Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Μαΐ 2016

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Τι θα ονομάζαμε «λογική της συνταγής» στο πεδίο των προβλημάτων του κοινού βίου, πεδίο της πολιτικής; Tη βεβαιότητα ότι για κάθε πρόβλημα μπορεί να υπάρξει λύση άμεσα αποτελεσματική, αρκεί να είναι η «ορθή» λύση. Tην «ορθότητα» της λύσης την εγγυάται η ιδιοφυΐα μιας ιδεολογίας, η εγκυρότητα και πείρα ενός κόμματος ή απλώς η κοινή λογική. Kατά κανόνα η ατομική γνώμη - προτίμηση - επιθυμία κάθε πολίτη θέλει να ταυτίζεται, στους αφορισμούς που εκφέρει, με την «κοινή λογική».

Eτσι, η «λογική της συνταγής» συμπίπτει με την επανάπαυση στα αναρίθμητα «πρέπει» που ο καθένας αραδιάζει σε ιδιωτικές συζητήσεις ή και σε δημόσιες αγορεύσεις, χωρίς να εξηγεί ποιος και με ποιαν αυθεντία ή εξουσία θα επιβάλει αυτά τα «πρέπει» της «κοινής» (υποτίθεται) λογικής. (Aς φανταστούμε μια πολιτική εκπομπή συζητήσεων στην τηλεόραση, όπου κάθε συζητητής θα πλήρωνε «πέναλτι» κάθε φορά που θα χρησιμοποιούσε το αφοριστικό «πρέπει» – θα ήταν θέαμα απολαυστικό.)

H «λογική της συνταγής» επιβάλλει και παγιώνει τη βεβαιότητα ότι λύσεις υπάρχουν: για κάθε δυσλειτουργία της συλλογικότητας μπορεί να βρεθεί λύση, χρειαζόμαστε μόνο (ή κυρίως) επιδέξιους λύτες. Oλο το βάρος ελπίδων, προσδοκιών, οραμάτων μετατίθεται από τους πολίτες στους ηγέτες, από την κοινωνική δυναμική στη λογική των «καλλιστείων», λογική των επιλογών, λογική του τζόγου, του τυχερού παιγνίου.

Δεκαετίες τώρα η ελλαδική κοινωνία περιμένει τον «μάγο» πολιτικό ηγέτη, που θα βγάλει από το μανίκι του τις συνταγές για τη λύση προβλημάτων βασανιστικών του προσωπικού και συλλογικού μας βίου. Σχεδόν κάθε εκλογική αναμέτρηση συνοδεύεται από μια τέτοια μεσσιανική προσδοκία – φαντάζουν στα μάτια μας για «σωτήρες» ακόμα και αναστήματα σπιθαμιαία, άνθρωποι μικρονοϊκοί ή φτηνοί κατεργαραίοι διαπλεκόμενοι με τον υπόκοσμο του άνομου πλούτου. Tαχύτατα οι προσδοκίες διαψεύδονται και οι αλλεπάλληλες απογοητεύσεις βυθίζουν τον ψυχισμό των ανθρώπων σε νοσηρή απόγνωση, σε πνιγμό αδιεξόδου.

Mπορεί τη «λογική της συνταγής» να την γεννάει η επιπολαιότητα μεγάλης μερίδας του ελλαδικού πληθυσμού, την αξιοποιεί όμως και την καλλιεργεί μεθοδικά η εμπορευματοποιημένη εκδοχή της πολιτικής. Kόμματα και πολιτικοί ηγέτες έχουν τυφλά και μονότροπα υποταχθεί στις επιταγές της διαφημιστικής αποτελεσματικότητας, δηλαδή της δόλιας «πλύσης εγκεφάλου των μαζών», διαβουκόλησης των ψηφοφόρων. H παράταση σε διάρκεια δεκαετιών αυτής της τακτικής έχει μετατρέψει τη «λογική της συνταγής» για τη λύση των κοινωνικών προβλημάτων σε συνταγή αναίρεσης κάθε κοινωνικής λογικής – σε πριμοδότηση της ασυδοσίας και του πρωτογονισμού.

Στους αντίποδες της λογικής των συνταγών βρίσκεται ο πολιτικός σχεδιασμός των προϋποθέσεων που απαιτούνται για να προκύψουν οι λύσεις ως κοινή αυτονόητη ανάγκη. Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτή τη στάση ή οπτική «λογική του τρόπου»: Aναζητάμε τη λύση ενός προβλήματος όχι ως ένα «τι» αλλά ως ένα «πώς»: δεν ψάχνουμε για το μαγικό κλειδί, τη θαυματουργική ρετσέτα, αναζητάμε τον «τρόπο»: τον νόμο, την απόφαση ή τον θεσμό που θα διεγείρει και συντονίσει την κοινωνική δυναμική την προκαλούμενη από την κοινή ανάγκη, προκειμένου η λύση του προβλήματος να προκύψει, όχι «να φορεθεί καπέλο».

Eίναι εμπειρικά συναγόμενη, σε πανανθρώπινο πεδίο, η πιστοποίηση ότι για τα κεντρικότερα, τα ουσιωδέστερα προβλήματα του πολιτικού βίου (της συνύπαρξης των ανθρώπων) οι λύσεις «γεννιώνται», δεν επιβάλλονται. Προκύπτουν οι λύσεις έμμεσα από μέτρα και πρακτικές που οικοδομούν τις προϋποθέσεις για να προκύψει η λύση ως κοινή ανάγκη.

Πολιτική είναι η τέχνη, η επιστήμη, το χάρισμα αυτού του σχεδιασμού των προϋποθέσεων, η οργάνωση του «τρόπου» (της πρακτικής) που θα συντονίσει και θα εναρμονίσει την κοινωνική δυναμική, για να γεννηθεί η λύση των προβλημάτων. Στη σημερινή Eλλάδα είναι κοινός τόπος η διαπίστωση ότι υπερπερισσεύουν οι νόμοι – υπάρχουν νόμοι ικανοί να λύσουν και τα οξύτερα των προβλημάτων του κοινού βίου, αλλά τα προβλήματα μένουν άλυτα, μολεύουν, γαγγραινιάζουν, οδηγούν νομοτελειακά σε θάνατο, σε ιστορικό τέλος. Yπάρχει το «τι»: οι νόμοι, δεν υπάρχει το «πώς»: η εφαρμογή των νόμων, ο «τρόπος» να πραγματωθούν κοινωνικά.

Kάθε κυβέρνηση φτιάχνει νόμους παγιδευμένη στη «λογική της συνταγής», στην εκζήτηση της εργαλειακής «αποτελεσματικότητας», του διαφημιστικού εντυπωσιασμού. Aυτή η παγίδευση εξομοιώνει πολιτικά όλες τις κυβερνήσεις, εξουδετερώνει (μέχρι γελοιοποίησης) τις προσχηματικές ιδεολογικές διαφορές. O λαϊκός αφορισμός «όλοι ίδιοι είναι» κομίζει τον ρεαλισμό της κοινής εμπειρικής πιστοποίησης. Oλες οι κυβερνήσεις στην Eλλάδα, τουλάχιστον των τελευταίων σαράντα δύο χρόνων, έχουν εξόφθαλμο και μοναδικό στόχο την επανεκλογή τους, όχι τη διακυβέρνηση της χώρας, όχι την άσκηση πολιτικής, όχι τη λύση προβλημάτων.

Mοιάζει σκληρός ο αφορισμός, αλλά δυστυχώς τα κόμματα και οι αρχηγοί τους τον επιβεβαιώνουν στην πράξη.

H «λογική της συνταγής» βύθισε στην ιστορική ατίμωση και στην κοινή περιφρόνηση κομματάρχες πρωθυπουργούς που δεν περιμένουν την καταδίκη και τον διασυρμό τους από «τας δέλτους της Iστορίας», αφού σήμερα κιόλας δεν τολμούν να ξεμυτίσουν από τα οχυρωμένα με φρουρές σπίτια τους τρέμοντας την οργή των άλλοτε θαυμαστών τους. Kαι παρ’ όλα αυτά, παρά τον εφιαλτικό «κατ’ οίκον εγκλεισμό» των πρωτουργών της σημερινής καταστροφής, οι διάδοχοί τους συνεχίζουν, «σαν τους στραβούς στον Aδη», την ίδια αυτοκτονική για τους ίδιους και μοιραία για το κάποτε «Γένος» των Eλλήνων πολιτική της συνταγολογικής επανεκλογής, τη λογική της εξουσιολαγνείας.

Ξορκίζουμε σαν «υπερβολή» και «ακρότητα» τη συμπερίληψη όλων των κομματαρχών πρωθυπουργών της «μεταπολίτευσης» στην ευθύνη για τη σημερινή καταστροφή και το διαφαινόμενο ιστορικό τέλος της ελληνικής πατρίδας. Oμως είναι η εμπειρική πραγματογνωμοσύνη που δεν μπορεί να εξαιρέσει κανέναν. Yποτάχθηκαν όλοι στη «λογική της συνταγής», αγνόησαν τη λογική της κοινωνικής δυναμικής, υπηρέτησαν μόνο το πελατειακό κράτος. Ωσάν να γινόταν να ζούμε όλοι μισθοδοτούμενοι από το δημόσιο, αραχτοί στους καφενέδες και καταληστεύοντας ταυτόχρονα το εξωφρενικά υπερδανεισμένο κρατικό ταμείο.

Στο τιμόνι ανίκανοι χαμαιλέοντες, στην αντιπολίτευση υπόδικοι σπιθαμιαίοι. Tο βαρόμετρο προειδοποιεί.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το περασμένο καλοκαίρι λίγες ώρες πριν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας βάλει υπογραφή σ΄ ένα ακόμη μνημόνιο, ακούστηκε για πρώτη φορά το “ταμείο διαχείρισης δημόσιας περιουσίας”. Το… αποθεματικό του 50 δις!!! Ο τότε ΑΝΥΕΘΑ Κώστας Ήσυχος από τη πρώτη στιγμή που ακούστηκε αυτό το τρομερό νούμερο είχε πει σε συνομιλία που είχαμε ότι “στόχος είναι οι υδρογονάνθρακες”.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί να φανταστεί κάποιος πως μπορεί “συγκεντρωθούν” 50 δις σ΄ αυτό το “ταμείο”. Μέσω του οποίου η ελληνική δημόσια περιουσία θα είναι υπό τον έλεγχο ξένων για 100 χρόνια!

Όσο κι αν θέλει κάποιος να μην είναι καχύποπτος και μόνο η χρονική διάρκεια της “οικονομικής κατοχής” που προβλέπεται μέσω αυτού του ταμείου οδηγεί στη σκέψη ότι οι ελληνικοί υδρογονάνθρακες είναι ήδη υποθηκευμένοι.

Όλοι μας γνωρίζαμε και γνωρίζουμε ότι η εκμετάλλευση των όποιων ενεργειακών αποθεμάτων έχουμε θα φέρει όλα τα “γεράκια” στη περιοχή μας. Η εκμετάλλευσή τους θα είναι πολύ δυσκολότερη υπόθεση από τον εντοπισμό και την άντλησή τους.
Το θέμα ήταν και είναι πάντα πως θα διαπραγματευόμασταν την πιο συμφέρουσα για τη χώρα εκμετάλλευσή τους. Και το “ταμείο διαχείρισης δημόσιας περιουσίας” δεν δείχνει να είναι καθόλου καλή ιδέα!

Το iskra.gr εκείνες τις “καυτές” ημέρες του περσινού καλοκαιριού είχε γράψει:
“Το Ταμείο αυτό που θα έχει ως στόχο την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, στην ουσία την παράδοση και εκποίηση της Ελλάδας. Σύμφωνα με πληροφορίες από τον ημερήσιο τύπο, αναμένεται να λάβει ως «προίκα» τα μελλοντικά έσοδα που θα προκύψουν από την εκμετάλλευση του ορυκτού και του φυσικού πλούτου της χώρας, όπως τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, προκειμένου να ενισχύσει το «χαρτοφυλάκιό» του με περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Δημοσίου συνολικής αξίας άνω των 50 δισ. ευρώ και να προχωρήσει το πρόγραμμα ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας”.

Η ύπαρξη σημαντικών ενεργειακών κοιτασμάτων από μόνη της δεν εξασφαλίζει τίποτα σε μια χώρα. Κι όπως η πρόσφατη ιστορία έχει δείξει χώρες της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής, αλλά κι άλλες στην ‘ευρύτερη γειτονιά” μας, όπως το Αζερμπαϊτζάν έχουν σημαντικότατα κοιτάσματα, αλλά το 90% του πληθυσμού τους υποφέρει.
Η Ελλάδα δεν πρέπει να προστεθεί σ΄ αυτό το κατάλογο των ενεργειακά πλούσιων χωρών με πάμφτωχους κατοίκους. Ούτε πρέπει να γίνει η λύση με μηδενικό κόστος για χώρες που αναζητούν απεγνωσμένα ενεργειακές πηγές όπως η Γερμανία. Υπάρχει για παράδειγμα και το μοντέλο της Νορβηγίας όπου το Ταμείο Συντάξεων έχει εισοδήματα από το πετρέλαιο και το αέριο που πουλάει η χώρα.

Κανένας από την κυβέρνηση δεν πρόκειται να επιβεβαιώσει δημόσια ότι οι ελληνικοί υδρογονάνθρακες έχουν ήδη υποθηκευτεί.
Ελπίζουμε ότι οι εκτιμήσεις και οι πληροφορίες θα αποδειχτούν λανθασμένες.
Πολύ φοβόμαστε όμως ότι θα επαληθευτούν.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η εικόνα των ανθρώπων έπειτα από μια ελεύθερη πτώση στο κενό είναι αντίστοιχα οικτρή με την κατάστασή τους. Ουδείς μπορεί να χαρακτηρίσει το θέαμα της συντριβής ως «ωραίο». Το ίδιο συμβαίνει και με τις χώρες που φτάνουν στο ύστατο σημείο παρακμής και έπειτα ακολουθεί η πρόσκρουση στην πραγματικότητα. Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί η κατάσταση στον πολιτικό και τον κοινωνικό βίο.

Οι βουλευτές της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. καλούνται να ψηφίσουν ένα τερατώδες κείμενο, που ισοπεδώνει ό,τι είχε μείνει όρθιο από την οικονομία και τα δικαιώματα των Ελλήνων. Το τερατούργημα των πολλών χιλιάδων σελίδων, που προφανώς δεν έχει συνταχθεί από ημεδαπούς τεχνοκράτες αλλά από τους δεσμοφύλακες-πιστωτές μας, εκθέτει με τον όγκο του τους εκλεγμένους... υπερασπιστές του. Ουδείς εκ των θιασωτών του υπερμνημονίου δεν έχει προλάβει να το διαβάσει - πολλώ δε μάλλον, να το αξιολογήσει και να εντοπίσει τυχόν παγίδες που βρίσκονται διάσπαρτες στις σελίδες του. Ο λόγος είναι ο αρχαιότερος στον κόσμο: το προσωπικό συμφέρον.

Απαντες οι συναινούντες δεν θέλουν να ρισκάρουν την πολύτιμη για εκείνους βουλευτική αποζημίωση και τα προνόμια που τη συνοδεύουν ούτε να θυσιάσουν την πολιτική «σταδιοδρομία» τους απλώς και μόνο για να μείνουν πιστοί στη συνείδησή τους, δηλαδή σε κάτι που δεν έχει ταμείο για να τους μοιράσει μισθό.

Οι λόγοι τιμής, η συνείδηση, ο όρκος επί τη αναλήψει του βουλευτικού αξιώματος, οι ιδεολογίες και οι... μνήμες είναι «έπεα πτερόεντα» που απευθύνονται στα διαχρονικά κορόιδα, τους ψηφοφόρους. Τα μετρητά, όμως, είναι μετρητά και ενώπιόν τους όλα τα «αόρατα» και τα ιδεατά χάνουν την αξία τους.

Ολα ξεπουλιούνται στην Ελλάδα, και δημόσια και ιδιωτική περιουσία και Ιστορία και εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια, για τις υλικές απολαβές όσων υπόσχονταν «αντίσταση».

Το γεγονός ότι είναι κατανοητά τα κίνητρα εκείνων που θα υπερψηφίσουν αυτή την πρωτοφανή αθλιότητα δεν σημαίνει ότι μπορούν να λησμονηθούν ή να... συγχωρηθούν. Η πράξη αυτή είναι τόσο βαριά όσο η μεγάλη είναι η ένταση της καταστροφής, που θα γίνει μόλις αρχίσουν να εφαρμόζονται τα μέτρα του υπερμνημονίου.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. υλοποιεί ένα σχέδιο εθνοκτονίας και παρουσιάζει το έγκλημα σαν «σωτηρία της χώρας». Είναι αναμενόμενο ότι εκείνοι που θα ψηφίσουν υπέρ του Μνημονίου θα φέρουν στο ακέραιο πάσα ηθική, ιστορική αλλά και ποινική ευθύνη συνεπάγεται τούτη η πράξη.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι οι υπέρμαχοι του Μνημονίου της Αριστεράς δεν θα μπορούν να επικαλεστούν ούτε καν το ελαφρυντικό της άγνοιας, μια και σε όλες τις δημόσιες συζητήσεις ούτε ένας δεν έχει ισχυριστεί ότι δεν γνωρίζει τι πρόκειται να ψηφίσει.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στα πρόθυρα της επίσκεψής της στην Τουρκία, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ εκτίμησε πως «ορισμένες εξελίξεις» στη χώρα αυτή αποτελούν πηγή «ζωηρών ανησυχιών» και υποσχέθηκε πως προτίθεται να θίξει αυτές τις διαφορές απόψεων «τόσο κατ’ ιδίαν, όσο και δημοσίως».

«Εξυπακούεται πως ορισμένες εξελίξεις στην Τουρκία αποτελούν πηγή ζωηρών ανησυχιών», τονίζει η Μέρκελ σε συνέντευξή της που δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung (FAS), κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στη «μεγάλη ανησυχία» που προκαλεί η άρση της ασυλίας των βουλευτών στην Τουρκία, μία απόφαση που κατά την ίδια θα έχει «σοβαρές συνέπειες» για το πολιτικό προσωπικό των Κούρδων.

Η καγκελάριος θα συναντηθεί αύριο με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και θα συμμετάσχει επίσης στη σύνοδο για την ανθρωπιστική βοήθεια. Η ίδια τονίζει πως με τον Ερντογάν, του οποίου οι πολιτικοί χειρισμοί ανησυχούν όλο και περισσότερο τους Ευρωπαίους, επιδιώκει να συζητήσει «όλα τα σημαντικά ζητήματα».

«Θα θέσουμε ιδίως επί τάπητος τις κριτικές για τις εξελίξεις σε μία χώρα, είτε δημοσίως, είτε και κατ’ ιδίαν», διαβεβαιώνει η Μέρκελ, καθώς πολλοί ψέγουν τους Ευρωπαίους ότι αποδεικνύονται πολύ συγκαταβατικοί απέναντι στην Τουρκία διότι η χώρα τούτη αποτελεί έναν ζωτικό παράγοντα για τη ρύθμιση των προσφυγικών ροών προς την Γηραιά Ήπειρο.

«Παρατηρώ προσεκτικά το πώς η Τουρκία εκπληροί τις δεσμεύσεις της. Προς ώρας τις πληροί κατά τρόπον αξιόπιστο και προφανώς θα αναφερθούμε σε αυτά με τον Τούρκο πρόεδρο», δηλώνει σχετικά η καγκελάριος.

Στη χθεσινή του έκδοση, το περιοδικό Σπίγκελ αναφέρεται στις ανησυχίες των Ευρωπαίων σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής της πρόσφατης συμφωνίας με την Άγκυρα, που προβλέπει ότι η Τουρκία θα αποστέλλει στην ΕΕ έναν Σύρο πρόσφυγα για κάθε παράτυπο μετανάστη που θα επαναπροωθείται προς αυτήν. Οι τουρκικές αρχές προκρίνουν ως υποψήφιους για αποστολή στην ΕΕ αρρώστους, ή «χαμηλού μορφωτικού επιπέδου», εμποδίζοντας τα πιο καταρτισμένα άτομα να φύγουν, γράφει το περιοδικό.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Όποιος παρακολουθεί τις πολιτικές αναλύσεις στον διεθνή Τύπο για τις κοινωνικοπολιτικές διεργασίες που συντελούνται στη Γηραιά Ήπειρο, κινδυνεύει να πιστέψει ότι μια «κοινωνική επανάσταση» με «ακροδεξιά – λαϊκιστικά» χαρακτηριστικά βρίσκεται προ των πυλών. Όπως επισημαίνεται, ακροδεξιά πολιτικά κόμματα και μορφώματα με παράξενα ακρωνύμια όπως FPÖ, AfD, UKIP, FN, ADR, PNR, PF, PiS, LNNK, DF, VB, Fidesz, Jobbik, Ataca, κ.λπ. έχουν κηρύξει έναν πανευρωπαϊκό «ανένδοτο αγώνα» κατά της ηγεμονεύουσας «ευρωπαϊκής ελίτ», με βασικό στόχο τον τερματισμό της ευρωζώνης και την ανατροπή της ληστρικής κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των υπηρετών του.

Με αξιοσημείωτο δυναμισμό, επιμονή και αρκετά επιτυχημένα, όπως δείχνουν τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ο ακροδεξιός χώρος καταφέρεται δριμύτατα ενάντια στο «ευρωπαϊκό κατεστημένο», το οποίο κατηγορείται ότι σε συνθήκες «δημοκρατικού ελλείμματος» και παγκοσμιοποιημένης «μεταδημοκρατίας» σφυρηλάτησε τη δική του γιγαντιαία «διαπλοκή» πολιτικής, κεφαλαίου, δημοσιογραφίας, συνδικάτων, δικαιοσύνης, ανώτερης διοίκησης, εκκλησίας και πανεπιστημιακής και καλλιτεχνικής διανόησης, περιθωριοποιώντας παράλληλα ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Αυτά ακριβώς που συνωστίζονται όλο και περισσότερο πίσω από τις σημαίες «επικίνδυνων λαϊκιστών» της ακροδεξιάς, οι οποίοι προσπαθούν να «αποδαιμονοποιηθούν» θέτοντας στο χρονοντούλαπο της ιστορίας παλιές, αντισημιτικές και άλλες αμαρτίες των προκατόχων τους (Ζαν Μαρί Λεπέν, Γκέοργκ Χάιντερ κ.α.). Η θολά «λαϊκιστική» και ενίοτε «εξτρεμιστική» ρητορική που προτάσσουν περιλαμβάνει τώρα πλέον:

• μια σκληρή κριτική έως και υβριστική πολεμική ενάντια στη «γραφειοκρατική νομενκλατούρα» και τα «λόμπι» των Βρυξελλών, που «εργαλειοποιούν» τους δημοκρατικούς θεσμούς για ίδια οφέλη,
• την κάθετη αντίθεση στη φιλομεταναστευτική πολιτική των «οπαδών του ουνιβερσαλισμού» και του «δήθεν ανθρωπισμού»,
• τον αγώνα κατά του «παραλογισμού των αγορών»,
• την αναβίωση «μισοξεχασμένων» εννοιών, όπως πολιτισμική ταυτότητα, πατρίδα και έθνος,
• την ηρωοποίηση του «υπό κατατρεγμό» Vox populi,
• τη ριζική αμφισβήτηση της πολιτικής ορθότητας και, βεβαίως,
• την αναγόρευση του ισλαμικού κινδύνου, «που πλανάται πάνω από τη χριστιανική Ευρώπη», σε υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο.

Φυσικά, μπροστά στην «ακροδεξιά πρόκληση», οι παγκόσμιες και ευρωπαϊκές ελίτ στα κέντρα εξουσίας, επιρροής και συμμετοχής στο πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι, δεν μένουν αδρανείς. Στην αντιπαράθεσή τους μάλιστα με τους «λαϊκιστές της ακροδεξιάς», χρησιμοποιούν και οι ίδιοι παρόμοια όπλα με τους αντιπάλους τους: υποκρισία, αλαζονεία, αυταρχισμός, λασπολογία, ψεύδη, λογοκρισία κ.λπ. Άλλωστε, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ένα σημαντικό ποσοστό των «παραστρατημένων» λαϊκών στρωμάτων μπορεί να μην εμπιστεύεται πλέον την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ν’ αμφισβητεί τον ρόλο των κοινοβουλίων, να μισεί τους αδηφάγους κερδοσκόπους του χρηματιστήριου και να χαρακτηρίζει δικαίως «κλεπτοκρατικό» το τραπεζικό σύστημα, όμως ο κίνδυνος «κοινωνικής επανάστασης» από φτωχούς και δύστυχους, που αναμένουν οι πολιτικοί αναλυτές, είναι ανύπαρκτος, σε αντίθεση με την δοκιμαζομένη μεσαία τάξη, όπως διατείνεται ο Πολωνός φιλόσοφος Μάρτσιν Κρολ (Ελευθεροτυπία, 30-4-2013).

Πως αντιλαμβάνονται όμως τα μεσοαστικά στρώματα της Ευρώπης αυτή την υποτιθέμενη, μέχρι εσχάτων, «σύγκρουση» της διεθνιστικής ελίτ και της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς;
Τι συμβαίνει με την ευρωπαϊκή μεσαία τάξη, που φαίνεται να «έχει χάσει τον προσανατολισμό της», καθώς ισοπεδώνεται σταδιακά από την οικονομική κρίση και διακατέχεται από ανασφάλεια που προκαλούν οικουμενικές προκλήσεις, όπως η μεταναστευτική και η πολιτισμική;
Όπως υποστηρίζει ο Γερμανός φιλόσοφος Αλεξάντερ Γκράου (Cicero, 7-5-2016) η «διασπασμένη σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα», «πολιτισμικά άστεγη», «ανασφαλής και σε αναζήτηση ταυτότητας» μεσαία τάξη αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε μια «υποτιθέμενη νεωτερικότητα» και σε μια εμμονή «σ’ ένα παραμορφωμένο παρελθόν». Τα δύο στρατόπεδα, μπορεί από κοινού να «εχθρεύονται τον φιλελευθερισμό και τον εξατομικισμό», φιλονικούν όμως για «εξισωτικούς κολεκτιβισμούς», όπως «η πολυπολιτισμική κοινωνία από τη μια πλευρά και ο εθνικισμός από την άλλη». Πλέον, το «Εμείς» της μεσαίας τάξης φαντάζει, «ανάλογα με το προσωπικό γούστο του καθενός, είτε σαν πολύχρωμη αρμονική συλλογικότητα είτε σαν εδαφική εθνοτική κοινότητα (Volksgemeinschaft)». Στο επίκεντρο αυτού του διχασμού βρίσκεται το μεταναστευτικό ζήτημα και αυτό εξηγεί εν πολλοίς και την επαίσχυντη στάση Ευρωπαίων ηγετών, όπως η Μέρκελ, απέναντι στις απαιτήσεις του νεοθωμανού Ερντογάν.

Υπό αυτό το πρίσμα, είναι σαφές ότι η διάσπαση της μεσαίας τάξης στην Ευρώπη, που φάνηκε ξεκάθαρα και με την «Willkommenskultur», σηματοδοτεί τη διατάραξη της κοινωνικής συνοχής και δημιουργεί συνθήκες που δηλητηριάζουν το κοινωνικό κλίμα. Η συντελούμενη συρρίκνωσή της, ο αποκλεισμός και η φτωχοποίηση όλο και μεγαλυτέρων τμημάτων της είναι αυτά που –μεταξύ άλλων– ενισχύουν, προς το παρόν τουλάχιστον, με κάποια ακόμη «ελεγχόμενα» εκλογικά ποσοστά, την ακροδεξιά. Ακόμη όμως δεν αποτελεί αιτία ανησυχίας στις κρατούσες ελίτ για «επερχόμενη κοινωνική επανάσταση», πόσο δε μάλλον όταν δεν φαίνονται στον ορίζοντα οι ηγετικές δυνάμεις της μεσαίας τάξης – παρότι είναι προφανές ότι της στερούν την κοινωνική τους άνοδο. Άλλωστε, όπως αναφέρει και ο προαναφερθείς Πολωνός φιλόσοφος, η «επανάσταση φωνάζει, ουρλιάζει, ο επαναστατικός ήχος είναι εκ φύσεως χαοτικός, αλλά ενίοτε ακούγεται πολύ καθαρά». Ακούγεται όμως αυτός ο ήχος, είτε από Δεξιά είτε από Αριστερά, στην Ευρώπη; Μάλλον όχι, αν προσέξει κανείς και την πολύ χαμηλή πλέον πτήση της αναξιόπιστης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και τις μηδενιστικές ιδεοληψίες της άκρας αριστεράς. Οπότε, όπερ έδει δείξαι…

Πηγή Ρήξη - Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σοκ και δέος. Ή καλύτερα η… αριστερή κόλαση του Δάντη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το νομοσχέδιο – έκτρωμα που τόλμησε να φέρει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ψεκασμένων.

Οι υπερασπιστές των φτωχών και αδύναμων εξαπολύουν μια άνευ προηγουμένου φοροκαταιγίδα επί δικαίων και αδίκων και αυτό το βαφτίζουν αναδιανομή εισοδήματος.

Αυξάνονται εκατοντάδες προϊόντα, ανατιμήσεις σε αυτοκίνητα, καύσιμα, τσιγάρα, καφέ, μπύρα, όλα τα είδη του σούπερ μάρκετ έρχονται σε 15 ημέρες με την αύξηση του ΦΠΑ στο 24%. Έρχονται χαράτσια για την συνδρομητική τηλεόραση αλλά και για το σταθερό τηλέφωνο ενώ μια δυσάρεστη έκπληξη περιμένει χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων που θα πληρώσουν περισσότερο ΕΝΦΙΑ.

Η κυβέρνηση αδειάζει τις… άδειες τσέπες του ελληνικού λαού και ταυτόχρονα ξεπουλά τα πάντα. Φτιάχνει το υπερταμείο στο οποίο περνούν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου που θα πουληθούν. Ακίνητα, μετοχές, συμμετοχές και ό,τι έχει αυτή η ρημάδα η χώρα βγαίνει σε πλειστηριασμό κι ότι πιάσουμε δεν θα πηγαίνει στην ανάπτυξη αλλά στο χρέος.

Το ακόμη χειρότερο έρχεται με τον κόφτη για όσους πίστεψαν τον Τσίπρα. Αυτόματες περικοπές δαπανών, δηλαδή μισθών και συντάξεων από την 1η Ιουνίου 2017 μόλις διαπιστώνεται δημοσιονομική απόκλιση. Ο κόφτης μπαίνει στη ζωή μας και είναι σίγουρο ότι θα ενεργοποιηθεί άμεσα.

Αυτή η κυβέρνηση τολμά να φέρει αυτή τη λαίλαπα, ο Αλέξης θα πανηγυρίζει που ψήφισε τα μέτρα, ο Πανούλης θα χαίρεται που βρίσκεται στα τέσσερα για να μη χάσει την καρέκλα, αλλά οι πολίτες θα είναι γονατισμένοι και θα βλαστημάνε την ώρα και τη στιγμή που ανακάλυψαν αυτόν τον θίασο που διαλύει τη χώρα.

Και κάποιοι στη ΝΔ, έπειτα από αυτό το έκτρωμα που κατατέθηκε στη Βουλή έχουν το θράσος να λένε ότι θα προσφέρουν δεκανίκι στον Τσίπρα και θα ψηφίσουν μέτρα; Εδώ χάνονται περιουσίες, θα μπουν φυλακή άνθρωποι και θα διαλυθούν επιχειρήσεις από τα μέτρα – φωτιά και έχουν ορισμένοι το θράσος να δώσουν αναπνοή στη χειρότερη κυβέρνηση της ιστορίας;

Πιθανότατα ο νόμος αυτό των 7000 σελίδων που κανείς δεν θα διαβάσει, να περάσει από τη Βουλή. Όμως, δεν θα περάσει στην κοινωνία η οποία έχει ήδη καταδικάσει τον Τσίπρα. Είναι ό,τι χειρότερο έχει προσφέρει το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Το τέλος του θα είναι ίσως αργό αλλά θα είναι βαρύγδουπο. Θα πέσει με θόρυβο και θα πληρώσει για όσα κάνει, και αυτός και οι σύμμαχοί του, κρυφοί και φανεροί.

Πηγή AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σάκη Μουμτζή

Νομίζω πως αυτό είναι ένα ερώτημα που πρέπει να απασχολεί όλους τους σκεπτόμενους πολίτες, ανεξαρτήτως των πολιτικών τους προτιμήσεων. Το σημερινό φαινόμενο είναι πρωτοφανές, καθώς η κυβίστηση του περσινού καλοκαιριού δικαιολογήθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό και την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ σαν πραξικόπημα των δανειστών στο οποίο υπέκυψε.

Αν αντιμετωπίσουμε αυτό το επιχείρημα με περισσή επιείκεια και συγκατάβαση, μπορούμε να το αποδεχτούμε. Όμως την σημερινή κατάσταση, με τα πρωτόγνωρα μέτρα που ορισμένα από αυτά θίγουν την εναπομείνασα εθνική αξιοπρέπεια, πώς την δικαιολογεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι λόγο μπορεί να αρθρώσει στην ελληνική κοινωνία για να της εξηγήσει αυτήν την πρωτοφανή αγριότητα; Δεν γνωρίζει η ηγεσία του κόμματος πως οι δημοσκοπήσεις θα καταγράψουν διαφορές μη αναστρέψιμες και καταστροφικές για τον ΣΥΡΙΖΑ;

Τα γνωρίζουν όλα αυτά. Έχω πάγια την πεποίθηση πως μόνον ανόητοι δεν είναι.Πως από την ιδεολογική τους συγκρότηση και, κυρίως, από τις ιστορικές τους εμπειρίες απεχθάνονται την πολιτική αυτοχειρία, καθώς ο πολιτικός τους χώρος είχε στο παρελθόν πολύ καλές επιδόσεις στην αυτοκαταστροφή. Συνεπώς, γιατί άφησαν να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα ; Παρασύρθηκαν από τις εξελίξεις; Δεν γίνεται.Ο λενινιστικός βολονταρισμός τους δεν τους το επιτρέπει.Οι μαρξιστές δημιουργούν γεγονότα, δεν παρασύρονται από αυτά.

Άρα, βρισκόμαστε μπροστά σε έναν σχεδιασμό που θα καταλήξει σε δύο ιδιαίτερα επαχθείς για την πατρίδα μας καταστάσεις.Την έξοδο από το ευρώ και την εγκαθίδρυση ενός ιδιόμορφου πολιτικού καθεστώτος που ελάχιστη σχέση θα έχει με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία.Εργαλεία προς αυτήν την κατεύθυνση θα είναι τα κονδύλια των εταίρων μας και η σκληρότητα των μέτρων που θα εμπλέξουν την κοινωνία στον φαύλο κύκλο των περικοπών και της φτώχειας.Συγχρόνως θα γίνει προσπάθεια να οικοδομηθεί μια κρατικιστική οικονομία- οι βάσεις ήδη υπάρχουν- που θα συντηρεί ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού και θα αναπαράγει πολιτικά την εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εταίροι μας νομίζω πως θεωρούν την «υπόθεση Ελλάδα» μια τελειωμένη ιστορία και γι΄αυτό με το υπερταμείο των 99 ετών επιδιώκουν την πλήρη εξασφάλιση των κεφαλαίων που μας δάνεισαν.Πρέπει να καταλάβουμε πως είμαστε μια προσημειωμένη χώρα. Έχουν αντιληφθεί τα ευρωπαϊκά κέντρα λήψης αποφάσεων, πόσο δίκιο έχει η άποψη του Β. Σόιμπλε για το time-out της πατρίδας μας από την ευρωζώνη και αναμένουν τις εξελίξεις και την κατάλληλη συγκυρία για να την υλοποιήσουν.

Και επί του προκειμένου υπάρχει σύμπτωση συμφερόντων του ΣΥΡΙΖΑ και του Β. Σόιμπλε, καθώς οι περιορισμοί της ευρωζώνης είναι το εμπόδιο στην πραγμάτωση των στόχων του. Λαφαζάνης και Τσίπρας προέρχονται από την ίδια πολιτική μήτρα και έχουν τον ίδιο τελικό σκοπό. Απλώς διαφέρουν τα μέσα για την επίτευξη του.

Δεν πρέπει να λησμονούμε τον θεωρητικό εξοπλισμό αυτών των ανθρώπων, που τους εφοδιάζει με πληθώρα πολιτικών εργαλείων για τον χειρισμό δύσκολων καταστάσεων. Ένα από αυτά είναι η διαχείριση του χρόνου σε συνδυασμό με την τακτική της συντεταγμένης αναδίπλωσης. Της οργανωμένης υποχώρησης. Αυτή η συνέργεια χρόνου και πολιτικού χώρου- γιατί αυτόν ακριβώς εξασφαλίζει η συντεταγμένη υποχώρηση- βοηθεί στην στερέωση της εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Επ΄αυτού δεν χρειάζεται επιχειρηματολογία, είναι ολοφάνερο.

Αυτός ο σχεδιασμός μπορεί να ανατραπεί μόνον με την λαϊκή κατακραυγή, μόνον με πρακτικές που μπορεί να οδηγήσουν μια κυβέρνηση σε κατάρρευση.Η αξιωματική αντιπολίτευση με την κάθετη εναντίωση της σε όλα τα μέτρα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ίσως διορθώσει το τραγικό λάθος της του περσινού καλοκαιριού, όταν με την αλόγιστη ψήφο της επέτρεψε στον ΣΥΡΙΖΑ να ξεπεράσει αβρόχοις ποσί την εσωκομματική κρίση του.Η σκληρή και δομική αντιπολίτευση είναι η μόνη ενδεδειγμένη πολιτική.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου