Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Οκτ 2011


Γινόμαστε μάρτυρες τις τελευταίες ώρες της κατασυκοφάντησης του αγώνα και της αντίδρασης του Λαού μας από την πλευρά των κυβερνώντων.

Μιλάνε για εκτροπή και προσβολή του δημοκρατικού τους αισθήματος.

Μιλάνε για επίθεση στους θεσμούς και προσβολή του προσώπου του προέδρου της δημοκρατίας.

Χρησιμοποιούν ακόμη και χαλκευμένες πληροφορίες για επίθεση του διαμαρτυρόμενου Λαού μας επί δικαίων και αδίκων και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις αυτοδιαψεύδονται.

Δεν μας εντυπωσιάζουν όλα αυτά.

Η κατασυκοφάντηση των αγώνων και των διαμαρτυριών του Λαού μας θά 'ναι καθημερινότητα πλέον από τα όργανα του συστήματος. Ενός συστήματος που έχασε την λαϊκή εντολή.
Τα ερωτήματα που αυθόρμητα έρχονται στο νου και τα χείλη μας είναι:

Κύριοι της κυβέρνησης,

Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα όταν με ψεύδη και πλήρη αντιστροφή του προγράμματος βάσει του οποίου εκλεγήκατε συνεχίζετε να κυβερνάτε με μνημόνια, μειώσεις μισθών και συντάξεων, με χαριστικές ρυθμίσεις υπέρ των εργοδοτών και των εχόντων;

Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα όταν πριν λίγο καιρό αναθεματίζατε το κούρεμα και την πτώχευση και μόλις προχθές μετά το κούρεμα μιλούσατε για περιφανή νίκη;

Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα όταν, ενώ ενταχθήκαμε με παράτες στην ΕΟΚ δήθεν για ασφάλεια και ανάπτυξη, αντί αυτών οδηγηθήκαμε στην πλήρη αποβιομηχάνιση της Χώρας μας, στη συρρίκνωση κάθε παραγωγικής και κατασκευαστικής δραστηριότητας, στον αφανισμό της αγροτικής παραγωγής και στην επικράτηση μιας παρασιτικής οικονομίας που επέτρεψε στους μεσάζοντες και τους κάθε λογής αεριτζήδες να θησαυρίζουν την ώρα που φτάναμε στο σημείο να εισάγουμε τα πάντα και να ξεπουλάμε τη γη μας για τουρισμό και φωτοβολταϊκά;

Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα όταν τα παιδιά μας στα σχολεία δεν έχουν βιβλία και οι διδάσκοντες αγωνίζονται να επιβιώσουν με μισθούς πείνας;

Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα όταν η ανεργία φτάνει στα ύψη που όλοι γνωρίζουμε και οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ουσιαστικά γίνονται βορά στην αδηφαγία της εργοδοσίας μετατρέποντας την ελληνική κοινωνία σε μια ζούγκλα ανομίας και ασυδοσίας όπου ο ισχυρότερος μπορεί ανενόχλητος να κατασπαράζει τον ασθενέστερο;

Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα όταν δίνετε συντάξεις και μισθούς 400 και 500 ευρώ;

Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα με την κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία;

Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα όταν εσείς παίρνετε μισθούς της τάξεως των 70, 80, 90, 100, 200, 300 χιλιάδων ευρώ ανά έτος και ζητάτε από ανθρώπους ανέργους, ΑΜΕΑ, συνταξιούχους ή μισθωτούς των 10, 15, 20, 25, 30 και 35 χιλιάδων ευρώ ανά έτος να πληρώσουν το μάρμαρο των δικών σας λανθασμένων οικονομικών και πολιτικών επιλογών με οθωμανικής λογικής χαράτσια;

Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα όταν η απλή και ειρηνική διαμαρτυρία εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών πνίγεται στα δακρυγόνα, το αίμα και την βία των δυνάμεων που με δικές σας εντολές επιτίθενται στον διαμαρτυρόμενο Λαό;
Δεν καταλύεται η Δημοκρατία και δεν προσβάλλεται το δημοκρατικό σας αίσθημα όταν τα τελευταία είκοσι χρόνια ΟΛΕΣ οι απεργίες ΟΛΩΝ των κλάδων εργαζομένων κηρύσσονται παράνομες στα δικαστήρια;

Όταν απαντήσετε σε όλα αυτά κύριοι κυβερνώντες, τότε θα αρχίσετε να επικοινωνείτε με τον Λαό. Αλλιώς δείχνετε ότι το δημοκρατικό σας αίσθημα είναι λάστιχο που σήμερα το τεντώνετε και σε άλλες περιπτώσεις το μαζεύετε.

Πριν να κρίνετε, οχυρωμένοι πίσω από τα προνόμιά σας και καλά φρουρούμενοι, τον Λαό που αντιδρά στην μεθοδευόμενη εξόντωσή του στο όνομα μιας σχεδόν μεταφυσικά νεφελώδους σωτηρίας, σκεφτείτε τι κάνει το Λαό να είναι αγριεμένος και έτοιμος.

Μόνο βιαστείτε…

Πηγή

Ο Κλεισθένης γράφει.

Ο καλός διαδικτυακός φίλος Μπαρμπανίκος μου έστειλε το ακόλουθο μήνυμα.

«Μόλις πήρα τη πληροφορία, ότι το διεφθαρμένο φασιστικό καθεστώς, θα ξεσπάσει όλη του την οργή, εναντίον του ΑΡΙΣΤΟΥΧΟΥ Λαρισαίου μαθητή, που τόλμησε και φασκέλωσε τους καραγκιόζηδες της εξέδρας, που μιλούσαν στα κινητά τους ενώ περνούσε η Ελληνική σημαία από μπροστά τους.

Δεν πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια».

Δεν έχω καμία δυνατότητα να αποτρέψω την πιθανή τιμωρία του μαθητή παρά μόνο να γράψω κάτι σχετικό.

Θα γυρίσω αρκετές σελίδες πίσω το βιβλίο με τις μνήμες μου. Θα φτάσω στην παιδική μου ηλικία.

Είχα μεγάλο σεβασμό στον πατέρα μου ο οποίος αν και φτωχός προσπαθούσε να καλύψει τις όποιες λογικές ανάγκες είχαμε.

Θα σταθώ όμως σε ένα περιστατικό που δείχνει ότι ο σεβασμός μου για ‘κείνον δεν ήταν θέμα επιβολής.

Μόνο τις Κυριακές εκείνα τα χρόνια τρώγαμε κρεατικό, επειδή εγώ και ο αδελφός μου, μικροί όντες, είχαμε ιδιαίτερη προτίμηση στο κρέας μιας και μας έλλειπε μετά το σερβίρισμα του φαγητού ο πατέρας μας μοίραζε την μερίδα του στα πιάτα μας.

Αυτό για ‘μένα σημαίνει να ακτινοβολείς τον σεβασμό στους άλλους.

Ο τίτλος σεβάσμιος είναι τίτλος τιμής και δεν παραχωρείται αλλά κερδίζεται με στάση ζωής.
Το θέμα με τον μαθητή που έδωσε την και για ‘μένα εθνική μούντζα είναι ότι οι «επίσημοι» δεν του ενέπνεαν κανένα σεβασμό. Το φταίξιμο γι’ αυτό φυσικά δεν είναι του μαθητή αλλά όλων μας, «επισήμων» και μη, που δεν εμπνέουμε τους νέους και δεν δίνουμε με την εν γένει στάση μας και ζωή μας την επιλογή, του να μας σέβονται.

Τι να σεβαστούν;
Τι τους προσφέρουμε;
Τι κόσμο θα τους παραδώσουμε;

Υπάρχει όμως πίσω απ’ την αυθόρμητη κίνηση του μαθητή και κάτι πολύ βαθύτερο που αν δεν το αντιληφθούμε άμεσα θα δούμε και χειρότερα.

Εγώ διαβλέπω ότι η Ελληνική κοινωνία αρχίζει να μην αποδέχεται την νομιμότητα της εξουσίας.

Οι Έλληνες αρχίζουν να διακωμωδούν (προς το παρόν) την οποιαδήποτε εξουσία και τους θεσμούς.

Τι πρόεδρος της δημοκρατίας, τι πρωθυπουργός, τι υπουργός και κουραφέξαλα σου λέει ο άλλος, για το συμφέρον τους πασχίζουν.

Ποια δικαιοσύνη λέει, ποια αστυνομία, ποια εφορία, ποια πολεοδομία και πάει λέγοντας, αυτά είναι για τους φτωχούς, οι πλούσιοι πάντα ξεφεύγουν.

Αυτές οι αντιλήψεις υπήρχαν και πριν είτε μέσα στους αντιεξουσιαστικούς χώρους είτε βαθειά μέσα στο μυαλό του καθενός μας. Ποτέ δεν είχαν γίνει όμως αιτίες για ανάλογες αντιδράσεις.

Υπάρχει ακόμη έστω και λίγος χρόνος όσοι απ’ τους πολιτικούς δεν έχουν πάρει μέρος στις λαμογιές και τις λοβιτούρες να αντιδράσουν, η Ελληνική κοινωνία θα εκραγεί και τότε πολλοί λίγοι θα γλυτώσουν απ’ την έκρηξη και σίγουρα θα υποστούν τα αποτελέσματα της λαϊκής οργής και όσοι ενώ δεν είχαν άμεση ανάμιξη, αρνήθηκαν να επιβάλουν τις απαραίτητες αλλαγές. Ένοχος δεν είναι μόνο αυτός που κάνει ένα έγκλημα αλλά και αυτός που ενώ γνωρίζει καλύπτει τον εγκληματία.

Αν λοιπόν κάποιοι αποφασίσουν να τιμωρήσουν τον μαθητή πρέπει πρώτα να τιμωρήσουν όλα τα λαμόγια που έδωσαν το δικαίωμα στον μαθητή να μουντζώνει τους «επίσημους», τρομάρα τους.

Αν δεχτούμε ότι ο μαθητής παραφέρθηκε υπάρχουν και οι ηθικοί αυτουργοί δλδ όλοι εμείς που του πιάσαμε το χέρι και το γυρίσαμε προς την εξέδρα για να μουντζώσει. Τελεία και παύλα.


Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που… αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα.

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από την φυλακή της αυτοκρατορίας.

Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. “Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου”, έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του “Ελλάς”, “το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! “

Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην “ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη” στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο.

Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο – τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία. Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο – ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα.

Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας. Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή.

Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης.

Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη – μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγηλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ’90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη.

Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή. Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: “ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;”.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα.

Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

*Μαρκ Μαζάουερ,
Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας,
καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.




Ενα εν δυνάμει εκρηκτικό μείγμα, το οποίο δοκιμάζει τις αντοχές και εγκυμονεί κινδύνους για διολίσθηση σε θερμό επεισόδιο, δημιουργεί η ταυτόχρονη παρουσία το τελευταίο διάστημα δυνάμεων της Τουρκίας και του Ισραήλ στον εναέριο χώρο και τη θαλάσσια περιοχή πέριξ της Κύπρου. Στις αρχές της εβδομάδας δύο τουρκικά F-16 πέταξαν σε «απόσταση ασφαλείας» αλλά στο ίδιο ύψος με έναν σχηματισμό τεσσάρων μαχητικών και δύο ιπτάμενων τάνκερ της ισραηλινής αεροπορίας, τα οποία συμμετείχαν σε ασκήσεις στο νότιο τμήμα του FIR Λευκωσίας.

Εκτελώντας τις εντολές της κυβέρνησης Ερντογάν, η τουρκική αεροπορία επιχειρεί να κάνει αισθητή την παρουσία της στην ανατολική Μεσόγειο, σε μια επίδειξη ισχύος, τη στιγμή που αμφισβητεί το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τον ενεργειακό πλούτο που βρίσκεται εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Ταυτόχρονα, τρία πλοία («Oceanic Challenger», «Bergen Surveyor», «Piri Reis») διεξάγουν έρευνες ακόμη και εντός της κυπριακής ΑΟΖ για λογαριασμό της τουρκικής κυβέρνησης με σκοπό τον εντοπισμό υδρογονανθράκων.

Προς το παρόν η κυπριακή κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα πλοία αυτά ως ευρισκόμενα σε διεθνή ύδατα, αλλά προειδοποιεί πως εάν αρχίσουν γεωτρήσεις, «η προσέγγιση θα είναι διαφορετική». Από την πλευρά του το Ισραήλ τηρεί συγκρατημένη αλλά σε καμία περίπτωση παθητική στάση, καθώς δεν προτίθεται να επιτρέψει στην Αγκυρα να συμπεριφέρεται ως «ο απόλυτος άρχων της περιοχής».

Υπό αυτό το πρίσμα ερμηνεύεται η προσγείωση στις αρχές της εβδομάδας στο αεροδρόμιο της Λάρνακας οκτώ ισραηλινών ελικοπτέρων Απάτσι και Σικόρκσι, που μετείχαν σε άσκηση ανεφοδιασμού.

Ταυτόχρονα, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της επικείμενης επίσημης επίσκεψης του Ισραηλινού προέδρου, Σιμόν Πέρες, στη Λευκωσία, την ερχόμενη Πέμπτη, άλλα δύο Σικόρσκι μετέφεραν στην Κύπρο άνδρες των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας. Ενδιαφέρον για συνεργασία με τη Λευκωσία για την άντληση υδρογονανθράκων σε δύο οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ εξέφρασε και η Μόσχα, μέσω του ρωσικού ενεργειακού κολοσσού Gazprom, ενώ στην εξασφάλιση ενός οικοπέδου προσβλέπει και το Παρίσι.

Παρά την ομόθυμη στήριξη της διεθνούς κοινότητας -αλλά και όλων των πρωταγωνιστών που διαθέτουν επιρροή στην περιοχή- στο δικαίωμα της Λευκωσίας να αξιοποιήσει τον ενεργειακό πλούτο που βρίσκεται στην κυπριακή ΑΟΖ, ο Ταγίπ Ερντογάν έχει επιλέξει τις περιπολίες τουρκικών μαχητικών και την αποστολή ερευνητικών πλοίων για να συνεχίσει να αμφισβητεί την κατοχυρωμένη και από το Δίκαιο της Θάλασσας απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να διεξαγάγει γεωτρήσεις για την άντληση φυσικού αερίου. Καθώς, μάλιστα, οι πρώτες ενδείξεις συγκλίνουν σε προβλέψεις για τεράστια κοιτάσματα που αναμένεται να αποφέρουν στην Κύπρο και τα ανάλογα οικονομικά οφέλη, ο Ταγίπ Ερντογάν θεωρεί ότι μέσω της έντασης θα μπορέσει να εξασφαλίσει «ανταλλάγματα».

Η επιλογή της έντασης έχει ως συνέπεια στην περαιτέρω απομόνωση της Αγκυρας, τη στιγμή που επιταχύνεται η εμβάθυνση της συνεργασίας του Ισραήλ με την Κύπρο και την Ελλάδα -όπως καταδεικνύουν και οι πρόσφατες ελληνοϊσραηλινές αεροναυτικές ασκήσεις- εξέλιξη την οποία υποστηρίζει σθεναρά και το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι της Αμερικής.

Ταυτόχρονα, η Λευκωσία διαμηνύει προς τον αραβικό κόσμο ότι δεν επιθυμεί να πληγούν οι μεταξύ τους παραδοσιακοί δεσμοί. Γι’ αυτό, και παρά την πιεστική προτροπή του κ. Νετανιάχου να απόσχει, ο Δημήτρης Χριστόφιας ψήφισε υπέρ της αναγνώρισης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στην πρόσφατη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Πάντως, το Ισραήλ αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην ταχύτατα εξελισσόμενη προσέγγιση με την Ελλάδα και την Κύπρο, και επιχειρεί να την αξιοποιήσει όχι μόνο στο οικονομικό και το αμυντικό πεδίο, αλλά και στο επικοινωνιακό. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης, τον περασμένο μήνα στη Νέα Υόρκη, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου έγινε αποδέκτης κριτικής περί παγκόσμιας απομόνωσης του Τελ Αβίβ, υποστήριξε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει επικαλούμενος τη στενή συνεργασία του Ισραήλ «με χώρες όπως η Ελλάδα, η Κύπρος και άλλες».

Πηγή


H Eurogendfor έχει στρατιωτική δομή (αν και παρουσιάζεται ως "αστυνομία") και δεν έχει όρια στην δράση της...

Όντως υπάρχει πρόβλημα στην Ελλάδα και την Eurogendfor. Το ότι η ξένη αυτή αστυνομία βρίσκεται σε αποστολή στην Ελλάδα είναι μόνο η αρχή. Όπως ανέφερε ο Golem XIV στο άρθρο του, όλα είναι δυνατά λόγω της Συνθήκης της Λισσαβόνας. Άλλα υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα με αυτή τη συνθήκη: προβλέπει την θανατική ποινή σε περιπτώσεις ταραχών και εξεγέρσεων. Κοιτάξτε εδώ.

Μέχρι στιγμής, η στρατηγική τους μοιάζει να έχει μια λογική συνάφεια. Πρώτα φτιάχνουν τη νομοθεσία (τη συνθήκη, εν προκειμένω) που τους επιτρέπει να καταφέρονται εναντίον οποιωνδήποτε πολιτών της ΕΕ είναι δυσαρεστημένοι με τις πολιτικές της κυβέρνησής τους.
Μετά φτιάχνουν την ειδικά εκπαιδευμένη αστυνομία και στη συνέχεια δημιουργούν την κρίση.
Ο λαός φτωχαίνει όλο και περισσότερο, χάνει την ψυχραιμία του, πέφτει σε κατάθλιψη και εξοργίζεται.
Το επόμενο βήμα είναι να δημιουργήσουν ένα γενικό κύμα διαδηλώσεων που τελικά γίνεται κίνημα διαμαρτυρίας, και έτσι χτίζουν το φόντο των εξεγέρσεων που θα επακολουθήσουν.

Χρησιμοποιούν την στρατοχωροφυλακή της ΕΕ, διαλέγοντας στρατιώτες από μια χώρα και στέλλοντάς τους να υπηρετήσουν σε μια άλλη. Είναι γνωστό ότι για τα μέλη ενός σώματος στρατονομίας είναι δύσκολο να επιτίθενται εναντίον συμπατριωτών τους, γι αυτό και έχουν οργανώσει αυτές τις διασυνοριακές αποστολές.
Η Συνθήκη της Λισσαβόνας τους δίνει το δικαίωμα να εφαρμόζουν την θανατική ποινή σε ορισμένες περιπτώσεις, τις οποίες οι ίδιοι επινόησαν εσκεμμένα.
Ελέγχουν τα συμβατικά ΜΜΕ, με αποτέλεσμα να ελέγχουν το μεγάλο μέρος της ροής των πληροφοριών.
Τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες, όλες οι νομοθεσίες που ψηφίστηκαν τόσο σε μεμονωμένα κράτη-μέλη της ΕΕ όσο και στην ίδια την Ευρωβουλή τροποποιήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να μεταβάλουν τον τρόπο σκέψης των πολιτών όσον αφορά τις αντιδράσεις τους σε περιορισμούς των δικαιωμάτων και των ελευθεριών τους.

Στόχοι αυτών των συστηματικών αλλαγών ήταν κυρίως:

Στόχος 1ος: Να απομονώσουν τους πολίτες τον έναν από τον άλλο και να τους εμπνεύσουν φόβο, έτσι ώστε να τους κυριεύσει το συναίσθημα της απογοήτευσης, της οργής ΚΑΙ… τελικά της απροθυμίας να γνωριστούν μεταξύ τους, να συμπορευθούν και να αγωνιστούν ειρηνικά, σύμφωνα με τα δικαιώματα που τους παρέχει το Σύνταγμα της χώρας τους, δηλαδή υπερασπίζοντας τα δικαιώματά τους μέσω διαδηλώσεων και άλλων μορφών πάλης ενάντια στο σύστημα των έμμισθων κρατικών λειτουργών, της εξαγορασμένης δικαιοσύνης, των τραπεζών κλπ.
Όταν, για παράδειγμα, μερικοί Ρουμάνοι πολίτες άσκησαν αγωγή εναντίον κάποιων τραπεζών, υπήρξε άμεση παρέμβαση του ΔΝΤ, το οποίο υπερασπίστηκε τις τράπεζες, με αποτέλεσμα να πέσουν οι δικαστικές υποθέσεις στο κενό. Ο βασικός μηχανισμός του οποίου κάνουν χρήση είναι αυτός που εμφυτεύει σκέψεις στο μυαλό του πολίτη όπως: "Είναι μάταιος κόπος". "Δεν πρόκειται να κερδίσεις".
"Είμαστε υπερβολικά λίγοι".
"Είναι αήττητοι".
"Πρέπει να υπακούσουμε".
Η εφαρμογή αυτού του μοντέλου σκέψης γίνεται εύκολα σαφής αν παρατηρήσει κανείς τις στατιστικές έρευνες που έγιναν μέσα στις τελευταίες δύο δεκαετίες.
Εκεί θα δει κανείς ότι, σε ερωτήσεις όπως: "Πιστεύετε ότι εσείς (μόνος ή με τη βοήθεια άλλων) μπορείτε να κάνετε κάτι να αλλάξετε τη χώρα σας;" το ποσοστό που απάντησε καταφατικά μειώθηκε από 70-95% σε 10-15% σε όλες τις χώρες της ΕΕ μέσα στα τελευταία 20 χρόνια.
Οι πιο αμετάβλητες και "πεισματάρες" χώρες ήταν η Ιρλανδία, η Ελλάδα και η Βρετανία.
Γι αυτό άρχισαν με την Ελλάδα...

Στόχος 2ος: Να κάνουν τους πολίτες να συνηθίσουν στην ιδέα ότι η οικονομική ελίτ είναι νομικά άτρωτη και δεν ευθύνεται για τις ίδιες τις πράξεις της. Άρα οι πολίτες δεν θα πρέπει να ασκούν διώξεις εναντίον της.

Στόχος 3ος: Να κάνουν τους πολίτες να πιστέψουν ότι η απλή αποστολή γραπτών αιτήσεων προς την κυβέρνηση αρκεί ως τρόπος άσκησης των δικαιωμάτων τους και είναι ένας τρόπος εφαρμογής της Δημοκρατίας.
Με αυτό τον τρόπο ελπίζουν ότι οι πολίτες θα παραιτηθούν από άλλους τρόπους, που είναι και αναφαίρετα δικαιώματά τους: τα δημοψηφίσματα, τις πολιτικές πρωτοβουλίες, τις διαδικασίες ανάκλησης, τις αγωγές εναντίον ατόμων τα οποία ευθύνονται για την προώθηση διαφόρων νομοσχεδίων και μέτρων που έπληξαν με οποιονδήποτε τρόπο την εθνική κυριαρχία της χώρας τους και στάθηκαν εμπόδιο στην ευημερία και την άσκηση των δικαιωμάτων των πολιτών.
Από ψυχολογική άποψη, η προώθηση αυτών των πολιτικών οδηγεί τον λαό σε ένα πλαίσιο σκέψης, όπου το κύριο ζητούμενο είναι να τους αναγκάσουν να κάνουν σκέψεις όπως:
"Αυτοί έχουν την εξουσία".
"Δεν υπάρχει εθνική κυριαρχία".
"Αφού δεν είμαστε ελεύθεροι και κυρίαρχοι, πρέπει να τους υπακούμε".
Η ύπαρξη ενός τέτοιου περιβάλλοντος προϋποθέτει την μεταφορά εξουσίας από τον λαό σε μια πολιτική και οικονομική τάξη ολιγαρχών. Αυτή η μεταφορά εξουσίας έχει αρχίσει εδώ και πολλά χρόνια και συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Όπως έχουν τα πράγματα μέχρι στιγμής, τα Συντάγματα των χωρών-μελών της ΕΕ εξακολουθούν να επιτρέπουν τις συλλογικές και ατομικές δράσεις των πολιτών, πράγμα που σημαίνει ότι οι λαοί έχουν ακόμη περιθώριο να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, ΑΛΛΑ με την προϋπόθεση θα υπάρξει συνεννόηση μεταξύ τους για κοινή δράση.
Και αυτό το είδαμε ήδη στην πράξη, όταν σε κάποιες χώρες μερικοί "τρελοί" πολίτες είχαν την "τρελή" ιδέα να κινήσουν ομαδικές αγωγές εναντίον τραπεζών.
Είδαμε γονείς να αγωνίζονται στα δικαστήρια να κερδίσουν δίκες που οδήγησαν τελικά στην απόσυρση νομοσχεδίων που είχαν να κάνουν με τη δημόσια υγεία (βλέπε την περίπτωση ενός ζευγαριού στο Βέλγιο που ξεκίνησε αγώνα εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού των παιδιών, που είχε ως αποτέλεσμα την αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας στο Βέλγιο).
Είδαμε τους "τρελούς" Ιρλανδούς να ψηφίζουν "όχι" στο πρώτο δημοψήφισμα για την επικύρωση της Συνθήκης της Λισσαβόνας, πράγμα που υποχρέωσε τους ολιγάρχες της ΕΕ να καταβάλουν μεγάλα ποσά και προσπάθειες ώστε να εκφοβίσουν τελικά τον λαό της Ιρλανδίας αρκετά ώστε να πει "ναι" στο δεύτερο δημοψήφισμα.
Είδαμε κάποιους "τρελούς" κινηματογραφιστές, φοιτητές και μπλόγκερς να ξεκινούν εκστρατεία με το σύνθημα "Η αποπληρωμή του δημόσιου χρέος δεν είναι υπόθεση των ανυπεράσπιστων λαών".

Τα παραδείγματα αυτά, και τα πλείστα άλλα, που δεν μου επιτρέπει η περίσταση να αναφέρω, αποδεικνύουν ότι οι πολίτες έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούνται, έχουν αρχίσει να ξυπνούν, να συνεννοούνται και να οργανώνονται σε ομάδες.
Έτσι εξηγείται η βιασύνη των κυβερνώντων να ψηφίζουν νόμους που καταστρατηγούν τα Συντάγματα και παραβιάζουν τα δικαιώματα των πολιτών.
Έτσι εξηγείται η αύξηση των βίαιων επεισοδίων στις πόλεις στις Ευρώπης και η διασυνοριακή δράση του σώματος της στρατοχωροφυλακής τους.
Πρέπει πάση θυσία να προλάβουν να εγκαθιδρύσουν το καθεστώς της ΕΕ προτού οι πολίτες κατορθώσουν να επαναδιεκδικήσουν την εξουσία που δικαιωματικά τους ανήκει.

Μέχρι στιγμής, η εφαρμογή του όλου σχεδίου είναι ακόμη πολύ "ευάλωτη". Εάν οι λαοί ξυπνήσουν και συσπειρωθούν έγκαιρα, εάν τα ιστολόγια αναλάβουν τη δράση που απαιτείται ώστε να επιδράσουν ως καταλύτες στη διαδικασία, όλα είναι αναστρέψιμα. Ας μην ξεχνάμε ότι στην περίπτωση της Ιρλανδίας, όταν η ΕΕ προσπαθούσε να βρει τρόπους να μεταπείσει τους Ιρλανδούς να ψηφίσουν διαφορετικά τη δεύτερη φορά, αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί και να αλλάξει στρατηγική λόγω της "επικίνδυνης επίδρασης των ιστολογίων" -όπως την αποκαλούσαν οι ολιγάρχες- τα οποία δρούσαν ως καταλύτες στη δημιουργία κινημάτων στο διαδίκτυο, που αργότερα οδηγούσαν σε αγωγές και ανατροπές.
Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι η ΕΕ μπήκε στον κόπο να κάνει ολόκληρη μελέτη σχετική με την επίδραση των ιστολογίων, η οποία δημοσιεύτηκε αμέσως μετά το πρώτο δημοψήφισμα στην Ιρλανδία, από το οποίο εξαρτιόταν η επικύρωση ή μη της Συνθήκης της Λισσαβόνας.

Aπό το ιστολόγιο Golem XIV
14/10/2011

Γνωρίζατε ότι η ΕΕ διαθέτει δικές της αστυνομικές δυνάμεις καταστολής, οι οποίες έχουν μεν τη δυνατότητα να δρουν σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, αλλά δεν είναι υπόλογες σε καμία από αυτές; Ούτε εγώ πριν ενημερωθώ για το συγκεκριμένο θέμα.

Ονομάζονται "Σώμα Ευρωπαϊκής Στρατοχωροφυλακής" (European Gendarmerie Force ή Eurogendfor). Το αρχηγείο τους είναι στην Ιταλία, αλλά χρηματοδοτούνται και επανδρώνονται από έξι χώρες που υπέγραψαν σχετική συμφωνία για τη συμμετοχή τους σε αυτήν: Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ρουμανία. Ωστόσο, σύμφωνα με τη σχετική συνθήκη, η οποία σηματοδοτεί και την ίδρυση της Eurogendfor, οι δυνάμεις αυτές έχουν το δικαίωμα να αναλάβουν δράση σε οποιαδήποτε χώρα της ΕΕ, αλλά είναι επίσης στη διάθεση οποιωνδήποτε χωρών τις καλέσουν. Η χώρα η οποία τους καλεί αναφέρεται στη συνθήκη ως "οικοδεσπότης" ("host").

Τα μέλη της Eυρωπαϊκής Στρατοχωροφυλακής είναι ειδικά εκπαιδευμένα για την καταστολή εξεγέρσεων και κοινωνικών ταραχών, και σύμφωνα με τη συνθήκη, προορίζονται ως...

"...αποκλειστικά συστατικά στοιχεία αστυνομικών δυνάμεων με στρατιωτική ιδιότητα"...

Στην αρχή του κειμένου μπορείτε να δείτε μια φωτογραφία του σώματος. Ξέρετε πολλά αστυνομικά σώματα ή ακόμα και δυνάμεις καταστολής, που να μπορούν να επιτίθενται κάνοντας χρήση ξιφολόγχης;

Το σώμα της Eurogendfor αριθμεί 3.000 άνδρες περίπου, έχει το αρχηγείο του στην Ιταλία και απαρτίζεται από δύο ταξιαρχίες ταχείας αποστολής. Αφού η Ελλάδα δεν εκπροσωπείται στην Eurogendfor, σχεδόν κανένα μέλος του σώματος αυτού δεν μιλάει Ελληνικά. Και όμως, είναι πολύ πιθανό το σώμα να βρίσκεται ήδη σε αποστολή στην Ελλάδα. Έχω συνομιλήσει με φίλους στην Αθήνα και με έχουν διαβεβαιώσει ότι αυτό είναι γεγονός.

Έχω επίσης έλθει σε επαφή (ή μάλλον προσπάθησα να έλθω σε επαφή) απευθείας με την Eurogendfor, προκειμένου να επιβεβαιώσω τις πληροφορίες αυτές. Όμως, το e-mail που δίνει η ιστοσελίδα τους δεν λειτουργεί. Μπορείτε να συμπληρώσετε τα στοιχεία σας και να γράψετε το μήνυμά σας, αλλά όταν θα πατήσετε "Αποστολή" θα πάρετε την εξής απάντηση: "Ο server δεν μπορεί να εκπληρώσει την επιθυμία σας. Παρακαλώ δοκιμάστε ξανά αργότερα".

Aν πάλι δοκιμάσετε να τηλεφωνήσετε κατευθείαν στο αρχηγείο τους, θα ακούσετε ένα ηχογραφημένο μήνυμα, που θα σας πληροφορήσει για την επιλογή σύνδεσης με το Γραφείο Τύπου. Δοκιμάστε όμως να το κάνετε και θα γυρίσετε αυτόματα στο αρχικό μενού. Στο ίδιο αυτό σημείο θα επιστρέψετε και αν επιλέξετε οποιαδήποτε άλλη σύνδεση εκτός από το Γραφείο Τύπου. Μια μέρα ολόκληρη προσπαθούσα να βρω άκρη χωρίς αποτέλεσμα.

Φυσικά, αυτό αποδεικνύει ότι δεν είχαν βγει όλοι έξω για φαγητό. Απλά έτσι σχεδιάστηκε το όλο σύστημα. Να υπάρχει δηλαδή μια βιτρίνα δήθεν δυνατότητας επικοινωνίας μαζί τους, αλλά στην πραγματικότητα είναι σαν να σου λένε "Άει χάσου, τιποτένιε"!

Kαι τι σημαίνουν όλα αυτά, αν τελικά αποδειχθεί αληθινή η φήμη ότι η Ελληνική Κυβέρνηση "προσκάλεσε" ένα υβρίδιο σώματος καταστολής πλήθους, που λέγεται "στρατοχωροφυλακή", απαρτίζεται από προσωπικό από άλλες χώρες και καλείται να αναλάβει δράση μέσα στην Ελλάδα εναντίον των ίδιων των πολιτών της χώρας; Μήπως ότι η Ελληνική Αστυνομία είναι ανεπαρκής; Ή μήπως ότι ο Ελληνικός Στρατός δεν είναι πρόθυμος να σπάσει κεφάλια πολιτών; Μήπως, εν τέλει, ότι αναγκάστηκε η κυβέρνηση να φέρει ξένους να τα κάνουν αυτά;

Ποια ακριβώς είναι η διαφορά μεταξύ της Eurogendfor και οποιουδήποτε άλλου σώματος μισθοφόρων; Θεωρητικά, η Ελληνική Κυβέρνηση θα μπορούσε να "προσκαλέσει" οποιονδήποτε ιδιωτικό στρατό. Αλλά ανεξάρτητα από το ποια είναι η άποψή σας για την ιδιότητα της Eurogendfor, η πραγματικότητα είναι ότι ο Ελληνικός Λαός ποτέ δεν ψήφισε υπέρ της ένταξής του σε αυτό το σύστημα και σίγουρα δεν ρωτήθηκε αν εγκρίνει τη λειτουργία ξένου σώματος στρατοχωροφυλακής στην Ελλάδα. Αν τελικά αποδειχθεί ότι αυτή η ιστορία έχει βάση, αυτό σημαίνει ότι η Ελληνική Κυβέρνηση, όπως και κάθε άλλη κυβέρνηση που στο πέρασμα των αιώνων έχασε τη νόμιμη υπόστασή της και την εμπιστοσύνη των πολιτών της, αναζητεί τελικά στρατιωτική στήριξη από εξωτερικές δυνάμεις, για να καταστείλει τους ίδιους τους πολίτες της. Με την σκέψη αυτή, αμέσως μας έρχεται στο νου η λέξη "τυραννία". Και η λέξη αυτή αναφέρεται σε μια κατάσταση που έχει εξαιρετικά σοβαρές συνέπειες για μια χώρα.

Ας πάμε λίγο πίσω. Οι περικοπές στην Ελλάδα είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, καθώς και των Ελλήνων ιδιοκτητών τραπεζών που λειτουργούν μέσα στην Ελλάδα. Εδώ και μήνες οι Έλληνες διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στους μηχανισμούς στήριξης. Η Ελληνική Κυβέρνηση απλά αγνοεί τον λαό της χώρας και επιλέγει να κάνει πλουσιοπάροχες δωρεές στις ελίτ της ΕΕ, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και των περισσότερων από τις μεγάλες πολυεθνικές τράπεζες.

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Πρόσφατα έχει κυκλοφορήσει η φήμη ότι ένα μη ελληνικό σώμα "στρατοχωροφυλακής", ειδικά εκπαιδευμένο για καταστολές πλήθους, έχει φθάσει στη χώρα για να επιβάλει τα μέτρα λιτότητας με τη βία.
Για χατήρι ποιού γίνονται όλα αυτά;
Τίνος συμφέροντα εξυπηρετούν;
Των τραπεζών μήπως;
Έχουν, λοιπόν, αποκτήσει τα μέλη της οικονομικής τάξης δικές τoυς δυνάμεις καταστολής, που μπορούν να αποστέλλουν οπουδήποτε υπάρχει ένας λαός που τους αψηφά και προσπαθεί να τους αντισταθεί και σε όποια χώρα η τοπική αστυνομία δεν θεωρείται αρκετά "αξιόπιστη" ώστε να υπηρετεί τα υπερ-εθνικά συμφέροντα των τραπεζιτών;

Φυσικά, αυτά δεν περιέχονται στην ιδρυτική συνθήκη της Eurogendfor. Είμαι σε θέση να το γνωρίζω αυτό. Αλλά μήπως έτσι λειτουργεί το σώμα στην πραγματικότητα;

Δεν θα εγκαταλείψω τις προσπάθειές μου να μιλήσω με οποιονδήποτε στο αρχηγείο της Eurogendfor και θα σας ενημερώσω εάν ποτέ κάποιος καταδεχτεί ακόμα και να παραλάβει ένα e-mail ή να μου απαντήσει στο τηλέφωνο. Μην κρατάτε όμως την αναπνοή σας. Άλλωστε, ποιος είμαι τελικά; Ένας απλός πολίτης. Και πόσο μετράει αυτό σήμερα;

"Πολίτης" είπα, εγώ ο αφελής. Τι πάει να πει "πολίτης";

Στη νέα τάξη πραγμάτων, ή είσαι ομολογιούχος ή δεν είσαι τίποτα.

----------------------

** O David Malone, εκτός από ιδιοκτήτης του ιστολογίου Golem XIV, είναι σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ, κάποια από τα οποία προβλήθηκαν αποκλειστικά στο ΒΒC και στο Channel 4. Κάποια από τα ντοκιμαντέρ του, όπως η σειρά Τesting God ("Δοκιμάζοντας τα όρια του Θεού"), προτάθηκαν για το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ της Royal Television Society της Βρετανίας. Το 2008 σκηνοθέτησε για το ΒΒC το High Anxieties - The Mathematics of Chaos ("Η μεγάλη αγωνία ή Τα μαθηματικά του χάους"), μια από τις πρώτες ταινίες γύρω από την οικονομική κρίση, στην οποία γίνονται ακριβείς προβλέψεις για όσα επακολούθησαν στα επόμενα χρόνια. To βιβλίο του The Debt Generation ("Η γενιά του χρέους") εκδόθηκε το Νοέμβριο του 2010.




«Aν είναι δυνατόν, ο στόκος δεν ξέρει τι γιορτάζουμε στις 28 Οκτωβρίου, εδώ λέει ότι γιορτάζουμε την απελευθέρωση!!!

Ότι του κατέβει…

Την απελευθέρωση από σένα κι από τη μαφία που μας κυβερνάει να δούμε πότε θα γιορτάσουμε…»

Πολύ άγριο «κράξιμο» ρίχνει στον πρωθυπουργό -για άλλη μια φορά- ο Χάρρυ Κλυνν και μέσω του twitter.

Τον ξεφτιλίζει κανονικά, παραπέμποντας στην χθεσινή του δήλωση για τα επεισόδια στις παρελάσεις!

Και με το δίκιο του ο Χάρρυ Κλυνν… «28 Οκτωβρίου γιορτάζουμε την (ε)πελευθέρωση», μας είπε ο ΓΑΠ! Και σαρδάμ και… λάθος!

Η μόνη δικαιολογία είναι αυτή: Τι βαθμούς έπαιρνε ο Γιώργος στο σχολείο;

Γ. Α. Παπανδρέου: «Βεβαίως, η Κρήτη είναι σ’ αυτή τη γειτονιά, πολύ κοντά σε πολλές από τις χώρες που έζησαν επαναστάσεις και αλλαγές. … Η Κρήτη θέλει να διαδραματίσει κάποιο ρόλο. Η Κρήτη έχει ιστορικούς δεσμούς με τον Αραβικό κόσμο, με το Μουσουλμανικό κόσμο, και επιθυμεί να διατηρήσει αυτούς τους δεσμούς και να σφυρηλατήσει νέους. Λόγω των δικτατορικών καθεστώτων, λόγω των καταστάσεων που δημιουργήθηκαν από τον Ψυχρό Πόλεμο και όχι μόνο, ακόμα και λόγω του Μεσανατολικού, πολλοί από αυτούς τους δεσμούς είχαν σπάσει. Οφείλουμε να τους αποκαταστήσουμε»

Καλά είναι να τραβάς τα μαλλιά σου…

Αυτό το φύραμα της πολιτικής ψηφίσαμε να μας κυβερνήσει; Αυτό το σίχαμα που αφού τακτοποίησε τα του οίκου του, αλτρουιστικά σκεπτόμενος, ετοιμάζεται να βρει λύση και στα προβλήματα του Αραβικού κόσμου;

Για ποια δικτατορικά καθεστώτα μιλάς ρε απόβρασμα της πολιτικής;

Μέχρι προ ολίγου έτρεχε πίσω από τους δικτάτορες, τους έγλυφες, τους αποκαλούσες αδελφούς και έπαιρνες και τα αυτόγραφά τους!!!

Ποιον κοροϊδεύεις ρε αληταρά; Για τόσο ηλίθιους μας περνάς ρε πουλημένο τομάρι; (Δείτε το video)

Η Κρήτη είναι Ελλάδα ρε ανιστόρητο κουμάσι, εκτός και αν αποφάσισες να την πουλήσεις στα κωλοαφεντικά σου…

Τι ιστορικούς δεσμούς μπορεί να έχει μια περιφέρεια της Ελλάδας με τον Αραβικό και Μουσουλμανικό κόσμο; Εκτός και αν θεωρείς την Κρήτη ανεξάρτητο κράτος… Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό πανύβλακα;


Θα σε ξεσκίσουν οι Έλληνες και πρώτοι από όλους οι περήφανοι Κρήτες, με τα ίδια τους τα χέρια…

Άει στο διάολο κωλοφάρα…



  • Η συμπαιγνία των ηγεσιών ΠαΣοΚ και ΝΔ θα αποκαλυφθεί από τον βίαιο τρόπο με τον οποίο ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τον λαό, που όπου νά 'ναι θα χυμήξει στους δρόμους μανιασμένος από την εξαθλίωση και την πείνα

Ο λαός στη Θεσσαλονίκη, μα και στις άλλες πόλεις, δεν ζήτησε να ματαιωθεί η παρέλαση. Ο λαός στην Θεσσαλονίκη, μα και στις άλλες πόλεις, έδειξε με το γιούχα του πως θεωρεί τις πολιτικές και τις λοιπές ηγεσίες του, ανάξιες. Ανάξιές του.

Ο λαός στη Θεσσαλονίκη, μα και στις άλλες πόλεις, δεν επιτέθηκε σε κανέναν θεσμό. Αλλά στα πρόσωπα εκείνα που θεωρεί ως ανάξια να υπηρετούν τους θεσμούς του. Ο λαός έδειξε τις διαθέσεις του και την συλλογική του ομογνωμία στις παρελάσεις της 28ης Οκτωμβρίου. Και ουσιαστικά ο λαός μετέβαλλε τις παρελάσεις σε μια γιγαντιαία γενική του συνέλευση.

Ολος ο λαός ήταν εκεί. Δεξιοί και αριστεροί. Τέτοια λαϊκή ομοψυχία δεν την βλέπουμε συχνά, κι ας μιλάει για διχασμένους ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο λαός μας τους είπε θαρρετά πως είναι ανάξιοι. Και τους ζήτησε να φύγουν από τις εξέδρες γιατί δεν θέλει να τον αντιπροσωπεύει κανένας ανάξιος.

Ο λαός μας έχει λοιπόν συμφωνήσει επάνω σε ένα κορυφαίο ζήτημα: πως το πολιτικό σύστημα και οι πολιτικές, τουλάχιστον, ηγεσίες είναι ανάξιές του. Πως οι πολιτικές του ηγεσίες αυτές προετοίμασαν την εξαθλίωση που όλοι μας ζούμε. Από χρόνια. Χρόνια πολλά. Πως οι ηγεσίες αυτές έφεραν την καταστροφή και την εξαθλίωση ή δεν την εμπόδισαν. Πως τελικά οι ηγεσίες αυτές ΔΕΝ είναι με το μέρος του λαού και τα συμφέροντά του. Πως οι ηγεσίες αυτές είναι εναντίον του λαού. Πως εντέλει οι πολιτικές ηγεσίες αυτές ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ για τον λαό και τα συμφέροντά του.

Σε όλα αυτά οι κύριοι των ηγεσιών του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας, γνωρίζουν πως υπάρχει μια τεράστια λαϊκή ομοψυχία. Το γνωρίζουν μια και ξοδεύουν πολλά από τα λεφτά που τους δίνουν ως δάνεια οι φίλοι τους οι τραπεζίτες, σε κρυφές δημοσκοπήσεις. Καταχρηστικά δάνεια που παίρνουν με αντίκρυσμα την μελλοντική δημόσια κομματική επιχορήγηση που τους πληρώνουμε. Εμείς τους την πληρώνουμε.

Αυτή την περίοδο ο λαός μας είναι όλος μαζί. Κι αυτό είναι βέβαια πολύ επικίνδυνο για τα συμφέροντά των πολιτικών ηγεσιών και για τα συμφέροντα, πολιτικά και οικονομικά, εκείνων που τους ελέγχουν με κάθε τρόπο.

Δηλαδή αν υπάρχει ένας διχασμός, είναι ο διχασμός ανάμεσα στον λαό και την πολιτική του ηγεσία. Ο μεν λαός, σύμπας και μονοιασμένος, θεωρεί την πολιτική του ηγεσία ΑΝΑΞΙΑ, η δε ηγεσία ομονοούσα θεωρεί τον λαό ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ.

Το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας θεωρεί τον λαό πολύ επικίνδυνο πλέον για τα συμφέροντα που εξυπηρετεί αλλά και για την επιβίωσή της. Και όχι φυσικά επικίνδυνο για την “δημοκρατία”, που ούτως ή άλλως δεν υπάρχει. Και άλλα τέτοια παραμύθια που διαδίδει.

Οπως είναι ο λαός μονιασμένος, αριστεροί και δεξιοί, επάνω στο ζήτημα της ΑΝΑΞΙΟΤΗΤΑΣ των πολιτικών του ηγεσιών, και στέκεται ενάντια στις ηγεσίες του, έτσι και οι πολιτικές ηγεσίες, αριστεροί και δεξιοί, δηλαδή και ΠαΣοΚ και ΝΔ, είναι μονιασμένοι απέναντι στον κοινό κίνδυνο που διατρέχουν από τον λαό.

Γι’ αυτό ξαμολάνε τους κονδυλοφόρους και τους παπαγάλους τους στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο. Στα ΜΜΕ και τα ιστολόγια και του ΠαΣοΚ και της ΝΔ. Προσπαθώντας να παρουσιάσουν με διαφορετικό νόημα την μεγαλειώδη και μονοιασμένη στάση του λαού που τους ΑΠΑΞΙΩΣΕ και τους ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΕ έμπρακτα στις παρελάσεις.

Οι πολιτικές ηγεσίες είναι φυσικά μονοιασμένες και σε ένα σωρό άλλα ζητήματα. Και κυρίως είναι μονοιασμένοι στο πως πρέπει ο λαός και μόνο ο λαός να πληρώσει την κρίση που δημιούργησαν εκείνοι για λογαριασμό των σκοτεινών και φανερών αφεντικών τους. Γι’ αυτό και μονοιασμένοι, ΠαΣοΚ και ΝΔ, καταψήφισαν την πρόταση νόμου που έγινε για λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους. Γι’ αυτό και μονοιασμένοι έχουν νομοθετήσει την ασυλία τους βρωμίζοντας Σύνταγμα και νόμους με την ανόσια εξαίρεσή τους από την ισονομία. Γι’ αυτό και μονοιασμένοι παρέχουν πολιτική κάλυψη στους ΥΠΟΠΤΟΥΣ και στους ΥΠΟΔΙΚΟΥΣ με τους οποίους είναι ΤΙΓΚΑ τα κόμματά τους.

Γι’ αυτό και δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσουν για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή να την εφαρμόσουν. Διότι τότε ο λαός, και όχι εκείνοι, θα έχει το πάνω χέρι.

Είναι μια συμπαιγνία που μόνο όσοι δεν θέλουν να την δουν, δεν την βλέπουν. Και πάει πολύ βαθιά. Και μπορεί να γίνει ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ. Μια και η πολιτική ηγεσία θεωρεί πως εκείνη μόνη είναι “ο εγγυητής της τάξης” στην χώρα. Και τα χει και μαγειρεμένα όλα. Σύνταγμα και νόμους. Κι όλα τα πόστα πιασμένα.

Η συμπαιγνία των ηγεσιών ΠαΣοΚ και ΝΔ θα αποκαλυφθεί από τον βίαιο τρόπο με τον οποίο ετοιμάζονται αυτές οι ομονοούσες ηγεσίες να αντιμετωπίσουν τον λαό, που όπου νάναι θα χυμήξει στους δρόμους μανιασμένος από την εξαθλίωση και την πείνα.

Θραξ o Αναρμόδιος


Άρθρο του καθηγητή οικονομικών Λιότσιου Σ.Βασίλη
‟Από όλους τους ανθρώπους, οι πιο κακοί και άξιοι της μεγαλύτερης τιμωρίας είναι εκείνοι που ενώ είναι οι ίδιοι ένοχοι, τολμούν και κατηγορούν γι αυτά άλλους”
Ισοκράτης (Περί Αντιδόδεως, 14)

Κύριοι, να τελειώνουμε μια και καλή με τους κατ’ επάγγελμα ψεύτες, και τους φερόμενους ως… θεσμούς όσο ψηλά και να βρίσκονται. Αφορούν τη δημοκρατία τους και όχι την πραγματική δημοκρατία. Ο ένας (GAP), τάχα δούλεψε ως μπογιατζής (άμα ξέρει τι είναι η ώχρα εγώ είμαι αστροναύτης), ως οδοκαθαριστής (άμα μπορεί να ξεχωρίσει τη σκούπα από τη βούρτσα να μου τρυπήσετε τη μύτη) αλλά και ως οικοδόμος (άμα ξέρει πως γίνεται η λάσπη και το τσιμέντο εγώ θα αυτοκτονήσω). Έκανε όμως και υπουργός εξωτερικών (φανταστείτε σε τι χώρα ζούμε!) ενώ αμφιβάλω αν ξέρει, πότε και αν, έγινε β’ ελληνοτουρκικός πόλεμος ή τι σημαίνει υφαλοκρηπίδα… τα διαβάζει, όπως και την ιστορία του γέρου που του πρόσφερε εθελοντικά την… σύνταξή του !!!)

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τώρα έχουμε και τον παπούλια να είναι πολεμιστής ενάντια στα γερμανικά στρατεύματα, που ήρθαν στην Ελλάδα τον Απρίλη του 1941, όταν δηλαδή ήταν 12 ΕΤΩΝ (!!;;) (γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1929 και από τη δεκαετία του 60, αυτός και η οικογένειά του, είναι μόνιμοι κάτοικοι Γερμανίας!;)

Τους ψεύτες της δημοκρατίας, του δήθεν σοσιαλισμού και τους δολοφόνους και ενταφιαστές του συντάγματος, τους ξέρουμε πλέον και σ’ αυτό δεν θα προσθέσω τίποτε άλλο. Δεν πρόκειται να σπαταλήσω φαιά ουσία για να περιγράψω ή να αποδείξω ότι και ο παπούλιας, μαζί με την σπείρα του παπανδρέου και των ηγετικών ομάδων όλων σχεδόν των κομμάτων, είναι πράκτορες των τραπεζιτών, θιασώτες της ‟νέας τάξης πραγμάτων” και προγεφύρωμα της ‟παγκόσμιας διακυβέρνησης”. Αυτό είναι πλέον πασιφανές και δεν το έκρυψε και ο ίδιος ο παπούλιας. Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, στις εκπληκτικές -αλλά προφητικές- εκείνες ατάκες του φερέφωνου της άρχουσας ελίτ και των βολεμένων, άννας ψαρούδα μπενάκη (η οποία από τότε Ε-Ξ-Α-Φ-Α-Ν-Ι-Σ-Τ-Η-Κ-Ε!!!), αρκέστηκε σε ένα ‟ευχαριστώ”! Τα ήξερε και ο ίδιος (από τότε) αυτά που θα ακολουθήσουν και τώρα τον βλέπουμε να τα στηρίζει αναφανδόν…

Το κόλπο λοιπόν είναι GROSSO και συμμετέχουν σ’ αυτό ΟΛΟΙ! Μηχανισμοί και θεσμοί. Και εξηγούμαι:

Ο παπούλιας (σε όλο το άρθρο προσπαθώ να τον αποκαλέσω πρόεδρο της δημοκρατίας, αλλά… δεν μου βγαίνει), θα μπορούσε με την παραίτησή του να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, όπως οφείλει με την ιδιότητα του (άντε) φερόμενου ως προέδρου της δημοκρατίας, στο βαθμό που βλέπει ότι υπάρχει ακραιφνής αναντιστοιχία μεταξύ κυβέρνησης και λαϊκής θέλησης.Αυτός όχι μόνο δεν το κάνει, αλλά, σαν τον αρχιδοσίλογο δήθεν πρωθυπουργό μας, προφασίζεται ότι τα φτυσίματα είναι ψιχάλες και ερμηνεύει την σύσσωμη λαϊκή εξέγερση της 28η Οκτωβρίου 2011, ως… βλασφημία στους… αγώνες του κατά των γερμανών, από μια ‟ισχνή μειοψηφία”! Δεν κατάλαβε τίποτα ο παπούλιας. Δεν ζει σ’ αυτή τη χώρα (πηγαινοέρχεται άλλωστε από τη Γερμανία όταν χρειάζεται για να παίξει το θεατρικό του) και δεν ξέρει ο άνθρωπος! Κάνει πως δεν βλέπει (κι αυτός, όπως και το ατάλαντο ελληνοφανές αμερικανάκι που μας κυνηγά και φέρεται ως έλληνας πρωθυπουργός), ότι η πραγματικότητα και ο ελληνικός λαός τους έχει ξεπεράσει προ πολλού. Κάνουν αναφορές στην αναγκαιότητα σεβασμού σε μια δημοκρατία που δεν κατάλαβαν ακόμη ότι δεν μας αφορά, πως είναι ‟δική τους”.

Ας το μάθουν λοιπόν: Ο λαός, ζητά, πέρα από την παραίτηση της κυβέρνησης των πρακτόρων, τη δικαστική κάθαρση και τιμωρία ΟΛΩΝ όσων ευθύνονται για τη χρεοκοπία της χώρας μας και στη συνέχεια ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και μια παντελώς άλλη μορφή διακυβέρνησης που θα στηρίζεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ στην λαϊκή κυριαρχία. Αυτό ζητά και ας κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν και περί… άλλων τυρβάζουν οι ταγοί του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος! Ο λαός ξεπέρασε τη δημοκρατία τους και απαιτεί τη δική του πραγματική, άμεση δημοκρατία!

Και οι υπόλοιποι του κοινοβουλίου, του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος –καθεστώτος, πρέπει να καταλάβουν ότι ο λαός ΞΥΠΝΗΣΕ και τους ξεπέρασε! Αν είναι όντως κατά του πράκτορα της FED και θέλουν να συμπορευτούν με το λαό για τη σωτήρια της Ελλάδας, να μην ζητούν μόνο από τον φερόμενο ως πρόεδρο της δημοκρατίας να παραιτηθεί -ώστε να προκύψουν εκλογές-, αλλά να τις επιβάλλουν οι ίδιοι παραιτούμενοι από το βουλευτικό αξίωμα (και ως άτομα και ως κόμματα), αφήνοντας τον Γιωργάκη ή να κυβερνήσει μόνος του, ή να παραιτηθεί και όχι να τον νομιμοποιούν με την παρουσία τους! Αλλού τα κόλπα λοιπόν.

Ο λαός κατάλαβε ότι το κόλπο είναι grosso!

«Είναι πεπρωμένο οι καταπιεστές των λαών και οι διώκτες της δικαιοσύνης και της αλήθειας, με την αντίδρασή τους σε κάθε φιλελεύθερη εκδήλωση και το μίσος τους προς τη δικαιοσύνη και την αλήθεια, να τροφοδοτούν τη φωτιά της λαϊκής εξέγερσης και να ανάβουν ζωηρότερη τη φλόγα της δικαιοσύνης και της αλήθειας».
Alessandro Mancini
Διοικητής στον άγιο Μαρίνο

Ο Σωκράτης όταν ρωτήθηκε πια πόλη διοικείται παράνομα είπε: «η πόλη στην οποία οι άρχοντες τοποθετούνται από φατρίες»
Σωκράτης (Ανθ. Στοβ. Γ, 81)

ΥΓ: Η χρήση μικρών γραμμάτων (πεζά) στα κύρια ονόματα, δεν είναι καθόλου συμπτωματική και έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα!


  • Ο σημαιοφόρος της Ευελπίδων απαιτούσε να παρελάσει για τους Έλληνες πολίτες
  • "Εκτελούμε εντολές" ομολόγησε ο στρατιωτικός υπεύθυνος του αγήματος της Ευελπίδων, ξεγυμνώνοντας την μικρότητα της πολιτικής ηγεσίας
  • Μαθήματα ήθους και χρέους προς την πατρίδα παρέδωσε η Σχολή Ευελπίδων στην Θεσσαλονίκη
Τα όσα διαδραματίστηκαν στο παρασκήνιο της ακύρωσης της στρατιωτικής παρέλασης στην Θεσσαλονίκη, είναι γνωστά σε πολύ λίγους. Η αναφορά μας γίνεται στην επιμονή της Σχολής Ευελπίδων να παρελάσει. Και αυτή η επιμονή έφτασε σε τέτοιο σημείο που τόσο ο αρχηγός του αγήματος της Ευελπίδων, όσο και ο σημαιοφόρος, απειλήθηκαν με αποπομπή από το στράτευμα.

Ήταν πραγματικά συγκινητικό, για όσους είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν αυτούς τους νέους, να ανθίστανται στην κυβερνητική διαταγή να αποχωρήσουν και να μην παρελάσουν. Ο σημαιοφόρος, μάλιστα, τεταρτοετής Εύελπις ήταν σαφέστατος λέγοντας προς τον ανώτερό του: «Ήρθαμε εδώ για να παρελάσουμε, για να τιμήσουμε τους νεκρούς ήρωες. Δεν αποχωρούμε. Θα παρελάσουμε»… Ακόμη και όταν απειλήθηκε με αποπομπή από την Σχολή, επέμενε λέγοντας: «δεν με ενδιαφέρει, διώξτε με, εγώ θα παρελάσω»…

Με αποπομπή από το στράτευμα απειλήθηκε και ο υπεύθυνος του αγήματος της Ευελπίδων και μόνο στο ηθικό αυτό δίλημμα (συμπαράστασης στον ανώτερό τους) υποχώρησαν οι Ευέλπιδες και δεν παρέλασαν και αποχώρησαν συντεταγμένα από τον χώρο αναμονής. Πριν από αυτό όμως, με Ελληνικό ήθος και με την δύναμη της ψυχής τους τραγούδησαν το απαγορευμένο «Μακεδονία Ξακουστή». Να θυμίσουμε πως σε προηγούμενα έτη υπήρξαν και ποινές κατά Ευελπίδων που «τόλμησαν» να τραγουδήσουν την «Μακεδονία»…

Αυτή η κυβέρνηση, τολμά να απειλεί τους καλύτερους νέους μας, προκειμένου να… ακυρώσει την τιμή προς τους ήρωες προγόνους, προκειμένου να αμαυρώσει μία εθνική επέτειο και προκειμένου να επιβάλει τον εθνομηδενισμό της…

Θαυμάστε το Ελληνικό ήθος, που τόσους αγώνες έχουν δώσει οι νέο-πατριώτες να εξαφανίσουν… Πολλοί παρευρισκόμενοι δάκρυσαν και ένιωσαν εκείνο το δέος που οι ανίκανοι πολιτικοί βρωμίζουν με την παρουσία τους… Μαρτυρίες πολιτών αναφέρουν πως τόσο ο διοικητής της Σχολής Ευελπίδων, όσο και αρκετοί Ευέλπιδες δάκρυσαν… για την πατρίδα και το χρέος τους, ενώ κάποιοι άλλοι ένιωθαν άβολα και αποχωρούσαν με «βαρυσήμαντες» δηλώσεις από την τιμή που οφείλουν, επικαλούμενοι το… παρελθόν τους! Άλλωστε, δεν είχαν τίποτε απολύτως να επικαλεστούν από το τραγικό τους παρόν… απέναντι στην ψυχή των Ευέλπιδων, που είναι γεμάτη Ελλάδα...




“Αν ήμουν Έλληνας θα είχα κάνει μήνυση στους δανειστές μου για σωματική βλάβη” αναφέρει άρθρο της γερμανικής εφημερίδας Handelsblatt, μετά την επίσκεψη και παραμονή στη χώρα μας ομάδας 20 δημοσιογράφων, που έζησαν από κοντά την κατάσταση στη χώρα.

Όπως λένε, μίλησαν με πολιτικούς, επισκέφθηκαν υπηρεσίες και ήρθαν σε επαφή με τον κόσμο. Αυτό που είδαν είναι “μία εξαντλημένη χώρα, που υποφέρει από ένα διπλό βάρος: το χάος του χρέους που η ίδια επέβαλε στον εαυτό της και την ευρωπαϊκή πολιτική διάσωσης, που κάνει τα πράγματα χειρότερα.

“Τα αποτελέσματα δεν μπορούν να είναι πιο αποκαρδιωτικά. Η οικονομική ζωή σβήνει, η ανεργία αυξάνεται, οι νέοι άνθρωποι ονειρεύονται να φύγουν στο εξωτερικό. Και το χρέος ανεβαίνει συνεχώς χωρίς τα μέτρα να φέρνουν αποτέλεσμα” αναφέρουν.

“Αν ήμουν Έλληνας θα είχα μηνύσει τους δανειστές μου και το βράδυ θα κατέβαινα στο Σύνταγμα για να διαδηλώσω μπροστά στο Κοινοβούλιο, ώστε να εκφράσω την διαμαρτυρία μου για μια πολιτική κατά της κρίσης που το μόνο που κάνει είναι να την επιδεινώνει” προσθέτουν.

“Πιο επικίνδυνα όμως είναι όσα δεν φαίνονται. Αν ήμουν από την Ελλάδα θα ήμουν μεταξύ αυτών που θα έβλεπαν με ανησυχία και με επαγρύπνηση την στρατιωτική μηχανή που κυβερνούσε από το 1967 ως το 1974 και που μπορεί να ψάχνει την ευκαιρία να δράσει. Το ξέρουμε από πολλές χώρες: οι θεραπείες – σοκ είναι εχθροί της Δημοκρατίας.

“Ένα τέτοιο βουνό χρέους δεν μπορεί να μειωθεί συρρικνώνοντας την οικονομική δύναμη. Αν και η χώρα έχει λάβει τα σκληρότερα μέτρα που έχει πάρει δυτική χώρα εκτός πολέμου, το χρέος έχει μεγαλώσει κατά 67 δισεκατομμύρια ευρώ, σε σχέση με το ΑΕΠ έχει φτάσει από το 127% στο 157%. Δεν μπορεί κανείς να κάνει μυς όταν πεινάει” σημειώνουν.

“Το σπιράλ της κρίσης τρέχει όλο και πιο γρήγορα. Η συμφωνία της Συνόδου Κορυφής θα επιβραδύνει την αποσύνθεση της χώρας αλλά δεν θα τη σταματήσει. Όλα άργησαν κατά ενάμιση χρόνο. Αν τότε είχε γίνει διαπραγμάτευση του χρέους σήμερα θα ήταν κάτω από 100% του ΑΕΠ. Όπως έχουν τα πράγματα η χώρα θα μείνει αποκλεισμένη από τις αγορές για πολύ καιρό”, τονίζουν.

Σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη της έγκυρης εφημερίδας που αρθρογραφεί για τα αποτελέσματα της μεγάλης έρευνας, η θεραπεία που δίνεται στην Ελλάδα τώρα θυμίζει την προσέγγιση του αμερικανού οικονομολόγου Τζέφρι Σαχς που δοκιμάστηκε στη Ρωσία του Γέλτσιν: ραγδαία απελευθέρωση του εργασιακού τοπίου και της οικονομίας, επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων και τεράστιες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες.

“Δημιούργησαν το είδος καπιταλισμού της Άγριας Δύσης που ακόμη κρατά τη ρωσική κοινωνία διχασμένη σε δισεκατομμυριούχους και φτωχούς. Ο Σαχς που έμεινε γνωστός ως “Δρ. Σοκ” αναγκάστηκε να βγει και να απολογηθεί στους Ρώσους” αναφέρει.

Αυτός ο ρόλος του “Δρ. Σοκ έχει τώρα μεταφερθεί στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο και στο Παρίσι και η ίδια θεραπεία εφαρμόζεται στην Ελλάδα, λένε οι δημοσιογράφοι. “Και πάλι έχουν αναλάβει άνθρωποι που δεν γνωρίζουν πως θα δώσουν ώθηση στην οικονομία και στους ανθρώπους που εργάζονται”, αναφέρουν.

“Αυτοί οι άνθρωποι σπέρνουν την απογοήτευση και την απελπισία όχι την αισιοδοξία. Αφαιρούν χρήματα από την οικονομία αντί να την οπλίζουν. Σπρώχνουν τη χώρα από την οικονομική δυσχέρεια στην ύφεση” λένε οι δημοσιογράφοι.

Και με μία δόση χιούμορ αναφέρουν: “Αν είχαμε φερθεί στους Γερμανούς αδελφούς μας της Ανατολικής Γερμανίας όπως φερόμαστε τώρα στους Έλληνες, αυτοί θα ζούσαν ακόμη στην φτώχεια. Αυτά που κάναμε τότε για αυτούς: μηδενική φορολογία στις εταιρείες, προγράμματα στήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αύξηση μισθών για να δημιουργήσουμε καταναλωτική δύναμη – όλα αυτά γίνονται αντίθετα στην Ελλάδα.

“Όμως όταν δεν σπέρνεις, δεν θα βρεις και τίποτα να θερίσεις” σημειώνουν.


  • Ο Αμερικανός οικονομολόγος Ρίτσαρντ Γουλφ, καθηγητής του Γ. Παπανδρέου στο πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Realnews εκτιμά ότι η Ελλάδα αποτελεί «πείραμα» των Ευρωπαίων ηγετών..
Ο Γουλφ υποστηρίζει ότι υπάρχει αβεβαιότητα αφενός επειδή πολλά εξαρτώνται από τι επιτόκιο πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα για το υπόλοιπο 50% του χρέους της, αφετέρου επειδή πρέπει ν’ ανακοπεί η ανοδική πορεία του χρέους από τα μέτρα που θα λάβει η κυβέρνηση όσον αφορά τη φορολόγηση των πλούσιων ή των μεγάλων εταιρειών, για παράδειγμα. Επίσης, σύμφωνα με τον Γουλφ, πολλά εξαρτώνται φυσικά και από το μέλλον των μεγάλων οικονομιών της Ευρώπης, των ΗΠΑ και της παγκόσμιας οικονομίας.

«Αν επιβληθεί ένα πρόγραμμα αυστηρής λιτότητας στους Έλληνες, τότε είναι πολύ πιθανό να γίνει το ίδιο σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της ευρωζώνης. Είστε οι πιο οργανωμένοι, μαχητικοί και ριζοσπαστικοί απ’ όλες τις εργατικές τάξεις της Ευρώπης. Αν σας εξαναγκάσουν να δεχτείτε τα μέτρα λιτότητας, θα είναι σχετικά ευκολότερο να συμβεί το ίδιο και στην υπόλοιπη Ευρώπη, στους Πορτογάλους, στους Ισπανούς και τους Ιταλούς. Είναι κάτι σαν δοκιμή», δηλώνει χαρακτηριστικά ο Αμερικανός οικονομολόγος.

Σύμφωνα με τον Γουλφ, στην περίπτωση της Ευρώπης, οι Έλληνες έχουν δαιμονοποιηθεί. Και αυτό, επειδή οι Γάλλοι και οι Γερμανοί ηγέτες χρειάζεται να στρέψουν το θυμό και την οργή των λαών τους, που πηγάζει από τα εσωτερικά τους προβλήματα, προς μια άλλη κατεύθυνση, μετατρέποντας την εσωτερική οικονομική σύγκρουση σε ένα εθνικό ερώτημα.

«Βολεύει πάρα πολύ ο Γερμανός εργάτης να πιστεύει ότι οι οικονομικές δυσκολίες που περνά οφείλονται στους τεμπέληδες Έλληνες ή στους Ισπανούς ή στους Πορτογάλους ή στους Ιταλούς. Γίνεται προσπάθεια να αναπτυχθεί ένα εθνικιστικό πλαίσιο σκέψης (…) Είναι η κλασική λύση μιας κοινωνίας που βυθίζεται στα προβλήματα, προσπαθώντας να βρει τρόπο να κρατήσει το σύστημα σε λειτουργία», πιστεύει ο ο Αμερικανός οικονομολόγος...

Κυβερνήσεις - μαριονέτες με

κοινό παρονομαστή τη σάτιρα

Καθώς ξυπνάμε από τη «δανει­κή» ευημερία των τελευταί­ων χρόνων και βγαίνουμε από τις ψευδαισθήσεις της «ισχυρής Ελ­λάδας», αντιλαμβανόμαστε ότι αυτά που ζούμε δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν: Κυβερνήσεις - μαρι­ονέτες, πιστωτές, τραπεζίτες, λαμόγια. Επόπτες από τη μια και ο λαός που πληρώνει τα σπασμένα από την άλλη. Κοινός ιστορικός παρονομαστής η σά­τιρα, όπως μας θυμίζει στο κείμενο που ακολουθεί ο αναγνώστης και φί­λος του «Π» Κώστας Καπετανάκης, με­ταπτυχιακός φοιτητής Πολιτικής Επι­στήμης και Ιστορίας στο Πάντειο.

Η περίοδος κατά τα τέλη του 19ου αιώνα χαρακτηρίζεται από την εξα­γωγή κεφαλαίου από διάφορους ευ­ρωπαϊκούς τραπεζικούς οίκους και ιδιώτες σε χώρες εκτός της Ευρώπης. Οι τοποθετήσεις των κεφαλαίων γίνο­νται συνήθως με τη μορφή δανείων έτσι ώστε οι Ευρωπαίοι κεφαλαιούχοι να εξασφαλίσουν μέσω των εγγυή­σεων των εθνικών προσόδων τα κέρ­δη τους από τα κράτη της περιφέρειας. Η υπόθεση αυτή διαμορφώνει τις προϋποθέσεις ώστε τα δανειζόμενα κράτη να εξαρτώνται πολιτικά και οι­κονομικά από τους δανειστές του ευ­ρωπαϊκού κεφαλαίου. Το γεγονός αυ­τό εξηγεί και έναν από τους λόγους εξαιτίας του οποίου ανοίγουν οι ξέ­νες χρηματαγορές και για την Ελλάδα κατά το 1879.

Αν μοιάζει σε κάτι η εποχή εκείνη με τη δική μας, είναι στο ότι οι ελληνι­κές κυβερνήσεις συνάπτοντας δάνεια με τους εξωτερικούς οικονομικούς οί­κους έμπαιναν σε έναν φαύλο κύκλο: Νέα δάνεια προκειμένου να αποπλη­ρώσουν παλαιότερα δάνεια. Συνεπώς, το αποτέλεσμα, τόσο για το ιστορικό παρελθόν όσο και για το παρόν, είναι ο παρασιτισμός του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στην εθνική οικονομία και η εξαθλίωση του λαού από του φόρους. Από την άλλη, την περίοδο του 19ου αιώνα τη χαρακτηρίζει το άλυτο εθνι­κό ζήτημα που αποτελεί και το πεδίο μέσα από το οποίο διαμορφώνονται οι κοινωνικές εντάσεις και ο δημαγω­γικός λόγος. Έτσι τα προβλήματα την περίοδο αυτή ο ελληνικός λαός συνή­θιζε να τα αποδίδει σε ό,τι είχε να κάνει με την απελευθέρωση του αλύτρω­του ελληνισμού. Αντίθετα, στην εποχή μας συναντάμε απόψεις από διάφορα κομμάτια της κοινωνίας που ανάγουν τα προβλήματα της σημερινής κατά­στασης είτε στο πελατειακό κράτος εί­τε στα παράλογα επιδόματα προηγού­μενων ετών είτε στο γεγονός της οξυμμένης αντίθεσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Οι αντιλήψεις της κοινωνίας σαφώς και διαφέρουν από εποχή σε εποχή και οι ερμηνείες των ιστορικών γεγο­νότων από την κοινή γνώμη έχουν να κάνουν με το πολιτισμικό και κοινωνι­κό πλαίσιο κάθε ιστορικής περιόδου. Παρ’ όλα αυτά, εάν ανατρέξουμε στον σατιρικό Τύπο την εποχή των δανείων του τέλους του 19ου αιώνα και στις πλατείες του σήμερα θα διακρίνουμε αντιλήψεις που έχουν άρωμα από αυτό το παρελθόν αλλά με διαφορετικό πε­ριεχόμενο ως προς το νόημά τους. Στη λαϊκή σατιρική εφημερίδα «Αριστοφά­νης» που αργότερα θα μετονομαστεί σε «Νέο Αριστοφάνη», την περίοδο της σύναψης των δανείων συχνά γίνε­ται λόγος για τις κυβερνήσεις οι οποίες είναι «φαυλοκρατικές» και τους πολι­τικούς οι οποίοι είναι «καλπουζάνοι». Σήμερα, όπως και σε ανάλογες περι­πτώσεις (πτώχευσης) του παρελθόντος για μεγάλη μερίδα του κόσμου τα πολι­τικά πρόσωπα χαρακτηρίζονται αναξι­όπιστοι και κλέφτες.

Από την άλλη, δεν μπορούμε να ταυ­τίσουμε τις αντιλήψεις εκείνης της επο­χής με τη σημερινή με κοινό σημείο αναφοράς τη γνώμη που είχαν για τα πολιτικά πρόσωπα από τη στιγμή που τότε οι χαρακτηρισμοί ήταν και προϊ­όν αλυτρωτικών συναισθημάτων. Αυτό όμως που προέχει και στις δυο εποχές είναι η αντίληψη που έχει η κοινωνία απέναντι στην αντίθεση μεταξύ ιδιωτι­κού και δημόσιου συμφέροντος.

Ένα από τα πράγματα όμως που μέ­νουν διαχρονικά αναλλοίωτα είναι το μαστίγωμα των κυβερνήσεων από τον κόσμο της σάτιρας, η οποία αποτελεί και προϊόν έμπνευσης και έκφρασης της κοινωνικής διαμαρτυρίας.

Έτσι, λοιπόν, σήμερα τα φορολογι­κά μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση έχουν κάνει τον κόσμο της σάτιρας να καυτηριάζει την πολιτική της μέσα από άρθρα και γελοιογραφίες. Στην εποχή της δανειακής πολιτικής του τέλους του 19ουαιώνα ο «Αριστοφάνης» που διακρίνεται από μια αμφίδρομη επιρ­ροή μεταξύ των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων γράφει στις 29 Σεπτέμβρη του 1884 για να καυτηριάσει τις φο­ρολογικές επιβαρύνσεις «βρε φορο­μπήχτη Χαρίλαε Τρικούπη τι τρως τον ιδρώτα μας σκυλί, ωσάν χαρούπι; Γιατί στα δάκρυά μας γελάς και όλο χορεύεις και την φτωχή πατρίδα μας πάντα τουρκοπεδεύεις; Χωρίς να λυπάσαι, χωρίς να την πονείς, μα θα έρθει η ώρα, που ούτε θα φανείς».

Επίσης αυτό που έγραφε ο «Νέ­ος Αριστοφάνης» στις 24 Απρίλη του 1893, σε μια περίοδο που η Ελλάδα εί­χε εισέλθει στην τροχιά της χρεοκοπίας, θα μπορούσαμε να το συναντήσου­με ως αντίληψη στο σήμερα: «φαντα­στείτε έναν κατάχρεον άνθρωπο, όστις να καυχιέται ότι έκαμεν δάνειο διά να πληρώσει τους τόκους, αν είναι δυνα­τόν να καυχάται αφού τα χρέη του προφανώς αυξάνουν και αφού δεν δύναται να πληρώσει τους τόκους των παλαιών χρεών. Πώς θα δυνηθεί εις το μέλλον να πληρώσει και τους τόκους του νέου;»

Τελικά ζούμε σε ένα έργο που ο λαός είναι αυτός που πληρώνει τα βά­ρη των κυβερνήσεων οι οποίες κάθε φορά βασίζονται στις ντόπιες και ξέ­νες κυρίαρχες κοινωνικές δυνάμεις. Σε μια παράσταση όμως που το επί­πεδο της κοινωνίας και της οικονομί­ας είναι εντελώς διαφορετικό από το παρελθόν.

Πηγή


Του Σήφη Μανουσογιαννάκη
Αντιναύαρχου Π.Ν. ε.α


Δυο μέρες πριν η Ελλάδα συρόταν από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις σε μια δέσμευση οικονομική και πολιτική τουλάχιστον εικοσαετούς προοπτικής. Νίκη παρουσίασε η Ελληνική κυβέρνηση ότι σε δέκα χρόνια θα ευρεθούμε στα οικονομικά επίπεδα που ήμασταν το 2009. Όμως εξ αιτίας της οικονομικής μας κατάστασης το 2009 συρθήκαμε σαν λαός ως εδώ με δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα που μας έχουν ρίξει στη δυστυχία.

Είναι καιρός τώρα, που ο Ελληνικός λαός, έχει δείξει την αγανάκτηση και την περιφρόνηση του στο υπάρχον συντεχνιακό κράτος που οικοδόμησαν οι πολιτικοί από την μεταπολίτευση και μετά. Πολλές φορές η αγανάκτηση αυτή εναντίον των πολιτικών έχει καταγραφεί όχι μόνον φραστικά αλλά και με έργα (ξυλοδαρμοί και εκσφενδόνιση αυγών και γιαουρτιών).

Καιρό τώρα σαν τελευταία ελπίδα, αφού το κυβερνών πολιτικό κόμμα δεν συγκινείται αναμένει μια πολιτική πρωτοβουλία (παραίτηση) από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που θα οδηγούσε σε εκλογές και θα έδιδε προοπτική και ανακούφιση στον λαό. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως υπέρτατη αρχή της πολιτείας πρέπει να εξασφαλίζει την ενότητα και την συνοχή του κοινωνικού ιστού.

Είδαμε όμως στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης τον κ. Παπούλια να κάνει δηλώσεις οι οποίες σε καμιά περίπτωση δεν ταιριάζουν με τον θεσμό τον οποίο υπηρετεί. Το απολογητικό του ύφος για την πατριωτική και δημοκρατική του στάση μιλώντας σε πρώτο πρόσωπο τον υποβάθμισε σε επίπεδο μέτριου πολιτικού αφού προσέδωσε προσωπική χροιά. Έτσι ο ίδιος ξέχασε τον θεσμό του ανωτάτου άρχοντα και προκάλεσε αυτό ακριβώς που δεν έπρεπε να γίνει. Να αμφισβητούνται άμεσα το ήθος και η πολιτική του -ανοικτά- είτε με υπολογισμό της ηλικίας του με βάση το βιογραφικό και να τίθενται ερωτηματικά για το πότε ανέπτυξε την αντιστασιακή του δράση κατά την κατοχή, είτε με δημοσίευση φωτογραφιών με παρέες στη θάλασσα που παραπέμπουν σε θλιβερή δεκαετία του παρελθόντος.

Θα έπρεπε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας να έχει καταλάβει την αγωνία του τόπου και να στεκόταν εκεί δίνοντας στην συνείδηση του κόσμου την ελπίδα και την ομόνοια έστω και αν “κάποιοι” όπως λέει η κυβέρνηση προκάλεσαν τα γεγονότα. Αντίθετα φάνηκε να λειτουργεί ως εντολοδόχος μιας κυβέρνησης που έχει καταστεί τελείως αναξιόπιστη και μισητή στον κόσμο κατά την διετή πορεία της.
  • Το ευρώ λειτούργησε ως μία πανευρωπαϊκή εκδοχή του μάρκου, καθιστώντας αδύνατο για τα κράτη της περιφέρειας να φθάσουν τη γερμανική ανταγωνιστικότητα

Είναι γνωστό ότι τα κράτη και δη τα μεγάλα που έχουν αναλόγου εμβέλειας συμφέροντα και ανάλογες φιλοδοξίες, αλλά κυρίως τα σοβαρά, που δεν αφήνουν την ύπαρξή τους στην τύχη, κινούνται με βάση ένα σχεδιασμό. Ο σχεδιασμός αυτός σχετίζεται με το γεωγραφικό χώρο και τη σύνδεσή του με άλλες συνιστώσες ισχύος, οριζόντιες και κάθετες, από την οικονομία και την τεχνολογία μέχρι τον πολιτισμό, το δημογραφικό παράγοντα και την κοινωνική συνοχή. Η Γερμανία είναι από τα κράτη που επιδιώκουν να έχουν πολιτική με χρονικό βάθος και ιστορική οπτική.

O πατέρας της γεωπολιτικής, Γερμανός γεωγράφος και συγγραφέας του «Der Lebenstraum – Ο Ζωτικός Χώρος», Friedrich Ratzel, προσδιόρισε τη γεωπολιτική ως τη «γεωγραφία στην υπηρεσία της πολιτικής του κράτους». *

Ο επίσης Γερμανός, με βαθιά επιρροή στην επιστήμη της γεωπολιτικής και επηρεασμένος ο ίδιος από τον Ratzel, γεωγράφος Karl Haushoffer, την περιέγραψε ως εξής:

«Η γεωπολιτική θα είναι και πρέπει να είναι η γεωγραφική συνείδηση του κράτους. Το αντικείμενό της είναι η μελέτη των μεγάλων ζωτικών συσχετίσεων του σύγχρονου ανθρώπου στο πλαίσιο του σύγχρονου χώρου και ο σκοπός της είναι ο συντονισμός των φαινομένων που συνδέουν το κράτος με το χώρο» (

Επειδή και οι δύο προαναφερθέντες επιστήμονες έδρασαν στο 19ο αιώνα και μέχρι τις αρχές του 20ού ο πρώτος, μέχρι το μέσο του ο δεύτερος, οι αναφορές αυτές γίνονται για να υπογραμμιστεί ότι οι Γερμανοί έχουν βαθιά γεωπολιτική συνείδηση και ως εκ τούτου επιμονή και συνέχεια στις σχετικές επιδιώξεις τους.

Η Ε.Ε. με τον τρόπο που δομήθηκε, και ακόμα περισσότερο με τον τρόπο που εξελίχθηκε μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, την επανένωση της Γερμανίας και την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, αντιμετωπίστηκε από το Βερολίνο ως η νέα εκδοχή του ζωτικού χώρου, η κατάκτηση του οποίου θα γινόταν αυτή τη φορά με οικονομικά μέσα και μόνο εμμέσως με στρατιωτικά, ήτοι χωρίς άμεση γερμανική πολεμική εμπλοκή, όπου χρειαζόταν. Η επιτάχυνση και με όρους εμφυλίου του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα. Πέραν του ότι εξουδετέρωσε μία ισχυρή κρατική οντότητα -η οποία είχε δημιουργηθεί μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ενισχυθεί μετά το Β’, δηλαδή μετά από δύο γερμανικές ήττες- στο μαλακό υπογάστριο του Reich, στα βαλκανικά σύνορα της Αυστρίας, «απελευθέρωσε» άμεσες ζώνες γερμανικής επιρροής, Σλοβενία και Κροατία, και εκμηδένισε μία χώρα, τη Σερβία, η οποία αν έβγαινε με άλλες συνθήκες από τη διάλυση της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας θα μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο στη περιοχή μαζί με την Ελλάδα. Εκμεταλλευόμενη και την αμερικανική επιπόλαια ανάγνωση της περιοχής, η Γερμανία προώθησε τότε σχεδόν αθέατη τους σκοπούς της. Δύο εν δυνάμει σημαντικοί παίκτες της Βαλκανικής, η συνεργασία των οποίων θα λειτουργούσε ως πολλαπλασιαστής διπλωματικής, οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, βρίσκονται σήμερα νοκ άουτ. Πέραν της διαφαινόμενης εξυπηρέτησης στρατηγικών στόχων από την αποδυνάμωση των δύο, δεν πρέπει να υποτιμάται η αταβιστική λειτουργία κρατών που έχουν ιστορική στοχοπροσήλωση και γεωπολιτική εμμονή, όπως η Γερμανία. Ελλάδα και Σερβία ήταν οι χώρες όπου η ναζιστική Γερμανία αντιμετώπισε τη μεγαλύτερη αντίσταση. Η διάλυση της Τσεχοσλοβακίας επίσης θα πρέπει να σημειωθεί. Αυτά ως επισήμανση.

Το ευρώ λειτούργησε ως μία πανευρωπαϊκή εκδοχή του μάρκου, καθιστώντας αδύνατο για τα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας να εξισορροπήσουν με άλλους τρόπους την αδυναμία τους να φθάσουν τη γερμανική ανταγωνιστικότητα. Τα ελλείμματα των υπολοίπων τροφοδότησαν τα γερμανικά πλεονάσματα, λόγω και της ανυπαρξίας οικονομικού και παραγωγικού σχεδιασμού από πολιτικές ηγεσίες όπως η ελληνική, οδηγώντας στη σημερινή κατάσταση. Δύο φορές τον προηγούμενο αιώνα, μετά από ισάριθμες στρατιωτικές ήττες και αφού κατέστρεψε την Ευρώπη, η Γερμανία ανέκαμψε με εντυπωσιακό τρόπο, κουβαλώντας όμως το σπόρο της επόμενης (αυτο)καταστροφής. Η Ιστορία απειλεί να επαναληφθεί, δυστυχώς όχι ως φάρσα, αλλά πάλι ως τραγωδία. Με τις οικονομίες γύρω της να παραπαίουν, από τη Βρετανία μέχρι την Ιταλία και από τις ΗΠΑ μέχρι τις πρώτες «γρατζουνιές» της Γαλλίας, η Γερμανία αισθάνεται αρκετά ισχυρή ώστε να κουνάει το δάχτυλο ακόμα και στην Ουάσιγκτον.

Λάμπρος Καλαρρύτης στον “Τύπο της Κυριακής”


Toυ Tim Worstall για το περιοδικό Forbes

Ένα όχι και τόσο αστείο ανέκδοτο κυκλοφορεί στoυς κύκλους των οικονομικών αγορών το τελευταίο διάστημα. Σύμφωνα με το ανέκδοτο αυτό, η πραγματική λύση στο ελληνικό πρόβλημα είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Αντί, λέει, να προσπαθεί η Γερμανία να χρηματοδοτήσει το ελληνικό χρέος, θα πρέπει να χρηματοδοτήσει ένα πραξικόπημα στην Ελλάδα.

Απόσπασμα από τη βρετανική ιστοσελίδα του Telegraph:

"Είναι κάτι μεταξύ σοβαρού και αστείου αυτό που ακούμε να λέγεται περιστασιακά, ότι δηλαδή η καλύτερη χρήση για τα γερμανικά ποσά που διοχετεύονται σε έναν οχετό που οδηγεί σε περαιτέρω μηχανισμούς στήριξης θα ήταν η οικονομική στήριξη ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα, για να λυθεί το πρόβλημα μια και καλή..."

Ο λόγος που χαρακτηρίζεται σαν δήλωση μεταξύ σοβαρού και αστείου είναι ότι στρατιωτική δικτατορία δεν μπορεί να υπάρξει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι, εάν όντως γινόταν στρατιωτικό πραξικόπημα, η Ελλάδα θα έπρεπε αμέσως να φύγει από την ΕΕ και, συνεπώς, ό,τι και αν συμβαίνει στην οικονομία της, θα γινόταν απλά το πρόβλημα κάποιων άλλων.

H λυπηρή, ή πικρή ή αν προτιμάτε, αλήθεια στο ανέκδοτο είναι ότι, αν αγνοήσουμε το κάποιων διαστάσεων πρόβλημα για τη χώρα που θα προκύψει από μια στρατιωτική δικτατορία, στην πραγματικότητα μάλλον θα ήταν μια καλή λύση για την τραγωδία που βιώνει η Ελλάδα. Είναι φύσει αδύνατον η χώρα αυτή να αποπληρώσει τα σημερινά χρέη της, πράγμα που σημαίνει ότι η χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη. Αλλά η χρεοκοπία από μόνη της δεν θα λύσει το μεγαλύτερο πρόβλημα, που δεν είναι άλλο από την παγίδευση της χώρας σε μια νομισματική ένωση, η οποία καθιστά το ελληνικό εργατικό δυναμικό μη ανταγωνιστικό.

Αυτό σημαίνει, με τη σειρά του, ότι οι μισθοί και το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα θα πρέπει να μειωθούν κι άλλο, αν είναι να γίνει η εργασία των Ελλήνων ανταγωνιστική. Ή, αν προτιμάτε, η παραγωγικότητα των Ελλήνων εργαζομένων θα πρέπει να αυξηθεί πάρα πολύ και τάχιστα. Και οι δύο εναλλακτικές λύσεις είναι εξαιρετικά δύσκολες και επώδυνες. Η τρίτη εναλλακτική λύση είναι να εγκαταλείψει η Ελλάδα τη νομισματική ένωση και να ακολουθήσει αμέσως η υποτίμηση της νέας δραχμής.

Ωστόσο, ο τρόπος που οργανώθηκαν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη είναι τέτοιος, ώστε η έξοδος μιας χώρας από την νομισματική ένωση να θεωρείται αναγκαστικά ως δραματική ήττα για το σύνολο του "ευρωπαϊκού ιδεώδους". Αυτό που θα επέτρεπε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα (πάντα χωρίς να ληφθεί υπόψιν η μικρή λεπτομέρεια που τόνισα και πριν, δηλαδή το γεγονός ότι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα δεν συμβαίνει ποτέ χωρίς συνέπειες) είναι να επέλθει μια αλλαγή που θα ισοδυναμεί με τον πιο ανώδυνο τρόπο να λύσει η Ελλάδα τα προβλήματά της: χρεοκοπία και έξοδος από το ευρώ.

Τέλος, και μόνο το γεγονός ότι αναγκαζόμαστε να κάνουμε χιούμορ με τόσο φρικτά πράγματα, όπως είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, αποδεικνύει τελικά πόσο δυσλειτουργική έχει γίνει η ευρωπαϊκή πολιτική. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν θέλει να συζητάει για μια δικτατορία ως λύση σε ένα σχετικά απλό οικονομικό πρόβλημα, όπως αυτό της Ελλάδας, αλλά αυτό μας αναγκάζουν κάποιοι να κάνουμε, αφού το σημερινό σύστημα αρνείται να λάβει σοβαρά υπόψιν οποιαδήποτε απλή λύση.

Το 4ο Ράιχ, που προσπαθεί να «χτίσει» η Γερμανία πάνω στα κοινωνικά και τα οικονομικά ερείπια του ευρωπαϊκού Νότου, ίσως να μπορεί να εξηγηθεί μόνο από τις συλλογικές φοβίες του πολυπληθέστερου ευρωπαϊκού λαού.

Όχοι τόσο από τα «πρόσφατα» τραύματα του 20ού αιώνα όσο από το αρχέγονο αίσθημα περικύκλωσης και ανασφάλειας λόγω έλλειψης φυσικής οχύρωσης που βίωναν ανέκαθεν οι Τεύτονες. Η ιστορική Γερμανία, μια τεράστια πεδιάδα στο βόρειο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης, ήταν ευάλωτη σε επιδρομές από Ανατολή και Δύση (Ναπολέοντας, Τσαρική Αυτοκρατορία) καθώς δεν διαθέτει προστασία ορεινών όγκων, όπως οι Άλπειες, τα Πυρηναία ή τα Καρπάθια.

Έτσι γεννήθηκε η θεωρία του «ζωτικού χώρου» (Lebensraum) στο τέλος μιας εποχής, όπου η Γερμανία είχε υποστεί… στρατιωτική κατοχή στο Σάαρ από τους Γάλλους νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι καταλήστευαν ταυτόχρονα τον εθνικό ορυκτό της πλούτο.

Την «τιμωρία», που προσπαθεί να επιβάλει σήμερα η Μέρκελ στους «σπάταλους» και «τεμπέληδες» της ευρωζώνης, την είχαν επιβάλει στη Γερμανία οι Σύμμαχοι με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919. Γι’ αυτή την κοντόφθαλμη πολιτική των Αγγλογάλλων, που εξαθλίωσε μεγάλο τμήμα του γερμανικού λαού και γέννησε έναν κτηνώδη ρεβανσισμό με τα γνωστά αποτελέσματα, ο Γάλλος στρατηγός Φος είχε πει προφητικά: «Αυτό δεν είναι ειρήνη. Απλώς, εξασφαλίσαμε μια 20ετή εκεχειρία από τους Γερμανούς».

Όσο κι αν είναι ρητορικοί οι φόβοι του Σαρκοζί για επιστροφή στις μέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δύσκολα κρύβουν την απόγνωση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και θεσμών για τα επιθετικά σχέδια της γερμανικής τραπεζικής και βιομηχανικής ελίτ (με κύριους εκφραστές την Deutsche Bank, την ThyssenKrupp και τη Siemens).

Δεν ήταν ο… Μανώλης Γλέζος, αλλά ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που ύψωσε τη Δευτέρα ανάστημα στη Μέρκελ λέγοντας ότι «κανείς στην Ε.Ε. δεν μπορεί να μας δίνει μαθήματα». Δεν ήταν ο… Μίκης Θεοδωράκης, αλλά ο άχρωμος εκπρόσωπος του Ολι Ρεν, Αμαντέο Αλταφάζ (αποκληθείς και «βλάκας» από το BBC), που απέκλεισε το ενδεχόμενο επιβολής εποπτείας σε ευρωπαϊκές χώρες -για να τον γράψει αμέσως η Μέρκελ στα παλαιότερα των υποδημάτων της- και στο πρόσωπό του όλη την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Και δεν ήταν η… Αλέκα Παπαρήγα, αλλά ο Νικολά Σαρκοζί, που ψέλλισε ότι «δεν είναι δημοκρατικό να παίρνουν η Γαλλία και η Γερμανία αποφάσεις για λογαριασμό άλλων χωρών».

Μια «Γερμανική Ευρώπη», λοιπόν, με τέσσερις-πέντε προνομιούχους «συμμάχους-ζώνες ασφαλείας», που θα εξαιρούνται από τη σκληρή λιτότητα (Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία, Λουξεμβούργο, ίσως και το Βέλγιο), δίπλα σε μια τεράστια ζώνη φθηνού εργατικού κόστους και υποδοχής των γερμανικών εξαγωγών, από τη Βαλτική, την Ανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο έως τον Ατλαντικό (στο «τσουβάλι» ακόμη και η Γαλλία με την Ιταλία), είναι ένα όραμα τερατώδες. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από κανέναν ευρωπαϊκό λαό – ούτε καν από σημαντικά τμήματα της γερμανικής κοινωνίας, των κομμάτων και της διανόησης.

Ακόμη και ο Σοσιαλδημοκράτης πρώην υπουργός Οικονομικών, Πέερ Στάινμπρουκ, ζήτησε πρόσφατα μέσω της Die Zeit γενναία διαγραφή του ελληνικού χρέους – φυσικά, όχι με τους όρους του «ξυρίσματος χωρίς αφρό» που επιβλήθηκε. Ο ιστορικός ηγέτης του κόμματος Die Linke (Αριστερά) και πρώην υπουργός Οικονομικών, Οσκαρ Λαφοντέν, έκανε ένα βήμα παραπέρα ζητώντας συντεταγμένη διαγραφή χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο (χωρίς «επιτροπείες», εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας και καταστροφή του κοινωνικού ιστού στις «δημοσιονομικά απείθαρχες» χώρες).

Το αμερικανικό σχέδιο Μοργκεντάου του 1945 προέβλεπε όχι μόνο τον αφοπλισμό της Γερμανίας, αλλά και τη μετατροπή της σε αμιγώς αγροτική χώρα. Στην πορεία όμως οι Αμερικανοί το αναθεώρησαν, επιτρέποντάς της να γίνει ο βιομηχανικός γίγαντας της «γηραιάς ηπείρου», στην οποία διοχετεύει σήμερα το 70% των εξαγωγών της (στην ευρωζώνη το 40%).

Το απογοητευτικό είναι ότι προσώρας δεν διαφαίνεται καμιά αντισυσπείρωση των Ευρωπαίων του Νότου απέναντι στο νέο γερμανικό blitzkrieg. Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας παραδόθηκαν άνευ όρων (οι δύο τελευταίες με «συναίνεση» των μεταλλαγμένων Σοσιαλιστών με τους Συντηρητικούς), ενώ η Ιταλία ζει το δικό της δράμα, με τον Μπερλουσκόνι να ντύνεται «αντιγερμανός παρτιζάνος» και τον ακροδεξιό Μπόσι να απειλεί ότι «θα βγάλει τον κόσμο στους δρόμους» αν αυξηθεί το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ

στον “Τύπο της Κυριακής”


Το κείμενο που ακολουθεί στάλθηκε από την ΟΛΜΕ στα Ελληνικά σχολεία, για να διαβασθεί από τους δασκάλους και τους καθηγητές. Όμως, η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, η κυρία που αρέσκεται σε πριβέ παρελάσεις και που συγχαίρει τους μαθητές που την αγνοούν, η υπουργός που δεν έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον, άσκησε αυστηρή κριτική (το καταγράφουμε κόσμια) στην ανάγνωση του συγκεκριμένου κειμένου. Φαίνεται, πως η υπουργός Παιδείας δεν αρέσκεται στην ιστορική αναδρομή και στην μεταφορά της ιστορικής γνώσης στους νέους και της νέες της Ελλάδας.

Διαβάστε το κείμενο. Αξίζει τον κόπο, προκειμένου να μάθετε τι θύμωσε την υπουργό της απαξίας...

Μαθητές και μαθήτριες,
Συνάδελφοι εκπαιδευτικοί,
Αγαπητοί γονείς,

Στις 28 του Οκτώβρη ο λαός μας γιορτάζει.

Πριν από 71 χρόνια, μια μέρα σαν κι αυτή, οι εργάτες άφησαν τις δουλειές τους, οι έμποροι έκλεισαν τα μαγαζιά τους και οι αγρότες άφησαν τα χωράφια τους.

Απειλούνταν η κυριαρχία μας, η ανεξαρτησία μας, η αξιοπρέπεια του λαού μας. Ο ιταλο-γερμανικός ιμπεριαλισμός, το μαύρο μπλοκ του φασισμού, επιτέθηκαν στη χώρα μας. Χωρίς κανέναν δισταγμό, όλος ο λαός μας είπε το «ΟΧΙ». Δεν θα περάσουν! Και τα νιάτα της πατρίδας μας βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Οι γυναίκες στις πόλεις και πρώτα απ’ όλα στα χωριά ανέλαβαν την τροφοδοσία.

Όλος ο λαός σήκωσε το μπόι του. Κι όταν ο λαός μας ορθώνεται, λυγίζουν τα σίδερα.
Οι Ιταλοί φασίστες βρήκαν το μπελά τους:

«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα σπίτια μας, που με ιδρώτα έχουμε χτίσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα χωράφια μας, που με αίμα τα έχουμε οργώσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε το βιός μας που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε».
«ΟΧΙ, δεν θα παραχωρήσουμε ούτε μια σπιθαμή από τα δικαιώματα μας, την ανεξαρτησία μας, την πατρίδα των γονιών μας».

Και νίκησε το δίκιο! Οι Ιταλικές μεραρχίες δεν πέρασαν! Χρειάστηκε να κατέβουν οι φασιστικές ορδές του Χίτλερ για να κάμψουν την ηρωική αντίσταση του λαού μας. Και παρά το ότι με φωτιά και σίδερο οι κατακτητές άρχισαν να ληστεύουν τη χώρα, παρά το ότι ο λαός πέθαινε από την πείνα, παρά το ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί εγκατέλειψαν το λαό και λούφαξαν, ο λαός μας ξανασηκώθηκε. Οργανώθηκε στις πόλεις και στα χωριά και βγήκε στο βουνό. Η Εθνική Αντίσταση απλώθηκε σε όλη τη χώρα. Μαθητές και μαθήτριες, φοιτητές και φοιτήτριες, εργάτες και εργάτριες, αγρότες και αγρότισσες πήραν το όπλο.

Η ζωή των κατακτητών έγινε μαύρη. Δεν στέκονταν πουθενά. Το νέο για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου έκανε το γύρο του κόσμου.

Ο ανυπότακτος λαός μας οργάνωσε την αντίσταση του. Έσωσε τον κόσμο από την πείνα. Έσωσε την αξιοπρέπεια μας. Με χιλιάδες θύματα. Με Καλάβρυτα, με Δίστομο, με δεκάδες ολοκαυτώματα. Και νίκησε! Τον έδιωξε τον κατακτητή, γράφοντας τις πιο φωτεινές σελίδες στην ιστορία του, την Εθνική Αντίσταση.

Η αγωνιστική στάση ζωής, η ανιδιοτέλεια και η αυτοθυσία εκείνων που επέλεξαν το δρόμο της προσφοράς και του κοινωνικού χρέους έδωσαν πολύτιμους καρπούς. Καταξίωσαν διαχρονικά πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, έθεσαν ισχυρές βάσεις για την οικοδόμηση της ειρήνης, τη θεμελίωση της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης και την προαγωγή του πολιτισμού.

Σήμερα, 71 χρόνια μετά, στρεφόμαστε για μια ακόμα φορά στο παρελθόν για να αντλήσουμε θάρρος και δύναμη, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Γιατί η εφετινή επέτειος της 28ης του Οκτώβρη βρίσκει την Ελλάδα σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας.

Όπως και τότε έτσι και τώρα ο λαός μας, οι εργαζόμενοι, δεχόμαστε μια τεράστια επίθεση που αμφισβητεί τις κατακτήσεις μας, την κυριαρχία μας, τη δυνατότητα μας να χαράζουμε το μέλλον μας.

Η οικονομική κρίση που προκάλεσαν οι ισχυροί του χρήματος και οι πολιτικοί εκφραστές τους, για να κερδοσκοπήσουν ασύστολα σε βάρος των λαών του κόσμου, οδήγησε τη χώρα μας σε μεγάλη δοκιμασία.

* Στο όνομα της κρίσης καταργούνται κατακτήσεις και δικαιώματα που χρειάστηκαν πολύχρονοι, σκληροί κοινωνικοί αγώνες για να διασφαλιστούν.
* Με πρόσχημα την κρίση υπονομεύονται και διαλύονται βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση.
* Την κρίση επικαλούνται οι κρατούντες στη χώρα μας και σε άλλες χώρες για να μειώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις και να οδηγήσουν εργαζομένους κάθε ηλικίας στην εργασιακή εφεδρεία, στην ανεργία και την υποαπασχόληση, και τις οικογένειές τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
* Για την αντιμετώπιση, τάχα, της κρίσης ξεπουλιέται εθνικός πλούτος, παραδίδονται στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δημόσιες υπηρεσίες, υποβαθμίζεται και εγκαταλείπεται το περιβάλλον.
* Και το πιο σημαντικό: Στο βωμό της κρίσης περιορίζεται ασφυκτικά η δημοκρατία, συρρικνώνεται η εθνική κυριαρχία και δίνεται το δικαίωμα σε όργανα και μηχανισμούς της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας να διαφεντεύουν τη ζωή μας.

Όταν ετοιμάζεται για μας και τα παιδιά μας ένα εφιαλτικό μέλλον, μέσα από τη διόγκωση της ανεργίας, τις ιδιωτικοποιήσεις και την υποβάθμιση της ζωής μας, τότε πρέπει να αντιδράσουμε. Να αναλογιστούμε την ευθύνη που έχουμε, ιδίως εμείς οι μεγαλύτεροι, να μην παραδώσουμε στην επόμενη γενιά μια κοινωνία χειρότερη από αυτή που παραλάβαμε.

Πρέπει να ξανασηκωθούμε!
Ήδη οι εργαζόμενοι δίνουν μια ηρωική μάχη. Δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε να σβήσει το γέλιο από τα πρόσωπα των παιδιών μας. Δεν είναι δυνατόν να μετατραπούμε σε έναν λαό χωρίς μέλλον.
Πρέπει να βγούμε όλοι έξω.

Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας.
Να πούμε ξανά ΟΧΙ!
Δεν θα περάσουν.

Κάθε γενιά και κάθε εποχή καλείται να διακηρύξει και να υπερασπιστεί τα δικά της «ΟΧΙ». Εμείς σήμερα καλούμαστε να πούμε «ΟΧΙ» στην εξαθλίωση, στην εκποίηση του εθνικού πλούτου, στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών, στην καταρράκωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στην κατάργηση των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων. Να πούμε «ΟΧΙ» σε κάθε πολιτική που στηρίζει εκμεταλλευτικές σχέσεις και άνομα συμφέροντα.

"Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία. Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της".
Το μήνυμα αυτό απευθύνεται και στην Ελλάδα του σήμερα. Φωτίζει το δρόμο για μια Νέα Ελλάδα, ανεξάρτητη, δημοκρατική και αυτάρκη, μια Ελλάδα της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης της προόδου και της ευημερίας.

Το ΔΣ της ΟΛΜΕ
Αθήνα, 24/10/11

Μεγάλη συζήτηση γίνεται τελευταία και μάλιστα με αξιόλογη δημοσιότητα για καταργήσεις ή μειώσεις Μονάδων και Σχηματισμών, σε περιοχές που σύμφωνα με κάποιους ειδικούς, δεν υπάρχουν εν δυνάμει απειλές. Το πως βέβαια γίνονται οι εκτιμήσεις αυτές είναι ένα ερώτημα. Εμείς δεν θα αμφισβητήσουμε την κρίση όσων πιστεύουν ότι η από βορρά απειλή δεν υφίσταται, απλά θα παραθέσουμε γεγονότα που πιστεύουμε ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, πέρα της όποιας μαχητικής ισχύος και να συμβάλλουν στην Στρατηγική εκτίμηση των απειλών.
Πρόγραμμα διδασκαλίας της ‘’Μακεδονικής γλώσσας’’, με ονομασία ‘’Μάθε Μακεδονικά Ηλεκτρονικά’’, είχε προγραμματισθεί για διαδραστική διδασκαλία μέσω ιντερνέτ και είχε ανέβει στο διαδίκτυο από την FYROM, με σκοπό την εκμάθηση της γλώσσας από την ‘’μακεδονική μειονότητα’’ που ζει στην Ελλάδα. Όμως το πρόγραμμα σταμάτησε λόγω επέμβασης χάκερς στο ιντερνέτ.

Σύμφωνα με πληροφορίες οι διοργανωτές θα επιδιώξουν νέα προσπάθεια το Νοέμβριο.

Ο Mitko Jovanov ο ιδρυτής και διευθυντής του προγράμματος ’’Μάθε Μακεδονικά Ηλεκτρονικά σε απευθείας σύνδεση", θέλοντας να καταδείξει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, δήλωσε ότι "Αυτό το μήνα μόνο, έχουν υπάρξει πάνω από 100 απόπειρες για την διείσδυση σε διακομιστές μας".

Είπε επίσης ότι έπρεπε να αναβάλλει την έναρξη λειτουργίας των τάξεων "για προληπτικούς λόγους", αλλά επιμένει ότι οι επιθέσεις "δεν θα μας αποτρέψουν από την έναρξη".

Αξίζει να γίνει αναφορά στον τρόπο που παρουσιάζουν ξένα δίκτυα ενημέρωσης το θέμα. Το Balkan Insight αναφέρει ότι η διδασκαλία των ‘’μακεδονικών‘’ στην Ελλάδα, ακόμα και αν πραγματοποιείται μόνο μέσω του διαδικτύου, παραμένει ένα ευαίσθητο θέμα για τις δύο χώρες, οι οποίες βρίσκονται σε μια μακροχρόνια διαμάχη για τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Η Ελλάδα αρνείται να αναγνωρίσει την ύπαρξη ‘’μακεδονικής μειονότητας’’ στη χώρα.

Και συνεχίζει με αναφορά στον γνωστό "Έλληνα" Παύλο Βοσκόπουλο, για τον οποίο αναφέρει ότι είναι ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας-Ουράνιο Τόξο, ένα μικρό κόμμα που αντιπροσωπεύει τη μη αναγνωρισμένη "μακεδονική κοινότητα" στην Ελλάδα, ενώ φιλοξενεί και δηλώσεις του, όπου δηλώνει ότι ‘’τα μαθήματα γλώσσας είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση μιας μειοψηφίας που έχει υποστεί αφομοίωση για δεκαετίες’’ και ότι "οι Μακεδόνες κάτω των 20 έχουν πραγματικά προβλήματα ομιλίας και γραφής ειδικά στην σλαβομακεδονική, διότι το μόνο που μαθαίνουν είναι υποτυπώδεις λέξεις που ακούνε από τους γονείς και τους παππούδες τους" και το καλύτερο… ότι "Θα ήταν ιδανικό αν μπορούσαμε να ενσωματώσουμε την διδασκαλία της "μακεδονικής γλώσσας" στο ελληνικό σχολικό πρόγραμμα, αλλά αυτό απέχει πολύ από το να συμβεί".

Το διαδικτυακό σχολείο του Jovanov δεν έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά για τους ‘’Μακεδόνες’’ στην Ελλάδα, αλλά ήδη παρέχει μαθήματα της γλώσσας για τις κοινότητες της διασποράς στην Ευρώπη στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.

Για την Ελλάδα ο Jovanov δήλωσε, ότι "οι περίπου 80 φοιτητές που έχουν δηλωθεί για παρακολούθηση μέχρι στιγμής, αποτελεί μια καλή αρχή".

Συνεχίζοντας το Balkan Insight και προφανώς υπό την επιρροή συμφερόντων υιοθετεί τις ακόλουθες απόψεις:

- Το πρόβλημα της ‘’μακεδονικής μειονότητας’’ στην Ελλάδα χρονολογείται από τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13, όταν η οθωμανική Μακεδονία διαμελίστηκε μεταξύ της Βουλγαρίας, της Ελλάδας και της Σερβίας. Η σύγχρονη Δημοκρατία συγκροτήθηκε στο παλιό τμήμα της Σερβίας. Στα εδάφη που απορροφήθηκαν από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία, η πίεση να αφομοιωθούν και να γίνουν εντελώς ελληνικά ή βουλγαρικά ήταν εξαιρετικά ισχυρή. Το πρόβλημα στην Ελλάδα επιδεινώθηκε μετά τον εμφύλιο πόλεμο 1946-1949, όταν πολλοί "Μακεδόνες" πολέμησαν με την τελικά ηττημένη κομμουνιστική πλευρά και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα.

- Μερικοί ιστορικοί θεωρούν ότι ως και 100.000 εθνικά ‘’Μακεδόνες’’ έφυγαν από τη βόρεια Ελλάδα κατά τη διάρκεια ή μετά τον πόλεμο μεταξύ της μοναρχικής κυβέρνησης και τον αριστερό Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας. Ο αριθμός επίσης εκείνων που έμειναν πίσω στην Ελλάδα παραμένει άγνωστος.

- Η Αθήνα δεν αναγνωρίζει εκείνους που έφυγαν ως Μακεδόνες και αρνήθηκαν να τους επανεκδοθεί η Ελληνική ιθαγένεια, ή να την χορηγήσουν στους απογόνους τους. Η Αθήνα επίσης δεν αναγνωρίζει καθόλου συλλογικά δικαιώματα στους εθνικά ‘’Μακεδόνες’’, που έμειναν στην Ελλάδα.

Τον Ιούλιο του 2008, ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ, Νίκολα Γκρουέφσκι, έγραψε στον τότε Έλληνα ομόλογό του, Κώστα Καραμανλή, ζητώντας την αναγνώριση της ΄΄μακεδονικής μειονότητας΄΄ στην Ελλάδα.

Ζήτησε, επίσης, για τους ΄΄Μακεδόνες΄΄ οι οποίοι εγκατέλειψαν τη χώρα, να ανακτήσουν την περιουσία τους, ενώ για αυτούς που ζουν στην Ελλάδα, ζήτησε να έχουν το δικαίωμα στην εκπαίδευση στη μητρική τους γλώσσα καθώς και το δικαίωμα έκφρασης του πολιτισμού και των παραδόσεων τους.

Η απάντηση από τον κ. Κώστα Καραμανλή ήταν οξεία. «Δεν υπάρχει« Μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα, δεν έχει υπάρξει ποτέ, οποιοσδήποτε ισχυρισμός σχετικά με την ύπαρξη μιας τέτοιας μειονότητας είναι εντελώς αβάσιμος, πολιτικά υποκινούμενος και χωρίς σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα της περιοχής».

Τέλος για το θέμα δεν έχει γίνει αναφορά δημόσια, στη σειρά των συναντήσεων που είχε ο Γκρουέφσκι το 2010 με το σημερινό Έλληνα Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου.

Δυστυχώς η Πατρίδα μας διέρχεται μια πολύ κρίσιμη περίοδο της ιστορίας της και η αστάθεια αποτελεί τον μόνο σίγουρο συντελεστή. Όσο όμως και αν βρισκόμαστε σε σύγχυση, δεν πρέπει η ματιά μας να είναι θολή όταν κοιτάμε την εθνική ασφάλεια. Βεβαίως και μπορούν και απαιτούνται προσαρμογές, όχι όμως μόνο κάτω από την δημοσιονομική οπτική, αλλά κυρίως κάτω από τις πραγματικές ανάγκες. Ο κυριότερος παράγοντας ασφάλειας είναι η αποτροπή, που επιτυγχάνεται όταν είσαι υπολογίσιμος αντίπαλος. Κάποιοι φαίνεται ότι απλώνουν το χέρι τους σε πράγματα που δεν τους ανήκουν στη Βόρειο Ελλάδα. Εάν δουν ότι δεν είμαστε εκεί, η απληστία θα τους μακρύνει περισσότερο το χέρι και τότε θα είναι δύσκολο να το κόψουμε, εκτός εάν και αυτό είναι μέρος της πτώχευσης !!!!!. Πρέπει να προσέξουν πάρα πολύ αυτοί που θα πάρουν τις αποφάσεις.