Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Απρ 2013

Ἐλεύθερος ἀφέθηκε, µέ ἐγγύηση 200.000 εὐρώ καί ἀπαγόρευση ἐξόδου ἀπό τή χώρα, ὁ πρώην ὑφυπουργός Παιδείας καί βουλευτής Σερρῶν Γιάννης Ἀνθόπουλος. Κατηγορεῖται γιά τοκογλυφία καί γιά τσέπωµα προµήθειας 1,75 ἑκατοµµυρίων εὐρώ στίς 7 συµβάσεις πωλήσεων καπνοῦ τῆς καβαλιώτικης ἑταιρείας Ὀδέττη Πετρίδη Μάλιστα σύµφωνα µέ τά «ΝΕΑ», ὁ κύριος ὑπουργός φέρεται νά τά πῆρε προκειµένου νά ἐξασφαλίσει δάνειο γιά τή συγκεκριµένη ἑταιρεία πού ἀντιµετώπιζε οἰκονοµικά προβλήµατα. Τό ἄνοιγµα τῶν τραπεζικῶν του λογαριασµῶν ἐµφάνισε πράγµατι ἐµβάσµατα ὕψους 750.000 εὐρώ, γιά τά ὁποῖα ὁ Ἀνθόπουλος εἶπε πώς ἦταν δάνειο πού πῆρε ἀπό τήν ἑταιρεία (!!!) γιά νά ἀποκτήσει σπίτι στή Βούλα. Ὡστόσο στά 8 χρόνια µετά τό «δάνειο» αὐτό δέν ἐµφανίζεται πουθενά καµµία πληρωµή δόσης…

Γιά µᾶς ὅλα τοῦτα δέν ἀποτελοῦν καµµία ἔκπληξη. Ὅταν βλέπεις µικροµεσαῖα στελέχη τοῦ ΠαΣοΚ στήν ἐπαρχία σου νά κονοµᾶνε ἑκατοµµύρια πουλώντας τό κράτος πού εἶχε γίνει λάφυρο τοῦ κοπρο-κόµµατός τους, εἶναι λογικό νά σκεφτεῖς ὅτι ἀνάλογα λαµόγια βρίσκονται καί στά ἀνώτερα κλιµάκια (ὑπουργεῖα, Μαξίµου…). Ἔτσι λοιπόν, θριάµβευε ὁ …σοσιαλισµός στίς µέρες τοῦ σηµιτικοῦ «ἐκσυγχρονισµοῦ»: Μέ µίζες, µέ ἐκβιασµούς, µέ µαφιόζικες µεθόδους, πού δέν διέλυσαν καί καταχρέωσαν ἁπλῶς τό ὅποιο κράτος εἶχε ἀποµείνει ἀλλά – τό κυριότερο – ἀφάνισαν κάθε δυνατότητα ἀναφορᾶς σέ µιά συλλογικότητα. Χάθηκε κάθε κοινωνιστικό ὅραµα, ἀποσυντέθηκε κάθε συνεκτικός ἱστός, γελοιοποιήθηκε κάθε λόγος περί δηµοσίου συµφέροντος ἠ ἐθνικῆς ἐπιβίωσης.

Σκεφτεῖτε το λιγάκι: Ποιοί ἀπό τούς ὑπουργούς τοῦ Σηµίτη ΔΕΝ εἶναι γιά ἰσόβια; Θά σᾶς θυµίσω µερικά ὀνόµατα γιά νά σᾶς διευκολύνω: Τσοχατζόπουλος, Βενιζέλος, Παπαντωνίου, Πάχτας, Βερελής, Μαντέλης, Ἀνωµερίτης, Σηφουνάκης, Λαλιώτης, Ἀνθόπουλος, Γείτονας, Μαλέσιος… Τί λέτε;

Πηγή Αντιφωνητής


«Ξεπουλήστε ακίνητα για την Εφορία»


Όταν διαβάζεις μια είδηση περί «υπουργικής εγκυκλίου» που μας καλεί να αυτό-εκποιηθούμε –βλ. την είδηση στο τέλος του παρόντος– ελέγχεις το ημερολόγιο. Μήπως είναι πρωταπριλιά; Η είδηση εν τούτοις δημοσιεύτηκε στις 23.4.2013 σε έντυπο του πολιτικού χώρου της παρούσης κυβέρνησης. Αντί να παρθεί μια πολιτική απόφαση που να γίνει νόμος η οποία θα απαγορεύει την εκποίηση της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών μέχρι να τελειώσει η κρίση, η τριμερής εντολοδόχος εξουσία της τρόικας εξωθεί προς εκποιήσεις και εξαθλίωση των Ελλήνων πολιτών. Για καθαρά εισπρακτικούς λόγους.  

Είναι πλέον σαφές ότι στην Ελλάδα, στην Κύπρο και σε πολλά άλλα ευρωπαϊκά κράτη τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο. Οι εξουσιαστές αποθρασύνθηκαν από την αδράνειά μας και ροκανίζουν την κοινωνικοπολιτική βάση της πολιτειακής νομιμότητας. Τολμούν να μας καταναγκάζουν ακόμη και στην εκποίηση των ιερών και οσίων μας, του μόχθου και του κόπου μας, των σπιτιών μας και των υποστατικών μας. Για να τα ρίξουμε μέσα στην μαύρη τρύπα που δημιουργεί η ολοένα μεγαλύτερη ύφεση και για να συντηρήσουμε στην εξουσία ένα κινούμενο από ξένους εντολοδόχο διοικητικό μηχανισμό ο οποίος κατ’ ευφημισμό ονομάζεται κυβέρνηση. Μηχανισμός  ο οποίος εν τέλει κατάντησε να είναι εντολοδόχος της θηριώδους διεθνικής χρηματοοικονομικής ιδιωτείας! 

Κανείς εύλογα διερωτάται γιατί η ανεξάρτητη Ελληνική δικαιοσύνη δεν κινείται προς την κατεύθυνση διαφύλαξης των κοινωνικών θεμελίων της πολιτειακής νομιμότητας. Μας καλούν να αυτό-εκποιηθούμε και να εξαθλιωθούμε. Η πολιτειακή νομιμότητα, όμως, αποστολή έχει να υπηρετεί την κοινωνία. Δεν νοείται να υιοθετούνται νόμοι και διοικητικές πράξεις που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό και που εξαθλιώνουν τους πολίτες. Βέβαια, έχουμε και το προηγούμενο της Κύπρου όπου τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα: Εξαρχής προχώρησαν και στην κατάσχεση περιουσίας («κούρεμα καταθέσεων» το ονόμασαν). Καλομελετάτε και έρχονται τέτοιες πρακτικές στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στις Βρυξέλλες ήδη τις προαναγγέλλουν. 

Εύλογα πολλοί απορούν; Τι έπεται; Εάν δεν καταναγκαστούμε και αυτό-εκποιηθούμε τι σκέφτονται να κάνουν; Μήπως η τεχνόσφαιρα που τους διατάζει θα τους προμηθεύσει και με αγχόνες για να κρεμάσουν όποιους δεν πληρώνουν τα χαράτσια; Ποιοι θα είναι οι Δήμιοι; Δήμιοι θέλουν να γίνουν όσοι επιμένουν να μας σπρώχνουν στην εξαθλίωση και στον θάνατο; Τι λέει για όλα αυτά η Ελληνική Δικαιοσύνη; Υπάρχουν νόμοι που μπορούν να στρέφονται ενάντια στον πολίτη για λογαριασμό ξένων συμφερόντων; Τι λέει για αυτόν τον κατήφορο ο Αντώνης Σαμαράς;

Εύλογα κανείς διερωτάται, επίσης, εάν τα πιο πάνω και πολλά άλλα ανάλογα και αντίστοιχα γεγονότα θα αποτελέσουν την θρυαλλίδα που θα προκαλέσει τήξη και έκρηξη, ή εάν αντίθετα, τα χειμαζόμενα μέλη των κοινωνιών θα δεχθούν παθητικά και αδιαμαρτύρητα την κατάσχεση των περιουσιών τους, την ανθρωπολογική υποβάθμισή τους και την πολιτική υποδούλωσή τους. 

Αναμφίβολα, πολλοί πολίτες δεν αντέχουν πλέον και πολύ θα ήθελαν να υπάρξει μια ομαλή και συντεταγμένη ειρηνική μετάβαση σε μια πιο δημοκρατική δομή. Όσο αργούμε τόσο περισσότερο βυθιζόμαστε. Έπρεπε μήπως εξαρχής να αρνηθούμε τα μνημόνια έστω και εάν θα πληρώναμε υψηλό κόστος; Έτσι θα διαφυλάτταμε την αξιοπρέπειά μας, την ελευθερία μας, την περιουσία μας και την ανεξαρτησία του κράτους μας. Χρηματιστηριακά, εξάλλου, μάλλον θα γίνουμε τελικά πολύ φτωχότεροι σε σύγκριση με τις συνέπειες μιας απόρριψης των μνημονίων. Ακούσαμε πολλούς κινδυνολόγους και πολιτικούς τρομοκράτες αλλά δεν διαβάσαμε μια πειστική συγκριτική μελέτη των δύο αυτών επιλογών. 

Πολλοί εύλογα διερωτώνται, επίσης, κατά πόσο διολισθαίνουμε σε κάποιου είδους «μεταμοντέρνα βαρβαρική εποχή». Η ανάγνωση του βιβλίου του Julian Assange, Η Ελευθερία και το μέλλον του διαδικτύου (Εκδόσεις Ποιότητα) που μόλις κυκλοφόρησε πείθει ότι αν δεν μεριμνήσουμε να μην ελεγχθεί το διαδίκτυο από την ιδιωτεία και τις δεσποτικές εξουσίες, θα μπορούσαμε να διολισθήσουμε σε μια κτηνώδη βαρβαρική μεταμοντέρνα εποχή. Ή μήπως ήδη διολισθήσαμε μιας και όλες οι σαπουνόφουσκες περί «προσωπικών δεδομένων», «δικαίωμα περιουσίας» και τα λοιπά εξαερώνονται. Μια αδίστακτη δυναστική εξουσία ξαπλώνεται πάνω από τα κεφάλια μας. Το διαδίκτυο χρησιμοποιείται πλέον ως μέσο του κάθε ιδιώτη για να παρακολουθεί τους λογαριασμούς μας, τα προσωπικά μας δεδομένα και την προσωπική μας ζωή. 

Τι σημαίνει όμως «βαρβαρική εποχή»; Στην προ-πολιτική βαρβαρική εποχή οι σχέσεις των ανθρώπων ήταν αθέσμιστες. Η ισχύς ήταν πολιτικά γυμνή και η φυσική δύναμη ήταν το μόνο διανεμητικό μέσο. Πολιτικοί σκοποί δεν υπήρχαν: Σε φυσική κατάσταση το κριτήριο ήταν αποκλειστικά η βιολογική αυτοσυντήρηση. Για την απόκτηση των αναγκαίων πόρων αυτοσυντήρησης-επιβίωσης ίσχυε το «ο θάνατός σου η ζωή μου». 

Ο πολιτικός πολιτισμός κατόρθωσε, κατά κάποιο τρόπο, να θεσπίσει την ισχύ εντός των κρατών. Στην διεθνή πολιτική η ισχύς συνέχισε να είναι αθέσμιστη και η αυτοσυντήρηση-επιβίωση κριτήριο των διεθνών σχέσεων (μερικοί πεισματικά δεν κατανοούσαν το τελευταίο με αποτέλεσμα όσοι δεν πρόσεξαν να υποστούν ακόμη περισσότερες ζημιές). [Διεθνείς θεσμοί σίγουρα πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, αλλά όταν υπάρχει πρόβλημα αναπόδραστα αποτελούν εξαρτημένη μεταβλητή των ισχυρών. Όποιος έχει μάτια το βλέπει όποιος είναι τυφλός δεν το βλέπει.]  

Ο πολιτικός πολιτισμός μετά την πτώση του κοσμοσυστήματος της Βυζαντινής Οικουμένης, βέβαια, είχε δύο όψεις. Στο υπόβαθρο οι άνθρωποι συγκροτούσαν την ανθρωπολογική ετερότητα της κοινωνίας τους εδραιώνοντας τις οντολογικές προϋποθέσεις της προσδοκούμενης πολιτικής τους ύπαρξης. Μέσα στα επίπλαστα εποικοδομήματα και στις «μεταβατικές» «θεσμικές επιφάσεις», όμως, ένας ακταρμάς ωραιοποιημένων μετά-Μεσαιωνικών εξουσιαστών ονομάστηκε «κράτος». 

Επιχείρησαν να μιμηθούν την κλασική Πολιτεία. Όμως, δυστυχώς, όσο και εάν μερικοί ονειρεύονταν να μοιάσει το μοντερνιστικό υλιστικό κράτος στην κλασική Πολιτεία, πόρρω απέχει. Άλλες ήταν οι προϋποθέσεις τότε και άλλες οι προϋποθέσεις της μετά-Μεσαιωνικής Ευρώπης. 

Τους τελευταίους αιώνες τα μέλη των κοινωνιών δεν είχαν και πολλές επιλογές. Όσοι δεν βρίσκονταν κάτω από αποικιακό ζυγό και στην συνέχεια κάτω από τον ηγεμονικό ζυγό, πίστεψαν τα ιδεολογικά κινούμενα ελίτ. Τους έριχναν και κάποια κόκκαλα από το αποικιακό πλιάτσικο ή και άφηναν μερικά μέλη των «κατώτερων» τάξεων να περνούν την πόρτα της εξουσίας και του φαγοποτιού. Όπως κάθε γενίτσαρος οι τελευταίοι ήταν και συνεχίζουν είναι οι σκληρότεροι κατεξουσιαστές. Μέσα σε όλα αυτά σίγουρα εξαφανίστηκε η Πολιτική και η Δημοκρατία. Έμειναν μόνο τα συνθήματα, οι μεταμφιέσεις και τα προσωπεία μιας έμμεσης αντιπροσώπευσης η οποία μόνο κατ’ όνομα είναι έμμεση δημοκρατία. Ή μήπως υπάρχει κανείς που αμφισβητεί σοβαρά αυτό το γεγονός! 

Μέσα στα εποικοδομήματα της εξουσίας των μοντερνιστικών κρατών αναπτύχθηκε ένας ακταρμάς δρώντων των οποίων η συντρέχουσα κρίση απλά βοήθησε να αφαιρεθούν τα προσωπεία: Παράσιτα κάθε είδους, εναλλασσόμενα στελέχη της έμμεσης αντιπροσώπευσης, πανεπιστημιακοί, διεθνικοί πρωταθλητές της ιδιωτείας και πολλοί άλλοι. Επιδίδονταν στο φαγοπότι, στο κτίσιμο ενός επίπλαστου διεθνούς και διεθνικού κόσμου και στον άκρατο παρασιτισμό. Το εκκρεμές του κατεξουσιασμού κυμαινόταν ανάλογα με τις αντοχές των πολιτών κάθε κράτους. Μέσα μαζικής παραπληροφόρησης και προβεβλημένοι οργανικοί διανοούμενοι επώαζαν πολλά αυγά πολλών φιδιών που τώρα μόλις εκκολάπτονται. Σήμερα τους αναγνωρίζεις σε όλη την Ευρώπη: Αδιάντροπα ή ανεπίγνωστα στηρίζουν τον κατεξουσιασμό επικαλούμενοι «αναγκαιότητες». Την «συντηρητική» φρονιμάδα διαδέχεται η «προοδευτική» υποκρισία και τώρα που το χτένι έφτασε στο κτένι βράζουν όλοι μέσα στο ίδιο καζάνι. Τα προσωπεία πετάχτηκαν και η πολιτική γύμνια έγινε ορατή σε όλους. 

Έκπληκτοι βλέπαμε μπροστά σα μάτια μας να μετατρέπονται οι κυβερνήσεις σε τροχονόμους της διαφθοράς, του πολιτικού ανορθολογισμού, της ιδιωτείας, των υπερβολών, των εξυπηρετικών λογοτεχνικών σαπουνόφουσκων, της χρηματοοικονομικής ασωτίας και της δημιουργίας μιας υπερεθνικής-διεθνικής κατεξουσιαστικής τεχνόσφαιρας που απλά καιροφυλαχτούσε να έλθει η στιγμή της. Απερίφραστα πλέον ένα μίγμα τεχνοκρατών και «πολιτικών» εντολοδόχων (τους) κατάλαβε τους διοικητικούς μηχανισμούς που μετατρέπονται σε μηχανισμούς καταλήστευσης του πλούτου των κοινωνιών των οποίων τα μέλη με κόπο και μόχθο απέκτησαν τις τελευταίες δεκαετίες. 

Πριν εκδοθούν υπουργικά φιρμάνια των εντολοδόχων της Τρόικας που διατάζουν τους πολίτες να αυτό-εκποιηθούν, επί μακρόν ακούγαμε ιδεολογικά παραμύθια κάθε είδους και κάθε απόχρωσης: Έμμεση αντιπροσώπευση (δήθεν έμμεση δημοκρατία), φιλελευθερισμοί (και κατασκευαστικά ελιτιστικά ιδεολογικά δόγματα περί δικαιοσύνης), κομμουνισμοί (και κατασκευαστικά ιδεολογικά δόγματα περί ισότητας και δικαιοσύνης), ενδιάμεσες τραβεστί αποχρώσεις (περήφανα γερατειά, τρίτος δρόμος, κτλ), αεροβατούντα ιδεολογικά δόγματα περί παγκοσμιοποίησης (συνομάδωση και δημιουργία ακταρμά ιδεολογικών δογμάτων που ροκάνισαν την πολιτειακή δημοκρατία), και τα λοιπά. 

Θα προσέξατε ότι την λέξη ΕΕ δεν την ανέφερα μέχρι στιγμής. Χωρίς πλέον δυνατότητα αντιστροφής η ΕΕ κατάντησε ένας ανορθολογικός πύργος της Βαβέλ. Αντιφάσεις, αντιθέσεις, άγρια σύγκρουση εθνικών συμφερόντων, θηριώδεις αξιώσεις ισχύος από όλους εναντίον όλων, κυριαρχία μιας αυτονομημένης τεχνόσφαιρας, αρπαγή του πλούτου των αδυνάμων από τους ισχυρούς, στυγνή κοινωνική καταστολή και δημιουργία τεχνοκρατικών μηχανισμών των οποίων ο ρόλος πλέον είναι εξώθηση στην βαρβαρότητα όπως την ορίσαμε πιο πάνω. Οι εγχώριες εξουσίες των αδύναμων κρατών είναι πλέον εντολοδόχοι αυτών των τροχονόμων της κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτης τεχνόσφαιρας. Πόσο θα αντέξει αυτός ο ανορθολογισμός, αυτή η θηριωδία και αυτή βαρβαρότητα! Λογικά όχι πολύ.

Τα ψέματα των ωραιοποιημένων εξουσιών και των κούφιων υποσχέσεων έκαναν τον κύκλο τους. Αφού μας οδήγησαν στο τέλμα οι αδιάντροποι τώρα ομολογούν: «μαζί τα φάγαμε» (μεταξύ τους δηλαδή οι συντελεστές των κομματικών εξουσιών). Για τους δράστες της ημέτερης ελληνικής συνομοταξίας όπως γνωρίζουμε ισχύει ότι φρόντισαν εγκαίρως να υπάρχει νομική … ασυλία». Ασυλία για τα πολιτικά δικαιώματα των μελών της κοινωνίας, όμως, δεν υπάρχει. 

Χάος βέβαια και η Ευρώπη, όπως προαναφέραμε. Κοινωνίες όπως η Γερμανική που διαθέτουν ισχυρούς κρατικούς-διοικητικούς μηχανισμούς οι ασκούντες την διακυβέρνηση αρπάζουν ότι μπορούν από τις άλλες λιγότερο ισχυρές κοινωνίες για να πλουτίσει ακόμη περισσότερο το δικό τους κράτος. Σε αδύναμες και εξαθλιωμένες πλέον κοινωνίες όπως η δική μας οι εγχώριοι εξουσιαστές χωρίς να σκεφτούν καν τα αίτια που προκάλεσαν την εξαθλίωση των νοικοκυριών τα διατάζουν τώρα να εκποιηθούν. 

Να αυτό-εκποιηθούν τα νοικοκυριά μας προστάζουν τώρα τα ξένα και εγχώρια πολιτικά τρωκτικά. Ξεχνούν, μεταξύ άλλων ποιοι και γιατί έκαναν την ΟΝΕ. Ξεχνούν ότι οι ίδιοι οι πρωτεργάτες ομολογούσαν πως η ΟΝΕ τάχιστα εξελίχθηκε σε ένα εξωπολιτικό ανορθολογικό μηχανισμό που θα προκαλούσε μια κρίση που συχνά προανήγγελλαν. Ότι έβαλαν κράτη όπως η Ελλάδα στον μηχανισμό ενώ γνώριζαν πως δεν μπορούσε να αντέξει στον ανταγωνισμό. Ότι επέτρεψαν στην διεθνή χρηματοοικονομική ιδιωτεία να ασκεί διανεμητική εξουσία. Ότι συγκροτήθηκαν εξωπολιτικές «διεθνικές συμμορίες» που τις αποτελούσαν μεταξύ άλλων τεχνοκράτες, χρηματοοικονομικοί ιδιώτες, χρηματοοικονομικοί κλέφτες («σόροι, σοράκια και κοράκια» που χρηματοδοτούν μάλιστα και εξωπολιτικά «ιδρύματα» «προτάσεων πολιτικής» με επιρροή στα «κράτη θύματα» - επιρροή που συνεχίζεται). Ότι την πρωτοβουλία στο χρηματοοικονομικό πεδίο την είχαν «οίκοι εκτιμητών» που ευλογούν τα γένια τους, αναδεικνύουν όποιον θέλουν και καταποντίζουν όποιον θέλουν εάν και όταν αυτό τους συμφέρει. Ότι σε κράτη-θύματα το πολιτικό πεδίο «καταλήφθηκε» από σπιθαμιαίου αναστήματος «δικά τους» πολιτικά υποχείρια οι οποίοι αντί στήριξης της κρατικής κυριαρχίας αναζητούσαν μια … παγκόσμια κυβέρνηση ή κήρυτταν ότι προτεραιότητά τους ήταν να … σώσουν το Ευρώ. Ότι κυριάρχησαν «δικοί τους» πολιτικάντηδες οι οποίοι αντί χρηστής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης συζητούσαν εν κρυπτώ με υπαλλήλους διεθνών οργανισμών αναγγέλλοντας ταυτόχρονα την βύθιση του Τιτανικού. Ότι έτσι όλοι μαζί λειτουργώντας πυροδοτούσαν ανεξέλεγκτα κερδοσκοπικά ενεργήματα που προκαλούσαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ζημιές.  Ότι «δικοί τους» τεχνοκράτες που στην συνέχεια άσκησαν επιτελικό ρόλο προπαγάνδιζαν την μνημονιακή πειθαρχία πριν καλά-καλά υπάρξει μνημόνιο. Ότι οι ίδιοι κινδυνολογούσαν καλώντας τις κοινωνίες να πειθαρχήσουν στις μεταφυσικές αναγκαιότητες (δηλαδή την ιδιωτεία που κυριάρχησε πάνω στην Πολιτική σε όλα τα επίπεδα). 

Τα πιο πάνω αίτια, μεταξύ άλλων, παρακάμφτηκαν, αποσιωπήθηκαν, εκλογικεύτηκαν για να κτυπηθεί ο νοικοκύρης πολίτης. Για να υποδουλωθούν οι κοινωνίες και να αρπαχτεί ο πλούτος των λιγότερο ισχυρών κρατών. Ακόμη, τα παπαγαλάκια τους στα διεθνή και εγχώρια «μέσα μαζικής παραπληροφόρησης» επισκιάζουν τα πιο πάνω και άλλα αληθή αίτια και επιδίδονται στο αποκρουστικό έργο της ενοχοποίησης των πολιτών ως δήθεν ενόχων της κρίσης. 

Νομίζω η εγκύκλιος ενός από υπουργούς της εντολοδόχου διακυβέρνησης της τρόικας με την οποία εξωθεί τα νοικοκυριά να αυτό-εκποιηθούν, συμβολίζει το γεγονός ότι ο το χτένι έφτασε στον κόμπο. Είτε τα μέλη των κοινωνιών θα δεχθούν να υποδουλωθούν είτε θα βρουν τρόπο να αντιστρέψουν την βαρβαρότητα διαφυλάττοντας συνάμα τον πλούτο τους, την ασφάλεια της οικογένειάς τους και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της πατρίδας τους. 

Για όσα κράτη βρίσκονται ήδη σε θέση αδυναμίας αυτό που κρίνεται είναι η εθνική τους ανεξαρτησία. Εάν δεν αποκατασταθεί η εθνική ανεξαρτησία ο φαύλος κύκλος της συμφοράς θα συνεχίσει να τα πλήττει μέχρι ολικής διάλυσης.

Εθνική ανεξαρτησία σημαίνει, μεταξύ άλλων, να περιέλθει η διακυβέρνηση στους εντολείς πολίτες και να αξιωθεί απαράβατα η διακρατική ισοτιμία, η μη επέμβαση και η ισορροπία συναλλαγών και συμφερόντων. Διεθνής συνεργασία μπορεί να υπάρξει μόνο εάν μεταξύ των κυρίαρχων κρατών υπάρχει μια τέτοια ισορροπία που διαφυλάττει τα ζωτικά συμφέροντα των κοινωνιών τους. Δημοκρατία μεταξύ των κρατών, εξάλλου, ιδιαίτερα στην ΕΕ, μπορεί να σημαίνει μόνο ισοτιμία, ισότητα και ισορροπία συναλλαγών.

Η ΕΕ, ολοφάνερα έκανε τον κύκλο της. Τα μεγάλα κράτη ήδη εισήλθαν στις συμπληγάδες των στρατηγικών αντιπαραθέσεων. Το πρόβλημα των λιγότερο ισχυρών κρατών της Ευρώπης είναι να μην συνθλιβούν στις συμπληγάδες των επερχόμενων ηγεμονικών ανταγωνισμών και συγκρούσεων. Κόστος θα υπάρξει. Το ζήτημα είναι πόσο θα είναι αυτό το κόστος και κατά πόσο εάν το υποστούμε θα αποκαταστήσουμε, τουλάχιστον, την εθνική μας ανεξαρτησία.


«Πουλήστε το σπίτι σας όσο-όσο και ελάτε να πληρώστε την Εφορία» λέει ο υφυπουργός Οικονομικών Γιώργος Μαυραγανης σε όσους έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη από το Δημόσιο! Σε μια περίοδο όπου η αγορά ακίνητων ψυχορραγεί λόγω της κρίσης, το υπουργείο Οικονομικών περιμένει από τους πολίτες να πουλήσουν τα σπίτια τους και να δώσουν, υποχρεωτικά, ζεστό χρήμα στα κρατικά ταμεία... Και μάλιστα να τα πουλήσουν για ένα κομμάτι ψωμί, υπό την πίεση της Εφορίας, που πάει να πάρει κυριολεκτικά ό,τι προλάβει. Ο κ. Μαυραγάνης γνωρίζει καλά ότι το Δημόσιο θα κερδίσει ελάχιστα, αν βγάλει στο σφυρί τα ακίνητα των οφειλετών του Δημοσίου. Ετσι λοιπόν εξέδωσε εγκύκλιο με την οποία ζητά από τους φορολογουμένους που χρωστούν στην Εφορία να τρέξουν οι ίδιοι να πουλήσουν την κύρια κατοικία τους ή το κατάστημα τους ή κάποιο πατρικό σπίτι που μπορεί να έχουν κ.λπ. Εννοείται ότι το τίμημα από την πώληση του ακινήτου θα πάει κατά προτεραιότητα στην πληρωμή των ληξιπροθέσμων οφειλών προς το Δημόσιο. Οι οδηγίες της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου προς τις εφορίες είναι σαφείς. Σε περιπτώσεις ληξιπρόθεσμων οφειλών οι εφοριακοί θα παρέχουν φορολογική ενημερότητα και βεβαίωση οφειλής στους φορολογουμένους, εφόσον δεχτούν να πουλήσουν τα ακίνητά τους. Ακόμα και αν αναγκαστούν να τα «σκοτώσουν» για να τα πουλήσουν, το Δημόσιο θα εισπράξει, κατά προτεραιότητα, τα χρήματα που αντιστοιχούν στην οφειλή. Τα επισυμβαίνοντα μετά την πώληση είναι δύο: 1.Το τίμημα από την πώληση του ακινήτου να είναι μικρότερο από την οφειλή. Στην περίπτωση αυτή η Εφορία παίρνει από τον φορολογούμενο όσα εισέπραξε από την πώληση Οι εναπομείνασες οφειλές θα διασφαλίζονται είτε από λοιπά περιουσιακά στοιχεία είτε από εγγυήσεις τρίτων. 2.Το τίμημα από την πώληση του ακινήτου να μεγαλύτερο από την οφειλή. Στην περίπτωση αυτή το Δημόσιο εισπράττει εφάπαξ το ποσοστό που χρωστά ο οφειλέτης και ό,τι χρήματα απομείνουν τα κράτα ο φορολογούμενος. Πρόκειται για ακόμη μία τακτική εκβιασμού των φορολογουμένων από την πολιτική ηγεσία του υπουργείο Οικονομικών, που σχεδιάζει νέα ρύθμιση για τα ληξιπρόθεσμα, η οποία όμως, από ό,τι φαίνεται, είναι «για τα μάτια του κόσμου». Στην πραγματικότητα αυτό που θέλει το κράτος είναι να εισπράξει -εδώ και τώρα- όσα περισσότερα μπορεί. Υπενθυμίζεται ότι στο τέλος του 2012 περίπου 2.500.000 φυσικά πρόσωπα και 148.500 επιχειρήσεις χρωστούσαν στο Δημόσιο 55,7 δισ. ευρώ!




 

H NΔ ζήτησε από τον Αλέξη Τσίπρα τη διαγραφή του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστου Καραγιαννίδη, λέγοντας ότι προκύπτει μείζον πολιτικό ζήτημα για το βουλευτή από ηχητικό ντοκουμέντο στον ιστότοπο parapolitika.gr.

Το εν λόγω ηχητικό απόσπασμα αφορά σε ομιλία του βουλευτή στην ΚΕ του κόμματός του όπου είπε επί λέξει: 
«Να αφήσουμε κατά μέρους τα εθνικά φαντασιακά, τους εθνικούς μας εχθρούς, γιατί σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχουν σύνορα. Δεν υπάρχουν εθνικά σύνορα. Υπάρχουν ταξικά σύνορα».
«Η μόνη ξεκάθαρη καταδίκη του ανθελληνικού παραληρήματος του βουλευτή από τον κ. Τσίπρα, ο οποίος εσχάτως ανακάλυψε έννοιες όπως "εθνική ευθύνη" και "ζήτημα μείζονος εθνικής σημασίας" είναι η διαγραφή του», αναφέρει η ανακοινωση της ΝΔ και υπενθυμίζει ότι κάτι τέτοιο «δεν το τόλμησε» με τον κ. Θεοδωρίδη που "χάρισε" τα Ίμια στην Τουρκία.
«Τουλάχιστον θα το τολμήσει με τον κ. Καραγιαννίδη;», καταλήγει η ανακοίνωση του κυβερνώντος κόμματος.

ΑΜΠΕ

Σχόλιο ιστολογίου: Με πολύ ενδιαφέρον περιμένουμε την επίσημη απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ


Στον κόκκινο κύκλο, ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ξάνθης κ. Σαλτούρος, αγκαζέ με τον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Φαΐκογλου, ο οποίος επί της βουλευτικής του θητείας είχε αναπτύξει απ' ευθείας με την τουρκική Βουλή και την τότε κυβέρνηση της Τουρκίας
 
Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός της συμμετοχής του Ξανθιώτη βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και αντιπροέδρου της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, κ. Δημήτρη Σαλτούρου, στην τελετή λήξης μαθημάτων Κορανίου, στην οποία παρευρίσκονταν σχεδόν το σύνολο εκείνων που επιχειρούν στην δημιουργία ανώμαλων καταστάσεων στο εσωτερικό της χώρας και ιδιαίτερα στην Θράκη, ενώ φροντίζουν να διασύρουν -είτε οι ίδιοι είτε οι «προστατευόμενοί» τους- την Ελλάδα στην διεθνή σκηνή.

Με αφορμή την συγκεκριμένη στάση του κ. Σαλτούρου, ο Κώστας Πικραμένος, Γραμματέας του παρατηρητηρίου ΜΕΤ.Ε.Ο.ΡΑ, απέστειλε επιστολή στον κ. Σαλτούρο, την οποία κοινοποίησε και στον κ. Βενιζέλο, μέσω της οποίας του ζητά εξηγήσεις για την συγκεκριμένη εμφάνισή του.

Η επιστολή του παρατηρητηρίου ΜΕΤ.Ε.Ο.ΡΑ
Αρ. Πρωτ: 07/2013
Προς: κ. Σαλτούρο Δημήτρη, Βουλευτή Ξάνθης (ΠΑΣΟΚ)
Κοιν: Κεντρικά Γραφεία ΠΑΣΟΚ, Γραφείο Πρόεδρου ΠΑΣΟΚ κ. Βενιζέλου Ευάγγελου
Θέμα: Συμμετοχή σε τελετή λήξης μαθημάτων κορανίου
Με βάση δημοσίευμα του Τύπου συμμετείχατε πρόσφατα σε τελετή λήξης Μαθημάτων Κορανίου (Χατίμ) σε τέμενος στα Κιμμέρια Ξάνθης. Στην εν λόγω εκδήλωση συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Τούρκος Πρόξενος Κομοτηνής κ. Ιλχάν Σενέρ και ο ψευδο-μουφτής Ξάνθης κ. Αχμέτ Μέτε.
Ως Αντιπρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων ΟΦΕΙΛΕΤΕ να γνωρίζετε ότι:
Πρόκειται για τους επικεφαλής και εκφραστές της απαράδεκτης και φασιστικής παρέμβασης της Τουρκίας στα θέματα της μουσουλμανικής μειονότητας και τις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδος. Εκατοντάδες άρθρα και αναλύσεις έχουν δημοσιευθεί για τη δράση και τη χρηματοδότηση μηχανισμών τουρκοποίησης στη Θράκη.
Με βάση τα ως άνω, παρακαλούμε όπως απαντήσετε στα κάτωθι ερωτήματα;
  1. Αφού γνωρίζατε την παρουσία των εν λόγω «προσωπικοτήτων» στη τελετή λήξης μαθηματών Κορανίου, γιατί τους «νομιμοποιήσατε» με τη συμμετοχή σας;
  2. Αφού γνωρίζετε την επίσημη θέση της Ελληνικής Πολιτείας γιατί φωτογραφίζεστε με τους εγκάθετους του Προξενείου;
  3. Ενημερώσατε τα όργανα του ΠΑΣΟΚ για τη συμμετοχή σας στην εν λόγω τελετή; Λάβατε την έγκριση τους;
  4. Ποια είναι η άποψη σας για το θέμα μουφτήδων-ιμάμηδων και κατά πόσο ταυτίζεται με την επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ;
  5. Σκοπεύετε να αναγνωρίσετε το «λάθος» σας ή να παραιτηθείτε του Βουλευτικού αξιώματος ή της Διαρκούς Επιτροπής ΕΑ/ΕΥ για λόγους ηθικής τάξης;
  6. Ποια είναι η «σχέση» σας με το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής; Είναι "γενναιόδωροι" μαζί σας;
Παρακαλούμε όπως μας απαντήσετε σε εύλογο χρονικό διάστημα
Εκ της Γραμματείας
Κώστας Πικραμένος
Εμείς, ελπίζουμε να υπάρξει απάντηση από τον κ. Σαλτούρο, επαρκής ως προς τις εύλογες απορίες που τίθενται από το παρατηρητήριο ΜΕΤ.Ε.Ο.ΡΑ και όχι μόνο, αφού οι εντυπώσεις που έχουν προκληθεί είναι από κακές έως αλγεινές...


Οι τράπεζες μηνύουν τους πολίτες για απλήρωτα δάνεια και τους κατηγορούν ως "απατεώνες" και τους τρομοκρατούν απειλώντας ευθέως με τα ακίνητά τους

Πληθαίνουν οι μηνύσεις Τραπεζών προς πολίτες για απλήρωτα καταναλωτικά προϊόντα Τραπεζών, όπως στεγαστικά δάνεια, συμβάσεις leasing ή δάνεια αγοράς αυτοκινήτων,μας ενημερώνει και καταγγέλλει το Ινστιτούτο Καταναλωτών – Νέο ΙΝΚΑ.

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η οργάνωση των καταναλωτών, οι Τράπεζες καταθέτουν μηνύσεις ως εξαπατηθείσες από τους πολίτες- καταναλωτές, κατά την σύναψη δανείων, τα οποία εν τέλει δεν μπόρεσαν οι τελευταίοι να αποπληρώσουν. Αντίστοιχες συμπεριφορές επιδεικνύουν οι Τράπεζες σε στεγαστικά δάνεια που δεν πληρώνονται. Προβαίνουν σε επανεκτιμήσεις της αξίας των ακινήτων και μηνύουν για απάτη τους καταναλωτές που τα έλαβαν. Αντίστοιχα φαινόμενα παρατηρούνται και σε συμβάσεις που έχουν ως σκοπό την αγορά κινητών (όπως αυτοκινήτων), αναφέρει το Νέο ΙΝΚΑ.

Στο μεταξύ, οι περισσότεροι δικαστικοί λειτουργοί, που αναλαμβάνουν τέτοιες υποθέσεις, όπως επισημαίνει το Νέο ΙΝΚΑ, «τείνουν ευήκοον ους στις απαράδεκτες μηνύσεις των Τραπεζών και παραπέμπουν τους πολίτες για κακουργήματα και σοβαρότατα πλημμελήματα».

Η οργάνωση των καταναλωτών δηλώνει ότι θεωρεί απαράδεκτη τη συμπεριφορά αυτή των τραπεζιτών και τους καλεί να σταματήσουν τέτοιου είδους ενέργειες «εκφοβισμού, καταστολής και παραβίασης των συνταγματικών δικαιωμάτων των καταναλωτών, καθώς η ποινικοποίηση αμιγώς συμβατικών σχέσεων τού αστικού δικαίου είναι πράξη εξ ολοκλήρου απαράδεκτη και αβάσιμη, που θίγει θεμελιώδη και κεφαλαιώδη συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών». Άλλωστε -προσθέτει το Νέο ΙΝΚΑ- οι ίδιες οι Τράπεζες χρέωναν με έξοδα ελέγχων τούς πολίτες – καταναλωτές που προσέρχονταν σε αυτές. «Αυτές χορηγούσαν επισκευαστικά δάνεια για νεότευκτες κατοικίες, δεν μπορούν σήμερα να δηλώνουν εξαπατηθείσες».

Η οργάνωση των καταναλωτών:
  • Καλεί τα πολιτικά κόμματα, τους βουλευτές και την πολιτική ηγεσία τού τόπου να τοποθετηθούν καθαρά και με νομοθετικές πρωτοβουλίες απέναντι στα νοσηρά αυτά φαινόμενα και να απαγορεύσουν ρητά τις διώξεις πολιτών, επειδή δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις συμβατικές τους υποχρεώσεις με τις Τράπεζες ή τους ιδιώτες δανειστές που καιροσκοπούν.
  • Καλεί την ηγεσία της Δικαιοσύνης να γνωμοδοτήσει ειδικά επί των ζητημάτων ποινικοποίησης συμβατικών σχέσεων και να κλείσει το δρόμο στην τραπεζική αυθαιρεσία.
  • Καλεί τους δικαστές, να κρίνουν με βάση την κατάσταση και τη βούληση του εντολέα τους ελληνικού λαού.
  • Ζητά την κατάργηση του αδικήματος της έκδοσης μεταχρονολογημένης ακάλυπτης επιταγής, γιατί έχει καταστεί μέσο πίστης (συναλλαγματική) και όχι μέσο πληρωμής.
Σχόλιο ιστολογίου: Αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που οι Έλληνες πολίτες έχουν επωμισθεί τα τραπεζικά δάνεια του εξωτερικού, τις μαύρες τρύπες του τραπεζικού συστήματος (από δάνεια που δεν εξυπηρετήθηκαν π.χ. σε κόμματα) και τις... ανακεφαλαιοποιήσεις!!! Αυτά συμβαίνουν, όταν η κυβερνητική πολιτική αύξησε την ανεργία, μείωσε τους μισθούς και ουσιαστικά άλλαξε το οικονομικό τοπίο της χώρας εις βάρος των πολιτών. Και οι τράπεζες απειλούν τους πολίτες που δεν είναι μόνο ευεργέτες τους, αλλά και θύματα της οικονομικής πολιτικής των μοναδικών υπευθύνων, των πολιτικών. Μήπως οι τράπεζες θα έπρεπε να μηνύσουν τις τρεις (τουλάχιστον) τελευταίες κυβερνήσεις της χώρας αντί να τρομοκρατούν τους πολίτες;


Μέσα από το νέο φορολογικό νομοσχέδιο προβλέπεται η κατάσχεση ακινήτου ή μισθού για οφειλή που έχει καταστεί ληξιπρόθεσμη και ξεπερνά τα 5 ευρώ σε ελεύθερους επαγγελματίες και μισθωτούς. 
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα προβλέπεται:
  • Κατάσχεση μισθών και ακινήτων για οποιαδήποτε οφειλή υπερβαίνει τα 5 ευρώ και καθίσταται ληξιπρόθεσμη. Η Εφορία θα στέλνει στο λογιστήριο της εταιρείας που εργάζεται ο φορολογούμενος ένα σημείωμα για την οφειλή και η εταιρεία θα είναι υποχρεωμένη να αποδίδει στη ΔΟΥ το ποσό που οφείλεται. 
  • Εάν το ποσό υπερβαίνει τις 10.000 ευρώ και καταστεί ληξιπρόθεσμο, τότε θα ασκείται ποινική δίωξη εναντίον του φορολογούμενου. 
  • Η διαγραφή οφειλών προς την Εφορία ύψους έως και 200 ευρώ από φορολογούμενους οι οποίοι μπορούν να αποδείξουν ότι αδυνατούν πλήρως να τα εξοφλήσουν λόγω μηδενικού εισοδήματος και διαβίωση σε εξαιρετικά μειονεκτικές συνθήκες (π.χ. άποροι). 
«Μη εισπράξιμες» θα χαρακτηρίζονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές για τις οποίες έχει ολοκληρωθεί ο έλεγχος και η αναζήτηση περιουσιακών στοιχείων και εισοδημάτων των οφειλετών χωρίς να έχει εντοπιστεί κάποιο ρευστοποιήσιμο ή αξιοποιήσιμο στοιχείο. Στην περίπτωση αυτή το χρέος θα χαρακτηρίζεται «μη εισπράξιμο», θα παραμένει σε «ύπνωση» για 20 έτη και αν μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα δεν έχει εντοπιστεί κάποιο εισόδημα ή περιουσιακό στοιχείο του οφειλέτη, τότε θα διαγράφεται οριστικά. 
Υπό αυτές τις συνθήκες πολύ μεγάλο μέρος των σημερινών ληξιπρόθεσμων οφειλών θα θεωρηθεί μη εισπράξιμο και θα περάσει στα αρχεία της Εφορίας. 
Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, λοιπόν από τα 56 δισ. ευρώ ληξιπρόθεσμων χρεών των φορολογούμενων προς την Εφορία εισπράξιμα θεωρούνται μόλις τα 15 δισ. ευρώ.

Σχόλιο ιστολογίου: Δηλαδή, αυτή η κυβέρνηση δεν στοχοποιεί τον Έλληνα, δεν τον τρομοκρατεί, δεν τον απειλεί με άδικη φυλάκιση ή απώλεια περιουσιακών του στοιχείων, αλλά τον στηρίζει στην δύσκολη οικονομική συγκυρία, που δημιούργησε το πολιτικό σύστημα... Μάλιστα, σε δηλώσεις του ο πρωθυπουργός τα βλέπει όλα "ρόδινα", με την οικονομία να ανέρχεται και την ανεργία να μειώνεται... Αν αυτοί δεν τα βλέπουν ανάποδα, τότε μας κοροϊδεύουν εν ψυχρώ και σκόπιμα για να βγούμε στους δρόμους και να τα κάνουμε... "της Βουλής το κάγκελο". Εδώ, ας ψαχτούμε για να βρούμε τυχόν σκοπιμότητες του συστήματος που καταρρέει...
Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου*

Η "Αραβική Άνοιξη", που ως αίτια είχε τη φτώχεια, τη διαφθορά των αυταρχικών καθεστώτων και την καταπίεση των Αραβικών λαών της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, απελευθέρωσε αντιμαχόμενες εθνοθρησκευτικές και όχι μόνο ομάδες για τη διεκδίκηση της εξουσίας, με απρόβλεπτες γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.

Ταυτόχρονα, ανέδειξε νέα τόξα επιρροής, όπως αυτό των υπερσυντηρητικών Σουνιτών, των Σαλαφιστών, από τον Περσικό κόλπο μέχρι και τη Βόρεια Αφρική, αλλά και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που ανέλαβε την εξουσία στην Αίγυπτο, επιτείνοντας ακόμη περισσότερο την αβεβαιότητα και την αστάθεια στο περιφερειακό, αλλά και στο παγκόσμιο σκηνικό.

Επιπρόσθετα, τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου, που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν στην Ανατολική Μεσόγειο (Ισραήλ, Συρία, Κύπρος), αύξησαν τον γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό και γεωοικονομικό ανταγωνισμό τόσο των περιφερειακών δυνάμεων (Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιράν), όσο και των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, Ε.Ε, Ρωσία, Κίνα) για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, αλλά και των οδών μεταφοράς του φυσικού αερίου.

Η συνεχιζόμενη κρίση στη Συρία, παρά τις αρχικές εκτιμήσεις για ταχεία πτώση του καθεστώτος Assad, έχει προκαλέσει σοβαρούς κινδύνους για τη σταθερότητα και την ασφάλεια γειτονικών χωρών και έχει αναδείξει έντονα την απειλή της αλλαγής των συνόρων και της δημιουργίας νέων κρατών (π.χ. μεγάλο Κουρδιστάν, τριχοτόμηση Ιράκ, διχοτόμηση Συρίας, διχοτόμηση Λιβάνου κλπ).

Σε αυτά τα πλαίσια, έκδηλη είναι η ανησυχία ορισμένων εξωτερικών δρώντων, οι οποίοι για προληπτικούς λόγους επιδιώκουν την επιτάχυνση της πτώσης του καθεστώτος Assad, μέσω μιας εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Πόσο, όμως, πιθανό είναι ένα τέτοιο σενάριο ; Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα θα πρέπει προηγουμένως να αναφερθούν, επιγραμματικά έστω, τα εξής δεδομένα για τους κύριους εσωτερικούς και εξωτερικούς δρώντες.

Α. Συρία
Το καθεστώς Assad, υποστηριζόμενο από Ρωσία-Κίνα-Ιράν, συνεχίζει να διατηρεί τον έλεγχο της κατάστασης, δεδομένου ότι οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από ΗΠΑ - Ε.Ε –Τουρκία - Αραβικό Σύνδεσμο, αποτελούνται από ποικιλία εθνοθρησκευτικών, φονταμενταλιστικών, τρομοκρατικών, εγκληματικών και άλλων ομάδων, που προσπαθούν να προωθήσουν τις δικές τους επιδιώξεις για τη μετά Assad εποχή. Το γεγονός αυτό έχει σαν συνέπεια αφενός την εμφάνιση του Assad ως του μόνου που μπορεί να διατηρήσει την ενότητα της Συρίας και την ασφάλεια και σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή και αφετέρου την πρόκληση ανησυχίας στις γειτονικές χώρες για την τύχη του βιοχημικού οπλοστασίου της Συρίας στη μετά Assad εποχή.

Β. ΗΠΑ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν την ανατροπή του καθεστώτος Assad και την ανάληψη της εξουσίας από φιλοδυτικές δυνάμεις. Με αυτό τον τρόπο θα ξηλωθεί το Σιιτικό τόξο (Ιράν, κυβέρνηση Ιράκ, Συρία,Hezbollah και Hamas), αφού θα αποδυναμωθούν Hezbollah και Hamas και θα απομονωθεί το Ιράν. Περαιτέρω, θα είναι πιο εφικτή μια εσωτερική φιλοδυτική εξέγερση για ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν και επομένως η προώθηση του γεωπολιτικού, γεωστρατηγικού και γεωοικονομικού ελέγχου της Ρωσίας και της Κίνας, δεδομένου ότι ΗΠΑ θα ελέγχουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τις ενεργειακές οδούς μεταφοράς.

Η περίπτωση στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ στη Συρία και μάλιστα χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, θεωρείται απίθανη, λαμβανομένων υπόψη των τεράστιων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, των αμυντικών περικοπών κατά περίπου 450 δις. δολαρίων για την τρέχουσα δεκαετία, τα πενιχρά έως αποκαρδιωτικά αποτελέσματα από τις επεμβάσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν, την ασφάλεια των συμμάχων στην ευρύτερη περιοχή από το βιοχημικό οπλοστάσιο της Συρίας, καθώς και την αρνητική κοινή γνώμη των Αμερικανών πολιτών για στρατιωτική επέμβαση στο εξωτερικό, εκτός και αν οι βομβιστικές εκρήξεις της 15ης Απριλίου 2013 στη Βοστώνη, την μεταστρέψει. Επιπρόσθετα, ελλοχεύει ο κίνδυνος γενικευμένης αντιπαράθεσής τους με Ρωσία και Κίνα, δεδομένου ότι διακυβεύονται στρατηγικής σημασίας συμφέροντα των χωρών αυτών και μάλιστα σε μια περίοδο όπου οι ΗΠΑ έχουν στραμμένη την προσοχή τους στον Ειρηνικό και στις φραστικές (μόνο;) απειλές της Βόρειας Κορέας.

Γ. Ευρωπαϊκή Ένωση
Λόγω της οικονομικής κρίσης και με εξαίρεση τη Γαλλία και τη Βρετανία, φαίνεται απρόθυμη να συμμετάσχει σε μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, εκτός και αν πιεστεί από τις ΗΠΑ, ή αν διακινδυνεύσουν τα ενεργειακά της συμφέροντα.

Δ. Ισραήλ
Λαμβάνοντας υπόψη τις αβέβαιες γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, τις πιθανές νέες απειλές για την ασφάλειά του, την ανησυχία για τη μη συνέχιση της τήρησης της Συνθήκης Ειρήνης (1979) από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου, καθώς και την ανησυχία για την κατάληξη του βιοχημικού οπλοστασίου στη μετά Assad εποχή, το Tel Aviv τηρεί στάση αναμονής έναντι της Συριακής κρίσης.

Ε. Τουρκία
Οι νέο-Οθωμανικοί σχεδιασμοί της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας, την οδήγησαν στο να αγνοήσει τις εμπορικές συναλλαγές με το Ιράν (από 1 δις σε 16 δις δολάρια μέσα σε ένα χρόνο (2010), με προοπτική τα 30 δις) και στη φανερή υποστήριξη των αντικαθεστωτικών δυνάμεων της Συρίας, ώστε να πρωταγωνιστήσει στις, μετά Assad, εξελίξεις.

Η επιλογή αυτής της σύμπλευσης με τις ΗΠΑ-Γαλλία-Βρετανία-Αραβικό Σύνδεσμο την έφερε σε οξεία αντιπαράθεση με το Σιιτικό τόξο. Επιπρόσθετα, η αντοχή του Assad στις εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις και οι παρατεινόμενες αιματηρές συγκρούσεις στη Συρία, έθεσαν υπό αμφισβήτηση τη νέο-Οθωμανική εξωτερική πολιτική περί "μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες" και κυρίως ανέδειξαν σοβαρές προκλήσεις και κινδύνους για την ίδια την Τουρκία, με κυρίαρχη απειλή τη δυναμική επανεμφάνιση στο προσκήνιο του οράματος ίδρυσης του "Μεγάλου Κουρδιστάν".
Οποιαδήποτε επιλογή Τουρκικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, για επιτάχυνση της ανατροπής του καθεστώτος Assad, ενέχει τον κίνδυνο αφενός να μετατραπεί η Τούρκο-Συριακή σύγκρουση σε Τούρκο-Αραβική και αφετέρου να επεκταθεί ανεξέλεγκτα η σύγκρουση σε περιφερειακό και όχι μόνο επίπεδο.

ΣΤ. Σαουδική Αραβία
Αποτελεί το αντίπαλο δέος του Ιράν στη φανατική θρησκευτική σύγκρουση Σουνιτών-Σιιτών. Υποστήριξε φανερά την εξέγερση των αντικαθεστωτικών στη Συρία τόσο οικονομικά, όσο και με όπλα, αλλά και αποστολή μαχητών για την ενίσχυσή τους. Επιπρόσθετα, πρωτοστάτησε στην επιβολή κυρώσεων στο καθεστώς Assad από τις Αραβικές χώρες, δεδομένου ότι ο βασιλιάς Abdullah θεωρεί υπεύθυνο τον ίδιο τον Assad για τη δολοφονία του Λιβανέζου πρωθυπουργού Rafik Hariri. Στόχος της Σαουδικής Αραβίας είναι η ανατροπή του καθεστώτος Assad, με επακόλουθο την αποδυνάμωση της Hezbollah και την περαιτέρω απομόνωση του Ιράν, τόσο για την διασφάλιση της εσωτερικής ασφάλειας και σταθερότητας, όσο και για την επικράτησή της στην ευρύτερη περιοχή έναντι της Σιιτικής απειλής.

Ζ. Ιράν
Αποτελεί τον κυρίαρχο πόλο του Σιιτικού τόξου επιρροής στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Παρά τις πιέσεις που δέχεται από τις κυρώσεις των Δυτικών και όχι μόνο δυνάμεων, κατηγόρησε την Τουρκία για υποκρισία και εξακολουθεί να διακηρύσσει το αντι-Σημιτικό και αντι-Δυτικό του μένος, αγνοώντας τις απειλές για πιθανή στρατιωτική επέμβαση, λόγω μη συμμόρφωσης για διακοπή του πυρηνικού του προγράμματος. Απορρίπτει τις κατηγορίες των Δυτικών, αντιπαραθέτοντας τους ειρηνικούς σκοπούς του προγράμματος.

Στη Συριακή κρίση, υποστηρίζει με κάθε τρόπο και μέσο (οικονομικά, οπλισμό, μαχητές) το καθεστώς Assad, ώστε να εξασφαλίσει τη διατήρηση του Σιιτικού τόξου, αλλά και τον έλεγχο των τεράστιων ενεργειακών αποθεμάτων που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν στη Συρία, καθώς και των οδών μεταφοράς του φυσικού αερίου. Ταυτόχρονα, προχώρησε σε υψίστης στρατηγικής σημασίας συμφωνίες με Ρωσία και Κίνα, ώστε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των μεγάλων αυτών δυνάμεων, στην περίπτωση που θα δεχθεί επίθεση από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.
Εκτιμάται ότι θα συνεχίσει να υποστηρίζει την επικράτηση του καθεστώτος Assad και δεν θα διστάσει να εμπλακεί σε περιφερειακή σύγκρουση, δεδομένου ότι διακυβεύονται τεράστια γεωπολιτικά, γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά συμφέροντα.

Η. Ρωσία-Κίνα
Οι μεγάλες αυτές δυνάμεις υποστηρίζουν το καθεστώς Assad, όχι τόσο λόγω των μακροχρόνιων σχέσεων με τη μοναδική φιλική χώρα της Ανατολικής Μεσογείου και τον ελλιμενισμό των Ρωσικών πολεμικών πλοίων στη ναυτική βάση της Tartus, όσο για τη μετά Assad εποχή απομόνωση του Ιράν και την απώλεια επιρροής και ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των οδών μεταφοράς του φυσικού αερίου. Επιπρόσθετα, αισθάνονται την πιθανότητα επέκτασης της απειλής στην περιοχή του Καυκάσου (για Ρωσία) και της Κεντρικής Ασίας (για Κίνα), με συνέπεια η πιθανολογούμενη πτώση του Assad να οδηγήσει στη χρησιμοποίηση της Συρίας για αλλαγή πορείας των διαδρόμων ενέργειας της Κασπίας Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου, σύμφωνα με τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Δύσης.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ρωσία επανήλθε στο παγκόσμιο προσκήνιο, μέσω του ελέγχου των οδών μεταφοράς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, ενώ για την Κίνα η πιθανή αλλαγή και υπαγωγή του Ιράν στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, θα αποτελούσε μείζονα κίνδυνο για την οικονομία και την εθνική της ασφάλεια, δεδομένου ότι τα ενεργειακά αποθέματα του Ιράν θα διαχειρίζονταν σύμφωνα με τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Επισημαίνεται ότι και οι δύο αυτές μεγάλες δυνάμεις διαθέτουν την πολιτική βούληση, αλλά και τη στρατιωτική ισχύ για να υπερασπιστούν τα ζωτικής σημασίας συμφέροντά τους στην περιοχή. Αυτοί είναι και οι λόγοι της χρήσης του δικαιώματος της αρνησικυρίας (veto) εκ μέρους τους, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, για έκδοση ομόφωνης απόφασης που θα επέβαλε αφόρητες πιέσεις στο καθεστώς Assad. Ενδεικτικές της αποφασιστικότητας και των κινδύνων είναι και οι δηλώσεις του Vladimir Putin (2007) και του Ρώσου υπηρεσιακού πρωθυπουργού Dmitry Rogozin (2012) ότι οποιαδήποτε επίθεση κατά του Ιράν, θα εκληφθεί ως απειλή για την ασφάλεια της Ρωσίας, καθώς και αυτές τους George Bush Junior ότι επίθεση κατά του Ιράν ελλοχεύει τον κίνδυνο έναρξης του Γ’ ΠΠ.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παρατεθέντα δεδομένα, εκτιμάται ως μη πιθανό το σενάριο της εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία με ηγέτιδα δύναμη τις ΗΠΑ. Αντιθέτως, εκτιμάται ως το πλέον πιθανό σενάριο, αυτό της εξεύρεσης μιας πολιτικής λύσης, μετά από ασφυκτικές πιέσεις των εξωτερικών δρώντων για διάλογο και αμοιβαίες υποχωρήσεις εκατέρωθεν (καθεστωτικών- αντικαθεστωτικών). Στην περίπτωση αυτή και ανεξάρτητα αν θα παραμείνει στην εξουσία ο Assad, τον έλεγχο της διακυβέρνησης φαίνεται να συνεχίσουν να τον έχουν οι Αλαουίτες.

* Η Χριστίνα Σ. Φλάσκου είναι Διεθνολόγος, MSc Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές (Πάντειο Πανεπιστήμιο)


Γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος 

Στο τεύχος 26 B’ (18) Απριλίου 2013 του Hot Doc  περιγράφεται η απόπειρα «Ολικής Διαγραφής» ενός δημοσιογράφου. Του Κ. Βαξεβάνη. Ενός δημοσιογράφου που όσες ιδεολογικές αντιθέσεις και διαφωνίες κι αν έχεις μαζί του, θα πρέπει να του αναγνωρίσεις ότι ο ρόλος του στην αποκαλυπτική δημοσιογραφία ήταν και είναι σημαντικός. Και απολύτως χρήσιμος ως προς το να αναδειχτούν «δυσώδη σημεία» του Ελληνικού πολιτικοκοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι.
Στον πόλεμο δε κατά της Διαφθοράς και της «Υψηλής Βαθείας Εγκληματικότητας», τέτοιες δυναμικές παρουσίες θα έπρεπε να διαφυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού.
Απ’ όλους. Πολιτεία, ΜΜΕ, κοινωνία.

«Διαγραφή» βεβαίως, σημαίνει τα «γνωστά». Σπίλωση Ονόματος, απαξίωση  προφίλ, επαγγελματική εξαφάνιση. 
Και μόνον εαν αυτά δεν λειτουργήσουν κι ΕΑΝ ακολουθήσουν τον «Δρόμο του καταγγέλοντα» ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ερευνητές (ΜΜΕ ή Πολιτειακά Όργανα), τότε και ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ, ακόμη και «Εκτέλεση». Περισσότερο (τότε) σαν «παραδειγματισμό» στους ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ.

Σύμφωνα με το ιστορικό της υπόθεσης – όπως το παρουσιάζει ο δημοσιογράφος – όλα ξεκίνησαν από μια έρευνα που έκανε το 2012 γύρω από τα «δυσώδη παρασκήνια των τραπεζών» (Αφιέρωμα HotDoc: «Αγίες Τράπεζες»).
Εκτίμησή του είναι πως «ενόχλησε» και «τράβηξε τα πυρά πάνω του».
Και δεν φαίνεται καθόλου παράλογη η εκτίμησή του.
Μελετώντας τις λεπτομερείς αποκαλύψεις επί του θέματος, από την μια νομίζεις ότι βλέπεις χολυγουντιανή αστυνομική ταινία, από την άλλη αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν «επαγγελματική ομάδα Διαγραφέων» να αντιμετωπίζει τόσο ερασιτεχνικά την «αποστολή» της κι από την άλλη δε θες να πιστέψεις ότι δεν ζεις σε μια πολιτισμένη Ελλάδα του 2013 αλλά σε μια απλή μαφιοκρατούμενη μπανανία όπου κάνουν κουμάντο νόμοι του υποκόσμου που έχουν διαφθείρει τα πάντα.

Κι όσο για τον χαρακτηρισμό «ερασιτεχνικά» οφείλονται σαφώς κάποιες διευκρινήσεις:
Αναρωτιέται εύλογα κανείς, πως είναι δυνατόν μια «επαγγελματική ομάδα διαγραφέων» να προσλάβει μια «απλή καθημερινή υπάλληλο γραφείου» από αγγελία και να αποπειραθεί σε λίγους μήνες να την μετατρέψει σε εξεζητημένο αδίστακτο πιόνι του υποκόσμου που θα αναλάβει π.χ. να τοποθετήσει ναρκωτικά σε κάποιον «στόχο» σαν «έμπειρος μπουκαδόρος» του κοινού ποινικού δικαίου!
Υποτίθεται ότι αυτές τις «δουλειές» τις κάνουν «βετεράνοι της νύχτας» κι όχι ένα «απλό άσχετο κοριτσόπουλο γραφείου» που ξέρει μόνον ν’ ανοίγει ντοσιέδες και να σηκώνει τηλέφωνα…
Ή μήπως κάνω λάθος;
Πως να το κάνουμε; Η «χοντράδα», το «μη ρεαλιστικό», το «μη επαγγελματικό» πάντα βγάζει μάτι…
Ή, ας πούμε, το ότι έφυγαν, μετακόμισαν (οι «διαγραφείς») από το παλιό τους κρησφύγετο/γραφεία αλλά άφησαν απείραχτες τις «εντοιχισμένες κρύπτες»! Και άφησαν κι απλήρωτα ενοίκια σαν τον τελευταίο ερασιτέχνη!
Ή, επίσης, η «ενέδρα» των πέντε «Σκοπιανών Εκτελεστών» στο σπίτι του Δημοσιογράφου. Ισχυρίζεται πως τον περίμεναν από το βράδυ στο μπροστινό μέρος του σπιτιού αλλά αυτός μπήκε από πίσω και δεν τον είδαν. Και μόλις το ξημέρωμα –μετά από ώρες– ο σκύλος του «κάτι κατάλαβε και γαύγισε».
Και τόσες ώρες, οι «ενεδρεύοντες» (προφανώς «επαγγελματικά σαϊνια της νύχτας») δεν κατάλαβαν πως υπάρχει παρουσία στο σπίτι; Ούτε ένα φως δεν άναψε ο δημοσιογράφος; Αφού δεν ήξερε πως του την έχουν στημένη απ’ έξω. Γιατί έμεινε στα σκοτεινά; (Κι αν τους αντιλήφθηκε αμέσως και παρέμεινε σε συσκότιση γιατί δεν ειδοποίησε αμέσως την Αστυνομία;) Στο σπίτι λοιπόν, δεν άναψε φως με το που μπήκε; Στο μπάνιο; Στο δωμάτιό του; Στην κουζίνα;

Δεν ξέρω. Πολλά «περίεργα» μαζεμένα.
Η αστυνομία πάντως, όταν πήγε, διέγνωσε «απόπειρα διάρρηξης».
Το πιο πιθανό είναι, πρώτον, πως σαφώς υπήρξε «ομάδα», δεύτερον,  δεν ήταν διαρρήκτες, τρίτον, δεν είχε σκοπό να τον εκτελέσει παρά μόνο να τον εκφοβίσει και να τον γελοιοποιήσει. Να «παίξουν» με την ψυχολογία του, να «παρέμβουν σ’ αυτήν» και να τον «ωθήσουν να δράσει βάση του σχεδιασμού τους».
Όταν θέλει ένας επαγγελματίας εκτελεστής να «τελειώσει το έργο» του, το τελειώνει σαν αρπακτικό. Ακαριαία, απρόσμενα, χωρίς να τον πάρει κανένας είδηση.

Και τα ξέρει αυτά ο Βαξεβάνης. Έμπειρος είναι από τις έρευνες και τα ρεπορτάζ του. 
Και στα πολεμικά πεδία και στον «κόσμο της Νύχτας».

Νεκρός – σ’ αυτή την φάση, που ΟΥΔΕΙΣ τον ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ στον «ερευνητικό δρόμο» του (ούτε ΜΜΕ, ούτε Πολιτεία) – είναι πιο επικίνδυνος. Θα είναι η «απαιτούμενη επιβεβαίωση» αυτών που έγραψε.
Η μόνη οδός λοιπόν είναι η «αυτοδιαγραφή» του. Η «αυτοαπαξίωσή» του. Η «αυτογελοιοποίησή» του. Η «Διαπόμπευσή» του.

Και όντως, οι λεπτομέρειες του περιστατικού είναι τόσο «αστείες» που μόνο σε «παρωδία εκτέλεσης» οδηγούν.
Και το κυριότερο: πως είναι δυνατόν ολόκληρος (σύμφωνα με τους καταγγέλοντες) τραπεζίτης, με τόσο τεράστιους πόρους, να χρησιμοποιεί «ερασιτεχνικές ομάδες» προκειμένου να επιτύχει τέτοιους «αδίστακτους ακραίους άνομους σκοπούς»;
Εκτός εάν –με μπόλικη φαντασία και καλή θέληση κατανόησης-  υποθέσει κανείς ότι εσκεμμένα χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα «προφίλ ερασιτεχνισμού» –ταυτόχρονα πιθανόν με «μια παράλληλη αφανή επαγγελματική ομάδα Σχεδιασμού»– προκειμένου, μόλις «αποκαλυφθεί η υπόθεση», να γελοιοποιηθούν (και «αυτοεξοντωθούν») de facto οι «καταγγελίες» περί τούτου. Το αποτέλεσμα –εάν επιτύχει μια τέτοια συνταγή– θα είναι η «επίτευξη του Αντικειμενικού Σκοπού». Εξόντωση του στόχου «δια της γελοιοποίησης» και «γραφικοποίησής» του. Είπαμε. Απαιτεί «μπόλικη φαντασία» για να υποθέσεις «καλοπροαίρετα» κάτι τέτοιο.
(Να μην ξεχνάμε βεβαίως και τον Μαχάτμα Γκάντι: πρώτα σε αγνοούν, μετά σε γελοιοποιούν και κατόπιν σου επιτίθενται. Στην υπόθεση του Βαξεβάνη, το ερώτημα είναι εάν σταμάτησαν στο δεύτερο ή αν όντως έχουν περάσει στο τρίτο)

Στην προκειμένη περίπτωση βεβαίως η «πιθανή Μυθοπλασία» δεν προέρχεται από τον Δημοσιογράφο. Τα στοιχεία με τα οποία τεκμηριώνει την καταγγελία του είναι όντως πολλά. Το θέμα είναι εάν κάποιος «έστησε έτσι το σκηνικό που το τελικό του αποτέλεσμα να μοιάζει σαν κωμική μυθοπλασία που θα γελοιοποιήσει τον καταγγέλοντα». Επιτυγχάνοντας βεβαίως τον «Απώτερο Σκοπό» του.
 Την «Απόλυτη (αυτο)Διαγραφή» του.

Άλλωστε, η «επιχείρηση» αυτή ξεκίνησε πολύ νωρίτερα. Από τότε που«του την έστησαν με την Λίστα Λαγκάρντ». Που ναι μεν του την «πάσαραν», πλην όμως «αλλοιωμένη» σε ένα σημείο που δεν θα ήταν εύκολο να «διαπιστωθεί» από τον ίδιο. Θα ήταν φύσει αδύνατον να ερευνήσει και να διασταυρώσει δύο χιλιάδες ονόματα της λίστας για να δει εάν πίσω από ένα όνομα εταιρείας κρυβόταν πιθανόν κάποιο «τρανταχτό όνομα» της οικονομικής ζωής του τόπου. Θα απαιτούσε μήνες δουλειάς.
Ένα «μικρό», «αφανές» πλην όμως τόσο κρίσιμο σημείο όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια.

Από την άλλη, θα ήταν εντελώς ανόητο, αφελές και αντιεπαγγελματικό εκ μέρους του να εκτεθεί από την μια σε τόσο μεγάλο κίνδυνο με την δημοσίευση μιας τέτοιας λίστας κι από την άλλη να ναρκοθετήσει ο ίδιος αυτό το εγχείρημα (εναντίον του).
Και δεν είναι ούτε ανόητος, ούτε αφελής, ούτε αντιεπαγγελματίας. Το αντίθετο.
Οι πραγματικοί «ένοχοι» λοιπόν, βρίσκονται ανάμεσα σ’ «αυτούς που του την πάσαραν».
Εκεί βρίσκεται ο ένοχος της «εσκεμμένης αλλοίωσης».

Ήταν το πρώτο ανταποδοτικό/προειδοποιητικό χτύπημα προς τον δημοσιογράφο για τυχόν «ενοχλήσεις» που προκάλεσαν έρευνές του.
Η αλήθεια υποθέτω ποτέ δεν θ’ αποκαλυφθεί. Για τίποτε από τα παραπάνω.
Αποκαλύφθηκε μήπως ποτέ η «αλήθεια» σε παρόμοια «περίπλοκα κι εξεζητημένα περιστατικά» για ν’ αποκαλυφθεί και τώρα;

Εδώ, για να μην δημιουργούνται παρανοήσεις, καλό είναι να ξανατονιστεί κάτι:
Θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι το πιο «ιερό» τμήμα της Ενημέρωσης είναι η «Αποκαλυπτική Δημοσιογραφία».
Αυτή που θα χωθεί «στα βαθιά», στα «απόκρυφα» και θα βγάλει στην επιφάνεια τις «βρωμιές του συστήματος» (αν λοιπόν ο «ερευνητής» χαρακτηριστεί ως «συνωμοσιολόγος», «μυθομανής», «αναξιόπιστος», πάει, τελείωσε το πράγμα. Ουδείς κατόπιν θα δώσει βάση στις έρευνές του).
Η οποία και θα πρέπει να προστατεύεται από την Πολιτεία ως Κόρη Οφθαλμού.
Αυτή είναι που καλείται να καλύψει το «αιώνιο έλλειμμα» της Πολιτείας στην διερεύνηση ανάλογων περίπλοκων συγκεκαλυμμένων καταστάσεων «υψηλής και βαθείας διαφθοράς/παρανομίας/παραβατικότητας».
Αρκεί βεβαίως, να έρθει η Πολιτεία ΑΜΕΣΩΣ μετά και ν’ αξιοποιήσει τα «ευρήματα της δημοσιογραφικής έρευνας». Και να μην αφήσει το «θέμα να σέρνεται» και να γεννάει «απόνερα παρεξηγήσεων και παραφιλολογίας».

Εν κατακλείδι: Μετά από μια τέτοια «αποκαλυπτική έρευνα», πρέπει πάντα ν’ αναλαμβάνει Εισαγγελέας.
Όταν δεν συμβαίνει αυτό, τότε το «μήνυμα» που περνάει στους ερευνηθέντες (πιθανούς) παραβάτες είναι: «κάντε ότι θέλετε, χειριστείτε το όπως θέλετε – ως προς τους «δημοσιογράφους ερευνητές» – ουδείς θα σας ενοχλήσει».
Αυτό πιθανότατα συνέβη και τώρα.
Ο Δημοσιογράφος έκανε τις σημαντικές έρευνές του, πλην όμως τα «πλούσια ευρήματά» του απλά, πολύ απλά «δεν αξιοποιήθηκαν» από την Πολιτεία.

Το «μήνυμα πέρασε» λοιπόν. Εμμέσως πλην Σαφώς:
Ενεργήστε ελεύθερα…
Και ο «χορός/μηχανισμός των Σχεδιασμών Διαγραφής του ενοχλητικού στοιχείου» πυροδοτήθηκε.

Σημαντικό τμήμα αυτής της υπόθεσης αφορά στο διαδίκτυο.
Οι blogers είχαν την «τιμητική» τους πάλι.
Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι οι περιβόητοι «blogers του χιλιάρικου» το έκαναν πάλι το «θαύμα» τους.
Μπήκαν στο «χορό της δυσφήμησης» και «έπαιξαν γερά».
Ποιοί είναι αυτοί;
Μα πολύ απλά, αυτοί που πληρώνονται για να εξυπηρετούν συγκεκριμένα αφεντικά και καθεστωτικές πολιτικές.
Αυτοί που αναδημοσιεύουν «συγκεκριμένα πράγματα» (από «συγκεκριμένες πηγές») και βεβαίως δεν αναδημοσιεύουν «άλλα» («άσχετης ελεύθερης πηγής» που τους «στέλνονται» κατά χιλιάδες για να «πεταχτούν συστηματικά στον κάλαθο των αχρήστων τους»).
Θα στηρίξεις;
Θα στηρίξω.
Θα κάνεις ότι διαταχθείς;
Θα το κάνω.
Θα σπιλώσεις;
Θα σπιλώσω.
Ωραίος! Πάρε το μπαγιόκο σου.
(Αυτοί που, πιστοί στην τακτική τους, δεν θα αναδημοσιεύσουν ούτε αυτό το κείμενο βεβαίως…)

Ποιό το αποτέλεσμα;
Ένα ναρκοθετημένο και απόλυτα ελεγχόμενο διαδίκτυο.
Έτσι ώστε να μην υφίσταται ούτε καν αυτός ο ύστατος πυλώνας της (δήθεν) ελεύθερης και (δήθεν) «μη κατευθυνόμενης κι ελεγχόμενης» πληροφόρησης.

Τι σημαίνει αυτό;
Όταν π.χ. κάποιος επαγγελματίας δημοσιογράφος αποφασίσει να κάνει φιλότιμα και σωστά (δηλαδή, «χωρίς εκ του πονηρού συγκαλύψεις») την δουλειά του, την έρευνα, την αποκαλυπτική δημοσιογραφία κι όταν όλα τ’ άλλα Βήματα Λόγου (επαγγελματικά/καθεστωτικά ΜΜΕ ) θα (του) έχουν «κοπεί», να μην έχει ούτε αυτό το βήμα «διαθέσιμο» να διαδόσει τα «επικίνδυνα ευρήματά» του.
Να μην είναι δυνατόν να στηθεί γύρω του ένα εναλλακτικό ευρύ δίκτυο ενίσχυσης/υποστήριξης.
Όπως τώρα, ας πούμε:
Σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση, τα «επαγγελματικά ΜΜΕ» δεν ασχολούνται καθόλου. Την στιγμή που αφιερώνουν χιλιάδες σελίδες και ώρες για απείρως υποδεέστερα γεγονότα. Κι εν πολλοίς, «ανάξια λόγου και αναφοράς»…(Αλλά περιέργως πως, ούτε και στο διαδίκτυο του bloging βλέπουμε εκτενείς αναφορές στο θέμα… βάλτε στο google το λήμμα «Βαξεβάνης» και θα το…διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι…)

Το ερώτημα βεβαίως είναι:
Μα καλά, και όταν καθημερινά (καιρό τώρα) «απονευρώνεται» το διαδίκτυο από «ελεύθερες φωνές», όταν καθημερινά χτυπιούνται ανεξάρτητοι blogers, όταν καθημερινά σπιλώνονται αυτές οι ελεύθερες φωνές, που είναι άραγε οι «επαγγελματίες Δημοσιογράφοι της Αποκαλυπτικής Δημοσιογραφίας» για να στηρίξουν τους blogersτης Εναλλακτικής Ελεύθερης κι Αδέσμευτης Ενημέρωσης/πληροφόρησης;
Πολύ απλά «δεν ασχολούνται». Δεν ενδιαφέρονται. Για να μην πούμε ότι πολλοί απ’ αυτούς «χαίρονται κιόλας» με την «συντριβή των Ανεξάρτητων (μη επαγγελματιών) blogers».
Γι’ αυτούς, απλά, δεν υπάρχουν οι ανεξάρτητοι blogers.
Ή καλύτερα, υπάρχουν μόνον όταν τους χρειάζονται.
Για να συνειδητοποιήσουν ξαφνικά ότι πλέον δεν είναι εκεί, πολύ απλά γιατί «κλαδεύτηκαν πρώτοι». Πριν τον «Επαγγελματία Δημοσιογράφο».

Πότε άραγε όλοι αυτοί οι «Επαγγελματίες της Αποκαλυπτικής Δημοσιογραφίας» έκαναν τόσο επιστάμενη έρευνα για τις «αντίστοιχες απειλές» και «επιχειρήσεις σπίλωσης και καταστροφής» που υφίστανται οι «απλοί blogers» που ούτε επαγγελματίες δημοσιογράφοι είναι, ούτε απ’ αυτό ζουν, ούτε υψηλούς πόρους έχουν, ούτε «υψηλή υποστήριξη» διαθέτουν,  παρά μόνον από μεράκι και προσωπικές θυσίες για την ελεύθερη έρευνα και  πληροφόρηση κάνουν ότι κάνουν;
Ποτέ!!!

Για την ακρίβεια, αυτοί οι «επαγγελματίες δημοσιογράφοι» τους βλέπουν ως κάτι που φέρνει σε «ανταγωνιστικά παράσιτα» που «κακώς υπάρχουν».
Για να μην πούμε ότι, ενίοτε (και κάποιοι απ’ αυτούς) συντηρούν κιόλας (έμμεσα ή άμεσα, δια πράξεων ή απραξίας) τις «διασπειρόμενες ύπουλες φήμες/επιθέσεις» που εξαπολύονται από τα «παραπάνω κέντρα» και που στόχο έχουν να καταστρέψουν αυτές τις «ερασιτεχνικές» ελεύθερες φωνές προτού στραφούν (κατόπιν) στην καταστροφή κάποιων επικίνδυνων επαγγελματιών ερευνητών δημοσιογράφων.

Όχι. Κανείς τους δεν  νοιάστηκε ποτέ να προστατεύσει αυτές τις ελεύθερες φωνές του διαδικτύου ώστε όταν τις χρειαστεί στο μέλλον να σταθούν κι αυτές δίπλα του.
Κανείς τους δεν νοιάστηκε να τις «στηρίξει».
Την «κρίσιμη (γι’ αυτούς) ώρα» μόνον θυμούνται  ότι υπάρχει σαπίλα στο διαδίκτυο.
Τότε που χρειάζονται την μέγιστη δυνατή ισχύ υποστήριξης απ’ αυτό ακριβώς το διαδίκτυο και τους πολίτες. Αυτό που «δεν υποστήριξαν νωρίτερα».
Κρίμα…
Οι έρευνές τους αξίζουν.
Αλλά όπως στρώνουν – δυστυχώς, για όλους, επαγγελματίες ερευνητές, ερασιτέχνες blogers, κοινωνία – κοιμούνται κατόπιν…
Όσο για το πως νοιώθουν όταν είναι  «διωκόμενοι» και «υπό διαγραφή» να είναι σίγουροι ότι πολλοί, μα πάρα πολλοί είναι οιblogers που «τους νοιώθουν»…
Το έχουν υποστεί αυτοί πριν απ’ αυτούς…
Τότε που κι αυτοί (οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι) αδιαφορούσαν για το κυνηγητό και την σπίλωσή τους (των blogers)…πχ ως πρακτόρων της ΕΥΠ και Λακέδων του καθεστώτος…
Τότε που έκαναν «ιδεολογικές διακρίσεις» για το ποιός bloger θα έπρεπε να υπάρχει και ποιός να «εξαφανιστεί»…
Τότε που «ξεδιάλεγαν» ποιανού το blog θα «στηριχθεί και θα προωθηθεί» (π.χ. «εντασσόμενο σε Δίκτυο Δημοσιεύσεων/Αναδημοσιεύσεων») και ποιανού όχι…
Τότε που είχαν την εξουσία του συστήματος και των καθεστωτικών ΜΜΕ στα χέρια τους και έλυναν κι έδεναν στον ευρύτερο χώρο της ενημέρωσης… καθεστωτικής και εναλλακτικής/διαδικτυακής…
Και ως εκ τούτου, εκόντες άκοντες,  συνέβαλλαν κι αυτοί με τον τρόπο τους στην «απομόνωση» και (συνεπακόλουθη) «έμμεση διαγραφή» μη «αρεστών blogers»…
Τότε που αυτή η «έντεχνη σπίλωση ή/και περιθωριοποίηση» κατόρθωνε – ευάλωτοι, όντες φτωχαδάκια οι περισσότεροι blogers – να τους απομονώσει από τους υπόλοιπους blogers και από το Κοινό….και να σαμποτάρει την έντιμη προσπάθειά τους στον διαδικτυακό χώρο της Εναλλακτικής Πληροφόρησης…
«…Όταν παραδώσετε το κεφάλι μου στον Ροβεσπιέρο, ποιος θα βρίσκεται εκεί για να προστατεύσει το δικό σας;…» (Φουσέ, Γαλλική Επανάσταση)