Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαρ 2013

Η Κύπρος πιθανότατα δεν θα είναι η τελευταία χώρα-μέλος της ευρωζώνης η οποία θα ζητήσει διεθνή δανεισμό, σύμφωνα με μία δημοσκόπηση 48 οικονομολόγων, που έκανε το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς, οι οποίοι ανέφεραν πως οι επικρατέστερες υποψήφιες είναι η Ισπανία και η Σλοβενία.

Η έρευνα έδειξε επίσης ότι δεν υπάρχει συναίνεση για το εάν και κατά πόσον η νέα συμφωνία ‘διάσωσης’ της κυπριακής οικονομίας, η οποία βασίζεται στο κλείσιμο της μιας από τις μεγαλύτερες τράπεζες της Κύπρου με την ταυτόχρονη επιβολή ενός τέλους στους πλουσιότερους καταθέτες, είναι καλύτερη ή χειρότερη για την χρηματοοικονομική σταθερότητα της ευρωζώνης.

Η Λευκωσία σύναψε μια συμφωνία δανεισμού 10 δισεκ. ευρώ με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο την Δευτέρα, με στόχο την εκκαθάριση ενός τραπεζικού συστήματος που κυριαρχούσε στην οικονομία της και θεωρείτο εδώ και καιρό πως την έσυρε σε χρεοκοπία.
Οι 36 από τους 48 οικονομολόγους που ερωτήθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας είπαν ότι και άλλες χώρες της ευρωζώνης θα χρειαστούν δανεισμό.
Οι 16 κατονόμασαν την Ισπανία και ισάριθμοι τη Σλοβενία, όπου ο υπέρογκος τραπεζικός τομέας προκαλεί συγκρίσεις με την Κύπρο.

«Η συμφωνία της Κύπρου ώθησε την ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση σε νέο επίπεδο», σχολίασε η Λένα Κομίλεβα, διευθύντρια της G+ Economics, μιας εταιρείας ερευνών και συμβούλων στο Λονδίνο. Στη λύση η οποία επελέγη, επισήμανε η ίδια, ελλοχεύει ο κίνδυνος επαναφοράς των νομισματικών διαφοροποιήσεων μέσα στην ευρωζώνη: με άλλα λόγια, ότι το ευρώ στην Κύπρο δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ότι είναι το ίδιο νόμισμα με το ευρώ αλλού. «Αυτή είναι μια πολύ κακή συμφωνία για το μέλλον του ευρώ», εκτιμά η Κομίλεβα.

Οι αρχές της Κύπρου ετοιμάζονται να επιβάλλουν περιορισμούς και μηχανισμούς ελέγχου στις κινήσεις κεφαλαίων, κι αυτός είναι ο ένας λόγος που προκαλεί αυτόν τον κίνδυνο. Οι περιορισμοί στις κινήσεις κεφαλαίων, με στόχο την αποτροπή ενός κύματος μαζικών αναλήψεων από έμφοβους καταθέτες που θέλουν να σώσουν τα χρήματά τους, καθιστούν το ευρώ στην Κύπρο λιγότερο ρευστό από ό,τι για παράδειγμα το ευρώ στη Γαλλία, όπου δεν υφίσταται ουδείς τέτοιος περιορισμός.

Παρ' όλ' αυτά οι 38 από τους 46 οικονομολόγους που έλαβαν μέρος στην έρευνα είπαν ότι η επιβολή των ελέγχων είναι αρμόζουσα κίνηση, καθώς το εναλλακτικό σενάριο θα μπορούσε να είναι η ανεξέλεγκτη έξοδος τεράστιων ποσοτήτων ρευστού από τη νήσο. Οι υπόλοιποι 8 οικονομολόγοι διαφώνησαν.
Οι ευρωπαίοι πολιτικοί και διαμορφωτές πολιτικής τονίζουν ότι οι όποιοι περιορισμοί θα είναι προσωρινοί, με διάρκεια μερικές ημέρες ή το πολύ εβδομάδες. Αλλά οι αναλυτές και οι οικονομολόγοι δεν μοιάζουν να είναι τόσο βέβαιοι.

Οι 30 από τους 46 ερωτηθέντες εκτίμησαν ότι οι περιορισμοί θα διαρκέσουν μήνες, ενώ οι 13 είπαν ότι αναμένουν να διαρκέσουν εβδομάδες. Οι τρεις είπαν ότι μπορεί να διαρκέσουν ακόμα και χρόνια.

«Η Ισλανδία ακόμη επιβάλλει ελέγχους στις κινήσεις κεφαλαίων. . . μπορεί να απαιτηθούν μήνες αν όχι χρόνια στην Κύπρο πριν σταθεροποιηθεί η κατάσταση», σημείωσε ο Πίτερ Φάντεν Χάουτε, οικονομολόγος της ING στις Βρυξέλλες.
Η Ισλανδία αντιμετώπισε μια τραπεζική κρίση που προκάλεσε τεράστια ζημιά στην οικονομία της το 2008.
Οι ευρωπαίοι πολιτικοί πασχίζουν να πείσουν ότι η συμφωνία είναι φτιαγμένη αποκλειστικά και μόνο για την Κύπρο, μετά τη δήλωση του επικεφαλής του Γιούρογκρουπ Γερούν Ντάισελμπλουμ την Δευτέρα πως η διευθέτηση αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει υπόδειγμα για το χειρισμό μελλοντικών τραπεζικών κρίσεων. Αν και αργότερα εξέδωσε μια δήλωση ότι η Κύπρος αποτελεί μοναδική περίπτωση οι οικονομολόγοι εμφανίζονται διχασμένοι σχετικά με τις συνέπειες.

Οι 19 είπαν ότι η επιλογή να κλείσει και όχι να ανακεφαλαιοποιηθεί η δεύτερη μεγαλύτερη κυπριακή τράπεζα είναι καλύτερη προσέγγιση σε ό,τι αφορά τη χρηματοοικονομική σταθερότητα πιο μακροπρόθεσμα στην ευρωζώνη. Οι 14 διαφώνησαν. Οι υπόλοιποι 12 είπαν ότι δεν θα έχει καμιά επίπτωση. «Αν και η προσέγγιση αυτή σημαίνει πως τα προβλήματα του χρηματοπιστωτικού τομέα μπορεί να αντιμετωπίζονται πλέον ταχύτερα, κάτι το οποίο είναι θετικό σε μια πιο μακροπρόθεσμη προοπτική, στην πραγματικότητα ελαττώνει τη βραχυπρόθεσμη χρηματοοικονομική σταθερότητα», επισήμανε ο Έλβιν ντε Χροτ, οικονομολόγος της Rabobank International στην Ουτρέχτη. «Μπορεί να οδηγήσει σε νέο διαχωρισμό (των χωρών του) κέντρου (με αυτές της) - περιφέρειας και θα μπορούσε να οδηγήσει σε κύματα μαζικής απόσυρσης καταθέσεων εάν απλώς υπάρξει υποψία ότι επίκειται η διάσωση» μιας τράπεζας.
Μέχρι τώρα πάντως δεν έχουν υπάρξει ενδείξεις πως οι αποταμιευτές στην Ισπανία και στη Σλοβενία, ή σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αποσύρουν μετρητά εξαιτίας της κυπριακής κρίσης.

Ο υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας Λουίς ντε Γκίντος δήλωσε σε μια συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε την Κυριακή ότι «αποκλείει απολύτως» το ενδεχόμενο να ζητήσει η Μαδρίτη ευρωπαϊκό δανεισμό για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα του ισπανικού δημοσίου. Παρομοίως, ο Μάρκο Κράνιετς, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ, είπε ότι η Σλοβενία, της κεντρικής τράπεζας της οποίας είναι ο επικεφαλής, δεν θα ακολουθήσει τον δρόμο της Κύπρου.
Ανάμεσα στις άλλες χώρες που εκτιμάται πως θα μπορούσαν να χρειαστούν ‘διάσωση’, την Ιταλία ανέφεραν 6 οικονομολόγοι, ενώ μερικοί ανέφεραν την Μάλτα, τη Γαλλία και την Πορτογαλία—που ήδη τελεί υπό καθεστώς διεθνούς δανεισμού.

Ένα ευρύτερο ερώτημα για την πολιτική της ΕΚΤ έδειξε πως οι οικονομολόγοι δεν θεωρούν ότι θα υπάρξουν σημαντικές μεταβολές της και ότι τα επιτόκια θα μείνουν αμετάβλητα, σε ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο, ως τουλάχιστον τα μέσα του 2014.

Του Martin Wolf

Η κρίση στην Κύπρο μπορεί να είναι μία καταιγίδα σε ένα... οικονομικό ποτήρι νερό. Έχει όμως, σημαντικά διδάγματα ακόμη και για μεγάλες θάλασσες, όπως εκείνη της ευρωζώνης. Ορισμένα από αυτά τα διδάγματα είναι ενθαρρυντικά. Άλλα είναι ανησυχητικά. Η ευρωζώνη παραμένει εγκλωβισμένη σε έναν τρομακτικό κυκεώνα.
Την προηγούμενη εβδομάδα, σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να διατηρήσει το offshore τραπεζικό της μοντέλο, η κυβέρνηση της Κύπρου αποφάσισε να επιβάλει κούρεμα σε καταθέσεις ακόμη και σε εκείνες που είναι μικρότερες των 100.000 ευρώ. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η ιδέα αυτή δεν πέρασε, ούτε στην Κύπρο, ούτε και στην ευρωζώνη.

Το νέο σχέδιο πλησιάζει περισσότερο σε ό,τι θα ήλπιζε κανείς να δει σε μία ελεγχόμενη τραπεζική εκκαθάριση. Η Λαϊκή θα χωριστεί σε "καλή" και "κακή" τράπεζα. Οι καταθέσεις που είναι μικρότερες των 100.000 ευρώ και περιουσιακά στοιχεία ύψους 9 δισ. ευρώ – το ποσό που οφείλεται στην κεντρική τράπεζα στο πλαίσιο της στήριξης ρευστότητας μέσω ELA– θα μεταφερθούν στην Τράπεζα Κύπρου. Τα υπόλοιπα θα εκκαθαριστούν. Όσοι έχουν απαιτήσεις καταθέσεων που ξεπερνούν τις 100.000 ευρώ, θα λάβουν ότι είναι εφικτό, αφού εξακριβωθεί η τελική αξία των περιουσιακών στοιχείων της τράπεζας.

Εν τω μεταξύ, οι καταθέτες στην Τράπεζα Κύπρου με καταθέσεις που ξεπερνούν τις 100.000 ευρώ θα δουν τραπεζικούς τους λογαριασμούς τους να παγώνουν και θα υποστούν κούρεμα αγνώστου μεγέθους. Το πιθανότερο είναι πως το κούρεμα θα είναι μεγάλο, ίσως ακόμη και 40%. Τέλος, θα επιβληθούν προσωρινοί κεφαλαιακοί περιορισμοί.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Εκτιμώ ότι υπάρχουν τουλάχιστον 4 διδάγματα από αυτή την ιστορία.

Πρώτον, η ευρωζώνη έχει πράγματι τη δυνατότητα να κάνει τελικά το σωστό, αφού όμως, εξαντλήσει όλες τις εναλλακτικές επιλογές. Λέγοντας ότι αυτό το σχέδιο είναι «το σωστό» δεν εννοώ ότι δεν υπάρχουν καλύτερες επιλογές. Όλες αυτές οι επιλογές όμως, προϋποθέτουν ένα βαθμό αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών και των λαών τους, που προς το παρόν (και για το ορατό μέλλον) δεν υπάρχει.
Δεδομένης της απροθυμίας να γίνουν άμεσες χορηγίες στην Κύπρο, το υφιστάμενο σχέδιο είναι το λιγότερο κακό. Προστατεύει τους μικροκαταθέτες και επιβάλει μία λογική διαδικασία εκκαθάρισης. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα είναι ικανοποιημένο. Όπως θα είναι και ο διαβόητος κ. Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών που ηγείται του Eurogroup, ο οποίος πιστεύει ότι η σωστή επιλογή για την ευρωζώνη είναι η σκληρή γραμμή.

Δεύτερον, το ευρώ δεν είναι ισάξιο παντού. Κάθε χαρτονόμισμα ευρώ είναι ουσιαστικά υποχρέωση των τραπεζών. Οι εξελίξεις στην Κύπρο, υπογραμμίζουν ότι η αξία της τραπεζικής υποχρέωσης για κάθε ευρώ εξαρτάται από τη φερεγγυότητα της ίδιας της τράπεζας και τη φερεγγυότητα της κυβέρνησης που στηρίζει την εκάστοτε τράπεζα.

Εάν τόσο η τράπεζα όσο και το κράτος είναι αφερέγγυα, τότε οι πιστωτές πιθανότατα θα χάσουν όχι μόνο μεγάλο μέρος των χρημάτων τους άμεσα, αλλά θα βρουν ότι και τα υπόλοιπα κεφάλαιά τους παγωμένα λόγω των περιορισμών που επιβάλλονται για να αποτραπεί η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της χώρας.

Για πόσο καιρό όμως, μπορούν να εφαρμόζονται οι «προσωρινοί» κεφαλαιακοί περιορισμοί; Το ρητό λέει «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού». Κι αυτό ισχύει, όπως δείχνει το παράδειγμα της Ισλανδίας. Όπως όμως, σημειώνει και ο Γκούντραμ Γουλφ, του ινστιτούτου Bruegel, είναι αντιφατικό να μιλάμε για συναλλαγματική ένωση στην οποία επιβάλλονται συναλλαγματικοί περιορισμοί.

Μόνο η προθυμία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να χρηματοδοτήσει τις κυπριακές τράπεζες απεριόριστα θα μπορούσε να οδηγήσει σε τερματισμό αυτών των περιορισμών στο κοντινό μέλλον. Θα θελήσει όμως, να δράσει σύντομα;

Το τρίτο δίδαγμα από την Κύπρο είναι πως η σχέση μεταξύ τραπεζών, κρατών και ευρωζώνης είναι πολύ πιο περίπλοκη από ότι φαινόταν κάποτε. Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι οι εξελίξεις στην Κύπρο δεν είναι ενδεικτικές για την ευρωζώνη. Ότι πρόκειται για ειδική περίπτωση λόγω του μεγέθους των τραπεζικών υποχρεώσεων, της λαϊκής δυσαρέσκειας ενάντια στους πιστωτές και επειδή η χώρα βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας.

Άλλοι μπορεί να υποστηρίξουν ότι η Κύπρος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο για άλλα κράτη της ευρωζώνης, εκτός από περιπτώσεις με κρίση μεγάλων διαστάσεων όπως εκείνη του 2008. Θα μπορούσε ακόμη να υπάρξει και η άποψη ότι η Κύπρος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο για όλα τα μέλη της ευρωζώνης, ανεξαρτήτως περιστάσεων.

Ποια ανάγνωση όμως, είναι η σωστή; Κανείς δεν ξέρει. Το πιθανότερο όμως, είναι ότι είναι μία από τις δύο πρώτες. Ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί στην ευρωζώνη μία κοινή άποψη που να στηρίζει ότι οι πιστωτές και όχι οι φορολογούμενοι πολίτες θα πρέπει να επωμίζονται το βάρος της εκκαθάρισης των τραπεζών. Φαντάζεται κανείς  ότι η γερμανική κυβέρνηση δεν θα έσωζε τη Deutsche Bank εάν αντιμετώπιζε προβλήματα; Και βέβαια θα την στήριζε.

Το ιδανικό συμπέρασμα από το κυπριακό χάος είναι πως όλες οι τράπεζες της ευρωζώνης θα πρέπει να έχουν περισσότερα κεφάλαια. Πράγματι, λόγω της περιορισμένης δημοσιονομικής δυναμικής των κρατών – μελών μίας νομισματικής ένωσης, οι τράπεζες θα πρέπει να έχουν καλύτερη κεφαλαιοποίηση από ό,τι σε άλλες οικονομίες.

Το πραγματικό συμπέρασμα όμως, πιθανότατα θα είναι διαφορετικό: Οι τράπεζες σε δημοσιονομικά ισχυρότερες χώρες θα είναι οι ασφαλέστερες. Η εναλλακτική σε αυτό το συμπέρασμα θα ήταν μία πραγματική τραπεζική ένωση. Αυτό όμως, θα απαιτούσε είτε μία δημοσιονομική ένωση ή τη βούληση να εφαρμοστούν οι ίδιοι αυστηροί κανόνες εκκαθάρισης σε όλες τις τράπεζες. Ούτε αυτό είναι το πιο πιθανό αποτέλεσμα.

Το τελικό δίδαγμα από την κρίση, είναι πως ο «κακός γάμος» της ευρωζώνης έχει γίνει ακόμη χειρότερος. Η Κύπρος δεν είναι σημαντική συνολικά για την ευρωζώνη. Το κόστος δανεισμού για τις τράπεζες και τα κράτη έχει μεταβληθεί ελάχιστα τις τελευταίες ημέρες. Η κρίση όμως, είναι μία ακόμη αφορμή για να βγει στην επιφάνεια ο θυμός. Παλιότεροι φόβοι ότι το ευρώ θα υπονομεύσει την ευρωπαϊκή ενότητα, αντί να την ενισχύει έρχονται και πάλι στην επιφάνεια.

Η κρίση υποδεικνύει επίσης ότι, ακόμη και εάν το τίμημα ένταξης στην ευρωζώνη είναι υψηλό, όπως ισχύει για τους Κύπριους, οι οφειλέτες είναι διατεθειμένοι να το πληρώσουν. Το διαζύγιο μοιάζει ακόμη πιο τρομακτικό, τουλάχιστον η στιγμή της απόφασης. Το ίδιο ισχύει και για τους πιστωτές. Δυσανασχετούν που πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από τους οφειλέτες, αλλά προτιμούν να το κάνουν παρά να αποχωρήσουν από την ένωση, για λόγους οικονομικούς, αλλά και πολιτικούς.

Κατά συνέπεια, η ευρωζώνη τρεκλίζει από τη μία κρίση στην άλλη. Θα συνεχιστεί αυτό επ’ αόριστον; Δεν γνωρίζω. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι η στρατηγική της ανταγωνιστικής λιτότητας δεν μπορεί να επαναφέρει την ευρωζώνη σε μία υγιή οικονομική κατάσταση. Είναι ο βέβαιος δρόμος για την εξασθένιση της οικονομίας της ευρωζώνης και κρίσεις χρέους, τραπεζών και ανεργίας στις πιο αδύναμες οικονομίες εσαεί. Εν τω μεταξύ, η βούληση για να μείνει άθικτη η ευρωζώνη είναι εκπληκτική.

Έχουμε λοιπόν τη σύγκρουση μίας ανίκητης δύναμης με ένα ακλόνητο αντικείμενο. Η κρίση στην Κύπρο είναι μικρή και, κατά κάποιο τρόπο, αποτελεί ένα μη αντιπροσωπευτικό επεισόδιο μίας μακράς και επώδυνης ιστορίας. Απέχουμε ακόμη πολύ από το τελευταίο κεφάλαιο.
Πηγή FT.com
Copyright The Financial Times Ltd.


Για περισσότερο από δύο χρόνια, υποστηρίζεται, από μια πληθώρα άρθρων και εκπομπών, αλλά και πολιτικών δυνάμεων, η εξής «θεωρία»: χρειαζόμαστε κατεπειγόντως ανακήρυξη ΑΟΖ που είναι «απαραίτητη» για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Διαθέτουμε τεράστια κοιτάσματα που πρέπει άμεσα να εκμεταλλευθούμε, παρά το καθεστώς «μη βιώσιμου χρέους» και Δανειακών Συμβάσεων, με τη βοήθεια του Ισραήλ και, τελευταίως, φρεγατών και F-15! ‘Ένα αληθινό, διακομματκό μάλιστα, «λόμπυ» «της ΑΟΖ και των πετρελαίων», εσχάτως και των όπλων, συγκροτήθηκε για να υπερασπίσει αυτή την ιδέα.

Tο να έχει κανείς την α’ ή β’ άποψη για τα ελληνοτουρκικά, τα ελληνοϊσραηλινά ή τα ενεργειακά είναι απολύτως θεμιτό σε μια δημοκρατία. ‘Εστω κι αν στην Ελλάδα των συνωστιζόμενων προσωπικών φιλοδοξιών ατόμων, συχνά τελείως ακατάλληλων για τους ρόλους στους οποίους αποβλέπουν, ενίοτε εξαρτημένων από διεθνή συμφέροντα, όποιον πληρώνει καλύτερα τέλος πάντων, δεν μπορεί δυστυχώς να γίνει σοβαρή συζήτηση για οποιοδήποτε θέμα.

Αυτό που δεν είναι θεμιτό, είναι να διασπείρονται ανακρίβειες και ψεύδη. Και όταν αυτά αποκαλύπτονται, από ανθρώπους που αγαπάνε την αλήθεια και την πατρίδα τους, να συνεχίζεται η αναπαραγωγή τους, μαζί και η αναπαραγωγή συκοφαντιών και απειλών εναντίον τους. ‘Ολοι κάνουμε λάθη ή καλοπίστως παραπλανώμεθα. Αν δεν έχουμε το θάρρος να κάνουμε την αυτοκριτική μας, τουλάχιστο ας σιωπούμε. Κρείττον σιγάν, έλεγαν οι Αρχαίοι.

Το «θεμελιώδες ψέμμα»
‘Ολη η θεωρία που προαναφέραμε θεμελιώθηκε επί ενός κραυγαλέου ψέμματος, ότι χρειαζόμαστε ΑΟΖ για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων (στο οποίο προσετέθη μια ολόκληρη σειρά ανακριβών ή παραπλανητικών ισχυρισμών).

Στο άρθρο 77 της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, προβλέπεται ρητώς ότι η κυριότητα και το αποκλειστικό δικαίωμα έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων παρέχεται από την υφαλοκρηπίδα που εκτείνεται τουλάχιστο όσο και η ΑΟΖ (200 ν.μ.), είναι φυσικό δικαίωμα των κρατών και δεν χρειάζεται καμία ανακήρυξη, υπάρχει αφ’ εαυτής.

Οι «ΑΟΖολογούντες», καλύτερα «ΑΟΖοπαραπλανούντες», ισχυρίζονται ότι η σύμβαση του 1982 ξεπέρασε την έννοια της υφαλοκρηπίδας όπως περιγράφεται στη σύμβαση του 1958. Αυτό όμως που παραλείπουν να πουν είναι ότι δεν το έκανε με τη θέσπιση της ΑΟΖ, αλλά με τη θέσπιση της νέας έννοιας υφαλοκρηπίδας, όπως την περιγράψαμε στην προηγούμενη παράγραφο.

Το ζήτημα βέβαια, και με την υφαλοκρηπίδα και με την ΑΟΖ, είναι ότι, για να ασκήσεις τα δικαιώματα που απορρέουν από τις έννοιες αυτές, πρέπει να οριοθετήσεις πρώτα με τα αντικείμενα κράτη και το κριτήριο δεν είναι μόνο η «μέση γραμμή», όπως υποστηρίζουν οι «ΑΟΖολογούντες». Εκεί κόλλησε, από τη δεκαετία του 1970, το θέμα με την Τουρκία στο Αιγαίο.

Τι λένε οι νομικοί
‘Εστω και πολύ καθυστερημένα, σήμερα έχουν ανασκευάσει το προφανές ψέμμα των «ΑΟΖολογούντων», σχεδόν όλοι οι ασχολούμενοι με το θέμα.
«Χρειάζεται να κηρύξουμε ΑΟΖ για να μπορέσουμε να εκμεταλλευθούμε πετρέλαιο ή φυσικό αέριο που βρίσκεται έξω από την ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη;», ρωτά το περιοδικό «Επίκαιρα» (τεύχος 127, 22 Μαρτίου 2012) τον κ. Συρίγο που απαντά: «Κατηγορηματικά όχι! Οι πόροι αυτοί βρίσκονται στο υπέδαφος κάτω από το βυθό της θάλασσας και καλύπτονται πλήρως από το καθεστώς της υφαλοκρηπίδας.» Ο κ. Συρίγος διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και είναι Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών σήμερα. ‘Εχει κάνει διδακτορικό στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Μπρίστολ με θέμα «Νομική και Διπλωματία στο Αιγαίο». Τιμήθηκε από το Δ’ Σώμα Στρατού και το ΓΕΣ για τη συμβολή του στα ζητήματα μειονότητος στη Θράκη και σύνταξης ελληνο-πομακικού λεξικού

Ο Καθηγητής Τσάλτας, πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου πρώην Υπουργός Περιβάλλοντος, υποστηρίζει στο Βήμα 19.2.2013

«Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια έχουμε πάθει κάτι που αποκαλώ “ΑΟΖίτιδα”. Είναι γνωστό ότι η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σχετίζεται με την κήρυξη της υφαλοκρηπίδας και όχι της ΑΟΖ, αν και συνηθίζεται η ΑΟΖ να ταυτίζεται με την υφαλοκρηπίδα. Η ΑΟΖ είναι εξίσου σημαντικός θεσμός και είναι σπουδαίο κληροδότημα το να κηρυχθεί, αλλά δεν έχει σχέση με ό,τι βρίσκεται κάτω από τον βυθό, σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας».

Ο ίδιος γράφει στο περιοδικό Φόρειν Αφαίρς (ελληνική έκδοση, Απρίλιος 2012)
«Θα πρέπει να γίνει σαφές ότι η μη ανακήρυξη ΑΟΖ από πλευράς Ελλάδας δεν περιορίζει ούτε στο ελάχιστον τα πλήρη κυριαρχικά δικαιώματά της στον υποθαλάσσιο χώρο (βυθό και υπέδαφος), τα οποία κατοχυρώνονται πλήρως από το καθεστώς της υφαλοκρηπίδας…Τα κυριαρχικά δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας υφίστανται για το παράκτιο κράτος εξ υπαρχής (ab initio) και αυτοδίκαια (ipso facto) ανεξάρτητα από την όποια ρητή διακήρυξη (βλ. άρθρο 77 της Σύμβασης του 1982) [20], ενώ, σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να επεκταθούν και πέραν του ορίου των 200 ναυτικών μιλίων της ΑΟΖ. Με απλά λόγια, όλα τα παράκτια κράτη διαθέτουν υφαλοκρηπίδα τόσο για τα ηπειρωτικά τους εδάφη όσο και για τα νησιωτικά, ενώ ΑΟΖ διαθέτουν μόνον εκείνα που το επιθυμούν. Άλλωστε, όπως σαφέστατα διαπίστωσε το Διεθνές Δικαστήριο το 1985 στην υπόθεση οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας Λιβύης – Μάλτας, «…τα δικαιώματα στον υποθαλάσσιο χώρο (βυθό και υπέδαφος) της ΑΟΖ ορίζονται σε πλήρη αναφορά με το καθεστώς της υφαλοκρηπίδας».

“Ολες οι πληροφορίες από την κυβέρνηση συγκλίνουν ότι οδεύουμε προς ανακήρυξη ΑΟΖ. Γιατί σ" αυτή τη συγκυρία;» Την ερώτηση αυτή υποβάλλει η «Εφημερίδα των Συντακτών» στον Χρήστο Ροζάκη, Πρόεδρο του Διοικητικού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης, πρώην αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πρώην Υφυπουργό Εξωτερικών, που υπογραμμίζει:
«Φαντάζομαι διότι τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι η ΑΟΖ δίνει μια δυνατότητα για την προώθηση των εθνικών συμφερόντων, κυρίως στο επίπεδο της άντλησης των πλουτοπαραγωγικών πόρων του υπεδάφους και φυσικά της εξερεύνησης που θα προηγηθεί στις θαλάσσιες περιοχές που γειτνιάζουν με την Ελλάδα. Τώρα, κατά πόσον αυτό αποτελεί πραγματικά μια απάντηση στο πρόβλημα είναι συζητήσιμο, διότι η δυνατότητα αυτών των ενεργειών μπορεί θαυμάσια να στηριχτεί στην υφαλοκρηπίδα, η οποία είναι ακριβώς ο βυθός και το υπέδαφος στα οποία το κράτος έχει αποκλειστικά δικαιώματα εξερεύνησης και εκμετάλλευσης”...

“Η Ελλάδα δεσμεύεται από τη Σύμβαση του 1982, η οποία έχει μάλιστα μετατραπεί και σε εθνικό δίκαιο. Σύμφωνα με το άρθρο 74, οριοθέτηση σε περίπτωση όπου είναι αντικείμενα γειτονικά κράτη, γίνεται με συμφωνία, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου.”
“Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας καθ" εαυτή δεν προβλέπει μονομερείς ενέργειες στο θέμα της ΑΟΖ»
Στην ίδια συνέντευξη τονίζει ότι προϋπόθεση οριοθέτησης είναι η αποσαφήνιση του εύρους των χωρικών υδάτων
Ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών και Καθηγητής Στέλιος Περράκης υπογραμμίζει, κατά τη «Νέα Κρήτη» (18.2.2013)

«Στην υφαλοκρηπίδα περισσότερο απ' ό,τι στην ΑΟΖ στηρίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, όπως υποστήριξε ο καλεσμένος του Γιώργου Σαχίνη στην εκπομπή "Αντιθέσεις" … ο Στέλιος Περράκης, τονίζοντας ότι μπορεί η ΑΟΖ να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, όμως στην περίπτωση της Ελλάδας η διασφάλιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων διεθνώς στηρίζεται πρώτιστα στην υφαλοκρηπίδα!

Σύμφωνα με τον ίδιο, κυριαρχικά δικαιώματα, είτε τα ασκεί είτε όχι, έχει κάθε παράκτια χώρα στην υφαλοκρηπίδα της. «Η υφαλοκρηπίδα έχει τους πόρους. Ο βυθός και το υπέδαφος. Εκεί θα γίνει η έρευνα. Εκεί θα γίνει η εκμετάλλευση, νότια της Κρήτης αύριο. Ή οπουδήποτε αλλού. Εκεί θα μπει το τρυπάνι»... Ο κ. Περράκης σημείωσε, εξάλλου, ότι η θέση της Ελλάδας και οι γειτονίες διαμορφώνουν την αναγκαιότητα διευθέτησης των ζωτικών χώρων μέσω υφαλοκρηπίδας.

«Η συνθήκη λέει σε εκατό μέρη», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ότι «όταν έχεις να οριοθετήσεις, όταν έχεις να κηρύξεις ΑΟΖ, πρέπει να συνεννοηθείς με αυτόν που είναι δίπλα σου και απέναντί σου.»

Αντίστοιχα επιχειρήματα αναπτύσσουν ο γνωστός και σεβαστός Καθηγητής Αντώνης Μπρεδήμας, ο «θρύλος» της ελληνικής διιπλωματίας Πρέσβης Στοφορόπουλος, ο πρώην Υπουργός Σάκης Πεπονής (που θεωρεί μάλιστα ότι η ΑΟΖ υστερεί της υφαλοκρηπίδας). Την άποψη αυτή έχουν αποδεχθεί και οι γνωστότεροι διπλωματικοί συντάκτες της χώρας, όπως η Κύρα Αδάμ, ο Νίκος Μελέτης, ο Σταύρος Λυγερός.

Τι άλλο πρέπει λοιπόν να ειπωθεί και να γραφεί, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η ΑΟΖολογία είναι μια απάτη, πιθανώς αντάξια του «Λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου που μας οδήγησε στα Μνημόνια και τις Δανειακές; Τι άλλο χρειάζεται για να αρχίσουμε να θέτουμε το ερώτημα, ποιες εσωτερικές και διεθνείς δυνάμεις, μετά την οικονομική πολιτική, αποφάσισαν να παίξουν με τον ελληνικό λαό και τη μοίρα του και στην εξωτερική και αμυντική πολιτική, με τα ζητήματα της ειρήνης και του πολέμου; Και γιατί, όλοι αυτοί, οι συχνά όψιμοι «υπερπατριώτες», στήριξαν σε ένα κραυγαλέο ψέμμα μια ολόκληρη πολιτική καμπάνια;

Γράφει ο Μιχάλης Ψύλος

“H Ευρώπη έχει κάθε δικαίωμα να αμφισβητεί την γερμανική ηγεμονία στην Ευρωζώνη» προειδοποιεί το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ και προσθέτει: «Το δράμα της Κύπρου καθιστά πλέον σαφές ότι η κρίση στην ευρωζώνη εξελίσσεται σε έναν αγώνα απέναντι στην γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη. Επιφανειακά ,η Μέρκελ και ο Σόιμπλε μπορεί να φαίνεται ότι εργάζονται για τη σταθεροποίηση της οικονομίας, στην πραγματικότητα αυτό που κάνουν είναι να δεσμεύουν τα άλλα έθνη με τα δεσμά του χρέους».

Όχι ,ο Σπίγκελ δεν είναι ένα «εξτρεμιστικό» περιοδικό που να σηκώνει την παντιέρα της πανευρωπαικής εξέγερσης κατά του Βερολίνου. Απλώς απηχεί τη φωνή της λογικής ενός τμήματος της γερμανικής ελίτ ενάντια στην αλαζονεία εκείνων των κύκλων που ονειρεύονται δυστυχώς ένα « Τέταρτο οικονομικό Ράιχ».
Η πολιτική του Βερολίνου απέναντι στην Ευρωζώνη ενεργοποιεί αντι-γερμανικά αντανακλαστικά στον ευρωπαικό πληθυσμό γιατί απλά γερμανική ηγεμονία σε όλη την Ευρώπη, συνοδεύεται από την οικονομική εξαθλίωση και καθυπόταξη όλων των κρατών της Γηραιάς Ηπείρου.

Ακολουθεί η Ιρλανδία;
Ο οικονομολόγος Ανρί Στερντινιάκ ,διευθυντής του γαλλικού Χρηματοπιστωτικού Παρατηρητηρίου Οικονομικών Υποθέσεων (OFCE) σε συνέντευξή του στην Λιμπερασιόν, δηλώνει σίγουρος ότι η Ιρλανδία θα υποστεί ανάλογο με την Κύπρο «κούρεμα» καταθέσεων.
-Θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί αυτή η μέθοδος και σε άλλες χώρες;» ρωτήθηκε ο γάλλος οικονομολόγος. Η απάντησή του σαφής: «Ναι, για παράδειγμα στην Ιρλανδία, όπου ο τραπεζικός τομέας είναι επίσης δυσανάλογος». Αλλωστε και ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ , Γερούν Ντάισελμπλουμ, δήλωσε πως η απόφαση για την Κύπρο αποτελεί πρότυπο για την Ευρωζώνη, έστω και αν στη συνέχεια αναγκάστηκε να τα μαζέψει.
«Η ιστορική μνήμη έχει είναι ουσιαστικά εξαλειφθεί» προειδοποιεί το Σπίγκελ. « Ακριβώς όπως και πριν από δύο φορές στην πρόσφατη ιστορία μας, οι Γερμανοί συγκρούστηκαν με τους γείτονές τους – ανεξάρτητα από το τίμημα. Είναι ένα μονοπάτι που θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει στο φόβο της γερμανικής πολιτικής ηγεμονίας στην ηπειρωτική Ευρώπη. Πράγματι, η ιδέα της Μέρκελ για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι απλά ότι η Ευρώπη θα πρέπει να υποκύψει στην πολιτική βούληση της Γερμανίας… Από αυτή την κρίση του ευρώ αναδύεται μια σύγκρουση αναφορικά με την γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη. Η σύγκρουση αυτή μπορεί να φαίνεται πως έχει οικονομικό υπόβαθρο, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολιτική» σημειώνει το γερμανικό περιοδικό. Ολο και περισσότεροι πολίτες στη Γηραιά Ηπειρο κατανοούν πλέον ότι η Γερμανία χρησιμοποιεί το ευρώ για να πετάει στον γκρεμό τη μια χώρα μετά την άλλη; Τι άραγε κερδίζουν οι χώρες και οι λαοί που το ευρώ τους ωθεί σε πρωτοφανή για ειρηνικές συνθήκες καταβαράθρωση του βιοτικού τους επιπέδου; .Την ίδια ώρα μάλιστα που η Γερμανία όχι μόνο δεν πληρώνει για την κρίση ,αλλά ωφελείται με το παραπάνω. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία μόνο από την εξοικονόμηση των δαπανών για τόκους η Γερμανία κέρδισε πέρυσι 10 δισεκατομμύρια ευρώ. «Η πραγματικότητα της κρίσης του ευρώ έχει ως εξής: Οι φτωχοί της Αθήνας πληρώνουν την πλούσια Γερμανία» » γράφει το Σπίγκελ.

Το τζίνι του εθνικισμού
Το Βερολίνο με την πολιτική του δεν διστάζει να βγάζει από το μπουκάλι το τζίνι του εθνικισμού στην Ευρώπη. Μια τάση για την οποία ο πρώην καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ είχε προειδοποιήσει πως θα έχει τρομακτικές συνέπειες . «Το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο, η Μπούντεσμπανκ και η καγκελάριος Μέρκελ ενεργούν σαν να είναι το κέντρο της Ευρώπης, προκαλώντας την οργή των γειτόνων μας», τόνισε ο σοσιαλδημοκράτης πρώην καγκελάριος, ο οποίος έζησε στη ναζιστική Γερμανία και τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι Γερμανοί δεσμεύουν τους ευρωπαίους με τα δεσμά του χρέους και αυτό είναι ολέθριο » λέει και ο Αμερικανός ανθρωπολόγος Ντέιβιντ Γκράμπερ, ηγετική μορφή του κινήματος «Οccupy Wall Street»,συγγραφέας του βιβλίου « Χρέος: Τα πρώτα 5.000 χρόνια “
Τέτοια «πειράματα» απέτυχαν όμως στο παρελθόν και θα αποτύχουν στο μέλλον. Οι Ευρωπαίοι δεν θα το επιτρέψουν. Όπως είπε και ο πρώην επικεφαλής του Γιούρογκρουπ, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ: “Όποιος πιστεύει ότι το αιώνιο ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης στην Ευρώπη έχει θαφτεί οριστικά, κάνει ένα μνημειώδες λάθος. Οι δαίμονες δεν έχουν εξοριστεί. Απλώς κοιμούνται». Αν το Βερολίνο επιμείνει στην εξοντωτική πολιτική λιτότητα και οι λαοί της Ευρώπης εξεγερθούν, αντί να αποδεχθούν την υποδούλωση. τότε οι Γερμανοί θα χάσουν και πάλι τα πάντα…

Πηγή Εφημερίδα των Συντακτών

Βαρύτατες κατηγορίες κατά των Γερμανών, οι οποίοι, όπως τονίζει, επεδίωξαν και πέτυχαν να καταστρέψουν το κυπριακό επιχειρηματικό μοντέλο και τώρα «σκίζονται» για να μεταφερθεί το «ρωσικό μαύρο χρήμα» από την Κύπρο στις δικές τους τράπεζες, εξαπολύει ο πρόεδρος της Ένωσης Τραπεζικών Υπαλλήλων Κύπρου (ΕΤΥΚ), Λοΐζος Χατζηκωστής, σε σημερινή του συνέντευξη στην αυστριακή εφημερίδα «Wiener Zeitung».

Αναφέροντας ότι η απόφαση του Eurogroup αποτελεί βαρύ πλήγμα για τον τραπεζικό τομέα και για την εξέλιξη της κυπριακής οικονομίας, σημειώνει χαρακτηριστικά: «δώσαμε στους άλλους την ευκαιρία να μας καταπατήσουν, οι Γερμανοί ήθελαν να καταστρέψουν το επιχειρηματικό μας μοντέλο και το έκαναν». Όπως συμπληρώνει, νωρίτερα οι Γερμανοί ισχυρίζονταν πως «η Κύπρος αποτελεί μαγνήτη «για ρωσικό μαύρο χρήμα και για ξέπλυμα χρήματος» και τώρα «σκίζονται» για εκείνους ακριβώς τους κατόχους λογαριασμών, για να μεταφέρουν αυτό το χρήμα από την Κύπρο στη Γερμανία.

«Προφανώς για το Βερολίνο, το «μαύρο χρήμα» στο ταξίδι του από την Κύπρο στη Γερμανία, κατά μαγικό τρόπο, θα απαλλαγεί στον αέρα από τις αμαρτίες του και ξαφνικά θα γίνει λευκό», λέει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της ΕΤΥΚ. Ο ίδιος ασκεί κριτική στην απόφαση της Ευρωομάδας για διάσπαση της Λαϊκής Τράπεζας σε «καλή» και «κακή», καθώς θεωρεί ότι η τράπεζα μπορεί να επιβιώσει, ενώ και για την Τράπεζα Κύπρου επισημαίνει πως, παρά το γεγονός ότι αναλαμβάνει το χρέος των εννέα δισεκατομμυρίων ευρώ της Λαϊκής, επίσης θα μπορέσει να επιβιώσει.

Εκφράζει ταυτόχρονα ανησυχία για το ενδεχόμενο κύμα απολύσεων των τραπεζοϋπαλλήλων και παρατηρεί ότι δεν είχε προηγηθεί καμία μελέτη για τις επιπτώσεις των αποφάσεων του eurogroup για την Κύπρο, από καμία πλευρά. Πάντως, όπως προσθέτει, η Ένωση Τραπεζικών Υπαλλήλων Κύπρου επιμένει να μην υπάρξουν απολύσεις και η μείωση του προσωπικού να γίνει με κοινωνικά αποδεκτό τρόπο, μέσω ενός προγράμματος εθελουσίας εξόδου, όπως εφαρμόστηκε στην περίπτωση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στην Ελλάδα.

Ως προς τους λογαριασμούς συντάξεων των τραπεζοϋπαλλήλων, αναφέρει ότι η ΕΤΥΚ απαιτεί να μην ισχύσει για αυτούς τους λογαριασμούς το αναγκαστικό τέλος, καθώς στην Τράπεζα Κύπρου, για παράδειγμα, ο συγκεκριμένος λογαριασμός διαθέτει 350 εκατομμύρια ευρώ, από τον οποίο δικαιούνται σύνταξη 3.500 εργαζόμενοι και υπενθυμίζει πως τόσο ο Πρόεδρος Αναστασιάδης όσο και ο πρόεδρος της Βουλής Γιαννάκης Ομήρου, έχουν διαβεβαιώσει ότι οι λογαριασμοί συνταξιοδότησης των τραπεζοϋπαλλήλων δεν θα θιγούν.

Κατά την άποψή του, υπήρξαν στο παρελθόν λάθη από πλευράς των κυπριακών τραπεζών καθώς όλο το σύστημα δεν στηρίζονταν σε γερές βάσεις, ενώ η ελληνική κρίση είχε και εξακολουθεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην Κύπρο, αφού, μόνον από τη συμμετοχή τους στη διαγραφή του ελληνικού χρέους, οι κυπριακές τράπεζες έχασαν 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Πηγή  newsbomb.gr

Ο ασκός του Αιόλου στην Ευρώπη άνοιξε για τα καλά και δεν ξέρουμε αν αποτελεί πολιτική επιλογή της Γερμανίας, ωστόσο, φαίνεται να μπαίνουμε σε ένα νέο πανευρωπαϊκό κύκλο οικονομικής κρίσης.

Ασφαλώς οι αναταράξεις στην ευρωπαϊκή οικονομία δεν ευνοούν την Ελλάδα αφού ένας γύρος ύφεσης θα επηρεάσει ασφαλώς και τα δημόσια οικονομικά της χώρας. Ωστόσο, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, αποδεικνύεται ότι αν δεν είχαμε πάρει μέχρι τώρα 200-300 δισ. ευρώ, εν μέσω της πρωτοφανούς κρίσης, θα είχαμε καταρρεύσει προ πολλού. Σε όλες τις χώρες τα προβλήματα είναι τεράστια και πλην της Γερμανίας είναι θέμα χρόνου να «σκάσουν» ανεξέλεγκτες βόμβες.

Στην Ιταλία εδώ κι ένα μήνα επικρατεί ακυβερνησία ενώ τα προβλήματα στην οικονομία μεγεθύνονται. Κανείς δε γνωρίζει πότε και με ποια μορφή θα σχηματιστεί κυβέρνηση με πιο πιθανό ενδεχόμενο τη νέα προσφυγή στις κάλπες. Σήμερα το ιταλικό υπουργείο Οικονομικών άντλησε 6,910 δισ. ευρώ – πλησιάζονταν τον μέγιστο στόχο των 7 δισ. ευρώ – σε δημοπρασία πενταετών και δεκαετών ομολόγων. Η απόδοση του 3,65% στο πενταετές, όμως, ήταν η υψηλότερη από τον περασμένο Οκτώβριο όταν είχε διαμορφωθεί στο 3,80%. Δείγμα της οικονομικής κατάστασης και της αβεβαιότητας για το μέλλον.

Στη Γαλλία η οικονομία είναι ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Ήδη σήμερα ανακοινώθηκε ύφεση 0,3% και έπεται συνέχεια. Ο δε «εξαφανισμένος» Φρανσουά Ολάντ έχει ποσοστά δημοφιλίας που θυμίζουν… Σιβηρία και πολλοί βάζουν στοίχημα πόσο θα αντέξει ο Σοσιαλιστής πρόεδρος που εξελέγη με την ελπίδα να μη γίνει το σκυλάκι της Μέρκελ αλλά διέψευσε τις προσδοκίες.

Στην Ισπανία αναθεωρήθηκε η πρόβλεψη για το έλλειμμα από 6,7% σε 6,98% και χωρίς να περιλαμβάνονται τα χρήματα για την ανακεφαλαιοποίηση. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση Ραχόι πρέπει να ανακοινώσει νέα μέτρα. Θα αντέξει, όμως ή μπαίνουμε σε κύκλο πολιτικών εξελίξεων;

Στη Βρετανία ανακοινώθηκε ότι οι τράπεζες πρέπει να βρουν περί τα 25 δισ. λίρες μέχρι τον ερχόμενο Δεκέμβριο προκειμένου να ενισχυθούν και να είναι υγιείς.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στις μεγαλύτερες οικονομίες, πανευρωπαϊκά τα στοιχεία για το λιανεμπόριο και την κατανάλωση δείχνουν μεγάλη πτώση αφού ο κόσμος προφανώς δεν μπορεί να ξοδέψει.

Ήρθε και η περίπτωση της τρόικας καθώς και οι ερασιτεχνισμοί των γραφειοκρατών σχετικά με το κούρεμα των καταθέσεων και δημιουργήθηκε ένα κλίμα ανασφάλειας που είχαμε καιρό να δούμε.

Όλα τα παραπάνω οδήγησαν σε μεγάλη πτώση το Χρηματιστήριο στην Αθήνα αλλά και στις άλλες αγορές, ενώ αρνητικά θα κινηθεί και η Wall ενώ το ευρώ έχει υποχωρήσει στο χαμηλότερο σημείο από το Νοέμβριο.

Το ερώτημα είναι που πάει η Ελλάδα μέσα στην τρικυμία. Η κατάσταση είναι δύσκολη καθώς η τρόικα που έρχεται στις 3-4 Απριλίου, φαίνεται να επιμένει στη σκληρή δημοσιονομική πολιτική και να ζητά μέτρα και χαράτσια. Άλλωστε, όπως ανακοινώθηκε τα ληξιπρόθεσμα χρέη το πρώτο δίμηνο του έτους αυξήθηκαν κατά 1,3 δισ. ενώ 1 στους 5 επαγγελματίες δεν κάνει δήλωση ΦΠΑ. Είναι θέμα χρόνου, λοιπόν ο εκτροχιασμός των εσόδων αφού η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων έχει φτάσει στο χαμηλότερο σημείο.

«Μαύρα», λοιπόν, τα σύννεφα πανευρωπαϊκά και ήδη οι πρώτες μπόρες έρχονται.


Βόμβα στα θεμέλια της υπόθεσης της «λίστας Λαγκάρντ» έβαλε χθες ο πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ Γιάννης Διώτης, ο οποίος φαίνεται ότι άρχισε να «θυμάται» και κατέθεσε στην Προκαταρκτική της Βουλής ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ αυτού και του Γ. Παπακωνσταντίνου, από την οποία προκύπτει ότι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου είχε πλήρη ενημέρωση για το θέμα από τον τότε διοικητή της ΕΥΠ Κ. Μπίκα, αλλά και ότι η ΕΥΠ είχε ενεργό ρόλο στον χειρισμό της λίστας.

Η αλληλογραφία Διώτη - Παπακωνσταντίνου
Η αλληλογραφία φαίνεται ότι έχει ανταλλαγεί στις 7 Ιουλίου του 2011, την παραμονή, δηλαδή, της αντιγραφής του USB σε άλλο USB από τον Γιάννη Διώτη, και ενδέχεται να προκαλέσει την πλήρη ανατροπή των μέχρι τώρα δεδομένων, καθώς, πέρα από τους υπουργούς, τους συνεργάτες του Γ. Παπακωνσταντίνου και το ΣΔΟΕ, ενδέχεται να προκύψει ότι η λίστα έχει περάσει και από τα χέρια των ανθρώπων της ΕΥΠ. Ηδη πάντως ανατράπηκαν το ότι ο Γ. Παπανδρέου δεν είχε πλήρη ενημέρωση (ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει υποστηρίξει ότι τον ενημέρωσε μόνο δύο φορές, αρχικά για την πρόθεση της ελληνικής πλευράς να ζητήσει τη λίστα καθώς και όταν έφτασε η λίστα) αλλά και ότι σύμφωνα με τον κ. Μπίκα (ο οποίος σήμερα υπηρετεί ως πρέσβης στο Λονδίνο) η ΕΥΠ δεν είχε την παραμικρή εμπλοκή στην υπόθεση.

Ο διάλογος (με την επιφύλαξη για την γνησιότητα των ηλεκτρονικών μηνυμάτων):
Γ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Γιάννη (σ.σ.: Διώτη), πήρες το στικάκι που σου έστειλα;
Γ. ΔΙΩΤΗΣ: Ναι, το έλαβα, αλλά δεν έχω προλάβει να κάνω αναγνώριση του περιεχομένου. Δεν είμαι δα και ο καλύτερος σ’ αυτά. Ηδη έχουμε συζητήσεις με τον Κώστα για να προχωρήσουμε στη διερεύνηση και περαιτέρω επεξεργασία. Εχει γίνει καμία επεξεργασία;
Γ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Ποιον Κώστα; Ναι, είχα δώσει στον Γιάννη Καπ να ψάξει καμιά 30ρια. Επίσης σου θυμίζω το άλλο θέμα που έχει πάει στην Εισαγγελία.
Γ. ΔΙΩΤΗΣ: Τον Μπίκα. Μου είπε ότι μιλήσατε και μίλησε και με τον πρωθυπουργό. Αύριο θα τον δω τον Κώστα. Το άλλο το παρακολουθώ.
Γ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Ναι, μιλήσαμε. Του είπα ότι έχεις τα στοιχεία. Το άλλο αργεί και αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι…
Μπίκας, το πρόσωπο κλειδί ή ατιμώρητος ψευδομάρτυρας;
Είναι χαρακτηριστικό ότι έπειτα από αυτήν την εξέλιξη η Επιτροπή διέκοψε την κατάθεση του κ. Διώτη προκειμένου τα μέλη της να μελετήσουν όσα έχουν πει στο παρελθόν οι Διώτης, Παπακωνσταντίνου αλλά και ο Μπίκας. Μάλιστα, ο τελευταίος έχει κληθεί για να καταθέσει αύριο στην Προανακριτική Επιτροπή που διερευνά την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, καθώς τα μέλη της έκριναν αναγκαίο ότι πρέπει να αποσαφηνιστούν ορισμένα νέα στοιχεία που προκύπτουν από την κατάθεση του πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ, Ιωάννη Διώτη.
Το πλέον ενδιαφέρον –μετά τον Γιώργο Παπανδρέου- πρόσωπο που φαίνεται να έχει εμπλακεί στην περίφημη λίστα Λαγκάρντ, είναι ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ και νυν πρέσβης της Ελλάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο, κ. Κ. Μπίκας. Κι αυτό, επειδή σε προηγούμενη κλήση του σε ένορκη κατάθεση είχε δηλώσει πως δεν γνώριζε το παραμικρό για την λίστα Λαγκάρντ. Ο κ. Μπίκας στην κατάθεση του στην Προανακριτική Επιτροπή, στις 30 Ιανουαρίου του 2013, είχε υποστηρίξει πως στη συνάντηση του με τον Γ. Παπανδρέου στο Μέγαρο Μαξίμου στις 15 Ιουνίου του 2011, δεν είχαν συζητήσει το θέμα της λίστας Λαγκάρντ.
Ως εκ τούτου και μετά τα όσα αναφέρονται από τον κ. Διώτη στην ηλεκτρονική του αλληλογραφία με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ο κ. Μπίκας φέρεται να έχει ψευδορκήσει και προκαλεί τεράστιες απορίες σε πάρα πολλούς η ανοχή του σημερινού πολιτικού του προϊσταμένου κ. Δ. Αβραμόπουλου, ο οποίος δεν έχει περάσει στην άμεση αντικατάσταση και ανάκληση από το Λονδίνο του κ. Μπίκα από τη θέση του Έλληνα πρέσβη. Γιατί ο κ. Αβραμόπουλος επιδεικνύει αυτή την ανοχή; Δεν γνωρίζει, άραγε, ο υπουργός Εξωτερικών και καλός συνεργάτης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά πως η ψευδορκία είναι ποινικό αδίκημα και πρέπει ο ίδιος –ως υπουργός και προϊστάμενος του κ. Μπίκα- να πράξει όσα απαιτούνται προκειμένου να μην υπάρχουν «θολά σημεία» στην ποιότητα του διπλωματικού σώματος της χώρας;

Η επιτροπή κάλεσε τον Παπανδρέου, αλλά είναι αμφίβολο εάν αυτός θα καταθέσει
Επιβεβλημένη δε, χαρακτηρίζεται πλέον την κλήτευση του πρώην Πρωθυπουργού, από τον Πρόεδρο της Προανακριτικής Χρήστο Μαρκογιαννάκη, ωστόσο δεν έχει διευκρινιστεί ούτε πότε θα προγραμματιστεί η κατάθεση του Γ. Παπανδρέου, ούτε έχει αποφασιστεί πως θα αντιδράσει η Επιτροπή σε περίπτωση που κάνει χρήση του δικαιώματος του να αποστείλει υπόμνημα, πρακτική που έχουν ακολουθήσει στο παρελθόν κι άλλοι Πρωθυπουργοί…
Άραγε, θα διαταχθεί η βίαιη προσαγωγή του Γ. Παπανδρέου ή όχι…; Προφανώς όχι, αφού οι πρωθυπουργοί στην Ελλάδα καλύπτονται με έναν πάρα πολύ ιδιαίτερο τρόπο από τις εκάστοτε ευθύνες που τους αναλογούν, είτε αυτές είναι πολιτικές είτε ποινικές.




  • Η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία της ανθρωπότητας έχει ήδη ξεκινήσει από την Κύπρο - με τη δήμευση τραπεζικών καταθέσεων σε πολλές χώρες, καθώς επίσης με τη χρεοκοπία της Γερμανίας, να μην αποτελούν καθόλου απίθανες εξελίξεις

"Ακόμη και ο πιο συνετός άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει ήρεμα και ειρηνικά, όταν αυτό δεν αρέσει στο γείτονα του", είχε πει χαρακτηριστικά ο F. Schiller

Στα πλαίσια αυτά, τόσο το παράδειγμα της Κύπρου, όσο και αυτό της Ελλάδας, όπως επίσης των άλλων χωρών που θα ακολουθήσουν, τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο το ότι, δεν υπάρχει τρόπος ειρηνικής συμβίωσης με τη Γερμανία στην Ευρωζώνη.

Εν τούτοις, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να εγκαταλείψει η Ελλάδα το κοινό νόμισμα – πόσο μάλλον να αποδράσουν όλες οι χώρες από το Ευρώ (κάτι που θα συμβεί αργά ή γρήγορα), αφού αρκεί να φύγει μόνο ένας: η Γερμανία.

Χωρίς φυσικά να έχουμε τίποτα εναντίον των Γερμανών πολιτών θεωρούμε ότι, είναι δικό τους θέμα η αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργεί η σημερινή κυβέρνηση τους στους ίδιους – με σημαντικότερο ίσως όλων, την ξαφνική αναβίωση του φαντάσματος του ναζισμού".

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στην Κύπρο γνωρίζουμε όλοι ότι, τα τεράστια χρέη που έχουν συσσωρευτεί στον πλανήτη, είναι εγγυημένα με τις ιδιωτικές καταθέσεις - με τα περιουσιακά στοιχεία όχι μόνο των κρατών, αλλά και των ιδιωτών, για την ακρίβεια.   

Επειδή δεν θέλουμε να αναλωθούμε σε κουραστικές λεπτομέρειες, μετά από όλα όσα έχουν γραφτεί για τη συνεχιζόμενη κρίση χρέους, θα περιορισθούμε σε ορισμένα βασικά στοιχεία - τα οποία θα έπρεπε να σκεφθούν όλοι οι Ευρωπαίοι Πολίτες, επιλέγοντας οι ίδιοι τον τρόπο, με τον οποίο θα συμπεριφερθούν στο μέλλον:

(α)  Τα σημερινά χάρτινα χρήματα, μετά την κατάργηση του κανόνα του χρυσού από τις Η.Π.Α. (1971), δεν έχουν απολύτως κανένα αντίκρισμα - ενώ ένα νόμισμα είναι υποχρεωτικό να έχει κάποιο αντίκρισμα, εάν δεν θέλει κανείς να προκληθούν τρομακτικές καταστάσεις. Η μόνη αξία τους είναι η εμπιστοσύνη των ανθρώπων στο ότι μπορούν να αγοράσουν άλλα αγαθά, σε μία προκαθορισμένη τιμή ανταλλαγής - η οποία όμως, η εμπιστοσύνη δηλαδή, έχει μάλλον καταρρεύσει σήμερα.   

(β)  Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα (άρθρο μας Τραπεζική Βόμβα Μεγατόνων), έχει συνολικό μέγεθος σήμερα, ίσο με 35,8 τρις €. Αυτό σημαίνει ότι, είναι τριπλάσιο από το ΑΕΠ της Ευρώπης - οπότε εντελώς αδύνατον να ελεγχθεί, εάν τυχόν συμβεί κάτι απρόοπτο.

(γ)  Το σύστημα αυτό είναι επίσημα μοχλευμένο 26 φορές - δηλαδή, για κάθε 26 € που επενδύουν οι τράπεζες, υπάρχει μόνο 1 € στα συρτάρια τους. Συνολικά λοιπόν, από τα 35,8 τρις €, ευρίσκονται μόλις 1,4 τρις € στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών - ενώ δεν είναι απίθανο να υπάρχουν ακόμη λιγότερα, αφού πολλοί ειδικοί ισχυρίζονται πως η μόχλευση δεν είναι στην πραγματικότητα 1:26, αλλά 1:50 (σχεδόν διπλάσια).

(δ)  Το παραπάνω γεγονός σημαίνει με τη σειρά του ότι, εάν τυχόν συμβεί μία τραπεζική επίθεση (bank run), τότε ο κάθε καταθέτης θα εισπράξει μόλις το 2% των καταθέσεων του στις τράπεζες - ή, από μία διαφορετική οπτική γωνία, μόλις το 2% των ευρωπαίων πολιτών θα προλάβει να εισπράξει τις καταθέσεις του, εάν τρέξει γρηγορότερα στις τράπεζες, από όλους τους άλλους.


(ε)  Ο ισολογισμός της ΕΚΤ, όπως και της Fed, είναι ένα υποθετικό οικοδόμημα - αφού  τόσο το ενεργητικό, όσο και το παθητικό τους, απεικονίζονται με την αξία, την οποία φαντάζονται, θα ήθελαν, θα εύχονταν καλύτερα οι κεντρικοί τραπεζίτες ότι έχουν.

(στ)  Οι υποχρεώσεις της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Ισπανίας μαζί, μόνο απέναντι στην κεντρική τράπεζα, είναι περισσότερες από το 25% του συνολικού ισολογισμού της ΕΚΤ. Η Γερμανία, μέσω του Target II, εγγυάται με περίπου 750 δις € για τις υποχρεώσεις αυτές - οπότε, σε περίπτωση χρεοκοπίας μίας ή περισσοτέρων από αυτές τις χώρες, θα κληθεί να πληρώσει τη ζημία.

(ζ) Τα παραπάνω 750 δις € αντιστοιχούν στο 15% των αποταμιεύσεων των Γερμανών πολιτών, οι οποίες υπολογίζονται στα 5 τρις €. Η ανησυχία του 53% λοιπόν των Γερμανών, όσον αφορά την ασφάλεια των αποταμιεύσεων τους, δεν είναι παράλογη - αφού ενδεχομένως θα αναγκασθεί το κράτος τους να κατασχέσει το 15%.

(η)  Αν και το ευρώ συγκρατείται σήμερα ουσιαστικά από τη Γερμανία, το μίσος πολλών άλλων Ευρωπαίων απέναντι της αυξάνεται γεωμετρικά - γεγονός που οφείλεται στους άθλιους χειρισμούς της κυβέρνησης της. Επομένως, στην Ευρωζώνη είναι πιθανόν να ξεσπάσει μία τεράστια πυρκαγιά, με την παραμικρή σπίθα - ενώ η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μοιάζει πλέον με ουτοπία.

(θ)  Εάν τυχόν ξεσπάσει πυρκαγιά, με αποτέλεσμα να προκληθούν μαζικές αθετήσεις πληρωμών, εκ μέρους κρατών και ιδιωτών, η κατάσταση θα ξεφύγει από τον έλεγχο - ενώ η Γερμανία, η οποία έχει δημόσιο χρέος της τάξης του 80% του ΑΕΠ της και συνολικό περί τα 320% του ΑΕΠ, θα βρεθεί αντιμέτωπη με τεράστιες επισφάλειες.

(ι) Εάν πράγματι συμβούν τα παραπάνω, η Γερμανία θα χρεοκοπήσει πρώτη, ενώ ο πλανήτης θα τυλιχθεί στις φλόγες - πόσο μάλλον όταν η κατάσταση στις Η.Π.Α., στην Ιαπωνία και στη Μ. Βρετανία δεν είναι καθόλου καλύτερη.      

Κλείνοντας, σε όλους όσους θεωρούν αδύνατη τη χρεοκοπία της Γερμανίας θα απαντούσαμε ότι, αφενός μεν δεν γνωρίζουν καλά την Ιστορία (αφού η Γερμανία πλήγηκε αρκετές φορές από πτωχεύσεις, καθώς επίσης από νομισματικές μεταρρυθμίσεις), αφετέρου δεν μπορούν να αξιολογήσουν δυστυχώς σωστά, όλα όσα περιγράψαμε παραπάνω. 


Οι οικονομικές εξελίξεις, όσο σημαντικές και αν είναι, δεν παύουν ν’ αποτελούν μέρος ενός γενικότερου πλαισίου γεωστρατηγικής και κυριαρχίας. Μπορεί η Γερμανία και οι τράπεζες του Λουξεμβούργου και του Λιχτενστάϊν να ωφελούνται πάρα πολύ από την μεταβίβαση κυπριακών καταθέσεων σ’ αυτές, αλλά αυτή είναι μόνο μία από τις βασικές παραμέτρους του προβλήματος. Στην περιοχή, που είναι ένα μεσογειακό τρίγωνο του διαβόλου από γεωπολιτικής πλευράς, δραστηριοποιούνται ισχυρότατοι παίκτες. Πρόσφατα είδαμε έναν από αυτούς, το Ισραήλ, να ζητάει ευγενικά συγγνώμη από την σύμμαχο, φίλη και συγγενή τους Τουρκία. Υπάρχουν επίσης τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου.

Μεγάλο μέρος των οποίων ανήκει στο Ισραήλ. Όπου Ισραήλ, βλέπε και ΗΠΑ. Χρειάζονται αγωγούς. Και οι αγωγοί περνάνε αναγκαστικά από την Κύπρο...

Η οικονομική εξαθλίωση του κυπριακού λαού ωφελεί βέβαια ορισμένα βόρεια κοράκια αλλά έχει και συγκεκριμένους σκοπούς. Τι πρέπει λοιπόν ν’αναγκαστεί να κάνει η Κύπρος; 
1) Ν’αναγκαστεί να ενοποιηθεί με το κατεχόμενο τμήμα του νησιού, αποδεχόμενη ν'εο σχέδιο Αναν ή κάποια χειρότερη εκδοχή αυτού 
2) Να επιτρέψει την δημιουργία αγωγών που θα μεταφέρουν το φυσικό αέριο (ή και τα πετρέλαια) στην Δυτική Ευρώπη μέσω Τουρκίας 
3) Να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ 
4) Να δημιουργήσει οικονομική ζημιά στην Ρωσία και 
5) Να γίνει μια μεγάλη αγορά για τα γερμανικά προϊόντα.

Βλέπουμε εδώ ότι τα συμφέροντα του Ισραήλ και των ΗΠΑ εξυπηρετούνται με την μεταφορά φυσικού αερίου και πετρελαίου μέσω της Τουρκίας, όπου νιώθουν ασφαλείς. Η εξάρτηση της Δυτικής Ευρώπης από ρωσικό φυσικό αέριο δεν αρέσει καθόλου ούτε στην Γερμανία ούτε στις ΗΠΑ και το μόνο αντίδοτο γι’αυτό είναι η μεταφορά του μέσω Τουρκίας, δηλαδή μέσω Κύπρου. Στο πλαίσιο αυτό κινούνται και οι δηλώσεις της εκπροσώπου του Στέητ Ντιπάρτμεντ Βικτώρια Νούλαντ εκ μέρους των ΗΠΑ που δήλωσε ότι «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το δικαίωμα της Κύπρου να ερευνήσει για ενέργεια ανοιχτά των ακτών της και συνεχίζει να το υποστηρίζει. Την ίδια στιγμή, υποστηρίζουμε την κυπριακής ιδιοκτησίας διαπραγματευτική διαδικασία, στα πλαίσια των καλών υπηρεσιών των Ηνωμένων Εθνών, για την επανένωση του νησιού σε μία διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», επισήμανε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «οι ΗΠΑ πιστεύουν πως τα αποθέματα αερίου του νησιού και όλοι οι φυσικοί πόροι θα πρέπει να μοιραστούν ακριβοδίκαια, στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης».(δήλωση που τώρα προσπαθεί να “μπαλώσει” το Στέητ Ντιπάρτμεντ).

Σχετικά με την στάση της Ρωσίας θα πρέπει να επισημάνει κανείς ότι η Τουρκία είναι μείζων εμπορικός εταίρος της Ρωσίας, από τους πρώτους τουριστικούς προορισμούς των Ρώσων (αφού εμείς εξακολουθούμε, κατ’ εντολή των Βρυξελλών, να μην καταργούμε την visa για Ρώσους πολίτες), πρόκειται να κατασκευάσει πυρηνικό εργοστάσιο στη Μερσίνα, ο Πούτιν δήλωσε ότι Τουρκία και Ρωσία έχουν τον ίδιο σκοπό για την Συρία αλλά δεν συμφωνούν για τον τρόπο επίτευξής του κλπ κλπ. Είναι επίσης σαφές ότι η Ρωσία δεν πρόκειται να εμπλακεί σε περιπέτειες για τις καταθέσεις στην Κύπρο, ούτε να δώσει χρήματα και βοήθεια σε μια χώρα της Ευρωζώνης, δηλαδή στις Βρυξέλλες. 
Ωστόσο όμως: ρωσικά πολεμικά πλοία είναι ήδη στ’ ανοικτά της Κύπρου. Η Ρωσία έχει ζωτικά στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή που έχουν να κάνουν 
1) με την δημιουργία βάσων ή διευκολύνσεων 
2) με την μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου μέσω αγωγών που αντιτίθενται σε ανάλογα δικά της σχέδια.

Συμπέρασμα: Το παιχνίδι είναι χοντρό και άκρως επικίνδυνο και δεν πρόκειται να μάθουμε τι ακριβώς συμβαίνει ούτε από τις ειδήσεις των οκτώ ούτε από τα ειδησεογραφικά sites. Εκείνο που πρέπει να θυμάται κανείς είναι ότι έχουν διαμορφωθεί ήδη δύο αντίπαλοι πόλοι με έναν τον γνωστό (ΝΑΤΟ-ΕΕ που βαίνουν σε περαιτέρω ενοποίηση) και αυτόν της Ευρασιατικής Ένωσης (Ρωσία-Κίνα-Ινδία ) με τον ρόλο της Κίνας να μην είναι ακόμα σαφής, έχει όμως συμφέροντα στην διατήρηση της ΕΕ και του ευρώ.

Στο μέσο όλων αυτών είναι και οι Γερμανοί, που οδηγούμενοι από γνωστά κέντρα, βρήκαν ευκαιρία να ξανακατέβουν στις ζεστές νότιες θάλασσες. Οι δύο αυτοί πόλοι είναι ενδεχόμενο να συγκρουστούν στο άμεσο μέλλον. Για να γίνει αυτό πρέπει να διευθετηθούν τα ενεργειακά θέματα. 
Η Κύπρος είναι στον δρόμο των αγωγών και γι’ αυτό θέλουν να την διαλύσουν και να την ελέγχουν απόλυτα. 
Την ίδια μοίρα έχουν επιφυλάξει για την Ελλάδα, και το εργαλείο για να επιτευχθεί αυτό είναι η οικονομική χειραγώγηση μέσω του ευρώ, για όσο τουλάχιστον αυτό αντέξει γιατί είναι σαφές ότι δεν θ’ αντέχει για πολύ ακόμα.

“Εν ολίγοις, νομίζω ότι αυτό που εξετάζουμε εδώ (σχετικά με την κρίση στην Κύπρο) είναι τόσο μια γεωπολιτική κρίση όσο και οικονομική, και το διακύβευμα είναι πολύ υψηλό. Παρεμπιπτόντως, καλά θα κάνουμε να θυμόμαστε μια γενικότερη γεωπολιτική αρχή που υιοθετήθηκε από τις χώρες των Δυτικών ολιγαρχών από τότε που για πρώτη φορά καθιερώθηκε από τον Βρεττανό αναλυτή- γεωπολιτικό Sir Halford Mackinder: Αυτός που ελέγχει την καρδιά της Ευρασίας (με την οποία εννοούσε την Ανατολική Ευρώπη και ένα σημαντικό τμήμα της Ευρασιατικής Ρωσίας – και φυσικά την αντίστοιχη πλευρά της Μεσόγειου) ελέγχει το Παγκόσμιο Νησί (με τον όρο Παγκόσμιο Νησί εννοούσε τον χώρο που αποτελείται από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική). Αυτός που ελέγχει το Παγκόσμιο Νησί όπου είναι το μεγαλύτερο μέρος των πόρων του πλανήτη, ελέγχει τον κόσμο. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι και πρόσφατα ο Zbigniew Brzezinski στο βιβλίο του ''Η Μεγάλη Σκακιέρα'' ανέφερε ότι αυτό το γεωπολιτικό δόγμα των δυτικών ολιγαρχών έχει απλά αναθεωρηθεί και επεκταθεί, αλλά ουδέποτε εγκαταλείφθηκε.

Aν δηλαδή δει κανείς την Ευρώπη-Ασία και Αφρική ως νησί και δει που είναι το κέντρο του, θα καταλάβει πόσο σημαντική είναι αυτή η περιοχή για τον έλεγχο του κόσμου. Και ο δρόμος για τον παγκόσμιο έλεγχο περνάει από την Ελλάδα και την Κύπρο...


Πάει η επί χρήμασι προσδιδόμενη γυνή να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. Είναι όμως επί χρήμασι προσδιδόμεναι γυναί οι ναιναίκοι; όχι μόνον! είναι και γλίτσες, είναι και νεκρές ψυχές, είναι και υπομείονες (σ.σ.: προς άρσιν παρεξηγήσεων, τις εκδιδόμενες σφόδρα υπολήπτομαι).
Τους μούδιασε το «όχι» της κυπριακής Βουλής. Λούφαξαν. Κι ένας - δυο μόνον ανέβηκαν στους μιναρέδες κι άρχισαν να σκούζουν «θεοί της Ασίας, βοηθάτε μας! Είναι τώρα ώρες να τα βάζουμε με τες λεγεώνες;»...
Ευτυχώς για αυτούς τα πράγματα δεν πήγαν κατ’ ευχήν (των φουκαράδων), πήγαν κατά διαόλου - δες νίλα που παθαίνει το στράτευμα του Αντίοχου στη Μαγνησία! -  ποιο στράτευμα, καλέ; μπουλούκ ασκέρι είναι! ήταν! - για δες πώς πηδάνε απ’ τα βράχια σαν κατσίκια και σκοτώνονται σαν ζουλάπια οι Εβραίοι, για να μην τους πιάσουν οι Ρωμαίοι... κι ο κουρνιαχτός κατακάθισε. Σελευκίδες και οι οχτροί τους Εβραίοι στόλισαν το ίδιο, με πενήντα - εκατό χρόνια διαφορά, τον θρίαμβο των δολοφόνων τους στη Ρώμη! - πες τους κατακτητές, στο Βερολίνο...
Απεδείχθη, κύριοι! Το «όχι» δεν ήταν οργανωμένο, ήταν απαρασκεύαστο, περί λεονταρισμών επρόκειτο.
Και πήραν το «όχι» του λαού και το μετέτρεψαν σε «ναι» αυτοί εκείνοι οι ίδιοι που είχαν πει το «ναι» από καιρό.
Οι πληβείοι, οι φουκαράδες και οι λοιποί θύτες εθλίβησαν. Ψευδοπερσέας ήταν ο Περσέας, θα χάναμε, μουρμούριζαν μεταξύ τους.
Οι Επίσημοι της Επικράτειας, εδώ στην Ελλάδα -ήταν και η εθνική επέτειος- αντιμετώπισαν τον παραδειγματικό στραγγαλισμό του «όχι» στο Βερολίνο με κάποιαν (αρμόζουσα) κατήφεια. Συγκρατημένοι παρέστησαν στους αποστειρωμένους χώρους των παρελάσεων, όπου φρουρούμενοι από φορμόλη και γρύπες κράτησαν τους πληβείους και τη γιορτή τους σε κάποιαν ικανή απόσταση ασφαλείας απ’ τη γιορτή των εντεταλμένων εντολοδόχων, τη δική τους γιορτή. Οι σμπίροι όμως ξεσάλωσαν.
Χαιρέκακοι μεν, αλλά περισσότερο χαρούμενοι που γλίτωσαν την τελευταία στιγμή απ’ της καταισχύνης τα δόντια, άρχισαν την πραγματική τους καταισχύνη να υμνούν και την ήττα των φουκαράδων ως νίκη των πονηρών να δοξάζουν - σιγά που υπάρχει άλλος δρόμος, πάρεξ της υποταγής και της υποτέλειας. Αυτό είναι σώφρον: η ξεφτίλα, η ασφαλής ξεφτίλα! Που ακόμα κι αν για τους υπόλοιπους αποδειχθεί ανασφαλής (διότι η ξεφτίλα κι άλλα νέα μέτρα φέρνει) είναι για τους σμπίρους ασφαλής - με τες λεγεώνες είμαστε, διάολε! με τα βάφεν Ες Ες! όχι με τίποτα γραφικούς!
Και να χαρές ο κυρ Κεδίκογλου και ο Μπενίτο, καλά ο Αδωνις! αυτός ευχαρίστως θα έτρωγε ωμούς μερικούς ηττημένους, αλλά η Ν.Δ. είναι σοβαρό κόμμα, τους ωμοφάγους τους κρατάει για εφεδρεία.
Κι όπως έγραψε ο εκλεκτός συνάδελφος Τάσος Παππάς στην «Εφημερίδα των Συντακτών» χθες: «Η χαιρεκακία (κρυπτόμενη αλλά υπαρκτή) του σκυμμένου ελλαδικού πολιτικού προσωπικού για τη νίκη των Μέρκελ, Σόιμπλε, ΔΝΤ επί της Κύπρου διαλύει κάθε αυταπάτη ότι στο παρελθόν διαπραγματεύτηκε, ότι στο παρόν αντιστέκεται  και ότι στο μέλλον θα αγωνισθεί για τα συμφέροντα της χώρας».
Το δε γαρ της χαράς πολλών, τους κλόνισε τας φρένας. Επί παραδείγματι ο κ. Πρετεντέρης, ο οποίος από καιρού εις καιρόν δυσφορεί με την «κατοχική πολιτική» των Γερμανών, χθες πανηγύριζε για τη νίκη αυτής ακριβώς της «κατοχικής πολιτικής»!!!
Η γιορτή των ναιναίκων θα κοπάσει. 
Αλλα έργα των αφεντικών τους, ακόμα πιο άγρια, θα χρειασθεί να υπερασπισθούν ή να περάσουν (πάντα με... κόπο ψυχής) τα κυβερνητικά ανδρείκελα.
 
Το «όχι» όμως της Κύπρου, τρεις μέρες ζωντανό κι ύστερα σταυρωμένο, θα μείνει να τους καταδιώκει.
Στην Ευρώπη η «οικονομία της φρίκης» εγκαθιστά παντού ένα «βασίλειο του τρόμου». Πόσο θα αντέξει κάτι τέτοιο; δεν είναι φτιαγμένοι οι  άνθρωποι για να τυραννεύονται.
Μαζί με την τυραννία, θα καταρρεύσουν και οι εθελόδουλοι. Ας κρατήσουν ως τότε οι «χοροί των καταραμένων». Οι υπόλοιποι  σε περίσκεψη. Διότι, είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε, η ανάγκη το ’φερε να πρέπει «να τα βάλουμε με ταις λεγεώνες»...
Του Στάθη από enikos