Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Σεπ 2016

Το Βερολίνο μπλοκάρει κρίσιμες αποφάσεις

«Νάρκες» made in Germany βρίσκει μπροστά της η ελληνική κυβέρνηση σε δύο κρίσιμα θέματα, αυτός της ρύθμισης του ελληνικού χρέους καθώς και στην υπόθεση της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων.
Η ενόχληση του Βερολίνου για την Ευρω-μεσογειακή σύνοδο στην Αθήνα, άρχισε να γίνεται εμφανής με διαρροές από την γερμανική πλευρά.

Η πρώτη αντίδραση αφορά στην αποστροφή του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ για διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Από το Βερολίνο τόνιζαν ότι δεν πρόκειται να μπουν σε καμιά συζήτηση με την ελληνική πλευρά για το θέμα αυτό και το θεωρούν οριστικά λήξαν. "Το θέμα για εμάς έχει λήξει νομοθετικά και πολιτικά" είπε ο Στέφεν Ζάιμπερτ, όπως μετέδωσε το Mega, ενώ ο εκπρόσωπος τύπου του Γερμανού ΥΠΕΞ είπε ότι "δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθούμε διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα για το θέμα των αποζημιώσεων".

Το δεύτερο αφορά στο πότε θα ανοίξει η συζήτηση για το χρέος, παρά τις δεσμεύσει της συμφωνίας του περασμένου Μαίου για οριστική λύση μόλις η Ελλάδα προχωρήσει σε συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις.

Μιλώντας στο γερμανικό πρακτορείο ΜΝΙ, ευρωπαϊκές πηγές ανέφεραν ότι υπάρχει απροθυμία στην Ευρώπη να συζητήσουν το ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους παρά την αναγκαιότητα που υπάρχει. Εκτιμούν δε ότι το ζήτημα του χρέους δεν πρόκειται να λυθεί νωρίτερα απ' τις εκλογές στη Γερμανία το φθινόπωρο του 2017.

Και αυτό παρά το γεγονός ότι οι ίδιες παρατηρούν μεταστροφή στη στάση της ΕΚΤ η οποία, όπως σημειώνουν, δείχνει να ακολουθεί το ΔΝΤ εκφράζοντας την ανησυχία της για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και το χρέος.

Επίσης, οι ίδιες ευρωπαϊκές πηγές βλέπουν, καθυστέρηση στη διαδικασία για τη δεύτερη αξιολόγηση που θα έχει ως αποτέλεσμα και την καθυστέρηση της εκταμίευσης του αντιστοιχούντος ποσού, με βάση τον προγραμματισμό του μνημονίου, παρατηρούν ευρωπαϊκές πηγές που εξέφρασαν την ανησυχία τους.

Οι ίδιες πηγές σημειώνουν ότι η Κομισιόν και οι Ευρωπαίοι δανειστές επιθυμούν να διεξαχθούν αποκλειστικά και μόνο τεχνικές συζητήσεις για την επικείμενη β' αξιολόγηση αποκλείοντας κάθε πολιτική συζήτηση.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ερωτηθείς για τις χθεσινές δηλώσεις του έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη σε ό,τι αφορά το θέμα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων προς την Ελλάδα, ο γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος St. Seibert επανέλαβε την πάγια γερμανική θέση ότι το θέμα έχει «νομικά και πολιτικά ρυθμιστεί οριστικά».

Όπως μεταδίδει η Καθημερινή, ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών Martin Schaefer επίσης ανέφερε ότι η γερμανική κυβέρνηση «δεν έχει καμία πρόθεση υπό οποιαδήποτε μορφή να ξεκινήσει επίσημα διαπραγματεύσεις και συζητήσεις ή κάτι παρόμοιο με την ελληνική κυβέρνηση για τις επανορθώσεις».

Συγχρόνως όμως ο κ. Schaefer δεν απέκλεισε ρητά ότι το θέμα αυτό πιθανώς να αποτελέσει αντικείμενο των συζητήσεων στο πλαίσιο ενός ευρύτερου διαλόγου μεταξύ των δύο χωρών, ο οποίος θα διεξαχθεί υπό την αιγίδα του ελληνικού και του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών.

Σύμφωνα με τον Μάρτιν Schaefer, η πρωτοβουλία για αυτόν τον διάλογο ανήκει στον έλληνα υπουργό Εξωτερικών.

Ο Νίκος Κοτζιάς ενημέρωσε για αυτή την ιδέα τον ομόλογο του Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ αρχές του χρόνου στην Αθήνα. Στόχος του διαλόγου είναι η εντατικοποίηση των ελληνογερμανικών σχέσεων, όχι μόνο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αλλά και πέραν αυτών. Ο κ. Schaefer επιβεβαίωσε ότι η ελληνική πλευρά έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις για το περιεχόμενο και τον τρόπο διεξαγωγής αυτού του διαλόγου, οι οποίες είναι «πολύ καλές και πολύ εποικοδομητικές». Οι ελληνικές προτάσεις συζητούνται αυτό το διάστημα με εκείνα τα υπουργεία που λόγο αρμοδιότητας σχετίζονται με αυτόν τον διάλογο.

Μια από κοινού συντονισμένη γερμανική απάντηση προς την Αθήνα θα πρέπει να αναμένεται σύντομα.

Δηλώσεις Τσίπρα στη ΔΕΘ

Μόλις μία ημέρα πριν, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ξανάνοιξε το θέμα των γερμανικών επανορθώσεων στη συνέντευξή του στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Το θέμα «δεν έχει κλείσει», ανέφερε ο πρωθυπουργός και τόνισε ότι υπάρχει συντεταγμένη εθνική στρατηγική.

«Η υπόθεση δεν θα μείνει στα συρτάρια. Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων δεν είναι επικοινωνιακό αλλά ένα ανοιχτό θέμα. Είναι θέμα τιμής για την Ελλάδα και δεν αφορά μαι αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γερμανία αλλά αφορά και τον ίδιο τον Γερμανικό λαό. Αφορά συνολικά τους ευρωπαϊκούς λαούς που αντιστάθηκαν απέναντι στο ναζισμό», συμπλήρωσε ο πρωθυπυργός προσθέτοντας ότι οι επόμενες κινήσεις θα γίνουν όποτε «κριθεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Καθώς εμείς ομφαλοσκοπούμε στην 81η ΔΕΘ και τα «παχιά λόγια» που ακούσαμε και θα ακούσουμε, το ΘΡΙΛΕΡ με τις επαναληπτικές Αυστριακές Προεδρικές Εκλογές παίρνει «παράταση»!
Η είδηση κυριαρχεί στα Ευρωπαϊκά και Διεθνή ΜΜΕ εδώ και λίγες ώρες!...

Είχα κάνει δύο (2) σύντομες παρεμβάσεις στα ελληνικά Blogs τον περασμένο Μάιο και Ιούνιο με θέμα τις Προεδρικές Εκλογές στην Αυστρία.
Το πρώτο σύντομο σχόλιό μου αφορούσε στο γεγονός ότι η Αυστριακή Κεντροδεξιά προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας επικαλούμενη δείγματα «χοντρής νοθείας».
Ολάκερη η Ευρωπαϊκή, και όχι μόνο η Αυστριακή, Κοινή Γνώμη «παρέμεινε στο ακουστικό της» αναμένοντας την απόφαση του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου..

Το δεύτερο σύντομο σχόλιό μου, που είχε τίτλο «Αυστριακές Προεδρικές Εκλογές: Συνέχεια στο Θρίλερ» αφορούσε στην «Απόφαση-Σταθμό» που ακύρωσε τις Προεδρικές Εκλογές και υπέδειξε ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ…
Οι επαναληπτικές Προεδρικές στην Αυστρία είχαν προσδιοριστεί για τις 2 Οκτωβρίου αλλά προφανώς το ΘΡΙΛΕΡ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΑΡΑΤΑΣΗ!!!

Έγινε έλεγχος των φακέλων μέσα στους οποίους, όπως γνωρίζουμε, τοποθετούμε το ψηφοδέλτιο της επιλογής μας.
ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΗΚΕ ότι η συγκολλητική ουσία ΔΕΝ ήταν σωστή και οι φάκελοι ΔΕΝ έκλειναν αλλά παρέμειναν…ΟΡΘΑΝΟΙΧΤΟΙ!!!
Γεγονός που άφηνε «ανοιχτή» την πιθανότητα για… νοθείες…

Η Αυστρία ΔΕΝ έχει Πρόεδρο αφού ο προηγούμενος αποχώρησε…

Καθώς χρειάζονται εκατομμύρια φακέλων και ΔΕΝ επαρκεί ο χρόνος αποφασίστηκε οι Αυστριακές Προεδρικές Εκλογές να γίνουν στις 4 Δεκεμβρίου και όχι στις 2 Οκτωβρίου…
Το θρίλερ, με άλλα λόγια παίρνει… «ΠΑΡΑΤΑΣΗ!!!»

Επίσημα ανακοινώθηκε ότι η Αυστριακή Αστυνομία ερευνά ήδη το γεγονός, που συνιστά όνειδος για την χώρα, καθώς οι φάκελοι είχαν κατασκευαστεί από την ίδια εταιρεία που τους κατασκευάζει εδώ και… δεκαετίες!

Θα αναρωτηθούν, καλοπροαίρετα, οι αναγνώστες του Blog:
Γιατί είναι τόσο σημαντικές οι Αυστριακές Προεδρικές Εκλογές;

Θα σας απαντήσω σύντομα αλλά και… «πιπεράτα»:
Η Κεντροδεξιά επικέντρωσε το μήνυμά της στο μεταναστευτικό, στην οικονομία και στο δικαίωμα διαμόρφωσης ΕΘΝΙΚΗΣ πολιτικής κόντρα στις αποφάσεις της Ε.Ε.
Θέματα που απασχολούν ολάκερη την Ευρωπαϊκή Ένωση…

Πηγές
http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-37336947
https://www.theguardian.com/world/2016/sep/12/austria-presidential-election-rerun-to-be-postponed-faulty-glue-ballot-papers
https://twitter.com/AFP/status/775360097073504256
http://www.reuters.com/article/us-austria-election-idUSKCN11I0NA
https://twitter.com/CNN/status/775332776451211264

---------------------------------------------------------------

* O Γιώργος Πιπερόπουλος είναι συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας - Επισκέπτης καθηγητής στο Business School, Newcastle University, United Kingdom.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από το αποτυχημένο πραξικόπημα στα μέσα Ιουλίου και μετά, δεκάδες χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές μέσης εκπαίδευσης έχουν απολυθεί στην Τουρκία, ενώ περισσότεροι από 2.300 καθηγητές και λέκτορες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα πανεπιστήμια στα οποία δίδασκαν. Τον λόγο για τον οποίο απολύθηκαν δεν τον πληροφορήθηκαν ποτέ. Μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης πάντα διευκολύνει τέτοιες αυθαιρεσίες...

Γράφει ο Reinhard Baumgarten για την ιστοσελίδα Tagesschau του γερμανικού ARD
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Στην κατάμεστη αίθουσα, παρατεταμένα τα χειροκροτήματα των καθηγητών προς τιμή των απολυμένων συναδέλφων τους. 19 καθηγητές του Πανεπιστημίου Kocaeli, που απέχει μία ώρα από το κέντρο της Κωνσταντινούπολης, στα ανατολικά της πόλης, αποχωρούν από το γνωστό εκπαιδευτικό ίδρυμα μετά την ανακοίνωση της απόλυσής τους.

Είναι λυπηρό”, λέει η Zelal Ekinci, καθηγήτρια Παιδιατρικής. “Η διδασκαλία είναι η ίδια η ζωή μας. Ήταν, κατά τη γνώμη μου, ένας αξιοπρεπής αποχαιρετισμός. Ντροπή θα πρέπει να νιώθουν εκείνοι οι αναξιοπρεπείς, που μεσολάβησαν προκειμένου να γίνει ό,τι έγινε. Αυτό μόνο έχω να σας πω”. Η Ekinci δακρύζει. Μια φοιτήτρια προσπαθεί να την παρηγορήσει.


Η τουρκική κυβέρνηση υπόσχεται “γρήγορη αντικατάσταση”

Δεκάδες χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές σχολείων έχουν απολυθεί από τα μέσα Ιουλίου μέχρι σήμερα. Περισσότεροι από 2.300 καθηγητές, λέκτορες και άλλα μέλη ακαδημαϊκού προσωπικού αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα πανεπιστήμιά τους. “Οι απολυμένοι εκπαιδευτικοί στα σχολεία και τα πανεπιστήμια θα αντικατασταθούν απρόσκοπτα”, διαβεβαίωσε η τουρκική πολιτική ηγεσία. “Ποσοτικά ίσως, αλλά ποιοτικά μάλλον όχι”, φοβάται ο Onur Hamzaoğlu, που θέλει να εξακολουθήσει να παραμένει εκεί, διαθέσιμος για κάθε ανάγκη των φοιτητών του.

Μας στέρησαν την ιδιότητα του λειτουργού όταν μας απέλυσαν με τον πιο αυθαίρετο τρόπο”, λέει ο Hamzaoğlu. “Είμαστε 19 οι συναδέλφοι από το Πανεπιστήμιο Kocaeli. Έχουμε ενοικιάσει ένα γραφείο, για να εξακολουθήσουμε να βοηθάμε τους φοιτητές μας και να συνεχίσουμε το επιστημονικό μας έργο”.

Η γραπτή έκκληση που έφερε την αποπομπή τους

Ο Onur Hamzaoğlu είναι κορυφή στον τομέα της επιδημιολογίας. Κανείς δεν μπορεί να του προσάψει διασυνδέσεις με το κίνημα Γκιουλέν, γνωστό με την ονομασία Cema'at στην Τουρκία, αλλά ισχύει ότι στις αρχές του 2016 συνυπέγραψε με άλλους ακαδημαϊκούς μια αίτηση, μέσω της οποίας γινόταν έκκληση να δοθεί ένα τέλος στην βία που ασκούσε το καθεστώς εναντίον των Κούρδων στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας. Η αίτηση αυτή οδήγησε τους 19 καθηγητές του Πανεπιστημίου Kocaeli στην ανεργία.


Ανησυχώ για το ακαδημαϊκό μέλλον της χώρας μου”, μας εξομολογήθηκε η Nilay Etiler, η οποία είναι μέλος τού (αντικυβερνητικού) Ιατρικού Συλλόγου της Τουρκίας. “Περισσότεροι από 2.000 ακαδημαϊκοί υπέγραψαν την γραπτή έκκληση για ειρήνη, όλοι τους προσωπικότητες με κριτική σκέψη και ανησυχία για την ευημερία της κοινωνίας”, λέει ο Etiler. “Όταν τέτοιοι άνθρωποι εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους σε διάφορες σχολές, τότε δεν είναι δυνατόν πλέον να αποκαλούνται αυτά τα ιδρύματα πανεπιστήμια, αλλά απλά επαγγελματικές σχολές ή λύκεια”.

Δεν απολύθηκαν μόνο υποστηρικτές του Γκιουλέν

Εκ των υστέρων μας ρώτησαν αν μετανιώσαμε γι’ αυτό που κάναμε”, μας λέει ο ιατροδικαστής Ümit Biçer. “Ναι, έχουμε μετανιώσει. Όχι για το γεγονός ότι υπογράψαμε την αίτηση, αλλά επειδή ό,τι κάναμε δεν στάθηκε αρκετό για να σταματήσει την αιματοχυσία στη χώρα αυτή”. Η “εκκαθαρίσεις” που ανακοίνωσε το καθεστώς αιφνιδιαστικά το βράδυ του αποτυχημένου πραξικοπήματος δεν αφορούν μόνο άτομα ύποπτα για στήριξη του Φετουλλάχ Γκιουλέν.

Στο Ντιγιαρμπακίρ της νοτιοανατολικής Τουρκίας χιλιάδες κατέβηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την απόλυση 11.000 εκπαιδευτικών. Τώρα τους κατηγορούν ότι υποστηρίζουν το απαγορευμένο PKK.


Δεν θέλουν μια κοσμική, επιστημονική και δημοκρατική εκπαίδευση”, σημειώνει με πικρία ο Canan Badem. “Απολύουν ακριβώς τους επιστήμονες, οι οποίοι διδάσκουν με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποτραπεί η ανάπτυξη ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν εδράζεται σε αρχές κοσμικές, επιστημονικές και δημοκρατικές. Επομένως, το καθεστώς θεωρεί ότι τέτοιοι ακαδημαϊκοί και δάσκαλοι πρέπει να απολυθούν”.

“Η έκκληση για ειρήνη προφανώς θεωρήθηκε τρομοκρατική ενέργεια”

Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης ευνοεί μια τέτοια εκτροπή”, λέει ο Ümit Biçer, ο οποίος είναι επίσης ηγετικό μέλος του Σωματείου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων IHD. “Εμείς ακόμη δεν γνωρίζουμε για ποιο πράγμα ακριβώς μας κατηγόρησαν και γιατί μας απομάκρυναν βίαια από τη δημόσια διοίκηση”, λέει ο Biçer. “Προφανώς, όταν κάποιος κάνει έκκληση για ειρήνη σε αυτή τη χώρα, αυτό ισοδυναμεί με τρομοκρατική ενέργεια. Είμαστε τρομοκράτες, λοιπόν”.

Οι απολυμένοι ακαδημαϊκοί, λόγω της αιφνίδιας και χωρίς ειδοποίηση απόλυσής τους,  θα φέρουν στο εξής το “στίγμα”, εξηγεί η Nilay Etiler. “Στα έντυπα που προορίζονται για τα ασφαλιστικά ταμεία των απολυμένων συναδέλφων μας από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αναφέρεται ότι απολύθηκαν κατά το χρονικό διάστημα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης”, λέει η Etiler. “Αυτό θα επηρεάσει αρνητικά την αναζήτησή τους για εργασία και η ίδια αυτή κατάσταση απειλεί και εμάς”.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αν ξαναδείξετε εκτέλεση συνταγής μαγειρικής αντί για τον πρωθυπουργό, σύντομα θα προβληθεί άλλη εκτέλεση συνταγής: δημοσιογράφος τηγανητός

Ο SYRIZA δεν είναι κόμμα σαν τα άλλα. Είναι ΚΚΕ με προσχήματα. Δηλαδή, μια κανονική χρονομηχανή. Μπορεί να σε μεταφέρει σε εποχές που μπορείς άνετα να τις βιώνεις ως αναγνώστης ιστορικού βιβλίου ή τηλεθεατής. Ποιος ζορίζεται να βλέπει μια εκπομπή για τη μεγάλη πείνα που έπεσε στη Σοβιετική Ενωση του Στάλιν το 1932-1933; Σχεδόν ουδείς. Μόνο όσοι κατόρθωσαν να επιβιώσουν μέχρι σήμερα από τα πολυβόλα του σοσιαλιστικού «παραδείσου», που είχε ως οικοδεσπότη τον «πατερούλη», θλίβονται όποτε τους υπενθυμίζονται τα «οικεία κακά». Και οι απόγονοί τους στεναχωρούνται με την υπενθύμιση της φρίκης που βίωσαν οι προπάτορές τους.

Ποιος δυσφορεί μαθαίνοντας νέα από τη Βόρειο Κορέα; Ελάχιστοι. Οι περισσότεροι χαχανίζουν διαβάζοντας ειδήσεις του στιλ «εκτέλεσε με αντιεροπορικά πυρά μια ντουζίνα συνεργάτες του ο Κιμ Γιονγκ Ουν». Βλέπετε, όταν υπάρχει απόσταση ασφαλείας από τις πύλες του Αδου, περισσεύει η «γενναιότητα».

Ο SYRIZA, όμως, δεν είναι εκπομπή. Ούτε ντοκιμαντέρ. Είναι πολιτική χρονομηχανή, την οποία πιλοτάρουν σε βάρδιες τα επιφανή στελέχη του. Ενα αξιοσημείωτο περιστατικό κατεγράφη στο ημερολόγιο καταστρώματος της χρονομηχανής, όταν είχε βάρδια στη γέφυρα η κυρία Ολγα Γεροβασίλη (τυγχάνει κυβερνητική εκπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Κορέα). Επειδή τα κανάλια δεν προέβαλαν όσο θα επιθυμούσε τη Σύνοδο Μεσογειακών Κρατών της Ε.Ε., όπου ο Αλέξης έκανε στράκες εις τας δημοσίους σχέσεις του αλλά δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει ούτε ένα ευρώ για τη χώρα, η κυρία Γεροβασίλη δήλωσε το μνημειώδες: «Φαίνεται ότι τα ιδιωτικά κανάλια έχουν διαφορετική αντίληψη για το ποιο γεγονός είναι άξιο μετάδοσης και ποιο όχι, και προτίμησαν να παίζουν επαναλήψεις και εκπομπές μαγειρικής».

Στη συνέχεια έκανε μια ακόμα πιο «μπρούτα» δήλωση αναφέροντας ότι είναι «δικαίωμα της κυβέρνησης» να επισημαίνει στα κανάλια τι πρέπει να προβάλλουν.
Λησμονεί η Ελλαδοκορεάτισσα συντρόφισσα μια βασική παράμετρο της πραγματικότητας. Αν οι τηλεοπτικοί σταθμοί μετέδιδαν ουσιαστικές ειδήσεις και οι δημοσιογράφοι ήταν επαρκείς και εξέφραζαν απροσχημάτιστη άποψη, ο SYRIZA ουδέποτε θα αναλάμβανε την κυβέρνηση της χώρας.

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Χατζηθεοδώρου Κατερίνα

Όσοι έχετε αποδεχτεί την πολύ μεγάλη δύναμη που έχουν οι μέθοδοι-κωδικοί χειραγώγησης, δε θα πρέπει να εξοργίζεστε με την απάθεια και αδράνεια του ελληνικού λαού.
Ο ελληνικός λαός είναι αυτή τη στιγμή ένας “μαγεμένος” λαός, με “μαγεία” κατασκότεινη και ζοφερή. Τι άλλο είναι η μαγεία παρά η προσπάθεια κάποιου να υποκλέψει τη βούληση ενός άλλου ανθρώπου και να του επιβάλλει τη δική του, οδηγώντας τον στη σύγχυση, στην παθητικότητα και τελικά στην καταστροφή;
Στον ελληνικό λαό έχουν εφαρμοστεί όλοι οι κωδικοί χειραγώγησης που ανιχνεύσαμε ως τώρα, που είναι πανίσχυροι τρόποι αλλοίωσης της νοήσεώς του και υποκλοπής της βουλήσεώς του.

17. Προπαγάνδα υπέρ τού “Κάνε (πράττε) ό,τι θέλεις”

Αυτό το “Κάνε ό,τι θέλεις”, ό,τι σου αρέσει και σε ικανοποιεί ατομικά, σχετίζεται άμεσα με την προηγούμενη προπαγάνδα-μέθοδο χειραγώγησης. Πρόκειται για την επίπλαστη ελευθερία που προσφέρεται αφειδώς από το Σύστημα και που την ενισχύει μέσω της “καλλιεργούμενης” κοινωνικής ανοχής. Ανώδυνες και ανέξοδες οι ελευθερίες αυτές για το Σύστημα. Ή μάλλον, όχι, κάτι περισσότερο: το θρέφουν και το διαιωνίζουν, γιατί διαλύουν τον κοινό άξονα Αξιών της κοινωνίας , άρα τη συνοχή της που είναι και η δύναμή της απέναντι σε αυτό.
“Κάνε ό,τι θέλεις”, για να πιστεύεις ότι είσαι ελεύθερος και να μην κατανοήσεις ποτέ πόσο αλυσοδεμένος είσαι στον πολιτικο-οικονομικό τομέα. Τομέα, που περιορίζει αφάνταστα και τη λεγόμενη “προσωπική ελευθερία” σου. Κι ωστόσο, μάλλον δεν το αντιλαμβάνεσαι , εξακολουθείς να πιστεύεις ότι είσαι ένας ελεύθερος πολίτης, ενώ δεν είσαι παρά ένας παρίας, για τον οποίο “άλλοι” αποφασίζουν και ρυθμίζουν τα πάντα. Από το αν θα μείνεις απόψε στο σπίτι με μια μακαρονάδα κι' αυτή χωρίς σάλτσα ή αν θα βγεις με την παρέα σου, όπως θα ήθελες, για να δείτε μια καλή θεατρική παράσταση.
“Κάνε ό,τι θέλεις”, για να μην κατανοήσεις ποτέ τις αλυσίδες σου και προσπαθήσεις να τις σπάσεις.

18. Καλλιεργείται το μύθευμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Ναι, δε σε σκοτώνουν σαν το σκυλί στ' αμπέλι, όπως επί φεουδαρχίας. Τώρα, αν σε σκοτώσει κάποιος τιμωρείται. Αν όμως το Σύστημα σε αναγκάσει, με άδικο τρόπο, να πέσεις απ' το μπαλκόνι σου, θα τιμωρηθεί κανείς; Πού είναι τα “ανθρώπινα δικαιώματά” σου; Τα κατάπιε το Σύστημα! Κατά συνέπεια τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ισχύ μόνον στις διαπροσωπικές σχέσεις. Στη σχέση του πολίτη με το Σύστημα δεν έχουν καμία ισχύ. Ανάγονται και αυτά, νομίζω, στην καλλιέργεια μιας ψευδεπίγραφης ελευθερίας που, ωστόσο, θα μπορούσε να είναι ουσιαστική, αλλά γι' αυτήν πρέπει να δοθούν αγώνες.
Γράφουν εκθέσεις οι εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ ότι στην Ελλάδα καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πού θα απευθυνθούμε να βρούμε το δίκιο μας; Μπορούμε ίσως στα διεθνή δικαστήρια, αλλά στην Ελλάδα δεν κουνιέται φύλλο, είτε από φτώχεια, αφού μια τέτοια προσφυγή απαιτεί πολλά χρήματα, είτε από ενσωμάτωση στο Σύστημα.
Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένας διεθνής θεσμός που να κινείται αυτεπαγγέλτως , όπως στην περίπτωση ποινικού αδικήματος από φυσικό πρόσωπο; Αυτό θα ήταν μια κάποια ουσιαστική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Σύστημα, αλλά όσο αυτό κυριαρχεί, δεν θα επιτρέψει ποτέ έναν τέτοιο θεσμό! Κι' όταν δε θα κυριαρχεί, δε θα χρειάζεται τέτοιος θεσμός!
Όταν μια ηγεμονεύουσα κάστα, δίνει στους πολίτες “δικαιώματα”, υποδηλώνεται, για όσους μπορούν να το διακρίνουν, ότι τους έχει στερήσει την πολιτική ελευθερία. Ποιοι είχαν δικαιώματα στην αρχαία Αθήνα; Μόνον οι δούλοι! Δεν μπορούσες να σκοτώσεις έναν δούλο, να τον προσβάλεις, να τον κακομεταχειριστείς, χωρίς την ανάλογη τιμωρία, από την οποία δεν γλύτωνε βέβαια κανείς.
Άρα τα δικαιώματα των αρχαίων δούλων, ήταν πολύ πιο ουσιαστικά από αυτά των σημερινών “ελεύθερων πολιτών”. Οι αρχαίοι Έλληνες πολίτες, ωστόσο, τι “δικαιώματα” μπορούσαν να έχουν έχουν έναντι της πόλης τους, αφού αυτοί οι ίδιοι ήταν οι κύριοι και κυρίαρχοι της ζωής και της “μοίρας” της (τους);

19. Ο “χειρισμός” της είδησης

Η επιλογή (διαλογή) των ειδήσεων, η ιεράρχησή τους, ο τρόπος εκφοράς τους ως λόγος (ας ξαναθυμηθούμε εδώ τους λεκτικούς κώδικες!), αλλά και το “ύφος” (δυναμικό και λιγάκι του στυλ: αυτά που σου λέω δε σηκώνουν αμφισβήτηση) του εκφέροντος το λόγο, τα σαθρά και συνήθως άνευ ουσιαστικού αντιλόγου επιχειρήματα, η δημοσίευση “αλλοιωμένων” ειδήσεων και “πληρωμένων” αναλύσεων από όλα τα συστημικά μμε παγκοσμίως, αποτελούν μία από τα κορυφαίες τεχνικές χειραγώγησης των ανθρώπων.
Δεν χρειάζονται άλλα σχόλια. Το θέμα είναι παγκοίνως γνωστό, παρά μία μόνον προτροπή: ας διακόψουμε κάθε σχέση με τα συστημικά μμε και κυρίως την τηλεόραση. Ένα πρώτο βήμα για να αρχίσουμε να σπάμε τις αλυσίδες μας, εφ' όσον κατ' εξοχήν μέσα από αυτά (αυτήν) περνάει ο έλεγχος του νου και της βουλήσεώς μας, δηλαδή η χειραγώγησή μας.
Μια πάρα πολύ θετική εξέλιξη θα ήταν ένα κίνημα στην Ελλάδα, όπως λόγου χάριν το “Δεν πληρώνω”, το κίνημα: “Ας κλείσουμε οριστικά την τηλεόραση, είναι η καταστροφή μας”!

20. Η διασπορά ιδεολογικών -ισμών μέσα στο κοινωνικό σώμα

Θα μπορούσε να αναφερθεί και αυτή μέθοδος χειραγώγησης, που άρχισε να αναπτύσσεται μετά τη Γαλλική επανάσταση (στην ουσία είναι μία επέκτασις του “διαίρει και βασίλευε”) και “λειτουργεί” μέχρι σήμερα. Δεν θα αναπτυχθεί πλήρως εδώ, παρά μόνον ακροθιγώς, εφ' όσον αυτή αποτελεί ένα ολόκληρο, ιδιαίτερο κεφάλαιο.
Οι ιδεολογικοί -ισμοί δεν είναι γέννημα κοινών βιωμάτων των ανθρωπίνων συνόλων, είναι εγκεφαλικά γεννήματα κάποιων διανοουμένων για να ερμηνεύσουν ή να χειραγωγήσουν αυτά τα βιώματα. Συνεπώς, δεν έχουν την καθολική αποδοχή των κοινωνιών παρά μόνον , πάντα διασπαστικά, ενός μέρους τους. Η καθολική αποδοχή τους μόνο διά της βίας μπορεί να συμβεί, άρα πρόσκαιρα.
Αποκτούν οι διάφοροι αυτοί -ισμοί οπαδούς, “εγκεφαλικώ τω τρόπω”, θεωρητικά, οι οποίοι εν είδει τυφλών και κωφών “κλείνουν απέξω” κάθε άλλη ανθρώπινη βιωματική εμπειρία, εκτός τον -ισμό που έχουν “τακτοποιήσει” καλά μέσα στον εγκέφαλό τους και έχουν συνδέσει το “εγώ” και τη σημαντικότητα της ύπαρξής τους με αυτόν. Και οι θρησκείες έχουν την κατάληξη -ισμός, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι “ριζώνουν” μόνον όταν αποτελέσουν κοινό βίωμα ανθρωπίνων συνόλων. (Δεν εξετάζεται εδώ αν είναι αληθείς ή όχι).
Υπό αυτήν την έννοια, ο αναρχικός ποτέ δε θα κατανοήσει ούτε θα προσεγγίσει τον αληθινό Χριστιανό. Ο πρώτος ακολουθεί “συνταγές”, που τον εντάσσουν σε έναν ελκυστικό -ειδικά για τους νέους- τρόπο βίου, επειδή είναι βίος συλλογικός και με ισχυρή μεταξύ των ομοϊδεατών αλληλεγγύη, αυτό όμως δεν έχει τόση σημασία, σημασία έχει ότι ακολουθεί συνταγές. Είναι “οπαδός”, άρα “κλειστός” σε κάθε άλλη ανθρώπινη στάση και εμπειρία.
Ο δεύτερος ακολουθεί τα βιώματα της καρδιάς του, που μπορεί να είναι ελλιπέστατα, αλλά είναι βιώματα -εφ' όσον δεν συμβάλλει ιδιαίτερα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και εφ' όσον έχει εγκαταλειφθεί προ πολλού ο πρότυπος συλλογικός βίος εκείνων των πρώτων που μετείχαν σε αυτό το βίωμα της Θυσίας-Ανάστασης.

Πώς και πότε, λοιπόν, θα ειρηνεύσουν και θα συστοιχηθούν αυτά τα μέλη της ίδιας κοινωνίας; Γκρεμίζοντάς την δια της βίας, για να χτίσουν μιαν άλλη στα πρότυπά τους, όπως πολλοί “-ισμόκηδες” ονειρεύονται; Έφερε όμως ποτέ η βία μακροχρόνιο αποτέλεσμα στις κοινωνίες;
Συμβαίνουν ρηξικέλευθες και μόνιμες κοινωνικές αλλαγές, αν δεν αυτές δεν είναι αποτέλεσμα “υλικών και άυλων” αναγκών που έχουν προκύψει από τα ίδια τα βιώματα του λαϊκού υποκειμένου; Και τότε ναι, τα βιώματα αυτά μπορούν να φέρουν “ανατροπές”, καμιά φορά και βίαιες.

Αυτό η λεγόμενη ως τώρα Αριστερά ποτέ δε θα το κατανοήσει. Νομίζει ότι μπορείς να “πατήσεις ένα κουμπί”, που είναι μάλλον η σκανδάλη όπλου, και να εγκαταστήσεις ξαφνικά στην ανθρωπότητα, ισότητα και δικαιοσύνη. Άυλες Αρχές, που έχουν να κάνουν με την εσώτατη ανθρώπινη συνείδηση και όχι με τα εγκεφαλικά κατασκευάσματα των -ισμών.
Άυλες Αρχές στη θεωρητική τους βάση, που μόνο μέσα στην Αγάπη, που εξαφανίζει κάθε “εγώ”, μπορούν να ριζώσουν ως κοινωνικό βίωμα και να γίνουν πράξη. Αλλά γι' αυτήν δε μιλάει κανείς, είναι απαγορευμένη και λησμονημένη ακόμα και ως λέξη, πόσο μάλλον ως μία παντοδύναμη εσωτερική κατάσταση, που ελάχιστοι άνθρωποι, οι πραγματικά τυχεροί, μόνον μέσα από έναν αληθινό έρωτα ή μια καθαρή από εγώ μητρική αγάπη, μπορούν και βιώνουν μια μικρή έκλαμψή της.

Ωστόσο επειδή η Ιστορία (ο Χρόνος) κυλάει και αλλάζει τα πάντα, ακόμα και αυτά που κάποτε θεωρήθηκαν βεβαιότητες, η πόλωση Αριστερά-Δεξιά, μετ' ου πολύ, θα είναι οριστικά παρελθόν, αν δεν είναι ήδη. Το νέο πραγματικό δίπολο είναι μόνον αυτό: με το Σύστημα και όλες τις πολιτικές δομές που αυτό δημιουργεί ή εναντίον του. Και εναντίον του σημαίνει απεξάρτηση από όλες τις “κατεστημένες” πολιτικές δομές.
Επειδή αποδείχτηκε πια ότι όλες οι πολιτικές του δομές, από το ένα παλιό άκρο ως το άλλο, “βλάπτουν τη Συρία το ίδιο”. Καλές οι υψιπετείς “θεωρητικές αναβάσεις” περί ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά αν δεν εδράζονται στην αλλαγή της ανθρώπινης συνείδησης, στην αλλαγή του “έσω” ανθρώπου, δεν είναι παρά καλοκαιρινά χτίσματα στην άμμο, που μόλις “φθινοπωριάσει” τα παίρνει το κύμα.

Η διάσπαση της ελληνικής κοινωνίας που προκαλείται λόγω -ισμών, (ιδεολογικών μεταξύ τους και ιδεολογικών vs βιωματικών) είναι υπαρκτή, λειτουργεί άψογα στο εδώ και τώρα, ώστε η κοινωνία να κυριαρχείται από “άλλες” δυνάμεις, αυτές του Συστήματος, που είναι ενάντιες και στους μεν και στους δε. Και είναι εκείνες οι δυνάμεις που έχουν απλώσει μέσα στους λαούς όλους τους αντιμαχόμενους -ισμούς, ως διχαστικό εργαλείο.

Πόσο απλό θα ήταν οι πρώτες “να δώσουν τα χέρια” εναντίον των δυνάμεων του Παγκόσμιου Συστήματος, που έχει επεκτείνει παντού τα πλοκάμια του και τείνει να καταπνίξει κάθε τι το “ανθρώπινο”! Αλλά το “εγώ” του κάθε ιδεολογικού -ισμού, που παγιώνεται προσωπικά μέσα στους οπαδούς του, δυστυχώς δεν τους το επιτρέπει. Και το εκλογικεύουν (θυμηθείτε την Ιδεατή Εικόνα), προβάλλοντας ότι πρέπει να διατηρήσουν τη θεωρητική (ιδεολογική) καθαρότητα του -ισμού τους. Και ας καεί όλη η υπόλοιπη κοινωνία.

Μερικές φορές διαβάζω σχόλια αναγνωστών στο διαδίκτυο και λυπάμαι κατάκαρδα. Οι Έλληνες δεν ομονοούν πια σε τίποτα. Ο καθένας και η άποψή του. Πλήρης διάλυση του κοινωνικού ιστού, ούτε καν σε μόρια, αλλά σε ατομικά υποσωματίδια. Και όχι μόνον δεν ομονοούν, αλλά επιτίθενται ο ένας στον άλλο, αφού ο καθένας νομίζει ότι αυτός κατέχει την αλήθεια και όλοι οι άλλοι έχουν το λάθος.

Και δακρύζω όποτε μπορώ και διακρίνω την “Ουράνια Σοφία” αυτής της γλώσσας, της ελληνικής. Δες τε τις λέξεις ομό-νοια και διχό-νοια. Τον νου δεν έχουν ως δεύτερο συνθετικό και οι δύο; Μέσα στο νου και διά του νου η ομό-νοια. Μέσα στο νου και διά του νου η διχό-νοια! Οι ομο-νοούσες, ή οι διχο-νοούσες πράξεις που μπορεί να φθάσουν μέχρι και τον εμφύλιο ενός λαού, πάντα έπονται.

Τα think-tank της χειραγώγησης και της διάσπασης λαών (τα παλαιότερα εμπειρικά και τα νεώτερα επιστημονικά) τα έχουν καταφέρει τόσο καλά, που μόνον ένα θαύμα θα μπορούσε να ενώσει όλους τους Έλληνες με ομό-νοια και ομο-ψυχία . Και το θαύμα αυτό το επιτελεί σιγά-σιγά και αθόρυβα ο πόνος.

Ο πόνος της συμφοράς, της οδύνης, της φτώχειας, που όλο και θα οξύνεται, τους οδηγεί να κατανοούν όλο και πιο βαθιά, ότι τους συνέχει κάτι πέρα, από τις “μεθοδικές σπορές” διχόνοιας: το ίδιο Εθνικό-φυλετικό DNA (κάτι που το Σύστημα το έφθειρε τόσο, μέσω των φασιστο-ναζιστικών -ισμών του, που ντρεπόμαστε ακόμα και να το αναφέρουμε, ενώ είναι μια πραγματικότητα!), η ίδια Πατρίδα, ο ίδιο Πνευματικό βίωμα, η ίδια θεϊκή γλώσσα, το ίδιο παρελθόν, το ίδιο μέλλον.

Επίλογος

Ευτυχώς ξυπνάμε σιγά-σιγά οι Έλληνες από την ψυχο-πνευματική νάρκωση στην οποία μας έχουν υποβάλει. Όμως όχι όλοι μαζί. Υπάρχουν πολλές δυνατές και αφυπνισμένες συνειδήσεις που έχουν πλήρη επίγνωση τού τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί. Για το λόγο αυτό είναι επιφορτισμένες με τη βαριά ευθύνη και το καθήκον να βγάλουν από τη νάρκωση ή, για να το εκφράσουμε αλλιώς, από το Μάτριξ μιας πλήρως ελεγχόμενης συνείδησης στην απεραντοσύνη της ελεύθερης συνείδησης, όλους τους υπόλοιπους ΕΛΛΗΝΕΣ.

Όσοι έχετε αποδεχτεί την πολύ μεγάλη δύναμη που έχουν οι μέθοδοι-κωδικοί χειραγώγησης, δε θα πρέπει να εξοργίζεστε με την απάθεια και αδράνεια του ελληνικού λαού.

Ο ελληνικός λαός είναι αυτή τη στιγμή ένας “μαγεμένος” λαός, με “μαγεία” κατασκότεινη και ζοφερή. Τι άλλο είναι η μαγεία παρά η προσπάθεια κάποιου να υποκλέψει τη βούληση ενός άλλου ανθρώπου και να του επιβάλλει τη δική του, οδηγώντας τον στη σύγχυση, στην παθητικότητα και τελικά στην καταστροφή;

Στον ελληνικό λαό έχουν εφαρμοστεί όλοι οι κωδικοί χειραγώγησης που ανιχνεύσαμε ως τώρα -ίσως δε εμβαθύνοντας στο θέμα, να ανακαλύψουμε κι άλλους- που είναι πανίσχυροι τρόποι αλλοίωσης της νοήσεώς του και υποκλοπής της βουλήσεώς του.

Δεν μπορεί πια να αντιδράσει ο ελληνικός λαός, παρά μόνον ελάχιστοι, που είχαν τόσο ισχυρή νοητική και συνειδησιακή συγκρότηση, ώστε να μην τους πιάσουν όλα αυτά τα απίστευτα δυνατά “βοτάνια” χειραγώγησης. Και όσοι τυχόν ανήκουμε σ' αυτούς, όσοι δεν κλείσαμε την επίγνωσή μας μέσα στο Μάτριξ, έχουμε πρώτιστο και αδήριτο καθήκον να διακόψουμε τη νάρκωση του ελληνικού λαού και να τον ξυπνήσουμε από την αυτο-παράδοση της βουλήσεώς του.

Πώς; Πρωταρχικά σπάζοντας όλους τους κωδικούς διά των οποίων τον χειραγώγησαν και τον χειραγωγούν και δίνοντας αυτήν τη γνώση στους -κατά Αριστοτέλη- “μεγάλους αριθμούς”. (Απεχθής ο όρος “μάζες”. Και είναι σχεδόν βέβαιο πως όσοι τον χρησιμοποιούν θρέφουν τον κρυφό εγωϊσμό της “αριστερής ή άλλης ανωτερότητας” απέναντι σε αυτές τις “μάζες”!).

Στην αρχή θα “ξυπνήσουν” λίγοι, όμως σίγουρα αυτή θα είναι μια αλυσιδωτή αντίδραση και σε ελάχιστο -σχετικά- χρόνο θα αποδεσμευτούν από τη φυλακή της “εικονικής πραγματικότητας” (το Μάτριξ) τόσοι, που θα είναι αρκετοί για μια εθνική έγερση και επανεκκίνηση. Και ή ώρα του θερισμού των καρπών της αφ-υπνισμένης συνείδησης, που για τους Έλληνες δεν μπορεί παρά να είναι “ελληνική συνείδηση”, θα έρθει πολύ κοντά.

Παραδείγματα για να κάνουμε το θέμα, ή καλύτερα να πω “το ξυπνητήρι”, απλό, συνδυάζοντας δηλώσεις, αποφάσεις τακτικισμούς και ό,τι άλλο με τον κωδικό χειραγώγησης τον οποίον ασκούν, μας δίνει άφθονα η πολιτική πραγματικότητα. Κάθε σχόλιο “συμβάντος” θα μπορούσε να συνοδεύεται από αναφορά στο πώς αυτό επηρεάζει αρνητικά τη νόηση και τη βούληση των Ελλήνων, δηλαδή πώς τους χειραγωγεί, αν βέβαια αυτό συμβαίνει.

Φυσικά δεν υπονοείται να αναφερόμαστε στους αριθμημένους κωδικούς χειραγώγησης, με τους τίτλους που αναφέρθηκαν εδώ, αλλά να πιάνουμε κάθε φορά το κρυφό “σήμα” της χειραγώγησης και να το αναμεταδίδουμε, με εκθετική ένταση, αποκαλύπτοντάς το. Οπότε αυτομάτως το μεταβάλλουμε σε μήνυμα απο-χειραγώγησης! Μία εξαιρετικά δημιουργική εργασία, αλλά και πράξη αντίστασης, εφ' όσον η εξωτερική ελευθερία ενός λαού έχει ως βάση και προϋπόθεση την εσωτερική. Θα το προσπαθήσουμε;

Υ.Γ. Επιτρέπεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση αυτού του κειμένου, που αναρτήθηκε σε τέσσερα μέρη (Α)-(Δ) και η με οποιοδήποτε τρόπο χρήση του. Κάτι περισσότερο: παράκλησις προς τούτο.

Διαβάστε επίσης:
  1. Να σπάσουμε όλους τους “κωδικούς” της χειραγώγησής μας (Α)
  2. Να σπάσουμε όλους τους “κωδικούς” της χειραγώγησής μας (Β)
  3. Να σπάσουμε όλους τους “κωδικούς” της χειραγώγησής μας (Γ)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά

Επαναλαμβάνω αδιάκοπα -ad nauseam- πως ποτέ άλλοτε ο ελληνισμός, από την άποψη του συνόλου των μεγεθών του, -δημογραφία, οικονομική και πνευματική παραγωγή, ρόλος στο παγκόσμιο γίγνεσθαι- δεν βρισκόταν σε κατώτερο σημείο από σήμερα. Πράγματι το ελληνικό κράτος κινδυνεύει πλέον να μη διαθέτει τα απαραίτητα μεγέθη για την αναπαραγωγή του ως αυτόνομο ιστορικό υποκείμενο. Γιατί αν, επί παραδείγματι, μετά την Άλωση του 1453 χάσαμε και κράτος και πληθυσμούς, ωστόσο ο ελληνισμός παρέμεινε αποφασιστικός πνευματικός παράγοντας για την ίδια τη δυτική Αναγέννηση και μέχρι το 1922 αποτελούσε καθοριστικό οικονομικό και γεωπολιτικό παράγοντα της καθ’ ημάς Ανατολής, σε αντίθεση με τη σημερινή δραματική συρρίκνωση μας. Και παρά το ότι έχουμε ιστορία 3.000 ή 4.000 χρόνων, κανείς δεν έχει κερδίσει την ιστορική αθανασία, ιδιαίτερα σε ένα, γεωπολιτικό σταυροδρόμι όπου η παραμικρή υποχώρηση πληρώνεται με ακριβό αντίτιμο.

Καλούμαστε, λοιπόν, να απαντήσουμε σε μια τιτάνια πρόκληση. Να βάλουμε, έστω ως ένα μικρό έθνος πλέον, τέλος σε μια μακρά καθοδική πορεία. Και η πρόκληση εμφανίζεται τόσο «ασήκωτη» ώστε κάποτε φαντάζει τελεσίδικο εκείνο το finis Greciae -του Χρήστου Γιανναρά- σε πολλούς και ίσως τους πλέον σκεπτόμενους συμπολίτες μας. Από πού να αντλήσουμε κουράγιο και αισιοδοξία, αν το ιστορικό διακύβευμα είναι τόσο επισφαλές ή η έκβαση προδιαγεγραμμένη;
Παρότι δεν τρέφουμε αυταπάτες και αντικρίζουμε κατάματα την πραγματικότητα, επειδή γνωρίζουμε τον βαθμό αποσύνθεσης των ελίτ και την βαθειά παρακμή του ίδιου του λαϊκού σώματος, επειδή ξέρουμε πως είμαστε «πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα», ωστόσο, ισχυριζόμαστε πως ακόμα και σήμερα ο αγώνας δεν είναι χαμένος. Αρκεί να αποκτήσουμε επί τέλους ένα συνεκτικό όραμα και μέσα από έναν «εκσυγχρονισμό της παράδοσής» μας, να διασώσουμε την πρόταση πολιτισμού που φέρει ακόμα αυτή η παράδοση για τον σύγχρονο κόσμο.

Η ιστορία του 20ου αιώνα σφραγίστηκε από μια πολλαπλή αποτυχία, την αποτυχία του δυτικού εργαλειακού λόγου, που θα καταλήξει στο Άουσβιτς και την Χιροσίμα, ή θα πνιγεί στους παγωμένους βάλτους του Γκουλάγκ. Και η ανθρωπότητα έμεινε κυριολεκτικώς χωρίς κανέναν όραμα πέρα από την απλή επιβίωσή της «μέσα στην ευρωστία της σαρκός». Ως εκ τούτου ανοίγεται εκ νέου μια περίοδος αναζήτησης για τον ανθρώπινο πολιτισμό και την πορεία του. Σε μια τέτοια αναζήτηση, ο «ελληνικός δρόμος», της σύνθεσης συναισθήματος και διανοίας, – που είχε εκφραστεί τόσο στην αρχαία Ελλάδα, όσο σε ένα κατ’ εξοχήν ελληνικό δημιούργημα, τον χριστιανισμό-, εμφανίζεται και πάλι ως η μοναδική απάντηση πέραν της δυτικής νοησιαρχίας και του ανατολικού ανορθολογισμού.
Συχνά, η γραμμική αντίληψη, την οποία μας κληροδότησε ο καπιταλισμός, ο δυτικός ρωμαιο-διαφωτιστικός λόγος, και η μαρξιστική τους παραλλαγή, μας εμποδίζουν να αντιληφθούμε πως οι «πολιτισμικοί» δρόμοι, δεν ταυτίζονται ούτε περιορίζονται στις ιστορικές μορφές με τις οποίες εμφανίζονται. Δηλαδή, παρά την εναλλαγή των παραγωγικών συστημάτων και των κοινωνικών μορφών, από την αρχαία Αίγυπτο, την Περσία, την αρχαία Ελλάδα ή την Ρώμη και την Κίνα, μέχρι σήμερα, οι μεγάλοι πολιτισμοί αφήνουν το «ίχνος» τους πάνω στις διαδοχικές ιστορικές μορφές για χιλιάδες χρόνια. Ο «ελληνικός δρόμος» συνεθλίβη μεν ανάμεσα στη ρωμαϊκή εργαλειακή αποτελεσματικότητα και την ανατολική θεοκρατία, ωστόσο εξακολουθεί να επιβιώνει ως ο κατ’ εξοχήν αιμοδότης των δημοκρατικών θεσμών, του χριστιανισμού, της φιλοσοφίας του 20ου αιώνα, από τον Χάϊντεγκερ έως τον Καστοριάδη και τον Παπαϊωάννου…
Και οι σύγχρονοι Έλληνες, παρότι στο επίπεδο της κουλτούρας, των παραγωγικών δομών, της φιλοσοφικής επεξεργασίας, των εκπαιδευτικών δομών, των γνώσεων, βρίσκονται όντως σε κατώτερο επίπεδο από άλλους κληρονόμους της ελληνορωμαϊκής παράδοσης, δηλαδή τους δυτικούς, εντούτοις ως προς την «αυθόρμητη ιδεολογία» τους, τον τρόπο του βίου, τον ψυχισμό τους, βρίσκονται πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλον με τον «ελληνικό δρόμο». Γι’ αυτό και η προτίμηση στις μικροϊδιοκτητικές δομές, στο εμπόριο και τη ναυτοσύνη· η άρνηση της νοησιαρχίας και του άτεγκτου εβραϊκού προφητισμού, η εμμονή στη σύνθεση νόησης και συναισθήματος, φύσης και πνεύματος, η ισορροπία μεταξύ μυστικισμού και ορθολογισμού, η «σωματική» σχέση με τη δημοκρατία, από την αρχαιότητα μέχρι τις κοινότητες, η απόρριψη του ολοκληρωτισμού, κ.λπ. κ.λπ.

Σήμερα, καθώς ο δυτικός δρόμος οδηγεί στον βαθμό μηδέν του πολιτισμού του μετανθρώπου και του… Γιαν Φαμπρ και ο ανατολικός στο Ισλαμικό Κράτος, η ελληνική σύνθεση αποκτά μια δραματική επικαιρότητα για την ίδια τη διάσωση του πλανήτη και του ανθρώπινου πολιτισμού.

Προφανώς, δεν ισχυριζόμαστε πως αυτός ο δρόμος μπορεί να «εκπροσωπηθεί» από την Ελλάδα αποκλειστικά, που δεν διαθέτει ούτε τα μεγέθη, ούτε τα μέσα για έναν τέτοιο ρόλο, παρά μόνο μαγικο-απατεωνίστικα αλά Αρτέμη Σώρρα. Αυτός ο δρόμος προσλαμβάνει πολλαπλές μορφές και συσσωματώσεις, σε όλο τον πλανήτη, στην οικολογική μέριμνα, σε κοινωνικά κινήματα, χώρες και περιοχές, φιλοσοφικά και πνευματικά ρεύματα, κ.ο.κ. Η Ελλάδα όμως ως η ζωντανή έκφραση μιας συνέχειας θα μπορούσε να αποκτήσει ένα όραμα στα μεγέθη μιας κυριολεκτικά παγκοσμίας «αποστολής», να μεταβληθεί σήμερα σε ένα σημείο πύκνωσης μια πρότασης με παγκόσμιες διαστάσεις και σημασία, να περάσει από το σημερινό ναδίρ της καταισχύνης σε μια νέα ακμή.
Η Ελλάδα όμως ως η ζωντανή έκφραση μιας συνέχειας θα μπορούσε να αποκτήσει ένα όραμα στα μεγέθη μιας κυριολεκτικά παγκοσμίας «αποστολής», να μεταβληθεί σήμερα σε ένα σημείο πύκνωσης μια πρότασης με παγκόσμιες διαστάσεις και σημασία, να περάσει από το σημερινό ναδίρ της καταισχύνης σε μια νέα ακμή.
Γιατί άραγε έρχονται εκατομμύρια προσκυνητές στους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, αν όχι για να έρθουν σε μια άμεση επαφή με την κοιτίδα του ευρωπαϊκού και του σύγχρονου πολιτισμού; Γιατί η Ολυμπιακή φλόγα εγκαινιάζει κάθε τέσσερα χρόνια το ταξίδι της από τη Ολυμπία και οι Έλληνες αθλητές παρελαύνουν πρώτοι κατά την έναρξη των αγώνων; Για ποιο λόγο εκατοντάδες χιλιάδες προσκυνητές, ο ίδιος ο Πούτιν και ο πατριάρχης της Μόσχας ταξιδεύουν στο ιερό όρος του Άθω αν όχι για να κοινωνήσουν με μια ζωντανή ακόμα και σήμερα πνευματική παράδοση;


Μπορούμε άραγε να συστηματοποιήσουμε αυτή την υπαρκτή παράδοση και να τη μεταβάλλουμε σε πρόταγμα για τη σημερινή Ελλάδα ως υλοποίηση αυτού του «εκσυγχρονισμού της παράδοσης» που ευαγγελιζόμαστε;
Η νεοελληνική Αναγέννηση (1700-1922) έθετε ως αίτημα της την ανασύσταση, στην Ευρώπη, ενός κράτους συνεχιστή του Βυζαντίου («πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ΄ναι») με ένα κράτος αρκετά ισχυρό ώστε να ηγεμονεύσει πολιτισμικά και πολιτικά στον ιστορικό χώρο δράσης του ελληνισμού. Σε περίπτωση επιτυχίας αυτού του εγχειρήματος ο νεώτερος ελληνισμός θα μπορούσε να ξαναστείλει «στην Κόκκινη Μηλιά» τους παρείσακτους Οθωμανούς και να συνεχίσει από εκεί που είχε μείνει η ελληνική ιστορία το 1204. Ο «ελληνικός δρόμος» θα αποκτούσε μια ισχυρή οικονομική και πολιτειακή βάση και θα μπορούσε να τοποθετηθεί, ως ο κληρονόμος του ιστορικού και βυζαντινού ελληνισμού, ισότιμα με τις άλλες δυνάμεις στην ευρωπαϊκή κονίστρα.

Η Μικρασιατική Καταστροφή έθεσε τέλος σε μια τέτοια αξίωση. Το ελληνικό κράτος δεν απέκτησε τα μεγέθη και τις προϋποθέσεις για να λειτουργήσει ως αυτόνομος γεωπολιτικός και πολιτισμικός πόλος. Και οι ιστορικές περιπέτειες που ακολούθησαν, η Κατοχή, ο Εμφύλιος και η απώλεια της Κύπρου, επιδείνωσαν αυτή την γεωπολιτική αδυναμία. Έτσι ο ελληνισμός που ως τα 1922 ζούσε με την «Μεγάλη Ιδέα», βρέθηκε πια χωρίς ουσιαστικά νέο όραμα και εν συνεχεία θα περιπέσει σε μια ατελείωτη διελκυστίνδα εσωτερικών διενέξεων και εμφυλίων συγκρούσεων.


Ο Πόλεμος του 1940 και ο Εμφύλιος που ακολούθησαν, έθεσαν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης όχι πλέον τη διαμόρφωση ενός ελληνοκεντρικού οράματος, αλλά την επιλογή στρατοπέδου (αμερικανική Δύση ή σοβιετική Ανατολή) και την εσωτερική παραταξιακή και ταξική αντιπαράθεση. Έτσι για εβδομήντα χρόνια, μέχρι την μεγάλη κρίση του 2010, θα πάψει να υπάρχει κάποιο συνεκτικό και καθολικό όραμα μεγάλης πνοής, για τον ελληνικό λαό, η δε «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» θα ιδωθεί με τρόπο παρασιτικό και επομένως χωρίς καθολικότητα. Αντίθετα θα κυριαρχούν οι αποκλίνουσες κατευθύνσεις και οράματα στενά, «παραταξιακά».
Το αποτέλεσμα είναι πως σήμερα, μετά από έναν μεγάλο ιστορικό κύκλο, κατεξοχήν εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα, αντιμετωπίζουμε για πρώτη φορά τον κίνδυνο της οριστικής έκπτωσης. Γι’ αυτό και η γενίκευση της απογοήτευσης, η εθνική κατάθλιψη, η φυγή στον ανορθολογισμό ή τον παρασιτικό εκσυγχρονισμό.
Σε αυτή την ιστορική στιγμή κατά την οποία οι Έλληνες κινδυνεύουν να απολέσουν την δυνατότητα της συγκρότησης ενός στοιχειωδώς ανεξάρτητου κρατικού πολιτικού υποκειμένου, ξαναμπαίνει και πάλι , ίσως για τελευταία φορά, το ζήτημα της διαμόρφωσης ενός καθολικού οράματος ικανού να επανενώσει τους Έλληνες. Και σε αυτό δώσαμε τον γενικό ορισμό «εκσυγχρονισμός της παράδοσης». Δηλαδή ανατρέχοντας στην μακρά ιστορική παράδοσή μας να διατυπώσουμε μία σύγχρονη πρόταση για το σήμερα η οποία να διαθέτει μια όντως πλανητική εμβέλεια και να επιτρέψει μια ισότιμη παρουσία στην Ευρώπη.
Για εβδομήντα χρόνια, μέχρι την μεγάλη κρίση του 2010, θα πάψει να υπάρχει κάποιο συνεκτικό και καθολικό όραμα μεγάλης πνοής, για τον ελληνικό λαό, η δε «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» θα ιδωθεί με τρόπο παρασιτικό και επομένως χωρίς καθολικότητα. Αντίθετα θα κυριαρχούν οι αποκλίνουσες κατευθύνσεις και οράματα στενά, «παραταξιακά».
Πράγματι ο «ελληνικός δρόμος», ως σύνθεση ανάμεσα στην τεχνόσφαιρα και τη φύση, ανάμεσα στον νου και την καρδιά, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση μιας πρότασης για τα αδιέξοδα του σημερινού κόσμου. Και επειδή οι Έλληνες δεν διαθέτουν τα μεγέθη, όπως η Κίνα π.χ., για να εκφράσουν αυτή την πρόταση αυτόνομα, είναι υποχρεωμένοι να το πράξουν ως κατεξοχήν πολιτισμικό υποκείμενο – και δεν έχουν τίποτα άλλο να πράξουν επί ποινή εξαφανίσεως.

Εξηγήσαμε ήδη πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να το κάνουμε μόνοι μας, αλλά αποτελεί μία κίνηση με παγκόσμιες διαστάσεις, η οποία εκφράζεται μέσα από οικολογικά κινήματα, οικονομικές προτάσεις για την χαλιναγώγηση και επανένταξη της οικονομικής διάστασης στην κοινωνία, κ.λπ, κ.λπ. Απλώς, εμείς μπορούμε και πρέπει να μεταβληθούμε σε ένα εργαστήρι αυτού του δρόμου. Πράγμα που σημαίνει για παράδειγμα τη δημιουργία μιας Διεθνούς Φιλοσοφικής Περιπατητικής Σχολής στην πατρίδα του Αριστοτέλη στα Στάγειρα, ενός Παγκόσμιου Ιατρικού συνεδριακού κέντρου στην πατρίδα του Ιπποκράτη την Κω. Ένα Ορθόδοξο Διεθνές Πανεπιστήμιο θα έπρεπε να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη συνδεδεμένο με το Άγιο Όρος, και να διαδραματίζει για τις Ορθόδοξες σπουδές έναν ρόλο ανάλογο με αυτόν που είχε άλλοτε το Ινστιτούτο του Αγίου Σέργιου στο Παρίσι. Για τι όχι η δημιουργία ενός κέντρου για την συνεταιριστική ιδέα στα Αμπελάκια, για τη ναυτοσύνη στην Ύδρα ή τον Πειραιά, για την μηχανουργία και τη ναυπηγική στην Ερμούπολη, για την οικολογική αρχιτεκτονική στα Ζαγοροχώρια κ.λπ…

Κάτι τέτοιο προϋποθέτει βεβαίως την ανάδειξη της παιδείας σε κύρια μέριμνα του ελληνικού κράτους (αντ’ αυτού τα ελληνικά Πανεπιστήμια έχουν μεταβληθεί σε αχούρια, και οι Έλληνες φοιτητές συνεχίζουν να φεύγουν στο εξωτερικό αντί η Ελλάδα να συγκεντρώνει φοιτητές από όλα τα Βαλκάνια και τη Μ. Ανατολή). Σημαίνει έναν διαφορετικό προσανατολισμό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, όπου το επίκεντρο μπαίνει στην παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής ειδίκευσης και όχι βέβαια στην παραγωγή προϊόντων με ανειδίκευτο εισαγόμενο εργατικό προσωπικό.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση είναι δυνατό να αναδιαμορφωθεί ριζικά ακόμα και ένας τομέας τόσο εξωστρεφής και εξαρτώμενος από την διεθνή συγκυρία, όπως ο τουρισμός, εάν συνδεθεί αποφασιστικά με την ιστορική παράδοση της χώρας από την Κνωσό έως το Άγιον Όρος όπως ήδη γίνεται εμβρυακά, και έτσι να μετασχηματιστεί σ’ έναν πολλαπλασιαστή της πολιτισμικής πυκνότητας. Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα, ή Ζακύνθος, -που κάποτε είχε το υψηλότερο πολιτισμικό επίπεδο της Ελλάδας, πατρίδα του Σολωμού και του Κάλβου-, να είναι σήμερα μια πολιτισμική έρημος και ο τουρισμός να συνίσταται σε μεθυσμένες αγέλες νεαρών και κραυγαλέα μπιτς μπαρ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μας έμεινε καμία άλλη δυνατότητα, αλλά ήδη αυτή είναι τεράστιας σημασίας. Προϋπόθεση όμως είναι να ξεφύγουμε από τον στενό οικονομισμό και τον ψευδοταξικισμό της ιδεολογίας της μεταπολίτευσης, κατ’ εξοχήν της αριστεράς, και να κατανοήσουμε πως ο εκσυγχρονισμός της παράδοσής μας, αποτελεί εγχείρημα όχι απλώς εγχώριο αλλά διεθνές. Ίσως αυτό εκφράζουν με διεστραμμένο και ανορθολογικό τρόπο οι Έλληνες που καταφεύγουν στο κλέος των προγόνων, ακολουθώντας ακόμα και απατεώνες όπως ο Σώρρας. Το ζητούμενο είναι να μετατρέψουμε το ανορθολογικό σε όραμα και ρεαλιστική πρόταση.

Αυτή η πρόταση είναι όντως ρεαλιστική, δεν απαιτεί τεράστιες δαπάνες και πόρους, δεν απαιτεί καν να έχουμε ξεφύγει από την εποχή των μνημονίων, απαιτεί απλώς(sic!)… έναν αναπροσανατολισμό του φαντασιακού των Ελλήνων, οι οποίοι θα πρέπει να επιβάλουν και σε θεσμούς και κόμματα αυτόν τον νέο προσανατολισμό. Απαιτεί δηλαδή μια Πολιτιστική Επανάσταση μεγάλης κλίμακας που θα στραφεί πριν απ’ όλα ενάντια στο εμφυλιοπολεμικό υπόστρωμα του νέου ελληνισμού, που μετά το 1915 καθίσταται κυρίαρχο και ακυρώνει κάθε μεγάλη συλλογική προσπάθεια.
Εξάλλου στην ύστερη μεταπολιτευτική περίοδο, από τη δεκαετία του 1990, η εμφύλια διαμάχη καθίσταται ουσιαστικά άνευ αντικειμένου και διακυβεύματος, μετά την αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού, τη σύγκλιση σοσιαλδημοκρατίας και δεξιάς στην Ευρώπη και την διασφάλιση, ακόμα και μέσω της Πασοκικής κοινωνικοποίησης της διαφθοράς, της… ισότητας αριστεράς και δεξιάς στην Ελλάδα! Γι’ αυτό και η εμφυλιοπολεμική ροπή επιβιώνει πλέον αποκλειστικά ως μηδενισμός. Προνομιακός χώρος εκδήλωσής του η κυριαρχία των κάθε είδους μηδενιστικών ρευμάτων στη νεολάια και η μεταβολή του εθνομηδενισμού σε κυρίαρχη ιδεολογία των ελίτ.
Μιαν κατεξοχήν μηδενιστική εξέγερση, εκείνη του Δεκεμβρίου του 2008, θα την ακολουθήσει και η εξίσου μηδενιστικού χαρακτήρα υποστροφή του κινήματος των «αγανακτισμένων». Οι ενυπάρχουσες σε αυτό το κίνημα δυνατότητες μιας επανεδαφικοποίησης της ελληνικής -κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής- πραγματικότητας, κατακλύστηκαν από τον κυρίαρχο μηδενισμό που ανέδειξε στο πολιτικό προσκήνιο την Χρυσή Αυγή, τον Πάνο Καμμένο, ή τον… Βασίλη Λεβέντη και, προπαντός, επέτρεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ να αναρριχηθεί στην κυβέρνηση.

Σήμερα λοιπόν, μετά την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου, πραγματικά και φαντασιακά, μια και όλες οι παρατάξεις του εμφυλίου βρέθηκαν στην εξουσία κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, με γλίσχρο απολογισμό, η δε αριστερά απεδείχθη η χειρότερη απ’ όλες, πιστεύουμε πως ο εμφυλιοπολεμικός μηδενισμός έχει εξαντλήσει την όποια δυναμική διέθετε. Το δημοψήφισμα αποτέλεσε, κυριολεκτικώς, το κύκνειο άσμα του και έκτοτε αρχίζει η άμπωτις. Και τα πρώτα συμπτώματά της είναι η αποστράτευση, ο στρουθοκαμηλισμός, η κατάθλιψη. Δεν ξεφορτώνεσαι εύκολα μνήμες ή έστω φαντασιώσεις, για τους νεωτέρους, συμπεριφορές, αυτοματισμούς, που σφράγισαν τα τελευταία εκατό χρόνια της εθνικής ζωής. Πόσω μάλλον, δε, να αναζητήσεις ή να ενστερνιστείς μια νέα οραματική πρόταση για τον ελληνισμό που βρίσκεται σε κατατονία.

Και όμως δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος καμία άλλη προοπτική. «Ή όλα ή τίποτε». Είτε θα σβήσουμε ως αυτόνομο πολιτειακό υποκείμενο είτε θα συνεχίσουμε δημιουργικά, με έναν νέο ρόλο, την μεγάλη παράδοση του ελληνισμού.

*Προδημοσίευση από το βιβλίο «Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, η Υπέρβαση» που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο (Εναλλακτικές Εκδόσεις)

Δημοσιεύτηκε στο www.huffingtonpost.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Στέλιου Παπαθεμελή
«Υπάρχει μία μπουρζουαζία της αριστεράς και μία μπουρζουαζία της δεξιάς. Δεν υπάρχει λαός της αριστεράς, ή λαός της δεξιάς. Υπάρχει μόνον ένας λαός».
Ο λόγος είναι του Ζωρζ Μπερνανός (1888-1948), συμμαθητή του Ντε Γκώλ, κορυφαίου γάλλου συγγραφέα και πολιτικού στοχαστή, (από «Τα μεγάλα Κοιμητήρια κάτω από το σεληνόφως»). Προσφέρεται για μεταπτυχιακή άσκηση προβληματιζόμενων αριστερών και δεξιών. Και επειδή η αλήθεια ελευθερώνει (Ιωαν. 8.32), το γεγονός ότι «υπάρχει μόνον ένας λαός», στην περίπτωσή μας ο ελληνικός, πρέπει να ακυρώνει κάθε διχαστική εκδοχή. Πρέπει η συνοχή και ο δυναμισμός του να προστατεύεται ως κόρη οφθαλμού.

Οι θιασώτες της νεωτερικής πολυπολιτισμικότητας είναι άγευστοι από τον ζωντανό πνευματικό πλούτο της Ορθόδοξης οντολογίας, ανθρωπολογίας και κοσμολογίας. Τα καχεκτικά «Θρησκευτικούλια» είναι του χεριού τους και τα διαχειρίζονται κατά πώς τους βολεύει.

Τα, μάλλον αδοκίμως ονομαζόμενα, Θρησκευτικά είναι βίβλος αγωγής των ελληνοπαίδων, καλλιέργειας της βιωματικής σχέσης τους με την Ορθόδοξη Εκκλησία, και ανάδειξής τους σε «καλούς καγαθούς» πολίτες.

Αν οι «αναμορφωτές» μας διάβαζαν τον ανεκτίμητο Γιώργο Θεοτοκά, θα μάθαιναν ότι: Η Ορθοδοξία «είναι συνυφασμένη αξεδιάλυτα με τα ήθη του [ελληνικού λαού] και τον ομαδικό χαρακτήρα, με το κλίμα και το άρωμα του τόπου, τα τοπία του, με την οικογενειακή του ζωή και με τα γνωρίσματα των εποχών της χρονιάς(…). Αυτή η θαλπωρή, αυτά τα ζεστά πνευματικά κύματα που μεταδίδονται ακατάπαυστα, σ΄ όλη την Ελλάδα από τους ορθοδόξους ναούς και από τις βυζαντινές τους ακολουθίες αποτελούν στοιχείο συνεκτικό εκ των ων ουκ άνευ της ελληνικής ζωής. Για τούτο και δεν μπορεί να νοηθεί στην Ελλάδα χωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας»!(Πνευματική Πορεία, Φέξης,σελ.152). Νομίζουμε τελεία και παύλα δια τους νουν έχοντας.

Οι διαπλεκόμενοι καναλάρχες, που επί χρόνια λίγο πολύ διορίζουν και παύουν κυβερνήσεις, σύρθηκαν σχεδόν ικέτες σε μια ταπεινωτική για το ύφος τους διαδικασία. Τα πάντα ωστόσο θα κριθούν αν την επομένη θα έχουμε ποιότητα εκπομπών και τιμιότητα σχέσεων. Αν δηλαδή θα μπει τέλος στην αιμομικτική σχέση χρήματος-πολιτικής, ή θα μείνουμε στα ίδια. Εκρεμμεί το ΣτΕ. Αλλά αυτό «κατάπιε» τα μνημόνια, τις άδειες δε θα καταπιεί;

Κατά τα λοιπά η Λερναία Ύδρα των μνημονίων, εφάμιλλη του μυθολογικού τέρατος, διψά για όλο και περισσότερο αίμα. Ακόρεστη και βουλιμιώδης: ΕΝΦΙΑ, Επικουρικές, ΦΠΑ…

«Μας ηύραν χρόνια δίσεκτα/στενά καταραμένα. (…) Η Πολιτεία λωλάθηκε κι απόπαιδα τα κάνει/το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη»! (Κ. Παλαμάς).

Ο ποιητής ακτινογραφεί προφητικά έναν αιώνα πριν, και την παρούσα πραγματικότητα.

Η αδρανούσα λόγω σκοπίμων τουρκογενών δυσχερειών και ευρωπαϊκής ολιγωρίας Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας δεν επέτρεψε την επαναπροώθηση των παράνομων μεταναστών στην Τουρκία, ενώ η απροθυμία των Ευρωπαίων απέτρεψε την μετεγκατάσταση των προσφύγων εντός της ΕΕ. Αλλά από κατήγοροι αιφνιδίως βρισκόμαστε κατηγορούμενοι…

Ο γερμανός υπουργός Ντε Μεζιέρ μάλιστα νεκρανάστησε το φάντασμα τού Δουβλίνου ΙΙ. Πρόκειται για την τρομερή εκείνη ευρωπαϊκή ρύθμιση που συνυπέγραψε η Ελλάς άνευ αντιρρήσεων, πρωθυπουργεύοντος του Κωνσταντίνου Σημίτη, σύμφωνα με την οποία ο παρανόμως εισερχόμενος σε χώρες της ΕΕ δεν απελαύνεται στη χώρα προέλευσής του, ούτε στην εκτός ΕΕ χώρα μέσω της οποίας εισήλθε(π.χ. Τουρκία) αλλά στην πρώτη χώρα της ΕΕ που μπήκε(ανάγνωθι Ελλάδα). Τον μπαμπούλα αυτόν μας επισείει το Βερολίνο και ευθυγραμμίστηκαν ήδη ακαριαία και οι Βρυξέλλες.

Οι εταίροι εθελοτυφλούν και εγκληματούν κατά της Ελλάδος. Θωπεύουν την Τουρκία που στρατολογεί τους πάσης προέλευσης λαθρομετανάστες για να τους χρησιμοποιήσει για γεωπολιτικό όπλο.

Δεν μας αφήνουν τελικά να… αγιάσουμε. «Όπου ο Θεός έχει Εκκλησία, εκεί ο διάβολος στήνει παρεκκλήσι», λέει ο Σαίξπηρ…

Η καθημερινότητα ταλανίζει αγρίως και απορροφά ολοκληρωτικά κυβερνώντες και κυβερνωμένους σε σημείο που όλοι να προσπερνούν ασύμμετρους κινδύνους που τροφοδοτούνται καθημερινά από την απροκάλυπτα εχθρική τουρκική δραστηριότητα σε βάρος Ελλάδος-Κύπρου. Ο Ερντογάν έχει το πράσινο φως συναίνεσης ή τουλάχιστον ανοχής από Ουάσιγκτον και Μόσχα για δράσεις (όπως η χερσαία επίθεση στη Συρία ) που τον βγάζουν από τα αδιέξοδά του και υποθάλπουν την σύνολη επιθετικότητά του.

Εταίροι, σύμμαχοι και «όλα τα παιδιά» πασχίζουν να υπαγάγουν την Κύπρο στον νεοοθωμανικό γεωπολιτικό έλεγχο. Εκμεταλλεύονται τις αυταπάτες της Κυπριακής ηγεσίας και την αδράνεια των Αθηνών. Με την αδρή συνδρομή της αμερικανίδας υφυπουργού Β. Νούλαντ εντατικοποιούνται οι συνομιλίες όπου προτάχθηκαν όλα τα θέματα τουρκικού ενδιαφέροντος, ενώ πνίγονται στις λεπτομέρειες τα μείζονα και ουσιώδη: Ενιαία κυριαρχία, ενιαία ιθαγένεια και ενιαία διεθνής εκπροσώπηση.

Ευχάριστος αιφνιδιασμός το ηχηρό ψήφισμα των Χειμαρριωτών που καταγγέλλει την αλβανική κυβέρνηση ότι ενθαρρύνει ανθρώπους με πολιτική και οικονομική δύναμη, καθώς και μέλη συμμοριών του οργανωμένου εγκλήματος και της μαφίας, να καταπατούν και να κλέβουν συστηματικά τις εκεί ελληνικές περιουσίες. Ταρακουνήθηκε το ΥπΕξ;

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία προσπαθεί να επανέλθει στην περιοχή, αλλά αυτή η επάνοδος της έχει κόστος. Αυτό το κόστος είναι η επίσημη και ανοιχτή εμπλοκή της Τουρκίας κατά της ISIS και, προφανώς, κατά των Κούρδων της Συρίας. Αυτά αναφέρει ο Ηλίας Κουσκουβέλης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, και κάτοχος της Έδρας ΓΕΕΘΑ στις Στρατηγικές Σπουδές «Θουκυδίδης», σε συνέντευξή του στον «Φ».

Σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Κουσκουβέλη, αναλύοντας τις νέες εξελίξεις στο νέο αυτό μέτωπο στο οποίο εισήλθε η Άγκυρα, εύστοχα σημειώνει πως «η Τουρκία ασθενεί και η Συρία είναι κινούμενη άμμος: Όσο πιο απρόσεκτα κανείς εμπλέκεται, τόσο πιο πολύ βυθίζεται..!».
Σύμφωνα με τον Ηλία Κουσκουβέλη, η Τουρκία μπήκε για να μείνει, μέχρι που να τελειώσει το ζήτημα της Συρίας -για χρόνια, δηλαδή- και να διασφαλίσει, εφόσον μπορέσει, κάποια από τα συμφέροντά της. Όσο όμως μένει, τόσο θα αυξάνεται το κόστος, σημειώνει.

Για τις συμφωνίες της Τουρκίας με Ρωσία και Ισραήλ, ο κ. Κουσκουβέλης σημειώνει πως Μόσχα και Τελ Αβίβ πέτυχαν συμφωνίες με τους δικούς τους όρους και «το μόνο που πέτυχε η Άγκυρα είναι να πει, να δεν είμαι πια μόνη, μετράω στο διεθνές προσκήνιο και, παρά το πραξικόπημα, είμαι ένας παίκτης στην περιοχή».

Με… γυμνό μάτι φαίνεται πως οι εξελίξεις έχουν αναβαθμίσει, εκ νέου, τον ρόλο της Τουρκίας. Τι είναι αυτό που έχει διαφοροποιήσει το σκηνικό και λειτουργεί κατά πολλούς υπέρ της Άγκυρας;

Η συγκεκριμένη εκτίμηση μπορεί να ισχύσει, μόνο αν συγκριθεί με την απελπιστική διεθνή απομόνωση στην οποία βρέθηκε η Τουρκία μέχρι και την περίοδο του πραξικοπήματος. Αν δούμε τα πράγματα στην εξέλιξή τους, μπορεί να γίνει αντιληπτό ότι η Τουρκία προσπαθεί να επανέλθει, ωστόσο η επάνοδος αυτή έχει κόστος. Το κόστος είναι η επίσημη και ανοιχτή εμπλοκή της Τουρκίας κατά της ISIS και, προφανώς, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, κατά των Κούρδων της Συρίας.
Η Δύση από καιρό επιθυμούσε την εμπλοκή της και της έδειξε ότι τα συμφέροντά της μπορούν να εξυπηρετηθούν και από άλλον παίχτη στη Συρία. Η Τουρκία βρέθηκε παγιδευμένη ή να συνεχίσει την επαμφοτερίζουσα στάση της ή να εμπλακεί κατά της ISIS και να αναλάβει το κόστος. Διότι, η επίθεση κατά του ISIS καταστρέφει τους όποιους δεσμούς είχε μαζί του η Τουρκία και οξύνει την αντιπαράθεση μαζί του αλλά και, φυσικά, με τους Κούρδους.
Ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτής της όξυνσης στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό, όπου, πέραν των βομβιστικών επιθέσεων, τα μεγάλα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα όχι μόνο δεν λύνονται, αλλά και μεγεθύνονται; Άποψή μου είναι ότι η Τουρκία ασθενεί και η Συρία είναι κινούμενη άμμος: όσο πιο απρόσεκτα κανείς εμπλέκεται, τόσο πιο πολύ βυθίζεται...!

Υπήρξε προσέγγιση του καθεστώτος Ερντογάν με Ρωσία και Ισραήλ. Αυτό επηρέασε και τη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών;

Εδώ μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι, πράγματι κάτι πέτυχε η Τουρκία. Το ζήτημα είναι αυτές οι συμφωνίες σε ποιον απέφεραν οφέλη. Στην Τουρκία ή στα άλλα κράτη;Έχω την αίσθηση ότι Ισραήλ και Ρωσία πέτυχαν συμφωνίες με τους δικούς τους όρους και το μόνο που πέτυχε η Τουρκία είναι να πει, «να δεν είμαι πια μόνη, μετράω στο διεθνές προσκήνιο και, παρά το πραξικόπημα, είμαι ένας παίκτης στην περιοχή». Θεωρώ πως η Ρωσία, αλλά και οι ΗΠΑ γνωρίζουν τα περιθώρια των κινήσεων της Τουρκίας – όπως και η ίδια.
Εκτιμώ δηλαδή ότι η επίσκεψη Μπάιντεν δεν ήταν αποτέλεσμα της επίσκεψης του Ερντογάν στη Ρωσία, αλλά περισσότερο μία προσπάθεια να επανέλθουν τα πράγματα σε μία κανονικότητα ή να καταλάβουν οι ορθολογικοί της Δύσης τι συμβαίνει με τον ανορθολογικό παίκτη στο παζάρι της Ανατολής. Ενδεχομένως και να τον κατευνάσουν, έστω και για λίγο, αφού ο κατευνασμός μόνο μεσοπρόθεσμα μπορεί να αποδώσει. Σημασία έχει ότι οι ΗΠΑ, επιτρέποντάς της να εισβάλει στη Συρία, έβαλαν την Τουρκία να συγκρουσθεί με την ISIS, όχι όμως και να δημιουργήσει τη ζώνη ασφαλείας νοτίως των συνόρων της που από χρόνια επιθυμούσε.
Το ερώτημα όμως που απομένει είναι: Πέραν των κάποιων οφελών που μπορεί να αποκομίσει η Ρωσία από τα προβλήματα που θα δημιουργήσει η ένταση Τουρκίας και Κούρδων της Συρίας, τι πολύ συγκεκριμένο πήρε; Τι απτό έδωσε η Τουρκία στη Ρωσία;

Πόσο θα κρατήσει και μέχρι πόσο θα προχωρήσει η Τουρκία στη Συρία;
Η Τουρκία μπήκε για να μείνει, μέχρι που να τελειώσει το ζήτημα της Συρίας -για χρόνια, δηλαδή- και να διασφαλίσει, εφόσον μπορέσει, κάποια από τα συμφέροντά της. Όσο όμως μένει, τόσο θα αυξάνεται το κόστος. Ως γνωστόν, ήδη υπήρξαν αρνητικές συνέπειες στον χρηματοοικονομικό τομέα. Το θέμα όμως δεν είναι αν μείνει ή αν κινηθεί λίγο πιο μέσα. Το θέμα είναι αν αποφασίσει και αν της επιτραπεί να εισβάλει και σε ένα ή δύο άλλα σημεία, ώστε να διασπάσει πλήρως την κουρδική οντότητα: Στο Αφρίν (δυτικά) ή στο Καμισλί (ανατολικά).

Πώς θα περιγράφετε το καθεστώς Ερντογάν αλλά και τον ίδιο;

Το καθεστώς Ερντογάν γίνεται, όπως όλοι το έχουν αντιληφθεί όλο και πιο αυταρχικό, με σαφέστατη και προφανή, ακόμη και για τους πιο δύσπιστους, τη μεγάλη ισλαμική στροφή. Όσο για τον Ερντογάν, το 2013 είχα δημοσιεύσει ένα κείμενο σε ιστοσελίδα (real.gr) με τίτλο «Η αλαζονεία ενός Ισλαμιστή». Θεωρώ πως ό,τι ίσχυε το 2013, ισχύει και σήμερα.Επιπλέον, σήμερα, πέραν της αλαζονείας και της ισλαμικής ιδεολογίας, ο Ερντογάν, του οποίου το κύρος έχει τρωθεί και ο εγωισμός πληγωθεί, διακατέχεται από ένα σύνδρομο ανασφάλειας. Αυτά τον σπρώχνουν σε περισσότερο αυταρχισμό και τον οδηγούν να παίρνει ακόμη μεγαλύτερα ρίσκα.
Η Τουρκία βέβαια ίσως χρειάζεται τις πολιτικές ενός άλλου Ερντογάν, όπως κάποιες στην αρχή της πρωθυπουργικής του καριέρας. Ωστόσο, το να αλλάξει τώρα, σε αυτήν την ηλικία, μετά τη συγκέντρωση εξουσιών και την εμπειρία του πραξικοπήματος είναι μάλλον απίθανο.

Πώς επηρεάζονται Ελλάδα και Κύπρος από τις εξελίξεις;

Όσο η Τουρκία βυθίζεται στον βάλτο της Συρίας, τόσο Κύπρος και Ελλάδα κερδίζουν χρόνο, ώστε να ορθοποδήσουν, να χαράξουν και να εφαρμόσουν στρατηγική. Ωστόσο, μετά τις εσωτερικές, αλλά και τις συγκεκριμένες διεθνείς εξελίξεις, οι ελάχιστες προοπτικές για μία λειτουργική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού εκμηδενίζονται. Όπως είχα επισημάνει στην εφημερίδα σας, ας μην απορροφούν την ενέργειά μας οι διαπραγματεύσεις.

Πώς μπορούν να κινηθούν Αθήνα και Λευκωσία, παρεμβαίνοντας στις εξελίξεις και αποτρέποντας, εάν μπορούν, ενίσχυση του ρόλου της Τουρκίας;

Η άποψή μου είναι ότι δεν χρειάζεται να κάνουν κάτι το ιδιαίτερο στην υπόθεση της Συρίας, καθώς πρόκειται για μία πέραν των δυνατοτήτων τους υπόθεση. Ωστόσο, μπορούν να επισημαίνουν ή και να καταγγέλλουν συστηματικά τις παραβιάσεις τού Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που καταγράφονται εντός και εκτός Τουρκίας και να παρακολουθούν πολύ στενά τις εξελίξεις ως προς την Τουρκία, ιδιαίτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι επίσης ευκαιρία να κινηθούν προσεκτικά προς την υλοποίηση των σχεδιασμών, εφόσον υπάρχουν, όπως στο θέμα οριοθέτησης ΑΟΖ με τρίτες χώρες.

Οι συνεργασίες της Ελλάδος και της Κύπρου με τρίτες χώρες αποδίδουν; Πόσο μπορεί να λειτουργήσει αυτό αντίβαρο στην Τουρκία;

Θεωρώ ότι αποδίδουν και λειτουργούν ως αντίβαρο. Πάλι συγκριτικά, οι τριμερείς συνεργασίες φέρνουν Ελλάδα και Κύπρο σε καλύτερη θέση από ό,τι στο παρελθόν. Το αν θα λειτουργήσει στην πράξη εξαρτάται φυσικά από το πόσο εμείς θα συνεχίσουμε να εμβαθύνουμε τις συγκεκριμένες συνεργασίες και από το ποια θα είναι η σχέση των τρίτων χωρών με την Τουρκία κατά τη συγκεκριμένη συγκυρία.

Η Αθήνα έχει αναλάβει μια πρωτοβουλία σε σχέση με το Κυπριακό για τα ζητήματα της ασφάλειας, ειδικότερα αυτό των εγγυήσεων. Μια χώρα που είναι υπό προστασία, με εγγυητές πώς περιγράφεται στο διεθνές σύστημα;

Μία χώρα υπό καθεστώς εγγυήσεων είναι προφανώς μία χώρα που έχει περιορισμούς στην κυριαρχία της. Βεβαίως η έννοια της κυριαρχίας ήταν και, πολύ περισσότερο στον 21ο αιώνα, παραμένει σχετική. Ωστόσο η κατάργηση των εγγυήσεων θα ήταν ένα θετικό βήμα, το οποίο όμως είναι δύσκολο να υλοποιηθεί, αφού δύο εγγυήτριες δυνάμεις, όπως πάντα, η μία ανοιχτά και η άλλη από το παρασκήνιο, διαφωνούν. Ας το προσπαθήσουμε.

Συνέντευξη στο Κώστα Βενιζέλο
PhileNews

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


The United States and Russia have agreed on a plan that, if implemented, could “provide a turning point, a moment of change” in the Syria war, according to US Secretary of State John Kerry.
If it works, the deal would indeed be a breakthrough. Turkey, the European Union, the United Kingdom and the Syrian National Coalition have welcomed the agreement. US diplomats have succeeded in putting the onus on Russia to assure that the Syrian government does not fly combat missions against opposition forces backed by the United States and its allies. The cessation of hostilities would be renewed and after a period of reduced violence, the United States and Russia would begin joint planning against Jabhat al-Nusra, now known as the Jabhat Fatah al-Sham (Conquest of Syria Front), al-Qaeda’s affiliate in Syria. UN-mediated talks on a political transition would resume as soon as possible.
In his press conference Sept. 9, Kerry went on the offense against skeptics, critics and dissenters within the US government and elsewhere. “Going after Nusra is not a concession to anybody,” he said. “It is profoundly in the interests of the United States to target al-Qaeda — to target al-Qaeda’s affiliate in Syria, which is Nusra, an organization that is opposed to a peaceful transition, an organization that is an enemy of the legitimate opposition, an organization that is currently plotting attacks beyond Syria’s borders, including against the United States.”
While Russia will rightly be held accountable for Syrian President Bashar al-Assad’s compliance, the deal could also depend on the willingness of regional parties allied with the United States to compel their armed proxies in Syria to separate from Jabhat al-Nusra. Disentangling these armed groups from Jabhat al-Nusra had been a sticking point in US-Russian negotations, but Kerry said Sept. 9 that the game is up. He warned those “opposition groups who have up until now found it convenient to sort of work with them [Jabhat al-Nusra] … it would not be wise to do so in the future. It’s wise to separate oneself. And indeed, that will be different. There is a deterrence in that. There is also a deterrence in Russia holding Assad accountable for his promise. And so this is a new equation, and we believe that this new equation offers an opportunity — again, not a certainty, an opportunity — for people to be able to find a peaceful solution because we don’t believe there is a military solution. And the current trend is simply creating more terrorists, more extremists and destroying the country in the process.”
Especially on the 15th anniversary of al-Qaeda’s attack on the United States, we would simply say that al-Qaeda, its affiliates, its allies and even its “sort of” friends in Syria deserve no quarter from the US military and coalition partners. This column was among the first to urge the United States to take up the Russian offer to cooperate against Jabhat al-Nusra. At a minimum, the deal should smoke out Russian intentions. If it succeeds, the United States will have an ally against al-Qaeda and the Islamic State (IS) that should complement and amplify coalition efforts to date.
This column has warned about the mainstreaming of Salafi radical groups since the ascent of what was known as the “Islamic Front” three years ago. There is still a perplexing tendency in some mainstream media outlets to lump all Syrian armed groups in Aleppo and other regions as “rebels” or “opposition,” without acknowledging a number of these groups’ linkages with Jabhat al-Nusra, their imposition of harsh Sharia and their many violations of human rights. In a July 10 column we highlighted an Amnesty International report, “Torture was my punishment,” which we wrote “provides a grim and unsettling account of abduction, torture and summary killings, including the deliberate targeting of journalists, lawyers and even children, by members of the so-called Aleppo Conquest coalition, which includes Jabhat al-Nusra, Shamiya Front, Nureddin Zengi Brigade and Division 16, and the Ahrar al-Sham Islamic movement in Idlib, which is allied with Jabhat al-Nusra in Jaish al-Fatah (Army of Conquest).” We went on to note that Amnesty International “pulled no punches in making clear that some of these groups ‘enjoy support from powerful backers such as Qatar, Saudi Arabia, Turkey and the USA.’”
Turkey’s role will of course be instrumental to the success or failure of the US-Russia plan for Syria. Ankara’s quick positive signal on the deal is a sign of Turkey’s slow turnaround on Syria, which has been covered in Turkey Pulse. Metin Gurcan writes, “Ankara’s scheme can be deciphered: Prevent at all costs the YPG [People’s Protection Units] from capturing al-Bab from IS and somehow persuade Washington to bring Manbij under FSA [Free Syrian Army] control.” Gurcan adds, “Ankara’s drastic change of position from ‘Assad must go’ to ‘Syria’s territorial integrity must be preserved’ must have pleased Syrian President Bashar al-Assad and Russia so much that they have been withholding any negative reactions that could change the status on the ground. Although Washington continues to be at a loss about the future of Syria, it also finds the idea of preserving Syria’s territorial integrity a positive one. The Kurdish Democratic Union Party (PYD) is becoming politically isolated. In short, no other group with interests in Syria still backs the idea of the PYD linking its Afrin province in the west with Kobani and Jazeera in the east to form a de facto statelet that might endanger Syria’s territorial integrity.”
Kadri Gursel envisions further strains in US-Turkey ties over Syria. “The United States and Turkey have very different priorities in Syria,” writes Gursel. “The priority of the United States is to degrade and destroy IS, which makes the PYD not a problem but a solution. Turkey’s priority, on the other hand, is to stop the PYD’s expansion. So the United States cannot keep up the fight against IS relying on the Turkish military alone, for their underlying objectives diverge. Relying on the Turkish military alone may lead to the collapse of Turkey’s tacit deal with Russia and Iran, confrontation with the Kurds and Turkey’s bogging down in a quagmire in Syria. It may ultimately make the war even more inextricable. So if none of this is Washington’s intention, it is now faced with an extra liability — to make sure the Turkish troops fighting IS inside Syria at long last are not compelled to move deeper into Syria. In this context, cooperation with the YPG against IS becomes even more important than before, and the most likely prospect is that it will continue in harmony with new objectives.”

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι αλήθεια πως είχαμε ακούσει πολλά δυσάρεστα και δεν θέλαμε να τα πιστέψουμε. Είναι όμως και γεγονός πως οι συζητήσεις άμεσα εμπλεκομένων προσώπων, οι οποίες αφορούν στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, γίνονται ολοένα και εντονότερες, περί της "εξουσίας του Escobar" και ένα πλήθος καταστάσεων που δεν συνάδουν, τουλάχιστον, σε ακαδημαϊκούς χώρους (έγγραφο παράδειγμα παλαιότερης καταγγελίας στο γραφείο πρωθυπουργού κατατίθεται στο τέλος).

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Αδυνατώντας να πιστέψουμε ακόμη και όσα ελάχιστα είχαν μέχρι σήμερα δημοσιευθεί στον Τύπο της χώρας, παρατηρούσαμε την αιμορραγία του Πανεπιστημίου της Θράκης, για το οποίο έχει πλέον δοθεί ο χαρακτηρισμός "Δήθεν Πανεπιστήμιο Θράκης", αφού αποτελεί κοινό μυστικό η κατάπτωση του ακαδημαϊκού του επιπέδου, ενώ ταυτόχρονα πληθαίνουν οι αναφορές σε "διοικούσα κάστα".

Όλα αυτά, και ακόμη περισσότερα, ήταν για εμάς κάτι παράλογο. Μέχρις ότου πριν από λίγες ημέρες έφτασε στα χέρια μας ένα Δελτίο Τύπου υπογεγραμμένο από τον καθηγητή (ΔΠΘ) Βασίλη Τσαουσίδη, στο οποίο κατατίθονταν μια σειρά από σοβαρότατες καταγγελίες σχετιζόμενες και με σοβαρά θέματα οικονομικής διαχείρισης.

Ανακοίνωση - Δελτίο Τύπου
Η ανώτατη παιδεία στην Ελλάδα διέρχεται μια κρίση απομόνωσης λόγω της μαζικής φυγής των αξιολογότερων επιστημόνων της. Σε αυτή την επικίνδυνη συγκυρία, επιστήμονες που ενίσχυσαν τα περιφερειακά Πανεπιστήμια από άλλες χώρες ή πόλεις αποχωρούν μαζικά και ενισχύονται οι παράγοντες της τοπικής διαπλοκής. Σε αυτή τη συγκυρία, το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο προσπαθεί να ισορροπήσει και να διαμορφώσει τη νέα φυσιογνωμία του με διαδικασίες επίπονες και ενίοτε πέρα από τα ακαδημαϊκά πλαίσια.

Την ώρα που
- συνάδελφοι τιμωρούνται με κράτηση του μισθού τους επειδή διαφώνησαν στη γενική συνέλευση του τμήματός τους σε σχέση με το αν η συμμετοχή του Πρύτανη σε θεσμικά όργανα ή σώματα συνιστά ασυμβίβαστο
- συνάδελφοι στοχοποιούνται στα θεσμικά όργανα διότι αναρωτιούνται δημόσια πως είναι δυνατό να επιτρέπονται απευθείας αναθέσεις 615.000 ευρώ με προγραμματικές συμβάσεις
- συνάδελφοι καταγγέλλονται κατ’ εξακολούθηση στον εισαγγελέα και παραπέμπονται στο πειθαρχικό των μελών ΔΕΠ για ζητήματα που επινοούν συνήθως ανώνυμοι καταγγέλλοντες της τοπικής διαπλοκής - δείτε ένα παράδειγμα σε επισύναψη.
- συνάδελφοι καταγγέλλονται στην εφορία και τον εισαγγελέα επειδή δεν ζήτησαν άδεια τις Κυριακές που ταξίδευαν για να εκπληρώσουν τις συμβατικές υποχρεώσεις του Πανεπιστημίου
- η ημερήσια διάταξη των συνεδριάσεων θεσμικών οργάνων (Επιτροπή Ερευνών, Σύγκλητος, Συμβούλιο) δεν ανακοινώνεται και τα πρακτικά των θεσμικών οργάνων (Σύγκλητος, Επιτροπή Ερευνών κ.λπ) δεν είναι αυτομάτως προσβάσιμα ούτε και στα μέλη του Συμβουλίου
- τα θεσμικά όργανα λειτουργούν με τα ίδια πρόσωπα σε αλληλο-ελεγχόμενες θέσεις (βλ. Επιτροπή Ερευνών και Σύγκλητος όπου συμμετέχουν Πρόεδροι, Κοσμήτορες)
- μια σειρά από δημοσιεύματα σε σχέση με τη χρηστή διοίκηση και τη διαχείριση των πόρων από τη διοίκηση εξετάζονται από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και τη δικαιοσύνη

Θα ήταν ανεύθυνο εκ μέρους μου να παραιτηθώ από το Συμβούλιο του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου και να μην υπερασπιστώ το κύρος του Πανεπιστημίου, τους συναδέλφους αλλά και το μέλλον του Πανεπιστημίου με όποιον θεσμικό, έστω αποδυναμωμένο τρόπο διαθέτω.

Μετά από όλα αυτά, οι απορίες είναι εύλογες και άμεσα σχετιζόμενες όχι μόνο με την ποιότητα και το ήθος του ΔΠΘ, αλλά και με τα πλαίσια νομιμότητας μέσα στα οποία κινείται η διοικούσα σε αυτό αρχή.
Ευελπιστούμε πως σύντομα θα υπάρξει μια σειρά ενεργειών που θα αποδώσουν "τα τω καίσαρος τω καίσαρι" και θα επιτραπεί η περαιτέρω εύρυθμη ακαδημαϊκή λειτουργία του σημερινού κατά πολλούς "Δήθεν Πανεπιστημίου Θράκης".

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να διαβάσετε την καταγγελία




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου