Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Σεπ 2011


Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε σχεδόν κατά 7% το πρώτο εξάμηνο του 2011. Και όμως, η κυβέρνηση Παπανδρέου δηλώνει ότι το μόνο μέτρο που θα πάρει είναι η αύξηση της φορολογίας, εις βάρος της ίδιας της ελληνικής οικονομίας.

Μόλις πριν λίγες ημέρες ανακοινώθηκε ότι η κυβέρνηση θα εισαγάγει έναν "έκτακτο φόρο ακίνητης περιουσίας", υποχρεώνοντας τους φορολογούμενους να καταβάλουν στο κράτος 4 ευρώ για κάθε τετραγωνικό μέτρο της κάθε κατοικίας τους.

Δεν είναι, φυσικά, η πρώτη φορά που η κυβέρνηση αυτή επινοεί νέους φόρους, σε μια προσπάθεια να αναπληρώσει τα ποσά που συνεχώς απορροφούνται και εξανεμίζονται σε κάποια άλλη κατεύθυνση.

Ούτε φαίνεται να νοιάζεται η κυβέρνηση για το πού θα την οδηγήσει η τρέχουσα πορεία της. Το μόνο που κάνει συστηματικά και με συνέπεια είναι να προσπαθεί να αποπληρώσει τα δάνεια για τα οποία συμφώνησε. Πράγμα που μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε: ΓΙΑΤΙ;

Γιατί, άραγε, επιβάλλει αυτή η κυβέρνηση τόσο δρακόντεια μέτρα στον ελληνικό λαό;
Ο Παπανδρέου λέει ότι τα μέτρα είναι αναγκαία για να "σωθεί" η χώρα.
Να σωθεί η χώρα από τι; Από τη χρεοκοπία;
Πώς μπορεί μια χρεοκοπία να είναι χειρότερη από αυτό που η χώρα υφίσταται αυτή τη στιγμή;
Τουλάχιστον στην περίπτωση μιας χρεοκοπίας δίνεται σε μιά χώρα η ευκαιρία να μάθει πού είναι ο πάτος και έπειτα μπορεί να ξεκινήσει την ανοικοδόμησή της από το μηδέν.

Αντίθετα, τα ισχύοντα μέτρα οδηγούν την Ελλάδα σε ένα απύθμενο πηγάδι, από όπου δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι πρόκειται να βγει.

Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να ξεχνά ότι τα σημερινά "μέτρα" δεν είναι κάτι το βραχυπρόθεσμο. Κάθε άλλο. Τα μέτρα αυτά έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε να είναι μόνιμα. Έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε να μειώσουν το δημόσιο έλλειμμα "μόνιμα", πράγμα που σημαίνει ότι και τα ίδια τα μέτρα θα είναι μόνιμα.

Επομένως, αυτό που οι Έλληνες βιώνουν σήμερα είναι ένας ανεξέλεγκτος κατήφορος προς το ναδίρ, από όπου υποτίθεται ότι θα οδηγηθεί η χώρα σε μια νέα αφετηρία. Η Ελλάδα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και κατευθύνεται προς κάτι ακαθόριστο, που από κάποιους παρουσιάζεται ως η νέα "νόρμα", η νέα φυσιολογική κατάσταση, ενώ ο Παπανδρέου έχει στρογγυλοκαθίσει στο χειριστήριο και λέει στους Έλληνες ότι όπου να 'ναι θα ανάψει τον μετακαυστήρα.

Δεν γνωρίζω εάν και κατά πόσο οι Έλληνες έχουν συνειδητοποιήσει ποιές ακριβώς συνέπειες θα έχει για αυτούς αυτή η ύφεση. Η ύφεση αυτή, λοιπόν, σημαίνει ότι ο λαός αυτός καλείται να προσαρμοστεί σε ένα διαφορετικό επίπεδο ζωής από αυτό που είχε συνηθίσει, τουλάχιστον για το προβλέψιμο μέλλον.

Ίσως τα "μέτρα" αυτά να μην είχαν καταντήσει να είναι τελικά ανασταλτικός παράγοντας, αν ο ιδιωτικός τομέας είχε μείνει έξω από το πλαίσιο του προγράμματος λιτότητας. Δυστυχώς, όμως, ο ιδιωτικός τομέας έχει υποστεί όλες τις αρνητικές συνέπειες ενός νομοσχεδίου που κανονικά θα έπρεπε να αφορά αποκλειστικά τον δημόσιο τομέα.

Ας μη γελιόμαστε. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι απόρροια ενός και μοναδικού παράγοντα, που δεν είναι άλλος από το υδροκέφαλο κράτος.

Το θεμελιώδες λάθος που διέπραξε ο Παπανδρέου είναι, πρώτα απ' όλα, το ότι δεν μείωσε το εργατικό δυναμικό του δημοσίου τομέα έγκαιρα. Ουσιαστικά, από τότε που ξέσπασε η κρίση, ούτε ένας εργαζόμενος στο δημόσιο δεν έχει χάσει ακόμη τη θέση του. Μα είναι ποτέ δυνατόν;

Οι μόνοι που έχουν χάσει τη θέση τους στο δημόσιο είναι εκείνοι που είχαν συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Και για να είμαστε ειλικρινείς, μιλάμε εδώ για χιλιάδες άτομα, αλλά όπως προανέφερα, η κυβέρνηση έχει κάνει ένα θεμελιώδες λάθος με τα συγκεκριμένα μέτρα.

Έχει αναγκάσει τον ιδιωτικό τομέα να πληρώσει τον λογαριασμό του δημοσίου και αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο ιδιωτικός τομέας να καταστεί ανίκανος να απορροφήσει τον κόσμο που απολύθηκε και θα απολυθεί από το δημόσιο.

Ο μόνη βραχυπρόθεσμη αλλά και η μόνη μακροπρόθεσμη λύση στο πρόβλημα της Ελλάδας θα ήταν εφικτή μόνο εάν ο ιδιωτικός τομέας ήταν σε θέση να απορροφήσει όσους εργαζόμενους (θα) απολύονται από τον δημόσιο τομέα.

Δυστυχώς, όμως, η κυβέρνηση αύξησε τους φόρους των ιδιωτικών επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα επινόησε αρκετούς καινούργιους, τους οποίους καλούνται να πληρώσουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι εταιρείες.

Εάν υπήρχε ένας τρόπος να βγει η Ελλάδα από αυτό το απύθμενο πηγάδι, αυτός ήταν να αναλάβει ο δημόσιος τομέας το συνολικό βάρος της κρίσης. Αυτό δεν συνέβη, με αποτέλεσμα η χρεοκοπία να είναι αυτή τη στιγμή σχεδόν βέβαιη.
Μήπως ο Παπανδρέου έγινε αποδέκτης κακών συμβουλών;
Είναι, άραγε, ο Παπανδρέου τόσο ανίκανος όσο δείχνει; Ή μήπως όλο αυτό το "επεισόδιο" είναι μέρος ενός προσεκτικά οργανωμένου σχεδίου;

Δεδομένου του γεγονότος ότι η λύση που προτείνει η κυβέρνηση στο πρόβλημα της πτώσης των φορολογικών εσόδων είναι η αύξηση των φόρων και όχι η πάταξη της φοροδιαφυγής, έχουμε κάθε δικαίωμα να πιστεύουμε ότι η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, της οποίας γινόμαστε όλοι μάρτυριες, αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου.

Ήδη συζητείται ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αποποιηθεί της εθνικής κυριαρχίας της όσον αφορά τον τομέα της διαχείρισης των οικονομικών υποθέσεών της. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν υπάρχει Έλληνας που θα δεχόταν να συμβεί αυτό. Ποιός άλλος τρόπος, λοιπόν, θα ήταν εφικτός και αποτελεσματικός εκτός από μια μεθοδευμένη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας;

Όταν η χρεοκοπία θα είναι πλέον γεγονός, ο ελληνικός λαός θα προσδοκεί τόσο απεγνωσμένα μια λύση, που θα δεχθεί οποιουσδήποτε όρους του προσφερθούν. Και έχω ένα προαίσθημα ότι οι όροι που θα τεθούν στην Ελλάδα στο μετά τη χρεοκοπία διάστημα θα συνεπάγονται την ολοκληρωτική παράδοση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας στις Βρυξέλλες.

Το ελληνικό δημόσιο έχει ήδη αναβάλει εν μέρει την καταβολή κάποιων συντάξεων και μισθών, όπως υποστηρίζεται, προκειμένου να παρουσιαστούν ως κάπως θετικότερα τα στατιστικά στοιχεία. Ανακοινώθηκε ότι η κυβέρνηση έχει ξεμείνει από μετρητά και τώρα εξαρτάται από την επόμενη δόση του δανείου, η οποία, ωστόσο, δεν είναι σε καμία περίπτωση βέβαιο ότι θα της δοθεί.

Το ζήτημα τώρα είναι τι πρόκειται να συμβεί όταν χρεοκοπήσει το ελληνικό κράτος.

Σίγουρα δεν θα είναι ούτε κατά διάνοια τόσο άσχημα τα πράγματα όσο τα παρουσιάζει ο ελληνικός Τύπος. Τα ελληνικά συμβατικά μέσα ενημέρωσης σκιαγραφούν τη χρεοκοπία με χρώματα μελανά, σαν το τέλος του κόσμου, πράγμα που φυσικά δεν ισχύει.

Ωστόσο, η Ελλάδα θα κληθεί να κάνει κάποιες βαθιές τομές στην περίοδο που θα αρχίσει αμέσως μετά τη χρεοκοπία. Η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα όχι μόνο του δημόσιου ελλείμματος, αλλά και του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου.

Χωρίς ισορροπημένο εμπορικό ισοζύγιο, η Ελλάδα θα είναι στο έλεος των διεθνών τραπεζιτών, από τώρα μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Εφόσον το κόμμα που θα βρίσκεται στην εξουσία όταν η χώρα χρεοκοπήσει αντιληφθεί ότι το δημόσιο έλλειμμα και το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου πρέπει να αντιμετωπιστούν παράλληλα και σε συνδυασμό, η Ελλάδα θα έχει ένα ευοίωνο μέλλον.

Προκειμένου να ισορροπήσει το εμπορικό της ισοζύγιο, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να μειώσει τους φόρους των εργαζομένων και των επιχειρήσεων, ώστε η ελληνική οικονομία να μπορεί να ανταγωνίζεται αυτές άλλων χωρών, όπως είναι η Γερμανία.

Η μεγάλη ανησυχία των Ελλήνων αυτή τη στιγμή οφείλεται στο γεγονός ότι η χώρα τους οδεύει προς τη χρεοκοπία, και όμως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Εάν τελικά χρεοκοπήσει η χώρα, οι Έλληνες θα πρέπει να συνηθίσουν σε ένα πολύ χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο. Εάν η κυβέρνηση που θα έχει αναλάβει την ηγεσία τότε αναγνωρίσει ότι οι φόροι και οι ρυθμίσεις θα πρέπει να μειωθούν, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην μπορέσει η Ελλάδα να βγει από τη χρεοκοπία, και μάλιστα ισχυρότερη από κάθε άλλη φορά στη σύγχρονη ιστορία της.

Οι αλλαγές αυτές θα απαιτήσουν την παρουσία πολιτικών που θα διαθέτουν αρχές και σθένος. Ελπίζω μονάχα η Ελλάδα να διαθέτει αυτό το είδος του ηγέτη όταν θα συμβεί η αναπόφευκτη χρεοκοπία.

Πότε θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα;
Κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει κάτι τέτοιο με βεβαιότητα.
Προσωπικά, θα εκπλαγώ αν η χρεοκοπία δεν αποτελέσει γεγονός πριν από το τέλος αυτού του χρόνου.
Υπάρχει, βέβαια, πάντα η πιθανότητα του να εξακολουθήσει η ΕΕ να εφοδιάζει την Ελλάδα με μετρητά, αν και νομίζω ότι θα είναι όλο και πιο δύσκολο να συνάπτονται συμφωνίες για νέους μηχανισμούς στήριξης.
Αλλά τίποτε δεν αποκλείεται.


Αμφίβολη θεωρούν την παραμονή της κυβέρνησης στην εξουσία, μετά τα νέα σφαγιαστικά μέτρα, πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Το κλίμα είναι εκρηκτικό στους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος και θεωρείται βέβαιο πως θα υπάρξουν σφοδρές αντιδράσεις από πολλούς βουλευτές, ενώ μερικοί δηλώνουν ανοιχτά πως δεν μπορούν να ψηφίσουν νέα μέτρα.

Το Μαξίμου ψάχνει τους «ύποπτους» να μην ψηφίσουν τα μέτρα και όπως μαθαίνουμε έχει δώσει οδηγίες στον Καρχιμάκη να τους προσεγγίσει για να τους «συνετίσει».

Στην περίπτωση που δεν «συμμορφωθούν» τότε θα τους ζητηθεί η παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα, για να μην πέσει η κυβέρνηση.

Είναι προφανές πως αυτό που ενδιαφέρει τους ενοίκους του Μαξίμου είναι η παραμονή στην εξουσία.

Αδιαφορώντας για την τραγωδία που ζει η κοινωνία, εξαιτίας της πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση.

Πηγή

  • Είναι δυνατόν ο Μπεγλίτης απειλεί την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια της χώρας και των πολιτών;
Είναι γνωστό πως η ανοησία δεν έχει όρια. Και κανείς δεν πρόκειται να την αντιπαλέψει, αφού θα διαπράξει μεγαλύτερη ανοησία προσπαθώντας να αποκεφαλίσει τη Λερναία Ύδρα που ονομάζεται ηλιθιότητα (ως γνωστόν, έναν ηλίθιο εάν σκοτώσεις, εκατό θα εμφανιστούν για να τον αντικαταστήσουν…).

Η πρόσφατη συνέντευξη του υπουργού Άμυνας κ. Μπεγλίτη, ξεπέρασε όμως και αυτή την ανοησία. Πέρα από το κατεβατό παραλογισμού (ο καθένας μπορεί να παραλογίζεται και να έχει οποιαδήποτε οπτική γωνία επιθυμεί για τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην πατρίδα μας), ο κύριος Μπεγλίτης, όντας υπουργός Άμυνας (δηλαδή έχει την πολιτική και συνταγματική ισχύ να διατάσσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ελλάδας), αποτόλμησε να απειλήσει τους Έλληνες πολίτες και την ίδια τη χώρα, με απώλεια της εσωτερικής ειρήνης και ασφάλειας…, λέγοντας χαρακτηριστικά στο ντελίριό του

«Οι τελευταίες ημέρες πιστεύω ότι ορίζουν το τέλος μιας εποχής για την Ευρώπη και την Ελλάδα. Εάν δεν προχωρήσουμε αμέσως σε συντεταγμένες και συνειδητές θυσίες, ο δρόμος της εσωτερικής κοινωνικής σύγκρουσης θα είναι ανοικτός. Πιστεύω ότι, αυτή την κρίσιμη ώρα, η χώρα χρειάζεται ένα «κοινωνικό συμβόλαιο» για τις αναγκαίες θυσίες».

Προσωπικά, ποσώς με ενδιαφέρει η απώλεια αίσθησης της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας που έχει ο κύριος Μπεγλίτης και για την καταστροφή που ο ίδιος «βλέπει» να έρχεται στην Ελλάδα. Όμως, όταν ισχυρίζεται και τολμά εμμέσως πλην σαφώς να απειλήσει τους Έλληνες πολίτες λέγοντας «ο δρόμος της εσωτερικής κοινωνικής σύγκρουσης θα είναι ανοικτός», τότε, λυπάμαι πάρα πολύ, αλλά ο κύριος Μπεγλίτης αυτομάτως μεταβάλλεται σε έναν εκβιαστή της Ελληνικής κοινωνίας των πολιτών, αφού αναφέρεται σε «εσωτερική κοινωνική σύγκρουση»…!

Ποιος θα συγκρουστεί με ποιόν κύριε Μπεγλίτη;
Οι Έλληνες μεταξύ τους;
Ποιοι Έλληνες και για ποιόν λόγο;
Ή μήπως δεν εννοείτε τους Έλληνες, αλλά σύγκρουση μεταξύ των νέο-ελλήνων (λαθρομεταναστών) που ανενδοίαστα φέρατε στη χώρα;

Μήπως κύριε Μπεγλίτη, εννοείτε πως ο κομματικός σας στρατός θα κινηθεί κατά των υπολοίπων Ελλήνων;
Ή μήπως υπονοείτε πως οι Έλληνες θα βρεθούν αντιμέτωποι με την Αστυνομία και τον Στρατό;

Έχετε γνώση των λεγομένων σας κύριε υπουργέ πως όταν ως θεσμικός εκπρόσωπος (και δη υπουργός στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας) αναφέρεστε σε «εσωτερική κοινωνική σύγκρουση», τότε αυτομάτως μεταβάλλεστε σε απειλή για την ίδια τη χώρα, το πολίτευμα, το Σύνταγμα και τους πολίτες της;

Μπορείτε, κύριε Μπεγλίτη να διαννοηθείτε πως δεν έχετε κανένα δικαίωμα να εκτοξεύετε απειλές κατά της εσωτερικής ειρήνης και ασφάλειας της πατρίδας, υπαινισσόμενος πως θα συμβούν συγκρούσεις εάν οι πολίτες δεν συμφωνήσουν με τους κατοχικούς όρους εξαθλίωσής τους και παράδοσης της πατρίδας τους σε δυνάμεις που ποσώς ενδιαφέρονται για το συμφέρον της Ελλάδας;

Μπορείτε κύριε Μπεγλίτη να ξεκαθαρίσετε τι ακριβώς εννοείτε όταν λέτε πως «ο δρόμος της εσωτερικής κοινωνικής σύγκρουσης θα είναι ανοικτός»;

Μήπως εννοείτε πως επειδή ως κυβέρνηση δεν έχετε πάρει κανένα μέτρο για την διασφάλιση τροφής και υγειονομικής περίθαλψης (που οφείλετε να παρέχετε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμη και σε συνθήκες πολέμου με άλλη χώρα), οι Έλληνες θα γνωρίσουν την πείνα και θα επιτίθενται ο ένας στον άλλο για ένα πιάτο φαγητό ή ένα κομμάτι ψωμί;

Και ποιος είναι υπεύθυνος γι αυτά που «βλέπετε» να έρχονται κύριε Μπεγλίτη; Με ποιο δικαίωμα ζητάτε να συναινέσει το θύμα (σας) σε έναν εκ νέου βιασμό του, προκειμένου να μην περάσει χειρότερα από τα χειρότερα που του έχετε ετοιμάσει; Εάν η λογική σας, κύριε Μπεγλίτη, σας υποβάλλει αυτά τα οποία επικαλεστήκατε, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε την λογική που έχει εκθέσει οικονομικά και ηθικά την Ελλάδα. Αυτού του είδους η λογική, όμως, αυτή τη στιγμή φαίνεται πως «διοικεί» τις Ένοπλες Δυνάμεις και ως εκ τούτου κρίνεται (κι εσείς ο ίδιος κύριε Μπεγλίτη που την εκπροσωπείτε) ως άκρως επικίνδυνη για την χώρα και την ασφάλεια των πολιτών της… ιδιαίτερα δε, για την ασφάλεια που μπορεί να εγγυηθεί η «λογική» σας όσον αφορά την γεωγραφική ακεραιότητα της χώρας.

Δεν μπορείτε, κύριε Μπεγλίτη, να απειλείτε κανέναν Έλληνα, επειδή αντιστέκεται στις μεθοδεύσεις της εξαθλίωσής του. Δεν δικαιούστε να ομιλείτε καν κύριε Μπεγλίτη…! Ως μέλος της κυβέρνησης συμμετέχετε ενεργά στην ισοπέδωση της Ελλάδας, μην τολμάτε όμως να απειλείτε την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια των πολιτών αυτής της χώρας. Φαντάζομαι πως γνωρίζετε ήδη ότι στο μέλλον θα βρεθείτε υπόλογος έναντι της Δικαιοσύνης γι αυτή σας την απειλή.

Και ξεχάστε τα mea culpa και τις πολιτικές ευθύνες… επειδή όλα αυτά τελείωσαν από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε ότι η κυβέρνηση -που εσείς υπηρετείτε- σχεδίασε και εκτέλεσε σχέδιο υπαγωγής της Ελλάδας σε έναν παγκόσμιο θάλαμο εξοντωτικών βασανιστηρίων… Συμμετέχετε σε αυτό και δεν ασκείτε πολιτική. Κλητήρες είστε, που τολμάτε και να απειλείτε…

Τέλος, κύριε Μπεγλίτη, μήπως θα ήταν οφελιμότερο και πρακτικότερο εκ μέρους σας, να στρέψετε τις απειλές σας (όπως και θεσμικά οφείλετε να πράξετε) προς κάποιους που απειλούν πραγματικά την χώρα μας; Ή απλά προτιμάτε να απειλείτε εκεί που "σας παίρνει", αφού κατά τα λοιπά το μόνο που κάνετε είναι να καταλαμβάνετε απλώς μία καρέκλα εξουσίας (όπως και τόσοι άλλοι συνάδελφοί σας) στην τραγική για την Ελλάδα κυβέρνηση Παπανδρέου;

Η Ελλάδα έχει παγιδευτεί σε ένα φαύλο κύκλο αφερεγγυότητας, χαμηλής ανταγωνιστικότητας και μιας όλο και βαθύτερης ύφεσης. Το δημόσιο χρέος της επιδεινώνεται από την δρακόντεια δημοσιονομική λιτότητα και οδεύει στο 200% του ΑΕΠ. Για να ξεφύγει από αυτή την παγίδα η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε ελεγχόμενη χρεοκοπία, να πάρει την απόφαση να βγει από την Ευρωζώνη και να επιστρέψει στη δραχμή.

Η συμφωνία ανταλλαγής χρέους της 21ης Ιουλίου είναι κλοπή για την Αθήνα, αφού δεν μειώνει το χρέος της τόσο όσο χρειάζεται. Όποιος δει λίγο τους αριθμούς και λάβει υπόψη του τα σημαντικά οφέλη που σχεδιάζουν να δώσουν στους πιστωτές, αντιλαμβάνεται πως η πραγματική ελάφρυνση του ελληνικού χρέους είναι μηδενική. Το καλύτερο που έχει να κάνει η Ελλάδα τώρα είναι να απορρίψει αυτή τη συμφωνία και, υπό την απειλή του χρεοστασίου, να διαπραγματευτεί μια καλύτερη.

Αλλά ακόμα κι αν η Ελλάδα πετύχει έναν πραγματικό και ουσιαστικό περιορισμό του δημόσιου χρέους της, δεν είναι δυνατόν να επιστρέψει στην ανάπτυξη αν δεν αποκαταστήσει σύντομα την ανταγωνιστικότητά της. Και δίχως επιστροφή στην ανάπτυξη το χρέος της θα παραμείνει μη βιώσιμο. Κατά έναν εντελώς προβληματικό τρόπο όμως όλες οι επιλογές που μπορεί να αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας απαιτούν μια πραγματική υποτίμηση του νομίσματος της.

Η πρώτη εξ αυτών των δυνατοτήτων είναι η σημαντική εξασθένηση του ευρώ, που όμως είναι απίθανη όσο η Αμερική είναι οικονομικά αδύναμη και η Γερμανία υπέρ-ανταγωνιστική. Εξίσου απίθανη είναι και η ταχεία μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας μέσω διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα επιτύχουν αύξηση της παραγωγικότητας μεγαλύτερη από την αύξηση των μισθών. Η Γερμανία χρειάστηκε 10 χρόνια προκειμένου να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της με αυτό τον τρόπο. Δεν είναι δυνατό να παραμείνει η Ελλάδα σε ύφεση για 10 χρόνια.

Η τρίτη επιλογή είναι ο ταχύς αποπληθωρισμός τιμών και μισθών που είναι γνωστός σαν ‘εσωτερική υποτίμηση’. Αλλά κι αυτός θα απαιτούσε τουλάχιστον 5 χρόνια παραμονής σε μια όλο και βαθύτερη ύφεση η οποία θα καθιστούσε το δημόσιο χρέος ακόμη λιγότερο βιώσιμο. Λογικά συνεπώς, από τη στιγμή που αυτές οι τρεις δυνατότητες στην πραγματικότητα δεν υφίστανται, ο μόνος δρόμος που απομένει στους Έλληνες είναι να φύγουν από το ευρώ: η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και η δραστική υποτίμησή του μπορεί να αποκαταστήσει γρήγορα την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη στην Ελλάδα, όπως έγινε στην Αργεντινή και σε άλλες αναδυόμενες οικονομίες όταν εγκατέλειψαν τη σύνδεση του νομίσματός τους με σκληρά νομίσματα.

Βεβαίως και πρόκειται για τραυματική διαδικασία. Το πιο σημαντικό πρόβλημα θα είναι οι κεφαλαιακές ζημιές για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του πυρήνα της Ευρωζώνης. Μέσα σε μια νύχτα το παθητικό σε ευρώ της ελληνικής κυβέρνησης, των τραπεζών και των εταιριών προς το εξωτερικό θα αυξηθεί δραματικά. Αλλά στη συνέχεια τα προβλήματα μπορούν κάλλιστα να ξεπεραστούν. Έτσι έγινε στην Αργεντινή το 2001 όταν πήρε την απόφαση μετατροπής του χρέος της σε δολάρια σε πέσο. Και οι ΗΠΑ έκαναν κάτι πολύ παρόμοιο το 1933, όταν υποτίμησαν το δολάριο κατά 69% ανακαλώντας τον κανόνα του χρυσού. Μια τέτοια μονομερής ‘δραχμοποίηση’ του χρέους σε ευρώ της Ελλάδας είναι αναγκαία και αναπόφευκτη.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας πολλές μεγάλες τράπεζες και επενδυτές της Ευρωζώνης θα υποστούν μεγάλες ζημιές αλλά αυτές οι ζημιές θα είναι διαχειρίσιμες – υπό την προϋπόθεση ότι όλα αυτά τα ιδρύματα θα επανακεφαλαιοποιηθούν με σωστό και επιθετικό τρόπο. Για να αποφευχθεί η συντριβή του ελληνικού τραπεζικού συστήματος μετά την έξοδο από το ευρώ, ωστόσο, θα απαιτηθούν δυστυχώς μέτρα στα πρότυπα της Αργεντινής – όπως η αναστολή της λειτουργίας των τραπεζών και κεφαλαιακοί έλεγχοι – προκειμένου να αποτραπεί μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

Αναμφίβολα θα υπάρξουν σοβαρές παράπλευρες ζημιές, αλλά μπορούν κάλλιστα να περιοριστούν αν η διαδικασία εξόδου από το ευρώ είναι ελεγχόμενη και παρασχεθεί διεθνής στήριξη για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και τη χρηματοδότηση του εξωτερικού ισοζυγίου. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι στο σενάριο της εξόδου από το ευρώ το πραγματικό ελληνικό ΑΕΠ θα βρεθεί πολύ πιο χαμηλά από ό,τι στο σενάριο της παραμονής σε αυτό με αποπληθωρισμό. Ίσως όμως το επιχείρημα αυτό να έχει λογικές ρωγμές: ακόμα και με τον αποπληθωρισμό η πραγματική αγοραστική ισχύς της ελληνικής οικονομίας και του πλούτου της θα μειωθούν, καθώς θα βρίσκεται σε εξέλιξη η πραγματική υποτίμηση. Αντίθετα, μέσω της ονομαστικής και της πραγματικής υποτίμησης ο δρόμος της εξόδου από το ευρώ θα αποκαταστήσει αμέσως την ανάπτυξη και η Ελλάδα θα αποφύγει τον υφεσιακό αποπληθωρισμό επί μια ολόκληρη 10ετία.

Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα φέρει μόλυνση και θα οδηγήσει και άλλες χώρες σε κρίση βρίσκονται σε φάση άρνησης. Και άλλα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας αντιμετωπίζουν ισχυρά προβλήματα βιωσιμότητας του χρέους τους στα πρότυπα της Ελλάδας όπως επίσης και προβλήματα ανταγωνιστικότητας. Η Πορτογαλία, για παράδειγμα, μπορεί να υποχρεωθεί σε αναδιάρθρωση του χρέους της ή και να φύγει κι εκείνη από το ευρώ.

Αντίθετα, οικονομίες με προβλήματα ρευστότητας αλλά κατά βάση όχι φερεγγυότητας όπως η Ιταλία και η Ισπανία, χρειάζονται στήριξη ρευστότητας από την Ευρώπη, ανεξαρτήτως αν η Ελλάδα μείνει ή φύγει από το ευρώ. Στην πραγματικότητα μια αυτοεκπληρούμενη κρίση στις αγορές των ιταλικών και ισπανικών ομολόγων στο παρόν στάδιο είναι σχεδόν βέβαιη, αν δεν δοθεί μια τέτοια στήριξη. Οι σημαντικότατοι επίσημοι πόροι που αυτή τη στιγμή δαπανώνται για τη διάσωση των ιδιωτών πιστωτών της Ελλάδας θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να προστατέψουν αυτές τις χώρες και τις τράπεζες σε άλλα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Η έξοδος της Ελλάδας μπορεί να έχει και δευτερεύοντα οφέλη. Άλλα κράτη της Ευρωζώνης που έχουν πληγεί από την κρίση είναι πολύ πιθανό ότι θα αποκτήσουν τη δυνατότητα να αποφασίσουν μόνα τους αν θέλουν να ακολουθήσουν την Ελλάδα ή να παραμείνουν στο ευρώ, με όλα τα κόστη που συνεπάγεται αυτή η επιλογή. Ανεξαρτήτως του τι θα κάνει η Ελλάδα, οι τράπεζες της Ευρωζώνης σήμερα χρειάζονται επειγόντως επανακεφαλαιοποίηση. Γι’ αυτό απαιτείται ένα νέο πανευρωπαϊκό πρόγραμμα το οποίο μάλιστα δεν θα βασίζεται σε θολές εκτιμήσεις και σε απατηλά τεστ αντοχής. Η έξοδος της Ελλάδας μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για μια τέτοια προσέγγιση.

Η πρόσφατη εμπειρία της Ισλανδίας όπως και πολλών αναδυόμενων οικονομιών τα τελευταία 20 χρόνια, μας δείχνουν ότι η ελεγχόμενη αναδιάρθρωση με περιορισμό του εξωτερικού χρέους μπορεί να αποκαταστήσει τη βιωσιμότητα του χρέους, την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Όπως και σε αυτές τις περιπτώσεις, έτσι και στην Ελλάδα οι παράπλευρες ζημιές της εξόδου θα είναι μεν σημαντικές αλλά μπορούν να είναι περιορισμένες.

Όπως σε έναν τελειωμένο γάμο όπου απαιτείται διαζύγιο, είναι καλύτερα να έχουμε κανόνες που θα καθιστούν το χωρισμό λιγότερο επιζήμιο και για τις δύο πλευρές. Οι διαρρήξεις και τα διαζύγια είναι οδυνηρά και επιζήμια, ακόμα και όταν υπάρχουν κανόνες. Ας μην κάνουμε λάθος: μια ελεγχόμενη έξοδος από το ευρώ θα είναι σκληρή. Αλλά θα είναι πολύ χειρότερο να παρακολουθούμε την αργή και ανεξέλεγκτη καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας...

Με αφορμή την διαδικασία εφαρμογής της εργασιακής εφεδρείας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναβιώνει το κομματικό κράτος της δεκαετίας του 1980. Παρότι κορυφαία κυβερνητικά στελέχη… διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους ότι η επιλογή του πλεονάζοντος προσωπικού θα γινόταν από το ΑΣΕΠ, αποδείχτηκε ότι η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Την τύχη κάθε απασχολούμενου στο Δημόσιο και την υπαγωγή του ή όχι στην εργασιακή εφεδρεία και στο «γολγοθά» της απόλυσης θα κρίνουν οι διορισμένες «πράσινες» διοικήσεις των οργανισμών, ή των φορέων με πλεονάζον προσωπικό. Το ΠΑΣΟΚ εμπλέκει το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού στη «φάμπρικα» της εφεδρείας και μετατρέπει μια ανεξάρτητη αρχή σε «φερετζέ» της κυβερνητικής αυθαιρεσίας. Μάλιστα, με ευκολία συνδέει το όνομα του ΑΣΕΠ (μιας Αρχής που είναι αρμόδια για τις προσλήψεις) με το πογκρόμ των απολύσεων, περιορίζοντας το ρόλο του στην τοποθέτηση των «πλεοναζόντων» σε πίνακες κατάταξης. Όταν, δηλαδή, θα έχουν γλιτώσει από την εφεδρεία τα «δικά τους παιδιά» και τα αντικειμενικά κριτήρια θα ισχύσουν για εκείνους που θα έχουν πλέον ελάχιστες ελπίδες να επανενταχθούν στην αγορά εργασίας.

Σύμφωνα με όσα ακούγονται στους… διαδρόμους φορέων και οργανισμών, ήδη έχουν «πέσει» τα πρώτα τηλέφωνα προς τις διοικήσεις, οι οποίες μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου θα στείλουν στην εφεδρεία τουλάχιστον το 10% του προσωπικού, με στόχο να προστατευτούν «ημέτεροι» από την υπαγωγή στις σχετικές λίστες.

Σύμφωνα με τον ΓΓ της ΑΔΕΔΥ Ηλ. Ηλιόπουλο, στις υπηρεσίες και στους οργανισμούς που μπαίνουν πρώτοι στη διαδικασία της εργασιακής εφεδρείας, ήδη διάφορα «παπαγαλάκια» υπουργών, διοικητών και βουλευτών του ΠΑΣΟΚ πλησιάζουν εργαζομένους, τους οποίους θεωρούν ότι πρόσκεινται πολιτικά στο κυβερνών κόμμα, και τους τάζουν… διατήρηση της θέσης εργασίας τους, εφόσον δεν αντιδράσουν, αλλά τουναντίον στηρίξουν τα νέα μέτρα.

Για τους υπόλοιπους, τους μη κομματικούς «φίλους» του ΠΑΣΟΚ, δίνεται μόνο η ευκαιρία να επιλέξουν με ποιο τρόπο θα απολυθούν, προσθέτει ο γενικός γραμματέας της ΑΔΕΔΥ, επισημαίνοντας ότι αυτό το οποίο επιχειρεί η σημερινή κυβέρνηση απολύοντας με το «έτσι θέλω» και χωρίς κριτήρια εργαζομένους, θυμίζει το ΠΑΣΟΚ των αρχών της δεκαετίας του 1980, όταν με εντελώς αυθαίρετο τρόπο προχωρούσε σε χιλιάδες προσλήψεις προσωπικού, με μοναδική προϋπόθεση την κατοχή κάρτας από τις «πράσινες» κλαδικές.

«Κυκλοφορεί ένας πίνακας με εκείνους που βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση. Η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων που είναι ένα βήμα πριν από τη συνταξιοδότηση θέλει να παραμείνει στην εργασία. Υπάρχουν πολλοί που έχουν δάνεια και δεν θα μπορούν να αποπληρώνουν ούτε καν τις δόσεις. Στους διαδρόμους ακούγονται πολλά. Λέγεται ότι ασκούνται πιέσεις προς τη διοίκηση, προφανώς από κομματικά στελέχη», σημειώνει ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων του ΙΓΜΕ, Γιάννης Κατσίκης.

Εκπρόσωποι εργαζομένων καταγγέλλουν ότι πιέσεις δέχονται και υπάλληλοι για να βγουν άμεσα στη σύνταξη, ώστε να αποφύγουν την εφεδρεία. «Κατατίθενται αθρόα αιτήματα για πρόωρη συνταξιοδότηση. Μέχρι την Τρίτη είχαν υποβάλει σχετικό αίτημα τέσσερις συνάδελφοι και μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα οι αιτήσεις έφτασαν τις 26. Οι εργαζόμενοι ζουν πλέον με το φόβο της στοχοποίησης. Σε συνάντηση πριν από λίγες ημέρες, η διευθύντρια προσωπικού ανέφερε ότι η εγκύκλιος ορίζει πως στο καθεστώς θα υπαχθεί τουλάχιστον το 10% των υπαλλήλων. Δηλαδή, άφησε να εννοηθεί ότι έχει την ευχέρεια να στείλει περισσότερους στην εφεδρεία», λέει ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων, Μανώλης Δανδουλάκης.

Σημεία και τέρατα συμβαίνουν στους οργανισμούς αστικών συγκοινωνιών και σιδηροδρόμου, μετά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για το καθεστώς εργασιακής εφεδρείας. Εργαζόμενοι διαγκωνίζονται μεταξύ τους, χρησιμοποιώντας ό,τι «μέσο» διαθέτουν, προκειμένου να αποφύγουν την ένταξή τους σε καθεστώς εφεδρείας.

Η κυβέρνηση έχει σπείρει τρόμο και φόβο στους εργαζομένους, οι οποίοι στην απελπισία τους να μη χάσουν τη δουλειά τους «εκλιπαρούν» όποιον βρίσκουν που μπορεί να τους τάξει ότι δεν θα μπουν στη λίστα εφεδρείας. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι, σύμφωνα με πληροφορίες, καταφεύγουν στους κατά τόπους «παράγοντες» του κυβερνώντος κόμματος, ζητώντας την παρέμβασή τους.

Η κατάσταση έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια της τραγωδίας, καθώς οι περισσότεροι από τους εργαζομένους «τρώνε πόρτα» ή τους γεμίζουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε κατάσταση αμόκ, ιδιαίτερα όσοι έχουν οικογένειες και υποχρεώσεις. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι στη ΛΑΡΚΟ παίζονται «χοντρά παιχνίδια» με τους συμβασιούχους. Ακούγεται ότι συμβασιούχους ορισμένου χρόνου επιχειρείται να τους μετατρέψουν σε αορίστου με διαδικασίες-εξπρές, στο πλαίσιο των πελατειακών σχέσεων του ΠΑΣΟΚ.

Από τον “Ελεύθερο Τύπο”

  • Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter,ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα, μάλλον αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών).
Εφημερίδα Dagens Nyheter

Kajsa Ekis Ekman: När eurokostymen inte passar

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΣΟΥΗΔΙΑ
Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.
Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες;


Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο οριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση.

Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δ εν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με τοευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, ΆντρεςΜπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη Σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;

Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, τηνστατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.

Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ωςεπιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.

Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ενα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδοκρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της. Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες επρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το ενλόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύοκυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων. Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες.

Ο λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος. Ένα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.

Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.

Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού. Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔιεθνούςΝομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής ΚεντρικήςΤράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες εβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά τοήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν.

Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία. Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ». Είναι στην ηλικία μου – 30 Χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όμως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνιαπανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων. Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη. Το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.

Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που σημαίνει Εκουαδόρ. Ο πρόεδρος τουΕκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβεικανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.

Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου.

Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;

(Ευχαριστούμε τον φίλο VZ για τον κόπο να μεταφράσει και να μας στείλει το άρθρο)

Οι ρευστές καταστάσεις στην Ανατ. Μεσόγειο δεν μας επιτρέπουν εφησυχασμό, ιδιαίτερα δε πολιτική και διπλωματική αδράνεια. Η 19η Σεπτ. 2011 ενδεχομένως να αποτελεί ιστορική ημέρα για την αδύναμη και υπό κατοχή στο Βόρειο τμήμα της (και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε και να το τονίζουμε σε κάθε ευκαιρία) Κυπριακή Δημοκρατία. Η πλωτή εξέδρα με την Ελληνική ονομασία «ΟΜΗΡΟΣ» (Hommer Errington) της Αμερικανικής εταιρίας NOBLE ENERGY (και εβραϊκών συμφερόντων) έπιασε δουλειά, ξεκινώντας διερευνητικές γεωτρήσεις, στο οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ, υπό το φως των «φοβερών» απειλών της Άγκυρας.

Οι δε εμπλεκόμενες χώρες Τουρκία, Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος έχουν θέσει τις Ένοπλες δυνάμεις των σε κατάσταση ετοιμότητας. Στρατιωτικές πηγές αναφέρουν ότι Ισραηλινές πυραυλάκατοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) παρακολουθούσαν από μακριά την μεταφορά της εξέδρας της Noble, καθώς και τις κινήσεις της τουρκικής πλευράς, καθόσον δύο Τουρκικές φρεγάτες παρακολουθούσαν (από μακρινή απόσταση) την μεταφορά και εγκατάσταση της εξέδρας. Και είναι ακόμη όλοι εκεί.

Ως γνωστόν η Άγκυρα αμφισβητεί το δικαίωμα του Ισραήλ και της Κύπρου στην πραγματοποίηση γεωτρήσεων για τον εντοπισμό αποθεμάτων υδρογονανθράκων στις αντίστοιχες ΑΟΖ που οριοθέτησαν σε συμφωνία που υπεγράφη πέρσι. Το εγκεκριμένο από τον ΟΗΕ Δίκαιο της Θάλασσας επιτρέπει στα έθνη να οριοθετήσουν τις ΑΟΖ για την εξερεύνηση φυσικών πόρων σε μια απόσταση 200 μιλίων από τα χωρικά τους ύδατα. Το Ισραήλ , αλλά και η Τουρκία δεν έχουν υπογράψει αυτή τη συνθήκη, εν αντιθέσει με την Κύπρο και την Ελλάδα. Το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την εγκατάσταση της εξέδρας και την έναρξη των εργασιών η Τουρκία δια της πολιτικής της ηγεσίας είχε προβεί σε ένα καταιγισμό απειλών, όπου λίγο ως πολύ διαβεβαίωνε ότι θα φθάσει στα άκρα, προκαλώντας θερμό πολεμικό επεισόδιο. Μαθημένη μέχρι τώρα σε αυτή την πολιτική των απειλών και τυφλωμένη από την αλαζονεία της ηγεσίας της, από την φιλοσοφία της εξωτερικής πολιτικής, εκπορευομένης από τον ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου, η οποία φιλοσοφία αυτή υπονοεί ότι η Τουρκία δεν χρειάζεται κανέναν, είναι μια περιφερειακή μεγάλη δύναμη , η οποία μπορεί μόνη της να καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού. Οι απειλές του Ερντογάν συνεχίστηκαν με ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας που ανέφερε πως: «Έχει συμφωνηθεί ότι η Τουρκία και η ‘Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου’ (ΤΔΒΚ) θα συνάψουν συμφωνία οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας, εφόσον η‘Ελληνοκυπριακή διοίκηση’ προχωρήσει σε δραστηριότητες υπεράκτιων γεωτρήσεων στο νότιο τμήμα της νήσου’.

Εδώ τι να επισημάνουμε ότι ονομάζει το ψευδοκράτος ΤΔΒΚ και την επίσημη και αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ Ελληνοκυπριακή Δημοκρατία, Ελληνοκυπριακή διοίκηση; Το πρόβλημα της Άγκυρας είναι ότι η ‘ΤΔΒΚ’ δεν αναγνωρίζεται από καμία χώρα, παρά μόνο από την Τουρκία. Αλλά όπως είπαμε η Τουρκία τυφλωμένη από την αλαζονεία της δεν είναι ικανή να διακρίνει και να αξιολογήσει νόμιμες καταστάσεις, εμφανέστατα γεγονότα, δηλώσεις και απορρέοντα συμφέροντα. Όπως έχει γραφτεί κατ’ επανάληψη το Ισραήλ διαβεβαίωσε με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο την υποστήριξή του και την προστασία των ερευνών, η Ρωσία συμπαρίσταται και θεωρεί νόμιμο το δικαίωμα της Κύπρου για γεωτρήσεις εντός της δικής της ΑΟΖ, η Ευρώπη συμπαρίσταται επίσης, κρατώντας ίσες αποστάσεις (πάντα έτσι ήταν, αφού δεν υπάρχει ακόμη ενιαία εξωτερική πολιτική της Ε.Ε) και η Ελλάδα δήλωσε ξεκάθαρα ότι η οποιαδήποτε επίθεση κατά της Κύπρου θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ελλάδος. Και οι ΗΠΑ; Εδώ τα πράγματα είναι ακόμη πιο ξεκάθαρα: Η Ουάσιγκτον δεν έχει δώσει στην Noble Energy μόνο το πράσινο φως για την έναρξη υπεράκτιων γεωτρήσεων στην Κύπρο, αλλά προσέφερε και επιπλέον υποστήριξη μέσω σχετικής δήλωσης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ την περασμένη Πέμπτη (15/9): «Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τις προσπάθειες για την ενίσχυση της ενεργειακής διαφοροποίησης στην Ευρώπη, σημειώνοντας το γεγονός ότι είναι θετική η συμμετοχή αμερικανικής εταιρείας». Ακόμη και η ΥΠΕΞ κ. Κλίντον μόλις πρόσφατα κατέστησε σαφές στον Τούρκο ΥΠΕΞ τα αναφαίρετα δικαιώματα της Κύπρου για έρευνες και ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν και θα προστατεύσουν τις Αμερικανικές εταιρείες.
Έτσι λοιπόν, ως κίνηση αντιπερισπασμού η Τουρκία σχεδιάζει να ξεκινήσει γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, αγνοώντας τη Λευκωσία.

Αυτό θα σήμαινε ότι ο Πρωθυπουργός Ερντογάν, ενώ παρέχει μεγαλόστομες υποσχέσεις για τη ‘διατήρηση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στα διεθνή ύδατα, ετοιμάζει μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών. Την Παρασκευή (16/9), η ελληνική κυβέρνηση στην Αθήνα προειδοποίησε την Άγκυρα να μην προβεί σε αυτήν την κίνηση. Εντάξει η Άγκυρα τρομοκρατήθηκε και δεν θα το κάνει!!
Ο Τούρκος Πρωθυπουργός όμως έθεσε εαυτόν ‘στα σχοινιά’: Εάν διατάξει τις ναυτικές ή/και αεροπορικές μονάδες να χτυπήσουν την Αμερικανική εξέδρα, τότε θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες, που ενδέχεται να περιλαμβάνουν μια αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο. Εάν παραμείνει άπραγος, ή δεν κάνει τίποτα περισσότερο από μια συμβολική γεώτρηση στην τουρκική πλευρά του νησιού, τότε θα χάσει την υπόληψή του ως ηγέτης που είναι σε θέση να πραγματοποιεί τις απειλές του. Και εδώ τίθεται το ερώτημα τι πρόκειται να πράξει; Θα μπορούσε, επίσης, να ακολουθήσει την τρίτη οδό, όπως και άλλοι ηγέτες μουσουλμανικών κρατών και να στρέψει την οργή του στο Ισραήλ, κάτι που δεν είναι εύκολο. Ακόμη και είναι πολύ πιθανόν να στραφεί εναντίον της Ελλάδος, δημιουργώντας προβοκάτσιες και διάφορα θέματα και καταστάσεις, αρχής γενομένης από την περιοχή νοτίως Καστελόριζου (με γεωτρήσεις στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα, που δεν αναγνωρίζει, ή στο γνωστό και αγαπημένο πεδίο αντιπαράθεσης Ελλήνων και Τούρκων, τις τελευταίες δεκαετίες το Αιγαίο, με τις παγιωμένες κατά τους Τούρκους γκρίζες ζώνες κλπ κλπ).

Η Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ εικάζουν ότι το πιο πιθανό πεδίο μιας ενδεχόμενης ένοπλης σύγκρουσης, αν οι Τούρκοι συνεχίσουν τον παραλογισμό των, την αποχή από τον ρεαλισμό και την λογική εκτίμηση της κατάστασης, καθώς και τον εθελοτυφλωτισμό των, ευρίσκεται στην περιοχή της Μεσογείου, στα ανοιχτά της Κύπρου και όχι στο Αιγαίο, το δε πιθανότερο είναι αν/να εξελιχθεί σε ναυτική και αεροπορική αντιπαράθεση, στην οποία θα εμπλακούν η Τουρκία, η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ. Θεωρούμε δεδομένο ότι η ενεργή υποστήριξη των Αμερικανών θα είναι προς την πλευρά του Ισραήλ, δηλαδή και προς την δική μας πλευρά (επιτέλους μετά από πολύ καιρό), έστω και αν ακόμη οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία, ιδίως εντός του ΝΑΤΟ, με τα σχέδια για την αντιπυραυλική ασπίδα, όπου θα συμπεριλαμβάνεται και το Ισραήλ, παρά τις αντιρρήσεις των Τούρκων.

Σε πρόσφατη συνέντευξη στους New York Times ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε ότι η Άγκυρα επιδιώκει μια εταιρική σχέση (partnership) μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου με σκοπό την δημιουργία ενός νέου άξονα ισχύος στη Μέση Ανατολή σε μια εποχή όπου φθίνει η επιρροή των ΗΠΑ στην περιοχή. Θα είναι, κατά τον Νταβούτογλου ένας άξονας δημοκρατίας, πραγματικής δημοκρατίας», προσθέτοντας πως «Θα είναι ένας άξονας δημοκρατίας των δύο μεγαλύτερων εθνών στην περιοχή μας, από βορά προς νότο, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την κοιλάδα του Νείλου στο Σουδάν». Βέβαια δεν λέει ότι ο άξονας αυτός έχει σκοπό να τέμνει (για να τον αποκόψει θεωρούμε ότι είναι αδύνατον) τον στρατηγικής σημασίας άξονα Ισραήλ-Κύπρος – Ελλάδα – Ευρώπη. Εδώ έχουμε και μια μαρτυρία της φιλοδοξίας του Ερντογάν να καταστεί περιφερειακός ηγέτης, η οποία, σύμφωνα με έγκυρους αναλυτές, μπορεί να υλοποιηθεί μόνο εις βάρος του status της Αιγύπτου, ως ηγέτιδας δύναμης του Αραβικού κόσμου. Σύμφωνα με τον Sinan Ulgen, διευθυντή του Τουρκικού Κέντρου Μελετών Οικονομικής και Εξωτερικής Πολιτικής: «Η συγκεκριμένη σχέση δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη. Οι χώρες αυτές δρουν ανταγωνιστικά στο παιχνίδι της περιφερειακής επιρροής, καθώς η Αίγυπτος επιθυμεί να διαδραματίσει έναν ηγετικό ρόλο στον αραβικό κόσμο, ενώ η Τουρκία προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή της». Εκτιμούμε ότι αυτό είναι άλλη μια απόδειξη της υπερφίαλης και φιλόδοξης Τουρκικής πολιτικής, που τελικά δεν τους βγαίνει, παρά τις μεγαλοστομίες, τις «εντυπωσιακές και τις μεγαλειώδεις κινήσεις» και θα λέγαμε ότι μάλλον τίθενται στο περιθώριο, παρά στην πρωτοπορία των εξελίξεων, ευτυχώς για μας. Ήδη σημειώνονται εντυπωσιακές αλλαγές στα παγκόσμια κέντρα λήψης αποφάσεων των υπερδυνάμεων και δη της Αγγλίας και των ΗΠΑ, λόγω της αχαλίνωτης αλαζονείας και προκλητικής και ανεξέλεγκτης τουρκικής συμπεριφοράς, όπου το Εβραϊκό λόμπυ δρα ενεργά πλέον στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, καθώς και στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα (Εβραϊκών συμφερόντων μην το ξεχνάμε) υπέρ της Ελλάδος και φανερά πλέον κατά της Τουρκίας, τα δε αποτελέσματα εκτιμούμε ότι θα φανούν στο άμεσο μέλλον. Δηλαδή για να είμαστε σαφείς και ξεκάθαροι και να το πούμε με ποδοσφαιρικούς όρους οι Τούρκοι φαίνεται να χάνουν τον αγώνα, λόγω των αυτογκόλ που βάζουν συνεχώς τελευταίως και όχι λόγω της δικής μας δεινής ποδοσφαιρικής ικανότητας να σκοράρουμε και φυσικά με την φιλία και συνεργασία που αναπτύξαμε τελευταία με ισχυρούς ποδοσφαιρικούς παράγοντες.

Οι διαμορφούμενες και οι ευμετάβλητες συνθήκες στην περιοχή της Μεσογείου μας αναγκάζουν σε συνεχή επαγρύπνηση, συνεχή παρακολούθηση της κατάστασης, ευέλικτο και έξυπνο σχεδιασμό, θάρρος και τόλμη στην λήψη των αποφάσεων της πολιτικής και στρατιωτικής μας ηγεσίας και όχι στην μέχρι τώρα αντίληψη του «ραγιαδισμού» και της πολιτικής των υποχωρήσεων και του κατευνασμού του αντιπάλου, όπου νομοτελειακά φθάνουμε στην υλοποίηση αυτού που διπλωματικά καλείται διεθνώς «Φινλανδοποίηση», δηλαδή την πλήρη ικανοποίηση των απαιτήσεων του αντιπάλου, χωρίς αντίδραση, χωρίς πόλεμο. Ακόμη και τώρα που η χώρα μας είναι οικονομικά κατεστραμμένη, η χρεωκοπία θεωρείται δεδομένη κατά τους ειδήμονες, το φρόνημα θα πρέπει να παραμείνει σύμφωνα με την ιστορία μας, Ελληνικό.

Πόλεμος ένδοξος, ειρήνης αισχράς αιρετώτερος.
Δημοσθένης, 384-322 π.Χ., Αθηναίος ρήτορας

Πηγή


Οι λεονταρισμοί Ερντογάν συνεχίζονται! Μετά από το νέο αμερικανικό χαστούκι χθες στη Νέα Υόρκη η εκνευρισμένη Αγκυρα προχώρησε σε μία ακόμη πρόκληση.

Εξέδωσε ΝΟΤΑΜ με την οποία ενημέρωνε ότι θα έκανε αεροναυτική άσκηση νότια της Κύπρου και εντός του FIR Λευκωσίας. Η ΝΟΤΑΜ απορρίφθηκε αλλά η Άγκυρα αγνοώντας κάθε έννοια νομιμότητας ,εστειλε μια κορβέτα,μία φρεγάτα και οκτώ F-16 στη περιοχή.

Επί δύο ώρες εκτελούσαν ασκήσεις και μετά αποχώρησαν. Πόσο κοντά έφθασαν στην εξέδρα της Noble Energy; 50 ναυτικά μίλια! Δεν τόλμησαν να κάνουν τίποτα παραπάνω. Γι΄ αυτό και μιλάμε για λεονταρισμούς.

Χθες στη Νέα Υόρκη ο Τούρκος ΥΠΕΞ πήρε το μήνυμα από τη Χίλαρι Κλίντον και ήταν απογοητευτικό:"Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το δικαίωμα της Κύπρου στις έρευνες",επανέλαβε ορθά,κοφτά η αμερικανίδα ΥΠΕΞ.

Μετά απ΄ αυτό είχαμε τη σπασμωδική αντίδραση της Άγκυρας με την αεροναυτική συνεργασία νότια της Κύπρου.

Και αυτά είναι μόνο η αρχή... το τέλος των λεονταρισμών βλέπει -προφανώς- πιό δυτικά, προς το Καστελόριζο, την Ελληνική ΑΟΖ και το... Αιγαίο.

(Η κινδυνολογία των εταίρων και η εμμονή τους στην ατελέσφορη πολιτική - Η φλυαρία των ημετέρων - Οι μαύρες προβλέψεις - Οι εν απογνώσει Ελληνες - Το ορατό αδιέξοδο)

Παγιδευμένη στην άθλια επιλογή της για την Ελλάδα (Μνημόνιο, ύφεση) η Ενωση εμμένει στην υλοποίηση μέτρων που συντηρούν τον φαύλο κύκλο. Το συνηθίζουν οι ισχυροί, όταν η πραγματικότητα τους διαψεύδει και τους εκθέτει: υποστηρίζουν φανατικά τη στυγερή επιπολαιότητα της πολιτικής τους, αρνούνται πεισματικά την αναθεώρησή της και κινδυνολογούν ασύστολα για να εκφοβίσουν τους καθημαγμένους. Η αλήθεια είναι ότι φοβούνται τις αντιδράσεις τους. Δεν είναι μωροί. Γνωρίζουν το όριο και τις αντοχές μιας κοινωνίας. Και προσπαθούν με κάθε τρόπο -σε αγαστή συνεργασία με τις ευένδοτες κυβερνήσεις- να μεταθέσουν το βάρος της ευθύνης στους χειμαζόμενους λαούς. Παίζουν με τη φωτιά και το ξέρουν: ενδεχόμενες εκρήξεις στις...
προβληματικές χώρες (εκρήξεις καθολικές και όχι παίξε-γέλασε) θα κλονίσουν ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και θα τσαλακώσουν τις άθλιες επιλογές τους. Θα τις πετάξουν στα σκουπίδια. Οσο μπορούν, επομένως, όσο υπάρχει σχετική νηνεμία, θα αναχαιτίζουν ακόμη και τις δειλές απόπειρες στοιχειώδους επανάγνωσης της πολιτικής ή κάποιων πτυχών της πολιτικής που έχουν επιβάλει.

Ο Βενιζέλος το ξέρει: μόλις πήγε να ψελλίσει κάτι για «πολιτική λύση» -μιλώντας με την τρόικα για τις επιπτώσεις της ύφεσης- οι εταίροι κάγχασαν, συνοφρυώθηκαν και το ξέκοψαν. Τα κεφάλια μέσα και οι ευένδοτοι στο πόστο τους... Την ίδια τύχη θα έχει και η «επαναδιαπραγμάτευση» του Σαμαρά, αν γίνει πρωθυπουργός. Ο ναρκισσισμός των θιγμένων -ειδικά απέναντι σε κάποιον καθεστωτικό που βγάζει γλώσσα- δεν θα επιτρέψει καμία αναθεώρηση. Θα μείνουν πιστοί στον μονόδρομο που στέλνει το κουρασμένο φορτηγό στον τοίχο...

Η δέσμη Σαμαρά θα έχει τύχη μονάχα αν επισυμβούν δραματικές και ανατρεπτικές εξελίξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη, αρχής γενομένης από την Ελλάδα.... Μέχρι τότε, όμως, ποιος ξέρει πού θα βρίσκεται η χώρα. Για πτώχευση και έξοδο από την ευρωζώνη μιλά ο Σόρος, για αναδιάρθρωση του χρέους και έξοδο από το ευρώ ο Στίγκλιτς. Τραγικό; Μα -λέει ο νομπελίστας- «αυτό που συμβαίνει σήμερα [στην Ελλάδα] είναι η χειρότερη δυνατή τιμωρία»...

Εκ των έσω

* ΕΛΛΑΔΑ (1)... Σε γκρίζο φόντο: Πληθύς σεναρίων και προβλέψεων για χρεοκοπία (ελεγχόμενη ή ανέλεγκτη) και έξοδο από την Ευρωζώνη. Ενδεικτικώς:

* Τζορτζ Σόρος («Βήμα»): «Πρέπει να ετοιμαζόμαστε για το αδιανόητο: την πτώχευση της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, ίσως και της Ιρλανδίας, και την έξοδό τους από το ευρώ».

* Βόλφγκανγκ Μίνχαου («Financial Times/Καθημερινή»): Θεωρεί ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει ελπίδες επιτυχίας και σημειώνει:

- «Η σημερινή στρατηγική καταδικάζει την Ελλάδα σε μια ημι-μόνιμη ύφεση. Μια χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη. Πρέπει όμως το κούρεμα να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να δρομολογήσει την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή από 160% του ΑΕΠ σε 80% ή και λιγότερο. Το ερώτημα σε αυτήν την περίπτωση είναι αν η Ελλάδα θα ήταν καλύτερο να παραμείνει στην Ευρωζώνη ή να την εγκαταλείψει».

* ΕΛΛΑΔΑ (2)... Φωτεινή: «Η Ελλάδα είναι η μητέρα της Ευρώπης, δεν μπορώ να διανοηθώ τη Γηραιά Ηπειρο χωρίς αυτή. Κάτι τέτοιο θα ήταν μια σύγχρονη βαρβαρότητα, η οποία πραγματικά με ξεπερνά. Ποιος άραγε μπορεί να διώξει κάποιον από το σπίτι που ο ίδιος έχτισε;»...

Ο Ρικάρντο Μούτι, Ιταλός αρχιμουσικός, στην Ισμα Τουλάτου («Βήμα»):

- «Οι πλούσιες χώρες της Ευρώπης οφείλουν να βοηθήσουν τις φτωχές να ορθοποδήσουν, έτσι ώστε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα να μην καταρρεύσει. Τους το οφείλουν γιατί για χρόνια ολόκληρα, για αιώνες, επωφελήθηκαν από αυτές. Και πρώτα απ' όλα από την Ελλάδα».

- «Πιστεύω ακράδαντα ότι για τις χώρες του Νότου η ανάκαμψη θα ξεκινήσει από την κουλτούρα. Αυτή θα κινητοποιήσει τον τουρισμό, την οικονομία, τα πάντα. Είναι άλλωστε και το βαρύ μας πυροβολικό...».

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ από enet, μοντάζ Γρέκι

Εν αναμονή των νέων οικονομικών μέτρων, τα οποία θα ανακοινώσει ο Βενιζέλος μετά τη λήξη των τηλεδιασκέψεων με την τρόικα και των κυβερνητικών συνεδριάσεων που θα επισημοποιήσουν τις επιθυμίες των δανειστών, η κοινωνία δεν έχει να περιμένει έλεος. Τι κι αν τα παγκόσμια ΜΜΕ βοούν: «Σταματήστε το έγκλημα που κάνετε στην Ελλάδα»! Ούτε η τρόικα ούτε η κυβέρνηση προτίθενται να βάλουν φρένο...

Τι κι αν ξέρουν ότι όντως πρόκειται για έγκλημα; Κανένας φραγμός. Άλλωστε πλέον όλοι βιάζονται να διαμορφώσουν το νέο τοπίο. Ένα τοπίο όμως που καμιά σχέση δεν έχει με την επίτευξη οποιουδήποτε δημοσιονομικού στόχου. Καμιά σχέση με τη μείωση των ελλειμμάτων, καμιά σχέση με τη μείωση του χρέους. Το μόνο που φαίνεται να προετοιμάζεται είναι «η Ελλάδα μετά την πτώχευση». Τι εννοούμε;

Όπως συνέβη με όλα τα προηγούμενα πακέτα μέτρων, η επερχόμενη μαζική κατάργηση φορέων και οι δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο δεν σχετίζονται με κανενός είδους αναδιάρθρωση, εξυγίανση ή αναδόμησή του. Με κανενός είδους παραγωγική ανασυγκρότησή του. Επικαλούμενοι ένα... «φθηνό και αποτελεσματικό κράτος, φιλικό προς τον πολίτη», συγχωνεύουν, καταργούν και απολύουν οριζοντίως με μοναδικό κριτήριο τη μείωση του κόστους του Δημοσίου.

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η επέμβαση στο Δημόσιο συνιστά «τομή», «ανασυγκρότηση» ή «εξυγίανση» αν βλέπαμε π.χ. μια... μελέτη σκοπιμότητας, ένα πλάνο ανάπτυξης κάποιων τομέων, μια πρόβλεψη διοχέτευσης εξοικονομούμενων κονδυλίων σε έργα και δράσεις ανάπτυξης. Αν βλέπαμε κονδύλια για την έρευνα και την Παιδεία, όπως κάποτε έκαναν – μέσα στη δική τους καταστροφή – οι Φινλανδοί, με τα θαυμαστά σημερινά αποτελέσματα.

Θα μας έπειθε, ίσως, η κατάργηση μόνο των φορέων που ιδρύθηκαν χωρίς ποτέ να αποκτήσουν αντικείμενο, μόνο για να βολέψουν κομματικούς στρατούς. Και η ενίσχυση αυτών που μπορούν να συμβάλουν σε στρατηγικό ανασχεδιασμό της οικονομίας και του μοντέλου ανάπτυξης.

Κι άλλα πολλά θα είχαν νόημα, αλλά άδικα θα τα επισημάνουμε. Τίποτε απ' αυτά δεν κάνει σήμερα η κυβέρνηση. Απλώς εκτελεί – στην κυριολεξία – κάθε έννοια δημοσίου αγαθού και συμφέροντος, κάθε έννοια εθνικής οικονομίας υλοποιώντας τις παράλογες δεσμεύσεις που ανέλαβε στο πλαίσιο της δανειακής σύμβασης για τα 110 δισ. ευρώ της τρόικας.

Φτώχεια για όλους

Στην πραγματικότητα τα δύο πλαίσια που ορίζουν την πολιτική κυβέρνησης και τρόικας, το «εκτελεστικό» της δανειακής «μνημόνιο» και το πιο πρόσφατο «μεσοπρόθεσμο», περιλαμβάνουν όλα όσα η κυβέρνηση έρχεται να πραγματώσει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Κανένα από τα «νέα» μέτρα δεν είναι... νέο. Τα υπέγραψε όλα η κυβέρνηση και τα ψήφισαν στη Βουλή οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Τόσο το «μνημόνιο» όσο και το «μεσοπρόθεσμο» δεν είναι κάποιου είδους σταθερά προγράμματα, αλλά πλαίσια, διαρκώς αναπροσαρμοζόμενα, ώστε να κατατείνουν προς την υποτιθέμενη επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων. Έτσι κάθε κυβερνητική «αποτυχία» απαιτεί αναπροσαρμογή των μέτρων επί τη βάσει του «ισοδύναμου» (εισπρακτικού) αποτελέσματος». Ανεξαρτήτως των συνεπειών στην οικονομία.

Οι δανειστές θέλουν αμέσως ρευστό – ακόμη κι αν θα είναι τα τελευταία ευρώ που κυκλοφορούν στην ελληνική επικράτεια. Αποτέλεσμα;

Κάθε «αστοχία» της κυβέρνησης φέρνει «νέα» και «ισοδύναμα» μέτρα. Κατά προτίμηση οριζόντια, χωρίς κοινωνικά κριτήρια. Τι θα πει άνεργος; Αν είναι και μακροχρόνιος, κακό του κεφαλιού του. Αρκεί να έχει σπίτι και να μπορούμε να τουκόψουμε το ρεύμα. Αν δεν του το έχουν ήδη κόψει.

Κάθε φοροφυγάς που δεν ελέγχεται ή δεν πληρώνει ισοδυναμεί με έναν, τουλάχιστον, υπάλληλο που απολύεται. Η φοροδιαφυγή είναι ακριβό σπορ και, κυρίως, απειλεί τους πιο καλούς φίλους της κυβέρνησης. Άσε που, κατά τα ΜΜΕ, αυτοί δεν συγκροτούν «συντεχνίες». Για προφανείς λόγους. Άλλωστε οι off shore είναι δύσκολο να συγκροτήσουν «συντεχνία», κυρίως για διαδικαστικούς λόγους.

Κάθε 20.000 ευρώ που μπαίνουν σε μια τσέπη «λαμόγιου» – θεσμικού ή εξωθεσμικού – ισοδυναμεί με έναν απολυμένο υπάλληλο. Και όχι με καταπολέμηση της διαφθοράς: δεν υπάρχει χρόνος για τέτοια. Άλλωστε ούτε εδώ βλέπει κανείς «συντεχνίες». Αυτοί είναι φίλοι των υπουργών.

Κάθε 100.000 ευρώ, που μπαίνουν στην τσέπη ενός κομματικού «μελετητή» για να «μελετήσει» ένα έργο που δεν θα γίνει ποτέ, ισοδυναμεί με πέντε απολυμένους υπαλλήλους ή, ίσως, με δύο κλειστά σχολεία ή με 500 συνταξιούχους των 600 ευρώ που θα χάσουν το ένα τρίτο από τη σύνταξή τους. Ούτε οι κομματικοί μελετητές συγκροτούν «συντεχνίες». Όπως οι off shore. Και πάει λέγοντας.

Οι οριζόντιες περικοπές και απολύσεις, από την άλλη (όσο κι αν «πιάνει» σε κάμποσους – ή σε πολλούς – το επιχείρημα ότι την κρίση πληρώνει μόνο ο ιδιωτικός τομέας και συνεπώς πρέπει «να πληρώσουν τα λαμόγια του Δημοσίου»), επιφέρουν μόνο καταστροφή στην οικονομία.

Ο φαύλος κύκλος μείωση εισοδημάτων - απολύσεις - ύφεση - δημοσιονομική αποτυχία και «φτου κι απ' την αρχή» καλά κρατεί. Γιατί λοιπόν επιμένουν;

Διότι, όπως από την αρχή μάς είπαν, πρέπει να υποτιμηθεί η ελληνική οικονομία σε ποσοστό της τάξεως του 40% έως 50% για να γίνει «ανταγωνιστική». Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με δύο τρόπους: είτε με υποτίμηση του νομίσματος (αδύνατη λόγω του ευρώ) είτε με υποτίμηση των εισοδημάτων.

Στην πρώτη περίπτωση θα επιτυγχανόταν ευκολότερα, όπως έχουν πολλές φορές επισημάνει και παράγοντες – πρώην και νυν – του ΔΝΤ, η συνολική υποτίμηση της οικονομίας.

Στη δεύτερη έχουμε υποτίμηση των εισοδημάτων και των περιουσιακών στοιχείων, αλλά όχι κατ' ανάγκην προϊόντων και υπηρεσιών.

Στο όνομα μιας αγοράς - καρτέλ, η οποία θα γνωρίσει ακόμη ισχυρότερα καρτέλ όταν φύγει τελείως από τη μέση το τρισκατάρατο κράτος, αλλά και στο όνομα της «δημοσιονομικής προσαρμογής» και της αποθέωσης των έμμεσων φόρων, έχουμε δραματική αύξηση του κόστους ζωής εν μέσω της εξ ίσου δραματικής μείωσης κάθε μορφής εισοδημάτων.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, όλοι μαζί – «δημόσιοι» και «ιδιωτικοί», ελεύθεροι επαγγελματίες, υπάλληλοι και μικροεπιχειρηματίες, χωρίς εξαίρεση – χάνουν από το γκρέμισμα της εσωτερικής αγοράς και συνολικά η ελληνική οικονομία εγκλωβίζεται στο περίφημο «σπιράλ θανάτου».

Όμως η κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Ήδη, πρώτη φορά, εμφανίζεται δημοσίως μια ισχυρή κοινωνική τάση που κάνει λόγο για μη πληρωμή των αλλεπάλληλων χαρατσιών, η οποία ήδη προκαλεί σημάδια πανικού στην κυβέρνηση, έστω και αν είναι αμφίβολο αν αυτή η τάση – πέραν της αρχικής έκφρασης οργής – θα σχηματοποιηθεί και θα γίνει πράξη από μεγάλα κοινωνικά στρώματα.

Έτσι εξηγείται και αυτό το απίστευτο προχθεσινό «διάγγελμα» Βενιζέλου, ο οποίος, αν και... συνταγματολόγος, έφτασε να απειλεί και να τραμπουκίζει δημοσίως – παραπέμποντας σε κατάμαυρες εποχές – εις βάρος όσων τολμούν να διατυπώνουν άποψη διαφορετική από τη δική του και του πρωθυπουργού.

Αισθάνεται πλέον ακόμη και η κυβέρνηση ότι η φοράδα δεν τραβάει άλλο ανήφορο και ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αδυνατούν πια να στηρίξουν τα οικονομικά εγκλήματα κυβέρνησης και τρόικας.

Το παραμύθι της «δημοσιονομικής σύγκλισης» δεν έχει πλέον δράκο. Έτσι επισείεται όλο και συχνότερα η έσχατη απειλή της πτώχευσης, η οποία διαρκώς ανασύρεται ως κυβερνητικό επιχείρημα για να περάσουν όλο και περισσότερα μέτρα. Τελευταίο τους όπλο ο φόβος. Ο οποίος όμως δεν αποτελεί επιχείρημα προς όποιον δεν έχει πλέον τίποτε να χάσει. Κι αυτή η ομάδα συμπατριωτών μας αυξάνεται ραγδαία.

Έχουν λοιπόν στην κυβέρνηση – και στην τρόικα – κάθε λόγο να ανησυχούν. Γι’ αυτό επισπεύδουν.

Άλλη μια «δόση» στο τελειωμένο «τζάνκι»

Ωστόσο η πτώχευση δεν είναι απλώς ένα απειλητικό παραμύθι, αλλά μια πραγματική προοπτική. Το ψέμα της κυβέρνησης λοιπόν δεν είναι η επίκλησή της, αλλά το επιχείρημά της ότι θα την αποφύγουμε αν υποστούμε κι άλλη φτώχεια, κι άλλη δυστυχία, πότε για τη μια δόση του δανείου της τρόικας και πότε για την επόμενη, τη μεθεπόμενη και πάει λέγοντας.

Δυστυχώς γι’ αυτήν, και για όλους μας, η πτώχευση είναι πλέον δρομολογημένη. Ποιος αμφιβάλλει πια ότι αυτό το χρέος είναι διαχειρίσιμο; Ούτε καν η τρόικα, η οποία κάθε φορά, εν όψει κάθε δόσης, με δυο-τρεις ξεκάρφωτες φράσεις στις εκθέσεις της, διαπιστώνει τη βιωσιμότητά του αμφισβητώντας την σε όλο το υπόλοιπο κείμενο. Μόνο για να δοθεί η «δόση» στο τελειωμένο «τζάνκι» των δανείων.

Το πράγμα όμως δεν πάει άλλο. Ο ασθενής έχει πάψει να ανταποκρίνεται στην τοξική και θανατηφόρο «θεραπεία» και πλέον η μόνη συζήτηση που αφορά την Ελλάδα σε όλο τον πλανήτη δεν είναι το... αν θα πτωχεύσει. Κανείς πια δεν της δίνει καμιά πιθανότητα...

Οι μόνες διαφορές απόψεων, εντός και εκτός Ευρώπης, εκδηλώνονται στον χρόνο, στο ύψος του «κουρέματος» του χρέους και στην παραμονή ή την έξοδο από το ευρώ.

● Ως προς τη διαγραφή χρέους, κερδίζει συνεχώς έδαφος η προσέγγιση – αλλά και η πρόβλεψη – που τη θέλει από 65% έως και 80%. Άσχετα με τις τελικές επιλογές των δανειστών.

● Για την παραμονή ή την έξοδο από το ευρώ γίνεται ο μεγαλύτερος καυγάς. Όχι επειδή η έξοδος θα επικρατήσει ως λογική, τουλάχιστον στο πολύ άμεσο μέλλον, αλλά διότι θέτει υπαρξιακά ζητήματα για το ευρώ και την ευρωζώνη.

Ωστόσο, εκτός από τους Αγγλοσάξονες αναλυτές, και στη γερμανοκρατούμενη ευρωζώνη κερδίζει έδαφος η προοπτική της οικειοθελούς αποχώρησης της Ελλάδας σε συνδυασμό με πτώχευση και μεγάλη διαγραφή χρέους.

Τα σοβαρά ερωτήματα, πάντως, όπως τα έχουμε κατ’ επανάληψη διατυπώσει, αυτά που αφορούν τη βιωσιμότητα της Ελλάδας, είναι συγκεκριμένα:

Ποιος θα ελέγξει την ελληνική πτώχευση;

Ποιος θα επιβάλει τους κανόνες του και προς όφελος τίνος θα γίνει;

Ποιος θα κάνει κουμάντο στη χώρα την επόμενη μέρα και τα επόμενα πολλά χρόνια;

Δυστυχώς η κυβέρνηση, αδύναμη πια και εξαντλημένη, δείχνει να έχει παραιτηθεί. Δεν είναι σε θέση να ελέγξει το παραμικρό, έτσι έχει παραδώσει τα κλειδιά της διαχείρισης και ζει την παρατεταμένη και φτηνιάρικη αγωνία της δικής της επιβίωσης. Αφού πλέον σκότωσε τον ασθενή, δίκην «οικονομικού δολοφόνου», με δικές της ιστορικού χαρακτήρα επιλογές, έχει πλέον περιοριστεί στον ρόλο του νεκροθάφτη. Τον μόνο που οι δανειστές τής αναγνωρίζουν...


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"


Η Νέα Ελλάδα καλεί όλους τους Έλληνες να συσπειρωθούν μαζί της και να σπάσει οριστικά το απόστημα που έχει καταστήσει την πατρίδα μας ετοιμοθάνατη σε θάλαμο βασανιστηρίων. Το απόστημα αυτό είναι σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος, ο οποίος συνεργαζόμενος άπταιστα έφτασε την χώρα στο έσχατο σημείο του κινδύνου και απειλεί (κυριολεκτικά) τους Έλληνες πολίτες με πείνα.

Η πολιτική ανεπάρκεια των ολίγιστων δεν μπορεί να συμπαρασύρει μία ολόκληρη χώρα στον βούρκο της διαφθοράς που οι ίδιοι έχουν βουτήξει. Πρέπει να τους σταματήσουμε. Είναι επικίνδυνοι.

Η Νέα Ελλάδα, ένα κόμμα πολιτών, βιώνοντας τον πόνο, την οργή, την απογοήτευση, αλλά και βλέποντας τους κινδύνους που απειλούν την χώρα εξαιτίας της πολιτικής ένδειας, τολμά να καλέσει όλους τους Έλληνες να συσπειρωθούν και να γίνουν γροθιά που θα ισοπεδώσει την μικροπρέπεια και επικίνδυνη πορεία του παρόντος πολιτικού συστήματος.

Η Νέα Ελλάδα τονίζει πως η πατρίδα μας δεν έχει περιθώρια απώλειας ούτε μίας πέτρας, ούτε μιάς σταγόνας νερού, ούτε μιας πνοής αέρα… Οι Έλληνες γνωρίζουμε την αλήθεια και το δίκαιο και αυτά θα τα επιβάλλουμε, επιτέλους, στην πατρίδα μας που έγινε περίγελως των γελοίων.

Από το Γραφείο Τύπου της «Νέας Ελλάδας»


Επικοινωνία

Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ 217, 11523,
ΤΗΛ. +30 2106457566
fax: +30 2106457561
email: neaellada.gr@gmail.com
email: info@neaellada.org.gr

Οι προχθεσινές εξελίξεις στο eurogroup έφεραν την κυβέρνηση πολλά βήματα κοντύτερα στο μνήμα της. Ο πανικός του Βενιζέλου έμοιαζε με τον πανικό του πιλότου που βλέπει το έδαφος να τούρχεται στα μούτρα με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο κρότος από το στουκάρισμα θα ακουστεί δυνατός μέσα στις επόμενες μέρες, άντε βδομάδες.

Μια αντίρροπη δύναμη είναι η μειωμένη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, λόγω της μείωσης των εισοδημάτων και της ανεργίας. Άρα, ο οποιοσδήποτε επιπλέον φόρος έχει και μεγαλύτερη πιθανότητα να μην εισπραχθεί. Όταν ακούς το πρώτο χαράτσι, σφίγγεσαι και τρομάζεις. Το ίδιο και με το δεύτερο. Το τρίτο, όμως και το τέταρτο θαρρείς και δρουν απελευθερωτικά. Εφ' όσον δεν υπάρχει ούτε και μια πιθανότητα να ικανοποιηθούν, ξαφνικά γίνονται αόρατα για ολοένα και περισσότερο κόσμο, και είναι σαν να μην υπάρχουν.

Κι ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση φτάνει μια ανάσα κοντά στο tipping point. Η επιβολή όλο και σκληρότερων μέτρων, φορολογικών και εργασιακών, δεν μπορεί να συνεχίζεται χωρίς να τίθενται σε κίνηση αντίρροπες δυνάμεις. Αυτός είναι Νόμος, και όχι οι νόμοι της κυβέρνησης.

Μια άλλη αντίρροπη δύναμη είναι το σήμα που η ίδια κυβέρνηση στέλνει, με την έννοια ότι δεν έχει κανένα άλλο εργαλείο στα χέρια της, παρά μόνο την απέλπιδα καταφυγή σε αδιάξοδα μέτρα. Άρα η κυβέρνηση φαίνεται πια καθαρά στα μάτια των πολιτών ολόγυμνη, αδύναμη, πανικόβλητη, τυφλή και παγιδευμένη σε πολιτικό vertigo. Και τον αδύναμο, τον παίρνεις εύκολα φαλάγγι.

Αν αυτό το καταλαβαίνει και ο τελευταίος πολίτης, δεν είναι δυνατόν να μην το καταλαβαίνει και ο Σαμαράς. Κατέβηκε στη ΔΕΘ με τον αέρα του μέλλοντος πρωθυπουργού και η ομιλία του ήταν ανακοίνωση κυβερνητικών θέσεων και όχι προτάσεων στα στενά πλαίσια εξόδου από την κρίση.

Το κλίμα οδηγεί σε παραίτηση Παπανδρέου και κήρυξη εκλογών, τάχιστα και πριν την εκπνοή του χρόνου τούτου. Έχω την εντύπωση ότι αλλαγή πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα με μια επικράτηση Σαμαρά, θα γινόταν δεκτή ακόμα και με ανακούφιση απο την Τρόικα για δυο λόγους.


  1. Να απαλλαγουν από τον Great Thinker, ο οποίος φάνηκε εντελώς αναντίστοιχος του τίτλου που του επέδωσαν. Παρά την καλή του θέληση δεν μπόρεσε να τους εξυπηρετήσει.

  2. Να χρησιμοποιήσουν τον Σαμαρά ως άλλοθι, ώστε να προβούν σε αλλαγές στη συνταγή της αυστηρής λιτότητας, μιας και γίνεται ολοένα και περισσότερο αντιληπτό ότι δεν δουλεύει. Με τον νυν πρωθυπουργό, δεν θα μπορεί να δικαιολογήσει μια αλλαγή κατεύθυνσης στην πολιτική της. Με τον Σαμαρά, ή με οποιονδήποτε άλλον, θα της είναι ευκολότερο να το περάσει επικοινωνιακά.

Και τι δεν έχουμε ακούσει αυτές τις μέρες στα κανάλια από διάφορους τηλεαστέρες της δημοσιογραφίας προκειμένου να δικαιολογησούν τα μέτρα που ανακοινώνει με το μέτρο η κυβέρνηση παπαγαλίζοντας τα σονάκια της τρόικας. Σε γενικές γραμμές φταίει το δημόσιο που παίρνονται μέτρα όπως το χαράτσι για τα ακίνητα και τα χάλια του ιδιωτικού τομέα γιατί τα λεφτά των δανείων πάνε για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις.

Επίσης, έχουμε ακούσει τις προηγούμενες μέρες ότι η κυβέρνηση καθυστερεί να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα με την τρόϊκα – γενναίες και ακαριαίες απολύσεις στο Δημόσιο και ιδιωτικοποιήσεις – γι αυτό λαμβάνονται συνεχώς νέα μέτρα.

Όπως επίσης ακούσαμε ή διαβάσαμε ότι είναι καλύτερα να φύγει από τη μέση η ελληνική κυβέρνηση που ούτως ή άλλως είναι «ανίκανη» και καλύτερα να μας κυβερνήσει απευθείας η τρόικα.

Την τρόικα την ρωτήσατε αν την συμφέρει να κυβερνάει απευθείας αντί να έχει τα ανδρείκελα να απορροφούν όλους τους κραδασμούς και να τους επιρρίπτει συχνά πυκνά την ευθύνη για ό,τι πάει στραβά;

Τα ανδρείκελα με τη σειρά τους θα μεταφέρουν το βάρος της ευθύνης σε όλους τους υπόλοιπους: την αντιπολίτευση, την κοινωνία, τους εργαζόμενους. «Η τρόικα δεν ζήτησε το τάδε η το δείνα μέτρο αλλά να επιτευχθούν οι στόχοι» ακούμε συχνά πυκνά. Όταν βγάζει μάτι ότι είτε έχουν «μιληθεί» είτε όχι τα μέτρα που κατά συρροήν ανακοινώνονται, οι στόχοι από μόνοι τους τα υποδεικνύουν.

Πως θα κλείσουν οι «τρύπες» των δισ. γρήγορα (αν και όχι εύκολα) παρά με μείωση του Δημοσίου, φόρους και κόντρα φόρους, σε αυτούς που τσεκαρισμένα δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν, και γενικό ξεπούλημα;

Φάτε τώρα στο κεφάλι γενίκευση της εφεδρείας σε όλο το δημόσιο και απολύσεις που θα έρθουν να προστεθούν σε αυτές του ιδιωτικού τομέα και θα εκτοξεύοσουν την ανεργία σε επίπεδα που αναλογούν σε συνθήκες πολέμου, και ταυτόχρονα θα στείλουν τα έσοδα στα τάρταρα.

Και καλά αυτοί που τα λένε στα κανάλια, έχουν λόγο και τα λένε. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν ακόμη αυτοί που τα πιστεύουν και αδυνατούν να διακρίνουν πίσω από τις «εξυγιαντικές» επιχειρήσεις τρόικας κυβέρνησηςτη μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο εργασιακό κάτεργο και εν τέλει, τη συνταγή βέβαιης γενοκτονίας....


Είναι πανθομολογούμενο ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δεν διαθέτει την λαϊκή νομιμοποίηση να αποφασίζει μέτρα τα οποία παραβιάζουν κατάφωρα τη λαϊκή εντολή που της δόθηκε, αλλά επιπλέον υφίσταται τις συνέπειες αυτής της πολιτικής σε κομματικό επίπεδο, όπου τα ποσοστά βαίνουν διαρκώς μειούμενα. Το ΠΑΣΟΚ, πράγματι, διανύει τη χειρότερη περίοδο της ιστορίας του, χειρότερη και εκείνη της περιόδου ’88-’90, οδεύοντας ολοταχώς προς τη διάλυση.

Η πολυσυλλεκτικότητα του ΠΑΣΟΚ έχει πληγεί ανεπανόρθωτα, ενώ τα παραδοσιακά κοινωνικά στρώματα που το στήριζαν, αγρότες και μικρομεσαίοι, έχουν απομακρυνθεί στρεφόμενα σε διάφορες κατευθύνσεις, κυρίως όμως προς την αριστερά. Ταυτόχρονα το ΠΑΣΟΚ υποχρεώνεται να στραφεί εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, δηλαδή της μεγαλύτερης κατηγορίας εκλογέων, οι οποίοι υπήρξαν και στη συντριπτική τους πλειονότητα ψηφοφόροι του. Εν τέλει το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν έχει κοινωνικά ερείσματα, επιπλέον δε έχει απολέσει το πολιτικό σημείο αναφοράς του.

Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, όπως έλεγε ένα από τα εναπομείναντα ιστορικά του στελέχη, δεν είναι ούτε «σοσιαλιστικό», ούτε «σοσιαλδημοκρατικό», ούτε καν «δημοκρατικό» κόμμα. Δεν είναι τίποτα, γιατί δεν εκφράζει κανέναν και δεν έχει να πει τίποτα σε κανέναν. Ως εκ τούτου, στερείται του βασικού λόγου για τον οποίον υπάρχει ένας κομματικός φορέας, η διασφάλιση και η διαφύλαξη των συμφερόντων του λαού, καθώς και η προάσπιση του εθνικού συμφέροντος.

Ο πολιτικός και ιδεολογικός χώρος που παραδοσιακά εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ, η κεντροαριστερά, αναπόφευκτα θα τεμαχιστεί και τότε θα αναδειχθούν οι διαφορές, που λόγω της πολυετούς παραμονής στην εξουσία, δεν έβγαιναν στην επιφάνεια. Το αριστερό ριζοσπαστικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει να «επανιδρύσει» ένα σοσιαλιστικό κίνημα, ενδεχομένως μαζί με την Δημοκρατική Αριστερά, ενώ το κεντρώο φιλοευρωπαϊκό κομμάτι του, θα γίνει η βάση για την επανασύσταση μιας σύγχρονης «Ένωσης Κέντρου».

Είναι προφανές ότι, οι δραματικές εξελίξεις στην οικονομία, θα επιταχύνουν τις πολιτικές διεργασίες, λαμβανομένης υπ’ όψιν της παραμέτρου «νέοι ψηφοφόροι», οι οποίοι αναζητούν να εκφράσουν την αποστροφή τους στο κομματικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Σ’ αυτό το πλαίσιο δεν μπορεί να αποκλειστεί, αντιθέτως συγκεντρώνει αυξημένες πιθανότητες, το ενδεχόμενο μιας εντυπωσιακής αύξησης των ποσοστών της αριστεράς. Ενδέχεται, δηλαδή, να επαναληφθεί ένα «νέο ‘58», που είχε φέρει την ΕΔΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αν συμβεί αυτό, επαναλαμβάνουμε με τα σημερινά δεδομένα πολύ πιθανό, τότε θα επιταχυνθούν οι διαδικασίες για τη δημιουργίας μιας μεγάλης παράταξης του κέντρου, αφού η μεσαία τάξη θα παρέμβει δυναμικά ώστε να βρει εκπροσώπηση σ’ ένα υπό διαμόρφωση πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς, όπως συνέβη και το ’74, δηλαδή μετά από μια εθνική καταστροφή, έτσι θα συμβεί και τώρα. Μετά από μια εθνική καταστροφή, όπως θα είναι ένα ενδεχόμενο μερικής ή ελεγχόμενης χρεοκοπίας, θα κλείσει οριστικά ο κύκλος της μεταπολίτευσης και θα ανοίξει ένας άλλος…

Πηγή

  • Η Ελλάδα ποντάρει όλα της τα χαρτιά σε μόνο έναν από τους 3 αγωγούς αερίου
  • Σε κίνδυνο η αναβάθμιση του ρόλου της χώρας στον ενεργειακό χάρτη
Ο αγωγός Ναμπούκο έχει το ισχυρότερο λόμπυ στην ΕΕ γιατί πάει το αέριο κατευθείαν στην πόρτα της Γερμανίας. Από Ελλάδα θέλουν να περάσουν οι αγωγοί ITGI και TAP που μεταφέρουν το αέριο μέχρι την Ιταλία. Αν περάσει ένας από τους δυο από την χώρα μας τότε δημιουργείται ο "Ελληνικός Διάδρομος" και εκτός από τα χρήματα που θα μπουν στην χώρα για την κατασκευή και την λειτουργία του αγωγού αναβαθμίζεται και ο ρόλος της Ελλάδας. Εδώ που είμαστε δεν πρέπει να χάσουμε και αυτό το παιχνίδι. Το "Χρήμα" την Τρίτη δημοσίευσε ένα πολύ καλό άρθρο για το θέμα.

Άμεσες επενδύσεις άνω του 1 δισ. ευρώ κινδυνεύουν να χαθούν για την Ελλάδα στην περίπτωση που αποτύχει η ενεργειακή της στρατηγική. Η Αθήνα έχοντας ποντάρει όλα της τα χαρτιά στο ένα από τα τρία projects αγωγών που βρίσκονται σε εξέλιξη (τον ITGI), κινδυνεύει να μείνει εκτός παιχνιδιού στην περίπτωση που ο αγωγός Nabucco - ο μόνος που παρακάμπτει τη χώρα - χαρακτηρισθεί «πολιτικός αγωγός» και χρηματοδοτηθεί συν τοις άλλοις από κοινοτικούς πόρους, παραβιάζοντας τους κοινοτικούς κανονισμούς για ελεύθερο ανταγωνισμό σε βάρος των αγωγών που θα διέρχονται από τη χώρα μας, δηλαδή του ITGI και του TAP.

Για όσους γνωρίζουν το ενεργειακό παιχνίδι γνωρίζουν ότι ο κολοσσιαίος Nabucco με δεδομένες τις σημερινές ποσότητες διαθέσιμου φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν δεν είναι οικονομικά βιώσιμος. Όμως καταβάλλεται διακαής προσπάθεια να βρεθεί αέριο για τον αγωγό και κάθε επιτυχία εντοπισμού νέων κοιτασμάτων, όπως η πρόσφατη ανακάλυψη της Total σε μικρή απόσταση από το Shah Deniz, φέρνει τον αγωγό ένα βήμα πιο κοντά στην υλοποίησή του. Πρόκειται για προσπάθεια που κινεί κατά βάση το Βερολίνο, καθώς ο συγκεκριμένος αγωγός θα καταλήγει στον ενεργειακό κόμβο Baumgarten της Αυστρίας, κατευθείαν στην καρδιά της Ευρώπης.

Ωστόσο, δεν είναι καθόλου βέβαιο αν η Αθήνα έχει αντιληφθεί την αυξανόμενη δυναμική του Nabucco. Ούτε αν υπάρχουν εναλλακτικά σενάρια που να ενισχύσουν πραγματικά την ελληνική υποψηφιότητα ώστε να προλάβουν τον ενδεχόμενο αποκλεισμό της Ελλάδας και μια ακόμη εθνική αποτυχία που θα στερήσει από την χώρα τόσα οφέλη. Ορισμένοι, δε, καλά γνωρίζοντες, συνιστούν στην Αθήνα να αξιοποιήσει τον εξίσου στρατηγικής σημασίας αγωγό TAP (όπου σε μικρότερο ποσοστό υπάρχουν γερμανικά συμφέροντα) προκειμένου να προβληθούν τα πλεονεκτήματα του «ελληνικού διαδρόμου» έναντι του σχεδίου Nabucco. Είναι προφανές ότι η ενίσχυση του «ελληνικού διαδρόμου», ο οποίος δύναται να τροφοδοτεί τόσο την Ιταλία, όσο και την Νοτιοανατολική και Κεντρική Ευρώπη με φυσικό αέριο προερχόμενο από την Β. Αφρική μέσω Ιταλίας λόγω της δυνατότητας αμφίδρομης ροής των υποθαλάσσιων αγωγών, καθιστά την Ελλάδα σημαντικό παράγοντα για την ενεργειακή ασφάλεια της περιοχής. Ο «ελληνικός διάδρομος» με τις διακλαδώσεις του προς Αδριατική και Βαλκάνια συνιστά το επιδιωκόμενο «μέρισμα» της Ελλάδας από τις ευρύτερες γεωοικονομικές εξελίξεις στο άνοιγμα των ενεργειακών πόρων της Κασπίας προς όφελος της Ευρωπαϊκής 'Ένωσης.

Διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις έχουν συστηματικά προσπαθήσει να «βάλουν» την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό ενεργειακό χάρτη. Η διάψευση της προσδοκίας της κοινής γνώμης από την απόρριψη του «ελληνικού διαδρόμου» θα έχει σοβαρό πολιτικό αντίκτυπο και θα ενισχύσει την διάχυτη «ηττοπάθεια» που βιώνει η ελληνική κοινωνία λόγω της κρίσης χρέους.

Ίσως, επομένως, η πολιτική ηγεσία θα έπρεπε να εξετάσει σοβαρά πως μπορεί να επαναδιατυπώσει την εθνική στρατηγική και να εντατικοποιήσει την διπλωματική κινητοποίηση για να αντισταθμίσει το πολιτικό λόμπυ υπέρ του Nabucco, ώστε να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα αποτελέσει μέρος και όχι ουραγό των εξελίξεων.

Το παράδειγμα της Τουρκίας, που φροντίζει να μη βάζει όλα τα αυγά της σε ένα καλάθι, θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για την Ελλάδα.

Η κινητικότητα εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας είναι πάντα καλοδεχούμενη, αλλά ανώφελη και τελικά επιζήμια για την εθνική οικονομία και ανάπτυξη, όταν δεν διοχετεύεται προς τη σωστή κατεύθυνση. Η προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να μετατρέψει τον συγκεκριμένο υποψήφιο αγωγό σε «πολιτικό διακύβευμα» για την εξασφάλιση χρηματοδότησης του με κοινοτική υποστήριξη υπονομεύει ευθέως τους κανόνες αγοράς και ανταγωνισμού που αποτελούν την βάση της κοινοτικής νομοθεσίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αγωγός που θα επιλεγεί από την κοινοπραξία Shah Deniz η οποία αποφάσισε να διαθέσει στον επικρατέστερο αγωγό περίπου 10 δις. κυβικά μέτρα φυσικού αρτίου από το κοίτασμα του Shah Deniz II, στο Αζερμπαϊτζάν, θα ανοίξει τον Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου. Καθώς ο Διάδρομος πρόκειται να συμβάλει στην ενεργειακή απεξάρτηση της Ε.Ε. από την Ρωσία και να ενισχύσει την ενεργειακή της ασφάλεια, οι χώρες που θα καταφέρουν να ενταχθούν στο δίκτυο των σχεδιαζόμενων αγωγών θα αποκομίσουν σημαντικά στρατηγικά οφέλη. Λόγω της κομβικής της θέσης στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα μέσω της συμμετοχής της στο δίκτυο να αναβαθμίσει σημαντικά τη θέση της στον ενεργειακό χάρτη. Αν η θέση χαθεί τότε η Ελλάδα θα έχει χάσει τη μοναδική ευκαιρία:

- Να ενισχύσει της διαπραγματευτική της δύναμη με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εξωτερική της πολιτική.

- Να εξελιχθεί σε ενεργειακό κόμβο προσελκύοντας επενδύσεις και σε άλλους τομείς της ενέργειας.

- Να συσφίξει τις σχέσεις της με τις γειτονικές χώρες που θα τροφοδοτούνται από τον αγωγό.

- Να αναβαθμίσει τη θέσης της απέναντι στην Τουρκία που έχει καταστεί ισχυρή περιφερειακή δύναμη και μείζων ενεργειακός κόμβος.


Απειλών συνέχεια από τη Τουρκία. Τη σκυτάλη πήρε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης.

“Εάν η ελληνοκυπριακή πλευρά κάνει έρευνες μέσω κάποιων συμμαχιών, τότε και η Τουρκία οπωσδήποτε θα δώσει την απάντησή της”, δήλωσε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς, σχολιάζοντας τη δήλωση της Χίλαρι Κλίντον μετά τη χθεσινή συνάντησή της στη Νέα Υόρκη με τον Τούρκο ομόλογό της Αχμέτ Νταβούτογλου, ότι είναι λογική η αρμοδιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας για έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο.

“Σημασία έχει τι κάνουμε εμείς”, παρατήρησε ο κ. Αρίντς, υπενθυμίζοντας τη δήλωση του Τούρκου πρωθυπουργού ότι η απάντηση της Αγκυρας μπορεί να δοθεί και εντός της εβδομάδας.

Παράλληλα, διαβεβαίωσε πως οι εργασίες αυτές θα υποστηριχθούν από την πολεμική αεροπορία και το ναυτικό. «Δεν πρόκειται για μπλόφα. Πρόκειται για δικαιώματα και δυνατότητες της Τουρκίας στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Δεν θα διστάσουμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Αυτό πρέπει να το γνωρίζει και η Τουρκία και όλος ο κόσμος», διαβεβαίωσε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης.

Ο Ερντογάν ανεβάζει τα ποσοστά του με τον εθνικισμό
ΤΟ ΑΚP ξεπερνά το 50%


Οσο ανεβάζει τους Εθνικιστικούς του τόνους τόσο μεγαλώνει η στήριξη των τούρκων ψηφοφόρων στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν,

Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση της εταιρίας δημοσκοπήσεων SDE το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚP), 3 μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές στης Τουρκίας εμφανίζεται να αυξάνει το ποσοστό του κατά 4.8%. Σύμφωνα με δημοσκόπηση το 54.7% των τούρκων δηλώνει ότι θα ψήφιζες ΑΚP. To κυβερνών κόμμα στις εκλογές της 12ης Ιουνίου είχε λάβει το 49.9% των ψήφων.

Η ίδια δημοσκόπηση δείχνει πτώση στη στήριξη που λαμβάνει το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα(CHP) με 24.8%, στις προηγούμενες εκλογές είχε λάβει το 25.5% των ψήφων.

Οι εθνικιστικές «κορώνες» του Ερντογάν, φαίνεται πως προκαλούν προβλήματα στο Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) που βλέπει τους ψηφοφόρους του να προτιμούν το ΑKP. Κατά 2.2% υποχωρεί το ποσοστό του στο 11.8%



Αρνητική απάντηση της Άγκυρας σε ερώτημα της Ουάσιγκτον αν θα επέμβει στις έρευνες της Κύπρου

"Όχι" ήταν η απάντηση της Άγκυρας σε ερώτημα της Ουάσιγκτον πριν από μια εβδομάδα για το αν η Τουρκία προτίθεται να επέμβει στις έρευνες της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ανατολική Μεσόγειο, αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα η τουρκική εφημερίδα "Σαμπάχ" και κάνει λόγο για επίσημες εκθέσεις και σημειώματα στην Άγκυρα που κάνουν λόγο για "πολύ σοβαρή κατάσταση".

Η "Σαμπάχ" αναφέρει ότι "σε συσκέψεις που έχουν πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα υπό το συντονισμό του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών διαπιστώθηκε ότι τα αποθέματα φυσικού αερίου στις περιοχές, όπου θα πραγματοποιήσει έρευνες η Κυπριακή Δημοκρατία, ξεπερνούν τα 15 τρισ. κυβικά μέτρα, πράγμα που χρηματικά μεταφράζεται στο ποσό των 7 τρισ. δολαρίων". Το θέμα θα συζητηθεί, γράφει η εφημερίδα, στην τακτική συνεδρίαση του τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας τον προσεχή Οκτώβριο.

Σύμφωνα με τη "Σαμπάχ" "η έλλειψη επαρκών μελετών στο θέμα της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο, ήταν κάτι που διατυπώθηκε ως αυτοκριτική στην κορυφή του κράτους" και ότι "η πρώτη εκτίμηση της κατάστασης έγινε εκ μέρους του γενικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων, το οποίο κάλεσε το 2010 ακαδημαϊκούς στο επιτελείο, για να απευθύνει το ερώτημα αν τα κοιτάσματα στην Ανατολική Μεσόγειο αξίζουν να ληφθεί υπόψη το ρίσκο πολέμου". Η εφημερίδα αναφέρει ότι η απάντηση των ακαδημαϊκών ήταν θετική, με αποτέλεσμα το επιτελείο να αρχίζει να συντάσσει λεπτομερείς εκθέσεις.

Η "Σαμπάχ" αναφέρει επίσης ότι με δεδομένη την κρίση γύρω από τις έρευνες, "την προηγούμενη εβδομάδα οι ΗΠΑ απηύθυναν προς την Τουρκία ένα σημαντικό ερώτημα". Πιο συγκεκριμένα, "οι ΗΠΑ ρώτησαν στη Διεύθυνση Θαλάσσιων Ζητημάτων του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών αν η Τουρκία προτίθεται να επέμβει, αλλά δεν αρκέστηκαν από την απάντηση "όχι" που έλαβαν και απηύθυναν το ίδιο ερώτημα και σε άλλες διευθύνσεις του τουρκικού κράτους".

Σύμφωνα με τη "Σαμπάχ" στα σχετικά επίσημα σημειώματα της Άγκυρας σχετικά με την Ανατολική Μεσόγειο αναφέρονται τα εξής: "Η ελληνοκυπριακή πλευρά βρίσκεται σε άμεση επαφή με την Ελλάδα. Ακολουθεί μία πολιτική που θα φυλακίσει στον κόλπο της Αττάλειας την Τουρκία η οποία διαθέτει τις μεγαλύτερες ακτές στην Ανατολική Μεσόγειο. Αρχικά, το 2003 υπέγραψε με την Αίγυπτο, το 2007 με το Λίβανο και αμέσως μετά το επεισόδιο στο πλοίο Μαβί Μαρμαρά το 2010 με το Ισραήλ, συμφωνίες οριοθέτησης. Το 2004, είχε οριοθετήσει μονομερώς την δήθεν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της, με τρόπο που συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων της Τουρκίας και της ΤΔΒΚ".

Στο ίδιο σημείωμα αναφέρεται επίσης ότι "έτσι όπως έχει υπολογιστεί από την Ελλάδα και την Ελληνοκυπριακή πλευρά, η ΑΟΖ που αντιστοιχεί στην Τουρκία έχει έκταση μόνο 41.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ οι εκτάσεις 71.000 και 33.000 τετραγωνικών που υπολείπονται από τη συνολική έκταση των 145.000 τετραγωνικών μοιράστηκαν μεταξύ της Ελλάδας και της ελληνοκυπριακής διοίκησης. Εάν η Τουρκία δεν ελέγχει την υφαλοκρηπίδα αυτή έκτασης 145.000 τετραγωνικών, αυτό σημαίνει ότι δεν ελέγχει το ένα τρίτο των θαλασσών της και του πλούτου που υπάρχει σε αυτές".

Στο ίδιο σημείωμα αναφέρεται ότι "σε περίπτωση που δεν εμποδιστούν οι γεωτρήσεις στο οικόπεδο 12 της δήθεν ΑΟΖ της Ελληνοκυπριακής πλευράς που έχει ανακοινωθεί ότι θα ξεκινήσουν προς τα τέλη Σεπτεμβρίου και τις αρχές Οκτωβρίου, τότε πολύ σύντομα, προς τα τέλη του 2011, η Ελληνοκυπριακή πλευρά θα έχει αποκτήσει τη δυνατότητα να καταβάλλει διεθνή προσπάθεια με σκοπό να αποκτήσει το δικαίωμα γεώτρησης και στα υπόλοιπα οικόπεδα. Συνεπώς η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Οδεύουμε ολοταχώς προς ένα σημείο καμπής όπου θα δοκιμαστεί η αποφασιστικότητα της Τουρκίας".