Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Απρ 2012

Απόψε το βράδυ, αν δεν το καταλάβατε, η Ελλάδα βγήκε από το Μνημόνιο. Δεν υπάρχει πλέον δανειακή σύμβαση με εξοντωτικούς όρους από την πλευρά της τρόικας. Η εγκληματικότητα πατάχθηκε, όπως κάποτε… η τρομοκρατία. Η καθημερινή ανασφάλεια των πολιτών, έδωσε τη θέση της σε μια κοινωνία ευδαιμονίας. Το μέλλον ξεπρόβαλε και πάλι, φωτεινό και χειροπιαστό.

Γελάτε… Μα πώς να προσεγγίσει κανείς διαφορετικά την εικόνα των κεντρικών δελτίων ειδήσεων των καναλιών, όπου περίπου το 50% του χρόνου του δελτίου αφιερώθηκε στο debate και το ναυάγιο που συνόδευσε τις συζητήσεις στη Διακομματική Επιτροπή. Ακόμη και εικόνα από την Ιπποκράτους υπήρξε, όπου ο Ευάγγελος Βενιζέλος προχώρησε σε διάγγελμα καταγγελίας του Αντώνη Σαμαρά και της Νέας Δημοκρατίας.

Φυσικά, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το debate. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το Μνημόνιο. Και το ΠΑΣΟΚ. Που απέκτησε ιστορικά πλέον βιωματική σχέση με το Μνημόνιο, το ενέγραψε στο πολιτικό και ιδεολογικό dna του, και οι μελλοντικές ηγεσίες του, θα δυσκολεύονται να μην απολογούνται για τη συγκεκριμένη επιλογή εθνικής καταστροφής.

Βεβαίως, τα κανάλια πέτυχαν σήμερα να «χαθεί» μια μέρα πολιτικής αντιπαράθεσης, στη διάρκεια της οποίας το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε και πάλι να απολογείται απέναντι στην ελληνική κοινωνία. Τι είναι όμως μια μέρα μπροστά… στην αιωνιότητα; Τίποτα φυσικά. Θα έχουμε στη διάθεσή μας άπλετο χρόνο για να συζητούμε τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και όνομα ή έμβλημα, κι αν αλλάξει. Όσο για τα κανάλια… υπάρχει και το διαδίκτυο.


Πηγή


Αποκλειστική συνέντευξη στον Γιώργο Διγενή

Τόσο σεμνός και προσηνής ο καθηγητής κοινωνιολογίας τής Παντείου και τ. Πρύτανης τής ΠΑΣΠΕ Βασίλης Φίλιας σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό. Ο λόγος του όταν μιλάει για όσους ορίζουν τις τύχες μας,πέρνει φωτιά,δε χαρίζεται σε κανέναν τους. Ένα λαμπερό πνεύμα, που φωλιάζει σ΄ένα υπέροχο αρχοντικό σπίτι,γεμάτο σπάνια βιβλία και κειμήλια από τους βαλκανικούς πολέμους. Η συνάντησή μας,μια εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη και που θέλω να την μοιραστώ μαζί σας.

-Με την άδειά σας,θα ήθελα να ξεκινήσουμε την συζήτησή μας από τον χώρο σας, τα πανεπιστήμια, και να μου πείτε αν με την δομή και τον τρόπο λειτουργίας τους,προάγεται η μόρφωση και η έρευνα. Αν εκπληρώνουν με άλλα λόγια τον λόγο ύπαρξής τους.

Πρώτα-πρώτα δε διατίθενται τα χρήματα που χρειάζονται για να κάνουν τα πανεπιστήμια έρευνα. Δεύτερον,δεν είναι ο προσανατολισμός τους τέτοιος. Περισσότερο ασχολούνται με το διδακτικό έργο και ελάχιστα με την έρευνα,και αυτό είναι μία παράδοση που έχει δημιουργηθεί μεταπολιτευτικά,εξαιρετικά αρνητική. Βεβαίως γίνονται διδακτορικά,εργασίες μεταπτυχιακές οι οποίες έχουν χαρακτήρα ερευνητικό,αλλά έρευνα-έρευνα καθαυτή, δε γίνεται στα πανεπιστήμια. Υπάρχουν βέβαια κάποια τμήματα και έδρες,δυστυχώς οι λιγότερες,που κάνουν σοβαρό έργο. Όμως στις περισσότερες υπάρχουν άνθρωποι που επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο τα ίδια,δεν έχουν ευρύτερο ορίζοντα και ιδίως στις θεωρητικές επιστήμες,δεν είναι σε θέση να συνδέσουν τον ένα επιστημονικό κλάδο με τον άλλον,με αποτέλεσμα να βλέπουν τα πράγματα εντελώς μονομερώς. Φυσικά σ’ αυτό,η αμερικάνικη επιρροή έχει παίξει καταλυτικό ρόλο.

-Τι εννοείτε λέγοντας “η αμερικάνικη επιρροή” ;

Είναι άνθρωποι αμερικανοσπουδαγμένοι,που έχουν επηρεαστεί και υιοθετήσει την αμερικάνικη κατεύθυνση,η οποία είναι υπεραπλουστευτική. Οι αμερικάνοι δεν καταλαβαίνουν ιστορία. Ούτε ιστορία,ούτε κοινωνιολογία. Η κοινωνιολογία που προτείνουν οι αμερικάνοι έχει έναν εντελώς στατικό χαρακτήρα,δεν ασχολείται καθόλου με τον “πράττοντα άνθρωπο”,που είναι το νόημα τής κοινωνιολογίας. Έχω γράψει ένα βιβλίο,πριν από δυο χρόνια κυκλοφόρησε,με τίτλο ” Συμβολή στον επαναπροσδιορισμό της ψυχολογίας,ως επιστήμης του ανθρώπου” όπου αναφέρω πως οι αμερικάνοι τείνουν να μεταβάλλουν ΚΑΙ την ψυχολογία ως μία επιστήμη τής ατομικής ψυχολογίας. Οι επιστήμες τού ανθρώπου,απαιτούν συνθετική αντίληψη τού ανθρώπινου όντος. Το ανθρώπινο ον είναι ένα ον το οποίο πράττει και για να πράττει, συλλαμβάνει τον κόσμο με νοήματα. Ε αυτό οι αμερικάνοι δεν το καταλαβαίνουν. Έχουν,στις θεωρητικές επιστήμες ή καλύτερα,στις επιστήμες τού ανθρώπου που είναι και το αντικείμενό μου, μία εντελώς τεχνοκρατική θεώρηση,έχοντας βάλει στην θέση τού όντος που περιέγραψα πιο πάνω,τον Homo Economicus,και σε συνέχεια αυτού,τον Homo Technocraticus.

Πάρτε για παράδειγμα τα οικονομικά,όπου από τους κλασικούς οικονομολόγους συλλαμβάνονταν ως επιστήμη που έχει σχέση με την οικονομική δράση τού ανθρώπου,ανεξάρτητα αν ήταν αστική επιστήμη ή ήταν επηρεασμένη απ΄τον Μαρξ ή τα σοσιαλιστικά ρεύματα. Και γι΄αυτό την έλεγαν πολιτική οικονομία. Η σύγχρονη τάση σε πάρα πολλά πανεπιστήμια,ιδίως τού αγγλοσαξονικού χώρου,αλλά έχουν επηρεαστεί και οι Γερμανοί και οι Γάλλοι σε πολύ μεγάλο βαθμό,μιλάει για Economics. Για μια επιστήμη μελέτης μεγεθών και όχι τού πράττοντος ανθρώπου ως όντος οικονομικού. Διότι αυτό κατά κάποιο τρόπο θεωρούν,πως τους προφυλάσσει και από οποιαδήποτε προσέγγιση Μαρξιστικού τύπου. Και γι΄αυτό δε διδάσκονται άνθρωποι που έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη των θεωρητικών επιστημών,των επιστημών τού ανθρώπου, ο Μαρξ,ο Weber και άλλοι.

Κε καθηγητά,είναι τόσο καταλυτική η αμερικάνικη επίδραση ;

Είναι, αλλά όχι όσο ήταν ακριβώς μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Μετά τον πόλεμο ήταν ισχυρότερη. Με την άνοδο τού Χίτλερ στην εξουσία καταστράφηκαν οι Γερμανικές παραδόσεις που αντιμετώπιζαν τις επιστήμες,ως επιστήμες που είχαν σχέση με τον δρώντα άνθρωπο,ως σκεπτόμενο,όχι ως μια αλληλεξάρτηση νευρώνων, αλλά σε μία σχέση που διαμορφώνεται στη βάση τού ότι ο άνθρωπος είναι σκεπτόμενο όν και το μόνο που έχει συνείδηση. Ο Χίτλερ κυνήγησε όλες τις θεωρητικές επιστήμες,κυρίως την κοινωνιολογία,ακόμα και την αστική κοινωνιολογία γιατί την θεωρούσε επικίνδυνη και αυτό άνοιξε τον δρόμο στους αμερικάνους μετά τον πόλεμο να εισδύσουν μ΄ένα τρόπο καταλυτικό.

Όταν ακούτε από έναν/μία υπουργό παιδείας να λέει πως θέλει να την αναβαθμίσει,να την εξυγιάνει,κρατάτε μικρό καλάθι ;

Σε τι την έχουν αναβαθμίσει ; Σε τίποτα. Υπάρχουν σχολές,όπως για παράδειγμα το τμήμα Κοινωνιολογίας τού Παντείου Πανεπιστημίου που ακολουθεί την παράδοση την δική μου,όπου πράγματι υπάρχει ευρύτερος ορίζοντας.
Όσον αφορά τους υπουργούς παιδείας,πρώτα-πρώτα πρόκειται περί ασχέτων προσώπων. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την παιδεία. Έχουν σπουδάσει κάπου κάτι,κατά κανόνα προέρχονται από τα Νομικά, και δεν έχουν ιδέα. Δεν έχουν ιδέα ούτε όσον αφορά τα προβλήματα τα διδακτικά,δεν έχουν ιδέα όσον αφορά τα προβλήματα τα ερευνητικά. Τους ενδιαφέρουν τα Πανεπιστήμια,αν θέλετε,ως χώροι ανάπτυξης πολιτικών δραστηριοτήτων. Να ξέρετε,πως με τον “περίφημο” νόμο πλαίσιο τού ΄81,καταστράφηκαν όλα τα πανεπιστήμια. Γιατί αναδείχθηκαν άνθρωποι,οι οποίοι τότε ήταν βοηθοί,και σ΄ένα ποσοστό το οποίο υπερβαίνει το 90% έχουν γίνει τακτικοί καθηγητές με εργασίες,τι να σας πω,δευτεροκλασάτες,τριτοκλασάτες, και ακόμα πιο κάτω. Και αυτό οφείλεται στον “περίφημο” νόμο πλαίσιο,ο οποίος κατέστρεψε τα πανεπιστήμια.
Σας εμπνέουν κάποια ασφάλεια, τα πολιτικά πρόσωπα που θέλουν να μας βγάλουν απ΄την κρίση ;

Όπως σ΄όλους τους τομείς,έτσι κι εδώ,τα θέματα τα χειρίζονται άνθρωποι,όπου το επιεικέστερο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι πως πρόκειται για ημιμαθείς ως αγράμματους. Δεν έχουν μελετήσει όλη την οικονομική ιστορία, καθώς και την θεωρία των οικονομικών κρίσεων,δεν πήρανε διδάγματα από την κρίση τού ΄29-΄30,δεν πήρανε διδάγματα από τον Κέυνς,είναι όλοι τους αντικεϋνσιανοί. Στην ουσία πρόκειται περί τραπεζιτών,ανθρώπων δηλαδή που έχουν εντρυφήσει στα Economics και όχι στην Πολιτική Οικονομία. Αντικείμενο τής Πολιτικής Οικονομίας είναι ο οικονομικά δρων άνθρωπος. Αυτό δεν ισχύει γι΄αυτούς. Ούτε ένα μέτρο απ΄όσα έχουν πάρει,δεν ήταν σωστό.

Αφήστε ό,τι,αυτή είναι η επιεικής άποψης. Η μη επιεικής είναι,πως έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους οι οποίοι λειτούργησαν ως εντολοδόχοι και μπορεί κανείς να πει,εκτελεστικά όργανα μεγάλων παγκόσμιων συμφερόντων τού εξωτερικού,κι έφεραν τη χώρα σ΄αυτό το σημείο που την έφεραν. Όχι ό,τι δεν υπάρχουν ευθύνες τού λαού. Υπάρχουν. Πρωτογενώς όχι,δευτερογενώς. Δηλαδή,ο ελληνικός λαός με τα πρότυπα που τού δώσανε μετά την μεταπολίτευση,με τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε η πολιτική ζωή, με το πελατειακό σύστημα… Όλα τα έκαναν αυτοί (οι πολιτικοί) κι έρχονται τώρα τάχα να τα διορθώσουν. Πρόκειται περί αχρήστων ανθρώπων,που πρέπει να ντρέπονται που κυκλοφορούν. Και που εμφανίζονται πρέπει να ντρέπονται,σας το λέω εγώ,εν πάση ειλικρίνεια !

Εγώ τώρα γράφω ένα βιβλίο (το 24ο),θα είναι έτοιμο ως τον Αύγουστο, το οποίο το τιτλοφορώ ” Από την εξαχρείωση στην εξαθλίωση”,όπου βεβαίως αποδίδω ευθύνες με ονόματα,ποιες ήταν οι ευθύνες τού Αντρέα,των πολιτικών φορέων,πώς τον λαό που ήταν σε μία στιγμή έτοιμος να δεχθεί ό,τι περιορισμούς θα τού έλεγαν,-θυμάστε όταν ανέβηκε ο Αντρέας το ΄81 ο λαός τού έλεγε “ό,τι πεις” και τελικά δεν έκανε τίποτα και κατήντησαν την κατάσταση όπως την κατήντησαν. Και τολμάνε να μιλάνε.

Ο ΓΑΠ κατά την άποψή σας,ήταν ένας καλός πρωθυπουργός,που όπως ισχυρίζεται έσωσε την χώρα από την χρεωκοπία;

Μα αν δεν το υποστηρίξει αυτό,θα πρέπει να αυτοκτονήσει πολιτικά. Να πάει στο σύνταγμα εκεί που αυτοκτόνησε ο άλλος ο φουκαράς και ν΄αυτοκτονήσει. Ομαδικά ν΄αυτοκτονήσουν όσοι ψήφισαν μνημόνιο.Τα γελοία πρόσωπα. Οι πουλημένοι. Κι όταν υπήρχαν δυνατότητες. Μεγάλες δυνατότητες. Δηλαδή σας λέω το εξής. Οι Ρώσοι επί παραδείγματι θα μπορούσαν να μας δώσουν δάνειο με 1 ως 1,5% κι εσύ το πλήρωσες 6%. Τρελά πράγματα ! Τρελά ! Και πάει ο Αβραμόπουλος τώρα στην αμερική για να τα μπαλώσει τα πράγματα, ότι “να οι αμερικάνοι δεν είναι το ίδιο πράγμα,μας δίνουν τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού,μας δίνουν άρματα μάχης που δεν χρειάζονται αυτοί πλέον,τσάμπα”. Τα΄χεις πληρώσει με το αίμα σου όλα αυτά. Όλα.
Κατά τα λοιπά και σε ό,τι αφορά τον ΓΑΠ,πρόκειται περί πράκτορα. Ένας άνθρωπος που έδωσε εσφαλμένα στοιχεία προκειμένου να μας οδηγήσει στο Δ.Ν.Τ.; Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό ;

Πρόκειται περί ανθρώπου που λειτουργεί ως πράκτορας. Θα μου πείτε,να πούμε λόγω βλακείας ; Όχι, αυτά δε γίνονται. Διότι είχε τους συμβούλους του,τους ανθρώπους του που τον καθοδηγούσαν. Κάθε τόσο πήγαινε στο εξωτερικό. Αν κανείς παρακολουθήσει την πορεία του,θα καταλάβει πολλά. Θα μου πείτε ο κύριος αυτός πρέπει να υποστεί συνέπειες ; Ναι πρέπει να υποστεί συνέπειες. Η όλη του πορεία στα ελληνοτουρκικά, στα θέματα των σχέσεων με τα βαλκάνια,τα πετρελαϊκά,παντού, όπου να τον ψάξετε έχει δώσει έδαφος στους αντιπάλους. Νομίζουνε βέβαια ό,τι ο ελληνικός λαός δε θ΄αντισταθεί. Περιμένετε να δείτε να γίνουν οι εκλογές,ανεξαρτήτως αποτελέσματος και μετά θα δείτε τι έχει να γίνει.

Βλέπετε δηλαδή να υπάρχουν περιθώρια ν΄αλλάξει η πολιτική ;

Ασφαλώς! Υπάρχουν λύσεις τις οποίες αυτοί απέφυγαν.

Υποστηρίζονται όμως αυτές από κανένα κόμμα από αυτά που φαίνεται να μπαίνουν στη βουλή ;

Κοιτάξτε. Σ΄αυτές τις εκλογές,πιστεύω θα τα μπαλώσουν έτσι τα πράγματα,θα γίνει κυβέρνηση δύο,τριών κομμάτων, και θα βγει πάλι κυβέρνηση μνημονιακή. Αλλά θα΄ναι και τα τελευταία τους. Από εκεί και πέρα δεν έχουν περιθώρια.

Δε βλέπετε δηλαδή να έρχεται η ανάπτυξη,όπως υποστηρίζουν,από το ΄13 ;

Αστειεύεστε βέβαια ! Είναι δυνατόν να υπάρξει ανάπτυξη με αυτή την απονεύρωση τής αγοράς ; Το δίδαγμα τής κρίσης τού ΄29-΄30 ήταν ενίσχυση πάση θυσία,μιλάω σε πλαίσιο καπιταλισικό όχι για ανατροπή τού καθεστώτος,ενίσχυση τής αγοραστικής δύναμης των πλατιών μαζών. Εδώ όχι μόνο δεν ενισχύετε αλλά συνεχώς και τού αφαιρούνται. Με αποτέλεσμα η αγορά να έχει απονεκρωθεί τελείως. Πως θα έχεις ανάπτυξη ? Θα σας πως εγώ πως θα έχουμε επενδύσεις. Με την πτώση των τιμών που έχουμε γενικά, αγοράζοντας ό,τι υπάρχει ως φιλέτο,είτε κτίρια είτε παραλίες, είτε πρώτες ύλες, αντί πινακίου φακής. Γι΄αυτό κι εγώ,ακόμα και αν δεν λειτουργούν συνειδητά έτσι,εγώ θεωρώ πως προδίδουν τη χώρα. Εξ αντικειμένου,προδίδουν την χώρα. Και δεν υπάρχει καμία συγνώμη. Καμία συγνώμη.

Είναι στα άμεσα σχέδιά σας,να αναλάβετε πρωτοβουλίες,να βγείτε μπροστά,να κινητοποιήσετε τον κόσμο ;

Συνεργάστηκα με τον Θεοδωράκη όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία και πιστεύω πως κάναμε μια σημαντική προσπάθεια,προς την κατεύθυνση τής αφύπνισης τού λαού. Δεν με άκουσε βέβαια όταν τού είχα προτείνει να μαζεύαμε ενάμιση,δύο εκατομμύρια υπογραφές κατά τού μνημονίου. Ανεξάρτητα από αυτό,η ακτινοβολία τού Θεοδωράκη είναι πολύ μεγάλη. Δεν μπορώ να πω ό,τι εγώ έχω την ίδια ακτινοβολία. Ξέρετε,εδώ σ΄αυτές τις καταστάσεις ο καθένας εμφανίζεται και νομίζει ότι μπορεί να παίξει το ρόλο αρχηγέτη. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εγώ το λέω,το σύνδρομο τού δελαπατρίδη. Ο καθένας λέει “να,εγώ αν ήμουνα”. Αμ δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Έστειλα και στον Παπούλια μια ανοιχτή επιστολή και τού έλεγα πως αυτά που κάνεις σαν πρόεδρος είναι αποδοχή μιας βάναυσης πολιτικής κλπ,κλπ. Πρόσφατα του έστειλε κι ένας κύπριος όπου σ΄αυτή κάνει σύγκριση ανάμεσα στον Παπούλια και στον Πρόεδρο τής Ισλανδίας, και λέει να τι έκανε ο πρόεδρος της Ισλανδίας,να τι κάνεις εσύ. Ψήφισε το κοινοβούλιο Ναι υπέρ τού πρώτου μνημονίου και τους λέει είναι πολύ σοβαρό το ζήτημα θα το φέρω στον λαό. Δημοψήφισμα. Το καταψηφίζει ο λαός. Έρχεται το δεύτερο μνημόνιο,το ξαναψηφίζει το κοινοβούλιο. Το πάει στο λαό,λέει ο λαός Όχι. Δέχετε βοήθεια με όρους,δε θα μειωθούν οι συντάξεις και οι μισθοί. Δε θα πληρώσουμε εμείς λέει τα σπασμένα των τραπεζών. Δε θα τα πληρώσει ο λαός. Και στο τέλος λέει και το εξής. Εγώ ως εδώ ήτανε,προσέφερα τις υπηρεσίες μου,δεν ξαναβάζω υποψηφιότητα. Και με τον τρόπο αυτό ήθελε να δείξει πως δεν έκανε ό,τι έκανε επειδή είχε φιλοδοξίες αλλά ήθελε μόνο να προστατέψει τα συμφέροντα τού Ισλανδικού λαού.

Διακρίνετε κάποιο φως στο τούνελ ;

Θα περάσουμε από δύσκολες στιγμές,δε θα τον χάσουμε στο τέλος τον πόλεμο. Και ίσως αυτό να βοηθήσει το λαό να καταλάβει τα λάθη που έκανε δείχνοντας εμπιστοσύνη σ΄αυτούς τους αχρείους. Και μετά από διάφορες περιπέτειες και λοξοδρομήσεις,να αναδείξει ηγεσίες πράγματι ικανές και …ελληνικές. Και τα δύο πρέπει να υπάρχουν. Άνθρωποι και ικανοί και Έλληνες. Να είναι κάποιος ελληναράς,δεν αρκεί.

Θα χαρακτηρίζατε τη Νέα Δημοκρατία αντιμνημονιακό κόμμα,με βάση την ρητορική της τα τελευταία δυόμισι χρόνια ;

Και στο τέλος τα γύρισε και τα υπέγραψε όλα. Τα υπέγραψε ή δεν τα υπέγραψε ? Τι λέτε τώρα ? Βεβαίως θα μας βοηθήσει πολύ και το γεγονός ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες χώρες,όπου κι εκεί θα΄χουμε τεράστιες κοινωνικές αναστατώσεις. Η Ισπανία αυτή τη στιγμή,είναι στα πρόθυρα τής έκρηξης. Στην Ιρλανδία τούς έβαλαν έναν φόρο για τα ακίνητα και το πλήρωσε μόνο το 40% των πολιτών. Ακόμα και στην Ολλανδία,που στέκεται καλύτερα οικονομικά,ακόμα κι εκεί έχουμε αναβρασμό μεγάλο. Αφήστε στην Ιταλία τι έχει να γίνει. Θα τα δούμε.

Ποιο πιστεύετε πως θα είναι το μέλλον τής ευρωπαϊκής ένωσης σαν σχήμα και με δεδομένους τους κραδασμούς που υφίσταται τελευταία ;

Αν δεν αλλάξει αυτή η λογική του διευθυντηρίου και δεν δημιουργηθούν προϋποθέσεις για μία ισόνομη σχέση μεταξύ των χωρών ,θα διαλυθεί. Με το διευθυντήριο που έχουν δημιουργήσει η Γερμανία με την Γαλλία, δε στέκεται η ευρώπη. Η ευρώπη θα τιναχτεί στον αέρα. Τη στιγμή που ακόμα και οι αμερικανικές θέσεις είναι πολύ επικριτικές για την πολιτική που ασκείται, όχι μόνο απέναντι τής Ελλάδας,αλλά και γενικότερα έναντι τού ευρωπαϊκού νότου, από το διευθυντήριο. Είναι ασυναρτησίες όλα αυτά που λέγονται από ανθρώπους όπως ο Όλι Ρεν και ο Σόιμπλε,ο οποίος υποτίθεται ότι είναι μέγας οικονομολόγος. Τα΄χει κάνει μαντάρα. Τόλμησε η Λαγκάρντ να μας πει τι θα ψηφίσουμε,το ακούσατε ? “Δεν πρέπει να ψηφίσουν μικρά κόμματα οι Έλληνες” είπε. Η Κα Λαγκάρντ. Έχει άποψη η Κα Λαγκάρντ. Τα διεθνή τσόκαρα.
Μέχρι τώρα υποτίθεται ό,τι εμείς είμαστε φορείς κάποιου μολυσματικού ιού,τώρα να δείτε τι έχει να γίνει. Στην ευρώπη αναφέρομαι. Πως θα το αντιμετωπίσουν ? Τώρα βέβαια,μπορεί αν έρθει αυτός ο Γάλλος ο σοσιαλιστής,γιατί υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις και στην Γαλλία,μπορεί να υπάρξει μια αλλαγή κατεύθυνσης. Αλλά δεν έχουμε σοβαρή ηγεσία εμείς εδώ.

Σας προβληματίζει η ισχύς των οίκων αξιολόγησης,των αγορών και γενικά όλου αυτού τού συστήματος που έχει στηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο και ορίζει τις οικονομίες των χωρών ;

Στην λατινική αμερική είδατε τι πάθανε ; Όλη την λατινική Αμερική την έχουν χάσει. Την έχασε δηλαδή,αυτό το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που έλεγχε τα πάντα. Και βεβαίως χάθηκε και η επιρροή η αμερικάνικη που βρίσκεται πίσω από αυτά τα διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα. Χάσανε την Βολιβία,χάσανε την Βενεζουέλα. Μόνο την Νικαράγουα έχουν αυτή τη στιγμή. Την Νικαράγουα και την Κολομβία. Τις άλλες όλες τις χάσανε. Δεν είδατε ο Κορέα πως αντέδρασε στον Ισημερινό ? Ιδιαιτέρως επαχθές το χρέος,δε σας πληρώνω κύριοι. Αυτό που λέει ο Καμμένος είναι σωστό,να πληρώσουμε δηλαδή μόνο το κεφάλαιο,και δεν πληρώνω τους τόκους. Και θα δούμε αργότερα με τι ρυθμίσεις και πως θα γίνει. Πράγματα αυτονόητα. Εδώ οι δικοί μας,δεν τόλμησαν να θέσουν το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Και να πουν “εντάξει όσους σκοτώσατε,σκοτώσατε,ό,τι καταστρέψατε,καταστρέψατε,αποζημιώστε μας”. Για να καταλάβετε για τι ανθρώπους (τους πολιτικούς) ευτελείς,υπόδουλους,τιποτένιους μιλάμε.

Πήρανε όλο μας το χρυσό,πήρανε οκτώμισι χιλιάδες κομμάτια αρχαία καταγεγραμμένα. Το αναγκαστικό δάνειο μόνο είναι πάνω από 160 δις ευρώ. Μας πήραν το χρυσό,το βουτήξανε καταλάβατε τι έγινε ? Η μόνη χώρα που δεν έθεσε αξιώσεις ευθέως και με δύναμη για να τα πάρει, ήταν η δική μας.

Τι σημαίνουν τ΄αρχαία ? Πιάσανε μια σπείρα αρχαιοκαπήλων στην Θεσσαλονίκη όπου μεταξύ όσων βρήκαν στην κατοχή τους, ήταν κι ένα νόμισμα τής εποχής τού Αλεξάνδρου. Να σας πω την τιμή του διεθνώς ? 5 εκατομμύρια ευρώ. Μόνο ένα νόμισμα. Είναι φοβερά πράγματα,ανήκουστα. Το πως έχει πουληθεί αυτή η χώρα από τις ηγεσίες της,τώρα θα το καταλάβει ο κοσμάκης,ο οποίος νόμιζε πως το παν είναι να βλέπει τις ηλιθιότητες στην τηλεόραση. Σας είπα,δεν περιμένω ριζικές αλλαγές από αυτές τις εκλογές,μετά τις εκλογές όμως θα γίνει ο χαμός ο μεγάλος.

Οι αντιδράσεις τού κόσμου απέναντι στα οικονομικά μέτρα σάς ικανοποιούν ;

Εγώ θεωρώ πως όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα ήταν αρκετά δυναμικά αλλά από τώρα κι έπειτα, θα δείτε αντιδράσεις που δε θα τις περιμένετε. Δηλαδή θα πηγαίνει ο κλητήρας και θα λέει “σου κατάσχω το σπίτι” και ο άλλος θα τον χτυπάει. Θα΄χουμε τέτοια πράγματα δηλαδή. Θα μπει η χώρα σε μια κατάσταση μεγάλης αναταραχής. Σε μια κατάσταση συγκρουσιακή.

Την έντονη ανησυχία του εκφράζει το ΔΣ της Ομοσπονδίας Δικαστικών Υπαλλήλων Ελλάδος (ΟΔΥΕ) για το γεγονός ότι μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχουν εκδοθεί οι απαραίτητες κοινές υπουργικές αποφάσεις, που αφορούν τους δικαστικούς αντιπροσώπους και τη συγκρότηση των εκλογικών συνεργείων στα δικαστήρια της χώρας, με αποτέλεσμα «να έχουν καθυστερήσει ήδη όλες οι προπαρασκευαστικές ενέργειες για την ομαλή προετοιμασία και διενέργεια των βουλευτικών εκλογών της 6ης Μαΐου 2012».

Ακόμη, η Ομοσπονδία επισημαίνει ότι ο χρόνος που απομένει είναι πλέον περιορισμένος και «η πιθανότητα της μη ομαλής προετοιμασίας και διεξαγωγής των εκλογών είναι ορατός».

Ήδη, να θυμίσουμε, πως υπάρχει μείζον θέμα με τα... ψηφοδέλτια που δεν αρκούν (όπως ανακοινώθηκε τις προηγούμενες ημέρες) και δεν αποκλείεται να υπάρξουν επαναξιολογήσεις των αιτήσεων συμμετοχής των κομμάτων, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν προσκόμματα ακύρωσης συμμετοχής σε κάποια από αυτά...

Η Κλεπτοκρατία περνά πλέον στην Ανυποληψία, ενώ η Δημοκρατία απομακρύνεται ολοταχώς από την γεννήτορά της Ελλάδα...
Τι σου είναι η κάλπη τελικά. Μέχρι και συγγνώμες από τους μέχρι τώρα αμετανόητους, βγάζει στην επιφάνεια.

Η πρώτη συγγνώμη για τα οικονομικά εγκλήματα, έστω και ανειλικρινής, ήλθε από τον Ευ. Βενιζέλο. Άλλωστε, την ψήφο μας ζητάει, τι είναι μια κουβέντα έστω και ψεύτικη;

Η δεύτερη ήρθε από το κύριο υπεύθυνο της οικονομικής κατάρρευσης, τον καπετάνιο του Τιτανικού. Ο Γ. Παπανδρέου, που κάποτε ήταν περιζήτητος για συνεντεύξεις από όλα τα μέσα ενημέρωσης, έδωσε συνέντευξη στην … εφημερίδα Πελοπόννησος (δεν έχουμε τίποτε με την καλή εφημερίδα) και είπε με μια δόση από το υποκριτικό του ταλέντο: «Θα ήθελα εκ μέρους όλου του πολιτικού κόσμου να τους ζητήσω συγγνώμη» και συνέχισε: «Πληρώσαμε και πληρώνουμε λάθη δεκαετιών. Δεν μπόρεσα να αποτρέψω τις άδικες αποφάσεις που είχαμε ανάγκη, για να μην καταρρεύσει η χώρα. Και αυτό, είναι ευθύνη όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών δυνάμεων, είτε κυβέρνησαν, είτε όχι τη χώρα. Τους διαβεβαιώνω με το χέρι στην καρδιά πως έκανα ό,τι μπορούσα, έκανα ό,τι ήταν δυνατόν».

Ο κ. Παπανδρέου αποκάλυψε ότι έγιναν και αδικίες και ζητά συγγνώμη, αλλά κατόπιν εορτής. Και σε μια δόση μεγαλοψυχίας πήρε στις πλάτες του (ούτε ο Πύρρος να ήτανε) όλο τον πολιτικό κόσμο. Αμ, είναι αργά κ. Πρώην πρωθυπουργέ. Ας τα σκεφτόσασταν αυτά όταν διαλύατε τη χώρα.

Ο κ. Παπανδρέου, επίσης, υποστήριξε ότι ο Σαμαράς τον… μιμείται. «Άκουσα τον κ. Σαμαρά πρόσφατα, να λέει: “Η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα που την κατάντησαν υπερχρεωμένη. Ποιά είναι η περιουσία της χώρας μας: Είναι ο φυσικός της πλούτος… και είναι -πάνω απ’ όλα- το ταλέντο των ανθρώπων της…” Τον ευχαριστώ που επαναλαμβάνει όσα λέω εδώ και χρόνια. Αυτό ακριβώς εννοούσα όταν έλεγα “λεφτά υπάρχουν”. Ποτέ δεν το εννόησα ως εντολή για παροχές».

Δεν το εννόησε ποτέ αλλά όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία άρχισε να μοιράζει επιδόματα αν και γνώριζε ότι το έλλειμμα ήταν τεράστιο. Κι αφού ήξερε που ήταν τα λεφτά γιατί δεν επένδυσε σ΄ αυτό. Στον ορυκτό πλούτου, τους ανθρώπους, τα ταλέντα τους; Αν το είχε κάνει ίσως τώρα να μην ήταν απλά παρελθόν.

«Καλύτερα οι Έλληνες να θυμώνουν γι’ αυτά που ζουν, παρά να ζήσουν την απόλυτη καταστροφή μιας χρεοκοπίας. Και αυτό το αποτρέψαμε. Ξέραμε ότι θα έχει κόστος. Αλλά ήταν συλλογική η απόφασή μας να κάνουμε το πατριωτικό μας καθήκον».

Να που βγήκε και πατριώτης ο κ. Γιώργος και σωτήρας της χώρας. Πώς όμως εμείς έχουμε την εντύπωση πώς και δεν σωθήκαμε και οι αποφάσεις που πάρθηκαν ήταν εντελώς ανθελληνικές;

«Πληρώσαμε και πληρώνουμε λάθη δεκαετιών. Δεν μπόρεσα να αποτρέψω τις άδικες αποφάσεις που είχαμε ανάγκη, για να μην καταρρεύσει η χώρα. Και αυτό, είναι ευθύνη όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών δυνάμεων, είτε κυβέρνησαν, είτε όχι τη χώρα. Τους διαβεβαιώνω με το χέρι στην καρδιά πως έκανα ό,τι μπορούσα, έκανα ό,τι ήταν δυνατόν».

Θέλει να μας πει δηλαδή ότι τις έβλεπε τις αδικίες αλλά δεν μπόρεσε να τις αποτρέψει. Τότε δεν είναι απλά επικίνδυνος, είναι και ανίκανος.

Ερωτώμενος για το ενδεχόμενο Ειδικού Δικαστηρίου, εμφανίστηκε… ατρόμητος. Να δείτε που θα το παίξει και ήρωας στο μέλλον, όταν θα έρθει η ώρα της κρίσης. Έβαλε μπροστά, μάλιστα, την οικογένειά του που όλο διώκεται αλλά όλο στέκεται όρθια. Είναι και μεγαλομανής δηλαδή.

«Πολλοί επιχείρησαν να τελειώσουν την οικογένειά μου σε Ειδικά Δικαστήρια. Ο εκφοβισμός, οι απειλές, οι σκευωρίες προς τους Παπανδρέου από συμφέροντα ή ακραίες φωνές, είναι γνώριμο φαινόμενο. Αλλά όσο στημένες και να είναι οι κατηγορίες, η αλήθεια διαλύει τις σκευωρίες και αποκαλύπτει τους σκευωρούς. Αυτό έχει αποδείξει η ιστορία. Ούτε με απασχολεί λοιπόν, ούτε με φοβίζει το ενδεχόμενο. Δεν φοβάμαι την αλήθεια – άλλοι πρέπει να την φοβούνται».

Ποιοι πρέπει να φοβούνται κύριε Παπανδρέου. Ας μας το πείτε διότι με μια συγγνώμη δεν καθαρίζετε εύκολα. Τέλος, οι Κολυμβήθρες του Σιλωάμ.

Πηγή


Υπάρχει ελπίδα να σωθεί ο Μαλάκας της Μεσογείου και ο ηλίθιος της Ευρώπης;

Πολύ φοβάμαι καμιά. Το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο όχι όμως από την τύχη ή από τον Θεό.

Το μέλλον έχει χαραχθεί πολλά χρόνια τώρα από τον συρφετό της παρακμής, τα ΜΜΕ και τους μεγαλοδημοσιογράφους.

Το σενάριο είναι το εξής:

Στην αρχή μας έμαθαν να μην αγαπούμε την Ελλάδα.
Σχεδόν όποιος κρατούσε ελληνική σημαία, ή έλεγε την λέξη πατρίδα τον λοιδορούσαν τα ΜΜΕ.

Μετά μας φόρτωσαν λαθρομετανάστες, τους οποίους εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να τους θρέψομε να τους περιθάλψουμε να τους εκπαιδεύσουμε και να τους δώσουμε δουλειά, απαγορεύοντάς μας ταυτόχρονα να χρησιμοποιούμε την λέξη λαθρομετανάστες.

Αργότερα, μας έμαθαν με την βοήθεια του Σκάι, ότι και επί τουρκοκρατίας υπήρχε ανάπτυξη.

Την σκυτάλη πήραν το ΜΕΓΚΑ, Αντέννα, Άλφα, με τις Τούρκικες σειρές, για να καταλήξουμε στον αρχικό στόχο της Τουρκίας που δεν είναι άλλος από τον οικονομικό και πολιτιστικό έλεγχο της Ελλάδος.

Τώρα έχει γεμίσει η Ελλάδα Τούρκικες αλυσίδες καταστημάτων επίπλων.

Γέμισε η Ελλάδα από τούρκικα δερμάτινα και ρούχα.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα βιομηχανικά προϊόντα.

Ακόμη και τα ρούχα του ελληνικού στρατού έφτιαχνε στην Τουρκία ο Σημίτης.

Με αυτά και με αυτά, ο μαλάκας της Μεσογείου προτιμά την τεκίλα, αντί τις τσικουδιάς, λες και υπάρχει διαφορά μεταξύ τους, αλλά εκτός αυτού, γιατί δεν πίνει τσικουδιά ο Μεξικανός;

Τώρα, για το αν υπάρχει ελπίδα να σωθεί ο μαλάκας της Μεσογείου και ο ηλίθιος της Ευρώπης, εγώ προσωπικά το αποκλείω, τουλάχιστον για όσο διάστημα νομίζει ότι θα τον σώσουν οι σοσιαλιστές της Γαλλίας που ονειρεύεται ο Μίμης Ανδρουλάκης ή οι Κινεζορώσοι που περιμένει ο Καμμένος και για όσο διάστημα δεν αντιλαμβάνεται πως κάθε ευρώ που δίνει σε τούρκικα προϊόντα δυναμώνει την Τουρκία εις βάρος της Ελλάδος, οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτιστικά και τελικά πολιτικά.

Σίγουρα είμαστε οι μαλάκες της Μεσογείου και οι ηλίθιοι της Ευρώπης.

Δεν υπάρχει κανένας λαός στον κόσμο, που να μην υποστηρίζει με κάθε τρόπο τα δικά, όλα τα δικά του.

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη


Μετά την δημόσια περιουσία, θέλουν τα σπίτια μας!
Με την εθνική αντιπρόταση τους απαντάμε!
7 Μαΐου θα χάσουν τον ύπνο τους!


Γράφει ο Aυγερινός Κ.Χατζηχρυσός, Έμπορος
Υποψήφιος Β’ Πειραιά,
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Θέλουν τα σπίτια μας! Υπερβολικό…θα ήταν αν δεν είχαμε τόσες απονωτές δηλώσεις αλλά το κυριότερο και αποφάσεις που βήμα-βήμα μας οδηγούν εκεί!

Το τελευταίο “πακέτο σωτηρίας” είναι τόσο “σίγουρο” ότι θα βγεί που κι οι ίδιοι που το ψήφισαν, το υπόγραψαν και τώρα ζητούν την ψήφο σας για να εφαρμόσουν, κάνουν προκαταβολικά “υποθήκη – προσημειώσεις” όλης της Δημόσιας Περιουσίας …!

Τέτοια σιγουράτζα ούτε στο… στοίχημα… σκέτο παρολί!

Ετσι αφού ίδρυσαν το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) την 1η Ιουλίου 2011 (N. 3986/2011), αν και τετοια “αξιοποίηση” εμείς το λέμε “Πλιάτσικο”, τώρα ακούσαμε το Τόμσεν να απαιτεί να αρθεί η απαγόρευση των πλειστηριασμών που ισχύει από το 2008. Η απαγόρευση ισχύει μέχρι το τέλος του 2012 και η τρόικα ζητά να καταργηθεί με το… πακέτο χαρατσιών και νέων μέτρων του Ιουνίου. (star.gr)

Με βάση το νόμο που ισχύει σήμερα, απαγορεύονται οι πλειστηριασμοί για ποσά άνω των 200.000 ευρώ για φυσικά και νομικά πρόσωπα, για πρώτη κατοικία ανεξαρτήτως του ύψους της οφειλής (star.gr)

Αφού πρώτα άρουν την απαγόρευση των πλειστηριασμών, για να βάλουν χέρι στα ακίνητα, θέλουν να επιβάλλουν και φόρο ιδιοκατοίκησης! (972.gr)

Δηλαδή γλιτώσατε το ενοίκιο και τώρα θα πληρώνετε φόρο!

Αθροίστε μαζί και το χαράτσι, το ΕΤΑΚ, φόρο ακίνητης περιουσίας, αλλά και φόρο εισοδήματος κι έχουμε έτοιμη μια νέα βιομηχανία… πλειστηριασμών.

Θα γίνουμε επιτέλους βιομηχανική χώρα με τα…σπιτάκια μας!

Από την Σκύλλα (τεκμηρίου, χαράτσιου, κατάργησης φοροελαφρύνσεων για τα στεγαστικά και νέων αντικειμενικών αξιών)

Στην Χάρυβδη των πλειστηριασμών.

Και ο Σαμαράς στο Ζάππειο ΙΙΙ (ή ΙV έχασα το μέτρημα) υποσχέθηκε τόνωση της αγοράς ακινήτων με … το 1o μέτρο να είναι η επιδότηση στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας με 2% για 10χρόνια.

Ευχαριστούμε… αλλά μου λείπει το υπόλοιπο 98% (γιατί άραγε;)

Πρώτα θα το αγοράζεις, θα το χτίζεις και μετά θα το παίρνει ο Τόμσεν.

Αυτό δεν είναι Ζάππειο ΙΙΙ, είναι ο Τιτανικός ΙΙ!

Αλλά μας τα φυλάνε για έκπληξη… μέτα τις εκλογές… θα μας τα πουν… αν προλάβουν… γιατί Ερχόμαστε!

Γιατί…

Υπάρχει κι η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΗ των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!
  • Αναστολή Πλειστηριασμών
  • Κούρεμα Τραπεζικών Δανείων
  • Καταργείται το Χαράτσι
  • Πάγωμα και Μείωση Αντικειμενικών Αξιών Ακινήτων
  • Κατάργηση όλων των Έκτακτων Εισφορών επί της ακίνητης περιουσίας
  • Αύξηση του ορίου για τον προσδιορισμό της Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας
  • Κατάργηση των Εργοδοτικών Εισφορών στην Οικοδομή
  • Καθιέρωση δύο μόνο φόρων στα ακίνητα, ήτοι :
  • (α) ΦΠΑ 15% επί της τιμής κτήσης καταβαλλόμενο εφάπαξ και υπολογιζόμενο στην αξία του τιμήματος κατά τις πράξεις μεταβίβασης με απαλλαγή για την πρώτη κατοικία μέχρι 120 τ.μ. και με ανώτατη αντικειμενική αξία μέχρι 200.000 ευρώ.
  • (β) διατήρηση ενός χαμηλού ετήσιου ανταποδοτικού ΕΤΑΚ, ώστε να τονωθούν οι ταμειακές ροές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Μας έκλεψαν τα όνειρα…

αλλά στις 7 Μαϊου ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥΣ!


Αυγερινός Κ. Χατζηχρυσός
Υποψήφιος Β’ Πειραιά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΗ ΕΔΩ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ !
ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ !
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

star.gr Τρόικα: «Κάντε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας»
Ποιός ήταν ο συγγραφέας αυτού του κειμένου;
Μπορείτε να μου πείτε;
Σας ευχαριστώ.
Carlo

Πηγαίνω να πεθάνω αύριο.

Πηγαίνω να πεθάνω αύριο και γράφω αυτά τα λόγια, κάτω από το φώς ενός πυρσού,
περιμένοντας το ξημέρωμα.

Συλλογίζομαι ότι η φαντασμαγορία των αστεριών
και η λάμψη τους είναι πολύ διαφορετική από το σκοτάδι που περιβάλλει τα πτώματα που βρίσκονται μπροστά μου.
Οι ίδιες λάμψεις που όμως είναι χρωματισμένες με την κόκκινη λάσπη που ποδοπατώ
και που η στυφή τους μυρωδιά με αηδιάζει τόσο όσο και η γνώση του ότι
αύριο θα είμαι ένας από αυτούς.

Εγώ ο Αγαθοκλής, Σπαρτιάτης στρατιώτης, φυλάω το πέρασμα των Θερμοπυλών.

Ξέρω ότι σήμερα είμαστε περικυκλωμένοι και ότι ο τόπος αυτός θα είναι ο τάφος μου
και ενώ το σκέπτομαι το στομάχι μου νοιώθει το κρύο,
σαν ήδη να έχει εισβάλει η ψύχρα του θανάτου στο σώμα μου.
Γι’ αυτό γράφω προσεκτικά και κάνοντας το τα χέρια μου σταματούν να τρέμουν
και οι φόβοι μου σβήνουν.
Όχι, δεν θα προσπαθήσω να φύγω μεσ’ στο σκοτάδι, αντίθετα γράφω
και τα λόγια μου αυτά θα μιλούν όταν θα είμαι νεκρός.
Θα σας εξηγήσουν γιατί δέχομαι το πεπρωμένο μου, έτσι ώστε να κάνουν κατανοητά τα κίνητρα εκείνων που περιμένουν το θάνατο εδώ.

Εμείς, οι Σπαρτιάτες του Λεωνίδα, φρουροί του βασιλιά, λένε ότι είμαστε οι μόνοι άνδρες
οι οποίοι είχαν επιλεγεί μεταξύ εκείνων που έχουν τη μεγαλύτερη περιφρόνηση
για τον πλούτο και την πολυτέλεια, και δεν αφεθήκαμε ποτέ να διαφθαρούμε απ’ το χρυσό,
αλλά σας λέω ειλικρινά ότι όποιος ισχυρισθεί κάτι τέτοιο ψεύδεται.

Στην Κόρινθο, για πρώτη φορά είδαμε χρυσό και ασήμι σε αφθονία
και σιγά - σιγά αρχίσαμε να ανυπομονούμε για τη λεία,
όμως πολύ γρήγορα αντικρίσαμε αδελφό να μαλώνει με τον αδερφό του για ένα ασημένιο κύπελλο,
ή τους άνδρες που είχαν πολεμήσει μαζί, να μαλώνουν για μια σκλάβα με πράσινα μάτια.

Ο Λεωνίδας μας είδε κυριευμένους από την απληστία, και μας κάλεσε στην αγορά.
Εκεί, έριξε ότι του αναλογούσε στο έδαφος και είπε:
"εδώ είναι μερίδιο μου, αλληλοσκοτωθείτε για να το πάρετε»

Εμείς, οι τριακόσιοι άνδρες της φρουράς του, ντροπιασμένοι,
ρίξαμε κάτω το πλούτο μας με τον ίδιο τρόπο.

Από εκείνο το βράδυ βγήκαμε μέσα από το μαρμάρινο ανάκτορο
και κοιμόμαστε έξω από την πόλη κάτω από λινές σκηνές μας.
Όλοι οι άνδρες του στρατού της Σπάρτης μας επαίνεσαν και είπαν,
«αυτοί είναι οι μόνοι άνδρες που δεν είναι δυνατόν να δωροδοκηθούν."

Όμως για να μοιραστούμε το χρυσό δεν μας ενδιέφερε πλέον,
επειδή είδαμε την τιμή της χλιδής που μας φάνηκε τόσο υψηλή
ώστε ούτε και ένας από τους τριακοσίους είχε το κουράγιο να παραμείνει στην πόλη.

Έτσι, όταν αναγνωρίσαμε τον Ξέρξη, πάνω στο λόφο,
ντυμένο με μετάξι δεμένο με πολύτιμους λίθους, τον υποτιμήσαμε.

Βέβαια, το ίδιο βράδυ αυτός μας πρόσφερε ένα τεράστιο φορτίο χρυσού,
προκειμένου να φύγουμε από το πέρασμα και νοιώσαμε πάλι το σκουλήκι της απληστίας μέσα μας
και νομίζω ότι ο καθένας αισθάνθηκε την επιθυμία του πλούτου
ώστε να εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο προκειμένου να ζήσει,
αλλά ο Λεωνίδας στήθηκε πάλι μπροστά μας.

Αυτός μας γνωρίζει και γι 'αυτό δεν μίλησε για την τιμή, για τη δόξα ή για τη Πατρίδα,
γιατί ήξερε ότι αυτή τη φορά αυτοί οι ορισμοί θα ήταν κούφιες λέξεις στα αυτιά μας
μπροστά στην λέξη ζωή.

"Ίσως κάποιος θέλει να συνεχίζει να ζει στην Κόρινθο - είπε –
και όποιος θέλει μπορεί να λάβει το μερίδιο του και να με αφήσει.
Σε όποιον θα το κάνει του προτείνω να φορτώσει πολύ χρυσό
προκειμένου να ξεχάσει τα πρόσωπα των φίλων που θα αφήσει πίσω του
και για του χρησιμεύσει ακόμα
προκειμένου να ξεχάσει το αίμα αυτών που θα πεθάνουν για την προδοσία του,
πέρα ​​εκεί στο στενό πέρασμα. "

Αυτό δήλωσε, μετά κοίταζε σιωπηλός ενώ κανείς δεν κινήθηκε και κανένας από μας
δεν πέταξε τα όπλα και ότι για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή,
θα χαιρόταν να είναι εκεί μαζί με τον βασιλιά μας.

Αυτό συνέβη και όποιος λέει αλλιώς, αξίζει να πεθάνει!

Για εμάς, τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα, φρουρούς του βασιλιά,
λένε ότι είμαστε άνδρες μεγάλης αξίας, που δεν φοβούνται το θάνατο
και περιφρονούν τη λεπίδα των όπλων του εχθρού.

Εγώ, αλήθεια σας λέω, ότι όποιος το λέει αυτό ψεύδεται επειδή βλέποντας το στρατόπεδο του εχθρού, γεμάτο με όπλα, σφίγγει η καρδιά από φόβο στο κόψιμο της λεπίδας και στον πόνο από τις πληγές του, όμως περισσότερο από αυτόν τον πόνο
φοβόμαστε την περιφρόνηση από τον φίλο που αγωνίζεται στο πλευρό μας,
τη ντροπή της γυναίκας που περιμένει την επιστροφή μας
ή την απόρριψη από τον γέροντα που κάποτε πολέμησε για μας.

Για όλα αυτά, κυριαρχούμε πάνω στους φόβους
και ο αγώνας μας διακατέχεται από μια άγρια ​​μανία που λάμπει στα μάτια μας,
αλλά αυτή η έκφραση δεν είναι το μίσος για τον εχθρό αλλά για τον φόβο,
που φαίνεται ότι πάντα περπατάει δίπλα μας και ότι ο καθένας μας μπορεί να είναι ο επόμενος .

Έτσι είναι και όποιος λέει αλλιώς, αξίζει να πεθάνει!

Για εμάς, τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα, φρουρούς του βασιλιά,
λένε ότι είμαστε άνδρες έντιμοι που αγωνίζονται
για την ελευθερία των Ελλήνων πολιτών, τη δικαιοσύνη και τους νόμους,
όμως την αλήθεια σας λέω, όποιος το λέει ψεύδεται.

Αύριο τα ξημερώματα θα αδράξουμε τις ασπίδες μας και, αφού θα έχουμε στα χέρια τα δόρατα,
θα ακουστούν οι ύμνοι μας του πολέμου να αντηχούν στο κάθε μας βήμα
και θα επιτεθούμε ενάντια στις ορδές των βαρβάρων.

Εγώ θα προχωρώ, αγκώνα με αγκώνα, διατηρώντας τη θέση μου στη σφιχτή φάλαγγα
και θα αισθανθώ τη ζεστασιά από το φώς του ήλιου, τη μυρωδιά του σιδήρου, τον ιδρώτα των ανδρών, και θα ξέρω ότι όλα αυτά θα τα κάνω για τελευταία φορά.

Η λόγχη μου θα καλυφθεί με αίμα και θα σκοτώσει δέκα βαρβάρους, ή εκατό, ή χίλιους,
αλλά αυτό λίγο θα χρησιμεύσει, γιατί κοιλιά μου θα είναι διάτρητη από τις λόγχες του εχθρού
και θα πεθάνω.
Όμως δεν θα το κάνω για την ελευθερία των Ελλήνων, ούτε για τη δικαιοσύνη και το νόμο,
και ακόμη δεν θα πεθάνω ούτε για την Σπάρτη.

Θα πεθάνω για να μη με δώ σκλάβο,
σέρνοντας τις αλυσίδες της δουλείας στις ερήμους της Μ. Ανατολής.

Πεθαίνω για να εκδικηθώ τον Αγησίλαο, τον φίλο μου,
που είδα χθές το πτώμα του τρυπημένο από ένα βέλος αιγυπτιακό,

θα πεθάνω μαζί με τον Aγχίλοχο
που έχει καλύψει το πλευρό μου με την ασπίδα του σε δέκα μάχες,
και αύριο θα με καλύψει για τελευταία φορά,

θα πεθάνω για τον Λεωνίδα, ο οποίος μας οδηγεί στο θάνατο,
αλλά και που του είμαστε ευγνώμονες γιατί πρώτα μας έκανε άνδρες!

Αύριο, όταν θα πέσει η νύχτα,
η φρουρά του βασιλιά Λεωνίδα θα καταλήξει απλά ένας σωρός από νεκρούς,
στη συνέχεια μια χούφτα από οστά
και στη συνέχεια τίποτα.

Ίσως κάποτε, όταν θα ξεχαστεί το όνομα της Σπάρτης,
αλλά και όταν η τεράστια αυτοκρατορία του βασιλιά των βασιλιάδων θα πέσει στη λήθη,
κάποιος θα θυμάται τη θυσία μας
και θα δεί ότι με τον θάνατος μας γίναμε γενναίοι και πιστοί
και ακόμα όλα όσα δεν μπορέσαμε να γίνουμε στη ζωή
και στη συνέχεια να πεί:

"Οι Σπαρτιάτες της φρουράς του βασιλιά Λεωνίδα πέθαναν εδώ και πολύ καιρό,
αλλά η μνήμη τους είναι αθάνατη."

Έτσι θα είναι και όποιος λέει αλλιώς, αξίζει να πεθάνει!

Ένας από τους τριακοσίους.

Νέα εξήγηση για το «λεφτά υπάρχουν» έδωσε ο τέως πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», ο κ. Παπανδρέου υποστήριξε ότι με το διάσημο «λεφτά υπάρχουν» εννοούσε τον φυσικό πλούτο και το ταλέντο των Ελλήνων και ουδέποτε το εννόησε ως «εντολή για παροχές».

Το ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη σοβαρή επιλογή

Ο τέως πρωθυπουργός τόνισε ότι στις εκλογές «το ΠΑΣΟΚ είναι η μοναδική σοβαρή επιλογή, αν θέλουμε να μην κινδυνεύσει η παρουσία της χώρας στο ευρώ και αν θέλουμε να μην πάνε χαμένες οι μεγάλες θυσίες που έκαναν μέχρι τώρα οι Έλληνες πολίτες».

Επίσης, επισήμανε ότι το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος έχουν ως προτεραιότητα τη διάσωση της χώρας με ένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.

«Καλύτερα οι Έλληνες να θυμώνουν»

Για άλλη μια φορά, ο κ. Παπανδρέου υπεραμύνθηκε των επιλογών του, τις οποίες απέδωσε σε πατριωτικό καθήκον.

«Καλύτερα οι Έλληνες να θυμώνουν γι’ αυτά που ζουν, παρά να ζήσουν την απόλυτη καταστροφή μιας χρεοκοπίας. Και αυτό το αποτρέψαμε. Ξέραμε ότι θα έχει κόστος. Αλλά ήταν συλλογική η απόφασή μας να κάνουμε το πατριωτικό μας καθήκον»,
υποστήριξε.

Ερωτηθείς για τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, έκανε λόγο για λάθη δεκαετιών και άδικες αποφάσεις που ήταν αναγκαίες για να μην καταρρεύσει η χώρα. «Θα ήθελα εκ μέρους όλου του πολιτικού κόσμου να τους ζητήσω συγγνώμη», προσέθεσε.

«Κανένα κόμμα δεν μπορεί μόνο του»

Παράλληλα, υποστήριξε ότι πλέον «κανένα κόμμα δεν μπορεί πια μόνο του – και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο απλά δεν έχει καταλάβει τι γίνεται και δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται».

Γνώριμες οι σκευωρίες προς τους Παπανδρέου

Ερωτηθείς για τις φωνές που εισηγούνται την παραπομπή του σε Ειδικό Δικαστήριο, ο κ. Παπανδρέου υπογράμμισε:

«Πολλοί επιχείρησαν να τελειώσουν την οικογένειά μου σε Ειδικά Δικαστήρια. Ο εκφοβισμός, οι απειλές, οι σκευωρίες προς τους Παπανδρέου από συμφέροντα ή ακραίες φωνές, είναι γνώριμο φαινόμενο. Αλλά όσο στημένες και να είναι οι κατηγορίες, η αλήθεια διαλύει τις σκευωρίες και αποκαλύπτει τους σκευωρούς. Αυτό έχει αποδείξει η ιστορία. Ούτε με απασχολεί λοιπόν, ούτε με φοβίζει το ενδεχόμενο. Δεν φοβάμαι την αλήθεια – άλλοι πρέπει να την φοβούνται».

Πηγή


Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουμε, η τρόικα φέρεται να πιέζει την Ελληνική κυβέρνηση προς την κατεύθυνση δέσμευσης τραπεζικών λογαριασμών των Ελλήνων πολιτών που έχουν οφειλές προς την Εφορία.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας η απόφαση αυτή έχει ήδη υπογραφεί από τον Παντελή Οικονόμου, σύμφωνα μάλιστα με την οποία οι δεσμεύσεις των καταθέσεων αυτές θα γίνονται χωρίς καν να ειδοποιούνται οι καταθέτες!!! Δηλαδή, θα γίνεται παραβίαση του τραπεζικού απορρήτου, θα ακολουθεί ολοφάνερη κλοπή χρημάτων τα οποία θα μεταφέρονται στην Εφορία. Και φυσικά, όλα αυτά θα γίνονται σύμφωνα με το «γράμμα του νόμου». Στο όνομα πάταξης της φοροδιαφυγής, πατάσσονται τα προσωπικά δικαιώματα του Έλληνα πολίτη, ο οποίος γίνεται θύμα πρωτότυπων παγκοσμίως πρακτικών.

Συγκεκριμένα, οι ελεγκτικές αρχές θα μπορούν να προχωρούν σε κατάσχεση των καταθέσεων, “για να διασφαλίσουν τα συμφέροντα του Δημοσίου” που αυτοί θα κρίνουν ποια είναι, χωρίς την παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας και εν συνεχεία εντός 15 ημερών θα επιδίδουν στον υπόχρεο κλήση προς επιγενόμενη ακρόαση για τις διαπιστώσεις που καταγράφηκαν στην Ειδική Έκθεση Ελέγχου.

Με την κλήση ο υπόχρεος καλείται, εντός δέκα ημερών, να παράσχει εγγράφως τις απόψεις του επί των διαπιστώσεων της Ειδικής Έκθεσης Ελέγχου, προσκομίζοντας και κάθε αποδεικτικό στοιχείο των ισχυρισμών του. Και όποτε θέλουν και αν θέλουν θα του δίνουν κάποια από τα λεφτά του πίσω.

Βέβαια, σε παλαιότερες αναρτήσεις μας είχαμε θίξει το θέμα κλοπής – υφαρπαγής του στρατηγικού νομισματικού κεφαλαίου (βλ. ευρώ) από την Ελλάδα, το οποίο αποτελεί και τον βασικό πυλώνα στήριξης των βασικών δομών της Ελληνικής οικονομίας σε περίπτωση που η χώρα αναγκασθεί (ή εξαναγκασθεί μέσω απειλών) να μεταβεί στην δραχμή. Κι επειδή το συγκεκριμένο μέτρο πρόκειται να λειτουργήσει με το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα ως προς την οποιαδήποτε προοπτική της Ελληνικής οικονομίας, ίσως θα έπρεπε να αναλογισθούμε πως το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε –ως πρώτο μέτρο αντίδρασης- είναι να αποσύρουμε τις καταθέσεις μας από τις Ελληνικές τράπεζες, οι οποίες δεν είναι πλέον σε θέση να διασφαλίσουν την ακεραιότητα των (μικροκαταθετών, αφού οι μεγαλοκαταθέτες τα έχουν «ταξιδέψει» προ πολλού σε άλλα μακρινά τροπικά μέρη) καταθέσεών μας.

Η στόχευση των μικροκαταθετών, αν μη τι άλλο, είναι δείγμα του πανικού στον οποίο βρίσκεται η τρόικα, η οποία βλέποντας την αποτυχία της προσπαθεί να υφαρπάξει (ελέω ηλιθίων πολιτικών προσώπων) το δυνατόν περισσότερο από τον πλούτο της χώρας. Εδώ και αρκετό καιρό, εξάλλου, η συμπεριφορά των τροϊκανών δείχνει πως λειτουργούν περισσότερο με το σκεπτικό του κλέφτη που βιάζεται να αρπάξει και να απομακρυνθεί πριν πιαστεί «στα πράσα», παρά με το σκεπτικό του φίλου, συμμάχου και εταίρου που ψάχνει μεθοδικά να βρει λύση που δεν θα αποβεί καταστροφική τόσο για την Ελλάδα όσο και για τους Έλληνες πολίτες.

Τα ληστρικά μέτρα, λοιπόν, συνεχίζονται. Η κυβέρνηση συνεπικουρεί στην νομιμοποίηση της παρανομίας και της καταπάτησης των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών και η «μπάλα» πέφτει στους ίδιους τους πολίτες, οι οποίοι πρέπει να αποφασίσουν αν θα μετατραπούν σε ανδράποδα και μηχανές παραγωγής χρήματος ή αν θα επανέλθουν στην φυσική τους κατάσταση, δηλαδή να ξαναγίνουν ελεύθεροι πολίτες μιάς ανεξάρτητης χώρας.

Στις 6 Μαΐου, όλοι εμείς θα αποφασίσουμε για το αν θα νομιμοποιήσουμε τους ψεύτες και τους κλέφτες. Εσείς τι λέτε πως πρέπει να κάνουμε;


ΥΓ: Αυτή η "νευρικότητα" των κινήσεων της τρόικας, ίσως να αποτελεί και προάγγελο ακόμη μεγαλύτερων και περισσότερο επίπονων εκπλήξεων που μας επιφυλάσσονται εν όψει Ιουνίου. Ίσως, αυτή η τακτική να είναι μόνο η αρχή μίας γενίκευσης υφαρπαγής χρήματος από την Ελλάδα, η οποία φαίνεται να εγκαταλείπεται μπροστά στα πολύ μεγαλύτερα προβλήματα που άρχισαν να εμφανίζονται στην ευρωζώνη (βλ. Ισπανία, Ιταλία, Ολλανδία και Γαλλία), τα οποία θα δημιουργήσουν σειρά εκρήξεων -με άγνωστα αποτελέσματα- στο εσωτερικό της Ευρώπης.
Το αταίριαστο δίδυμο «ευρώ-δραχμής», βρέθηκε τους προηγούμενους μήνες με επιμονή που… παραξένευε, στο επίκεντρο μιας δημόσιας συζήτησης, τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στις προβλέψεις διεθνών αναλυτών της οικονομίας. Η ταμπακιέρα αφορούσε φυσικά το κατά πόσο η Ελλάδα θα παρέμενε στη ζώνη του κοινού νομίσματος, ή θα επέστρεφε στη μιζέρια και περιθωριοποίηση της δραχμής. Μια διαδρομή εθνικής απαξίωσης, την οποία δυστυχώς δεν αποκηρύσσουν ούτε καν σήμερα, ακραίες φωνές που διεκδικούν στις πρόωρες εκλογές της 6ης Μαϊου, την εμπιστοσύνη μιας κοινωνίας σε πρόδηλο αποπροσανατολισμό.

Το αταίριαστο δίδυμο… επιστρέφει. Αυτή τη φορά όμως, όχι με την Ελλάδα στο επίκεντρο της συζήτησης. Η αφήγηση αφορά στην προοπτική να ακολουθήσει το ευρώ, δηλαδή το κοινό νόμισμα της Ευρώπης, τον ιστορικό δρόμο της δραχμής: Να γίνει… πρώην «εθνικό» νόμισμα.

Με την Ισπανία να βρίσκεται πλέον στο χείλος της αβύσσου, λόγω της ταμειακής αδυναμίας των τραπεζών της, οι οποίες παραπαίουν εκτεθειμένες στο έλεος των κερδοσκόπων, από τη στιγμή που η πλειοψηφία όσων έχουν στεγαστικό δάνειο αδυνατεί να το αποπληρώσει, το μέλλον της ευρωζώνης είναι εξαιρετικά δυσοίωνο.

Οι Βρυξέλλες άλλωστε δεν σταμάτησαν ποτέ να ανησυχούν για την προοπτική να βγει η Ισπανία… από την πρίζα, καθώς η Μαδρίτη δεν έχει οικονομικό ισοδύναμο. Είναι σαφώς μεγαλύτερη της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, ενδεχομένως… και των τριών μαζί. Μια ενδεχόμενη προσφυγή της στον μηχανισμό στήριξης του Μνημονίου λοιπόν, θα μετακυλήσει τη συζήτηση γύρω από το μέλλον της ευρωζώνης, στο πραγματικό πρόβλημα το οποίο καλείται να διαχειριστεί η σημερινή πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και δεν είναι άλλο από την προοπτική χωρισμού των σιαμαίων, Βορρά και Νότου. Του πληθωρικού και οικονομικά εύρωστου Βορρά, και του Νότου των «PIGS» αλλά και των πληθυντικών δυνατοτήτων ανάκαμψης. Όσο μάλιστα εντείνεται η συζήτηση γύρω από την αναγκαιότητα χαλάρωσης των αυστηρών μέτρων ακραίας δημοσιονομικής πειθαρχίας και περιοριστικής πολιτικής, την οποία εμπνεύστηκε και επέβαλε η Γερμανία της Άνγκελα Μέρκελ και του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, τόσο το Βερολίνο θα μπαίνει στον πειρασμό…

Πηγή

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Η Ελλάδα πέρα από τη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος, που δημιούργησε προηγούμενα την οικονομική της κατάρρευση και την υπαρξιακή της αγωνία, πάσχει από στρατηγική αμηχανία.

Αυτοκαθορίζεται ως ένα «χωριό» του Νότου στην Ευρώπη, έτσι όπως της έμαθαν οι Γερμανοί και οι Βρυξέλλες να αντιμετωπίζει τον εαυτό της. Και αν διαλυθεί η Ευρώπη τι θα γίνει η Ελλάδα;

Αν παρακολουθήσουμε την έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος και καλά θα κάνουμε η ύφεση και το 2012 θα κινηθεί με ρυθμούς 5%. Να είστε σίγουροι ότι στις επόμενες εκτιμήσεις θα φθάσει και πάλι το 7%. 5 χρόνια στην ύφεση, είναι χειρότερα από τις επιπτώσεις που έχει σε μια οικονομία ένας καταστροφικός πόλεμος.

20% επιπλέον μείωση των εισοδημάτων μέχρι του χρόνου, το 2013. Είναι τα πακέτα που έρχονται μετά τις εκλογές, αλλά και το φθινόπωρο.

Μείωση του ορίου της φτώχειας. Αντί δηλαδή να αυξάνονται οι φτωχοί στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά επίπεδα, κατεβάζουμε το όριο και είμαστε μία ή άλλη. Βέβαια γινόμαστε Βαλκάνια και κανονικά μπήκαμε στο ευρώ, για να πάψουμε να είμαστε Βαλκάνια, αλλά αυτό δεν παίζει ρόλο.

Το ενδεχόμενο ανάκαμψης μεταφέρεται σύμφωνα με την έκθεση της Ελλάδος αλλά και του ΔΝΤ, έναν χρόνο μετά, ίσως το 2014, χωρίς φυσικά να υπάρχει καμία ορατή εξασφάλιση και γι' αυτό.

Μέσα στους επόμενους 15 μήνες θα υπάρξουν ανατιμήσεις, στη βάση των φόρων της τάξης του 30%. Ουσιαστικά δηλαδή μας λένε ότι από το 2009 οι μισθοί και οι συντάξεις μέχρι το 2014 θα έχουν πέσει κατά 55% και το κόστος ζωής θα έχει ανέβει κατά 50%. Τα ποσοστά αυτά ορίζουν και το πλαίσιο της εξαθλίωσης μας. Η διαδικασία της «εσωτερικής υποτίμησης», όπως ονομάσθηκε το πλιάτσικο στα εισοδήματα μας και το επίπεδο διαβίωσης μας, θα έχει φθάσει στον πάτο και η ανάκαμψη δεν θα έχει έρθει.

Το χειρότερο το μοντέλο Ελλάδας είναι το μόνο που διατίθεται και για ολόκληρη την Ευρώπη. Είτε μιλάμε για Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία είτε μιλάμε για Ολλανδία, Γαλλία ή Αυστρία , είτε ακόμη και αν μιλούσαμε για τη Γερμανία το ίδιο είναι το μοντέλο..

Η φαντασίωση του ευρωομολόγου

Πολλοί, ειδικά στην Ελλάδα αλλά όχι μόνον περιμένουν «λευκό καπνό» από την καμινάδα των εκλογών της Γαλλίας. Τι λένε δηλαδή; Θα εκλεγεί ο Ολάντ, θα αμφισβητήσει επί της ουσίας το Σύμφωνο Σταθερότητας και Δημοσιονομικής πειθαρχίας στο οποίο έχει συμφωνήσει η Γαλλία , αλλά και όλοι μας . Για λογαριασμό της Ελλάδας το υπέγραψε ο Βενιζέλος στο περιθώριο ενός Eurogroup. Στη συνέχεια η Γερμανία θα φοβηθεί την απομόνωση και την κατάρρευση του Γερμανογαλλικού άξονα, που θεσμικά και συστημικά είναι ότι έχει μείνει , αφού το Βερολίνο και το Παρίσι κατήργησε στην πράξη τις ιδρυτικές συνθήκες της Ένωσης , αλλά και τα όργανα συγκρότησης και λειτουργίας της και θα συμφωνήσει στο ευρωομόλογο.

Πως θα χρηματοδοτηθεί το ομόλογο αυτό, με τι επιτόκια, με τι διασφαλίσεις, αν θα είναι ενιαίο για την Ευρώπη ή θα χωρίζεται σε ζώνες, ανάλογα με την πιστοληπτική ικανότητα της κάθε χώρας κανέναν από τους λάτρεις της συνταγής δεν ενδιαφέρει.

Και φυσικά γιατί να τους ενδιαφέρει. Εδώ οι Έλληνες πολιτικοί , που διαχειρίζονται τις τύχες μας, ούτε στιγμή δεν ένοιωσαν ανασφάλεια ως προς το να υπογράψουν το Νέο Σύμφωνο του Ευρώ , που προώθησε η Γερμανία. Πήγαν και δεσμεύθηκαν για δημόσιο χρέος κάτω από 60% , στο 40% κανείς δεν ξέρει πόσο ακριβώς και για έλλειμμα μηδενικό. Για ποια χώρα και για ποια οικονομία μιλούν ; Η Γερμανία στην παρούσα φάση έχει έλλειμμά 80% και είναι η μόνη που μπορεί να προσεγγίσει τους στόχους που έβαλε. Τα ίδια έκανε και με το Μάαστριχτ και έβαλε στο χέρι μια δεκαετία μετά όλη την Ευρώπη.

Στους Έλληνες πολιτικούς που ασκούν εξουσία, όση τους απέμεινε, μετά τα Μνημόνια, προσομοιάζει με εκείνη των δημάρχων, πριν τον Καλλικράτη, φυσικά δεν έχει περάσει από το μυαλό τους ότι το ευρωομόλογο και να ισχύσει θα είναι μόνον για το 40-60% του χρέους, ότι δεν θα είναι ένα , αλλά δύο –τρία με άλλα επιτόκια και όρους και ότι δεν αποκλείεται να περνά ως προς τις εγγυήσεις από το ΔΝΤ.

Τι θα συμβεί αν...

Πέραν αυτών ποιος θα μας πει ποιο είναι το σενάριο σωτηρίας της Ελλάδας αν τελικά η Γερμανία δεν συμφωνήσει και υπάρξει ρήγμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη ζώνη του ευρώ; Το δημόσιο χρέος μας είναι πλέον διακρατικό και όχι ιδιωτικό. Είναι μοιρασμένο σε 18 χώρες και με αγγλικό δίκαιο και απαράδεκτες εμπράγματες εγγυήσεις. Αν η Ευρώπη σπάσει, για παράδειγμα σε Βορρά- Νότο, πως θα αντιμετωπίσει την πραγματικότητα η Ελλάδα; Ας μην βιαστεί κάποιος να απαντήσει θα ενταχθούμε στο Νότο, γιατί πολύ απλά η ζώνη αυτή θα διαμορφωθεί , θα έχει ευρωμεσογειακή διάταξη και μπορεί να είναι αρχικά οικονομική – εμπορική και όχι νομισματική, ούτως ώστε δυνάμεις όπως η Ιταλία και η Ισπανία , να μπορέσουν να ανασυγκροτηθούν και να δημιουργήσουν μια σοβαρή ζώνη στο Νότο. Σημειωτέον η ζώνη αυτή το πιθανότερο είναι , αν προκύψει, να είναι συνδεδεμένη με το δολάριο και όχι με το ευρώ- μάρκο ,

Οι Αρχοντοχωριάτες των Μνημονίων

Οι δυνάμεις του Μνημονίου και την ευρωπαϊκής μονομέρειας στην Ελλάδα, μοιάζουν και αντιμετωπίζονται από τα νέα «ανακτοβούλια» της αυτοκρατορικής Ευρώπης, όπως ο Αρχοντοχωριάτης , το εμβληματικό και χαρακτηριστικό αυτό πρόσωπο, που χάραξε στο χαρτί ο Μολιέρος. Και η τύχη του είναι η τύχη μας.

Πέραν αυτών οι αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι σε μια αρχική φάση. Τα περισσότερα κόμματα είναι διαμαρτυρίας και αντίστασης. Μέσα στους επόμενους μήνες θα βρουν τη θέση τους, ειδικά όσα μπουν στο Κοινοβούλιο και θα πετύχουν εφόσον εκφράσουν έναν δημιουργικό ευρωσκεπτικισμό. Έναν νέο εθνισμό της αξιοπρέπειας, της αυτοπεποίθησης, της διεκδίκησης και πάλι της Ελευθερίας , της Ευημερίας και της Ασφάλειας.

Η Ελλάδα χρειάζεται στρατηγική και αυτή δεν μπορεί να γίνει με ξιπασμένους εθελόδουλους ευρωπαϊστές- φεντεραλιστές , με ελληνικές ταυτότητες.

Ένα μήνυμα από το μέλλον

Άρωμα από αυτή τη στρατηγική εμπεριέχει το σποτ – μήνυμα της Μουτσάτσου που κυριαρχεί στο διαδίκτυο . Δεν είμαι Γραική ( GreeK) είμαι Ελληνίδα. Προσέξτε μερικά μηνύματα που προβάλει:

- Η χώρα μου είναι δημοκρατική, εξάλλου αυτή εμπνεύστηκε τη Δημοκρατία

- Θα μπορούσα να «ράψω» τη σημαία της χώρας μου στο σακίδιο μου αλλά η κληρονομιά της δεν έχει γεωγραφικά όρια. Δημιούργησε τη Δύση (προσοχή δεν ανήκουμε στη Δύση, είμαστε η Δύση).

- Κι αν οφείλω σε κάποιους χρήματα σήμερα –και δεν είμαι η μόνη που οφείλει-είναι επειδή εγώ εμπνεύστηκα την ιδέα της ελεύθερης αγοράς.

- Και αν με κρίνεις σήμερα είναι επειδή εγώ εμπνεύστηκα την ιδέα της κριτικής.

- Πιστεύω στην ελευθερία και αν χρειασθεί θα διαδηλώσω. Πιστεύω στην απόλαυση της ζωής. Έχω το δικαίωμα να το κάνω. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό.

Η γνωστή ηθοποιός ζει και εργάζεται τα τελευταία 4 χρόνια στην Αμερική. Το «μανιφέστο « της έχει μια τοποθέτηση , με άρωμα από το μέλλον . Όταν όλα τα σπουδαία σήμερα, με πρώτη την Γερμανική Ευρώπη του ευρώ και της μόνιμης ύφεσης ή η Ελλάδα των Μνημονίων, θα μοιάζουν θλιβερές και μίζερες ιστορίες. Κάτι σαν την Σοβιετική Ένωση, που κατέρρευσε έτσι απλά, σε μια νύχτα , όπως και όλες οι άλλες νύχτες...
Γράφει ο Μάνος Οικονομίδης

Η κρίση την οποία διέρχεται σήμερα η Ελλάδα είναι δευτερευόντως οικονομική. Φυσικά, από την… καταμέτρηση των ευρώ που έχει στη διάθεσή του ο καθένας, εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό η προσωπική ευημερία του, επομένως έχει άμεση επίδραση και αντανάκλαση ευρύτερα στη συλλογική κοινωνία, αυτή η διαπίστωση ωστόσο δεν αναιρεί μια άλλη, αυταπόδεικτη πραγματικότητα.

Η κρίση είναι κυρίως πολιτικής ηγεσίας και εκπροσώπησης. Κρίση ηθικών αξιών και προτεραιοτήτων. Κρίση αξιολογικού κώδικα της κοινωνίας και των ηγετών της. Γι’ αυτό είναι τόσο σύνθετη και πολυεπίπεδη. Ένα χαρακτηριστικό που καθιστά δυσχερή την επαρκή αντιμετώπισή της, πόσο μάλλον την υπέρβασή της.

Από τα τέλη του 2009 μέχρι και σήμερα, έχοντας πλέον συμπληρώσει δυο χρόνια στον αυτοκαταστροφικό μηχανισμό στήριξης του Μνημονίου, η Ελλάδα ζει με… αστικούς μύθους. Ένας εκ των οποίων, που αυτοτροφοδοτείται από την αντίστοιχη ρητορική των Βρυξελλών, αναφέρει ότι η κρίση στην οικονομία έχει… υπερ-ατλαντική αύρα. Προέρχεται δηλαδή από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με το λανθάνον υπονοούμενο να αφορά τις δραματικές επιπτώσεις από την κατάρρευση της Lehman Brothers, το 2008.

Οι «Financial Times» ήρθαν με εκτενές αφιέρωμά τους, να γκρεμίσουν τον καθρέφτη της παραπάνω συλλογικής παραμόρφωσης. Αφού διαπιστώνουν ότι η ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας είναι και πάλι όμηρος των εξελίξεων στην ευρωζώνη, στο περιθώριο αναμονής του αποτελέσματος των γαλλικών εκλογών αλλά και της πολιτικής κρίσης που ξέσπασε στην Ολλανδία, προχωρούν ένα βήμα παραπέρα. Ή μάλλον… πίσω.

Ανακαλώντας στην τρέχουσα μνήμη τις εξελίξεις που προηγήθηκαν, για να φτάσει η κρίση χρέους της Αθήνας να προσλάβει πανευρωπαϊκές διαστάσεις, οι «FT» επισημαίνουν ότι η ευρωζώνη ζει μια ύφεση δικής της κατασκευής. Που ουσιαστικά γεννήθηκε και γιγαντώθηκε από την πρόδηλη αδυναμία της πολιτικής ηγεσίας της Ευρώπης να λειτουργήσει ως κάτι περισσότερο από… παιδική χαρά, όπως εύστοχα την έχει χαρακτηρίσει η «Monde».

Η διαπίστωση των «FT» είναι απολύτως αληθής, για όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ευρώπη, και δεν διακατέχονται από συμπλέγματα και μανίες καταδίωξης. Αν οι Βρυξέλλες είχαν παρέμβει προληπτικά στην ελληνική κρίση, όταν το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου άρχισε να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί, τίποτα από όσα ζούμε μέχρι και σήμερα δεν θα είχε συμβεί.

Ακόμη όμως και από τη στιγμή που η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ξέφυγε από τον έλεγχο, το Βερολίνο κυρίως είχε πληθυντικές ευκαιρίες να προχωρήσει στις αναγκαίες παραχωρήσεις, ώστε να αποτραπεί η περαιτέρω διάχυσή της. Δεν το έκανε. Και φτάσαμε ως εδώ. Να εκφράζει το αίτημα για αλλαγή ο… Φρανσουά Ολάντ.
Δήλωση – βόμβα έκανε ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι για την ανάπτυξη στην Ευρώπη, που χτυπάει καμπανάκια στην πολιτική πολιτικη λιτότητας της Μέρκελ.

Τι είπε; Ότι η Ευρώπη θα πρέπει να κάνει ..πισωγύρισμα και να φτιάξει μηχανισμό Αναπτυξης! Αυτό, σύμφωνα με τον γαλλικό τύπο, είναι πλήγμα στα μέτρα λιτότητας, τα οποία βαλλονται απο παντού τις τελευταίες εβδομάδες.

«Τώρα χρειαζόμαστε μια συμφωνία για την ανάπτυξη, έχουμε ένα δημοσιονομικό σύμφωνο…θα πρέπει να πάμε πίσω, για να φτιάξουμε ένα σύμφωνο για την ανάπτυξη, είναι πολύ σημαντικό », είπε χαρακτηριστικά.

Πάντως, αυτή η δήλωση χαρακτηρίζεται πρωτόγνωρη για τραπεζίτη και είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο του περιοδικού Challenges που έγραψε· “Τι μύγα τσίμπησε τον Μάριο Ντράγκι αφού είναι πρωτοφανής η φράση περί συμφώνου ανάπτυξης”!

Λέτε να ήρθε η ώρα της Μέρκελ; Μήπως το κατάλαβαν αργά και πιέζουν τη Γερμανία;

Ήρθε το χαστούκι απο την Ολλανδία, η Τσεχία είναι ήδη στα όρια της,οι εκλογές στην Γαλλία έχουν επίσης άρωμα λιτότητας, τα νούμερα σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία δεν βγαίνουν, η Αγγλία μπήκε και τεχνικά σε ύφεση…

Τι άλλο θα έπρεπε να γίνει για να το καταλάβουν;
Tου Σταύρου Λυγερού

Οι «πράσινοι» θεωρούν ότι η προφυλάκιση του Τσοχατζόπουλου εν μέσω προεκλογικής περιόδου προκαλεί πολιτικές εντυπώσεις σε βάρος του ΠΑΣΟΚ. Πιθανόν να έχουν κάποιο δίκιο, αλλά μόνο φανατικοί ισχυρίζονται ότι η διαφθορά έχει κομματικό χρώμα. Μακάρι να ήταν έτσι. Το πρόβλημα θα ήταν ευεπίλυτο. Το γεγονός ότι έχουν προκύψει στοιχεία για τους Τσοχατζόπουλο, Τσουκάτο και Μαντέλη, όμως, δεν σημαίνει ότι το μαύρο πολιτικό χρήμα είναι υπόθεση αποκλειστικά του ΠΑΣΟΚ. Η διαφθορά και η διαπλοκή αφορούν και τα δύο κόμματα εξουσίας.

Οι μεγάλες εταιρείες που εξασφαλίζουν χρυσοφόρες συμβάσεις με το Δημόσιο δεν έχουν πολιτικές συμπάθειες. Χρηματοδοτούν κόμματα και πολιτικούς με επιρροή, που μπορούν να τους φανούν χρήσιμοι. Και βεβαίως λαδώνουν υπουργούς και υπηρεσιακούς παράγοντες, που βάζουν υπογραφή. Οι πολίτες δεν έχουν αυταπάτες και γι’ αυτό -συχνά ισοπεδωτικά- κατηγορούν σύσσωμο το κομματικό σύστημα. Ακόμα και φανατικοί ψηφοφόροι των δύο κομμάτων εξουσίας έχουν πάψει να πιστεύουν ότι οι διεφθαρμένοι βρίσκονται στο αντίπαλο και όχι στο δικό τους κόμμα. Γι’ αυτό και είναι θλιβερή η μετατροπή της κάθαρσης σε αντικείμενο κομματικού καβγά.

Η αλήθεια είναι ότι οι αρμοί του κομματικού συστήματος ακόμα και τώρα λειτουργούν σαν θερμοκήπιο για την ανάπτυξη αυτών των φαινομένων. Και οι δύο πολιτικές «φυλές» υπέκυπταν στα ίδια νεοπλουτίστικα κοινωνικά πρότυπα και στην ίδια ελαστική αντίληψη για την ηθική. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που αρκετά στελέχη τους εμφάνιζαν την ίδια ροπή προς την αρπαχτή. Πρωθυπουργοί και υπουργοί είχαν γενικά την τάση να ανέχονται την οσμή της διαφθοράς για λόγους αφενός διατήρησης του κομματικού στρατού και αφετέρου πελατειακών σχέσεων. Και όποτε έπρεπε να συγκαλύψουν χρησιμοποιούσαν εμμέσως τα ερείσματά τους στη Δικαιοσύνη. Εάν σήμερα οι πολιτικές ηγεσίες δείχνουν να έχουν αλλάξει κάπως στάση, αυτό οφείλεται στην εξωτερική πίεση της κοινής γνώμης και όχι σε μηχανισμό αυτοκάθαρσης. Συνειδητοποίησαν με καθυστέρηση ότι εάν δεν μπουν φυλακή ορισμένες κραυγαλέες περιπτώσεις, θα συμπαρασυρθούν και οι ίδιοι.

Είναι κοινό μυστικό ότι κομματικά ταμεία, αλλά και πρωτοκλασάτοι πολιτικοί ήταν από τους μεγάλους διακινητές μαύρου πολιτικού χρήματος. Προτιμούσαν τις σακούλες, επειδή έχουν το πλεονέκτημα ότι δεν αφήνουν ίχνη, όπως οι συναλλαγές μέσω του τραπεζικού συστήματος. Περιττό να αναφέρουμε ότι η πολιτεία δεν πραγματοποίησε ποτέ έρευνα για τη ροή πολιτικού χρήματος. Είναι άγραφος, αλλά πολύ ισχυρός κανόνας τα οικονομικά των κομμάτων και των πολιτικών να αντιμετωπίζονται από τις ελεγκτικές αρχές σαν ιερές αγελάδες. Δεν είναι τυχαίο ότι κραυγαλέα σκάνδαλα αποκαλύφθηκαν από έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στο εξωτερικό και όχι στο εσωτερικό. Η ελληνική Δικαιοσύνη εμποδίζεται από τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, αλλά, υπενθυμίζουμε, ακόμα και όταν τα στοιχεία για το σκάνδαλο Siemens της είχαν έρθει στο πιάτο είχε δείξει απροθυμία να τα αξιοποιήσει. Ας ελπίσουμε ότι η υπόθεση Τσοχατζόπουλου θα είναι μόνο η αρχή.
Οι ειδικοί σταδιακά συμφωνούν για το ποιο πρέπει να είναι το πρώτο βήμα για την επίλυση της κρίσης στην ευρωζώνη: ένα σύστημα που να περιλαμβάνει όλη τη ζώνη του ευρώ και να διαχειρίζεται από κοινού την εξυγίανση των τραπεζών, την προληπτική εποπτεία και να εγγυάται συγχρόνως την ασφάλεια των καταθέσεων. Η ιδέα είναι κατ' ουσίαν, να αφαιρεθεί οποιαδήποτε δικαιοδοσία από τις χώρες μέλη όσον αφορά τις τράπεζες και να τεθεί η ευρωζώνη - ή η Ευρωπαϊκή Ένωση – συνολικά αρμόδια. Η έννοια μιας ισπανικής τράπεζας για παράδειγμα δε θα υφίσταται καν.

Είναι από πολλές απόψεις μια πολύ προφανής λύση για ένα μεγάλο μέρος της κρίσης - η αδυναμία των τραπεζών της ευρωζώνης και η τοξική σχέση τους με τις εθνικές κυβερνήσεις. Η ευρωζώνη χρειάζεται και πρόσθετες λύσεις αναφορικά με την αποκλίνουσα ανταγωνιστικότητα της αλλά και τους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αλλά αυτό θα αποτελούσε σαφώς ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα.


Από οικονομικής άποψης, είναι προφανές ότι μια νομισματική ένωση απαιτεί ένα ολοκληρωμένο τραπεζικό τομέα. Αλλιώς δε μπορεί να διαχειριστεί μια τραπεζική κρίση. Με ένα τέτοιο σύστημα, η κεντρική ρυθμιστική αρχή θα έχει τη δυνατότητα να αναγκάσει τις τράπεζες να αναλάβουν τις ζημίες τους ή να απολύσουν ανίκανους διευθυντές. Η αρχή αυτή θα ήταν σε θέση να λάβει τραπεζικά μετοχικά πακέτα, να αναγκάσει τις τράπεζες να συγχωνευθούν, να τις κλείσει ή να τις κρατικοποιήσει.

Ένα κεντρικό σύστημα τραπεζικής εξυγίανσης και εποπτείας αποτελεί ίσως μια από τις βασικές υποδομές που απαιτεί μια νομισματική ένωση για να πετύχει. Αλλά και με αυτή την προσέγγιση ακόμη υπάρχουν προβλήματα. Πρώτον, κάτι τέτοιο θα αποτελούσε λύση αν η πρόταση δεν θυσιαζόταν στο βωμό των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Όλοι θυμόμαστε το θόρυβο που δημιουργήθηκε πρόσφατα γύρω από την διεύρυνση της δημοσιονομικής εποπτείας από την πλευρά της ΕΕ – θα ήταν επομένως αφελές να πιστέψουμε πως η Ευρώπη θα μπορούσε έτσι απλά να συμφωνήσει σε κάτι τόσο ευρύ χωρίς συμβιβασμούς και ουσιαστικές στρεβλώσεις του αρχικού σχεδίου.

Διάφοροι υποστηρικτές αυτής της πρότασης παραθέτουν ότι πολιτικά τουλάχιστον θα ήταν λιγότερο προβληματική από την έκδοση ευρω-ομολόγων. Δεν είναι απόλυτα σίγουρο αυτό. Πρώτα απ 'όλα, το κόστος εξακολουθεί να είναι μεγάλο. Μια σωστή εποπτεύουσα αρχή θα απαιτούσε πρόσβαση σε κεφάλαια της τάξεως του € 1 τρις. Κάτι τέτοιο προφανώς θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί από κάποιας μορφής δανεισμού που ουσιαστικά θα αποτελεί ευρω-ομόλογο. Μπορεί να το ονομάσουμε ομόλογο οικονομικής σταθερότητας ή όπως αλλιώς θέλουμε, αλλά έχει σημασία; Αν νομίζετε ότι η έκδοση κοινών ομολόγων είναι απαράδεκτη τότε σίγουρα απαράδεκτη είναι και αυτή η πρόταση.

Επίσης, περά από όλες τις άλλες χώρες μέλη, θα αποδεχόταν η Γερμανία μια τέτοια μεταβίβαση εξουσίας; Θα άρεσε στους Γερμανούς ένα σύστημα όπου η φιλική ευρωπαϊκή ρυθμιστική αρχή απλά έκλεινε την Landesbank στη γειτονιά τους; Οι απλοί πολίτες στη Γερμανία δεν βλέπουν τις περιφερειακές τράπεζες Landesbanken με την ίδια φρίκη όπως οι οικονομολόγοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή οι τραπεζικοί αναλυτές στο Λονδίνο. Για τους απλούς Γερμανούς οι Landesbanken έχουν αποτελέσει πηγή χαμηλότοκων δανείων κατοικίας, με όρους ευνοϊκότερους από αυτούς της αγοράς – ακόμα και για επιχειρηματικά δάνεια που καμία ιδιωτική τράπεζα δεν θα τους είχε παράσχει.

Είναι δύσκολο να φανταστούμε των τομέα των επιχειρήσεων της Γερμανίας, χωρίς τις «φιλικές» του σχέσεις με τις τράπεζες. Πώς θα ασκούσαν εξάλλου τα πολιτικά κόμματα εξουσία και επιρροή; Ένα μη-ανταγωνιστικό, υψηλής ταχύτητας τραπεζικό σύστημα που δε στοχεύει απλά στη μεγιστοποίηση των κερδών αποτελεί την καρδιά του γερμανικού οικονομικού θαύματος. Πιστεύει κανείς πραγματικά ότι η Καγκελάριος Μέρκελ θα υιοθετήσει την ιδέα ενός ευρωπαϊκού τραπεζικού ταμείου εξυγίανσης το 2013, στο εκλογικό της μανιφέστο;

Η κατάσταση δεν είναι σαφής ούτε καν στην Ισπανία, μια χώρα που αναμφίβολα θα ωφεληθεί από μια τέτοια ρύθμιση. Θα έθετε η κεντροδεξιά κυβέρνηση για παράδειγμα τον τραπεζικό όμιλο Bankia υπό ευρωπαϊκή επιτήρηση; Με διευθυντή της τον Rodrigo Rato, πρώην Γενικό Διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος στον τραπεζικό τομέα, η Bankia αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ισπανικές τράπεζες.

Εικάζεται ότι μεταξύ όλων των επιλογών διαχείρισης κρίσεων, η κοινή προσέγγιση για την ρύθμιση, την εξυγίανση και την οικονομική εποπτεία των τραπεζών θα είναι από τις λιγότερο δημοφιλείς. Πολιτικά, θα ήταν πιο ρεαλιστικό να αναμένουμε την παρούσα «ομπρέλα» διάσωσης να αναλάβει αυτό το ρόλο. Θα ήταν βέβαια λάθος και δε έλυνε κανένα πρόβλημα. Αλλά σίγουρα θα επιχειρηθεί. Είναι τεχνικά εφικτό, για παράδειγμα, για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας να δανείσει κεφάλαια στην Ισπανία ειδικά για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού τομέα. Αλλά το ESM είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε η Ισπανία θα ήταν ουσιαστικά πλήρως περιορισμένη υπό το βάρος των νομικών δεσμεύσεων του προγράμματος.

Η Ισπανία θα έχανε ουσιαστικά την εθνική της κυριαρχία. Το πιο σημαντικό, ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν θα έλυνε το πρόβλημα, αφού ανταλλάσει πρακτικά το ισπανικό ιδιωτικό χρέος με ισπανικό δημόσιο χρέος. Η ευθύνη για την αναχρηματοδότηση των τραπεζών στην Ισπανία θα παρέμενε στην Ισπανία. Ένα πανευρωπαϊκό σύστημα εξυγίανσης θα είχε το πλεονέκτημα – για την Ισπανία τουλάχιστον – της ανακατανομής του κόστους και των κινδύνων που ενυπάρχουν σε μια αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος μεταξύ όλων των κρατών μελών.

Πιθανώς ένα κοινό ταμείο εξυγίανσης των τραπεζών στην ευρωζώνη να είναι εφικτό. Αλλά θα πρέπει να αποτελεί κομμάτι μιας εξαιρετικά δύσκολης πολιτικής συμφωνίας, στην οποία πολλοί θα πρέπει να συμφωνήσουν να λάβουν δράση με τρόπο που δεν είναι πρόθυμοι να κάνουν σήμερα.

Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να ωθήσει τους εταίρους στην κατεύθυνση αυτή θα ήταν η δραματική επιδείνωση της κρίσης. Αυτό μπορεί ήδη να συμβαίνει βέβαια, αλλά δεν είναι κάτι που θα πρέπει κανείς να εύχεται.

Ακούµε καθηµερινά, με διαρκώς αυξανόμενη ένταση όσο πλησιάζουμε στην κάλπη, το επιχείρημα / δίλημμα / εκβιασμό: Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα, ποια είναι η τύχη της έξω από την ευρωπαϊκή οικογένεια και τη ζώνη του ευρώ; Λες και η ψήφος υπέρ ή εναντίον τους είναι αυτή που θα κρίνει την... παραμονή στο ευρώ. Και όχι η εξαιτίας τους καταστροφή κοινωνίας και οικονομίας.

Καθώς αυτό το δίληµµα θέτουν οι αυτοχαρακτηριόμενες ως «δυνάμεις της ευθύνης» - η Ν.Δ. το ΠΑΣΟΚ και οι λοιποί της... προσκολλήσεως - ας ρίξουμε μια ματιά και στον Παράδεισο της ευρωζώνης. Ας δούμε την αγία ευρωπαϊκή «οικογένεια» της αλληλεγγύης και των κοινών στόχων και οραμάτων!

Πρόκειται για την «οικογένεια» που προσπαθεί να φέρει στον «ίσιο δρόμο» την Ελλάδα απαιτώντας λιτότητα μέχρι και 7% του ΑΕΠ, με τρομακτικές μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις, δαπάνες στην Υγεία, την Παιδεία και πάει λέγοντας. Στην ίδια αυτή «οικογένεια» ανήκει και η Ολλανδία, η οποία απαιτεί ανυποχώρητα από την Ελλάδα να πιει το πικρό ποτήρι των περικοπών. Στην Ολλανδία όμως η κυβέρνηση έπεσε μη μπορώντας να αντέξει το πολιτικό κόστος περικοπών όχι στο 7%, όπως η Ελλάδα, αλλά μόλις στο 1,3% του ΑΕΠ της.

Σε αυτήν την Ευρώπη της αλληλεγγύης η Γερμανία δανείζεται με 0,5% για να δανείζει την Ελλάδα, την Ιταλία, τη Γαλλία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία με 5%, 6%, 7%.

Σε αυτήν την Ευρώπη των... κοινών στόχων και επιδιώξεων, στις γαλλικές εκλογές της περασμένης εβδομάδας κατεγράφη η διάθεση του εκλογικού σώματος να μαζέψει τη χώρα του από τη γερμανική αυλή...

Το ερώτηµα που θα έπρεπε να τεθεί προς τους εγχώριους «προθύμους» της πλήρους υποταγής στα κέφια των δανειστών δεν είναι τι θα κάνει η Ελλάδα εντός ή εκτός της «οικογένειας» και της ζώνης του ευρώ, αλλά τι κάνει, ποια είναι η προοπτική της εντός του γερμανικού Τέταρτου Ράιχ, το οποίο συνεχώς χάνει συμμάχους και «υπηκόους» στρέφοντας τους λαούς όλης της Ευρώπης εναντίον του...

Πηγή

«Σχέδιο Β» για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την επιστροφή της σε εθνικό νόμισμα επεξεργάζονται, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, οι δανειστές, με τις διάφορες πλευρές της τρόικας να εξετάζει η καθεμία τα δικά της σενάρια.

Όπως δημοσιεύει σήμερα το περιοδικό «Επίκαιρα», ο λόγος που διερευνούν τον πλέον «αναίμακτο» τρόπο για την εγκατάλειψη του ενιαίου νομίσματος από τη χώρα μας είναι η εκτίμηση ότι το ελληνικό πρόγραμμα «δεν βγαίνει». Δεν πρόκειται, δηλαδή, για θεωρητικές ασκήσεις, αλλά για προετοιμασία διαχείρισης μιας, κατά τη γνώμη τους, επερχόμενης κατάστασης.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, όπως αναφέρει το περιοδικό, στο ΔΝΤ εξετάζεται ένα μοντέλο μεταβατικής περιόδου, κατά την οποία για ένα χρονικό διάστημα θα κυκλοφορούν και τα δύο νομίσματα, ευρώ και δραχμή, σε αναλογία αξίας αντίστοιχα δύο προς ένα.

Η πύκνωση των προβλέψεων για αδυναμία παραμονής της Ελλάδας στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα οφείλεται στην παραδοχή εκ μέρους των δανειστών ότι το μνημόνιο έχει οδηγήσει την οικονομία σε αδιέξοδο και πως ο συνδυασμός ακραίας περιοριστικής πολιτικής και ευρώ, με μόνη δυνατότητα υποτίμησης την εσωτερική, δεν δημιουργεί προϋποθέσεις ανάκαμψης. Παρότι αξιωματούχοι της τρόικας αποφεύγουν για ευνόητους λόγους να παραδεχτούν κάτι τέτοιο δημόσια, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους όπου αναλύεται το ελληνικό πρόβλημα ειπώθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι οι Έλληνες θα έπρεπε να έχουν καταγγείλει το μνημόνιο και να έχουν επιστρέψει στη δραχμή εδώ και καιρό.

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι η εκτίμηση της τρόικας για την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές είναι ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί πριν από το 2028!

Το φάσμα της χρεοκοπίας

Αυτό, βέβαια, σημαίνει ότι το πιθανότερο είναι να επέλθει κανονική χρεοκοπία κάποια στιγμή το επόμενο διάστημα, αν όντως η Ελλάδα αδυνατεί να παρουσιάσει σημάδια ανάκαμψης, απ’ ότι να συνεχιστεί η δανειοδότησή της για τα επόμενα… δεκαέξι χρόνια, από μια Ευρώπη που δεν γνωρίζει αν θα υπάρχει το ευρώ τον επόμενο χρόνο.

Με την Ισπανία και την Ιταλία να… φλερτάρουν με την είσοδό τους στο μηχανισμό, την Πορτογαλία να βρίσκεται προ των πυλών μνημονίου 2 και τη Γαλλία και την Ολλανδία να ετοιμάζονται να αποχαιρετήσουν την κορυφαία πιστοληπτική αξιολόγηση, τα σχέδια για επιστροφή της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα δεν κάνουν εντύπωση. Ίσως λιγότερη απ’ όση θα κάνει η απώλεια των ΑΑΑ από την Ολλανδία.

Θα πρέπει, πάντως, να σημειωθεί κάτι σημαντικό: Η ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν σχετίζεται με το όποιο επερχόμενο εκλογικό αποτέλεσμα και την επικράτηση μνημονιακών ή αντιμνημονιακών δυνάμεων. Θα σχετίζεται, αν υπάρξει τέτοια εξέλιξη, με την αποτυχία του προγράμματος της τρόικας και με την εξάντληση των αντοχών των Ελλήνων, οι οποίοι εθνοκτονούνται στο βωμό μιας πολιτικής που δεν έχει αντίκρισμα. Υπ’ αυτή την έννοια, η διασύνδεση του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή» με το αποτέλεσμα των εκλογών είναι άτοπη, διότι το δίλημμα θα κριθεί κυρίως από άλλους παράγοντες: τη ρεαλιστική ή μη προσδοκία συνέχισης εφαρμογής του μνημονίου, τα μέτρα του οποίου δεν έχουν τέλος, και τις αποφάσεις και εξελίξεις σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο σε σχέση με την κατάσταση άλλων χωρών και της Ευρωζώνης συνολικά.

Εκτιμήσεις και παραινέσεις για έξοδο

Στο κλίμα που διαμορφώνεται στο διεθνές οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον, μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα εντείνονται δημοσιεύματα στον ξένο Τύπο αλλά και εκτιμήσεις – παραινέσεις παραγόντων, που είναι σε θέση να γνωρίζουν τις εξελίξεις, για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Προ ημερών, η απόφαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) προκειμένου να χορηγήσει δάνειο, να θέσει για πρώτη φορά στη διοίκηση της ΔΕΗ «ρήτρα δραχμής» – πρόβλεψη, δηλαδή, επαναδιαπραγμάτευσης της σύμβασης σε περίπτωση αλλαγής νομίσματος – δημιούργησε εύλογες εντυπώσεις και προκάλεσε νέο γύρο συζητήσεων μεταξύ επιχειρηματικών κύκλων.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, το υπουργείο Οικονομικών έχει στη διάθεσή του στοιχεία για δάνεια της ΕΤΕπ σε επιχειρήσεις με «ρήτρα δραχμής», τα οποία και υπόκεινται στο αγγλικό Δίκαιο. Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα τουλάχιστον οι συζητήσεις γίνονται «κεκλεισμένων των θυρών», προκειμένου να μην διαταραχθεί το προεκλογικό κλίμα, στην Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ το σενάριο εξόδου της χώρας από τη ζώνη του ευρώ προετοιμάζεται επιμελώς. Στο πλαίσιο αυτό είναι αξιοσημείωτη η σχετική προετοιμασία της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.

Σε έκθεσή του στις 14 Μαρτίου, ο ελβετικός τραπεζικός οίκος UBS προεξοφλεί ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί και νέα αναδιάρθρωση του χρέους της εντός του 2013, καθώς, όπως εκτιμά, η πρόσφατη αναδιάρθρωση δεν μείωσε το χρέος στα επίπεδα που αρχικά είχαν προβλεφθεί. Ο ελβετικός τραπεζικός οίκος προβλέπει, μεταξύ των σεναρίων που εξετάζονται, ελληνική αποχώρηση από το ευρώ.

Πριν από μία εβδομάδα σε άρθρο γνώμης στις οικονομικές σελίδες των New York Times αναφερόταν μεταξύ άλλων: «Είναι η ώρα να σκεφτούμε το αδιανόητο: Έπειτα από δέκα χρόνια παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ μπορεί να επιστρέψει στην παλιά της ισοτιμία, τη δραχμή».

Πόσο κοντά ή μακριά μπορεί να βρίσκεται από τα σχετικά σενάρια που συζητούνται διεθνώς το ελληνικό πολιτικό σύστημα; Οι απαντήσεις στο σχετικό ερώτημα προβάλλουν ανάγλυφα από τις κατά καιρούς αναφορές στο ζήτημα, καθώς όλο και περισσότεροι ξένοι αξιωματούχοι παραδέχονται ότι το πρόγραμμα «σκοτώνει» την Ελλάδα. Ίσως γι’ αυτό πίσω από τις γραμμές των δηλώσεων στελεχών της τρόικας διακρίνεται εσχάτως η προσπάθεια να αποδοθούν ευθύνες στην ελληνική πλευρά για αποτυχημένη εφαρμογή του μνημονίου.