Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Νοε 2011


  • Και γραπτή επιβεβαίωση του ψεύδους Παπανδρέου περί πραξικοπήματος από τον J. Quatremer - Πραγματική αιτία του δημοψηφίσματος οι τραπεζίτες;
Επιβεβαιώθηκε και γραπτώς από τον Γάλλο δημοσιογράφο Jean Quatremer, η πληροφορία του "Εν Κρυπτώ" ότι ο Γ. Παπανδρέου στις Κάννες προσπάθησε να δικαιολογήσει την προκήρυξη δημοψηφίσματος με την επίκληση δήθεν απειλής πραξικοπήματος, καρατομώντας τους τέσσερις αρχηγούς των Επιτελείων για να δώσει υπόσταση στον ισχυρισμό του.

Υπενθυμίζεται ότι την Παρασκευή, μετά το δημόσιο ενδιαφέρον που προκάλεσε η αρχική δημοσίευση του "Εν Κρυπτώ", ο J. Quatremer επιβεβαίωσε την πληροφορία σε ραδιοφωνική συνέντευξη. Με χθεσινό άρθρο στο βραβευμένο blog του "Παρασκήνια των Βρυξελλών" (Coulisses de Bruxelles) ο έγκυρος Γάλλος δημοσιογράφος επιβεβαιώνει και γραπτώς το συμβάν και αναφέρει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν πείστηκαν ούτε στιγμή από τους εξωφρενικούς ισχυρισμούς του Γ. Παπανδρέου, που προκάλεσαν "αναστεναγμούς ενόχλησης". Πρόσθετο ενδιαφέρον έχει η εκτίμηση του Quatremer ότι η πραγματική αιτία της προκήρυξης δημοψηφίσματος ήταν η πίεση τραπεζιτών προς τον Γ. Παπανδρέου να επαναδιαπραγματευθεί το "κούρεμα" και τους όρους επανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, καθώς αυτοί οδηγούν σε - ανεπιθύμητη για τους τραπεζίτες- κρατικοποίηση. Ακολουθεί το άρθρο (μετάφραση και υπογραμμίσεις:"Εν Κρυπτώ").

Ο Παπανδρέου δικαιολόγησε το δημοψήφισμα με απειλή πραξικοπήματος

Μια «απειλή στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα»; Αυτό ισχυρίστηκε στους συνεταίρους του της Ευρωζώνης ο Γιώργος Παπανδρέου το βράδυ της Τετάρτης στις Κάννες, για να δικαιολογήσει την προκήρυξη (τη Δευτέρα) ενός δημοψηφίσματος για το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης. Προφανώς, έπρεπε να εμποδίσει τα σχέδια των συνομωτών απευθυνόμενος στο λαό. Προκειμένου να δοθεί κύρος σε αυτό το σενάριο, την προηγούμενη μέρα, την Τρίτη, συνήλθε το Συμβούλιο Ασφαλείας του κράτους (σημ. μτφρ.: εννοεί το ΚΥΣΕΑ) υπό την προεδρία του Έλληνα πρωθυπουργού, για να καρατομήσει τους τέσσερις αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων, τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και τους αρχηγούς του στρατού, του ναυτικού και της αεροπορίας, καθώς και μια ντουζίνα ανώτατων αξιωματικών. Αξιωματούχους που είχαν διοριστεί από τη δεξιά, που αντικαταστάθηκαν αμέσως από έμπιστους του ΠΑΣΟΚ, του ελληνικού σοσιαλιστικού κόμματος.

Βρέθηκε η Ελλάδα κοντά σε μια νέα δικτατορία των συνταγματαρχών (1967-1974); Ούτε η Angela Merkel, ούτε ο Nicolas Sarkozy, ούτε η Christine Lagarde, η επικεφαλής του ΔΝΤ, ούτε οι υπόλοιποι ευρωπαίοι ηγέτες που παρέστησαν σε αυτό το δείπνο, δεν το πίστεψαν ούτε δευτερόλεπτο. Μόνο αναστεναγμούς ενόχλησης προκάλεσαν οι ισχυρισμοί του. Δικαίως. Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι νομοταγείς και δεν υπάρχει, εδώ και πολύ καιρό, καμία απειλή για τη δημοκρατία. Πάνω από όλα, οι συνθήκες απέχουν του να δικαιολογούν μια τέτοια ενέργεια (πρέπει να ξαναδούμε το "Z" του Κώστα Γαβρά για να καταλάβουμε). Επιπλέον, η αντικατάσταση των αρχηγών του στρατεύματος αναμενόταν από αρκετούς μήνες - το στράτευμα είναι ζήτημα πολιτικό στην Ελλάδα, και κάθε κυβέρνηση διορίζει τους ανθρώπους της. Αυτό που έκανε ο Παπανδρέου ήταν να το εκμεταλλευτεί για να δραματοποιήσει την κατάσταση.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, σύμφωνα με τις πηγές μας, παρουσίασε στους οικοδεσπότες του άλλη μία δικαιολογία: προκηρύσσοντας το δημοψήφισμα, ήθελε να εξαναγκάσει τη δεξιά αντιπολίτευση να αποδεχθεί το ευρωπαϊκό σχέδιο. Τελικά, όταν ξέμεινε από επιχειρήματα, επικαλέστηκε την κατάσταση των ελληνικών τραπεζών «που δε θέλουν να κρατικοποιηθούν». Και είναι χωρίς αμφιβολία η πραγματική εξήγηση της κίνησης πόκερ του Γ. Παπανδρέου: η περικοπή κατά 50% του ελληνικού χρέοιυς θα υποχρεώσει το EFSF να επανακεφαλαιοποιήσει τις ελληνικές τράπεζες σε ύψος 30 δις Ευρώ, κάτι που θα διαλύσει τους παλιούς μετόχους. Αυτοί οι μέτοχοι αποτελούνται από μεγάλες ελληνικές οικογένειες, που με αυτό τον τρόπο θα πληγούν σε μεγάλη έκταση από την κρίση, για πρώτη φορά. Αυτές είναι, χωρίς αμφιβολία, που άσκησαν πίεση στον Έλληνα πρωθυπουργό, να επιτύχει με κάθε μέσο μια αναδιαπραγμάτευση του σχεδίου διάσωσης, προκειμένου να διαφυλάξουν τα χρήματά τους. Το γεγονός ότι δεν συμβουλεύθηκε κανένα, ούτε μέσα στην κυβέρνηση, ούτε μέσα στο κόμμα του, δείχνει ότι η υπόθεση παίχθηκε σε άλλο επίπεδο.

Σημ.: Το παραπάνω άρθρο μας υποδείχθηκε, όπως και η αρχική είδηση, από σχόλιο αναγνώστη μας, τον οποίο ευχαριστούμε. Στην αρχική του μορφή βρίσκεται εδώ, και ακολουθείται από ενδιαφέροντα σχόλια αναγνωστών. Προειδοποίηση: εκτός από γνώση γαλλικών, όποιος θέλει να τα διαβάσει χρειάζεται και γερό στομάχι, για να αντέξει την απαξιωτική εικόνα της Ελλάδας που έχουν προκαλέσει οι τυχοδιωκτισμοί του κ. Παπανδρέου. Είναι πραγματικά αδιανόητο πώς ο πρωθυπουργός, χωρίς ούτε ψήγμα αποδείξεων, παρουσίασε στους Ευρωπαίους την Ελλάδα σαν τριτοκοσμική χώρα όπου γίνονται ακόμα πραξικοπήματα. Για να βρει μια δικαιολογία για το δημοψήφισμα, έβαλε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της διεθνούς εικόνας της χώρας. Έλεος κύριε Παπανδρέου, μη μας σώζετε άλλο, φύγετε επιτέλους!

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις, με την ίδια αγωνία που έχουν όλοι οι Έλληνες, παρατηρώ την κατάντια ενός πολιτικού συστήματος, που αδύναμο να υπερασπίσει με πολιτικά επιχειρήματα την ίδια του την ύπαρξη, προτιμά να εκβιάζει τον Ελληνικό λαό παρά να δημιουργεί για τον Ελληνικό λαό.

Αυτοί που παίρνουν μέρος στο θέατρο του παραλόγου, τολμούν να θέτουν διλήμματα προς τους Έλληνες πολίτες και να αποφασίζουν για το μέλλον την πατρίδας, χωρίς να διαθέτουν το κύρος και το ήθος που απαιτείται απέναντι στους πολίτες της χώρας.
Αυτοί που είναι έτοιμοι να υπογράψουν λευκές σελίδες υποταγής και να θέσουν με τις υπογραφές τους την Ελλάδα υπό κατοχή, δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους και να συναντήσουν πολίτες. Κρυπτόμενοι, φοβούμενοι αλλά και θρασύτατοι, φιμώνουν τους πολίτες της χώρας, αποφεύγουν την λύση των εκλογών που οι Δημοκρατίες επιβάλουν και δημιουργούν τετελεσμένα που δεν πρόκειται οι ίδιοι και τα παιδιά τους να αντιμετωπίσουν.

Η παρούσα πολιτική σκηνή άκρως υποταγμένη, τολμά να υπογράψει την υποταγή της χώρας την στιγμή που αυτή η υπογραφή εκπροσωπεί μόνο εκείνους που θα υπογράψουν, μόνο εκείνους που θα ψηφίσουν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο την μετατροπή της πατρίδας μας σε ένα τεράστιο στρατόπεδο κατοχής και υποταγής. Όσοι υποκύπτουν σε εκβιασμούς δεν μπορούν να κυβερνούν.

Η Νέα Ελλάδα, γνωρίζοντας το επικείμενο τετελεσμένο, σεβόμενη το Σύνταγμα που καταπατούν οι υπηρέτες των συμφερόντων και των τραπεζών, δηλώνει πως δεν αναγνωρίζει τις υπογραφές και τις δεσμεύσεις μίας κυβέρνησης που δεν εκπροσωπεί τους Έλληνες πολίτες. Εάν τολμούν οι «δημοκράτες» ας προχωρήσουν σε εκλογές και ας δώσουν στον Ελληνικό λαό το δικαίωμα να αποφασίσει ποιοι και πως θα τον εκπροσωπήσουν. Οι λύσεις είναι πάντα απλές, αλλά τις αποφεύγουν εκείνοι που δεν τις επιθυμούν.

Ηλίας Μαρκόπουλος
Πρόεδρος της «Νέας Ελλάδας»




Γαλλικό ειδησεογραφικό ιστολόγιο Voltaire Network
Υπεύθυνος σύνταξης: Thierry Meyssan


Μετά την κατάρρευση των ιρακινοαμερικανικών διαπραγματεύσεων, ο πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωσε την πλήρη απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ στα τέλη του 2011.

Ωστόσο, εμπειρογνώμονες σε θέματα άμυνας συμφωνούν ότι αυτό δεν αποτελεί την ακέραιη πληροφορία γύρω από το θέμα. Με το Ιράκ να είναι ήδη υπό την κοινή επιρροή Τεχεράνης και Δαμασκού, θα πρέπει να θεωρηθεί θέμα χρόνου η σύναψη μιας de facto συμμαχίας μεταξύ Ιράν, Συρίας και Λιβάνου, τριών χωρών οι οποίες αντιτίθενται τόσο στην ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση της Μέσης Ανατολής όσο και στον εποικισμό της Παλαιστίνης από τους Ισραηλινούς.

Έτσι, σύμφωνα με τους New York Times, το Πεντάγωνο επεξεργάζεται ένα σχέδιο για την αναδιάταξη των δυνάμεων του στην κρίσιμη αυτή περιοχή. Τα στρατεύματα που βρίσκονται στο Ιράκ απλώς θα μεταφερθούν στο Κουβέιτ. Αυτό το μικρό εμιράτο, το οποίο ήδη έχει αποποιηθεί της κυριαρχίας του στο μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς του, προκειμένου να φιλοξενήσει 22.000 Αμερικανούς φαντάρους, σύντομα πρόκειται να μετατραπεί στη μεγαλύτερη βάση των ΗΠΑ στον κόσμο.

Επιπλέον, η Ουάσιγκτον διευρύνει τη συνεργασία της με το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (Gulf Co-operation Council), το οποίο έχει ήδη εξελιχθεί σε μια αντεπαναστατική συμμαχία των μοναρχιών της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής, από τότε που συμπεριέλαβε στους κόλπους του την Ιορδανία και το Μαρόκο.

Πιο συγκεκριμένα, το Πεντάγωνο αναμένεται να αναλάβει την επίβλεψη και τον εξοπλισμό των χωρών-μελών του ΣΣΚ, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας (της οποίας ο στρατός συνέβαλε τα μέγιστα στην καταστολή των εξεγέρσεων στο Μπαχρέιν και την Υεμένη), αλλά και του Κατάρ και της Ιορδανίας, οι οποίες συμμετείχαν στη νατοϊκή λεηλασία της Λιβύης.





Η αναξιοπιστία Παπανδρέου και η ματαιοδοξία των Εθνοσωτήρων
Είναι γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες ζούμε το θέατρο του παραλόγου...
Παραιτήσεις με μελλοντικές ημερομηνίες
Ψήφος εμπιστοσύνης σε παραιτημένο πρωθυπουργό

Εθνοσωτήρες που παλεύουν για το καλό της χώρας χωρίς να έχουν πλέον την έμπρακτη στήριξη του λαού.

Πολιτικοί που δηλώνουν ότι δεν είναι γαντζωμένοι από την καρέκλα τους αλλά που παρ' όλα αυτά δεν λένε να παραιτηθούν.

Πολιτικές κωλοτούμπες που σε χρόνους ρεκόρ η μία διαδέχεται την άλλη σε όλα τα επίπεδα.

Πολιτικοί ταγοί να παρακολουθούν τα γεγονότα σαν τις κοινές ''γλάστρες'' των πρωινάδικων.

Μήπως τελικά κ. Παπανδρέου ο ένας και ο μοναδικός αυτοσκοπός είναι αυτή η ριμάδα η καρέκλα και όλα τα άλλα πάνε περίπατο;

Δεν είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεστε την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο ελληνικός λαός μετά και από τις δικές σας κατά συρροή λανθασμένες επιλογές.

Αντί λοιπόν να δώσετε μια καθαρή λύση, συνεχίζετε με προκλητικό τρόπο τα μικροπολιτικά και μικροκομματικά παιχνίδια με μοναδικό στόχο την πολιτική και κομματική σας επιβίωση.

Το καταλαβαίνει ακόμη και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης. Δεν απευθύνεστε σε λαό ηλιθίων κ. Παπανδρέου. Απευθύνεστε στο πιο ιστορικό και ικανό έθνος της ανθρωπότητας που εσείς και οι όμοιοί σας οδήγησαν στο τέλμα... προσπαθώντας να μας σώσετε βέβαια όπως με θράσσος δηλώνετε ξανά και ξανά στις δημόσιες εμφανίσεις σας. Να μας λείπουν τέτοιοι σωτήρες!

Μας κούρασαν οι διαβεβαιώσεις και οι υποσχέσεις σας.

Δεν αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της ανησυχίας που προκαλείται μετά από κάθε διαβεβαίωσή σας; Δεν είναι αστείο, είναι τραγελαφικό...

Να μιλά ο Πρωθυπουργός και όλοι να παίρνουμε σα δεδομένα τα εντελώς αντίθετα από αυτά που μας διαβεβαιώνει. Πιο κάτω δεν πάει κ. Παπανδρέου.

Πιάσατε τον πάτο και μαζί σας και ο ελληνικός λαός.

Εσείς και η περίφημη γενιάς σας - των επαγγελματιών πολιτικών / κοινώς ανεπάγγελτων - οδηγήσατε τη χώρα σε αδιέξοδο... τι κι αν δεν υπάρχουν αδιέξοδα στη Δημοκρατία! Δυστυχώς την έχετε καταλύσει εδώ και πολλά χρόνια με τα έργα και τις παραλήψεις σας...

Φτάσαμε στο σημείο μηδέν.

Αναλογιστείτε τις ιστορικές στιγμές που ζούμε και δώστε μέσω των πολιτικών σας πράξεων, ένα ελαφρυντικό στον ιστορικό του μέλλοντος, προκειμένου να σας κρίνει με περισσότερη επιείκια!

Διότι μη λησμονείτε... ο χρόνος είναι ο μέγας κριτής και από αυτόν δε γλιτώνει κανείς!

Εύχομαι ο Θεός των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών να σας χαρίσει φώτιση έστω και την ύστατη στιγμή... για το καλό της πατρίδας και ημών των απλών θνητών.





Η Ελληνική μπουρδολογία δεν συνιστά πολιτική ας το καταλάβουμε επί τέλους!...
Από τη στιγμή που ενέσκηψε η κρίση στη Χώρα μας, είτε μας αρέσει να το αποδεχτούμε είτε όχι, τα πολιτικά ζητήματα εξαντλούνται στα εξής:

Α) Αύξηση των εσόδων του Κράτους
Β) Μείωση των δαπανών του Κράτους
Γ) Αύξηση της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας


ουσιαστικά οποιοδήποτε κόμμα μιλάει για άλλο θέμα παραδέχεται ότι προτιμά μια χρεοκοπημένη Ελλάδα από το ενδεχόμενο να δυσαρεστήσει το κομματικό του ακροατήριο, και αποτελεί μάλλον καραγκιόζη της πολιτικής παρά διαμορφωτή της.

Είναι πιστεύουμε καιρός, οι Έλληνες να αρχίσουμε να επιβάλλουμε τα θέματα του πολιτικού διαλόγου, μιας και με βάση τα πεπραγμένα, το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο δεν ενδιαφέρεται διόλου για την βελτίωση των οικονομικών επιδόσεων της Χώρας μας, αλλά πρακτικά είναι ανίκανο να σκεφτεί οτιδήποτε διαφορετικό από την επιβίωσή του.

Ας δούμε το κάθε θέμα ξεχωριστά:

Α) Η Αύξηση των εσόδων του Κράτους:

Σε αυτό το θέμα η Κυβέρνηση είτε επιλέγει τους πλέον ανώδυνους τρόπους αύξησης των εσόδων, ( με επικοινωνιακή ψευτο-τρομοκρατία ) με μπλόφες επικοινωνιακές μέσω των ελεγχόμενων Μ.Μ.Ε.
Επίσης με αύξηση της φορολόγησης, της πραγματικής παραγωγικής ιδιωτικής οικονομίας, (Φ.Π.Α. και φόροι εισοδήματος ) και φυσικά με τιμωρία κάθε ανόητου που επιμένει να επιθυμεί να ζει από την εργασία του σε αυτή την πατρίδα των εισοδηματιών-τεμπέληδων.

Στον αντίποδα θα μπορούσε να προταθούν ένα σωρό μέτρα αύξησης των εσόδων, όπως για παράδειγμα, η δημιουργία ενός οργανισμού που θα κατάσχει και εκποιεί όσο, όσο την ανεκμετάλλευτη Δημόσια περιουσία, ( Του Κράτους, της τοπικής Αυτοδιοίκησης, και της Εκκλησίας ακόμα στις περιπτώσεις που αυτή απέκτησε την περιουσία της με Οθωμανικά φιρμάνια αμφιβόλου νομικής αξίας) όπως επίσης που θα κατάσχει και θα εκποιεί όσο όσο, τις περιουσίες των διαπιστωμένων παραβατών της φορολογικής νομοθεσίας.

Στην πράξη όμως ακόμα και όταν δειλά δειλά τα κόμματα της αντιπολίτευσης θέτουν τέτοια ζητήματα, πάλι υποσκάπτουν τα ίδια την πρότασή τους με τις εξεραίσεις που θέτουν, τις προϋποθέσεις όσον αφορά το τίμημα, και την εύκολη τους, δημαγωγία. Έτσι πριν ακόμα μιλήσουν είμαστε σίγουροι για την αποτυχία και την αναποτελεσματικότητα της πρότασής τους, και δικαίως πιστεύουμε ότι επιθυμούν απλά τη δημιουργία ενός ακόμα αναποτελεσματικού δημόσιου οργανισμού, με σκοπό απλά να βολέψουν εσωκομματικές απαιτήσεις τους. Ουσιαστικά δηλαδή κανένα κόμμα δεν θέλει να προτείνει τίποτε αποτελεσματικό, που θα λειτουργήσει ως εφαλτήριο ανάπτυξης.

Ακόμα θα μπορούσε να προταθεί ο φόρος των ανεκμετάλλευτων γαιών και ακινήτων! Δηλαδή όποιος διαθέτει γη ή ακίνητα που δεν αποφέρουν εισοδήματα, να ''τιμωρείται'' φορολογικά. Για παράδειγμα δεν είναι λογικό ένα σωρό ακίνητα να μένουν αδειανά επειδή ο ιδιοκτήτης επιλέγει να περιμένει το καλύτερο ενοίκιο, αφού η επιλεκτικότητα του κάθε ιδιοκτήτη μας κοστίζει γιατί οδηγεί σε υπερβολικά για την οικονομία μας ενοίκια, και αυξάνει τις εσωτερικές πληθωριστικές πιέσεις, ζημιώνοντας το σύνολο της οικονομίας μας. Αλλά φυσικά αυτή είναι μια ακόμα πρόταση που κανένα κόμμα δεν τολμά να κάνει.

Οι ανενεργοί τραπεζικοί λογαριασμοί αποτελούν μια εύκολη, γρήγορη, και κοινωνικά ωφέλιμη πηγή εσόδων, που κανένα επίσης κόμμα δεν τολμά να προτείνει, όχι τουλάχιστον μέχρι οι τράπεζες με την επιβολή παράνομων διαχειριστικών εξόδων, να εξαφανίσουν το περιεχόμενό τους. Περισσότερα από 1 Δισεκατομμύριο € θα μπορούσαν να ενισχύσουν τα Κρατικά ταμεία, αν τα κόμματα της Ελληνικής Βουλής δεν επέλεγαν την τακτική της σιωπής για ένα τόσο σημαντικό θέμα, με σκοπό να μη στενοχωρήσουν τους διαπλεκόμενους Τραπεζίτες. Δεν είναι φυσικά καθόλου τυχαίο που ούτε ο πολιτικός κόσμος, ούτε τα διαπλεκόμενα Μ.Μ.Ε. δέχονται να συζητήσουν ούτε αυτό θέμα...

Β) Η Μείωση των κρατικών δαπανών:

Στο θέμα αυτό παρουσιάζεται από την Κυβέρνηση ως λύση, η μείωση των αποδοχών όλων των Δημοσίων Υπαλλήλων. Υπάρχει φυσικά και η λύση της μείωσης του αριθμού των Δημοσίων υπαλλήλων, αλλά αναλισκόμενη για άλλη μια φορά η Ελληνική πολιτική σκηνή στο γνήσια μπουρδολογικό της χαρακτήρα, παριστάνει ότι αυτή η λύση δεν υπάρχει ή κι αν υπάρχει δεν θα εφαρμοστεί όπως θα έπρεπε. Ουσιαστικά μόνο η Κυβέρνηση μιλά έστω και μασκαρεμένα γι' αυτή την προοπτική επειδή υποχρεούται, ενώ η Αντιπολίτευση τηρεί ένοχη σιγή Ιχθύος. Στην πραγματικότητα δηλαδή κανείς δεν αποδέχεται την μείωση του αριθμού των Δημοσίων Υπαλλήλων, με απολύσεις και τα αίτια ανάγονται φυσικά στην ανικανότητα τους να υπολογίσουν τίποτε διαφορετικό, από το στενό κομματικό τους συμφέρον.

Είναι πια ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί κανένα κόμμα να μην προτείνει την απόλυση τουλάχιστον 200.000 Δημοσίων Υπαλλήλων, και να ισχυρίζεται ταυτόχρονα ότι δήθεν επιθυμεί το συμφέρον της Χώρας, καθώς ο καθένας πια μπορεί να καταλάβει ότι η προστασία των κομματικών στρατών και η δημαγωγία, ήταν το αίτιο που μας έφερε εδώ!

Φυσικά η ανυπαρξία προτάσεων σε αυτό το ζήτημα είναι αποδεικτική του ρουσφετολογικού και διεφθαρμένου τρόπου σκέψης σύσσωμου του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Γ) Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής Οικονομίας

Σε αυτό το θέμα η Κυβέρνηση εξαντλείται για μια ακόμη φορά στα εύκολα μέτρα. Επιβάλλει με παράλογο τρόπο μεταβολές στις εργασιακές σχέσεις, προσπαθώντας και να ικανοποιήσει τους εταίρους της, και να παρουσιάσει δήθεν έργο, ενώ ακόμη μια φορά οι προτάσεις της αντιπολίτευσης είναι πρακτικά μηδενικές.

Ο αντίλογος φυσικά είναι να καταργηθεί όλο το εργατικό δίκαιο της Χώρας και να υιοθετηθούν μόνο τρείς εργατικές διατάξεις που θα ελέγχει με τρόπο εξονυχιστικό το Κράτος αν τηρούνται:

1) Ανασφάλιστη εργασία:
Π.χ. θα μπορούσε να υπάρχει μόνο ο εξής νόμος: Τιμωρείται με πρόστιμο 50.000 Ευρώ, όποιος εργοδότης απασχολεί ανασφάλιστο προσωπικό στην επιχείρησή του. Το πρόστιμο καταλογίζεται για κάθε ανασφάλιστο υπάλληλο ξεχωριστά, και δικαίωμα έφεσης της απόφασης των εκτελεστικών οργάνων αποκτά ο εργοδότης μόνο εφόσον εξοφλήσει το επιβληθέν πρόστιμο εξολοκλήρου εντός 15 ημερών από την επιβολή του.

2) Καταχρηστική εργασιακή αμοιβή:
Π.χ. θα μπορούσε να υπάρχει μόνο ο εξής νόμος: Τιμωρείται με πρόστιμο 5.000 Ευρώ, όποιος εργοδότης απασχολεί προσωπικό στην επιχείρησή του που αμείβεται με λιγότερα από Χ ευρώ την ώρα για το πρώτο 40ωρο εβδομαδιαίως και 2Χ την ώρα για τις ώρες από 41η έως 60η . Το πρόστιμο καταλογίζεται για κάθε υπάλληλο ξεχωριστά, και δικαίωμα έφεσης της απόφασης των εκτελεστικών οργάνων αποκτά ο εργοδότης μόνο εφόσον εξοφλήσει το επιβληθέν πρόστιμο εξολοκλήρου εντός 15 ημερών από την επιβολή του.

3) Μη τήρηση του ανώτατου εργασιακού χρόνου:
Π.χ. θα μπορούσε να υπάρχει μόνο ο εξής νόμος: Τιμωρείται με πρόστιμο 10.000 Ευρώ, όποιος εργοδότης απασχολεί για περισσότερο από 12 ώρες ημερησίως ή περισσότερο από 60 ώρες σε μια εβδομάδα προσωπικό στην επιχείρησή του. Το πρόστιμο καταλογίζεται για κάθε υπάλληλο ξεχωριστά, και δικαίωμα έφεσης της απόφασης των εκτελεστικών οργάνων αποκτά ο εργοδότης μόνο εφόσον εξοφλήσει το επιβληθέν πρόστιμο εξολοκλήρου εντός 15 ημερών από την επιβολή του.
Το πρόστιμο αυτό επιβάλλεται και σε οποιονδήποτε εργοδότη δεν έχει σύστημα αξιόπιστης καταγραφής χρόνου εισόδου και εξόδου από την εργασία, καθώς και στον εργοδότη που δεν χορήγησε άδεια ενός μηνός τμηματικά η συνολικά στον υπάλληλό του κατά τη διάρκεια ενός ημερολογιακού έτους.

Ένα τόσο σαφές εργασιακό νομοθετικό πλαίσιο έπρεπε να υιοθετηθεί από το Κράτος που επιθυμεί όχι να αναμειχθεί με την αγορά εργασίας, αλλά απλά να διαιτητεύσει, λειτουργώντας ως εγγυητής της ισονομίας και της νομιμότητας.

Δείτε τις θέσεις των κομμάτων και συγκρίνετε, αν κατάφεραν ποτέ τους, να έχουν μια τόσο συγκεκριμένη και απόλυτα κατανοητή από όλους θέση. Και σε αυτό το ζήτημα δεν είναι τυχαίο που σύσσωμο το πολιτικό σύστημα επιλέγει τον τσαρλατανισμό, και την άνευ ουσίας δημαγωγική αρλουμπολογία.

Στο θέμα της ανταγωνιστικότητας, απλά το Κράτος χρειάζεται να υιοθετήσει την αρχή ότι επιτρέπεται κάθε οικονομική δραστηριότητα, που δηλώνεται και κατατάσσεται φορολογικά, με μια απλή δήλωση - αποδοχή του ενδιαφερόμενου στην οικία του Δ.Ο.Υ.

Πείτε μου εσείς που διαφωνείτε, τι κερδίζει το Κράτος, από την χαλιναγώγηση της αγοράς, από τους αμέτρητους επαγγελματο-βιοτεχνικούς συλλόγους. Ξεπουλάμε ουσιαστικά τα επαγγελματικά δικαιώματα στις συντεχνίες, και στο διεφθαρμένο παρακράτος, απλά για να έχουν ένα ακόμα βήμα οι υποψήφιοι ξεπουλητές του δημοσίου συμφέροντος.

Πείτε μου τι κερδίζει το Κράτος από το κλείδωμα του αριθμού των φαρμακοποιών. Για μένα τουλάχιστον το μόνο που κερδίζει είναι τον τίτλο του πιο ανόητου και συστημικά διεφθαρμένου Κράτους της Ευρώπης, και όσο κι αν επιμένει δεν με πείθει για τις προθέσεις του, δεδομένου ότι ξέρω ποιόν ωφελεί, και και ποιος αδικείται.

Δεν μπορεί τόσο επίμονα, εξόφθαλμα, και διεφθαρμένα το Κράτος να ευνοεί τα κομματόσκυλά του από τη μια, και να ζητά πανεθνική συστράτευση από την άλλη. Πρέπει να καταλάβει το Ελληνικό Κράτος ότι δεν μπορεί να είναι και Κράτος και επιχειρηματίας, και Κράτος και Κόμμα. Απαιτείται να κατανοήσει την πραγματική του θέση στην κοινωνία μας γρήγορα, και να συμμαζευτεί στα απολύτως απαραίτητα όρια, δεδομένου ότι ήδη η σπατάλη και η διεφθαρμένη του φύση, μας έχει κοστίσει πανάκριβα.


  • Γράφει ο Μάρκος Μουζάκης*
Κι ο ΣΑΠ επέλεξε να αποχωρήσει σε κλίμα πολιτικού του εξευτελισμού, πλήρους απαξίας του, αφού κόντεψε να ρίξει τη χώρα στα βράχια του χαμού, αφού κόντεψε να ακρωτηριάσει την πατρίδα, αφού διέλυσε τα πάντα, αφού έστειλε το λαό στην εξαθλίωση και την κοινωνία πενήντα χρόνια πίσω!

** Πόσο δίκιο είχε ο αείμνηστος πατέρας του…

** Καταλύτης των εξελίξεων ήσαν, κατά την άποψή μου, τα όσα συνέβησαν την 28η Οχτώβρη, αυτή η παλλαϊκή καταιγίδα που επιχείρησαν να προβοκάρουν τα καθεστωτικά ανδρείκελα, αυτή η καταιγίδα που συμπαρέσυρε τις εξελίξεις…

** Τι συνέβη εκείνη τη νέα ιστορική ημέρα;

** Τα είπε όλα ο Μαν. Γλέζος, ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης.

Αυτός ο διαχρονικός έφηβος αγωνιστής. Εξέφρασε, για άλλη μια φορά το χειμαζόμενο και αντιστεκόμενο λαό. Κι όποιος δεν κατάλαβε τι πραγματικά συνέβη στις παρελάσεις της 28ης Οχτώβρη, είναι απλά μακριά και έξω απ’ τις ιστορικές διεργασίες που συντελούνται στον ελληνικό λαό.

** Όχι, δεν ήταν Ύβρις αυτό που συνέβη. Αρχή Νεμέσεως ήταν. Ύβρις ήταν αυτό που διέπραττε η κατοχική κυβέρνηση. Και οι –πράγματι- υπερβολές που συνέβησαν δεν αλλοιώνουν το πραγματικό νόημα αυτής της μη καθοδηγούμενης αντίστασης, που βρήκε εντελώς απροετοίμαστο το καθεστώς των ναιναίκων.

** Ή μήπως δεν κατάλαβαν τίποτα ούτε οι κυβερνητικοί, ούτε τα δημοσιογραφικά τους εντεταλμένα τσιράκια, απ’ την αποστροφή του προσώπου έναντι των «επισήμων», του τυφλού ο οποίος παρήλασε; Κι αυτός άπατρις ήταν; Κι αυτός ασεβής;

** Ασεβείς κι απάτριδες και οι περήφανοι μαθητές, οι οποίοι ομοίως απέστρεψαν το πρόσωπό τους; Ή μήπως του… ΣΥΡΙΖΑ;

** Απάτριδες και ασεβείς είσαστε όλοι εσείς, ο εσμός των πωλητών μιας περήφανης χώρας, η πολιτική και δημοσιογραφική μαφία των ολετήρων του έθνους, η φαμίλια των «γιέσμεν», ο συρφετός που επιχειρούσε να δηώσει ό,τι έχει απομείνει στη δόλια πατρίδα…

** Εξαιρώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θέλω να τον εξαιρώ. Μα έπρεπε επιτέλους να αντιληφθεί, ότι η παραπέρα ανοχή του έναντι των ολετήρων κόντευε να γίνει συνενοχή.

** Και ορισμένες απ’ τις δηλώσεις του ήσαν ατυχείς, ατυχέστατες. Ίσως να δικαιολογούνται, απ’ τη φόρτιση της στιγμής… Ο ρόλος του είναι συμβολικός της ενότητας του έθνους, όχι αυτός που θέτει διαχωριστικές γραμμές μεταξύ ανυπόταχτων πολιτών και της «εξουσίας»…

** Από σένα, φίλε Κάρολε, θέλω να θυμάμαι εκείνο τον υπουργό της κρίσης του 1987. Εκείνο τον πολιτικό, ο οποίος σε μια ιστορική του συνέντευξη είχε πει ότι οι Παλαιστίνιοι δεν είναι τρομοκράτες, «αν κοιτάξει κανείς στα μάτια τους την περηφάνια και την απελπισία», όπως είχες πει!

** Αυτή την περηφάνια και αυτή την απελπισία δεν την είδες, δεν την αντιλήφθηκες, σεβαστέ Πρόεδρε, στα πρόσωπα, στα μάτια αυτών οι οποίοι άκουσαν από σένα εκφράσεις καθεστωτικές αντί για λόγια αν όχι συμπαράστασης, τουλάχιστον κατανόησης;

** Φίλε Πρόεδρε, ο καθείς διαλέγει τη θέση του στην Ιστορία. Και συ και ο Μανόλης Γλέζος…

** Έχει το παρασκήνιό της η πρόσκληση του συστημικού MEGA στο Μαν. Γλέζο, στο δελτίο του Σαββάτου 29 Οχτώβρη. Ο ίδιος ο Μαν. Γλέζος ζήτησε να παρέμβει στο δελτίο της 28ης Οχτώβρη, επειδή η παρουσίαση της δήλωσής του για τα όσα είχαν συμβεί στις παρελάσεις ήταν επιλεκτική και αλλοίωνε το νόημά της. Του απάντησαν ότι… δεν έχουν χρόνο (ας ήταν κάνας υπουργός και θα βλέπατε!), ενώ άκουσε κάποιον να λέει στην τηλεφωνήτρια «σιγά μην τον βγάλουμε»! Ε, την επομένη του ζήτησαν να τον βγάλουν, όπερ και έγινε. Λέτε να… μετάνιωσαν;

** Κατά τα άλλα, ναι και εγώ καταδικάζω τις εις βάρος σου αποδοκιμασίες. Αν αυτό σε ικανοποιεί… Αλλά εκεί είναι το ζήτημα;

** Κι όμως, υπήρξαν κάποιοι ανεγκέφαλοι οι οποίοι πρότειναν στο… ΣΑΠ να προκηρύξει εκλογές, μετά τα γεγονότα που συνέβησαν πανελλαδικά, στις παρελάσεις της 28ης Οχτώβρη! Είναι φανερό, οι άνθρωποι είχαν εντελώς χάσει τον μπούσουλα, βρίσκονταν στην κοσμάρα τους! «Μαραίνει» Κύριος!

** Κι αν, φίλε Πρόεδρε, ήσαν όπως είπες «μειοψηφίες» αυτοί οι οποίοι στη Θεσσαλονίκη εξέφρασαν την αντίθεση και την οργή τους σε αυτή τη νέα κατοχή, οι κυβερνώντες οι οποίοι θεσμοθετούσαν την κατοχή, τι είναι; Αυτή είναι η πλειοψηφία; Κρίμα, φίλε…

** Μειοψηφία λοιπόν οι κινητοποιήσεις χιλιάδων λαού σε περίπου 40 πόλεις της Ελλάδας; Η έκφραση μιας ιερής αγανάκτησης, ενός πνεύματος αντίστασης περήφανου και σεβαστού; Κρίμα, φίλε…

** Κάποιοι που σε αγαπούν, Πρόεδρε, σαν το Λ. Βερυβάκη, το Δημ. Κρεμαστινό, σε είχαν έγκαιρα προειδοποιήσει ότι «οδηγούμαστε σε εθνικό διχασμό». Τους αγνόησες, για να γίνεις μέρος του πολιτικού προβλήματος, ανεχόμενος την υποδούλωση της χώρας απ’ την κυβέρνηση των ναιναίκων! Γιατί, φίλε;

** Ναι, μας έσωσε για πολλοστή φορά ο ανεκδιήγητος ηγεμών! Ωρέ δεν είχε βαρεθεί να μας… σώζει; Ή περιμένει το… ελικόπτερο; Από σήμερα λοιπόν, παράλληλα με το «ΓΑΠ» θα χρησιμοποιούμε και το… ΣΑΠ (Σωτήρας Α. Παπανδρέου)! Μέχρι να απαλλάξει την πατρίδα απ’ την ολέθρια παρουσία του!

** Ξέρεις κάτι, φίλε Πρόεδρε; Όχι κάποιος «αγανακτισμένος» ή… του ΣΥΡΙΖΑ ή δεν ξέρω τι, μα ο σεβάσμιος δάσκαλος Κ. Μπέης, στην «Ελευθεροτυπία» της 28ης Οχτώβρη αποκάλεσε την κυβέρνηση του… ΣΑΠ σαν τη χειρότερη κυβέρνηση που γνώρισε η χώρα μετά τις κατοχικές των Τσολάκογλου και Ράλλη!

** Είναι κι αυτός, φίλε Πρόεδρε, στη σειρά για να τον χαρακτηρίσεις με απαξιωτικούς, περιφρονητικούς χαρακτηρισμούς; Έχεις αντιληφθεί, φίλε Πρόεδρε, πού οδηγείται η χώρα; Ο λαός; Κρίμα, φίλε…

** Καλά, πώς επικοινωνεί ο Αντ. Σαμαράς με το λαό, όπως μας διαβεβαίωναν με διαρροές ορισμένοι συνεργάτες του; Με… τηλεδιάσκεψη; Καθότι έξω απ’ το γραφείο του στη Συγγρού δεν βγαίνει! Εκεί μένει, κλεισμένος και μακριά απ’ το λαό! Μα καλά, τόσα και τέτοια φοβικά σύνδρομα από ένα κόμμα που φιλοδοξεί να διαδεχτεί τους ολετήρες και από ένα πολιτικό ηγέτη ο οποίος φιλοδοξεί να έρθει στη θέση του ανεκδιήγητου ΣΑΠ;

** Κι από πού κι ως πού, φίλε Πρόεδρε, σου προκύπτει, όπως δήλωσες, ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού συμφωνεί με τα άθλια μέτρα της άθλιας κυβέρνησης; Είναι δυνατό να λες τέτοια πράγματα; Είναι δυνατό; Έτσι ενώνεις το δεινά χειμαζόμενο λαό; Ή παραλίγο να γίνεις το μακρύ χέρι της κυβέρνησης των ναιναίκων; Αυτής της άθλιας μειοψηφίας που ξεπουλά την πατρίδα, αυτή την πατρίδα που καλά γνωρίζω ότι αγαπάς; Και πάλι κρίμα, κρίμα, κρίμα, φίλε…

** Κακά τα ψέματα, το κλίμα δεν είναι πια οριακό. Είναι εν δυνάμει εκτός ελέγχου! Εκτός παντός ελέγχου! Ο λαός είναι «στα κεραμίδια». Και θα αξιοποιεί κάθε ευκαιρία που θα βρίσκει, για να αποδοκιμάζει τους βιαστές της θέλησής του, τους ολετήρες του έθνους!

** Μόνο τα πολιτικά παχύδερμα της κυβερνητικής ομάδας δεν είχαν πάρει τίποτα χαμπάρι! Κακό του κεφαλιού τους…

** Και κει που η κυβέρνηση τελούσε εν απογνώσει, πιάσαν δουλειά τα δημοσιογραφικά της τσιράκια. Σε ρόλο καταστολής συνειδήσεων! Κι άρχισαν, με ύφος ιεροεξεταστή του «καθωσπρεπισμού» και της θεσμολαγνείας, να ζητούν δηλώσεις αποκήρυξης, μετανοίας για την προσβολή των θεσμών! Αυτό τους ένοιαζε, τους έκτακτους δημοσιογραφικούς στρατοδίκες! Μόνο αυτό, κατά τας επιταγάς των πατρώνων τους!

** Όσο για τον ηγεμόνα; Αυτός κυριολεκτικά στην κοσμάρα του! Καθώς και στη μέγγενη της φαμίλιας! Μέχρι που… έβλεπε το ελικόπτερο, τότε αναγκαστικά αναδιπλώθηκε. Στον πύργο, όπου ούτε άκουγε, ούτε αντιλαμβάνονταν τη βοή του λαού.

** Την ώρα που η χώρα φλέγονταν (και φλέγεται), ο ΣΑΠ ασχολούνταν με την… αραβική άνοιξη, σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία και ενδιάμεσα βρήκε χρόνο για να αμολήσει κι ένα δεκάρικο, παραληρηματικό μονόλογο στη βωβή του Κ.Ο.!

** Σε ό,τι αφορά στις αντιληπτικές ικανότητες του καταρρέοντος ηγεμόνα για την εξέγερση ενάντια στα ξεπουλήματά του, ενάντια στον εξανδραποδισμό του λαού και στη δήωση της πατρίδας, η επιστήμη δεν σηκώνει απλά ψηλά τα χέρια. Παραιτείται! Η δε τσίπα εξέλιπε, είδος πολυτελείας! Μυαλοφυγόδικος!

** Από κοντά και ορισμένοι βουλευτάδες του, καθώς και επικοινωνιολόγοι του, οι οποίοι ανακάλυψαν ξανα τον… οχτρό ΣΥΡΙΖΑ, αρνούμενοι να δουν τη στοιχειώδη πραγματικότητα! Αλλά έτσι δεν τον σπρώχνουν ολοένα και περισσότερο στα πολιτικά Τάρταρα;

** Τώρα θα μου πείτε, τι να περιμένει κανείς από κάποιο… Μαγκούφη, ο οποίος υπέστη ένα απίστευτο πολιτικό εξευτελισμό, ακόμα και από καθεστωτικά ΜΜΕ;

** Ναι, αυτός ο οποίος είχε αποκαλέσει πολιτικό νάνο το Σημίτη και μετά έγινε βουλευτής ενός… πολιτικού νάνου!

** Ή τι να πει κανείς για το Γ. Διαμαντίδη ή για άλλους απίστευτους τύπους…

** Όλοι αυτοί πάντως ένα καλό του κάνουν του ΣΥΡΙΖΑ (περιλαμβανομένου και του φίλου μου του Καρχιμάκη): Τον γιγαντώνουν και αυξάνουν την πέριξ αυτού του χώρου συσπείρωση!

** Και δεν αναφέρομαι κυρίως στη συσπείρωση διαφόρων προσωπικοτήτων, πρώην βουλευτών ή καθηγητών. Αναφέρομαι σε μια ευδιάκριτη λαϊκή συσπείρωση, οφειλόμενη εν πολλοίς και στη στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ από διάφορα επικοινωνιακά σαΐνια της κυβέρνησης ή από ορισμένα καθεστωτικά δημοσιογραφικά ντόπερμαν…

** Είσαστε σίγουροι ότι ο ανεκδιήγητος , επικίνδυνος, πολιτικός τυχοδιώκτης ΣΑΠ θα φτάσει ως το δημοψήφισμα; Είστε σίγουροι; Στοιχηματίζετε γι’ αυτό; Ρωτούσε ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, όταν είχαν πιάσει φωτιά τα τόπια. Κι έπεσε μέσα!

** Ο άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω κι από επικίνδυνος. Κάτι χειρότερο κι από πολιτικός τυχοδιώκτης. Κάτι πιο τρομαχτικό κι από πολιτικός απατεών. Κακή τη μοίρα γίνηκε πρωθυπουργός αυτής της δόλιας πατρίδας και την έφερε στο χείλος του ολέθρου, της χρεοκοπίας, πήγε να την παραδώσει σε ξένους δυνάστες. Κι όμως συνέχιζε να παίζει ακόμα πιο καταστροφικά παιχνίδια, με μοναδικό γνώμονα να σώσει το τομαράκι του και να μείνει επιβήτορας μιας άθλιας εξουσίας όσο γίνεται περισσότερο!

** Ο πανικός και η απελπισία του απ’ τη μια, ο άμετρος τυχοδιωκτισμός του απ’ την άλλη, τον οδήγησαν σε ένα νέο κρεσέντο ωμού εκβιασμού του ελληνικού λαού. Αυτού του λαού, που με την εξέγερσή του τον ξαποστέλλει!

** Ωρέ, κανείς δε μίλησε έστω στη… Μαργαρίτα; Σε κάποιον απ’ τους αδελφόθεους; Ούτε ένας;

** Θυμάστε, τι έγραφε «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» πριν είκοσι μέρες, για τα καμώματα του άθλιου ηγεμόνα; Θυμάστε το «απόδραση μέσω δημοψηφίσματος»; Αφού τον άνθρωπο τον έχουμε ικανό και για τη μεγαλύτερη ακόμα αθλιότητα, προκειμένου να κερδίσει έστω λίγες βδομάδες (κατοχικής) εξουσίας, άσχετα με το αν του βγήκε μπούμερανγκ!

** Ναι, εντελώς… «αξιόπουστα» λειτουργεί ο ηγεμών!

** Εδώ οι πανάθλιοι φτάσανε στο σημείο να διαρρέουν στα δημοσιογραφικά τους ντόπερμαν, πως είχε, λέει, προϊδεάσει Σαρκοζί και Μέρκελ περί της πρόθεσής του να πάει σε δημοψήφισμα. Κι όταν απ’ τας Ευρώπας ακούστηκαν κάτι βρυχηθμοί του τύπου «τι λες ωρέ αρχιψεύταρε», ωσάν (πολιτικά) ποντίκια που βρυχώνται με την ίδια ευκολία τα πήραν πίσω, τα μάζεψαν, οι περιδεείς πολιτικοί απατεώνες!

** Τι ήταν πάλι τούτο; Ποια ανάγκη, αλήθεια, επέβαλε τις έκτακτες κρίσεις στην ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων την περασμένη Τρίτη, μια μέρα πριν ξεκινήσει η διαδικασία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση; Είναι δυνατό; Τόση και τέτοια καθεστωτική συμπεριφορά, που αγγίζει τα όρια της εκτροπής; Ακόμα και στην κατάρρευσή τους παραμένουν και εθνικά επικίνδυνοι;

** Και γιατί, αλήθεια, ο ηγεμών και τα τσιράκια του (πολιτικά και δημοσιογραφικά) δεν προπαγάνδισαν και δεν έκαναν δημοψήφισμα για το μνημόνιο του 2010; Τότε που ξεκίνησε η κατοχή της χώρας μας;

** Τόση… ευαισθησία τώρα και τόση αθλιότητα και αναισθησία τότε, απ’ τους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς απατεώνες;

** Αλλά… το ‘πε ο παμμέγιστος Πάγκαλος: Αυτή η διάλυση του κράτους, είπε, ξεκίνησε απ’ την… Κερατέα! Ναι, διότι κατά τον αντιπρόεδρο (των Ιμίων και του Οτσαλάν) η κρατική καταστολή και τρομοκρατία δεν έφτασαν μέχρι του σημείου να θάψουν την περήφανη αντίσταση των αγωνιζόμενων για τη ζωή τους κατοίκων της περιοχής, οπότε… αυτό δημιούργησε κακό προηγούμενο!

** Ε, τον άνθρωπο η Κερατέα δεν τον αφήνει να ησυχάσει! Να δω τι θα κάμει προεκλογικά εκεί, στο άλλοτε πολιτικό του κάστρο…

** «Με πολεμούν συμφέροντα», μιντιακά, επιχειρηματικά, τραπεζικά, ξεστόμισε στο υπουργικό-παρωδία της Τρίτης ο καταρρέων ηγεμών της διαπλοκής και υπηρέτης συμφερόντων! Σε ένα παραληρηματικό ξέσπασμα φαντασιώθηκε και πούλησε στους χαμένους υπουργούς του επιχειρήματα απ’ το παρελθόν… Ποιος; Ο εκλεκτός των απανταχού νταβατζήδων, εγχώριων και διεθνών, αυτός ο ανεκδιήγητος, ο οποίος ανέχονταν, όταν μιλούσε στην Κ.Ο. του, να είναι μεταξύ των ακροατών του μέλος του Π.Σ. του, υπόδικος για κακουργήματα!

** Και μέσα στη σύγχυση, συντρόφια, ξάφνου ο ΟΗΕ συγκαλεί λέει, τριμερή για την επίλυση του Κυπριακού! Είναι μετά να μην ανησυχείς, όταν ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται κι όταν ο καταρρέων ηγεμών είναι πρόθυμος να ξεπουλήσει τα πάντα προκειμένου να πάρει μια παράταση για το τομαράκι του;

** Άλλη περίπτωση, πέραν του ανεκδιήγητου ΣΑΠ, όπου η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια και… πάει για χαρακίρι! Αυτή του «Pr.» αντιπρόεδρου Μπένι-Βγαίνει, ο οποίος ενώ μετά την παραληρηματική ομιλία του ηγεμόνα στην Κ.Ο. και την ανακοίνωση περί δημοψηφίσματος βγήκε και τον στήριξε ανεπιφύλακτα –και στην Κ.Ο. και με δηλώσεις του μετά στον ΑΝΤ 1- αίφνης αντελήφθη το χάος που προέκυπτε και μέσω… διαρροών σε πρόθυμα δημοσιογραφικά γιουσουφάκια επιχείρησε να αποστασιοποιηθεί απ’ αυτή την χαοτική επιλογή! Ούτε, λέει, είχε ενημερωθεί, ούτε και συμφωνεί! Τι να πει κανείς, μπροστά σε αυτό το μεγαλείο της… πολιτικής γενναιότητας; Πολύ αργά για δάκρυα «Pr»! Αντάμα με τον ΣΑΠ θα βυθιστείς στα βάθη της Ιστορίας!

** Ακόμα κι όταν έμεινε με λιγότερους από 150 (ουσιαστικά), ακόμα και τότε έκανε τον ένα τυχοδιωκτισμό μετά τον άλλο, προκειμένου να κερδίσει κάποιες βδομάδες, μέρες, ό,τι εν πάση περιπτώσει του κάτσει, θλιβερής ακόμα κατοχικής εξουσίας!

** Τι να πεις, μπροστά στο μεγαλείο της… αξιοπιστίας του ανδρός! Και από πού να ζητήσεις καλλιγραφία;

** Ομολογώ πως έχω ζαλιστεί, απ’ τις καθημερινές κυβιστήσεις του αρχηγού κωλοτούμπα, τον οποίο έχει… υιοθετήσει το συστημικό MEGA. Τη μια θέλει εκλογές, την άλλη κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, την άλλη πρώτα κυβέρνηση σωτηρίας και μετά εκλογές, τη μια τα ρίχνει στο Σαμαρά, την άλλη ζητά συνάντηση με το Σαμαρά, την παράλλη πάει λέγοντας! Και στο τέλος… πανηγυρίζει, επειδή λέει, λογικεύτηκαν ο ΓΑΠ κι ο Σαμαράς!

** Καλά, πώς αντέχει τόσες κωλοτούμπες χωρίς να ζαλίζεται ο ίδιος;

** Ε, θέλει περισσή τέχνη η κυβίστηση ή μυρίστηκε πολιτικό πτώμα και τσαλαβουτά όπου να ‘ναι;

** Ουδεμία έκπληξη. Η απρέπεια που διέπραξε σε βάρος της Λούκας «ΤΟ ΒΗΜΑ», την Τρίτη. Και μάλιστα δεν είχε το θάρρος να την παραδεχτεί, αλλά στα μουλωχτά απλά κατέβασαν τη σχετική ανάρτηση! Υπόδειγμα αξιοπρεπούς και… έγκυρης δημοσιογραφίας…

** Ωρέ γιατί δεν έβαλαν το γίγαντα… Μαγκούφη να κάμει δήλωση στήριξης του ΣΑΠ και καταγγελίας της… νέας αποστασίας; Ντράπηκαν;

** Α, βγήκε την Πέμπτη!

** Κάποιο άλλο πολιτικό φυντάνι πάντως, κάποιος Μαν. Αντωνάκος, πολιτευτής εκ Λακωνίας, βγήκε και τα ‘ριξε στο Λεωνίδα (Γρηγοράκο), για τις δηλώσεις και παρεμβάσεις που κάνει! Κατόπιν αυτού οι πολιτικές εξελίξεις πήραν ραγδαίους ρυθμούς!

** Ναι, κυβέρνηση ΣΑΠ-Μπένι και… Έλσας! Η πολιτική κατάντια σε όλο της το μεγαλείο…

** Ποια όργανα, κυβερνητικά ή κομματικά, είπατε πως συνεδρίασαν για να συζητηθεί η πρόταση για δημοψήφισμα ΠΡΙΝ την ξεφουρνίσει ο υιός της Μαργαρίτας; Μα τι λέτε, στη… συμμετοχικιά του δημοκρατία αυτά είναι παρωνυχίδες! Οι αδελφόθεοι να ‘ναι καλά!

** Α, ναι, τον τυχοδιώκτη του Μαξίμου βγήκαν επίσης και στήριξαν κάποιοι γίγαντες, επιπέδου… Φρ. Παρασύρη και Θ. Οικονόμου και Μπατζελή και πάει λέγοντας. Πες μου ποιοι σε στηρίζουν, για να σου πω ποιος είσαι!

** Μα τους εκδότες δεν συνάντησε (μάλλον ορισμένους, επιλεκτικά, εκδότες…) πριν ακόμα συναντηθεί με τους πολιτικούς αρχηγούς, διαπράττοντας ένα ακόμα θεσμικό ατόπημα; Θα μου πείτε, σιγά μην και στάξει η ουρά του γαϊδάρου… Και μετά ανακάλυψε ότι… λύσσαξαν να τον ρίξουν; Είναι να μη σηκώνει ψηλά τα χέρια η επιστήμη μ’ αυτό τον επικίνδυνο τύπο που κακή τη μοίρα παριστάνει τον πρωθυπουργό της χώρας, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλά ένας αχυράνθρωπος;

** Μέσα στην ανεξέλεγκτη κρίση που προκάλεσε ο απίστευτος (;) τυχοδιωκτισμός του ΓΑΠ, κάποια επικοινωνιακά του σαΐνια ανακάλυψαν νέα θεωρία συνωμοσίας! Και πίσω απ’ αυτά έδειξαν το Σημίτη!

** Ωρέ κάτι πιο πρωτότυπο δεν είχατε να πουλήσετε; Στερέψατε από ιδέες;

** Α, όλα κι όλα, αγνώμων δεν είναι ο γίγαντας Ξυνίδης!

** Ποιος είναι ο Ξυνίδης, είπατε; Ωρέ δεν θυμάστε εκείνο το γίγαντα γραμματέα του ΠΑΣΟΚ και νυν αναπληρωτή υπουργό; Αγνώμων λοιπόν δεν είναι. Και βγήκε στο υπουργικό-παρωδία και στήριξε τον ηγεμόνα, με τέτοιο τρόπο ώστε και αυτός ακόμα ο Ραγκούσης αγανάκτησε!

** Ναι, ωρέ, κάτι τέτοιοι τύποι είναι που μας κυβερνούν!

** Στις 3 Νοέμβρη του 1963 ο παππούς, ο Γεώργιος Παπανδρέου, κατήγαγε την πρώτη του μεγάλη εκλογική νίκη. Στις 3 Νοέμβρη του 2011 για τον εγγονό ξεκίνησε οριστικά η αντίστροφη μέτρηση για το πολιτικό του τέλος…

** Όλη η Ελλάδα έζεχνε απ’ την αποφορά των ψεμάτων τους κι αυτοί, ο ηγεμών και το επιτελείο του, συνέχιζαν μέσω διαρροών γιομάτων ψέματα να προσπαθούν να τον κρατήσουν γαντζωμένο στην καρέκλα του! Έξεστι…

** Αμ η ομιλία του καταρρέοντος ηγεμόνα στο υπουργικό, ακόμα και στο έσχατο υπουργικό της Πέμπτης; Ένα συνονθύλευμα ανοησιών, παραληρημάτων και ασύστολων ψεμάτων, από αυτόν, τον «Τζουμπέ» του 2011!

** Ακόμα και την άτακτη, ντροπιαστική υποχώρηση στο μείζον (από αυτόν είχε αναδειχτεί έτσι) ζήτημα του δημοψηφίσματος προσπάθησε ο Τζουμπές να την εμφανίσει σαν… κίνηση εθνικής ευθύνης! Ο ολετήρας!

** Και πώς να μην υποχωρήσει ατάκτως στην τυχοδιωκτική αρλούμπα του δημοψηφίσματος, ο καταρρέων ΣΑΠ; Απ’ τη Φράου και τον Σαρκοζί εδάρη ανηλεώς! Τον ξεκατίνιασαν! Μέχρι και τον… πρωθυπουργό που θα τον αντικαταστήσει του υπέδειξαν! Έσχατο σημείο πολιτικού εξευτελισμού! Αφήστε που το αεροπλάνο της επιστροφής απ’ τις Κάννες κόντεψε να πέσει σε… περιδίνηση απ’ τον καυγά με τον Μπένι! Γύρισε με ψαλιδισμένα τα (λέμε τώρα…) φτερά. Ούτε το έκτακτο οικογενειακό συμβούλιο μπόρεσε να του προσφέρει σανίδα σωτηρίας! Κατέρρευσε! Μέχρι που λίγο πριν ξεκινήσει το υπουργικό της Πέμπτης πήγε η Άντα, για στήριξη! Πλην εις μάτην, οι διαδικασίες ήσαν αναπόφευκτες, το ποτάμι είχε πάρει το δρόμο του…

** Είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, απ’ τη Β. Ελλάδα. Ευνοημένος απ’ το σύστημα του ΓΑΠ. Όμως… Δρυός (εντάξει, λέμε και καμιά κουβέντα παραπάνω…) πεσούσης… Αίφνης, στις τουαλέτες του ισογείου της Βουλής την Πέμπτη το μεσημέρι έβριζε τον ηγεμόνα με τέτοια λόγια, που ούτε οι οχτροί του δεν τον έχουν στολίσει, μιλώντας στο κινητό! Κελαηδούσε σαν… αηδόνι!

** Έχει ονοματάκι πια το «μπιφτεκάκι»! Να τον χαίρεστε τον Άγγελο-Ηρακλή, το παιδί της εξέγερσης, τον αδελφό του Μηνά, Ελευθερία και Αντρέα!

** Είμαι απ’ τους δημοσιογράφους εκείνους (δεν είναι δα και πολλοί…) που στάθηκαν σκληρά κριτικά απέναντι στο ΣΑΠ. Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να αισθάνομαι μεγάλη αηδία με εκείνα τα δημοσιογραφικά γιουσουφάκια, τα οποία αφού επί χρόνια έγλειφαν εμετικά τον ηγεμόνα, τώρα κάνοντας (άλλη μια) μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα τον έχουν στήσει στο απόσπασμα! Αι σιχτίρ!

** Ναι, έρχονται και για το Βατοπέδιο νέα μαντάτα, αποκαλυπτικά…

** Τα καλύτερα εύχομαι στη δοκιμαζόμενη «Ελευθεροτυπία». Την έχει ανάγκη ο τόπος αυτή τη μαχητική φωνή…

** Τον έφτυναν (πολιτικά). Ακόμα και οι βουλευτές του! Του έλεγαν «φύγε», «δε σε θέλουμε», «διαλύεις το Κίνημα», «είσαι εκτός τόπου και χρόνου» και άλλα παρόμοια. Του έλεγαν, «δεν σε εμπιστευόμαστε, είσαι πολιτικός παπατζής»! Κι αυτός νόμιζε, ότι… ψιχαλίζει!

** Τη θυμάστε την εξαιρετική ταινία «Το ποντίκι που βρυχάται»;





Τι διαπραγματεύεται ο Γιώργος Παπανδρέου; Αυτή η απορία είναι σφηνωμένη στο μυαλό όλων όσων παρακολουθούν το θέατρο του παραλόγου που εξελίσσεται στην Ελλάδα, με πρωταγωνιστή τον πρωθυπουργό (και το κυβερνών κόμμα) και κομπάρσους τα υπόλοιπα κόμματα.

Οι πληροφορίες πηγαίνουν κι έρχονται, το παζάρι της εξουσίας συνεχίζεται, πρόσωπα προτεινόμενα για την θέση του πρωθυπουργού παρουσιάζονται και στη συνέχεια εξαφανίζονται… όμως, ο Γιώργος Παπανδρέου επιμένει να μην αποχωρεί!!! Γιατί άραγε; Τι θέλει να εξασφαλίσει και αφήνει τον χρόνο να περνάει, πιέζοντας – εκβιάζοντας έτσι την ίδια την χώρα με έξοδο από την Ευρωζώνη;

Δικές μας πληροφορίες, που τις διασταυρώσαμε με πληροφορίες που έχει και το «Ολυμπία», μας λένε πως ο Γιώργος απαιτεί νομική ασυλία αμέσως μετά την απομάκρυνσή του. Μέσα στις απαιτήσεις του, συμπεριλαμβάνει τόσο τον ίδιο όσο και μέλη της οικογένειάς του… Ταυτόχρονα, ζητάει να κλείσουν στόματα βουλευτών του, που πιθανότατα δεν θα αντέξουν την κοινωνική πίεση και θα «μιλήσουν»…

Εμείς ρωτάμε: Είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά σε μία δημοκρατία; Είναι δυνατόν να παζαρεύεται η απενοχοποίηση του καταπατητή του Ελληνικού Συντάγματος και του ανθρώπου που με σχέδιο οδήγησε την χώρα στην σημερινή κατάσταση;

Οι ερωτήσεις αυτές αφορούν τόσο τον κύριο Σαμαρά, όσο και τον κύριο Καρατζαφέρη. Θα δεχτούν έναν ευθύ εκβιασμό, από έναν ανυπόληπτο πρωθυπουργό; Δεν πρέπει να τον παραδώσουν στην Δικαιοσύνη; Δεν πρέπει να τον παραδώσουν στον Ελληνικό λαό;

Περιμένουμε απαντήσεις από όποιον αρμόδιο έχει απομείνει στην χώρα. Σε μία χώρα που έχει κυβέρνηση, αλλά και δεν έχει… σε μία χώρα όπου η ομερτά έχει γίνει νόμος και η συντεχνία των πολιτικών έχει γίνει ισχυρότερη του Συντάγματος. Σε μία χώρα που εκβιάζεται να αποφασίσει μεταξύ ακαριαίου ή αργού θανάτου… Σε μία χώρα της οποίας οι πολίτες αναμένεται πολύ σύντομα να επιβάλουν την δημοκρατία και να καθίσουν όλους τους κατεργάρηδες στον πάγκο της Δικαιοσύνης…




Όχι «κύριοι» ΧΑΣΑΠΗΔΕΣ, δεν αποδεχόμαστε τις «λύσεις» σας.
Γιατί στη φύση μας δεν υπάρχει η νοοτροπία του χασάπη.
Εμείς δεν θεωρούμε «λύση» και «φυσιολογικό» και «πατριωτικό» να τεμαχίζουμε την κοινωνία και ν αποκόπτουμε τα μέλη της: πότε τα 3 εκατομμύρια των πραγματικά άνεργων (και όχι των «εγγεγραμμένων» σας), πότε τις «συντεχνίες» των φορτηγατζήδων, των εκπαιδευτικών, των δημοσίων υπαλλήλων, των εργαζομένων στους ΟΤΑ, στις ΔΕΥΑ, στην Ολυμπιακή, στον ΟΣΕ, τους γιατρούς, τους δικηγόρους, τους λιμενικούς, τους… τους…

Αυτοί δεν είναι πατρίδα; Αυτοί δεν περιλαμβάνονται στις «λύσεις» σας;

Στο μυαλό μας και στις ιδέες μας δεν υπάρχει η κοινωνία των 2/3, ούτε των 4/5, ούτε των 5/6.

Γιατί εμείς δεν βλέπουμε λύση με το ν ακρωτηριάζουμε τα μέλη της κοινωνίας και να τα θυσιάζουμε εν ονόματι της «σωτηρίας των άλλων» και για να εξευμενίσουμε τους σύγχρονους θεούς, τις αγορές.

Αυτές είναι νοοτροπίες και λύσεις που μας φέρνετε από μια πολύ παλιά κοινωνία, που στη χώρα μας υπήρξε πριν χιλιάδες χρόνια και σεις απαιτείτε να τη διαιωνίσετε για πάντα, όπως λέτε.

Δεν θα σας το επιτρέψουμε. Με κάθε θυσία.

Εμείς σήμερα ξέρουμε ότι δεν υπάρχουν θεοί που μπορούν να μας λύσουν τα προβλήματα και οι αγορές δεν είναι θεϊκές, αλλά κερδοσκοπικές και δολοφονικές. Δεν διστάζουν να δολοφονήσουν ολόκληρους λαούς, καταπατώντας κάθε νομιμότητα, κανόνα δικαιοσύνης και λογικής.

Εμείς θεωρούμε ότι οι κοινωνίες είναι ενιαίες, ότι η φύση και ο πλούτος κάθε κοινωνίας είναι το σύνολο των μελών της, που πρέπει ν απολαμβάνουν κάποια ελάχιστα αποδεκτά δικαιώματα, για να μπορούν ν αναπτυχθούν προς την κατεύθυνση της ανθρώπινης φύσης και όχι των οφειλετών, των υποτελών, των πελατών, των προσκηνημένων, των ρομπότ, των γκαρσονιών και των ανθρώπων του καναπέ. Γιατί η ανθρώπινη φύση σήμερα υπάρχει στο σύνολο της κοινωνίας και όχι στον ατομικό άνθρωπο, τον σακατεμένο, τον μονόπλευρο, που βλέπει μόνο τη σακατεμένη, την μονόπλευρη κοινωνία της αγοράς και των κοινωνικών διαχωρισμών και κορδώνεται για τις «γνώσεις» και την «υπεροχή» του.

Γιατί εκείνο που μένει εκτός συζήτησης σήμερα είναι ότι κάθε μέλος της κοινωνίας που έχει σχέση με το λαό, θεωρείται αναλώσιμο για τις «λύσεις» σας. Μπορεί ν αποκοπεί, να πεταχτεί και η «υγιής κοινωνία» να συνεχίσει. Ειδικά σήμερα, που πολλοί «περισσεύουν». Οι χασάπηδες θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους. Χωρίς να λογαριάζουν το «πολιτικό κόστος».

Κάθε ένας λοιπόν από μας, απ το λαό, ξέρει ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να θεωρηθεί περιττός, ν αποκοπεί, να τεθεί εκτός «πατρίδος» και «πατριωτών». Γι αυτό και επικρατεί ο φόβος στην κοινωνία.

Εμείς λέμε ότι αυτό δεν θα το επιτρέψουμε, δεν περιλαμβάνεται στις λύσεις μας. Υγιής κοινωνία, κουτσουρεμένη και αιματοβαμμένη δεν μπορεί να υπάρξει, δεν είναι ανθρώπινη κοινωνία.

Δεν θέλουμε τις εκλογές τους και τα δημοψηφίσματά τους. Θέλουμε δημοκρατία.

Γιατί οι εκλογές τους με τα καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα, με τα παπαροκάναλα όπου η λέξη προπαγάνδα και χυδαιότητα δεν αρκούν για ν αντικατοπτρίσουν την πραγματικότητα, με το σύνταγμα κουρελιασμένο και στυμμένο σαν πατσαβούρι, δεν έχουν σχέση με τη δημοκρατία. Όποιος κλείνει τα μάτια του σ αυτή την πραγματικότητα, παρασέρνει και το λαό στα ονειροπολήματά του. Σήμερα ζούμε ένα νέο 1940. Δεν είναι οπλισμένες στρατιές που μας επιβάλλουν την εξαθλίωση και την πείνα, αλλά οικονομικά υπερόπλα και εκβιασμοί. Μήπως αυτό κάνει λιγότερο τρομερή την πείνα και την εξαθλίωση, έχει αυτό λιγότερα θύματα; Και σώνεσαι αν υποταχθείς στον εκβιαστή σου;

Είναι σαν να σε σημαδεύουν με υπερόπλα, με το δάχτυλο στη σκανδάλη και να σου λένε: ψήφισε όχι αν θέλεις. Τέτοια δημοκρατία. Αλλά αυτοί ξεχνάνε ότι τα χρηματοοιοκονομικά υπερόπλα του σήμερα, έχουν μια βασική διαφορά απ τα παραδοσιακά όπλα: αν αποτύχουν στο στόχο τους (τον εκβιασμό) γυρίζουν σαν μπούμεραγκ στον εκβιαστή.

Έχουμε ν ανατρέψουμε όχι μια κυβέρνηση, αλλά ένα καθεστώς. Ξέρουμε ότι το πρόβλημα είναι να διώξουμε τους ξένους που έχουν την πραγματική εξουσία και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Η λύση δεν θα παραχωρηθεί με τις εκλογές τους, αλλά μ ένα κίνημα που θα ενώσει το λαό γύρω απ αυτό το πραγματικό πρόβλημα εξουσίας και θα παλέψει μ όλα τα μέσα.

Και τις λύσεις τις ξέρουμε: Δεν τους χρωστάμε τίποτε, μας χρωστάνε (πέρα από τις πολεμικές αποζημιώσεις που θα τις διεκδικήσουμε). Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές (για δάνεια αν χρειαστεί). Για τη δυνατότητα να επικρατήσουν αυτές οι λύσεις μαρτυρούν λαμπρά παραδείγματα, όπως της Αργεντινής.

Ξέρουμε και πως μπορούμε να διεκδικήσουμε τέτοιες λύσεις: με το λαό ενωμένο, με πίστη στις δικές του δυνάμεις, απαλλαγμένο από αυταπάτες: ότι θα μας παραχωρήσουν τη δυνατότητα να τους νικήσουμε εκλογικά ή ότι μπορεί να μας σώσουν οι διαφθορείς, οι εκβιαστές και οι σημερινοί εξουσιαστές μας, που θεωρούν το λαό μας σαν δυνητικά απορρίματα ενός χασάπη, στην σακατο«κοινωνία» των προνομιούχων τους.

5 Νοέμβρη 2011
Γιώργος Παπανικολάου

Όλοι οι λύκοι αλυχτούν, μέσα κι έξω απ΄ την Πατρίδα. Η πέμπτη Φάλαγγα της υποταγής, οι ίδιοι που προχθές, πιστεύοντας πως ο Παπανδρέου θα ανατραπεί, τον λοιδορούσαν και του έκαναν μνημόσυνο, σήμερα έχουν πιάσει εργολαβία εκβιασμών κατά του Αρχηγού της Ν.Δ. Η ίδια ομοχειρία, που ενάμιση χρόνο τώρα προσπαθούσε λυσσαλέα να μας πείσει για την σωτηρία μας με το Μνημόνιο κι εκβίαζε την συνενοχή του Αντώνη, τώρα ξανάπιασε το πηλοφόρι και το μυστρί.

Για την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ τι να πει κανείς; Τι να πεις για την διαστρέβλωση του Συντάγματος και την παρωδία των δημοκρατικών θεσμών; Η φυλή μαζεύτηκε και του έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης, όχι για να κυβερνήσει αλλά για να…φύγει, όπως υποσχέθηκε. Αυτός όμως μένει και να δείτε που θα προσπαθήσει να ρίξει και τον Ιζνοκούντ. Παραμύθι στο Λαό, παραμύθι και στους συνενόχους.

Για να μην το πάμε γύρω – γύρω, ας πούμε ωμά και ντρέτα την αλήθεια. Στο ΠΑΣΟΚ υπερασπίζονται το πορτοφόλι τους, την νομή της εξουσίας και τα εξ αυτής ωφελήματα. Δεν κοκκινίζουν, γλύφουν εκεί που έφτυναν και κάνουν συναλλαγές και συμφωνίες μεταξύ τους, που καμία σχέση δεν έχουν με την Πατρίδα, το Λαό και τα συμφέροντα του, το Σύνταγμα. Νυν υπέρ πάντων η πασοκάρα κι ας καεί το σύμπαν.

Όλοι αυτοί οι ηρωικοί αμφισβητίες, που βρυχώνταν ανησυχούντες στα παράθυρα και τους κοινοβουλευτικούς διαδρόμους, κατάπιαν αμάσητη την απίστευτη τυχοδιωκτική αθλιότητα του δημοψηφίσματος κι ύστερα σήκωσαν το χεράκι τους, ψέλλισαν ναι και στρογγυλοκάθισαν στο αυγό τους. Κότες πράσινες λειράτες. Διότι αν είχαν λίγη τσίπα, θα τον έστελναν σπίτι του, θα εξέλεγαν άλλο αρχηγό κι αφού έπαιρνε αυτός ψήφο εμπιστοσύνης θα οδηγούσε ταχέως την χώρα σε εκλογές, ενώ παράλληλα θα δέχονταν ό,τι επίμονα προτείνει ο Αντώνης για την κύρωση της συμφωνίας της 26/10 και την εκταμίευση της 6ης δόσης.

Έτσι θα προκύψει νέα κυβέρνηση με καθαρή εντολή που θα μπορέσει να δώσει τον αγώνα για τα εφαρμοστικά μέτρα, την αλλαγή της συνταγής που μας οδήγησε σε οικονομική και κοινωνική ασφυξία, να κάνει αυτό που δεν έκανε ο τύπος που φεύγει για να μείνει: να διαπραγματευτεί.

Ο μνημονιακός τουρίστας του Μαξίμου, αφού προκάλεσε τη θύελλα με την τυχοδιωκτική γκέλα του περί δημοψηφίσματος, τώρα θέλει να μας σώσει από το θηρίο που έφερε στην αυλή μας κι αλυχτάει μπρος στα μούτρα μας. Η αλήθεια είναι πως τρέμει τον Λαό. Προλαβαίναμε να κάνουμε δημοψήφισμα με διχαστικό κι αυτοκτονικό ερώτημα αλλά δεν προλαβαίνουμε, δεν πρέπει, τάχα, να γίνουν εκλογές. Ξέρετε γιατί; Γιατί το ΠΑΣΟΚ θα πάρει το πολύ 15%. Γιατί θα φύγουν από τα Υπουργεία κι όσους φακέλους κι αν κάψουν, η αλήθεια των πεπραγμένων τους θα μας τραβάει απ’ το μανίκι. Κι είπαμε, το Γουδί δουλεύει υπό έκτακτες συνθήκες, αλλά ο Κορυδαλλός είναι πάντα εκεί. Τρίτη – Πέμπτη μακαρόνια, φάτε μάγκες βγάλτε χρόνια. Ο Αντώνης Σαμαράς έχει καθαρό βλέμμα κι αυτό τρομάζει αυτούς που έχουν μάθει στον αμοραλισμό και την κυνική αρπακτικότητα. Ο Αντώνης δεν μετείχε στο πάρτυ της μεταπολιτευτικής παράγκας. Παρά την ρήση του Μπιθικώτση, «όλοι στην ίδια σκάφη πλένουμε τα ρούχα μας», εκείνος τα πλένει χώρια. Εκεί που τα πλένουν οι τίμιοι άνθρωποι. Δεν είναι σαν τα μούτρα τους και δεν πρόκειται να γίνει τώρα.

Το πρόβλημα, αδέρφια, του Γιώργου είσαστε εσείς, ο Λαός. Η πολιτική φάμπρικα που στήσανε αυτά τα καλόπαιδα, τα σόγια, τα εξαπτέρυγα και οι συμπαρομαρτούντες, δεν αντέχει στην λαϊκή ετυμηγορία, στην γνώμη και στην ψήφο σας. Από πίσω είναι ο «μεταμφιεσμένος Έλληνας με την αμερικάνικη καρδιά» κι ένα σωρό περίεργοι τύποι, που μιλάνε φραγκοχιώτικα, αγγλικά του μιντγουέστ και γερμανικά. Αυτοί που ακολουθούσαν τις επίσημες αποστολές στο εξωτερικό άδολα κι ανιδιοτελώς.

Αυτό το βαλκανικό οικόπεδο, την ρωμιά γελάδα γι’ άρμεγμα, δεν θα την εγκαταλείψουν εύκολα.

Λοιπόν, αφέντης σε αυτόν τον τόπο είναι ο Λαός, είναι το Έθνος των Ελλήνων. Όχι οι αντζέντηδες της χρεωκοπίας, όχι τα νεοφιλεύθερα ανεπάγγελτα τσογλάνια, που ως γύπες μαζεύονται σε παρακάμαρες, συνωμοτούντες για λίγη εξουσία πάνω στην ενδεχόμενη καταστροφή.

Εδώ κουμάντο κάνουν οι Έλληνες κι αυτοί πρέπει να ερωτηθούν και ν’ αποφασίσουν. Όχι μια Βουλή που εξελέγη τον Οκτώβριο του 2009 με παραμύθια για «λεφτά υπάρχουν» και που τώρα καμία αντιστοιχία δεν έχει με την λαϊκή βούληση.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν ζητάει υπουργεία, δεν ζητάει την πρωθυπουργία μιας κυβέρνησης χωρίς λαϊκή εντολή, δεν υποδεικνύει καν τα πρόσωπα αυτής της βραχύβιας κυβέρνησης. Το αφήνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος θα πρέπει πάντα να θυμάται ότι είναι Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κι όχι της οδού Ιπποκράτους. Ο Αντώνης απαιτεί να ερωτηθούν τα αφεντικά του τόπου: οι Έλληνες.

Παράλληλα στέλνει σαφές και κρυστάλλινο μήνυμα στην Ευρώπη. Φυσικά και συμφωνεί με την δανειακή σύμβαση. Που αλλού θα βρει σήμερα πόρους η Ελλάδα, εδώ που μας έφεραν οι σκιντζήδες του Μνημονίου; Φυσικά και συμφωνεί με τους δημοσιονομικούς στόχους. Δηλαδή το να επιδιώξουμε πρωτογενές πλεόνασμα, το να έχουμε έξοδα λιγότερα από τα έσοδα μας, δεν θα έπρεπε να ήταν διαχρονικός και υπερκομματικός στόχος μας; Πρέπει να μας τον υποδείξουν οι εταίροι μας; Στο σπίτι μας τι διαφορετικό προσπαθούμε να κάνουμε, όσοι είμαστε νοικοκύρηδες κι όχι ρεμάλια και μπαταξήδες; Έ, λοιπόν το να νοικοκυρέψουμε και το σπίτι του Έθνους, την Πατρίδα, δεν είναι συμβατική υποχρέωση αλλά κοινή λογική, αυτονόητο καθήκον.

Χρειαζόμαστε όμως αναπτυξιακή συνταγή κι όχι θηλιά ύφεσης κι ανεργίας, υστέρησης εσόδων. Ποιος θα το διεκδικήσει αυτό; Ο Παπανδρέου; Ούτε τον σκύλο μου να πάει βόλτα δεν θα του εμπιστευόμουν. Στην Ευρώπη θα τους λέει «καλημέρα» και θα κοιτάνε απ’ το παράθυρο μήπως είναι νύχτα. Θα το κάνει ο λεξιλάγνος, φλύαρος κι ευλύγιστος σαν τον Καρατζαφέρη, ο Βενιζέλος, που ανερυθρίαστα έλεγε πριν λίγες μέρες ότι οι Έλληνες θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στην Ελλάδα του ευρώ και την Ελλάδα της δραχμής, να διαλέξουν αν θέλουν να γυρίσουν στην Ελλάδα του 1960 ή και του 1950; Κι ύστερα τον πόνεσε η κοιλίτσα του και πήγε στο νοσοκομείο. Και μετά έγινε κι αυτός διαφωνών, με προφυλακή τον κολοσσό που λέγεται Μιλένα. Τα ξεχάσατε, λείπατε; Εγώ εδώ ήμουν και τον άκουγα. Ρε σαν δεν ντρεπόμαστε!

Λοιπόν, να ερωτηθεί το Αφεντικό για το δια ταύτα: οι Έλληνες. Κι οι Έλληνες ξέρουν πλέον ότι το διακύβευμα είναι η Ελευθερία μας και επίσης ξέρουν ποιος θα την υπερασπιστεί με σθένος και ποιοι είναι γιουσουφάκια της υποταγής, σαράφηδες της χρεωκοπίας και επενδυτές στο κοινωνικό χάος. Γκεσέμι χρειάζεται η Πατρίδα κι όχι συνεργαζόμενες κότες.




  • Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Σε χώρες όπου η οικονομική πολιτική παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτη, ανεξάρτητα από τις υποσχέσεις που δίνονται κατά τη διάρκεια των προεκλογικών εκστρατειών, διαπιστώνεται μία διάβρωση της πίστης προς τη Δημοκρατία, η οποία αντικατοπτρίζεται στην αύξηση της αποχής κατά τις εκλογές και στο βαθύ κυνισμό απέναντι στους πολιτικούς.

Η σύγκρουση ανάμεσα στις ελεύθερες αγορές και στους ελεύθερους ανθρώπους επεκτάθηκε το 2005 στην Ευρώπη, όταν το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα απορρίφθηκε από δύο εθνικά δημοψηφίσματα – κυρίως από το Γαλλικό. Ήταν η πρώτη φορά που ζητήθηκε από τους Πολίτες να εκφράσουν άμεσα τα γνώμη τους, σχετικά με το εάν οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς θα πρέπει να δεσπόζουν την Ευρώπη και εκείνοι εκμεταλλεύθηκαν την ευκαιρία να πουν ΟΧΙ – κάτι που δεν εκμεταλλεύθηκαν ανάλογα οι Έλληνες, με δική τους δυστυχώς ευθύνη, για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου”.

Ανάλυση

Η Ευρώπη απαιτεί από την Ελλάδα μία απίστευτη πολιτική λιτότητας, χωρίς κανένα αναπτυξιακό «υποβοήθημα» –με καμία μελλοντική προοπτική εξόδου από την κρίση. Οι Έλληνες Πολίτες υποφέρουν από τις συνεχείς μειώσεις μισθών, η ανεργία αυξάνεται ραγδαία, η κατανάλωση περιορίζεται διαρκώς, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις υποφέρουν, η φτώχεια επεκτείνεται, η εγκληματικότητα ανθίζει, η ύφεση βαθαίνει, τα ασφαλιστικά ταμεία απειλούνται με ολοκληρωτική κατάρρευση και η Πολιτική παραπαίει.

Η κατάσταση επιδεινώνεται λοιπόν μέρα με την ημέρα και οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μας αποφασίζουν να επέμβουν δραστικά. Πως; Καλώντας τον πρωθυπουργό στις Κάνες και εκβιάζοντας τον στην κυριολεξία, με την άρνηση καταβολής της 6ης δόσης του ήδη συμφωνηθέντος από το 2010 δανείου, εάν δεν αποσύρει την πρόταση του για δημοψήφισμα – εάν δεν αναιρέσει δηλαδή τη δημοκρατική επιλογή που είχε αποφασίσει να προσφέρει στους Έλληνες, σε σχέση με την αποδοχή ή μη της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου εκ μέρους τους (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι προθέσεις του πρωθυπουργού ήταν πράγματι «αγαθές», αφού είναι πιθανόν να συμμετείχε στην «παγίδα»).

«Είναι δυνατόν», αναρωτιόμαστε, «να είναι αυτή η Ευρώπη που ονειρευόμαστε; Μπορεί να υπάρξουν οι καθαρές, βιώσιμες λύσεις που απαιτούν οι αγορές και το κοινό, ειρηνικό μέλλον που επιθυμούν οι Ευρωπαίοι Πολίτες, η πολιτική και δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης δηλαδή, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις; Είναι λογικό να συνεχίσουμε να πιστεύουμε στην Ευρωζώνη και στο Ευρώ, όταν μας αντιμετωπίζουν με τέτοιον τρόπο; Όταν είναι πια φανερό ότι έχουν εκβιάσει ακόμη και την αντιπολίτευση, με στόχο να αποδεχθεί τη συμφωνία του Οκτωβρίου, παρά τις εύλογες αντιθέσεις της; Όταν μας έχει απαγορευθεί η διεκδίκηση των Γερμανικών επανορθώσεων, παρά το ότι είναι απολύτως σίγουρο ότι τις δικαιούμαστε;»

«Αφού όμως είμαστε εγκλωβισμένοι στο Ευρώ», συνεχίζουμε τις σκέψεις μας, «γνωρίζοντας πολύ καλά ότι, η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν τουλάχιστον καταστροφική, εάν όχι η απόλυτη αυτοκτονία, τι μπορούμε να κάνουμε; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμβιβαζόμαστε με το δικτατορικό, με το μονοσήμαντο καλύτερα δίδυμο που βασιλεύει στην Ευρωζώνη (Merkozy), να συνεχίσουμε να εκβιαζόμαστε, να λεηλατούμαστε από το ΔΝΤ, να υποφέρουμε, να διασυρόμαστε από τα γερμανικά ΜΜΕ, να εξευτελιζόμαστε, να απειλούμαστε με απορρύθμιση, με κατάρρευση ή με πραξικόπημα και στο τέλος να οδηγηθούμε εξαθλιωμένοι στη χρεοκοπία, αφού πιστεύουμε στην Ευρώπη και στο Ευρώ, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν έχουμε πλέον άλλη επιλογή; Δεν είναι αυτή ίσως η μοίρα των αδύναμων και των φτωχών, εάν όχι των δειλών και των σκλάβων;»

«Δυστυχώς, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», ολοκληρώνουμε τις σκέψεις μας, «ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που θα ήθελαν να ρισκάρουν τα κεκτημένα τους σήμερα – οπότε, ευτυχώς που απέσυρε το δημοψήφισμα η κυβέρνηση, με αντάλλαγμα τη δόση μας και την ασφάλεια μας. Ίσως μας λυπηθούν στο μέλλον οι Ευρωπαίοι και πιθανόν να μας επιτρέψουν να μη χρεοκοπήσουμε, εάν παραμείνουμε υποταγμένοι στις εντολές τους – συνδεδεμένοι φυσικά στον ορό».

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Υποθέτοντας ότι (σενάριο), η Ελλάδα δεν θα έδινε τελικά σημασία στον άθλιο εκβιασμό του μάλλον δειλού, υποταγμένου στο ΔΝΤ γαλλογερμανικού άξονα, ότι θα διενεργούσε το δημοψήφισμα, καθώς επίσης πως οι Πολίτες της θα ψήφιζαν εναντίον της συμφωνίας υποτέλειας, θα αναλύσουμε τι ακριβώς θα συνέβαινε από την επόμενη ημέρα.

Η χώρα μας, έχοντας πρωτογενές έλλειμμα της τάξης του 5% επί του ΑΕΠ της (περί τα 10 δις €), θα έπρεπε να δρομολογήσει όλα τα μέτρα λιτότητας που της έχουν επιβληθεί για τα επόμενα τρία χρόνια, μέσα σε μία νύχτα – αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσε να ανταπεξέλθει με τις τρέχουσες υποχρεώσεις της (χωρίς τόκους και χρεολύσια, τα οποία θα ήταν μάλλον εξασφαλισμένα, έτσι ώστε να μην ανακοινώσει στάση πληρωμών – η οποία θα είχε σαν αποτέλεσμα μία κρίση άνευ προηγουμένου τόσο για την Ευρωζώνη, όσο και για τον υπόλοιπο πλανήτη). Επομένως, το δημόσιο θα έπρεπε να προβεί σε μαζικές απολύσεις, σε αθετήσεις πληρωμών κλπ. – ενέργειες οι οποίες θα προκαλούσαν τεράστιες κοινωνικές αναταραχές, με ανυπολόγιστα αποτελέσματα.

Για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, το κράτος θα κατέφευγε πιθανότατα σε άλλα μέσα, με στόχο την κάλυψη της έλλειψης μετρητών χρημάτων. Υποθέτουμε λοιπόν, με βάση τη διεθνή εμπειρία ότι, το κράτος μας θα τύπωνε ειδικά ομόλογα σε Ευρώ, υποσχετικές πληρωμής ουσιαστικά, με τα οποία θα πλήρωνε τους δημοσίους υπαλλήλους ή άλλους πιστωτές του. Τα ομόλογα όμως αυτά θα έχαναν γρήγορα την αγοραστική τους αξία απέναντι στο Ευρώ, αφού δεν θα «υποστηρίζονταν» από αξίες, αλλά από κρατικά ελλείμματα.

Για παράδειγμα η Ουκρανία, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1992, είχε τυπώσει τέτοια ομόλογα, έτσι ώστε να ανταπεξέλθει με την έλλειψη μετρητών (ρούβλια), τα οποία της προμήθευε η Ρωσία. Το αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση υπερπληθωρισμού στο παράλληλο νόμισμα (Κουπόνι), ενώ το βασικό νόμισμα, το ρούβλι δηλαδή, προσπαθούσε να διαφύγει κρυφά στη Ρωσία (όπως λέγεται ότι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα με τις καταθέσεις σε Ευρώ, οι οποίες «εξάγονται» σε πιο ασφαλείς χώρες).

Κατ’ αναλογία λοιπόν, αργά ή γρήγορα τα Ελληνικά ομόλογα, για την πληρωμή των εσωτερικών υποχρεώσεων του δημοσίου, θα έπρεπε να μετατραπούν σε νέες δραχμές – οι οποίες θα έχαναν πολύ γρήγορα την αγοραστική τους αξία, τουλάχιστον κατά 50%-70% (κυρίως λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης). Στη συνέχεια, οι καταναλωτές θα ερχόταν αντιμέτωποι με τη μεγάλη αύξηση των τιμών των προϊόντων και γενικότερα του κόστους διαβίωσης, αφού τα περισσότερα αγαθά, ακόμη και τα πρώτης ανάγκης, εισάγονται από το εξωτερικό.

Φυσικά, η υποτίμηση της νέας δραχμής δεν θα αύξανε την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, όπως πολλοί δυστυχώς υποθέτουν, επειδή οι εργαζόμενοι θα απαιτούσαν υψηλότερους μισθούς, έτσι ώστε να καλύπτεται ο πληθωρισμός. Το γεγονός όμως αυτό θα έθετε αμέσως σε λειτουργία έναν ανοδικό σπειροειδή πληθωριστικό κύκλο (σπιράλ μισθών-τιμών), ο οποίος θα εξουδετέρωνε πολύ γρήγορα την ανταγωνιστικότητα των Ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών.

Περαιτέρω, τα επιτόκια για τις νέες δραχμές (οι οποίες, όπως αναφέραμε, θα αντικαθιστούσαν τα ομόλογα και θα κυκλοφορούσαν παράλληλα με το Ευρώ) θα αυξανόταν ραγδαία, στα επίπεδα του πληθωρισμού. Τέλος, οι επιχειρήσεις θα δυσκολευόταν να χρηματοδοτηθούν από τις τράπεζες, ενώ θα πλήρωναν τεράστιους τόκους, εις βάρος φυσικά της ανταγωνιστικότητας τους.

Φυσικά το παραπάνω σενάριο θα μπορούσε να συμβεί, με τον «ομαλό» τρόπο που περιγράφηκε, εάν η ανακοίνωση της μη πληρωμής άλλων δόσεων εκ μέρους της Ευρώπης, δεν οδηγούσε στη μαζική επιδρομή εναντίον των τραπεζών (bank run), για την απόσυρση των καταθέσεων σε Ευρώ – αφού οι Πολίτες θα φοβόντουσαν εύλογα ότι, η Ελλάδα θα εγκατέλειπε τη ζώνη του Ευρώ, θα επέστρεφε αναγκαστικά στη δραχμή (αφού θα εκβιαζόταν οικονομικά, με τη μη τροφοδοσία της με χρήματα από την ΕΚΤ), θα διπλασιαζόταν σχεδόν το συνολικό της χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό), θα έκλεινε για μερικές ημέρες τις τράπεζες, θα αναγκαζόταν να δεσμεύσει τις καταθέσεις των Πολιτών, μετατρέποντας τες αργότερα σε δραχμές, θα απαγόρευε την κατοχή των Ευρώ, φυσικά την «εξαγωγή» τους από τη χώρα κλπ.

Στην περίπτωση αυτή, εάν δηλαδή μεσολαβούσε η επιδρομή (bank run), οι τράπεζες θα πτώχευαν αμέσως και η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε «εν ριπή οφθαλμού» - οπότε θα ήταν υποχρεωμένη να εισάγει τη δραχμή σε χρόνο μηδέν (υποθέτουμε ότι θα είχε προβλεφθεί και θα υπήρχαν ήδη εκτυπωμένα, νέα νομίσματα). Στο σημείο αυτό, εμείςθαυμάζουμε ειλικρινά την ψυχραιμία των περισσοτέρων Ελλήνων, αφού δεν έχουν ακόμη αντιδράσει ανάλογα, παρά το ότι έχουν «εξωθηθεί» πάρα πολλές φορές, τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από την Ευρώπη.

Ολοκληρώνοντας, ο άθλιος εκβιασμός της Ευρώπης, τον οποίο υποθέτουμε πως θα έχουν καταλάβει όχι μόνο οι Έλληνες, αλλά όλοι οι Ευρωπαίοι Πολίτες, ήταν εύλογο ότι θα είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα στην Ελλάδα – την αρνητική τοποθέτηση του «συστήματος εξουσίας» δηλαδή, την άμεση απόσυρση του δημοψηφίσματος, τη (δήθεν;) συνθηκολόγηση του πρωθυπουργού, τον εξαναγκασμό «σύσσωμης» της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας σε συμβιβασμούς ντροπής, καθώς επίσης την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας.

ΟΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Ο πόλεμος εναντίον της κρίσης χρέους και δανεισμού της Ευρωζώνης συνεχίζεται για δύο περίπου χρόνια – ενώ όλα τα μέτρα διάσωσης που έχουν αποφασισθεί, δεν έχουν μέχρι στιγμής κανένα αποτέλεσμα. Οι μάλλον αργές κινήσεις των ηγετών της ζώνης του Ευρώ, οι απίστευτες καθυστερήσεις καλύτερα, καθώς επίσης οι διαφαινόμενες αμφιβολίες τους, σε σχέση με τις δυνατότητες διατήρησης της νομισματικής ένωσης, είχαν σαν αποτέλεσμα να μεταδοθεί η κρίση από την Ελλάδα στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία – ενώ θα συνεχισθεί στην Ισπανία, στην Ιταλία (όπου από χθες δραστηριοποιείται το ΔΝΤ) και στη Γαλλία.

Παράλληλα, οι επενδυτές αποσύρουν συνεχώς τα χρήματα τους από τα ομόλογα πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Πρόσφατα, η BNP Paribas πούλησε ομόλογα αξίας 2,6 δις €, κυρίως Ελληνικά, καταγράφοντας ζημία ύψους 2,3 δις € – ενώ η ολλανδική ING μείωσε κατά 5,4 δις € τα ιταλικά, πορτογαλικά, ισπανικά και ελληνικά ομόλογα της. Η BNP όμως δεν πούλησε μόνο ομόλογα των χωρών του νότου αλλά, επίσης, γαλλικά και γερμανικά – ύψους περί τα 2,4 δις €.

Ειδικά όσον αφορά τη Γαλλία, η οποία έχει τεράστια οικονομικά προβλήματα (δομικό έλλειμμα της τάξης του 4%, μεγάλα τραπεζικά προβλήματα, διπλούς δημοσίους υπαλλήλους από τη Γερμανία, αποβιομηχανοποίηση, σημαντικές διαρθρωτικές ανωμαλίες κλπ.), θεωρείται ότι είναι πλέον θέμα χρόνου η απώλεια της πιστοληπτικής της αξιολόγησης (ΑΑΑ). Κάτι τέτοιο όμως θα δημιουργούσε μία μεγάλη αλυσιδωτή αντίδραση, η οποία θα ήτανμάλλον απίθανο να ελεγχθεί – αφού μόνο και μόνο η απώλεια της αξιολόγησης της, θα μείωνε το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF) κατά 35% (στα 286 δις €, από 440 δις € σήμερα). Επομένως, θα εκμηδένιζε αμέσως τη σχεδιαζόμενη αύξηση του στο 1 τρις €, με τη μέθοδο της μόχλευσης.

Συνεχίζοντας, ως βασικές αιτίες της κρίσης θεωρούνται τα υψηλά ελλείμματα των προϋπολογισμών, καθώς επίσης τα μεγάλα δημόσια χρέη. Εν τούτοις, διαπιστώνει κανείς ότι, πολλές άλλες χώρες εκτός Ευρωζώνης (Μ. Βρετανία, Η.Π.Α., Ιαπωνία), παρά το ότι έχουν μεγαλύτερα ελλείμματα και χρέη, δεν αντιμετωπίζουν ανάλογες δυσκολίες δανεισμού, όταν απευθύνονται στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Εκτός αυτού, τα υψηλά επιτόκια, με τα οποία επιβαρύνονται κάποια κράτη της ζώνης του Ευρώ, τεκμηριώνουν το ότι, οι αγορές «αξιολογούν» αυστηρότερα τον κίνδυνο χρεοκοπίας των συγκεκριμένων χωρών, σε σχέση με τα υπόλοιπα υπερχρεωμένα κράτη εκτός Ευρωζώνης.

Η αιτία αυτής της δήθεν παράδοξης συμπεριφοράς των αγορών δεν είναι άλλη από το ότι η Ευρωζώνη, έτσι όπως είναι σήμερα «κατασκευασμένη», θεωρείται ως συστημικά ασταθής. Η αστάθεια της αυτή οφείλεται προφανώς στο ότι, οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης δανείζονται σε ξένο νόμισμα – ότι δηλαδή είναι χρεωμένες σε ένα «υπερεθνικό», ξένο «συνάλλαγμα», αφού δεν ελέγχουν τις προϋποθέσεις της προσφοράς του (ποσότητα χρήματος και επιτόκια). Σε σύγκριση λοιπόν με τις χώρες εκτός Ευρώ (Η.Π.Α. κλπ.), οι οποίες είναι χρεωμένες σε δικά τους νομίσματα, σε νομίσματα δηλαδή που ελέγχουν και επηρεάζουν τη λειτουργία τους, ο σχεδιασμός της νομισματικής ένωσης (ΟΝΕ) έχει μεγάλα προβλήματα – ενώ το Ευρώ δεν υποστηρίζεται ουσιαστικά από καμία οικονομία (δομημένο νόμισμα).

Ειδικότερα, εάν οι επενδυτές αμφιβάλλουν για τα δημόσια οικονομικά μίας χώρας Α της Ευρωζώνης (για παράδειγμα, λόγω των ελλειμμάτων που προκαλούνται από μία ύφεση) και αρχίζουν να πουλούν τα ομόλογα της, τότε αυξάνονται τα επιτόκια δανεισμού της. Επομένως, το κόστος αναχρηματοδότησης της χώρας Α αυξάνεται, γεγονός που δυσκολεύει τη λήψη δανείων, για την κάλυψη των ελλειμματικών δαπανών του δημοσίου της.

Εάν τώρα οι τοπικοί επενδυτές της χώρας Α πουλήσουν τα ομόλογα δημοσίου της και τοποθετήσουν τα έσοδα τους σε μία άλλη χώρα Β της Ευρωζώνης (για παράδειγμα, εάν η Εθνική Τράπεζα πουλήσει Ελληνικά ομόλογα και επενδύσει τα έσοδα της σε Γερμανικά), τότε το τραπεζικό σύστημα της χώρας Α χάνει «συνάλλαγμα» – γεγονός που σημαίνει ότι μειώνεται η ποσότητα χρήματος στο κράτος Α. Αυτό προκαλεί με τη σειρά του ένα επί πλέον πρόβλημα ρευστότητας, το οποίο επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την πραγματική οικονομία της χώρας Α – επομένως αυξάνει τα ελλείμματα και εξ αυτών το δημόσιο χρέος της (στη χώρα Β συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο).

Σε αντίθεση τώρα με μία χώρα εκτός Ευρώ, η εκάστοτε επί μέρους χώρα της Ευρωζώνης δεν διαθέτει κεντρική τράπεζα – η οποία θα μπορούσε να μεσολαβήσει, αγοράζοντας τα ομόλογα του δημοσίου που πωλούνται, έτσι ώστε να σταθεροποιήσει τα επιτόκια δανεισμού και να εμποδίσει τη χρεοκοπία της. Επομένως, οι πιστωτές ενός κράτους της Ευρωζώνης δεν μπορούν να είναι σίγουροι ότι, οι εκάστοτε ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις τους θα πληρωθούν πραγματικά.

Εκτός αυτού, επειδή εντός της ζώνης του Ευρώ δεν υφίστανται νομισματικές υποτιμήσεις, δεν μπορεί μέσω αυτών να εμποδιστεί η εκροή κεφαλαίων – ενώ εκλείπει επίσης ο «σταθεροποιητικός παράγοντας» τόσο για το εξωτερικό εμπόριο, όσο και για την οικονομική ανάπτυξη ή τα δημόσια οικονομικά. Για παράδειγμα, ένα κράτος της Ευρωζώνης δεν μπορεί να εμποδίσει την έξοδο κεφαλαίων σε άλλες χώρες αυξάνοντας τα επιτόκια ή να υποτιμήσει το νόμισμα του – έτσι ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικά τα προϊόντα εξαγωγής του ή να μειωθούν πληθωριστικά τα δημόσια χρέη του.

Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης λοιπόν δεν μπορούν να είναι σίγουρα ότι, θα έχουν πάντοτε τη δυνατότητα να αναχρηματοδοτούν τα ληξιπρόθεσμα χρέη τους. Επομένως, είναι εκ των πραγμάτων εκτεθειμένα, συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη, σε πολύ μεγαλύτερα ρίσκα έλλειψης ρευστότητας και χρεοκοπίας – γεγονός που γνωρίζουν πλέον οι επενδυτές, ειδικά μετά την ελεγχόμενη (μέχρι στιγμής) χρεοκοπία, στην οποία καταδικάσθηκε δυστυχώς η Ελλάδα στις 26 Οκτωβρίου.

Περαιτέρω, όταν ένα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης ευρίσκεται αντιμέτωπο με μία οικονομική κρίση, έχει περιορισμένες δυνατότητες να χρησιμοποιήσει τα εθνικά του όπλα (ελλείμματα) για «αντικυκλικά δημοσιονομικά μέτρα», με στόχο την καταπολέμηση της ύφεσης και τη σταθεροποίηση της τοπικής του οικονομίας – επειδή η κυβέρνηση του δυσκολεύεται να εκδίδει ομόλογα με λογικά επιτόκια, με τα οποία θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τα μέτρα στήριξης της οικονομίας της (αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, επιδοτήσεις στην παραγωγή κλπ.). Ακόμη και όταν είναι απολύτως υγιής ο ιδιωτικός τομέας του, όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί, στο παράδειγμα της Ελλάδας (άρθρο μας), όπου οι τράπεζες της χρωστούν μόλις 22% του ΑΕΠ, έναντι 689% της Ιρλανδίας, το κράτος αδυνατεί να αντιστρέψει την τάση:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

ΧώραΣύνολοΤράπεζεςΕπιχειρήσειςΝοικοκυριάΔημόσιο
Ιρλανδία1.166689245123109
Μ. Βρετανία*84754711810181
Ιαπωνία64118814377233
Ισπανία4571111928767
Γαλλία4491511506187
Βέλγιο4351121755395
Πορτογαλία42261149106106
Ιταλία3779611050121
Η.Π.Α.376949092100
Ελλάδα333227471166
Γερμανία**32198806083

Πηγή: MM (IMF)

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Τα γερμανικά νοικοκυριά είναι χρεωμένα κατά μέσον όρο με 13.800 €, τα ελληνικά με 10.200 € και τα ιρλανδικά με 30.200 € (πηγή: Creditreform Γερμανίας). Πρόκειται λοιπόν για ένα τεράστιο πλεονέκτημα της Ελλάδας, το οποίο δεν μπορεί δυστυχώς να χειριστεί σωστά η κυβέρνηση. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει πόσο ικανοί είναι οι Έλληνες, μοναδικό πρόβλημα των οποίων είναι η διεφθαρμένη, ανίκανη και ανεπαρκής Πολιτική τους.

Επομένως, αναγκάζεται να ακολουθήσει μία πολιτική λιτότητας, η οποία προκαλεί ύφεση και στασιμοπληθωρισμό –με αποτέλεσμα να έρχεται αντιμέτωπο τόσο με αυξανόμενη ανεργία, όσο και με λιγότερα έσοδα. Κατ’ επακόλουθο, αυξάνονται τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του, τα οποία προκαλούν αύξηση των δημοσίων χρεών, με αποτέλεσμα να δανείζεται με συνεχώς υψηλότερα επιτόκια, τα οποία με τη σειρά τους αυξάνουν ξανά τα ελλείμματα και τα χρέη (φαύλος κύκλος ελλειμμάτων-τόκων-χρεών).

Παράλληλα, το τραπεζικό σύστημα του αντιμετωπίζει επίσης προβλήματα, κυρίως επειδή παραδοσιακά κατέχει ομόλογα του δημοσίου, τα οποία πρέπει συνεχώς να καταγράφει με μικρότερες αξίες στους Ισολογισμούς του, επειδή μειώνονται οι τιμές τους. Αναγκάζεται λοιπόν να δανείζει λιγότερα στις επιχειρήσεις, με υψηλότερα επιτόκια, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο την ανταγωνιστικότητα τους – η οποία υποφέρει παράλληλα από την ύφεση (μειώσεις τζίρων, κερδών κλπ.). Έτσι τόσο το κράτος, όσο και οι επιχειρήσεις του, καθώς επίσης οι καταναλωτές, εισέρχονται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο, ο οποίος είναι σχεδόν αδύνατον να αντιμετωπισθεί με επιτυχία – ακόμη και από ένα πάμπλουτο, πολλαπλά προικισμένο κράτος, όπως είναι η Ελλάδα.

Από την άλλη πλευρά, επειδή όλες οι χώρες της Ευρωζώνης είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους (η μία χρωστάει στην άλλη, όπως συμβαίνει τόσο με τις τράπεζες, όσο και με τις επιχειρήσεις), αποτελώντας ουσιαστικάσυγκοινωνούντα δοχεία, η κρίση δεν αργεί να επεκταθεί – κατ’ αρχή στις αδύναμες οικονομίες και στη συνέχεια σε όλες τις άλλες.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Με κριτήριο την παραπάνω μικρή ανάλυση των «δομικών» προβλημάτων της Ευρωζώνης είναι εμφανές ότι, δεν υπάρχουν κανενός είδους θεσμοί και μηχανισμοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σταθεροποιητικά στα δημόσια οικονομικά μίας χώρας που αντιμετωπίζει κρίση – έτσι ώστε να την προστατέψουν από τις μανιοκαταθλιπτικές αγορές, οι οποίες από τα φύση τους ταλαντεύονται μεταξύ μίας αδικαιολόγητης ευφορίας και ενός υπερβολικού πανικού. Πόσο μάλλον όταν οι αγορές, στα πλαίσια μία αυτοεκπληρούμενης προφητείας (για παράδειγμα, εάν είναι πεπεισμένες ότι μία χώρα θα χρεοκοπήσει, παύουν να την δανείζουν, οπότε πράγματι χρεοκοπεί), προκαλούν συνήθως μεγάλες κρίσεις ρευστότητας και δανεισμού, οι οποίες οδηγούν τα θύματα τους στην καταστροφή και στην πτώχευση.

Τα μέχρι στιγμής μέτρα διάσωσης της Ευρωζώνης, στηρίζονται στην αποφυγή του ετεροβαρούς ρίσκου (ηθικός κίνδυνος, moral hazard), καθώς επίσης στην παραδειγματική «τιμωρία» της (δήθεν) κακής διαχείρισης των υπερχρεωμένων κρατών, χωρίς να ασχολούνται με τα συστημικά προβλήματα της ίδιας της Ευρωζώνης. Επομένως, είναι αυτονόητο πως, όχι μόνο δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν τη σταθεροποίηση της κατάστασης αλλά, αντίθετα, πως θα συνέβαλλαν τα μέγιστα στην επιδείνωση της (όπως ήδη συμβαίνει).

Τα συνεχώς υψηλότερα επιτόκια, με τα οποία «τιμωρούνταν» ουσιαστικά εκείνες οι χώρες, οι οποίες αντιμετώπιζαν προβλήματα ρευστότητας (κυρίως η Ελλάδα), είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους χρηματοδότησης τους, η οποία «μεγέθυνε» με τη σειρά της τα ελλείμματα, τα χρέη, τα τραπεζικά προβλήματα, την ύφεση κλπ. – παράλληλα με τα προγράμματα λιτότητας, τα οποία ολοκλήρωσαν την καταστροφή. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις λοιπόν, ήταν και είναι εντελώς αδύνατον να μειωθούν τα ελλείμματα και τα χρέη των υπερχρεωμένων κρατών – με αποτέλεσμα να επεκτείνονται συνεχώς σε όλο και περισσότερες χώρες.

Ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα προκάλεσε η επιμονή της Γερμανίας να συμβάλλει ο ιδιωτικός τομέας στην επίλυση των προβλημάτων – μέσω της διαγραφής χρεών. Όπως είναι αυτονόητο, ο ιδιωτικός τομέας αντέδρασε, αφενός μεν σταματώντας να αγοράζει νέα ομόλογα, αφετέρου πουλώντας τα παλαιότερα – με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα επιτόκια, να εντείνεται η κρίση ρευστότητας κοκ.

Μοναδικό «φως στο τούνελ» αποτέλεσε η ΕΚΤ, η οποία επενέβη στη δευτερογενή διαπραγμάτευση, αγοράζοντας ομόλογα και σταθεροποιώντας εν μέρει τα επιτόκια δανεισμού – στη συνέχεια, ο μηχανισμός στήριξης (EFSF), ο οποίος όμως έχει πολύ περιορισμένα κεφάλαια και δυνατότητες, ειδικά για να καλύψει τις ανάγκες των μεγαλύτερων χωρών (Ιταλία, Γαλλία) και των συστημικών τραπεζών (των γαλλικών κυρίως).

Ολοκληρώνοντας, η κατάσταση στις αγορές ομολόγων της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να ομαλοποιηθεί, εάν δεν υπάρξουν οικονομικοπολιτικά μέτρα, τα οποία θα μπορούσαν να επιλύσουν «πιστευτά» τα συστημικά προβλήματα της Ευρωζώνης (άρθρο μας) – εκτός εάν φυσικά επιλεχθεί ή προκύψει η διάλυση της Ευρωζώνης (το πιθανότερο σενάριο).

Το κυριότερο όλων είναι ίσως η σωστή λειτουργία της ΕΚΤ, στα πρότυπα της Fed (lender of last resort), η οποία να μπορεί να αγοράζει όλα όσα ομόλογα δεν είναι διατεθειμένες να διεκδικήσουν οι αγορές, με λογικά επιτόκια – αφούμόνο αυτή διαθέτει απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες. Κάτι τέτοιο βέβαια θα προϋπέθετε τη δημοσιονομική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, στην οποία όμως αντιτίθεται σθεναρά η Γερμανία – στοχεύοντας ίσως να μεταβάλλει όλους τους «εταίρους» σε δικές της αποικίες (περιοχές επιρροής), με τη βοήθεια της τεράστιας εισροής κεφαλαίων από τις ίδιες (η μείωση της ποσότητας χρήματος στις προβληματικές οικονομίες, προκαλεί την αντίστοιχη αύξηση της στις πλεονασματικές).

Επομένως, το μέλλον του Ευρώ είναι μάλλον σκοτεινό, εκτός εάν μετατραπεί σε «προτεκτοράτο» του δολαρίου – μία πιθανότητα η οποία ήδη διαφαίνεται, μετά την επιτυχημένη εισβολή του ΔΝΤ, μέσα από την Ελληνική κερκόπορτα, στην Ευρωζώνη. Κρίνοντας δε από την πρόσφατη απόφαση των G20, με την οποία η Ευρωζώνη συμφώνησε να αναλάβει την επίλυση της ευρωπαϊκής κρίσης αποκλειστικά και μόνο το ΔΝΤ, το όργανο ουσιαστικά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, του Καρτέλ και των διεθνών τοκογλύφων, το «χρυσόμαλλο δέρας», η Ευρώπη δηλαδή (άρθρο μας), έχει ήδη μετατραπεί σε αποικία των Η.Π.Α.

Ο ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω η Ελλάδα, ανεξάρτητα από τα μεγάλα δικά της σφάλματα και παραλείψεις, είναι εγκλωβισμένη στην κυριολεξία – αφού δεν έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει στη δραχμή, χωρίς να της κοστίσει πανάκριβα, ενώ παράλληλα δεν μπορεί να επιβιώσει εντός της Ευρωζώνης (ισχύει επίσης για όλες τις άλλες χώρες, με εξαίρεση τις 3-4 πλεονασματικές, οι οποίες όμως κερδίζουν από τη συμμετοχή τους στο Ευρώ, ενώ θα έχαναν πάρα πολλά, εάν είχαν δικό τους νόμισμα).

«Εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα», θα έλεγε λοιπόν κανείς, εάν ήθελε να περιγράψει αντικειμενικά τους τεράστιους προβληματισμούς της Ελλάδας, χωρίς να επικεντρώνεται ανόητα στις πολιτικές αντιπαραθέσεις – όπως επίσης της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας κλπ. Πόσο μάλλον όταν η έξοδος μίας χώρας από τη ζώνη του Ευρώ συνδέεται υποχρεωτικά (με βάση τα σύμβαση) με την έξοδο της από την Ευρωπαϊκή Ένωση – επομένως, με την πλήρη περιθωριοποίηση της. Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα έχει δύο κυρίως δυνατότητες:

(α) Να περιμένει υπομονετικά τη διάλυση της Ευρωζώνης – κάτι εξαιρετικά πιθανόν, μετά την διάχυση της κρίσης στις υπόλοιπες χώρες, το αργότερο μετά την υποτίμηση της Γαλλίας. Στο σημείο αυτό, η στάση πληρωμών εκ μέρους μας και η αναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους, με στόχο την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων μας (χωρίς διαγραφή), καθώς επίσης τη μείωση των επιτοκίων στο 1,25% της ΕΚΤ, θα μπορούσε να επιταχύνει τις εξελίξεις προς αυτήν την κατεύθυνση – ενώ θα εμπόδιζε τη μετατροπή της χώρας μας σε γερμανικό προτεκτοράτο, διευκολύνοντας παράλληλα τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων.

Σε κάθε περίπτωση, η μοναδική δυνατότητα εξόδου μίας εγκλωβισμένης χώρας από την Ευρωζώνη, είναι η επιστροφή όλων μαζί στα εθνικά τους νομίσματα, σε μία προκαθορισμένη ημερομηνία – όπως ακριβώς συνέβη με την είσοδο τους στην Ευρωζώνη και χωρίς να απαιτηθεί η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (το καλύτερο ίσως σενάριο για την Ελλάδα, το χειρότερο για τη Γερμανία).

(β) Να «συνδικαλιστεί» άμεσα με τα άλλα ελλειμματικά κράτη, με στόχο τη δημοσιονομική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, την αναδιανομή των ελλειμμάτων-πλεονασμάτων (άρθρο μας) μεταξύ τους, καθώς επίσης τη μετατροπή της ΕΚΤ σε μία πραγματικά κεντρική τράπεζα – η οποία θα αγοράζει τα ομόλογα των επί μέρους κρατών, εκδίδοντας η ίδια Ευρωομόλογα και αποδεχόμενη έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό για τη μείωση των δημοσίων χρεών.

Όλα τα υπόλοιπα είναι κατά την άποψη μας πολύ επικίνδυνα, εάν όχι ανεύθυνα, αφού θα μας οδηγούσαν σε τεράστιες περιπέτειες, χωρίς καμία εγγύηση για το μέλλον μας – ενώ τα αποτελέσματα τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθούν.

Φυσικά, η αντίδραση της Γερμανίας και στις δύο επιλογές μας είναι κάτι περισσότερο από δεδομένη – αφού έχει εντελώς διαφορετικά σχέδια, τα οποία διευκολύνονται τα μέγιστα από την προβληματική κατασκευή της Ευρωζώνης, σε συνδυασμό με την οικονομική και πολιτική αδυναμία της Γαλλίας. Επίσης δεδομένη θεωρούμε τη βίαιη αντίδραση των Η.Π.Α. στη δεύτερη επιλογή, αφού θα είχε σαν αποτέλεσμα τη μελλοντική «καθαίρεση» του δολαρίου από το βάθρο του μοναδικού αποθεματικού νομίσματος παγκοσμίως – με μάλλον καταστροφικά αποτελέσματα για την υπερχρεωμένη υπερδύναμη.

Σε κάθε περίπτωση όμως έχουμε την άποψη ότι, ο τελικός του Ευρώ ευρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη, ενώ προηγούνται οι Η.Π.Α. – με κριτήριο την πρόσφατη απόφαση των G20, η οποία επιτρέπει δυστυχώς στο ΔΝΤ τον πλήρη και αποκλειστικό έλεγχο της Ευρωζώνης (εάν δεν καταρρεύσουν ενδιάμεσα οι επενδυτικές τράπεζες της –ειδικά η Bank of America). Αν και το τέλος του παιχνιδιού φαίνεται ήδη, τεκμηριώνοντας ότι, παίζοντας σκάκι με το διάβολο είναι δύσκολο να κερδίσεις, δεν μπορεί να είναι κανένας εντελώς σίγουρος – ενώ η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μεταξύ όλων των «εφαρμογών» της Δημοκρατίας, η ομοσπονδιακή οργάνωση ενός κράτους είναι η πλέον αποτελεσματική – καθώς επίσης η συγγενέστερη. Το ομοσπονδιακό σύστημα οριοθετεί και περιορίζει την απόλυτη κυριαρχία της κρατικής εξουσίας, επειδή την τεμαχίζει σε επί μέρους κομμάτια - παραχωρώντας στην κεντρική κυβέρνηση μόνο ορισμένα, ακριβώς προκαθορισμένα δικαιώματα. Είναι το μοναδικό μέσον, με το οποίο ελέγχεται όχι μόνο η εξουσία της πλειοψηφίας του λαού (κυβερνών κόμμα) αλλά, επίσης, η λαϊκή κυριαρχία” (Lord Acton).
Όπως έχουμε αρκετές φορές αναφέρει και σύμφωνα με την παραπάνω «ρήση», η ομοσπονδιακή δομή ενός κράτους είναι το πλέον εύφορο έδαφος για να ανθήσει η Άμεση Δημοκρατία. Στην περίπτωση δε της χώρας μας, θα μπορούσε να συμβεί, εάν οι περιφέρειες (Καλλικράτης) μετεξελίσσονταν σε ομοσπονδιακά κρατίδια – κάτι που δεν είναι πολύ δύσκολο στην εφαρμογή του, ενώ μπορεί να μας προφυλάξει από εσφαλμένες «λαϊκές ετυμηγορίες», οι οποίες παραδίδουν την απόλυτη εξουσία σε «κόμματα ενός ανδρός», τα οποία υπεξαιρούν την ψήφο με παραπλανητικές υποσχέσεις.

Δυστυχώς όμως, παρά το ότι οδηγούμαστε διαρκώς σε επικίνδυνους μονόδρομους, ενώ διαπιστώνουμε συνεχώς ότι, εάν τυχόν «υπεξαιρέσει» την εξουσία, σε μία αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, ένας «προβληματικός» ηγέτης, τη μετατρέπει εύκολα σε μία κοινοβουλευτική Δικτατορία, δεν θέλουμε να πιστέψουμε στα μάτια μας – εάν όχι να αναλάβουμε τις ευθύνες που αναλογούν σε ελεύθερους Πολίτες.

Οφείλουμε όμως να κατανοήσουμε κάποια στιγμή ότι, η μοναδική δυνατότητα να αποφεύγονται τέτοιου είδους παγίδες δεν είναι άλλη από την άμεση δημοκρατία, μέσα σε ένα ομοσπονδιακά οργανωμένο κράτος στο οποίο, η κεντρική Πολιτική (ομοσπονδιακή κυβέρνηση) έχει ελάχιστη εξουσία – με το μεγαλύτερο μέρος της να ασκείται από τις κυβερνήσεις των ομοσπονδιακών κρατιδίων, κατά το παράδειγμα της Ελβετίας.

Στα πλαίσια αυτά έχουμε την (ασφαλώς υποκειμενική) άποψη ότι, η απόρριψη του δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή μη της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου ήταν μία έντεχνη παγίδα, στην οποία οδηγηθήκαμε από τις «εξουσίες» του τόπου (πολιτικοί, κόμματα, ΜΜΕ κλπ.), χωρίς να μπορέσουμε τελικά να την αποφύγουμε – μία μεγάλη ήττα της Δημοκρατίας, την οποία θα πληρώσουμε ακριβά, αφού χάθηκε πλέον καθαρά το δικαίωμα να απαιτείται δημοψήφισμα, για τις μεγάλες αποφάσεις της χώρας μας.

ΥΓ: Δεν νομίζω ότι αξίζει να αναφερθεί κανείς στα τεκταινόμενα σήμερα στην Ελλάδα (με εξαίρεση το ότι αποτέλεσαν ένα ακόμη βήμα προς τη χρεοκοπία και τη δραχμήστα πλαίσια των σχεδίων της υπερδύναμης), αφού πρόκειται για ένα τραγικό θέατρο σκιών - όλες οι μαριονέτες του οποίου κινούνται αριστοτεχνικά, από πολύ καλά κρυμμένες «φυσιογνωμίες» στο παρασκήνιο.

Πηγή