής στις καθιστικές συγκεντρώσεις των Αδελφών Μουσουλμάνων στο Κάιρο.

Η φυτογραφία όμως που δημοσίευσε το Aydınlık και που βγήκε λίγες μέρες πριν από τα γεγονότα της Αιγύπτου στην Κωνσταντινούπολη και στο Dolmabahçe κατά την διάρκεια της τότε επίσκεψης του αρχηγού το Αιγυπτιακού Γενικού Επιτελείου στην Τουρκία, είναι, όπως τονίζεται, άλλο ένα δείγμα της μεγάλης υποκρισία του Τούρκου πρωθυπουργού που σίγουρα είναι αόριστος ηθοποιός.
Έτσι ενώ από την μια συγκινεί το τηλεοπτικό κοινό με τα δάκρυα του, από τη άλλη όμως και ενώ συνομιλούσε με τον El Sisi, που τώρα τον κατηγορεί σαν πραξικοπηματία και δολοφόνο των Αδελφών Μουσουλμάνων, του είχε πλέξει το εγκώμιο σαν ένα ικανότατο και άξιο στρατηγό που υπηρετεί επάξια τα συμφέροντα της πατρίδας του της Αιγύπτου.
Άλλωστε τα ίδια δεν έκανε και με τον Άσαντ της Συρίας που μέχρι πριν από δύο χρόνια ο Ερντογάν τον αποκαλούσε αδελφό του και τώρα τον χαρακτηρίζει δολοφόνο;

Αλλά ενώ κάποιοι τουρκολάγνοι εδώ στην Ελλάδα συγκινήθηκαν με τα δάκρυα του Ερντογάν, στην ίδια την Τουρκία μεγαλώνει όλο και περισσότερο η κριτική για την πολιτική του Τούρκου πρωθυπουργού η οποία έχει απομονώσει την γειτονική χώρα στην ευρύτερη περιοχή.
Έτσι σε δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, στις 23/8, προβάλλονται οι δηλώσεις τριών παλαίμαχων Τούρκων διπλωματών, του Onur Öymen, πρώην διπλωματικού πρέσβη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, του γνωστού πρώην υπουργού Εξωτερικών, İlter Türkmen και του πρώην πρέσβη της Τουρκίας στην Γαλλία, Akın Özçer. Και οι τρεις εξαπολύουν έντονη επίθεση κατά της εξωτερικής πολιτικής του Ερντογάν τον οποίο κατηγορούν για επικίνδυνυ πολιτική που έχει απομονώσει διπλωματικά την θέση της Τουρκίας.

Πάντως εμείς εδώ στην Ελλάδα χωρίς ηγεσία και με ηθικό στο ναδίρ, ας ελπίσουμε ότι τα δάκρυα του υποκριτή Ερντογάν να μην μας βγουν «ξινά», αφού καθώς ενώ η Τουρκία απομονώνεται αυξάνονται παράλληλα και οι τουρκικές προκλήσεις προς την ελληνική πλευρά και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.


Το κείμενο προέρχεται από έναν πρώην πράκτορα της KGB, ειδικευμένο στις ψυχολογικές επιχειρήσεις. Ο οποίος μιλά για τις επιχειρήσεις υπονόμευσης. Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον γιατί είμαστε βέβαιοι ότι κάτι θα σας θυμίσει.

ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ
Η υπονόμευση, είναι ο όρος που περιγράφει τις δραστηριότητες που χρησιμοποιούμε για να καταστρέψουμε πράγματα όπως η πίστη, η θρησκεία, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα μιας χώρας και συνήθως στο μυαλό μας είναι συνδεδεμένος με την κατασκοπεία και άλλα ρομαντικά πράγματα όπως η ανατίναξη γεφυρών, ο εκτροχιασμός τρένων και άλλες θεαματικές χολλυγουντιανές ενέργειες…

[...] Το μεγαλύτερο λάθος ή καλύτερα η λανθασμένη αντίληψη είναι το γεγονός ότι όποτε μιλάμε για την KGB, για κάποιον περίεργο λόγο από τους παραγωγούς ταινιών του χόλυγουντ, μέχρι τους διδάκτορες της πολιτικής επιστήμης, και τους εντός εισαγωγικών “ειδικούς” επι των σοβιετικών θεμάτων ή “κρεμλινολόγους” οπως αυτοαποκαλούνται, όλοι τους νομίζουν ότι η δραστηριότητα της KGB περιορίζεται στην κλοπή των σχεδίων κάποιου υπερηχητικού αεροσκάφους, την παράδοση τους στους σοβιετικούς και την πώληση τους στην σοβιετική στρατιωτική βιομηχανία.
Αυτό όμως είναι μόνο μέρος της αλήθειας….”

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ
“Η υπονόμευση, είναι ο όρος που χρησιμoποιούμε για να περιγράψουμε τις δραστηριότητες που χρησιμοποιούμε για να καταστρέψουμε πράγματα όπως η πίστη, η θρησκεία, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα μιας χώρας-στόχου”.

ΜΥΘΟΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ
Το μεγαλύτερο λάθος , καλύτερα, η λανθασμένη αντίληψη είναι το γεγονός ότι όποτε μιλάμε για την KGB, για κάποιον περίεργο λόγο, από τους παραγωγούς ταινιών του χόλυγουντ, μέχρι τους διδάκτορες της πολιτικής επιστήμης και τους ”ειδικούς” επί των σοβιετικών θεμάτων ή “κρεμλινολόγους”, όπως αυτοαποκαλούνται, όλοι τους νομίζουν ότι η δραστηριότητα της KGB περιορίζεται στην κλοπή των σχεδίων κάποιου υπερηχητικού αεροσκάφους, την παράδοσή τους στους σοβιετικούς και την πώληση τους στην σοβιετική στρατιωτική βιομηχανία. Αυτό όμως είναι μόνο μέρος της αλήθειας.

Αν πάρουμε ολόκληρο τον προϋπολογισμό σε χρήμα και ανθρώπινο δυναμικό που η KGB δαπανά εκτός συνόρων της Σοβιετικής Ένωσης, θα ανακαλύψουμε (χωρίς φυσικά να υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία) ότι η κατασκοπεία, αυτή καθ’ αυτή, λαμβάνει μόνο το 15% των χρημάτων, χρόνου και ανθρώπινου δυναμικού της δραστηριότητας της KGB. Το υπόλοιπο 85% των πόρων δαπανάται στην υπονόμευση. Και σε αντίθεση με όσα γράφουν τα λεξικά Αγγλικής, ο όρος υπονόμευση για την KGB σημαίνει“επιθετικές καταστρεπτικές δραστηριότητες”, που σαν σκοπό έχουν να καταστρέψουν τη χώρα, έθνος ή γεωγραφική περιοχή του εχθρού.
Άρα δεν υπαρχει ρομαντισμός εδώ. Καθόλου. Ούτε ανατίναξη γεφυρών, ούτε μικροφίλμ μέσα σε κουτάκια Κόκα-Κόλας, ούτε τίποτα παρόμοιο. Καμία ανοησία τύπου James Bond. Όχι. Ο υπονομευτής είναι ο φοιτητής που έρχεται στα πλαίσια ανταλλαγής φοιτητών,
ο ηθοποιός, ο καλλιτέχνης, ένας δημοσιογράφος σαν κι εμένα όπως ήμουν δέκα χρονια πριν.

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ
Η Ιαπωνική και Κινεζική πολεμική τέχνη του Τζούντο μας διδάσκουν ότι πρέπει πρώτα να αποφύγουμε το χτύπημα και μετά να του πιάσουμε το χέρι και να τον ωθήσουμε προς την ίδια κατεύθυνση μέχρι να συγκρουστεί με τον τοίχο. Όπως βλέπετε, η χώρα-στόχος, προφανώς κάνει κάτι λάθος. Αν είναι μια ελεύθερη δημοκρατική χώρα, υπάρχουν πολλές διαφορετικές κινήσεις μέσα στην κοινωνία προφανώς μέσα σε μια κοινωνία υπάρχουν και άνθρωποι που είναι αντιθετοι με την ίδια την κοινωνία, απλοί εγκληματίες, ιδεολόγοι αντιθετοι με την κρατική πολιτική και απλά ψυχωτικά άτομα που αντιτίθενται σε οτιδήποτε και τέλος μια μικρή ομάδα από πράκτορες ενός άλλου έθνους που αγοράστηκαν, υπονομεύτηκαν και στρατολογήθηκαν.
Τη στιγμή που όλες αυτές οι κινήσεις θα καθοδηγηθούν προς την ίδια κατεύθυνση είναι η ώρα να “πιάσουμε” την κίνηση αυτή και να την ωθήσουμε προς την ίδια κατεύθυνση, μέχρι η κίνηση να οδηγήσει την κοινωνία σε κατάρρευση. Σε κρίση. Όμοια με την πολεμική τέχνη.
Δεν σταματάμε έναν εχθρό. Τον βοηθάμε να πάει προς την κατεύθυνση που εμείς θέλουμε. Λοιπόν. Στο στάδιο του “εκφυλισμού”, δημιουργούνται τάσεις στην κοινωνία, σε κατεύθυνση αντίθετη με τα βασικά ήθη και αξίες της κοινωνίας. Η εκμετάλλευση και η κεφαλαιοποίηση αυτών των τάσεων είναι ο στόχος του υπονομευτή. Η θρησκεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ζωή, η πολιτική εξουσία, οι εργασιακές σχεσεις και τέλος τα σώματα ασφαλείας είναι το πεδίο εφαρμογης της υπονόμευσης.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ
“Η υψηλότερη τέχνη του πολέμου είναι να μην πολεμάς καθόλου! Αλλά, αντίθετα, να υπονομεύσεις οτιδήποτε έχει αξία στην χώρα του εχθρού σου, ώστε η αντιληψη της πραγματικότητας στο μυαλό του εχθρού σου να διαστρεβλωθεί σε τέτοιο βαθμό που να μην σε θεωρεί καν εχθρό”. Και αντίθετα να πιστέψει ότι το δικό σου σύστημα, ο δικός σου πολιτισμός και τα δικά σου ήθη αποτελούν εναλλακτικές, που όχι μόνο δεν τις απεχθάνεται, αλλά τις επιθυμεί και τις προτιμά από το να πεθάνει για τις δικές του. 
Αυτός είναι ο τελικός στόχος της υπονόμευσης και μέχρι εδώ μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα.
Αυτό είναι στην πραγματικότητα η υπονόμευση. Όπως είδατε, δεν είπα ούτε λέξη για ανατίναξη γεφυρών, ούτως ή άλλως οι γέφυρες δε θα προστατευσουν τον εχθρό.
Πως επιτυγχάνονται όλα αυτά;

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ
Ο πρώτος άνθρωπος που διαμόρφωσε τις τακτικές της υπονόμευσης ήταν ο Κινέζος στρατηγός και φιλόσοφος Σουν Τζού. Διετέλεσε συμβουλος του αυτοκρατορικού στρατού στην αρχαία Κίνα.
Και είπε ότι για την κατάληψη του εχθρού,ο πιο αντιπαραγωγικός, βάρβαρος τρόπος είναι ο πόλεμος στο πεδίο της μάχης.
Και ότι είναι ανόητο να διεξάγει κάποιος πόλεμο για να επιβάλει την κρατική του πολιτική.

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΥ
Η πρώτη φάση της υπονόμευσης είναι το στάδιο που ονομάζεται “εκφυλισμός” και απαιτούνται 15 με 20 χρονια για να εκφυλίσεις μια κοινωνία
Γιατί 15 με 20 χρόνια; Γιατί αυτό είναι το απαιτούμενο χρονικό διάστημα για να εκπαιδεύσεις μία γενιά μαθητών ή παιδιών για το χρονικό διάστημα κατά το οποίο διαμορφώνεται η ιδεολογία του, η αντίληψή του για τον κόσμο και η προσωπικότητά του. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. 
Η διαδικασία παίρνει 15 με 20 χρόνια. Επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους, με μεθόδους προπαγάνδας, με άμεση επαφή, δεν έχει σημασία. Θα περιγράψω τις μεθόδους αργότερα.

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗΣ
Επόμενο βήμα: ”Αποσταθεροποίηση”. Πάλι αυτή η λέξη σημαίνει ακριβώς ό,τι σημαίνει. Να αποσταθεροποιήσεις όλες τις σχέσεις, όλα τα ιδρυματα και τους οργανισμούς στη χώρα του εχθρού σου.
Πως το επιτυγχάνεις αυτό; Δε χρειάζεται να στείλεις ένα σύνταγμα πρακτόρων να ανατινάξουν γέφυρες. Όχι. Αφήνεις τον εχθρό να το κάνει μόνος του. 
Το πεδίο εφαρμογής είναι πάλι το ίδιο, με μόνη διαφορά ότι στο στάδιο του εκφυλισμού οι ενέργειες των πρακτόρων δεν γίνονται αντιληπτές.
Στο στάδιο της αποσταθεροποίησης, έχουμε ριζοσπαστικοποίηση. Στο στάδιο αυτό, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε τίποτα, ακόμα και ανάμεσα στα μέλη της ίδιας οικογένειας. Ο άντρας και η γυναίκα, δεν μπορούν να συμφωνήσουν τί είναι προτιμότερο.
Π.χ. Ο σύζυγος θέλει τα παιδιά να τρώνε στο τραπέζι και η σύζυγος θέλει να τρώνε όπου νά 'ναι και να γεμίζουν τον τόπο ψίχουλα. 
Δεν μπορούν να συμφωνήσουν, αν δεν μαλώσουν.
Είναι αδύνατο να επιτευχθεί ένας δημιουργικός συμβιβασμός μεταξύ γειτόνων. Θα πει π.χ. ο ένας “δε θέλω να κάνεις δουλειές την ώρα αυτή, γιατί την ώρα αυτή βγάζω το σκύλο μου βόλτα και ο θόρυβος τον εκνευρίζει”. Δεν μπορούν να τα βρουν. Θα πρέπει να πάνε στα δικαστήρια.
Ριζοσπαστικοποίηση των ανθρωπίνων σχέσεων.
Όχι συμβιβασμοί.
Πόλεμος, πόλεμος, πόλεμος.
Οι φυσιολογικά εγκαθιδρυμένες σχέσεις μεταξύ των μελών της κοινωνίας, αποσταθεροποιούνται. Οι σχέσεις μεταξύ δασκάλων και μαθητών στα σχολεία και τα κολλέγια.
Καυγάς. Οι σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων ριζοσπαστικοποιούνται. Δεν υπάρχει αποδοχή των αιτημάτων των εργαζομένων. Στο στάδιο του εκφυλισμού πριν,
οι σπουδαστές που έλειπαν,τώρα επιστρέφουν από την ΕΣΣΔ πίσω εδώ ή, αν είχαν ήδη επιστρέψει, τώρα αναλαμβάνουν δράση.

Οι “ναρκωμένοι”, σηκώνονται. Ήταν σε αδράνεια για 15 με 20 χρόνια. Τώρα γίνονται αρχηγοί ομάδων, κήρυκες, δημόσια πρόσωπα ενεργοποιούνται πολιτικά. Ξαφνικά βλέπετε έναν ομοφυλόφιλο, που πριν 15 χρόνια ό,τι έκανε κανείς δεν το μάθαινε, να μετατρέπει τώρα την ομοφυλοφιλία σε πολιτικό θέμα. Απαιτεί αναγνώριση, σεβασμό, ανθρώπινα δικαιώματα και επηρεάζει μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων και η βία ξεσπάει μεταξύ αυτού και της αστυνομίας, αυτού και των υπολοίπων πολιτών, δεν έχει σημασία ο λόγος. Μπορεί να είναι οι άσπροι εναντίον των μαύρων, οι κίτρινοι εναντίον των άσπρων, δεν έχει σημασία ποια είναι η διαχωριστική γραμμή. Αρκεί οι ομάδες να έρχονται σε απ’ ευθείας σύγκρουση, ακόμα και ένοπλη.

Αυτή είναι η διαδικασία της αποσταθεροποίησης. Οι αδρανείς πράκτορες, γίνονται ηγέτες των κινημάτων αποσταθεροποίησης. Και δεν έστειλε ο σύντροφος Αντρόποφ τον σύντροφο Ιβανόφ. Τα άτομα που θα κάνουν τη δουλειά, είναι ήδη εδώ. Είναι αξιοσέβαστα μέλη της κοινωνίας.
Μερικές φορές χρηματοδοτούνται από διάφορα ιδρύματα για τον “δίκαιο αγώνα τους”. Ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιώματα γυναικών, δικαιώματα μεταναστών, οτιδήποτε. Και υπάρχουν Αμερικάνοι που τους χρηματοδοτούν με δωρεές χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Η διαδικασία της αποσταθεροποίησης, οδηγεί κατ’ ευθείαν στην κρίση. Προσωπικά ασχολούμουν με αυτό το στάδιο στα αναπτυσσόμενα κράτη. Η διαδικασία ξεκινά, όταν οι επίσημοι οργανισμοί του κράτους δεν μπορούν να λειτουργήσουν πια.
Και έτσι, έχουμε τεχνητούς οργανισμούς που επιβάλλονται στην κοινωνία. Μη εκλεγμένες επιτροπές, ΜΚΟ, περίεργες ομάδες που ισχυρίζονται ότι ξέρουν τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η κοινωνία, έχοντας ένα μείγμα θρησκείας και ιδεολογίας.

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Στο στάδιο της κρίσης, όλα αυτά τα τεχνητά σώματα διεκδικούν την εξουσία. Και αν τους την αρνηθούν, τη διεκδικούν δια της βίας. Στην περίπτωση του Ιράν, για παράδειγμα, ξαφνικά εμφανίστηκαν επαναστατικές επιτροπές.
Για ποια επανάσταση; Δεν υπήρχε επανάσταση εδώ. Και παρ’ όλα αυτά είχαν επιτροπές. Απέκτησαν εξουσία δικαστική, την εξουσία να εκτελούν τους αντιφρονούντες, όλες αυτές τις εξουσίες σε ένα πρόσωπο, που πιθανόν σπούδασε στο Χάρβαρντ, που επέστρεψε στη χώρα του και νομίζει ότι έχει την απάντηση για όλα τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Κρίση έχουμε όταν η κοινωνία δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει παραγωγικά. Και καταρρέει. Αυτή είναι προφανώς η έννοια της κρίσης. Και έτσι, η κοινωνία αναζητά έναν σωτήρα. Οι ομάδες περιμένουν να έρθει ένας Μεσσίας. 
Οι εργαζόμενοι λένε “έχουμε οικογένειες να θρέψουμε”. Ας αποκτήσουμε μια ισχυρή κυβέρνηση. Μια σοσιαλιστική, ίσως, κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που να βάλει τους εργοδότες στη θέση τους και να μας ξαναδώσει δουλειά. 
Χρειαζόμαστε έναν ισχυρό άντρα. 
Μια ισχυρή κυβέρνηση.
Έναν ισχυρό ηγέτη.
Έναν σωτήρα.
Ο πληθυσμός έχει κουραστεί και έχει αηδιάσει με όλα αυτά που συμβαίνουν. 
Και ιδού! Έχουμε έναν σωτήρα!
Είτε έρχεται ένα άλλο έθνος, είτε οι ομάδες μαρξιστών, λενινιστών,οι σαντινίστας, ο Μουζουρέλα, δεν έχει σημασία.
Έρχεται ο σωτήρας και λέει: “Εγώ θα σας οδηγήσω”.

Και υπάρχουν δύο εναλλακτικές εδώ. Ο εμφύλιος πόλεμος  και η εισβολή (!!!). 
Βλέπετε πως πάει; Εμφύλιος, όπως στο Λίβανο, για παράδειγμα.
Εμφύλιος που επιβλήθηκε εξωτερικά από την PLO.
Εισβολή είχαμε σε πολλές χώρες όπως π.χ. στο Αφγανιστάν (μιλάει για τη Ρώσικη εισβολή), οποιαδήποτε χώρα της ανατολικής Ευρώπης, στην οποία έγινε Ρώσικη εισβολή.
Αλλα το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΜΑΛΥΝΣΗΣ
Το επόμενο στάδιο είναι η εξομάλυνση. Η λέξη εξομάλυνση χρησιμοποιείται ειρωνικά φυσικά, είναι δανεισμένη από το 1968 στην Τσεχοσλοβακία, όταν η σοβιετική προπαγάνδα και μετά από αυτούς και η New York Times δήλωναν: “Τώρα η κατάσταση εξομαλύνθηκε”.
Δεν υπάρχει πια άνοιξη της Πράγας, δεν υπάρχει επανάσταση, δεν υπάρχει βία. Όλα είναι “ομαλά”.
Σε αυτό το στάδιο, οι αυτοδιορισμένοι άρχοντες της κοινωνίας, δε χρειάζονται άλλες επαναστάσεις πια. Το στάδιο είναι το αντίθετο της αποσταθεροποίησης. Είναι μια προσπάθεια να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στη χώρα.
Και τώρα, όλοι αυτοί οι επαναστάτες, οι ακτιβιστές, οι συνδικαλιστές, οι απελευθερωτές, οι ομοφιλόφιλοι επαναστάτες, οι καθηγητές, οι μαρξιστές, οι λενινιστές, εξοντώνονται. Φυσική εξόντωση μερικές φορές (θάνατος). Έκαναν τη δουλειά μας. Δεν τους χρειαζόμαστε πια.
Οι νέοι ηγέτες θέλουν σταθερότητα. Για να δρέψουν τους καρπούς της νίκης τους. Όχι άλλες επαναστάσεις, παρακαλώ.

Η ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ
Και αυτό έχει γίνει σε πολλές χώρες. Θυμάστε το Μπαγκλαντές; Εκεί δραστηριοποιήθηκα εγώ. Πρώτα είχαν τον Τζιμουραχμάντ (ή κάπως έτσι), το 1971 ήταν ο ηγέτης του “λαϊκού κόμματος”, είχε μουστάκι σαν του Στάλιν. Πέντε χρόνια αργότερα, δολογονήθηκε από τους πρώην συναγωνιστές του. Είχε εκπληρώσει την αποστολή του.
Στο Αφγανιστάν, αυτό έγινε τρείς φορές. Πρώτα ήταν ο Οσταράκι, μετά ο Αμίντ, τώρα είναι ο Μπαμπράκ Αμάλ. Αλληλοσκοτώθηκαν ο ένας μετά τον άλλον. Ο πρώτος εκφύλισε τη χώρα, ο δεύτερος την αποσταθεροποίησε, ο τρίτος έφερε την κρίση.
Γεια σας σύντροφοι. Μπαμ. Μόνο ο Μπαμπράκ Αμάλ επέστρεψε στη Ρωσία και του δόθηκε θέση εξουσίας. Το ίδιο συνέβη στη Γρενάδα. Ο Μορίς Μπίσοπ (μαρξιστής) δολοφονήθηκε από τον Ώστιν ή κάπως έτσι, έναν στρατηγό που ήταν επίσης μαρξιστής.
Όχι άλλες επαναστάσεις.
Εξομάλυνση τώρα.
Όχι άλλες απεργίες, όχι άλλοι ομοφυλόφιλοι, όχι άλλα φεμινιστικά κινήματα. 
Όχι άλλα κινήματα γενικώς.
Καλή σταθερή δημοκρατική προλεταριακή ελευθερία. 
Για να αντιστρέψουμε την διαδικασία στο στάδιο της εξομάλυνσης, απαιτείται οπωσδήποτε στρατιωτική επέμβαση. Καμιά άλλη δύναμη στον πλανήτη δεν μπορεί να αντιστρέψει τη διαδικασία εδώ.
Στο στάδιο της κρίσης, δεν απαιτείται η χρήση στρατιωτικής βίας, απαιτούνται δραστικά μέτρα. Όπως στην Χιλή, όπου πράκτορες της CIA εμπόδισαν την εισβολή και την δημιουργία εμφυλίου.
Συντηρητικά μέτρα. Υποστήριξη. Με χρήματα, με τεχνογνωσία, δεν έχει σημασία, για να αποτραπεί η μετατροπή της κρίσης σε εμφύλιο ή εισβολή.

Τώρα, στο στάδιο της αποσταθεροποίησης, η διαδικασία μπορεί επίσης να αντιστραφεί. 
Και είναι ευκολότερο να γίνει εδώ.
Χωρίς ανάμιξη της CIA. Ξέρετε τι χρειάζεται να γίνει εδώ; Περιορισμός κάποιων ελευθεριών των ομάδων που αυτοπροσδιορίζονται σαν αντίθετες στην κοινωνία.
Τόσο απλό. Όμως όχι. Τα ΜΜΕ θα πουν ότι αυτό είναι αντίθετο με το σύνταγμα της χώρας.

Πως μπορεί να γίνει; Με τη χρήση της εξουσίας. Να αφαιρεθούν δικαιώματα από τους εγκληματίες. Δεν ακούγεται καλό ε;
Κι έτσι πρέπει να έχουν δικαιώματα οι εγκληματίες. 
Και να συνεχίζουν το έργο καταστροφής της χώρας.
Δεν εννοώ όμως εδώ ακραία πράγματα.
Δεν εννοώ να βάλουμε όλους τους ομοφυλόφιλους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Αλλά να μην τους επιτρέψουμε να αναλάβουν πολιτική δράση.
Να μην τους εκλέξουμε σε θέσεις εξουσίας, είτε σε επίπεδο δήμου, είτε πολιτείας, είτε εθνικού.
Πρέπει να καταλάβουν οι Αμερικάνοι, ότι ένα τέτοιο πρόσωπο σε θέση εξουσίας είναι εχθρός και αν δεν είναι εχθρός στο στάδιο αυτό, θα γίνει αργότερα.
Αργότερα φυσικά θα τον εκτελέσουν… αλλά σε αυτό το σημείο είναι εχθρός.
Παρέχετε εξέχουσα υπηρεσία απλώς με το να του αρνείστε το δικαίωμα να εκλεγεί, να εξαργυρώσει τις τρελές του ιδέες και να αποκτήσει εξουσίες.
Ο περιορισμός κάποιων ελευθεριών στο σημείο αυτό θα εμποδίσει την εξέλιξη σε κρίση και θα αντιστρέψει τη διαδικασία της αποσταθεροποίησης.
Η περιστολή του δικαιώματος απόκτησης πολιτικής εξουσίας στους ανθρώπους αυτούς θα σώσει την οικονομία από την κατάρρευση.
Η θεσμοθέτηση νόμων που θα απαγορεύσει στις ιδιωτικές τηλεοπτικές εταιρίες να βιάζουν την κοινή γνώμη και τα μυαλά των ανθρώπων προς την κατεύθυνση του καταναλωτισμού. Καμιά εταιρία δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να σας “αναγκάσει” να αγοράσετε περισσότερο αν εσείς δεν χρειάζεστε κάτι. Θα πρέπει να υπάρχει νόμος: "Θέλεις να διαφημίσεις το αυτοκίνητο σου;
Εντάξει. Αλλά δε θα αναφέρεις ούτε μία φορά στη διαφήμηση σου: Τρέξε και αγόρασε τώρα και γλίτωσε χρήματα”.

Θα πρέπει να είναι αντίθετο στο νόμο να πιέζεις τον κόσμο να αγοράσει περισσότερα.
Αυτοπεριορισμός. Πριν ξεκινήσει η διαδικασία, ο αυτοπεριορισμός ήταν αποστολή της εκκλησίας, γιατί οι παπάδες, μας έλεγαν ότι τα υλικά αγαθά είναι καλά, αλλά δεν είναι το παν. 
Ότι υπάρχει κάτι άλλο σπουδαιότερο. 
Ότι οι άνθρωποι δεν γεννήθηκαν για να καταναλώνουν. 
Ότι ένα τόσο περίπλοκο κατασκεύασμα όσο το ανθρώπινο σώμα πρέπει να προορίζεται για κάποιον υψηλότερο σκοπό.
Και είναι τόσο εύκολο να αποφύγεις την αποσταθεροποίηση, απλά και μόνο αρνούμενος στις άπληστες εταιρίες μια μικρή ελευθερία: το δικαίωμα τους να σε αναγκάζουν να γίνεις καταναλωτής άχρηστων προϊόντων που σε μετατρέπουν σε καταναλωτική μηχανή.
Σαν το σκουλήκι που μπαίνει από τη μια μεριά, τρώει το μήλο και βγαίνει από την άλλη.
Συνεπώς, η αποσταθεροποίηση μπορεί εύκολα να αναστραφεί, αν η κοινωνία με τη δική της θέληση ή με πειθώ από τους ηγέτες της αποδεχθεί την ιδέα του αυτοπεριορισμού.

Είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να γίνει.
Διαφορετικά, θα φτάσετε στο σημείο που, όπως λέμε και εμείς στη Ρωσία, αν η Σαχάρα γίνει ποτέ κουμουνιστικό κράτος, θα ταξινομήσουμε την άμμο.
Θα πρέπει λοιπόν να “λειάνετε” τις προσδοκίες σας σε αυτό το στάδιο πριν να είναι αργά. Οι δυνάμεις εκφυλισμού ανατρέπονται εύκολα. Πρώτα από όλα, περιορίζοντας την εισαγωγή προπαγάνδας. Το πιο εύκολο πράγμα να κάνει κανείς...”

Πηγή OnAlert