Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Μαρ 2016

Μαγαρίζουν τα παιδιά... Και το κτηνώδες έγκλημα, η παιδεραστία, στα σχολικά βιβλία

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

Τώρα που η πατρίδα μας γίνεται εμιράτο, θυμίζω τι έφταιξε. Οι Ευρωπαίοι κάνουν κόμματα παιδεραστών, και εμείς, οι άθλιες κότες, τα διδάσκουμε στα σχολεία μας. Υπάρχουν, όμως,  και πνευματικοί νόμοι,,,πληρώνουμε τα "σύμφωνα" και τα "οσάκις". Τόσα χρόνια γράφουμε και δεν βρέθηκε ένας ρωμηός να κάνει μήνυση....

Δυστυχώς και τα  βιβλία του Γυμνασίου – της Γλώσσας – συνιστούν κι αυτά κακέκτυπα της τηλοψίας, προβάλλουν λανθασμένα πρότυπα, αποϊεροποιούν εδραίες αξίες, προωθούν τον πρόωρο ερωτισμό, την άκαιρη σεξουαλικότητα. Αποαθωοποιούν, με έναν λόγο τα παιδιά, σε μια ηλικία που μονάχη έγνοια τους πρέπει να είναι η σπουδή, η μόρφωση και η θωράκισή τους με τις «αρετές που υψώνουν τον άνθρωπο στο ύψος του ανθρώπου» (Σεφέρης).

Για του λόγου το αληθές, παραθέτω ένα κείμενο, το οποίο περιέχεται στο «τετράδιο εργασιών» του μαθήματος «Νεοελληνική Γλώσσα», Α’ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδή απευθύνεται σε παιδιά 12-13 ετών, που μόλις εγκατέλειψαν το δημοτικό σχολείο. Τίτλος του «Οσάκις» . Επαναλαμβάνω αποσκοπεί στην γλωσσική και πνευματική καλλιέργεια μαθητών Α’ Γυμνασίου:

<<Ο καθηγητής της φιλολογίας έριχνε κάθε μέρα το μπαλάκι. Όλη η τάξη το έπιανε σαν ένα γαργαλιστικό μήνυμα. Το πετούσε ο ένας στον άλλον. Χαράς ευαγγέλια. «Οσάκις…» άρχισε τη φράση του ο φιλόλογος.
«Ναι. Ναι. Ο Σάκης! Ο Σάκης!
» φώναζαν όλες μαζί οι μαθήτριες γελώντας. Κι ο καθηγητής τρελαινόταν. «Οσάκις…» επαναλάμβανε τονίζοντας τη λέξη σαν να έλεγε «σκάστε».«Ο Σάκης! Ο Σάκης!» ακουγόταν πάλι από κάτω και το γέλιο έδινε κι έπαιρνε.
Ο καθηγητής δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιες από τις μαθήτριες ήταν οι δράστες. Η λέξη – μπαλάκι κυλούσε ακαριαία σε κλάσμα δευτερολέπτου μέσα από τα χείλια τους που ήταν κρυμμένα στο κάτω μέρος του σκυμμένου τους κεφαλιού. Νόμιζε πως απλώς επαναλάμβαναν τη λέξη. Πως τις ερέθιζε αυτή η λέξη. Δεν ήταν όμως έτσι. Άλλο πράγμα το «Οσάκις» κι άλλος άνθρωπος «Ο Σάκης».

Ο Σάκης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 με 25 ετών. Τα είχε φτιάξει με την Αλέκα. Μια από τις μαθήτριες της τάξης. Ψηλή κι αδύνατη, με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια, μακρύ λαιμό και μακριά χέρια και πόδια, κάπως ξερακιανή, αλλά ζόρικη. Στα 15-16, όπως όλες τους. Η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μήνες τώρα. Ο Σάκης την περίμενε το μεσημέρι στην άλλη γωνία κι οι άλλες μαθήτριες έτρεχαν από πίσω της να τον δούνε. Τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. Ήταν ο πρώτος έρωτας της τάξης.

Ο καθηγητής φώναξε την πρώτη μαθήτρια, τη Μαρία, στο γραφείο του και τη ρώτησε. «Τι συμβαίνει με το «Οσάκις»; Γιατί αυτή η αντίδραση;»

«Δεν ξέρω, κύριε.
 Στο δικό μου θρανίο δεν ξέρουμε τίποτα. Το πήραν έτσι φαίνεται και το διασκεδάζουν» του απάντησε. Ρώτησε κι άλλες μαθήτριες. Μερικές δεν κρατήθηκαν και γελούσαν. Ο καθηγητής προσπάθησε να βγάλει από το λεξιλόγιό του τη λέξη «Οσάκις». Αυτή όμως αντιστεκόταν. Του έβγαινε αυθόρμητα, έστω και με κάποια καθυστέρηση. Τότε, όμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σαν να την είχε στερηθεί η τάξη και ξεσπούσε «Ο Σάκης! Ο Σάκης!», φώναζαν ακόμα πιο δυνατά και γελούσαν με την καρδιά τους. Γιατί ήταν υπόθεση καρδιάς και όχι γραμματικής».

Ερωτώ: Τι διαβάζουμε εδώ; Περιγράφει ή δεν περιγράφει το κείμενο αποπλάνηση ανηλίκου; 
Ερωτώ: Όπως παρουσιάζει το κείμενο αυτήν την σχέση, σαν κάτι το φυσιολογικό, το ακίνδυνο, δεν αποτελεί έμμεση παρότρυνση για επιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικών σχέσεων; Μπορείς να περιγράφεις με χαζοχαρούμενο τρόπο μια τέτοια κατάσταση; Ποιος γονέας θα ανεχόταν η κόρη του «να βγαίνει ραντεβού» με εικοσιπεντάχρονο; Εδώ πρόκειται για εξύμνηση της παιδεραστίας, του βδελυρού και φρικιαστικού αυτού εγκλήματος, για το οποίο ανατριχιάζουμε όλοι και στο άκουσμά του.

Κάτω από το κείμενο «καμαρώνει», για εμπέδωση προφανώς, η εξής κρανιοκενής ερώτησ
η: «γιατί γελούσε η τάξη, όταν ακουγόταν η λέξη Οσάκις στο κείμενο». Τι θα απαντήσει το παιδί σε μια τέτοια «παραλυμένη» ερώτηση; Όπως έγραφε σε ένα εξαιρετικό του κείμενο ο αγαπητός φίλος και γιατρός Φώτης Μιχαήλ:

«Αντί να διδάσκεται η αρμονική συζυγία, έχουμε πρόωρη σεξουαλική καθοδήγηση. Το πρώτο θα μας εξασφαλίσει ευτυχισμένα νιάτα, ενώ το δεύτερο, θα μας φορτώσει με σοβαρά σωματικά και ψυχικά τραύματα, όπως είναι οι ακριβοπληρωμένες επιπόλαιες σχέσεις οι βαριές καταθλίψεις και οι απόπειρες Άλλο χαρακτηριστικό μάθημα είναι το :«Το θέλγητρο της Ανδαλουσίας». ( Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α΄ Γυμνασίου) γράφει: «Η Ανδαλουσία είναι μια γυναίκα του λαού, κρουστή και μελαψή, με κόκκινα χείλια και φλογερό βλέμμα, που αγαπάει τη ζωή, το χορό και το τραγούδι, μια γυναίκα όλη χυμούς και ζωτικότητα…δίνει ερωτικές συνεντεύξεις μέσα στις εκκλησίες ». (σελ.114). «Ανδαλουσία! Ανδαλουσία…Ανθισμένος τόπος…..που ρυθμίζουν τους ηδονικούς χορούς των τσιγγάνων……..θρησκευτικές λιτανείες που περιφέρουν γλυκερές Παναγίες ντυμένες σαν κούκλες και γεμάτες δαντέλες και μαργαριτάρια, ακολουθούμενες από μετανοούντες που κρύβουν το πρόσωπό τους μέσα σε κουκούλες μοναχών και που, όταν περνάν κάτω από τα παράθυρα της αγαπημένης τους γυναίκας, χτυπούν το κορμί τους με βίτσες…..». (σελ. 115).
Στο ίδιο βιβλίο, σελ. 124, διαβάζουμε έναν «εξαιρετικό» ορισμό της πατρίδας μας. «…ήταν η Ελλάδα μια γυναίκα τόσο προκλητική σεξουαλικά που έπρεπε να την ερωτευτώ σωματικά και απελπισμένα…», κάποιου Άγγλου συγγραφέα.

«Ανεβαίνουμε» στη Β’ Γυμνασίου. Και εδώ οι ίδιες ψυχοφθόρες ανοησίες. Στο «Ανθολόγιο» της τάξης αυτής επαινείται ο «αρχαίος» θεσμός της εταίρας (=πόρνη). Αποσπώ κάποιους στίχους από το κείμενο:
«Είναι κάποια ψηλή (εταίρα) φοράει σανδάλι με σόλα λεπτή και κυκλοφορεί με το κεφάλι γερμένο στον ώμο, αυτό αφαιρεί ύψος. Δεν έχει κάποια γλουτούς, τους προσθέτει ραμμένους κάτω από το φόρεμα. Έτσι, όσοι τη βλέπουν εκστασιάζονται με τα οπίσθιά της. Έχει κοιλιά∙ διαθέτουν για λόγου της στήθη, όπως αυτά που έχουν οι ηθοποιοί στις κωμωδίες∙ φορώντας τέτοια στήθη πρόσθετα στητά… (σελ. 40)».

Και συνεχίζεται η παιδαγωγικώς εξονυχιστική διερεύνηση και ερμηνεία των καλλωπιστικών μεταλλάξεων της εταίρας
. Και ακολουθούν βεβαίως οι εμπεδωτικές ερωτήσεις προς πλήρη αποκολοκύνθωση των μαθητών: Η πρώτη αναφέρεται τις «βελτιωτικές επεμβάσεις» στις οποίες επιδίδονται οι ιδεώδες εταίρες. Η δεύτερη στα καλλυντικά που χρησιμοποιούν και σε ποιο σημείο του σώματός τους (Ένα καλλυντικό για το εγκέφαλο των συγγραφέων χρειάζεται). Τα σχόλια περιττεύουν, χάθηκε η αιδώς, ιθύνοντες και τέκτονες των βιβλίων αυτών ευρίσκονται «πλανώντες και πλανώμενοι» (Β´ Τιμ. 3, 13).
Στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνιας Β’ Γυμνασίου, σελ. 190, αφού παρατίθεται ένα μαλαισιακό ερωτικό ποίημα κάποιου Ιβάν Γκόλ, στις εργασίες καλούνται οι μαθητές να περιγράψουν προσωπικές ερωτικές εντάσεις.

Γ’ Γυμνασίου, συνεχίζεται το μαγάρισμα των νέων, η απαξίωση του όποιου εναπομείναντος κύρους του σχολικού μαθήματος, αλλά και του εκπαιδευτικού, που καλείται να διδάξει τις νεοεποχίτικες σεξομπουρδολογίες.

Μάθημα «Νεοελληνική Γλώσσα» (σελ. 148).
 Εδώ εμφιλοχώρησε ένα τραγούδι, το οποίο μπορεί να το ακούσει τις μεταμεσονύκτιες ώρες σε κάποιο ξενυχτάδικο για χασομέρηδες, αλλά σε σχολική τάξη ουδείς σοβαρός παιδαγωγός θα το παρουσίαζε και μάλιστα σε βιβλίο. Κείμενο:

«Άμα ξυπνήσεις και έχεις βγάλει ουρά / αν κοιταχτείς και έχεις βγάλει βυζιά / Don’t worry be happy / Άμα η κόρη σου σε λέει μπαμπά ενώ ο γιος σου / σε φωνάζει μαμά / Don’t worry be happy» και λοιπά και λοιπά.

Ερώτηση: Καθηγητής που θα διαβάσει τον στίχο «αν κοιταχτείς και έχεις…» δεν κινδυνεύει με οριστική απώλεια της σοβαρότητάς του; Από πότε η χυδαιότητα και η αισχρολογία ανήκουν στα γνωστικά πεδία του σχολείου;  
Δρέπουμε τους καρπούς μιας Παιδείας, μιας αγωγής που προβάλλει, «διδάσκει» την διαφθορά, την λαγνεία. Ας τα σκεφτούν αυτά οι γονείς, ας τα διαβάσει αυτά κάποιος Εισαγγελέας.
 Και ένα τελευταίο σκύβαλο. Στο τετράδιο εργασιών Γ’ Γυμνασίου,  σελ. 73, σε κείμενο με τίτλο «παραπλανητικά», οι μαθητές μυούνται και στην αστρονομία, τα ζώδια και τα ωροσκόπια από τον «μέγα παιδαγωγό», Κώστα Λεφάκη, τον γνωστό τηλεαστρολόγο. Διαβάζω: «Ο Άρης θα εμπνεύσει πολύ κόσμο πάνω σε νέους σκοπούς. Οι σκοποί αυτοί ίσως να είναι ερωτικοί…Αυτόν τον μήνα οι συμπτώσεις θα ενισχύσουν τις ερωτικές σχέσεις…». Λεφάκη βρίσκεις σ’ αυτά τα βιβλία. Πού είναι όμως τα μεγάλα πνευματικά αναστήματα του τόπου;

Το θέμα είναι τι κάνουμε; O άγιος Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης στο βιβλίο του «με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», έλεγε : «Το έργο του δασκάλου είναι ιερό. Έχει μεγάλη ευθύνη και, αν προσέξη, μπορεί να πάρει μεγάλο μισθό από τον Θεό. Να φροντίζη να διδάσκη στα παιδιά τον φόβο του Θεού. Πρέπει να βρουν τρόπο οι εκπαιδευτικοί να περνούν κάποια μηνύματα στα παιδιά για τον Θεό και για την Πατρίδα. Ας σπείρουν αυτοί τον σπόρο, και ας μην τον δουν να βλαστάνη. Τίποτε δεν πάει χαμένο, κάποια στιγμή θα πιάση τόπο». Υπάρχει ελπίδα αλλά, πρώτον, «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιώ της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τα παομεινάρια», (Ελύτης), και, δεύτερον, «απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά και χειροπιαστό σκοτάδι»: Κρυφό Σχολειό. Ένα σε κάθε ενορία, στα οποία θα διδάσκουν δάσκαλοι με ψυχή και Χριστό.  Η εκκλησία πάντα στάθηκε ελληνοσώτειρα. Οι άμβωνες να σταματήσουν τις ιερές μουρμούρες. Η Πατρίδα χάνεται, το ποίμνιο ποδοπατείται. Οι καιροί απαιτούν Πατροκοσμάδες και επισκόπους Γερμανούς που σηκώνουν λάβαρα. Την πατρίδα το ’21 δεν την ελευθέρωσε η Ευρώπη και καμμιά συμμορία τύπου Τρόικας. Την ανέστησε η μαγιά, τα πνευματικοπαίδια του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, των Δασκάλων του Γένους, των Νεομαρτύρων ».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πρόσφυγες - μετανάστες απαιτείται να τοποθετηθούν σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο νησί.
Η ανάθεση του ελέγχου και η διαμονή τους να γίνονται από κοινού από τον ΟΗΕ και την ΕΕ.
Η διασπορά τους ανά την Ελλάδα, το μόνο που ευνοεί είναι την λεηλασία των γύρω περιοχών, την γκετοποίησή τους και δημιουργίας δυσάρεστων και επικίνδυνων καταστάσεων, παρόμοιων με εκείνων που έχουν καταγραφεί επανειλημμένα σ τους καταβολισμούς των Ρομά.

Καμιά αστυνομία.
Καμιά υπηρεσία.
Κανένας υγειονομικός έλεγχος.
Τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά, με την παρούσα διασπορά τους.

Δεν ξέρουμε τι είναι όλοι αυτοί και δεν μπορούν ούτε να ελεγχθούν, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για ζητήματα τρομοκρατίας ή και προβοκάτσιες.
Η εγκατάσταση σε νησί είναι μονόδρομος, αν φυσικά, θέλουν το Ελληνικό Κράτος και η ΕΕ να ελέγχουν το πρόβλημα.

Θα λειτουργήσει επίσης αποτρεπτικά για τους επόμενους.
Και βέβαια, στην λήξη του πολέμου να ξέρουν και οι ίδιοι ότι θα πάνε πίσω.

Αν έχει ανάγκη Μεταναστών και επενδυτών η ΕΕ, ας επιλέξει αυτή πόσους θέλει, από πού τους θέλει και για πόσο χρονικό διάστημα τους θέλει.

Μην τρέφουμε αυταπάτες.
Καμιά κοινωνία και καμιά Ευρώπη δεν μπορεί να αντέξει στο βάρος της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης για πολύ.

Δεν εννοώ, φυσικά, να τοποθετηθούν οι «πρόσφυγες» σε ένα νησί με συνθήκες που θα δημιουργήσουν καταστάσεις όπως στην Ειδομένη.
Εννοώ να υπάρχουν οργάνωση και έλεγχος, πλήρης υποστήριξή τους, αξιοπρεπείς συνθήκες διαμονής, σε κοντέινερ, σκηνές, τροχόσπιτα και γενικά μη μόνιμες κατασκευές.

Να ξέρει η Πολιτεία:
Πόσοι είναι οι πρόσφυγες - μετανάστες.
Που βρίσκονται ανά πάσα στιγμή.
Και για πόσο θα είναι είτε σε προσωρινή διαμονή είτε γενικότερα στην χώρα.

Εκτός και αν χρειαζόμαστε και χρησιμοποιούμε τους πρόσφυγες, ως αφορμή, για να μπουν παντού φράκτες στα βόρεια σύνορά μας σε πρώτη φάση και σε δεύτερη, να μπούμε σε περιπέτειες στο εσωτερικό μας.

Η τωρινή διαχείριση, τους μόνους που ευνοεί είναι τους διακινητές, τους προβοκάτορες, τους εκμεταλλευτές των προσφύγων - μεταναστών, τις ανεξέλεγκτες ΜΚΟ και τον κάθε κακοπροαίρετο που σκοπεύει να χρησιμοποίηση τους μετανάστες πρόσφυγες για δικούς του σκοπούς.

Γιάννης Στριλιγκάς



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αφορμή για το παρόν σημείωμα πήρα από άρθρο του TRT, του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων της Τουρκίας, με τίτλο "Μετεξεταστέα η Δύση στην πολυπολιτισμικότητα", υπογραφόμενο από τον γενικό γραμματέα του Κέντρου Ισλαμικού Πολιτισμού και Τέχνης και επικεφαλής συμβούλου του Πρωθυπουργού.

Πρόκειται για καταγγελία της Δύσης, η οποία δεν ενστερνίστηκε, κατ’ αυτόν, την πολυπολιτισμικότητα και θέτει φραγμούς στους μουσουλμάνους να ζήσουν κατά τον ίδιο τρόπο που ζούσαν στις μουσουλμανικές χώρες.

Πρόκειται επομένως για μια διαστροφή της έννοιας της πολυπολιτισμικότητας, στην οποία μας έχει συνηθίσει άλλωστε η πολυποίκιλη ηγεσία της Τουρκίας, προ κατά, αλλά και μετά σίγουρα, του σημερινού δικτατορικού καθεστώτος της. Ψέγει την δυτική κοινωνία ο σύμβουλος του κ. Ερντογάν, Αμνπτουλκαντίρ Οζκάν, ότι δεν επιδεικνύει την ανοχή, όπως την επιδεικνύει το ισλάμ! Γράφει:

«Το Ισλάμ έχει ως βάση τον πλουραλισμό και την διαφορετικότητα. Υπό αυτή την έννοια το Ισλάμ με τον μονοτυπικό μοντερνισμό που στηρίζεται στην φιλοσοφία του διαφωτισμού, βρίσκεται αλλού από την άποψη παραδείγματος. Παραδείγματος χάρη, ενώ διαφορετικές θρησκευτικές εκφάνσεις εντός της σφαίρας κυριαρχίας του Ισλάμ, διατηρούν την ύπαρξή τους απολύτως ελεύθερα μέσα στην δική τους αυθεντικότητα, δεν ισχύει το ίδιο εντός της σφαίρας κυριαρχίας του μοντέρνου κοσμικού κόσμου».

Δηλαδή, ο κύριος σύμβουλος δεν παρατηρεί την σφαγή μεταξύ σουνιτών και σιιτών εντός της ισλαμικής Σαουδικής Αραβίας, ούτε τους διωγμούς των αλεβιτών από το τουρκικό κράτος. Με τα παραμορφωμένα γυαλιά που βλέπουν οι Τούρκοι πολιτικοί την πραγματικότητα (όλων των κομμάτων και όλων των εποχών) υποστηρίζει πως μέσα στο ισλαμικό κράτος κάθε διαφορετική έκφανση διατηρεί την αυθεντικότητά της.

Αν αυτό δεν είναι διαστρέβλωση, τι είναι; Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος ότι σκοπίμως παραπλανεί, ή αυτό νομίζει πως είναι το πραγματικό, επειδή κάθε φανατικός δογματικός, ζει σε άλλον κόσμο, χωρίς να μπορεί να ενταχθεί σε δημοκρατική κοινωνία, όπως συμβαίνει άλλωστε και παρ’ Ελλάδι με τους φανατικούς - δογματικούς ιδεοληπτικούς πολιτικούς μας.

Κατηγορεί ο Οζκάν την Δύση, επειδή αυτή δεν δέχεται όλους τους μουσουλμάνους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες που στέλνει σκοπίμως η Τουρκία (η οποία επιχειρεί να καλύψει την ζημία εκ του εμπάργκο των Ρώσων, με τα έσοδα των διακινητών, που υπολογίζονται σε άνω των έξη δισεκατομμυρίων δολαρίων μέχρι σήμερα). Και γράφει -με… πόνο ψυχής- ότι οι προσπάθειες που καταβάλλονται σήμερα για την επιστροφή των Σύρων προσφύγων από τα ευρωπαϊκά εδάφη, «είναι εκ των μεγαλύτερων δραμάτων της ανθρωπότητας σε αυτόν τον αιώνα».

Καταλήγει δε: «Όταν αναφερόμαστε στους Οθωμανούς και μας έρχονται στον νου μόνο οι κατακτήσεις, θα πει ότι έχουμε διαβάσει την ιστορία ελλιπώς. Ο ισλαμικός πολιτισμός περιλαμβάνει όλα όσα οικοδόμησαν την κοινωνική ζωή και όλα όσα οικοδόμησε ο άνθρωπος». Άρα, στο σημερινό οικοδόμημα του κόσμου, δεν έχει θέση το ελληνικό ελεύθερο πνεύμα, επειδή ο ισλαμισμός δημιούργησε «όλα όσα οικοδόμησε ο άνθρωπος» (Θα αφαιρεί την αρμενική και ποντιακή γενοκτονία, προφανώς, από το ισλαμικό οικοδόμημα. Επρόκειτο περί συνωστισμού, άλλωστε).

Ίσως ο Οζκάν, -δεν γνωρίζω τον βαθμό της μόρφωσής του- έχει κατά νου την δυτική ανοχή, που ξεκίνησε το 1685 με την Epistola de Tolerantia, του John Locke και διατυπώθηκε νομικά με το άρθρο 10 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της γαλλικής επανάστασης του 1789, κατά το οποίο «ουδείς επιτρέπεται να ενοχλείται για τις πεποιθήσεις του, περιλαμβανομένων των θρησκευτικών».

Ο Στέλιος Ράμφος είχε γράψει κάποτε, ότι αυτή η ανοχή οδήγησε στην λεγόμενη «θεωρία της πολυπολιτισμικότητας», που διατυπώθηκε από την Αριστερά με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης (σημειώνω, πως αυτήν ακριβώς την διατύπωση έχει και ο φιλελευθερισμός της Νέας Τάξης πραγμάτων). Σύμφωνα με αυτήν, μία σύγχρονη κοινωνία πρέπει να δίνει πλήρη δικαιώματα στους ξένους μετανάστες και να σέβεται απολύτως την κουλτούρα τους.

Αυτή η αριστερή θεωρία όμως, έγραψε ο Στ. Ράμφος, αντίκειται στο παραπάνω άρθρο 10, το οποίο συνεχίζει: «...υπό τον όρο η εκδήλωση των πεποιθήσεων να μη διαταράσσει την [...] δημόσια τάξη». Ναι. Η δυτική κουλτούρα θέτει ως όριο της ελευθερίας καθενός το σημείο όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου, υιοθετώντας την αρχαιοελληνική αντίληψη στην έννοια του πολίτη.

Και αυτό το όριο το παραβιάζουν τα «πλήρη δικαιώματα». Έτσι, φέρνουν σε αντιπαράθεση τους μετανάστες με τις κοινωνίες στις οποίες φιλοξενούνται. Διαλύουν τη συνοχή της κοινωνίας. Είναι μια παρεξηγημένη εκδοχή της ανοχής και των δυτικών αξιών.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κανείς δεν αναμένει και ούτε έχει απαίτηση από τον κ. Μπαλαούρα να γνωρίζει τη φράση του μακαρίτη πλέον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο οποίος σε μία παλαιά του συνέντευξη δήλωσε ότι χώρες με ίδιο όνομα, όπως η Βόρειος και Νότιος Κορέα τείνουν κάποτε να ενωθούν.

Ειδικός συνεργάτης

Αν καταλάβαινε ο κ. Μπαλαούρας τι σημαίνει για την Μακεδονία μας αυτή η φράση, ειπωθείσα από ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της αμερικανικής κυβέρνησης το οποίο είχε κεντρικό ρόλο στις Βαλκανικές εξελίξεις την δεκαετία ’90 και αργότερα διατέλεσε και ειδικός απεσταλμένος σε Αφγανιστάν και Πακιστάν, δεν θα ξεστόμιζε την ανοησία περί «Μακεδονίας».

Είναι απλώς άλλος ένας που έδωσε ακόμη μία εντύπωση στην άλλη πλευρά των συνόρων ότι η επιθετική πολιτική στο ζήτημα του ονόματος έχει απτά αποτελέσματα υπέρ των Σκοπίων στην εξέλιξη της διπλωματικής σύγκρουσης.

Το 2001 εξεγέρθηκαν οι Αλβανόφωνοι του Τέτοβο στα βόρεια των Σκοπίων. Η τότε ελληνική κυβέρνηση κινήθηκε με έμπρακτη υποστήριξη στις Σκοπιανές στρατιωτικές δυνάμεις, ανάμεσα σε άλλα με δωρεά δέκα τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού Λεωνίδας 2, κατασκευής ΕΛΒΟ.

Ούτε αυτή η έμπρακτη υποστήριξη ενίσχυσης του Σκοπιανού κρατιδίου κατά του αλβανικού επεκτατισμού ήταν αρκετή να αλλάξει τον κατεστημένο Σκοπιανό ανθελληνισμό. Δυστυχώς, η κυβέρνηση Σύριζα ανέδειξε και πάλι το ζήτημα του ονόματος με ιδιαίτερα επιζήμιο τρόπο για τα ελληνικά συμφέροντα, αφού δεν υπήρξε ουδεμία ανάλυση των αποτελεσμάτων της επιλογής της Ειδομένης με αποτέλεσμα την μέγιστη ήττα όλων, την αναγραφή σε όλα τα διεθνή ΜΜΕ του χάρτου με την ένδειξη «Greek-Macedonian border».

Οι μόνοι σύμμαχοι των Σκοπίων στην περιοχή κατά του αλβανικού παράγοντα είναι η Ελλάς και η Σερβία. Αντ’ αυτού, τα Σκόπια συντάχθηκαν με την τουρκική πλευρά, ως άλλη μία έκφραση αντίθεσης τους στον ελληνικό παράγοντα. Το αλβανικό ζήτημα στα Βαλκάνια δεν έχει τελειώσει, ούτε στο Τέτοβο, ούτε στην σερβική περιοχή του Πρέσεβο όπου υπάρχουν συνεχείς εντάσεις, ούτε βέβαια στην αποκαλούμενη «Τσαμουριά» με την τωρινή προσφυγή των «Τσάμηδων» στο Διεθνές Δικαστήριο κατά της Ελλάδος.

Πριν δύο εβδομάδες συνέβη ένα περιστατικό που πέρασε… στα ψιλά των ελληνικών ΜΜΕ, με μεσολάβηση του Τζον Κέρι βρήκαν καταφύγιο στην Αλβανία 3.000 Ισλαμιστές της οργάνωσης Mojahedin Khalq (MEK) η οποία βγήκε από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων του State Department μόλις το 2012. Το ερώτημα είναι τι «αντάλλαγμα» θα προσφέρουν αυτοί οι παραστρατιωτικοί στην Αλβανία για την φιλοξενία και κυρίως το που θα εγκατασταθούν.

Να επανέλθω στη δήλωση Χόλμπρουκ περί ενοποίησης των ομώνυμων χωρών. Αν ξεσπάσει -και είναι θέμα χρόνου να ξεσπάσει- νέα σύγκρουση μεταξύ αλβανικού και σλαβικού στοιχείου υπάρχει περίπτωση προσφυγικού ρεύματος του σλαβικού στοιχείου προς Νότον.

Αν δεκάδες χιλιάδες Σκοπιανοί εισέλθουν στην ελληνική επικράτεια (και στην Βουλγαρική, άλλο θέμα) ως πρόσφυγες και εγκατασταθούν στη Μακεδονία έστω και προσωρινά, το παιχνίδι έχει χαθεί από την αρχή. Η τότε Ελληνική κυβέρνηση για να αποφύγει ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα πρέπει να είναι έτοιμη να προσφύγει στον ΟΗΕ με το ξέσπασμα της σύγκρουσης και να ζητήσει δημιουργία ζώνης υποδοχής των Σκοπιανών προσφύγων σε βάθος πολλών χιλιομέτρων εντός Σκοπίων σε απόσταση ασφαλείας από τα Ελληνικά σύνορα και με παρουσία κυανοκράνων…

Το ερώτημα είναι τι πρέπει να πράξουν οι επόμενες ελληνικές κυβερνήσεις στο Σκοπιανό. Μετά από τις πλείστες εχθρικές κατά το διεθνές δίκαιο ενέργειες των Σκοπίων στη μεθόριο, πρέπει η επόμενη ελληνική κυβέρνηση να αποχωρήσει από κάθε διαμεσολαβητική προσπάθεια εξεύρεσης λύσεως για το όνομα και να εγκαινιάσει μία νέα ενημερωτική διεθνή καμπάνια εκθέτοντας τα πεπραγμένα της Σκοπιανής πλευράς. Από εκεί και ύστερα αρκεί η αναμονή.

Δυστυχώς στα Σκόπια, η νεότερη πολιτική ηγεσία δεν έχει την εμπειρία του προέδρου Κίρο Γκλιγκόροφ, ο οποίος αντελήφθη ότι η καλή σχέση με την Ελλάδα είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των Σκοπίων και έκανε την γνωστή δήλωση περί Σλάβων την οποία πλήρωσε με μία βομβιστική επίθεση εναντίον του και μόνιμη τύφλωση στον έναν οφθαλμό. Σημειωτέον, ότι και σήμερα οι δράστες παραμένουν άγνωστοι.

Καταλήγοντας, ουδείς συμβιβασμός για το όνομα Μακεδονία, ούτε Άνω Μακεδονία, ούτε Σλαβομακεδονία. Η εποχή των συμβιβασμών πέρασε και τα Σκόπια έχασαν τις ευκαιρίες τους. Την επόμενη της επερχόμενης σύγκρουσης Αλβανών και Σλάβων, θα γίνει αντιληπτό στους Σκοπιανούς πολίτες το πόσο επιζήμια για αυτούς και το κρατίδιό τους ήταν η στοχοποίηση του ελληνικού παράγοντα διαχρονικώς. Θα είναι όμως αργά.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός 


Αν και όλοι σχεδόν πρόβλεπαν πως μετά τις πολύνεκρες και συνδυασμένες επιθέσεις στο Παρίσι το Νοέμβριο 2015, θα έπαιρναν σειρά οι Βρυξέλλες, οι βελγικές υπηρεσίας ασφαλείας απέτυχαν να αποτρέψουν το διπλό πλήγμα στο αεροδρόμιο και στο μετρό.

Τα στοιχεία από τις επιθέσεις στη γαλλική πρωτεύουσα έδειξαν ότι η επιχειρησιακή βάση των τρομοκρατών του Ισλαμικού Κράτους ήταν η μουσουλμανική συνοικία Μολενμπέκ στη βελγική πρωτεύουσα, όχι μακριά από την έδρα της ΕΕ.

Μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι, το γκετοποιημένο Μολενμπέκ βρέθηκε στο μικροσκόπιο εγχώριων και ξένων ειδικών πρακτόρων. Αρκετές ξένες μυστικές υπηρεσίες, μάλιστα, είχαν προειδοποιήσει τις αρμόδιες βελγικές αρχές ότι επίκειται τρομοκρατική επίθεση. Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ, είχαν δοθεί και πληροφορίες για τους πιθανούς στόχους. Οι σχετικές πληροφορίες, όμως, δεν αξιοποιήθηκαν, ή τουλάχιστον δεν κατέστη δυνατόν να αποτραπεί το διπλό πλήγμα.

Το γεγονός αυτό έχει τροφοδοτήσει μία πρωτοφανή κριτική για χώρα, η οποία έχει ακόμα ανοικτά τα τραύματά της. Το Βέλγιο θεωρείται ο αδύναμος κρίκος στο σύστημα ασφαλείας όσον αφορά την ισλαμική τρομοκρατία. Οι αρμόδιες υπηρεσίες του κατηγορούνται για αβελτηρία και ανικανότητα. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ευρύτερο. Το βελγικό πολιτικό σύστημα είχε βολευθεί με την γκετοποίηση των μουσουλμάνων, υποτιμώντας τις συνέπειες.

Είναι ενδεικτικό ότι ο για μήνες Νο 1 καταζητούμενος στην Ευρώπη Σαλάχ Αμπντεσλάμ συνελήφθη προ ημερών στο Μολενμπέκ, σε μικρή απόσταση από το πατρικό του. Το άτομο αυτό είχε κεντρικό ρόλο στις συνδυασμένες επιθέσεις του περασμένου Νοεμβρίου στη γαλλική πρωτεύουσα. Ο αδελφός του (Ιμπραήμ Αμπντεσλάμ), μάλιστα, ήταν ο καμικάζι που επιτέθηκε στο εστιατόριο Comptoir Voltaire.

Η θεωρία ότι η διπλή επίθεση ήταν αντίποινα για τη σύλληψή του δεν ευσταθεί. Σύμφωνα με πληροφορίες της CIA και της Μοσάντ η επιχείρηση σχεδιάσθηκε πριν αρκετό καιρό στη Ράκα της Συρίας, που είναι η πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους. Κατά πάσα πιθανότητα, όμως, η οδήγησε στην επίσπευση της επιχείρησης, επειδή οι τρομοκράτες φοβήθηκαν δικαιολογημένα ότι ο συλληφθείς θα αποκάλυπτε το σχέδιό τους.

Ας σημειωθεί ότι στο Βέλγιο των 11 εκατομμυρίων ζουν περίπου 500.000 μουσουλμάνοι. Το μεγαλύτερο γκέτο τους είναι το διάσημο πλέον Μολενμπέκ. Σ’ αυτή τη συνοικία των 100.000 ατόμων το ποσοστό της ανεργίας υπερβαίνει το 25% και η εγκληματικότητα χτυπάει κόκκινο.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ο οποίος είναι η ακραία εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ και λειτουργεί σαν δεξαμενή στρατολόγησης για την ισλαμική τρομοκρατία. Όποιος, όμως, θεωρεί ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι ο αποκλειστικός λόγος που ωθεί μουσουλμάνους στην ισλαμική τρομοκρατία κάνει λάθος.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι εξαιρετικά δύσκολη και συχνά αδύνατη. Σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.

Ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στο ευρωπαϊκό φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα είναι η δημόσια ερμηνεία του Γιούνκερ. Πρώτα δήλωσε με εμφανή απορία ότι οι δράστες στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, όπως και οι δράστες παλαιότερων επιθέσεων, είναι μουσουλμάνοι που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, φοίτησαν σε ευρωπαϊκά σχολεία και συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή. Στη συνέχεια, ομολόγησε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες στον τομέα της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Τέλος, και αυτό είναι το κρίσιμο, απέδωσε την αποτυχία σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν και να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους που βρίσκονται πολλά χρόνια στην Ευρώπη.

Η ερμηνεία του είναι δέσμια της πολιτικής ορθότητας και ως εκ τούτου απελπιστικά μονομερής. Προφανώς, υπάρχουν ξενοφοβικές και ρατσιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Προφανώς υπάρχουν διακρίσεις. Δεν είναι, όμως, αυτός ο αποκλειστικός λόγος της μη ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων.

Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σουνιτών με υψηλές σπουδές και καριέρες στη Δύση, οι οποίοι για ιδεολογικούς λόγους προσχώρησαν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Όπως, επίσης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νεαρών μουσουλμάνων, που προέρχονται από υποβαθμισμένες συνοικίες και έχουν ποινικό μητρώο, οι οποίοι βρήκαν νόημα ζωής στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και στη συνέχεια στρατεύθηκαν στην ισλαμική τρομοκρατία.

Οι αδελφοί Ιμπραήμ και Χαλίντ Μπακράουι, που αιματοκύλησαν τις Βρυξέλλες, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ήταν γνωστοί στην αστυνομία για ποινικά αδικήματα και αυτό κατά μία έννοια λειτουργούσε σαν ομπρέλα προστασίας. Οι αρχές ασφαλείας ταξινομούν συχνά σε κουτάκια, αδυνατώντας να κατανοήσουν τη μετάλλαξη ενός λούμπεν νεαρού μουσουλμάνου σε αποφασισμένο μαχητή του Ισλαμικού Κράτους και τρομοκράτη.

Σύμφωνα με δήλωση του ίδιου του Ερντογάν, ο Ιμπραήμ Μπακράουι είχε συλληφθεί από τις τουρκικές αρχές στην πόλη Γκαζιαντέπ, κοντά στα σύνορα με τη Συρία τον Ιούνιο 2015. Τον επόμενο μήνα είχε απελαθεί στην Ολλανδία ως ύποπτος για εξτρεμισμό και είχαν ειδοποιηθεί οι βελγικές αρχές. Οι Ολλανδοί τον άφησαν ελεύθερο λόγω έλλειψης στοιχείων. Από εκεί και πέρα, κανείς δεν ερεύνησε την περίπτωσή του και βεβαίως κανείς δεν τον εμπόδισε να αιματοκυλήσει με τους συντρόφους του τις Βρυξέλλες.

Η περίπτωση αυτή είναι και μία από τις πολλές που αναδεικνύουν το μεγάλο έλλειμμα συνεργασίας των ευρωπαϊκών υπηρεσιών ασφαλείας. Αν και τυπικά υπάρχει συνεργασία, στην πραγματικότητα, αυτή είναι ελλιπέστατη. Η ανταλλαγή πληροφοριών είναι περιορισμένη ακόμα και σε διαφορετικές υπηρεσίες της ίδιας χώρας! Δεν έχουν καταλήξει ούτε σε ενιαίους κανόνες για την αναγραφή των αραβικών ονομάτων στο λατινικό και στο κυριλλικό αλφάβητο, ώστε να ταυτοποιείται το όνομα με το πρόσωπο. Η Europol είναι πολύ αδύναμη για να καλύψει το κενό. Έχει προϋπολογισμό μόλις 100 εκατομμυρίων και έχει στο δυναμικό της μόνο 700 αστυνομικούς.

Όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα, οι ισλαμικοί τρομοκρατικοί πυρήνες στην Ευρώπη συγκροτήθηκαν κατά κανόνα από ριζοσπαστικοποιημένους νέους σουνίτες, οι οποίοι πήγαν στο Ιράκ και αργότερα στη Συρία για να πολεμήσουν στις γραμμές των τζιχαντιστών. Όσοι επιστρέφουν στρατολογούν κυρίως με βάση τους αρχέγονους δεσμούς εμπιστοσύνης: Στρατολογούν αδέλφια, ξαδέλφια, συγγενείς και στενούς φίλους. Υπενθυμίζουμε ότι έτσι είχε συμβεί και στη “17 Νοέμβρη” που ήταν μία τελείως διαφορετική, αλλά επίσης κλειστή οργάνωση.

Δεν πρέπει, λοιπόν, να εντυπωσιάζει το γεγονός ότι στον κατάλογο των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Δύση τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστούν αδέλφια και φίλοι. Ούτε να εντυπωσιάζει το συμπέρασμα μελέτης που καταδεικνύει πως το στενό οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον γνωρίζει την προσχώρηση στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και συχνά γνωρίζει και την πρόθεση συμμετοχής σε τρομοκρατική ενέργεια.

Στην περίπτωση της ισλαμικής τρομοκρατίας οι μυστικές υπηρεσίες συχνά πέφτουν θύματα της ροπής τους προς την τεχνολογία και ειδικότερα του γεγονότος ότι στηρίζονται πολύ στην παρακολούθηση των επικοινωνιών. Σύμφωνα με εμπειρογνώμονες, η μέχρι τώρα ανάλυση των τρομοκρατικών επιθέσεων καταδεικνύει ότι οι τζιχαντιστές καταφεύγουν σε παραδοσιακούς τρόπους επικοινωνίας, αποφεύγοντας συνομιλίες που θα μπορούσαν να τους προδώσουν.

Κατά τις ίδιες πηγές, υπάρχουν περιπτώσεις που τζιχαντιστές έχουν παραπλανήσει τις υπηρεσίες ασφαλείας, παριστάνοντας ότι συνεργάζονται μαζί τους και τους δίνουν πληροφορίες. Το παιχνίδι αυτό έχει όρια, αλλά όταν κάποιος έχει αποφασίσει να γίνει ανθρωποβόμβα μπορεί εύκολα να παραπλανήσει μέχρι να ολοκληρώσει την αποστολή του. Εκτός αυτού, ιμάμηδες που έχουν καταγγελθεί για εμπρηστικά κηρύγματα ισλαμικού φονταμενταλισμού όχι μόνο δεν ενοχλούνται, αλλά και προστατεύονται από τις υπηρεσίες ασφαλείας, επειδή θεωρούν ότι κατ’ αυτό τον τρόπο μπορούν να ελέγχουν τι γίνεται σε τζαμιά.

Παρά τα μαθήματα που μας δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Ταυτότητα, η οποία αρνείται τον δυτικό τρόπο ζωής και συχνά ωθεί σε γκετοποίηση.

Είναι ενδεικτικό ότι οι Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί, Πορτογάλοι και Γιουγκοσλάβοι που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν πάει εργάτες στη Δυτική Γερμανία ενσωματώθηκαν πλήρως. Μόνο οι Τούρκοι παραμένουν ακόμα σε ένα είδος γκέτο, παρότι προέρχονταν από μία μουσουλμανική χώρα, αλλά με κοσμικό καθεστώς.

Σε ακραίες περιπτώσεις, μάλιστα, η ένταση της ισλαμικής ταυτότητας προσλαμβάνει διαστάσεις απόρριψης της κοινωνίας και σε ακόμα πιο ακραίες διαστάσεις ενεργού εχθρότητας. Αυτού του είδους οι τζιχαντιστές ουσιαστικά θέτουν τον εαυτό τους εκτός της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσαν. Για την ακρίβεια την θεωρούν θρησκευτικό και πολιτισμικό εχθρό τους. Γι’ αυτό και εκλαμβάνουν τον ομόθυμο θρήνο και την ομόθυμη αντίδραση των ευρωπαϊκών κοινωνιών σαν επιβεβαίωση της σημασίας που είχε η επίθεσή τους στο πλαίσιο του “ιερού πολέμου”.

Οι Γερμανοί που παρακολουθούν συστηματικά τα τζαμιά, όπου κατά κανόνα διακινείται η ακραία εκδοχή του Ισλάμ, είχαν υπολογίσει ότι στη μουσουλμανική κοινότητα της χώρας τους υπάρχουν περίπου 43.000 φανατικοί. Από αυτούς μόνο 450 χαρακτηρίζονταν δυνητικοί τρομοκράτες.

Μάλλον πρόκειται για υποεκτίμηση, αν ληφθεί υπόψη ότι από τη Γερμανία έχουν πάει στη Συρία και στο Ιράκ για να πολεμήσουν στις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους τουλάχιστον 800. Ο αριθμός είναι μικρός αν συγκριθεί με τους 2030 που έχουν πάει από τη Γαλλία και τους 1600 που έχουν πάει από τη Βρετανία. Με όρους πληθυσμιακής αναλογίας, την πρώτη θέση κατέχει το Βέλγιο με περίπου 550, εκ των οποίων έχουν επιστρέψει τουλάχιστον 120.

Συνολικά στην Ευρώπη έχουν επιστρέψει από τη Συρία και το Ιράκ, όπου είχαν πάει για να πολεμήσουν στις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους, περίπου 5000 άτομα. Όλοι τους έχουν εκπαιδευθεί στα όπλα και εικάζεται από τις υπηρεσίες ασφαλείας πως οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν εκπαιδευθεί και στην πραγματοποίηση τρομοκρατικών επιθέσεων.

Σύμφωνα πάντα με εκτιμήσεις εμπειρογνώμονες σε θέματα ασφαλείας, στο εν δυνάμει αυτό τρομοκρατικό δίκτυο θα πρέπει να προστεθούν όχι μόνο όσοι μουσουλμάνοι κάτοχοι ευρωπαϊκών διαβατηρίων θα επιστρέψουν το επόμενο διάστημα από τη Συρία και το Ιράκ, αλλά και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που εισήλθαν στην Ευρώπη με το γιγαντιαίο κύμα των προσφύγων-μεταναστών του 2015.

Κάποιοι από αυτούς ήταν ήδη τζιχαντιστές και στάλθηκαν με σκοπό να εμπλουτίσουν τα τρομοκρατικά δίκτυα στις χώρες που θα εγκατασταθούν. Τον ίδιο δρόμο ενδέχεται να πάρουν και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που πήγαν στην Ευρώπη για άλλους λόγους. Εάν θελήσουν, δεν θα τους είναι δύσκολο να δικτυωθούν.

Τα τζαμιά είναι χώρος προσευχής, αλλά και χώρος γνωριμίας και επαφής. Το γεγονός ότι παρακολουθούνται από τις ευρωπαϊκές υπηρεσίες ασφαλείας δεν αποτρέπει προσηλυτισμό στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και ενδεχομένως στη συνέχεια στρατολόγηση στην ισλαμική τρομοκρατία.

Τόσο στις μουσουλμανικές κοινωνίες όσο και στις μουσουλμανικές κοινότητες της Δύσης, οι φονταμενταλιστές όχι μόνο δεν είναι απομονωμένοι από τους υπόλοιπους σουνίτες, αλλά συχνά ισχύει το αντίθετο. Είναι πρόσωπα σεβαστά και με επιρροή. Δεδομένου ότι οι τρομοκράτες κινούνται στους κύκλους των φονταμενταλιστών σαν τα ψάρια στο νερό, έχουν εξασφαλίσει ένα ζωτικό χώρο αφενός κάλυψης και ενίοτε προστασίας, αφετέρου αναπαραγωγής τους και στο ιδεολογικό επίπεδο και στο επίπεδο της στρατολόγησης. Είναι, άλλωστε, εξαιρετικά δυσχερής η διάκριση ανάμεσα σ’ ένα φανατικό φονταμενταλιστή και σ’ έναν επίδοξο τρομοκράτη.

Προς το παρόν, πάντως, οι νεοφερμένοι τζιχαντιστές δεν είναι εξοικειωμένοι με το νέο περιβάλλον τους και ως εκ τούτου δεν είναι επιχειρησιακά έτοιμοι για να συμμετάσχουν ενεργά σε τρομοκρατικές ενέργειες. Όταν, όμως, θα μάθουν να κινούνται άνετα, θα ενισχύσουν το ισλαμικό τρομοκρατικό δίκτυο.

Η διπλή επίθεση στις Βρυξέλλες, τέσσερις και κάτι μήνες μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι ήλθε με δραματικό τρόπο να υπογραμμίσει ότι οι δυτικές κοινωνίες δεν είναι αντιμέτωπες με μεμονωμένα πλήγματα, τα οποία αραιά και που ταράζουν την καθημερινότητα στις μεγαλουπόλεις της Ευρώπης. Πρόθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι όχι απλώς να την διαταράξει, αλλά με όπλο τη διάχυση του φόβου να την αλλοιώσει και εάν είναι δυνατόν να καταλύσει το μοντέλο της “ανοικτής κοινωνίας”.

Σε αντίθεση με άλλες κατηγορίες τρομοκρατών, που διατηρούν κάποιου είδους ηθικούς φραγμούς, η ισλαμική τρομοκρατία δεν έχει την παραμικρή αναστολή. Δεν έχει ενδοιασμούς για τις απώλειες αθώων. Από τη στιγμή που οι ίδιοι οι δράστες θεωρούν ότι θυσιάζονται για έναν ιερό σκοπό δεν διστάζουν να συμπαρασύρουν στον θάνατο αμάχους, ακόμα και μικρά παιδιά. Στα μάτια τους, άλλωστε, ο δυτικός άνθρωπος είναι όχι μόνο “άπιστος”, αλλά και εχθρός παρότι μπορεί να είναι γείτονας ή συμμαθητής τους.

Στην πραγματικότητα, η ισλαμική τρομοκρατία αντιπροσωπεύει μία ασύμμετρη απειλή που παραπέμπει σε πόλεμο πολιτισμών. Εξ ου και το φαινόμενο δεν αποτελεί πτυχή του παραδοσιακού γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Μπορεί ορισμένες φορές να διασυνδέεται με αυτόν, αλλά τακτικά και όχι στρατηγικά.

Για τους τζιχαντιστές εχθρός δεν είναι μόνο οι φορείς και οι μηχανισμοί ενός κράτους. Εχθρός είναι τα ιδεολογικά και αξιακά παρακλάδια του Διαφωτισμού και ειδικότερα κάποια κράτη-κοινωνίες που έχουν ανακηρυχθεί εχθροί. Η χρήση κάθε μέσου που καλλιεργεί τον τρόμο στον εχθρό, είναι θεμιτή. Γι’ αυτό και δεν διστάζουν να καταφεύγουν τόσο στην τυφλή μαζική βία, όπως οι πρόσφατες επιθέσεις, όσο και στην τελετουργική βία, όπως οι βιντεοσκοπημένοι αποκεφαλισμοί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η πολιτική σπάνια από μόνη της οδηγεί σε τόσο ακραίες συμπεριφορές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, καθοριστικό ρόλο παίζει η ύπαρξη του θρησκευτικού υπόβαθρου και η νομιμοποιημένη από το Ισλάμ έννοια του “ιερού πολέμου”. Αυτό δεν σημαίνει ότι αιτία της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι το θρησκευτικό δόγμα. Μία τέτοια ταύτιση θα ήταν όχι μόνο άτοπη, αλλά και επικίνδυνη.

Από την άλλη πλευρά, όμως, εθελοτυφλούν όσοι στο όνομα της πολιτικής ορθότητας αρνούνται την ύπαρξη οποιασδήποτε σχέσης μεταξύ των δύο. Δεν είναι τυχαίο ότι π.χ. κανένας Σέρβος δεν πραγματοποίησε επίθεση αυτοκτονίας, παρότι η χώρα του βομβαρδίσθηκε και ταπεινώθηκε από ο ΝΑΤΟ. Όπως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι αιματηρές επιθέσεις των τζιχαντιστών γίνονται δεκτές με ικανοποίηση από εκατομμύρια μουσουλμάνους σ’ όλο τον κόσμο.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα, ενώ η πρώτη γενιά μουσουλμάνων μεταναστών είναι κατά κανόνα νομιμόφρων και εργάζεται σκληρά για να ριζώσει, η δεύτερη και τρίτη γενιά έχει ενίοτε την τάση να ριζοσπαστικοποιείται. Το σύνηθες είναι η προσχώρηση στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και σπανιότερα στην ισλαμική τρομοκρατία.

Το πολιτισμικό χάσμα που χωρίζει τον μουσουλμανικό κόσμο από τη Δύση και το παρελθόν της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας έχουν δημιουργήσει το υπόβαθρο μίας αντιπαράθεσης. Την τάση ριζοσπαστικοποίησης των απανταχού μουσουλμάνων τα τελευταία 15 χρόνια, όμως, τροφοδότησαν αποφασιστικά οι πρόσφατες επεμβάσεις της Δύσης και το αίσθημα ταπείνωσης που αυτές προκάλεσαν.

Με τις επιθέσεις της, η ισλαμική τρομοκρατία επιδιώκει να προκαλέσει έναν ακήρυχτο πόλεμο πολιτισμών για να υποχρεώσει τον μουσουλμανικό κόσμο να περιχαρακωθεί και να εισέλθει μαζικά σε τροχιά αντιπαράθεσης και σύγκρουσης με τη Δύση. Ταυτοχρόνως, οι πολύνεκρες και κατά κανόνα φανταιζί επιθέσεις των τζιχαντιστών μεγιστοποιούν την πολιτικοψυχολογική επίπτωση στη δυτική κοινή γνώμη. Λόγω της τεράστιας κάλυψης από τα διεθνή ΜΜΕ, αφήνουν βαθύτερη σφραγίδα. Προκαλούν μεγάλο θόρυβο κι ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια.

Ο Mπιν Λάντεν είχε δηλώσει ότι εφεξής ο Δυτικός Κόσμος δεν θα μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Πράγματι, η διάχυτη αόρατη απειλή μετατρέπει τους ανθρώπους στις δυτικές μεγαλουπόλεις σε έρμαια του φόβου και κατ’ αυτό τον τρόπο αποσταθεροποιεί την καθημερινότητά τους. Με άλλα λόγια, η ισλαμική τρομοκρατία είναι πρωτίστως εργαλείο ψυχολογικού πολέμου.

Ο κατάλογος των τρομοκρατικών επιθέσεων συνεχώς μεγαλώνει και κυρίως η συχνότητα αυξάνει εντυπωσιακά. Όλα, μάλιστα, δείχνουν ότι το φαινόμενο θα ενταθεί το επόμενο διάστημα. Μετά από μία περίοδο εντυπωσιακών στρατιωτικών νικών και επέκτασης, τον τελευταίο καιρό το Ισλαμικό Κράτος χάνει σταθερά έδαφος.

Αυτές τις ημέρες, ο συριακός στρατός ανακατέλαβε την Παλμύρα και έχει εκτοπίσει τους τζιχαντιστές από αρκετές περιοχές. Το ίδιο και οι κουρδικές δυνάμεις στα βόρεια. Από την πλευρά του, ο ιρακινός στρατός ανακατέλαβε σημαντικές σουνιτικές πόλεις και ετοιμάζεται να επιτεθεί στη Μοσούλη, η οποία βρίσκεται στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους από τον Ιούνιο 2014.

Κατά γενική ομολογία, το Ισλαμικό Κράτος όχι μόνο έχει αποδυναμωθεί, αλλά και έχει εισέλθει σε φάση που πιθανόν να οδηγήσει ολοκληρωτική στρατιωτική ήττα του. Η προοπτική αυτή το έχει ωθήσει προς δύο κατευθύνσεις:

Πρώτον, να επεκτείνει την παρουσία και δράση του στο Μαγκρέμπ και ιδιαιτέρως στη Λιβύη, όπου έχει ήδη αποκτήσει και εδαφικά ερείσματα στην περιοχή της Σύρτης.
Δεύτερον, να κλιμακώσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις του στην Ευρώπη, με σκοπό να τονώσει το ηθικό των μαχητών του και να δείξει ότι είναι σε θέση να προκαλεί τραύματα στους “σταυροφόρους”.
Όσο και αν οι Ευρωπαίοι δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία ότι η ισλαμική τρομοκρατία δεν θα τους κάμψει, η αλήθεια είναι ότι οι συνέπειες στο πολιτικό επίπεδο είναι ήδη ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Η οικονομική κρίση προκάλεσε τριγμούς και κάποια ρήγματα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αλλά ο τρόπος που η ΕΕ χειρίζεται το προσφυγικό-μεταναστευτικό κύμα δημιουργεί τους όρους αποδόμησής της.

Δεν είναι μόνο η ανάδυση των στερεοτύπων και των αντιθέσεων στους κόλπους της Ένωσης. Ούτε μόνο το γεγονός ότι στις δημοσκοπήσεις στη Βρετανία έχει πάρει το πάνω χέρι η πλευρά που υποστηρίζει την έξοδο από την ΕΕ. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, το 53% των Γάλλων και το 45% Γερμανών τάσσεται υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος και στις δικές τους χώρες με ερώτημα την παραμονή ή την έξοδο από την ΕΕ. Υψηλά είναι και τα αντίστοιχα ποσοστά στην Ισπανία κ στη Σουηδία. Όλα αυτά είναι σημάδια ότι το πουλόβερ αρχίζει να ξηλώνεται και ότι η τριπλή κρίση (οικονομική, προσφυγική-μεταναστευτική και ασφαλείας) ωθεί τους ευρωπαϊκούς λαούς σε μία παλινδρόμηση προς τα εθνικά κράτη.

Εκτός των άλλων, η επίθεση στις Βρυξέλλες απειλεί να τινάξει στον αέρα την πρόσφατη ευρωτουρκική συμφωνία. Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης προσφύγων στις χώρες-μέλη δεν προχωράει. Η Πολωνία, μάλιστα, υπαναχώρησε και επισήμως από τη δέσμευσή της να φιλοξενήσει 7000 πρόσφυγες. Αρκετές ακόμα χώρες-μέλη είναι στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά ακόμα αποφεύγουν να το πουν.

Τέλος, εάν πριν την επίθεση κάποιες χώρες-μέλη είχε σοβαρές επιφυλάξεις για την κατάργηση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες, σήμερα το κλίμα είναι παντελώς αρνητικό. Κατά συνέπεια, θα ήταν υπεραισιόδοξο να περιμένει κανείς από την Άγκυρα να τηρήσει έστω και προς το παρόν τις δικές της δεσμεύσεις. Με αυτή την έννοια, θύμα της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι και η Ελλάδα. Ίσως, μάλιστα, το μεγαλύτερο.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

Η χαρακτηριστική ευκολία με την οποία ξεσηκώνονται πραγματικές θύελλες επικρίσεων και χλευαστικών σχολίων κάθε φορά που ορισμένοι (ελάχιστοι δυστυχώς) ιεράρχες μας τολμούν να πουν δημοσίως κάποια απλώς αυτονόητα πράγματα (από τη σχέση της γιόγκα ή των λεγομένων πολεμικών τεχνών με τις ανατολικές θρησκείες έως τις πνευματικές παγίδες του οικουμενισμού και από τα επίχειρα του συμφώνου συμβίωσης μέχρι τον θανάσιμο κοινωνικό, δημογραφικό και εθνικό κίνδυνο που διατρέχει η πατρίδα μας εξαιτίας του μεταναστευτικού) και ταυτόχρονα η απίστευτη ελαφρότητα με την οποία χαρακτηρίζονται ως ακραίοι, γραφικοί, ξενοφοβικοί, φονταμενταλιστές κλπ, παρέχουν καθημερινά προφανείς αφορμές προβληματισμού, αλλά και θλίψης, για τα ανεκδιήγητα πνευματικά χάλια στα οποία έχει πλέον διολισθήσει ο πάλαι ποτέ λαός της Φιλοκαλίας.

Αφορμές που έρχονται φυσικά να προστεθούν σε όλες τις προηγούμενες. Στις απειράριθμες προηγούμενες, που συναντούμε συνεχώς ολόγυρά μας και που τεκμηριώνουν την πραγματικά παράδοξη ευκολία με την οποία ο λαός μας καταπίνει εδώ και χρόνια αμάσητη όλη αυτή την άθλια θεματολογία την οποία έχουν πλέον εμπεδώσει οι ινστρούχτορες της Νέας Τάξης και τα εντόπια παπαγαλάκια τους.
Την ευκολία με την οποία καταπίνει όλα αυτά τα υποβολιμαία σκουπίδια:
  • από την κατακεραύνωση της δήθεν ισλαμοφοβίας και του ρατσισμού μέχρι τον «σεβασμό του διαφορετικού» (sic) και την υποτιθέμενη ομοφοβία 
  • από την επιδεικτικά αθεϊστική θολοκουλτούρα ως τη νεοεποχίτικη συγκρητιστική θρησκευτική ισοπέδωση 
  • από τη συστηματική διοχέτευση όλων των παραπάνω στην ελληνική εκπαίδευση (μαζί με τις «καινοτόμες δράσεις», το bullying, τα «ευέλικτα προγράμματα» της πλήρους αμορφωσιάς και ανοησίας κλπ.) μέχρι τις σύγχρονες ψυχώσεις του «προοδευτισμού», της ψευδεπίγραφης οικολογίας, της αρρωστημένης και στρεβλής ζωοφιλίας 
  • από τον χύδην χλευασμό προς οτιδήποτε θυμίζει πατρίδα κι ορθόδοξη πίστη μέχρι τη ζηλωτική προάσπιση κάθε είδους ανωμαλίας και άρρωστης διαστροφής ως αυτονόητης, εν ονόματι μιας κάποιας (ανυπόστατης) δημοκρατίας και μιας κάποιας (εγκάθετης) ψευτοπροόδου. 
Όλη αυτή τη σύγχυση, την παράκρουση και τη λοβοτομή που έχει υποστεί μαζικά ο λαός μας - και κυριολεκτούμε στο τελευταίο, γιατί βέβαια δεν τη συναντούμε πια μόνο σε κάποια κέντρα προπαγάνδας, μόνο σε σποραδικές «δεξαμενές σκέψης», μόνο στα βοθροκάναλα της διαπλοκής ή στα λοιπά «στημένα» Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού, αλλά και σε πλείστο μέρος του κόσμου. Πράγματι, μια ολιγόλεπτη καθημερινή περιήγηση στα σχόλια των ιστοσελίδων και ιδίως των λεγόμενων χώρων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter), αλλά και μία σύντομη μόνο επαφή με όσα λέγονται και ακούγονται στα μέρη των καθημερινών επαγγελματικών και άλλων συναναστροφών μας, είναι δυστυχώς αρκετή για να τεκμηριώσει απόλυτα του παραπάνω λόγου το αληθές.

Και φυσικά δεν θέλουμε να γενικεύουμε. Είναι βέβαιο πως υπάρχουν και πολλοί σε αυτόν τον τόπο που αισθάνονται και ζουν διαφορετικά. Δεν ξέρουμε όμως πόσοι είναι αυτοί και αν επαρκούν (σαν τους 10 των Σοδόμων) για να αποτρέψουν την καταβαράθρωση και το επερχόμενο Τέλος. Και γενικότερα, το γνωρίζουμε πως υπάρχουν και άνθρωποι καλοπροαίρετοι, ένα αναμφίβολα μεγάλο πλήθος συμπατριωτών μας που υποφέρουν με όλη αυτή την προϊούσα εξαθλίωση, που και από πολιτικής άποψης ίσως ασφυκτιούν ανάμεσα στην αποχή και στην περιστασιακή επιλογή του εκάστοτε μη χείρονος.
Και αυτών τα αντανακλαστικά όμως έχουν πλέον αμβλυνθεί, άπαντες έχουν πια βουλιάξει μέσα στη γενική αίσθηση της ματαιότητας, τη διάχυτη φοβία, την έλλειψη φρονήματος, την απογοήτευση από τις λογής (πολιτικές και εκκλησιαστικές) ηγεσίες, την καθεστώσα παθητικότητα. Και οι όποιες αντιδράσεις εκδηλώνονται κατά καιρούς, είναι πια μόνο για λόγους οικονομικούς, κάθε άλλη αιτία φαίνεται πως έχει δυστυχώς εκλείψει.
Και σεβαστές βέβαια οι κινητοποιήσεις των αγροτών ή οι απεργίες των εργαζομένων, σεβαστός ο αγώνας για τα μισθολογικά και το ασφαλιστικό, δεν είδαμε όμως την παραμικρή αντίδραση για θέματα πνευματικά (όπως η ανείπωτη τραγωδία της επισημοποιημένης πλέον συμβίωσης των σοδομιτών) ή εθνικά (όπως το μεταναστευτικό ή η νεο-οθωμανική επέλαση).
Ελάχιστες μόνο δεκαετίες πριν ο λαός μας (αν και πάλι υπό πνευματική παρακμή) μπορούσε τουλάχιστο να κατακλύζει ενίοτε τους δρόμους και για τέτοια θέματα. Τώρα όμως ακόμη κι αυτό δείχνει πραγματικά αδιανόητο. Τώρα, μόνο νεοταξίτικες εκδηλώσεις βλέπουμε πια, άνδρες να φιλιούνται λάγνα πανηγυρίζοντας για τη νομική θεσμοθέτηση της αρρώστιας τους, εγκάθετα συστημικά στρατιωτάκια (αυτοφερόμενα ως…αντιεξουσιαστές) να ασχημονούν πάνω σε κάθε έννοια έθνους και ιστορίας, ψευδόσχημους «προοδευτικούς» να ασελγούν πάνω σε κάθε όσιο και ιερό γέννησε ποτέ του αυτός ο τόπος.
Όλοι οι άλλοι απλώς κάπου κρύβονται.

Και πολύ φοβόμαστε βέβαια πως δεν θα δούμε καμμία ιδιαίτερη αντίδραση και για όσα αποτρόπαια βρίσκονται επί θύραις, όπως οι νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες του οργουελικού εφιάλτη ή η ολοκλήρωση της εκπαιδευτικής λοβοτομής των ελληνοπαίδων (με τα νέα σχολικά βιβλία Ιστορίας και τις λοιπές…μεταρρυθμίσεις από τον εσμό των ελληνοφοβικών εκκλησιομάχων του φερομένου ως Υπουργείου Παιδείας).
Το σύστημα έχει επικρατήσει, η νεοταξίτικη θεματολογία κι ορολογία είναι πια (θεσμικά και ουσιαστικά) κυρίαρχες, κάθε παρέκκλιση από τον συρμό και το κοπάδι λοιδωρείται και εξουθενώνεται ως γραφική ή σκοταδιστική.

Δεν αποκλείεται κάποιοι να τα θεωρήσουν υπερβολικά και υπέρ του δέοντος απαισιόδοξα όλα αυτά. Και ίσως και να είναι. Ίσως εκείνοι να έχουν άλλες «παραστάσεις», κάποια άλλα δεδομένα, που να δείχνουν την ύπαρξη μιας «άλλης Ελλάδας».
Δυστυχώς εμείς θα το επαναλάβουμε ότι κάθε μέρα συναντούμε κυριολεκτικά εκατοντάδες περιπτώσεις από το διαδίκτυο, αλλά και από τη ζώσα μας πραγματικότητα, που δεν αφήνουν (ανθρωπίνως πάντοτε) περιθώρια αισιοδοξίας.
Ευχόμαστε να διαψευστούμε, δυστυχώς όμως η εικόνα που βγαίνει μέσα απ‘ όλα αυτά δεν είναι εικόνα ενός λαού που μαθαίνει από τα παθήματά του, που διδάσκεται από τις δοκιμασίες του, που δείχνει σημάδια ανάνηψης και μεταστροφής. Είναι αντίθετα εικόνα που μέρα με τη μέρα γίνεται ολοένα και πιο ζοφερή, όλο κι πιο σπιλωμένη από τη λάσπη της ανοησίας, της χυδαιότητας, της αμετανοησίας. Και που φέρνει μοιραία στο μυαλό κάτι όχι ιλαρό και ελπιδοφόρο, αλλά αγωνιώδες και σκοτεινό. Ίσως και τίποτε παραπάνω εν τέλει από τον τόσο πικρό εκείνο στίχο της μεγαλοβδομαδιάτικης υμνολογίας:
«Λαός δυσσεβής και παράνομος, ίνα τί μελετά κενά»;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιάννης Νάκος

Στο σημερινό μου άρθρο θα ήθελα να θίξω ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, αυτό της ανώμαλης προσαρμογής των μουσουλμάνων κατά την άφιξη αλλά και προσαρμογή τους στις εκάστοτε ευρωπαϊκές χώρες.

Με μία πρόχειρη έρευνα σε περιστατικά αλλά και δημοσιεύματα μπόρεσα να διαπιστώσω ότι σε αρκετές περιοχές της Ευρώπης στα μεγάλα κέντρα τους έχουν δημιουργηθεί, ας το πούμε, μίνι κρατίδια με ζώνες περιοχών στις οποίες δεν είναι εύκολο να εισέλθεις.

«Τα αίτια της γκετοποίησης»

Η αναφερόμενη γκετοποίηση μπορεί να αναζητηθεί σε πολλούς τομείς αλλά και αποτελέσματα του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής. Όμως, σύμφωνα με την προσωπική μου άποψη, οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί οι οποίοι προβαίνουν σε ενέργειες που καθόλου δε συνάδουν με μία νόμιμη κοινωνία έχουν ως εφαλτήριο αίτια τα οποία οφείλουν να αναζητηθούν τόσο στις αδυναμίες των εκάστοτε κεντρικών διοικήσεων των χωρών υποδοχής που δε μερίμνησαν για την ενσωμάτωση τους όσο και στις μηδαμινές πιθανότητες που απωλέσθησαν εκ μέρους του κράτους και που δυστυχώς ως άμεσο αντίκτυπο ήταν αυτοί οι πληθυσμοί.

Επιπροσθέτως, κάτι που σκοπίμως παρακρατείται από τις πολλές αναλύσεις που έχουν ειπωθεί για το συγκεκριμένο ζήτημα, είναι πως ουδείς γνωρίζει κατά πόσο έτοιμοι βρίσκονται αυτοί οι πληθυσμοί στο να μπορέσουν να δεχτούν εκπτώσεις στα πιστεύω και τα ιδανικά τους (κυρίως θρησκευτικής μορφής), προκειμένου να συνεργαστούν αρμονικά με το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο.

Με απλά λόγια, είναι ευρέως γνωστή η στάση αλλά και η συμπεριφορά των μελών του μουσουλμανικού κόσμου σε μια πλειάδα σημαντικών ζητημάτων, όπως την συμπεριφορά προς το γυναικείο φύλο, την παιδική βία αλλά και την ανέχεια σε ανθρωπιστικά ζητήματα που θα πρέπει να μας βάζουν όλους σε σκέψεις σχετικά με το όπως ανέφερα και πιο πάνω είναι στην θέση να δεχτούν συμβιβασμούς, αρχές και ιδανικά τα οποία απέχουν έτη φωτός από τη δικιά τους κοσμοθεωρία.

Τα προαναφερόμενα γεγονότα σύμφωνα και με μελέτες μυστικών υπηρεσιών αλλά και διεθνών αναλυτών ενδέχεται να αποτελέσουν τους μελλοντικός πολλούς αποσταθεροποίησης μέσα στα κράτη που αντιμετωπίζουν το φαινόμενο.

Υπό αυτό το πρίσμα, μελέτες αναδεικνύουν το πρόβλημα ως μείζονος σημασίας σε αρκετές χώρες και, πιο συγκεκριμένα, το τοποθετούν σε νούμερο ένα προτεραιότητα απειλή σε 100-200 περιοχές όπου πολίτες των χωρών αυτών έχουν τόσο παρατηρήσει όσο και δηλώσει επίσημα πως αντιμετωπίζουν πρόβλημα ασφαλείας με τους εκεί τοποθετημένους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.

Τους παραπάνω ισχυρισμούς μπορεί εύκολα κάποιος να τους επιβεβαιώσει, εάν αναζητήσει τις πολυάριθμες επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα αλλά και δυνάμεις ασφαλείας των εκάστοτε χωρών. Οι εν λόγω περιοχές αποτελούν για τους πολίτες περιοχές no go και δυστυχώς τοποθετούνται σε ένα exclusion zone, του οποίου τα αιτία και οι αφορμές δημιουργίας έχουν αναφερθεί πιο πάνω.

Αυτό που δεν έχει αναφερθεί είναι πως στις περιοχές που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα συναντάει κανείς χώρες που φαινομενικά δεν είχαν παλαιότερα τέτοια προβλήματα. Και, φυσικά, αναφέρομαι στην Ισπανία, τη Σουηδία, την Ιταλία και τη Δανία, όπου τα κρούσματα βίας, μισαλλοδοξίας, σεξιστικών απειλών και βιασμών έχουν αυξηθεί.

Μία περιοχή που αποτελεί ίσως από τις πρώτες που δέχθηκαν τα μηνύματα της άκρας φονταμενταλιστικής επέλασης των μουσουλμανικών περιοχών είναι η Γαλλία και, πιο συγκεκριμένα, τα γαλλικά προάστια τα οποία χρίζουν ιδιαίτερης προσοχής, καθώς οι επεκτατικές τάσεις Ισλαμοποίησης τους ενδεχομένως να μας απασχολήσουν και τα επόμενα χρόνια.

Καλή είναι η αναφορά και αποτύπωση των γεγονότων, των αιτιών αλλά και συνολικά του προβλήματος, αλλά, αν δεν κατατεθεί ένα επιχειρησιακό σχέδιο, τίποτα δε θα αλλάξει.

Τον τομέα ευθύνης τέτοιων αποστολών τον έχει, όπως είναι φυσικό, ο Στρατός των εκάστοτε περιοχών και θα πρέπει να προσέξει αρκετά τις κινήσεις του, καθώς οι επιπτώσεις ίσως αποδειχθούν απρόβλεπτες και τρομακτικές. Ο λόγος είναι ότι κανένας δε μπορεί να προβλέψει με μεγάλη ακρίβεια τον αστάθμητο παράγοντα που ενδέχεται να δημιουργήσει το λεγόμενο «αστικό περιβάλλον». Έτσι, οι όποιες επιχειρήσεις σχεδιαστούν αλλά και ενδεχομένως υλοποιηθούν μελλοντικά ενδέχεται να αυξήσουν τόσο την αποτελεσματικότητα τους όσο και τα παρεπόμενα θύματα.

Ακρογωνιαίος λίθος στην πολύ σημαντική αυτή προσπάθεια αναμένεται να είναι οι ειδικές δυνάμεις και, κυρίως, τα τμήματα αντιμετώπιση εκρηκτικών υλικών και σύγχρονου αντάρτικου πολέμου.

Εν κατακλείδι, ο κίνδυνος της μουσουλμανικής γκετοποίησης δεν πρέπει να μας τρομάζει, αλλά ούτε και να μας κρατάει σε πολιτικό και επιχειρησιακό λήθαργο, καθώς όσο η ανέχεια, ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία που προέρχονται από τα τρομοκρατικά παρακλάδια της μουσουλμανικής θρησκείας εντείνονται τόσο θα έχουμε τέτοια φαινόμενα που θα αναγκάζουν την ανθρωπότητα όχι να προοδεύσει, όπως κατά κανόνα της αρμόζει, αλλά να βυθιστεί ολοένα και περισσότερο στο σκοτάδι.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο πόλεμος εναντίον του ισλαμικού εξτρεμισμού σε Ιράκ και Συρία έχει στοιχίσει μέχρι σήμερα περίπου 12 δις δολάρια. Σε αυτή την προσπάθεια έχουν χρησιμοποιηθεί όπλα τελευταίας τεχνολογίας. Όμως μετά από πέντε χρόνια δε διαφαίνεται το χρονικό σημείο ολοκληρωτικής ήττας των τζιχαντιστών ούτε και η θέληση της Δύσης για γενικευμένη σύρραξη. Κάποιοι θα απαντήσουν με συνομωσιολογικά επιχειρήματα, που έως ένα βαθμό ακούγονται και πειστικά, όμως υπάρχει κι ένας σημαντικότερος λόγος.

Παρά τις σκληρές μάχες μεταξύ τους, στο Ιράκ και τη Συρία, πολλοί από τους σουνίτες και σιίτες παραστρατιωτικούς, οι οποίοι έχουν επιλέξει το πεδίο της μάχης, παρακινούνται από μία κοινή θρησκευτική πίστη «αποκάλυψης». Πολεμούν για την προώθηση του MAHDI, του μουσουλμάνου σωτήρα, για τον οποίο ο προφήτης MUHAMMAD προφήτευσε ότι θα εμφανιζόταν στο Λεβάντε (την παράκτια περιοχή της Μεσογείου, η οποία περιλαμβάνει τη Συρία και το Λίβανο) τις «Έσχατες Ημέρες», ώστε να εξαπολύσει την τελευταία μεγάλη μάχη κατά των στρατών των απίστων. Κάπου εδώ αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι η ειρηνική συμβίωση μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών είναι κάτι σαν αμάρτημα για όσους επιλέξουν να τηρήσουν πιστά το ισλαμικό δόγμα...

Για τους Σιίτες οι τρέχουσες ημέρες είναι ευλογημένες. Η εμπλοκή τους στη Συρία είναι κάτι σαν επίσκεψη σε ένα δογματικό λούνα πάρκ. Θεωρούν εαυτόν ευλογημένο που πολεμά και αποδεικνύει την πίστη του στον Ιμάμη, δηλαδή τον MAHDI που είναι γνωστός και ως ο 12ος «ιμάμης» ή ο ηγέτης που είναι απόγονος του MUHAMMAD. Το πρώτο σημάδι για αυτό έχει επέλθει, κατά την άποψή τους, με την Ιρανική Επανάσταση του 1979 και τη δημιουργία του Ιράν (σ.σ. η χώρα ονομαζόταν Περσία και απαίτησε την επίσημη μετονομασία της διεθνώς, καθότι η λέξη Περσία θεωρείται «ειδωλολατρική»). Αυτό δημιούργησε το προαπαιτούμενο της Προφητείας του MUHAMMAD για την ίδρυση ισλαμικού κράτους, πριν τις έσχατες ημέρες. Από την άλλη ο Ruhollah Hosseinian, κληρικός και κυβερνητικό στέλεχος του Ιράν, ανέφερε ότι, σύμφωνα με τα λόγια του Προφήτη, «άλλο ένα σημάδι για την έλευση του MAHDI θα είναι μία μάχη που θα περιλαμβάνει πολεμιστές, που θα επιχειρούν υπό κίτρινο λάβαρο και οι οποίοι θα ενωθούν με το στρατό των Ιρανών στη Δαμασκό». Σύμφωνα με τους Ιρανούς, αυτοί είναι οι μαχητές της HEZBOLLAH του Λιβάνου, που πολεμούν στο πλευρό του ASSAD.

Από την άλλη οι Σουνίτες μαχητές πιστεύουν στην εσχατολογική φύση των ημερών θεωρώντας τον εαυτό τους πρωταγωνιστή στις προφητείες του MUHAMMAD, οι οποίες κατά τη γνώμη τους υλοποιούνται σήμερα. Πρόκειται για μαχητές που ένοιωθαν την εσωτερική ανάγκη να προσφέρουν στην πίστη τους και αδιαφορούσαν για το ακριβές ιδεολογικό υπόβαθρο των (σουνιτικών) ενόπλων δυνάμεων που πολεμούν στη Συρία, ήτοι αν είναι αντικαθεστωτικές προς τον ASSAD, αν είναι παρακλάδια της Al QAEEDA στη Συρία (Al - NUSRA FRONT) ή αν είναι το σουνιτικό Ισλαμικό Χαλιφάτο. Για όλους αυτούς η σύρραξη σε Συρία και Ιράκ είναι σαν μία γιορτή φονικού, μία Fiesta Mortale, όπου οι σφαίρες και οι οβίδες αποδεικνύουν την σιδηρά πίστη των ισλαμιστών, στις χειρότερες συνθήκες. Από τη στιγμή όμως που το Ιράν είναι του σιιτικού δόγματος, η δημιουργία του δεν είναι η προφητευμένη δημιουργία του ισλαμικού κράτους του Προφήτη... για τους Σουνίτες το πρόβλημα αυτό το έλυσε το DAESH.

Αν μη τι άλλο, η ανακολουθία, της εξόντωσης μουσουλμάνων από μουσουλμάνους, οι οποίοι με κάποιο τρόπο πιστεύουν ότι εκπληρώνουν τις Προφητείες νίκης επί των απίστων, είναι δυσνόητη και προκαλεί ποικίλα ερωτήματα. Όμως, οι πρώτες Ισλαμικές «προφητείες αποκάλυψης», είναι πραγματικά σεχταριστικές, επειδή προήλθαν από τέτοιες σεχταριστικές συγκρούσεις, όταν άρχισε να εξαπλώνεται ο ισλαμισμός στο Ιράκ και στο Λεβάντε. Με αυτόν τον τρόπο αντικατοπτρίζονται στους σημερινούς σεχταριστικούς εμφύλιους πολέμους.

Ο θάνατος του MUHAMMAD, ακολουθήθηκε από εμφύλιες διαμάχες για τη διαδοχή του. Οι αντίπαλες πλευρές επιχειρούσαν να αποδείξουν και σε επίπεδο προπαγάνδας την ανωτερότητά τους, μέσω διάδοσης αμφιλεγόμενων «προφητειών», για συσπείρωση των μαχητών τους. Με την πάροδο του χρόνου, τα τεκταινόμενα ξεχάστηκαν, αλλά οι προφητείες παρέμειναν.

Για να γίνουν αντιληπτές οι σεχταριστικές διαστάσεις την Ισλαμικών «προφητειών αποκάλυψης» ας εξετάσουμε το παράδειγμα μίας αινιγματικής φιγούρας γνωστής ως “ο Sufyani.” Σύμφωνα με τις προφητείες, ο Sufyani κατάγεται από τον Abu Sufyan, ηγέτη της φυλής του Μωάμεθ στη Μέκκα, ο οποίος καταδίωξε τον Προφήτη και τους πρώτους οπαδούς του, ενώ παρά τον ασπασμό του Ισλάμ, ο γιός του Abu Sufyan πολέμησε με τον γαμπρό του Μωάμεθ, Ali, για τον έλεγχο της ισλαμικής αυτοκρατορίας και τελικά έγινε χαλίφης, εγκαθιδρύοντας τη δυναστεία «Umayyad», η οποία διοίκησε σχεδόν έναν αιώνα.

Οι οπαδοί της πλευράς που έχασε, οι οποίοι ονομάζονταν “Shi‘at Ali” (“οπαδοί του Ali” και αργότερα απλά “οι Shi‘a”), άρχισαν να διαδίδουν λόγια του Προφήτη, προφητεύοντας την πτώση της νέας δυναστείας, στα χέρια του MAHDI, μέλους της οικογένειας του Προφήτη, ο οποίος θα νικούσε τον επικεφαλής της δυναστείας, τον Sufyani, στην περιοχή του Λεβάντε. «Όταν οι Sufyani φθάσουν στο Kufa [μία πόλη στο Ιράκ] και σκοτώσει τους υποστηρικτές της οικογένειας του Μωάμεθ, ο Mahdi θα έρθει” αναφέρει μια από τις πρώτες προφητείες.

Πολλοί σιίτες, στις μέρες μας, πιστεύουν ότι επίκειται η εμφάνιση του Sufyani, αλλά δεν το θεωρούν θετικό, εξαιτίας του αρνητικού του ρόλου στο «δράμα της αποκάλυψης». «Όλοι μας πιστεύουμε ότι ο Sufyani θα πολεμήσει τον Ιμάμη και ο Προφήτης θα τον σκοτώσει στη γη της al-Sham,” διακηρύσσει ο Γεν. Γραμματέας της Ιρακινής "HIZBALLAH», χρησιμοποιώντας την παραδοσιακή αραβική ονομασία της ευρύτερης Συρίας. «Θέλουμε να τονίσουμε πως ό,τι συμβαίνει στην al-Sham είναι η αρχή της αναταραχής και η αρχή της εμφάνισης του στρατού του Sufyani, ο οποίος τώρα ονομάζεται «Free Army»» συνεχίζει ο NASRALLAH. Τέτοιες δηλώσεις δείχνουν και την προπαγάνδα και το φανατισμό που έχουν ασκήσει οι ιρανικές θεοκρατικές αρχές στους μαχητές που έχουν αποστείλει στη Συρία που φτάνουν ακόμα και σε βαθμό Ανωτάτων Αξιωματικών! Όλοι οι Ιρανοί που βρίσκονται στη Συρία δεν πολεμούν για τον ASSAD, πολεμούν για το Μεγάλο Ιμάμη.

Κατά τον ίδιο τρόπο με τους ιρανούς σιίτες, στο πλευρό των Σουνιτών έχουν προστρέξει μουσουλμάνοι μαχητές (MUJAHIDEEN) από όλο τον κόσμο, ακόμα και από μέρη που ίσως και να μην είχαν ξανακούσει το όνομα του Bashar Al Assad. Είναι λίγο αυθαίρετο λοιπόν να πιστεύουμε ότι οι σουνίτες που επαναστάτησαν στη Συρία ή που προσέτρεξαν προς στρατιωτική βοήθεια των Σύριων, έπραξαν αυτοβούλως, λόγω της καταπίεσης του καθεστώτος. Άλλωστε καμία επανάσταση δεν γίνεται χωρίς την ανάλογη οργάνωση και καθοδήγηση και στο μουσουλμανικό κόσμο η θρησκευτική καθοδήγηση παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα των ισλαμιστών.

Αν και αρκετές σουνιτικές προφητείες για το Sufyani είναι αρνητικές, κάποιες άλλες είναι θετικές, επειδή οι σουνίτες δεν πιστεύουν ότι η ευρύτερη οικογένεια του Sufyani, οι Umayyads, έπραξαν λάθος να «αρπάξουν» το χαλιφάτο από την οικογένεια του Προφήτη. Υποστηρικτές των Umayyads, π.χ., διέδωσαν προφητείες ότι ο Sufyani θα πολεμήσει στο πλευρό του MAHDI, εναντίον των εχθρών του: «Οι Sufyani και ο Mahdi θα εμφανιστούν σαν δύο άλογα κούρσας. Οι Sufyani θα υποτάξουν (την περιοχή) πέριξ, και ο Mahdi θα υποτάξει την περιοχή μπροστά του.». Ένας απόγονος του Abu Sufyan έφθασε σε σημείο να διεκδικήσει τον τίτλο του Sufyani, για τον εαυτό του, όταν – χωρίς νόημα – επαναστάτησε, στην Δαμασκό, εναντίον απογόνων της οικογένειας του Προφήτη, για να ανασυστήσει την δυναστεία Umayyad,το 811 μ.Χ., επικαλούμενος μία προφητεία που αποδιδόταν στον Μωάμεθ, που έλεγε ότι «ένας άνδρας θα αναδυθεί από τα βάθη της Δαμασκού. Θα αποκαλείται al-Sufyani». Αρκετές ακόμη προφητείες έχουν διαδοθεί, οι οποίες προβλέπουν την διαρκή νίκη του Sufyani. Η διακυβέρνηση του προαναφερόμενου κράτησε μόλις λίγους μήνες.

Από το ιστορικό παράδειγμα του 811μ.Χ., βλέπουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι μουσουλμάνοι πράττουν απερίσκεπτα, παρορμητικά και φονταμενταλιστικά, λόγω προφητειών που τους οδηγούν στον παραλογισμό. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, πολλοί πιστεύουν ότι με τις πράξεις τους θα επιταχύνουν το αναπόφευκτο και την έλευση της Αποκάλυψης...

Όπως και τον ένατο αιώνα ο Sufyani είναι ένας εθνικός ήρωας για κάποιους σουνίτες ακόμη και σήμερα, ειδικά για τους ευρισκόμενους στη Συρία –την ιστορική πατρίδα και έδρα διακυβέρνησης των απογόνων του Sufyani. «Θεού Θέλοντος, όλοι μας θα είμαστε στο στρατό του Sufyani, ο οποίος θα εμφανιστεί στη Συρία, με την έγκριση του Θεού» προσευχήθηκε ο Adnan al-Arur, ένας δημοφιλής σύριος σαλαφιστής κληρικός και υποστηρικτής της εξέγερσης, που σήμερα ζει στην Σ. Αραβία. Όπως προαναφέραμε άλλωστε η εξέγερση στη Συρία ήταν οργανωμένη από συγκεκριμένα συμφέροντα δια μέσω θρησκευτικών διαύλων.

Η Συρία είναι σημαντική στην σουνιτική «φαντασία για την αποκάλυψη». Αντίθετα με τις σιιτικές προφητείες, οι οποίες τυπικά περιέχουν αρνητικές περιγραφές της Συρίας, ως γενέτειρα του μισητού Sufyani, οι σουνιτικές προφητείες επαινούν την περιοχή al-Sham (Μεγάλη Συρία) ως το χώρο συγκέντρωσης για την πραγματοποίηση της Μεγάλης Μάχης εναντίον των απίστων. «Πήγαινε στη Sham…και εκείνοι που δεν μπορούν να πάνε στη Sham, θα πρέπει να πάνε στην Υεμένη», λέει μια σουνιτική προφητεία που αποδίδεται στον Μωάμεθ. «Ο χώρος συγκέντρωσης των Μουσουλμάνων την ημέρα της Μεγάλης Μάχης θα είναι στην al-Ghutah, κοντά σε μία πόλη που θα ονομάζεται Δαμασκός, μία από τις καλύτερες πόλεις της Συρίας» αναφέρει άλλη προφητεία.

Το γεγονός ότι αυτές οι προφητείες αναφέρουν τα ίδια τοπωνύμια, τα οποία είναι σήμερα τόποι μαχών, επισημαίνει τη σχέση των προφητειών με τη σημερινή διαμάχη – και αποτελούν προσφιλές υλικό για τη στρατολόγηση των τζιχαντιστών. Το παρακλάδι της Al-Qaeda στη Συρία, το «Al-Nusra Front», αποκαλεί την πτέρυγα προπαγάνδας του «Λευκό Μιναρέ», λόγω έτερης προφητείας που προαναγγέλλει την κάθοδο του Ιησού από τον Λευκό Μιναρέ του Τζαμιού Umayyad στη Δαμασκό, για να πολεμήσει τους Αντίχριστους. Το αγγλόφωνο περιοδικό του Ισλαμικού Κράτους, ονομάζεται Dabiq, από το ένα μικρό χωριό, βόρεια του Χαλεπιού, το οποίο μία προφητεία περιγράφει ως σημείο της Μεγάλης Μάχης με τους άπιστους. Με την είσοδο των ΗΠΑ στο πεδίο, οι jihadis θεωρούν ότι η ύστατη αντίστροφη μέτρηση στο Dabiq πλησιάζει. Μία από τις μεγαλύτερες αποδείξεις ότι ο πόλεμος στη Συρία έχει ξεπεράσει κάθε λογική, είναι το γεγονός ότι, ενώ το Dabiq δε διαθέτει καμία στρατηγική σημασία, το Ισλαμικό Κράτος έδωσε σκληρές μάχες το καλοκαίρι του 2014 για την κατάληψή του. Ο λόγος είναι ότι σύμφωνα με μία «προφητεία» του MUHAMMED: «η Μέρα της Κρίσεως θα έρθει όταν οι Μουσουλμάνοι νικήσουν τη Ρώμη στο Al-Amaq ή το Dabiq. Οι σύμμαχοι των απίστων θα αριθμούν τους 80 και τότε οι Μουσουλμάνοι θα φύγουν για να πάνε να καταστρέψουν την Κων/πολη».

Για τους πιστούς, η Αποκάλυψη ξεκίνησε με την συριακή επανάσταση το Μάρτιο του 2011, όταν υποστηρίχτηκε ότι το καθεστώς συνέλαβε και βασάνισε παιδιά, τα οποία έγραφαν graffiti εναντίον του ASSAD στους τοίχους του σχολείου τους στη νότια πόλη Dera’a. Σύμφωνα με τα ιερά κείμενα (Hadith):
«Θα υπάρξει μεγάλη αναστάτωση στη Sham (Συρία) που θα ξεκινήσει από παιδικά παιχνίδια και ύστερα από αυτό τίποτα δε θα μπορεί να διορθωθεί. Όταν οι μάχες θα σταματούν στο ένα σημείο θα ξεκινούν στο άλλο». 
Τα κείμενα είναι πολλά και όλα δείχνουν να επιβεβαιώνονται αφού αναφέρουν μάχες σε πόλεις που υπάρχουν και σήμερα και χιλιάδες νεκρούς, καθώς και εξωτερικές επεμβάσεις. Οποιαδήποτε τέτοια προφητεία θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί σε ένα πόλεμο που γίνεται σε όλη την επικράτεια της Συρίας, μίας χώρας με αρχικό πληθυσμό της τάξης των 40 εκ. πολιτών.

Τα δρώμενα της τελευταίας πενταετίας, ενδυναμώνουν το σεχταριστικό ζήλο, καθώς κάθε σέχτα επιθυμεί να καταστρέψει την άλλη, αλλά και να δείξει ότι αυτή είναι η πιο αγαπητή του Προφήτη, για να έχει το προνόμιο να πολεμήσει τους άπιστους. Ο μόνος τρόπος για να αποδείξουν την πίστη τους και την ευλογία, που ο Προφήτης παρέχει στις δυνάμεις τους, είναι μέσα από κεφάλια Αποστατών και Απίστων. Διότι ο Προφήτης ευλογεί μόνο τους αγαπημένους του και ζητά εκδίκηση για όσους διαστρέβλωσαν τα λόγια του.

Δεν προκαλεί λοιπόν ιδιαίτερη έκπληξη, που η προαναγγελία του δράματος της «Έσχατης Εποχής» σε αρχικό σημείο, έχει προκαλέσει τη συγκέντρωση τέτοιου αριθμού σιιτών και σουνιτών, στην περιοχή αυτή. Στη σεχταριστική «αποκάλυψη», όλοι έχουν έναν ρόλο να παίξουν, σε ένα σενάριο που γράφτηκε χίλια χρόνια πριν. Κανείς δεν θέλει να χάσει την παράσταση.

Πολυδεύκης
Ειδικός Συνεργάτης για το Geopolitics
Πηγή Geopolitcs & Daily News



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Περίπου 20 μέλη του Ισλαμικού Κράτους συνελήφθησαν στην Μόσχα, ενώ προσπαθούσαν να στρατολογήσουν νέους μαχητές, ανέφερε σήμερα μια πηγή των δυνάμεων ασφαλείας στο ρωσικό πρακτορείο Sputnik.

"Κατά την διάρκεια κοινής επιχείρησης από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB) και την αστυνομία, περίπου 20 άτομα, ύποπτα για επαφές με το ΙΚ, συνελήφθησαν", ανέφερε η πηγή, προσθέτοντας πως "σύμφωνα με τις αρχικές πληροφορίες, έψαχναν να στρατολογήσουν νέους μαχητές στην Μόσχα".

Πηγή ΑΠΕ - ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Laurens De Vos

Μεγάλα τμήματα της μουσουλμανικής κοινότητας αποτελούν πρόσφορο έδαφος για να βλαστήσει μια ακραία ιδεολογία. Τούτο ισχύει και για το Βέλγιο.
Η σύλληψη του τρομοκράτη Σαλέχ Αμπντεσλάμ (που προηγήθηκε των επιθέσεων στις Βρυξέλλες) ανέδειξε ένα σημαντικό πρόβλημα με στις σχέσεις μας με τη μουσουλμανική κοινότητας στο Βέλγιο. 
 
Δικαιολογημένα διερωτάται κανείς πώς είναι δυνατόν ο υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενος στην Ευρώπη να κρύβεται επί τέσσερις μήνες, μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από το πατρικό του σπίτι. Το ζήτημα δεν είναι αν όλοι στη γειτονιά του Μόλενμπεϊκ γνώριζαν πού βρίσκεται ο Αμπντεσλάμ, αλλά το ότι αυτοί που το γνώριζαν είναι περισσότεροι από όσους νομίζουμε. Όταν δεκάδες νέοι βγαίνουν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν μετά τη σύλληψή του, αυτό σημαίνει ότι η υποστήριξη της μουσουλμανικής κοινότητας δεν περιορίζεται απλώς στα άτομα που του προσέφεραν καταφύγιο.


Το πρόβλημα ήταν ήδη εμφανές στις αρχές Νοεμβρίου του προηγούμενου έτους. Στις τουρκικές βουλευτικές εκλογές, πάνω από τα δύο τρίτα των Τούρκων του Βελγίου στήριξαν το κόμμα AKP του Προέδρου Erdoğan – αρκετά περισσότεροι αναλογικά από τους ψηφοφόρους του AKP στην Τουρκία. Η τουρκική κοινότητα στο Βέλγιο δεν είναι μόνο θρησκευτικά υπερσυντηρητική, αλλά συμφωνεί με την ιδεολογία και το καθεστώς το οποίο παρέχει υλικοτεχνική υποστήριξη στο ισλαμικό κράτος. Οι Ρώσοι είχαν δίκιο που κατηγόρησαν τους Τούρκους για συνεργασία με το ΙΚ, όταν αυτοί κατέρριψαν το ρωσικό αεροσκάφος. Η Τουρκία υποστηρίζει στα λόγια τον δυτικό συνασπισμό στον αγώνα του κατά του Ισλαμικού Κράτους. Στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί αποτελεσματικά την ιδιότητα του μέλους του ΝΑΤΟ ώστε να αποτρέψει την προσέγγιση Δύσης-Ρωσίας και τη συνεργασία των υπερδυνάμεων στη Συρία. Πουθενά αλλού στο γεωπολιτικό τοπίο το διπλό πρόσωπο του Ιανού δεν είναι τόσο παραπλανητικό όσο στην περίπτωση της Τουρκίας. Μην ξεχνάμε ότι για τις επιθέσεις στην Άγκυρα στις αρχές Οκτωβρίου του 2015, το Ισλαμικό Κράτος δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη, πράγμα που συνήθως το ΙΚ δεν αμελεί να πράξει.
 
Πέρα από την υποστήριξη της Τουρκίας προς το ισλαμικό κράτος, πρέπει να υπογραμμιστεί η ολίσθηση του καθεστώτος Erdoğan προς τη δικτατορία: Οι επιθέσεις κατά της ελεύθερης έκφρασης και της ελευθερίας του Τύπου, ο αυξανόμενος εξισλαμισμός μέσω νομοθετικών μέτρων και σκληρών διώξεων, και ούτω καθεξής. Εν τούτοις, το 70 % των Τούρκων του Βελγίου υποστηρίζει τον τύραννο που προωθεί ένα μείγμα εξτρεμισμού, ισλαμισμού και τρομοκρατίας.
 
Όταν η αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Zaman φιμώθηκε στην Τουρκία, μια ομάδα της φλαμανδικής τηλεόρασης θέλησε να δει την αντίδραση στην πολυπολιτισμική γειτονιά Sleepstraat της Γάνδης. Το σοκ ήταν ισχυρό: η στάση της τουρκικής κυβέρνησης θεωρήθηκε απολύτως φυσιολογική. Οι Τούρκοι της Γάνδης έλεγαν εν ολίγοις ότι όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρων οι κότες. Με άλλα λόγια, καλή και άγια η ελεύθερη έκφραση, όταν πρόκειται να εκφράσουμε τις δικές μας απόψεις αλλά, και πάλι, ας μην υπερβάλλουμε. Επαναλαμβάνουμε ότι τις απόψεις αυτές δεν τις ακούσαμε σε υποβαθμισμένες περιοχές αλλά στην καρδιά της πόλης. Δεν μιλούσαν άνθρωποι φτωχοί και περιθωριοποιημένοι, αλλά ιδιοκτήτες εστιατορίων, καταστημάτων επίπλωσης και κομμωτηρίων. Δηλαδή άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν τον μέσο μουσουλμάνο.
 
Όχι, αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ή ότι όλοι οι ψηφοφόροι του AKP υποστηρίζουν τους τρομοκράτες. Όπως δεν ήταν όλοι Γερμανοί ναζί. Σημαίνει όμως ότι, σε μεγάλο μέρος της μουσουλμανικής κοινότητας, υπάρχει πολύ πρόσφορο έδαφος για μια τέτοια ιδεολογία. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ένα κλίμα που επιτρέπει στους εν δυνάμει τρομοκράτες να εξασφαλίσουν την σιωπηρή έγκριση από τον περίγυρό τους πριν περάσουν στην πραγματοποίηση των απάνθρωπων σχεδίων τους. Το ζήτημα δεν είναι αν είναι η μουσουλμανική κοινότητα αποδοκιμάζει την τρομοκρατία (υποθέτω ότι την αποδοκιμάζει, χωρίς δισταγμό, η πλειονότητα των μουσουλμάνων), αλλά ποια είναι τα στοιχεία της μουσουλμανικής σκέψης, δράσης και ιδεολογίας, στο έδαφος των οποίων μπορεί να βλαστήσουν οι σπόροι της τρομοκρατίας.
Πηγή "Άρδην"
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Φυσικά προσκόμματα ενός αμαθούς πρωθυπουργού

Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Πριν λίγες ημέρες (18.3.2016), ο Αλ. Τσίπρας μετά τη λήξη της Συνόδου Κορυφής για το προσφυγικό, δίνει συνέντευξη Τύπου: «Κι εκεί η Τουρκία δεσμεύεται να άρει τα προσχώματα που μέχρι στιγμής θέτει,…». Την ίδια ανοησία είχε πει στις 13.9.2015: «Θα έχει να κάνει με μένα όποιος βάλει προσχώματα στη δικαιοσύνη για τη λίστα Λαγκάρντ». Δεν θέλω να σχολιάσω τι έχει γίνει μέχρι σήμερα με τη λίστα αυτή, τα μηδενικά αποτελέσματα είναι γνωστά, θέλω όμως να σχολιάσω τη γελοιότητα ενός πρωθυπουργού που μπερδεύει δυο φορές, άρα δεν πρόκειται για τυχαίο λάθος, τις λέξεις προσκόμματα και προσχώματα.

Άξιο απορίας πως δεν του επεσήμανε το λάθος του κάποιος από τους συγγενείς και φίλους συμβούλους  που έχει προσλάβει, κάποιος από τους υπουργούς ή από τους βουλευτές του. Αυτό μπορεί να συμβαίνει για δυο λόγους, είτε γιατί κανείς δεν καταδέχεται να παρακολουθεί τα λεγόμενά του, είτε γιατί οι (πρώην ανεπάγγελτοι κατά κανόνα) αυλοκόλακες, διστάζουν να πουν δυσάρεστα πράγματα στο αφεντικό τους. Φαίνεται πως ούτε η σύζυγος που διδάσκει σε δυο πανεπιστήμια (!) δεν γνωρίζει καλά την ελληνική ή δεν παρακολουθεί τις ομιλίες αυτού στον οποίο οφείλει και τις δυο θέσεις της, οι οποίες την στέρησαν από το Δημοτικό σχολειό όπου εργαζόταν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που προκαλεί η κραυγαλέα πρωθυπουργική αγραμματοσύνη που ξεκινά από άγνοια επιστημονικών όρων, περνάει μέσα από την άγνοια της ελληνικής γλώσσας και καταλήγει σε αξιοθρήνητα Αγγλικά. Τα έχουμε εκθέσει αυτά.

Είναι όμως η πρώτη φορά που το λάθος επαναλαμβάνεται. Αναρωτιέμαι επίσης τι σόι πολιτικός μηχανικός είναι αυτός που αγνοεί τις προσχώσεις και τα προσχωσιγενή εδάφη. Η χώρα μας είναι γεμάτη από τέτοια στις εκβολές των ποταμών της, με πιο γνωστά το πρώην στενό των Θερμοπυλών και το Φαληρικό Δέλτα. Ένας μηχανικός οφείλει να γνωρίζει καλά τον όρο, κάθε παράγωγό του και τις χρήσεις του, την ύπαρξή τους και το ακατάλληλο της δόμησης σε αυτά. Αποκλείεται να μην έχει διδαχθεί στη Σχολή του Γεωλογία, Εδαφομηχανική και  Αλληλεπίδραση Εδάφους-Κατασκευής.

Το λέμε εδώ και χρόνια. Ο κ.Τσίπρας είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να σηκώσει τις πρωθυπουργικές ευθύνες, ειδικά μάλιστα αυτής της συγκυρίας. Περιβάλλεται από έναν εσμό τυχάρπαστων που τους μαγνήτισε και τον μαγνητίζουν, όπως το μέλι τις ακρίδες. Κυβερνητική πολιτική, σχέδιο, αρχές και όραμα δεν υπάρχουν. Τα λεκτικά μαργαριτάρια του θυμίζουν αυτά του αγράμματου δικτάτορα Παπαδόπουλου και συμβολίζουν την απόλυτη παρακμή της χώρας. Ο χρόνος δικαίωσε αυτούς που είχαν προειδοποιήσει πως ο αυριανός βασιλιάς ήταν γυμνός. Ένας από αυτούς ήταν ο ανένταχτος κομμουνιστής καθηγητής Γιώργος Ρούσης (13/12/2013):
«Ο Τσίπρας είναι ένας νεαρός που έχει καβαλήσει το καλάμι. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Η κίνηση και μόνο του σώματος του δείχνει μια υπερβολική έπαρση. Δεν είναι κουτός. Έχει μια ευφράδεια, θα έλεγα, αλλά δεν έχει κανένα θεωρητικό βάθος και τα κύρια χαρακτηριστικά του είναι η έπαρση και ο οπορτουνισμός …». 
Η ευφράδεια που επισημαίνεται εδώ είναι αυτή του απατεώνα, η ικανότητα δηλαδή να μιλάει χωρίς να λέει τίποτα, με ένα ύφος που δείχνει ότι λέει πολλά και σπουδαία. Δεν είναι τυχαίο πως πλαισιώθηκε από ανθρώπους όπως ο Βαρουφάκης, ένας κακός ηθοποιός εντυπωσιάστηκε από κάποιον εμπειρότερο και διαβασμένο συνάδελφό του.

ΥΓ: Δείγμα επηρμένης βλακείας και θρασύτητας:


Πηγή "Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Για άλλη μια φορά οι Τούρκοι έτρεχαν να παρακολουθήσουν την διέλευση ενός ακόμα ρωσικού πολεμικού πλοίου από τον Βόσπορο με κατεύθυνση το Αιγαίο.

Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, σήμερα το πρωί και ώρα περί τις 9,5 π.μ., το ρωσικό πολεμικό πλοίο Μινσκ, με νούμερο 127, διάβηκε τον Βόσπορος με κατεύθυνση τα Δαρδανέλια και τώρα πλέει στο Αιγαίο Πέλαγος με κατεύθυνση την ανατολική Μεσόγειο.

Σίγουρα θα έδωσε τα… δέοντα στις φρεγάτες του ΝΑΤΟ που υποτίθεται ότι περιπολούν εκεί για να αποτρέψουν το κύμα των λαθρό από την Τουρκία προς τα ελληνικά νησιά.

Το ρώσικο πολεμικό σύμφωνα με τους Τούρκους, μεταφέρει μεγάλο αριθμό στρατιωτών και όπως τονίζεται το γεγονός αυτό θεωρείται «περίεργο», γιατί έρχεται σε αντίθεση με τις εξαγγελίες περί μείωσης του ρωσικού προσωπικού στην Συρία και ίσως προϊδεάζει για μεγάλη απόβαση στην περιοχή.

Αλλά… εμάς τι μας ενδιαφέρει!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Η Ελλάδα ενώνεται, συγχρονίζεται και υπό την σκέπη της «συναστρίας» (να είναι καλά τα γνωστά βοθρολυματικά και υπερ-αρκούντος σχετιζόμενα με την διαφθαρμένη εξουσία) βιώνει την εποχή του «προσφυγικού». Και δώστου οι τηλεπερσόνες να «ευλογούν» εκείνους που μεστοί ανθρωπιάς ξαναζούν τον πόνο των προσφύγων προγόνων τους και διατηρούν την παράδοση του «Ξένιου Διός», στο όνομα του πολιτισμού, του ανθρωπισμού και άλλων διαφόρων ευφυολογημάτων, που στηρίζουν τους αφελείς και αποκρύπτουν τους πραγματικούς ενόχους.

Και, όλως τυχαίως, είναι οι ίδιοι που δεν θυμούνται τους προγόνους τους που μάτωσαν ή σκοτώθηκαν για την λευτεριά τους… Που κάνανε τον σταυρό τους πριν να βάλουν στο στόμα τους το ψωμί που με πόνο και ιδρώτα αποκτήσαν… Που δεν δίσταζαν να δείχνουν τον κλέφτη και να τον ονοματίζουν ως τέτοιο και όχι να τον προσκυνάνε σαν «πετυχημένο» ή σαν «αγά»… Λυγίσανε από την ευθύνη να στηρίξουν τους περαστικούς και ξεχάσανε την ευθύνη να στηρίξουν και να παλέψουν για την πατρίδα τους, για τα παιδιά τους, για την κληρονομιά που τους δόθηκε… Και μαζί με το ψωμί και τα ρούχα, μαζί με την σκηνή και το νερό, προσφέρουνε χωρίς να το ξέρουν και λίγο από το Αιγαίο, λίγο και από τη γη τούτη την ματωμένη, χωρίς να σκεφτούνε πως την «ζημιά» πρέπει να την πληρώσουν εκείνοι που την κάνανε και όχι οι αγέννητοι αυτής της χώρας, αυτού του τόπου που γίνονται κάθε λογής πειράματα για το πώς να κυβερνάνε οι ισχυροί τους λαούς στην επόμενη ημέρα…

Γεγονός είναι πως στη χώρα μας συντελείται μία τραγωδία με τους «πρόσφυγες». Βέβαια, σε αυτό τον ταλαιπωρημένο τόπο, συντελείται και ένα άλλο πλήθος από μικρές και μεγάλες τραγωδίες, οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί ως «απόρρητες».
Και ας αφορούν στο σύνολο σχεδόν του πληθυσμού. Και ας αφορούν στην μορφή της διακυβέρνησης (εδώ γελάμε)…
Και ας αφορούν στην φτώχεια, στον εξανδραποδισμό, στην ισοπέδωση των πάντων…
Ομερτά» διέταξαν οι μαριονέτες που καμώνονται πως κυβερνούν…
Ομερτά, επειδή ετούτος ο λαός πρέπει «να πληρώσει τα σπασμένα» και τις αμαρτίες των άλλων… των ευρωπαίων, που οι ηγεσίες τους βλέπουν τους πρόσφυγες ως απειλή, ενώ για τους Έλληνες είναι… «ευτυχία»!!!

Και μετά την «ομερτά» έρχεται και η ομίχλη. Να μην βλέπει ο ένας τον άλλον. Να μην αναγνωρίζουμε τον λύκο από το πρόβατο. Να μην καταλάβουμε πως νέα δόκανα στήνονται που θα συντρίψουν τα πόδια μας σαν κάνουμε να σηκωθούμε. Κι έτσι, ζούνε καλά εκείνοι που μας πουλήσανε στους πάγκους των εμπόρων των εθνών, ζούνε καλύτερα τα δουλικά τους που μας κρατάνε δεμένους με αόρατες αλυσίδες… Και πάνω απ’ όλα ζούνε καλά και χαίρονται εκείνοι που αποφάσισαν να αλλάξουν τον κόσμο και να τον κάνουνε για τους λίγους όμορφο και για όλους τους άλλους μια ζωντανή κόλαση.

2.000 ευρώ για να γίνεις φύλακας ή αλληλέγγυος των προσφύγων. Δύο λέξεις, με τεράστια διαφορά, στον ίδιο χώρο. Και κανένας δεν λέει να καταλάβει πως κάποια στιγμή πρέπει να δει πέρα από το δάχτυλο που του δείχνει το δέντρο. Πως πρέπει να δει και τα άλλα δέντρα. Πως πρέπει να δει σε ποιόν ανήκει το δάχτυλο και ποιος είναι πίσω από αυτόν… Δίνουν πολλά οι πραγματικοί ένοχοι για να βρούνε δεσμοφύλακες που θα κρατήσουν μακριά από τις αυλές τους τα θύματα της εξουσίας τους. Δίνουν όμως ακόμη περισσότερα σε εκείνους που φροντίζουν να αλλοιώνουν την εικόνα και να την διαμορφώνουν κατάλληλα στα μάτια ενός πονεμένου, αλλά και ευκολόπιστου λαού.

Κανένας καλοπληρωμένος κονδυλοφόρος δε νοιάζεται για την άβυσσο που ρίχνει ετούτον τον τόπο, ετούτον τον λαό… Εξάλλου, κι αν τα πράγματα «χαλάσουν» οι επώνυμοι επιτήδειοι έχουν πάντα μία κρατημένη θέση στο αεροπλάνο που θα τους πάει κοντά στην περιουσία τους που φυγαδεύσανε όταν αποφάσισαν να «ξωπετάξουν» την τιμή και την υπόληψή τους. Άλλωστε, στον κόσμο που ζούνε, τους έμαθαν πως η τιμή και η υπόληψη αγοράζεται με χρήμα. Με χρήμα που έρχεται από πόνο και από νεκρούς… αλλά τις περισσότερες φορές από ηλίθιους που εύκολα ξεχνάνε…

Και δεν είναι τα τέρατα οι πονεμένοι που ψάχνουνε να ζήσουν κάπου αλλού κι όχι εδώ. Τα τέρατα είναι όλοι εκείνοι οι κομψευόμενοι (και μη) που κάνανε επάγγελμα τον ανθρωπισμό, που κάνανε επάγγελμα την απόκρυψη στοιχείων και εγκληματιών, που κάνανε επάγγελμα να σώζουνε όσους οι ίδιοι καταστρέψαν…
Για ετούτα τα τέρατα αυτή η εποχή είναι η καλύτερή τους…
Και γίνεται ακόμη καλύτερη (κερδοφόρα) αν όσοι τους πιστεύουν χάνουν ακόμη και τα σπίτια τους και την πατρίδα τους…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου