Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Μαρ 2014

«Η Δύση πέρασε την Κόκκινη Γραμμή στην Ουκρανία – Οι εταίροι μας με επικεφαλής τις ΗΠΑ δεν καθοδηγούνται από το διεθνές δίκαιο, αλλά από το δίκαιο του όπλου»

Σκληρή γλώσσα κατά της Δύσης από τον ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, κατά την διάρκεια της ομιλίας του στο ρωσικό κοινοβούλιο, όπου υπεγράφη η ιστορική συμφωνία ένταξης της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης στη Ρωσική Ομοσπονδία.
«Μας κατηγορούν ότι κινηθήκαμε έξω από τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Είναι καλό που θυμούνται ότι υπάρχει – κάλλιο αργά παρά ποτέ», είπε, αναφερόμενος στην κριτική που δέχεται η Ρωσία από τη Δύση.
«Οι δυτικοί, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για την μοίρα του κόσμου, ασκούν βία κατά κυρίαρχων κρατών, αγνοούν το επιδεικτικά τον ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας και φτιάχνουν και διαλύουν συμμαχίες, σύμφωνα με το δόγμα “όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας”»  τόνισε ο πρόεδρος της Ρωσίας, ανεβάζοντας τους τόνους.
«Δεν μας ρώτησαν ποτέ για την διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς», πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι η Δύση εξαπάτησε τη Ρωσία στην Ουκρανία, διάβηκε την «κόκκινη γραμμή» και η Μόσχα θα πρέπει να υπερασπιστεί τα εθνικά της συμφέροντα.
«Η Δύση επιμένει να υποστηρίζει πως η Ρωσία έχει παραβιάσει τους διεθνείς νόμους, μόνο που δεν μας λέει ποιοί νόμοι είναι αυτοί... Ασφαλώς και δεν υπάρχει καμία παραβίαση διεθνούς νόμου…» είπε χαμογελώντας ο ρώσος πρόεδρος, υπενθυμίζοντας πως με την περίφημη «επέμβαση στην Ουκρανία» για την οποία κατηγορεί η Δύση τη Μόσχα, δεν έπεσε ούτε ένας πυροβολισμός, δε χύθηκε ούτε μια σταγόνα αίμα, αντίθετα με την αιματηρή «επανάσταση της πλατείας Μαϊντάν» στο Κίεβο, που γέμισε ανεξέλεγκτους εξτρεμιστές και νεοναζί που άνοιγαν πυρ κατά πάντων.

Από τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι, στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τον «Αραβικό Χειμώνα»

Ο πρόεδρος Πούτιν κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι καθοδηγούνται στην εξωτερική πολιτική τους όχι από το διεθνές δίκαιο, αλλά από «το δίκαιο του όπλου», υπενθυμίζοντας τους βομβαρδισμούς του Βελιγραδίου, «παρόλο που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν είχε εκδώσει ανάλογο ψήφισμα»  ενώ αναφέρθηκε και στα γεγονότα στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη, όπου οι δυτικές δυνάμεις κατάφεραν να «μετατρέψουν την αραβική Άνοιξη, σε αραβικό Χειμώνα».
 «Οι δυτικοί εταίροι μας με επικεφαλής τις ΗΠΑ έχουν φθάσει να πιστεύουν πως αποτελούν εξαίρεση και αισθάνονται πως είναι οι εκλεκτοί. Μπορούν να αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου, μόνον αυτοί μπορεί να έχουν δίκιο», πρόσθεσε. Ο ρώσος πρόεδρος επανέλαβε πως οι Δυτικοί «πέρασαν την κόκκινη γραμμή και συμπεριφέρθηκαν με ανεύθυνο τρόπο» στην ουκρανική κρίση.

«Δεν επιδιώκουμε αντιπαράθεση, αλλά οι προκλήσεις δεν θα μείνουν αναπάντητες»
 «Η Ρωσία δεν θα επιδιώξει ποτέ να αρχίσει μια αντιπαράθεση με τη Δύση, όμως θα υπερασπισθεί τα συμφέροντά της» συνέχισε ο Πούτιν, τονίζοντας πως οι δυτικές προσπάθειες εκφοβισμού της Ρωσίας με κυρώσεις δεν θα μείνουν αναπάντητες από τη Μόσχα. «Κάποιοι δυτικοί πολιτικοί μας εκφοβίζουν όχι μόνο με κυρώσεις, αλλά και με την προοπτική επιδείνωσης των εσωτερικών προβλημάτων. Θα ήθελα να ξέρω τι εννοούν», δήλωσε. «Θεωρούμε τέτοιες δηλώσεις ανεύθυνες και προφανώς επιθετικές και θα απαντήσουμε καταλλήλως», κατέληξε ο Πούτιν.

Ρωσικό ΥΠΕΞ: H E.E. δεν θέλει να μάθει την αλήθεια για την Ουκρανία
H Ευρωπαϊκή Ένωση απαγόρευσε στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπέι να μεταβεί στη Μόσχα, στα πλαίσια λήψης νέων κυρώσεων κατά της Ρωσίας, που απαγορεύουν σε ευρωπαίους αξιωματούχους να επισκεφθούν τη χώρα, όπως ανακοίνωσε σήμερα το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών.
«Στις 17 Μαρτίου ο Βαν Ρομπέι ζήτησε επείγουσα επίσκεψη στην ρωσική πρωτεύουσα, προκειμένου να μάθει από πρώτο χέρι τη θέση της Ρωσίας απέναντι στο ουκρανικό ζήτημα και να συζητήσει τις προοπτικές εξόδου της χώρας από την κρίση, αποτρέποντας κάθε νέα επιδείνωση της κατάστασης. Η Μόσχα ανταποκρίθηκε άμεσα και όρισε συνάντηση στις 19 Μαρτίου» λέει η ανακοίνωση του υπουργείου και συνεχίζει: «Ωστόσο ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ακύρωσε την επίσκεψη, καθώς δεν έχει πλέον τη δυνατότητα μετάβασης  στη ρωσική πρωτεύουσα, αφού οι φίλοι του δεν του το επιτρέπουν. Προφανώς θεωρούν πως δεν χρειάζεται να μάθει η Ευρώπη την αλήθεια, καθώς η Δύση έχει αποφασίσει εκ των προτέρων». 

Πηγές Itar Tass, RIA Novosti

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Δήμαρχος στο Πρέσεβο: «Η κοιλάδα του Πρέσεβο» θα ζητήσει να ενωθεί με το Κοσσυφοπέδιο

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

«Η περιοχή της Νότιας της Σερβίας (Κοιλάδα του Πρέσεβο) θα μπορούσε να ζητήσει να ενωθεί με το Κοσσυφοπέδιο, όπως η Κριμαία ενσωματώνεται στη Ρωσία», δήλωσε αλβανός τοπικός αξιωματούχος στην περιοχή της Νότιας Σερβίας, αναφέρει το βουλγαρικό πρακτορείο ειδήσεων novinite.com.

«Αφού οι αρχές στη Μόσχα ζήτησαν και πέτυχαν η Κριμαία να ενταχθεί στην Ρωσία, τότε τα Τίρανα (πρωτεύουσα της Αλβανίας) και η Πρίστινα (πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου) θα πρέπει να απαιτήσουν το ίδιο για την κοιλάδα του Πρέσεβο», δήλωσε ο Ιονούζ Μούσλιου, επικεφαλής του δήμου του Μπουγιάνοβατς στο Σερβικό ραδιόφωνο Β92 news.

Η κοιλάδα του Πρέσεβο, καθώς και όλοι οι δήμοι, Μπουγιάνοβατς, Πρέσεβο και Medvedja, κατοικούνται κυρίως από Αλβανούς που αποτελούν και την πλειοψηφία σε ποσοστό 90%.

Ο Μουσλίου ισχυρίστηκε ότι, σύμφωνα με την ιστορική βάση, η κοιλάδα του Πρέσεβο, ήταν πάντα μέρος του Κοσσυφοπεδίου. Απλά διαχωρίστηκε από τη διοικητική περιφέρεια του Κοσσυφοπεδίου το 1948 από την γιουγκοσλαβική κομμουνιστική ηγεσία του Γ. Τίτο.

Επίσης ο Mousliu υπενθύμισε ότι η αλβανική κοινότητα του Πρέσεβο είχε ήδη ζητήσει την προσάρτηση στο Κοσσυφοπέδιο μέσω ενός δημοψηφίσματος που πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαΐου του 1992, με το ποσοστό θετικών ψήφων να καταφθάνει το ποσοστό του 98 %.

Ο Αλβανός δήμαρχος του Μπουγιάνοβατς ήταν πολέμαρχος του UCK κατά την περίοδο των συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στο Πρέσεβο κατά την περίοδο 1999-2001, ως συνέχεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο.

Κατά την τελευταία δεκαετία, οι ειδικοί αναλυτές έχουν εκφράσει φόβους ότι η Κοιλάδα του Πρέσεβο θα μπορούσε να γίνει «ένα δεύτερο Κόσοβο», εάν η Σερβία, το Κοσσυφοπέδιο και η Αλβανία δεν καταφέρουν να επιτύχουν μια συμβιβαστική λύση. Τότε είναι πάρα πολύ πιθανή μια επερχόμενη πολεμική σύγκρουση.

Μετά την υπογραφή, την Τρίτη του διατάγματος ενσωμάτωσης της Κριμαίας στη Ρωσία, ο Πρόεδρος Vlamidir Πούτιν, αν και απέρριψε τον παραλληλισμό μεταξύ της Κριμαίας και του Κοσσυφοπέδιου, στην ουσία άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου και για άλλες περιοχές

Σχόλιο: Το ζήτημα των αυτονομήσεων περιοχών ολόκληρων διαθέτει πολλές προεκτάσεις. Συγκεκριμένα ξεκινά το 2008, από την Οσετία και την Αμπχαζία, συνεχίζεται στην Κριμαία και πιθανόν σε περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας, διέρχεται την υπερδνειστερία και κάνει μια προσωρινή στάση στην Ρουθηνία.

Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας των Ρουθηνίων, μιας μειονότητας περίπου ενάμισι εκατομμυρίου πληθυσμού που ζει στη νοτιοδυτική επαρχία Ζακαρπάτια της Ουκρανίας (αλλά και στις γειτονικές Ρουμανία, Σλοβακία και Πολωνία), θα εκμηδένιζε κάθε πιθανότητα της Ουκρανίας για πολιτική ενότητα, σπρώχνοντας τη χώρα πιο κοντά στον έλεγχο της Ρωσίας.

Από την άλλη πλευρά, στα Βαλκάνια, οι αλβανοί έχουν όραμα να ενώσουν τα μέρη που κατοικούνται από αλβανούς (Πρέσεβο, δυτικό τμήμα ΠΓΔΜ, Κόσοβο, ΝΔ Μαυροβούνιο).
Η σερβική κυβέρνηση παρακολουθεί αυτήν την στιγμή τις πολιτικές υποθέσεις, μετά τις πρόωρες εκλογές της Κυριακής στο Κόσοβο και δεν έχει κάνει κανένα άμεσο σχόλιο, σχετικά με τις δηλώσεις του Μουσλίου.

Σύμφωνα όμως με πολλές αλβανικές οργανώσεις στην περιοχή, μια ελλιπής συμφωνία μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Σερβίας, χωρίς την επίλυση του ζητήματος της Κοιλάδας του Πρέσεβο, αποτελεί "ωρολογιακή βόμβα στο κέντρο των Βαλκανίων".

Οι Αλβανοί εκπρόσωποι του ανατολικού Κοσσυφοπεδίου (σημ. νότια Σερβία) ισχυρίζονται ότι αν αγνοηθούν από τη διαπραγματευτική διαδικασία, δεν θα υπάρξει ειρήνη στα Βαλκάνια. Τονίζουν, μάλιστα, ότι η Κοιλάδα του Πρέσεβο παραμένει ως μία ωρολογιακή βόμβα.

Σύμφωνα με αυτά, η επίλυση του ζητήματος μεταξύ Αλβανών και Σέρβων θα πρέπει να επιλυθεί μαζί με την επίλυση του βόρειου Κοσσυφοπεδίου που επιδιώκει την αυτονομία ή τον διαχωρισμό.

Ο Jonuz Musliu πρώην πολιτικός εκπρόσωπος των πρώην ανταρτών της Αλβανίας (UCPMB), δήλωσε παλαιότερα ότι οι Αλβανοί της Κοιλάδας πιστεύουν έχουν πρέπει να ενωθούν με το Κόσοβο μια και αποτελούσαν κάποτε ενωμένη επαρχία.

Ένα πάντως είναι το σίγουρο, εάν ανάψει μία «σπίθα» στην κοιλάδα του Πρέσεβο, θα ακολουθήσει η Β-Ε, η ΠΓΔΜ και οι συνέπειες θα φτάσουν έως τα σύνορα της χώρας μας.


Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η Τουρκία έχει απειλήσει τη Ρωσία με αποκλεισμό των Στενών του Βοσπόρου.
Η απειλή να κλείσει το Βόσπορο στη Ρωσία προέρχεται από μια έκθεση σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Hvylya, το οποίο επικαλείται τουρκικές διπλωματικές πηγές. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν μίλησε με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στο τηλέφωνο και προειδοποίησε για τις συνέπειες της σύγκρουσης με την Ουκρανία.

Ανησυχίες επίσης εκφράστηκαν και για τους Τατάρους της Κριμαίας, ενώ ο Ερντογάν προειδοποίησε τον Ρώσο πρόεδρο σε περίπτωση που η Ρωσία εισβάλλει στην Ουκρανία και οι δυνάμεις της λεγόμενης ''αυτοάμυνας της Κριμαίας'' χρησιμοποιήσουν βία εναντίον της μειονότητας των Τατάρων, η Τουρκία θα αναγκαστεί να κλείσει το πέρασμα στη Μαύρη Θάλασσα για τα ρωσικά πλοία .

Σε ξεχωριστή ανακοίνωση, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου τόνισε ότι ''η ασφάλεια των Τατάρων είναι η κύρια στρατηγική προτεραιότητα για την Τουρκία'' και επισήμανε κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης ότι ''δεν θα πρέπει να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Εάν δημιουργήσετε μια de facto κατάσταση στην Ουκρανία, αυτό θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις σε όλες τις χώρες στην περιοχή της Ευρασίας''.

Η ρωσική δραστηριότητα στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου εξαρτάται από το πέρασμα των Στενών του Βοσπόρου και οποιοσδήποτε περιορισμός θα είχε ως αποτέλεσμα να κοπεί η αποστολή όπλων μεταξύ της Ρωσίας και της Συρίας (Ταρτούς) ενώ παράλληλα θα είχε επιπτώσεις και στις προσοδοφόρες συμφωνίες όπλων με την Αίγυπτο.
''Για τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, το λιμάνι Σεβαστούπολη είναι έμμεσα το κλειδί για τη Συρία, την Αίγυπτο ίσως και ολόκληρη τη Μεσόγειο'' όπως γράφει και ο καθηγητής Amatzia Baram στην ισραηλινή HAARETZ

Πηγή Geopolitics


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 
Γράφει ο Φιόντορ Λουκιάνοφ
Πολιτικός επιστήμων

Η Ρωσία δεν προτίθεται να κάνει πίσω στο θέμα τα Κριμαίας και η δύση καταλαβαίνει ότι δεν είναι δυνατή η απομόνωση μιας τεράστιας, σημαντικής χώρας, με πυρηνικά όπλα και γιγαντιαία δεξαμενή πόρων. Πόσο μάλλον, όταν υπάρχει το ενδεχόμενο η πίεση να φέρει μια ρωσο-κινεζική συμμαχία που θα αλλάξει τις παγκόσμιες ισορροπίες.

Η ομάδα των επτά ισχυρότερων βιομηχανικών χωρών του κόσμου (G-7) προτίθενται να συναντώνται στο εξής χωρίς τη Ρωσία. Οι ηγέτες τους δεσμεύονται για μια σκληρή αντίδραση στην ενσωμάτωση της Κριμαίας, που μπορεί να φτάσει και στην πλήρη διεθνή απομόνωση της Ρωσίας. Κατά πόσο, όμως, αυτό είναι εφικτό;

Η ελπίδα της δύσης ότι η ψηφοφορία στην Κριμαία είναι μια κίνηση τακτικής για να αυξηθούν τα διαπραγματευτικά ατού, αποδείχθηκε μάταιη. Οι απειλές τώρα πρέπει να εφαρμοστούν. Όμως, εμπειρία αποτελεσματικών κυρώσεων κατά μιας πυρηνικής υπερδύναμης, η οποία καταλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα της Ευρασίας, διατηρεί επιρροή σε όλο τον κόσμο και αποτελεί μια γιγαντιαία δεξαμενή πόρων, απλά δεν υπάρχει.

Τα περί απομόνωσης
Είναι δυνατή η απομόνωση της Ρωσίας, για την οποία προειδοποιούν; Φυσικά, για πλήρη απομόνωση δεν μπορεί ούτε λόγος να γίνει. Πρώτον, να αγνοηθεί μια τέτοια τεράστια και σημαντική χώρα, είναι αδύνατο. Δεύτερον, ακόμη κι αν η δύση επιβάλλει τις σκληρότερες δυνατές κυρώσεις, βλάπτοντας έτσι και αυτή την ίδια, κάτι τέτοιο δεν ισούται με παγκόσμιο αποκλεισμό. Ένα τεράστιο τμήμα της ανθρωπότητας, στην Ασία, στη Μέση Ανατολή, στη Λατινική Αμερική, κρατώντας την ανάσα του παρακολουθεί, πώς για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1990 κάποιος αμφισβητεί την αμερικανική κυριαρχία. 

Οι ισορροπίες
Η Μόσχα δεν αναμένει την τυπική στήριξη κανενός στην ενσωμάτωση της Κριμαίας. Όποια και αν είναι η στάση της Κίνας, της Βραζιλίας, ή ακόμη και του Ιράν, απέναντι στην Ουκρανία, το προηγούμενο προσάρτησης τμήματος του εδάφους κράτους αναγνωρισμένου από τον ΟΗΕ, δεν το επιθυμεί κανείς. Ωστόσο, το γεγονός ότι η Ρωσία μπορεί να ξεκινήσει να παίζει έναν αληθινά ανεξάρτητο ρόλο στη διεθνή σκηνή χωρίς να δίνει προσοχή στην αντίδραση της δύσης, είναι ενδιαφέρον για πολλούς. Είναι ικανό να αλλάξει την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Στο Πεκίνο, για παράδειγμα, διανοίγονται μεγάλες προοπτικές.

Το συμφέρον της δύσης
Η αντιρωσική κινητοποίηση είναι πιθανή, ιδιαίτερα εφόσον η δύση αντιμετωπίζει για πρώτη φορά τα τελευταία 25 χρόνια μια ξεκάθαρη άρνηση να παιχτεί το παιχνίδι σύμφωνα με τους κανόνες που καθιερώθηκαν μετά τη λήξη του Ψυχρού πολέμου. Οι κυρώσεις θα έχουν στόχο την υπονόμευση της ρωσικής οικονομίας και εδώ οι επιλογές είναι αρκετές. Υπάρχει όμως και ένα άλλο σενάριο. Η πρώτη αντίδραση θα είναι φυσικά δριμεία. Αν όμως η Ρωσία προβεί σοβαρά σε έναν επαναπροσανατολισμό προς την ανατολή, οι ρεαλιστές «στρατηγοί» θα θέσουν το ζήτημα σε διαφορετική βάση. Τι είναι πιο σημαντικό; Ο έλεγχος της Ουκρανίας, η οποία βρίσκεται μακριά από τις πρώτες θέσεις στο σύστημα των αμερικανικών προτεραιοτήτων, είτε η αποσόβηση μια ρωσο-κινεζικής συμμαχίας η οποία θα απειλήσει σοβαρά τις θέσεις των ΗΠΑ. Και τότε μπορεί ξαφνικά να αποδειχθεί ότι η ελεύθερη Ουκρανία, δεν πια και τόσο απόλυτη αξία για τη δύση.

*Ο Φιόντορ Λουκιάνοφ είναι πρόεδρος του Προεδρείου του Συμβουλίου εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος 

Ακούγεται συχνά και από πολλούς η άποψη ότι ζούμε σε μία εποχή χωρίς ηγεσία, ότι, ειδικά η Ευρώπη στο σύνολό της, πάσχει σήμερα από απουσία ηγετών. Έτσι ερμηνεύεται σύμφωνα με αυτή την άποψη η απώλεια προσανατολισμού του ευρωπαϊκού χώρου και η άνοδος του ευρωσκεπτικισμού που είναι πλέον ραγδαία σε όλο και περισσότερες χώρες της Ευρώπης.
               
Πρόκειται για μία άποψη εντελώς λανθασμένη. Σήμερα, το μόνο που δεν λείπει, είναι ισχυρή, αποφασισμένη και θεληματική ηγεσία. Αντίθετα, θα ήταν πολύ καλύτερα αν η ηγεσία αυτή, εντός της Ε.Ε., είχε και ορισμένες αναστολές και αμφιβολίες γι αυτό που κάνει. Τότε, θα ήταν πιο εύκολο να διατηρήσει το παλαιό ευρωπαϊκό οικοδόμημα σε συνοχή.

Φυσικά, η ηγεσία αυτή είναι η γερμανική. Η καγκελάριος Μέρκελ είναι μία ηγέτης πρώτου διαμετρήματος όχι μόνον συγκρινόμενη με το τι συμβαίνει στην Ευρώπη την ίδια στιγμή, αλλά και σε σύγκριση με το παρελθόν. Αλλά με μία διαφορά: η Μέρκελ είναι μία εθνική και όχι μία ευρωπαία ηγέτης.

Επικαλείται διαρκώς την Ευρώπη και το μέλλον της, αλλά εκείνο που πραγματικά υπηρετεί, είναι τα εθνικά συμφέροντα της Γερμανίας. Και το υπηρετεί πολύ αποτελεσματικά, καθώς, στην ουσία, έχει πετύχει να εξελίξει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μηχανισμό υπηρέτησης αυτών των εθνικών συμφερόντων του Βερολίνου. Τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Όσο κι αν αυτό είναι τραγικό για μια σειρά από χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, όσο κι αν υπονομεύει αποφασιστικά το μεσοπρόθεσμο μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης των πάλαι ποτέ ισότιμων κρατών μελών, δεν παύει να αποτελεί πραγματικότητα την οποία οφείλει κάποιος να αναγνωρίσει είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί μαζί της. Το τι κακό θα κάνει αυτό στο μέλλον σίγουρα της “κοινής” Ευρώπης, αλλά ακόμα και της ίδιας της Γερμανίας, είναι μία άλλη συζήτηση...

Το πόσο μεγάλη είναι η σημερινή γερμανική ηγεσία, το βλέπει κανείς δε όχι μόνον αυτοτελώς, αλλά και συγκριτικά: όπου κι αν κοιτάξει στην Ευρώπη, η εικόνα είναι περίπου τραγική. Πέραν του Βερολίνου, άλλες ηγεσίες δεν υπάρχουν. Όλοι οι υπόλοιποι απλώς παρακολουθούν εκείνα που επιβάλλει η Γερμανία χωρίς να είναι σε θέση να κάνουν τίποτα γι αυτό. Οι ηγέτες σε μία σειρά από χώρες που είχαν κάποτε κεντρικό ρόλο, σήμερα είναι ελάχιστοι, περίπου ανύπαρκτοι.

Η μόνη άλλη εξαίρεση μιας ηγεσίας που όχι απλώς είναι ισχυρή, θεληματική και δημιουργεί δεδομένα και εξελίξεις, αντί να παρακολουθεί αμήχανη, δεν βρίσκεται μέσα στην Ε.Ε., ούτε αλλού στο λεγόμενο “δυτικό” στρατόπεδο. Βρίσκεται στη Μόσχα. Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ίσως ο πιο σημαντικός από τους ηγέτες της εποχής μας, καθώς εκείνος γράφει την ιστορία και οι άλλοι τον παρακολουθούν αμήχανα. 

Τόσο ως προς τον τρόπο που αρχικά ανόρθωσε τη χώρα του εκ νέου στο στάτους της διεθνούς μεγάλης δύναμης σε πολύ σύντομο χρόνο, αλλά και ως προς τον τρόπο με τον οποίο διεκδίκησε και πήρε την ηγετική θέση στις εξελίξεις το τελευταίο διάστημα, από τη Συρία μέχρι τώρα στην Κριμαία, ο Πούτιν έχει αναμφίβολα καταστεί μακράν ο πιο σημαντικός ηγέτης της εποχής μας, με τη Μέρκελ να είναι η μόνη που τον ακολουθεί σε σημασία. Αυτοί είναι οι ηγέτες της εποχής μας, καθώς αυτοί κινούν την ιστορία, στην οποία όλοι οι υπόλοιποι είναι κάτι ανάμεσα σε κομπάρσους και θεατές...

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  • Η σιωπηλή αποδοχή των τουρκόγλωσσων αφισών του ΣΥΡΙΖΑ και η ανακοίνωση "θεματικού" (μη εκλεγμένου) μουσουλμάνου αντιπεριφερειάρχη, σημαίνει άτυπη αναγνώριση τουρκικής συγκυριαρχίας στην Θράκη
Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Τώρα που κατακάθισε η σκόνη από την επεισοδιακή επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Ελληνική Θράκη, από όπου ξεκίνησε τον προεκλογικό αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, αλλά και για τις ευρωεκλογές, μπορούμε με περισσότερη ψυχραιμία να προσεγγίσουμε τα όσα έγιναν ή δεν έγιναν, αλλά και τα όσα κάποιοι επιμένουν –για τους δικούς τους λόγους- να προωθούν για την Θράκη, ανεβάζοντας κατακόρυφα το κλίμα της τρομολαγνείας, εισάγοντας καινά δαιμόνια και δυναμιτίζοντας εκ των ου άνευ μία φύση και θέση απολύτως ευαίσθητη εθνικά περιοχή της Ελλάδας.

Ξεκαθαρίζοντας, αρχικά με τον Αλέξη Τσίπρα, θα πρέπει να τονιστεί πως τα όσα συνέβησαν πριν την επίσκεψή του στη Θράκη (δημοσιοποίηση προεκλογικών αφισών με υποψηφίους του ΣΥΡΙΖΑ στην τουρκική γλώσσα), ξεπερνούν ακόμη και την έννοια της αισχρότητας, αφού εισήγαγαν –επισημοποιώντας μάλιστα- την άποψη της άτυπης συγκυριαρχίας Ελλάδας και Τουρκίας στην Θράκη. 
Μία άποψη, που δεν αποκαθήλωσε η επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, αντίθετα δε, την τόνωσε περισσότερο, αφού η επιλεκτική του επίσκεψη στον Εχίνο (ορεινό χωριό στο ν. Ξάνθης, το οποίο αποτελεί θύλακα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και «επιχειρησιακή βάση» αναπτυσσόμενων δράσεων των τουρκοφρόνων στην περιοχή) επιβεβαίωσε την ιδιαίτερη σχέση που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους τουρκόφρονες και όχι με απλά τους μουσουλμάνους που κατοικούν στην περιοχή). 
Ο κ. Τσίπρας, περιστοιχισμένος από τουρκόφρονες δεν ξέχασε να υποσχεθεί θέση ευρωβουλευτή, αλλά και θέση αντιπεριφερειάρχη ειδικού ρόλου, στους τουρκόφρονες και στους (ημι)επίσημους εκπροσώπους του τουρκικού προξενείου.

Στην επίσημη ομιλία του στην Κομοτηνή απέφυγε να θίξει το θέμα των τουρκόγλωσσων αφισών που είχαν ήδη ξεσηκώσει το πανελλήνιο, αποδεχόμενος επί της ουσίας τα όσα καταμαρτυρήθηκαν για την ιδεοληπτική (και όχι μόνο) προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ στα όσα διεκδικεί η τουρκική εξωτερική πολιτική μέσω του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και των εκλεκτών του (ψευτομουφτήδες, μουσουλμάνοι βουλευτές) για την Ελληνική Θράκη. 
Τέλος, αξίζει να τονιστεί ότι μέχρι και σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία απολύτως ανακοίνωση (τοπικά σε Ξάνθη ή Κομοτηνή ή και επίσημη από τα γραφεία του κόμματος στην Κουμουνδούρου) η οποία να καταδικάζει ή να επαινεί τις τουρκόγλωσσες αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ που εμφανίσθηκαν στην Ελληνική Θράκη.

Εν ολίγοις, ο Αλέξης Τσίπρας γκριζάρισε την Ελληνική Θράκη και αναγνώρισε ατύπως την συγκυριαρχία της Τουρκίας στην περιοχή. Υπό φυσιολογικές συνθήκες -και εάν λειτουργούσε υπέρ των ελληνικών συμφερόντων η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου- έπρεπε να απευθυνθεί ερώτηση από την πλευρά της κυβέρνησης προς τον Αλέξη Τσίπρα, η οποία θα τον καλούσε να ξεκαθαρίσει δημοσίως (μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο) την θέση του ιδίου αλλά και του κόμματός του, ως προς τα όσα απέφυγε να θίξει στην Ελληνική Θράκη, κατά την επίσκεψή του. 
Και, αναλόγως της απάντησής του, να γινόταν άμεση ψήφιση για παραπομπή του Αλέξη Τσίπρα στην Δικαιοσύνη (απώλεια βουλευτικής ασυλίας) με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, ενώ θα κηρυσσόταν το κόμμα του ως «εγκληματική οργάνωση» που δρα (και συνεργάζεται με ξένες χώρες και υπηρεσίες) κατά των εθνικών συμφερόντων. Αυτό δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής και ούτε προβλέπεται να συμβεί, αφού και η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου αντιμετωπίζει σοβαρά την πιθανότητα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις ίδιες κατηγορίες (είτε κατά την διάρκεια είτε μετά την απομάκρυνσή της από την εξουσία).

Ο δρόμος που φαίνεται πως επιλέγει η αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας, συνδεόμενη πλέον (άμεσα ή έμμεσα) με τις θέσεις της αλυτρωτικής τουρκικής εξωτερικής πολιτικής για την Ελληνική Θράκη, φαίνεται πως είναι μία χωρίς επθστροφή πολιτική επιλογή, η οποία τοποθετείται έναντι των ελληνικών δικαίων και συμφερόντων και ανταλλάσει -χωρίς κανέναν απολύτως ηθικό φραγμό-, έστω και με την μορφή άτυπηςσυγκατάβασης, την ελληνικότητα της Θράκης με τα ψηφοδέλτια των επικείμενων εκλογών του Μαΐου. Ειλικρινά, δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε το περιεχόμενο της επόμενης σιωπηλής και παρασκηνιακής συμφωνίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους τουρκόφρονες της Θράκης, για την στήριξή τους στις επόμενες βουλευτικές εκλογές...


Η αντιγραφή του παρόντος άρθρου επιτρέπεται ΜΟΝΟΝ εάν υπάρξει προηγούμενη γραπτή άδεια του συντάκτη ή του ιστολογίου "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Την καταπληκτική δήλωση ότι η Τουρκία μπορεί να εισέλθει σε εμφύλιο σπαραγμό με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ίδια την συνοχή και την ύπαρξη της σαν ενιαίο κράτος, έκανε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, Emrullah İşler, στην φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak, (19/3), προειδοποιώντας για τους κινδύνους που διατρέχει η χώρα από την αυξανόμενη πόλωση εν’ όψει πολύ κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων.
Ο Emrullah İşler, θεολόγος και λέκτορας πολιτικών επιστημών, έγινε αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης στις 26 Δεκεμβρίου του 2013 στον τρίτο ανασχηματισμό του Ερντογάν που έγινε μετά το ξέσπασμα των σκανδαλών διαφθοράς στις 17 Δεκεμβρίου 2013 και την παραίτηση τεσσάρων υπουργών που ενεπλάκησαν. Σε μια μακροσκελή του συνέντευξη στην τουρκική εφημερίδα, τόνισε πως υπάρχει μεγάλος κίνδυνος αν τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών στις 30 Μαρτίου δεν ικανοποιήσουν αυτούς που θέλουν να ηττηθεί η κυβέρνηση Ερντογάν, να υπάρξουν προβοκάτσιες που θα πυροδοτήσουν εμφύλιες συγκρούσεις με ανυπολόγιστες συνέπειες για την πολιτική αλλά και εθνική σταθερότητα της Τουρκίας.

Τα γεγονότα του Γκεζί παρκ που διαδραματίστηκαν τον Ιούνιο του 2013 είναι, σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης, μια πρόβα για το τι είναι δυνατόν να ακολουθήσει σε μια νέα επιχείρηση λαϊκής αναταραχής. Η περίπτωση του Berkin, δηλαδή του νεαρού Τούρκου που πρόσφατα απεβίωσε μετά από μακρά νοσηλεία επειδή είχε τραυματιστεί στα τότε γεγονότα, ξεσήκωσε διαδηλώσεις σε 32 επαρχίες της Τουρκίας και αποτελεί, όπως υπoστήριξε ο Emrullah İşler, μια βραδυφλεγή βόμβα. Το γεγονός αυτό θα θελήσουν να το εκμεταλλευτούν και στο μέλλον όσοι έχουν σχέδιο να βυθίσουν την Τουρκία στην αναρχία και στον εμφύλιο σπαραγμό.

Ακόμα και τα γεγονότα της Ουκρανίας και της πλατείας Μειντάν, είναι ένα κακό παράδειγμα για το τι μπορεί να γίνει στην Τουρκία. Πολλοί θα επιδιώξουν, υποστηρίζει ο Emrullah İşler, να ανατρέψουν την τουρκική κυβέρνηση προκαλώντας παρόμοιες διαδηλώσεις επιτιθέμενοι στις δυνάμεις ασφαλείας με σκοπό να οδηγήσουν την Τουρκία σε εμφύλιο πόλεμο.

Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης επισήμανε ότι αν ανατραπεί ο Ταΐπ Ερντογάν, αυτό θα σημάνει το τέλος της Τουρκίας. Η χώρα θα οδηγηθεί σε αιματηρές συγκρούσεις και όλα εκείνα τα στοιχεία που καραδοκούν για να την διαμελίσουν θα βρουν την χρυσή ευκαιρία να ξεσηκωθούν και να προκαλέσουν ένα χάος που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην διάσπαση της χώρας εκατό σχεδόν χρόνια μετά την δημιουργία της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Για όλα αυτά, ο Emrullah İşler κάλεσε τους Τούρκους ψηφοφόρους να συσπειρωθούν υπό την σκεπή του Τούρκου πρωθυπουργού και να υπερψηφίσουν τους συνδυασμούς του κόμματος του Ερντογάν, για να προφυλάξουν την ακεραιότητα της Τουρκίας.

Σίγουρα οι καταπληκτικές αυτές δηλώσεις που προέχοντας από ένα τόσο σοβαρό πρόσωπο της τουρκικής κυβερνητικής ιεραρχίας, δείχνουν το μεγάλο άγχος που υπάρχει σήμερα στην Τουρκία καθώς βαδίζει σε δυο πολύ κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις, δηλαδή στις δημοτικές στις 31 Μαρτίου και στις προεδρικές, τον ερχόμενο Αύγουστο, μέσα σε ένα εκρηκτικό πολωτικό κλίμα.
Παράλληλα και οι εξελίξεις στον περίγυρο της Τουρκίας, όπως στην Συρία και στην Ουκρανία, έχουν προκαλέσει μεγάλο σκεπτικισμό για το τι πρόκειται να συμβεί στην ευρύτερη περιοχή και για τους κινδύνους που θα προέρθουν στην συνοχή της χώρας.
Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του αρθρογράφου, İbrahim Karagul, της Yeni Şafak στις 19/3, με τον τίτλο, «Karadeniz Basra Köfrezi ne dönüşür», δηλαδή, «Η Μαύρη Θάλασσα γίνεται Περσικός Κόλπος», όπου επισημαίνεται ότι η περιοχή της Μαύρης θάλασσας μετατρέπεται σε επικίνδυνα για την Τουρκία, θερμή περιοχή.

Το έχω πει επαλειμμένα και το έχω γράψει σε πολλά άρθρα μου ότι η καλλιέργεια τις τελευταίες δεκαετίες φοβικών συνδρόμων απέναντι σε μια χώρα που είναι υπό διάλυση, με συνέπεια να αμφισβητείται άμεσα η εθνική μας κυριαρχία, ήταν μειοδοτική πολιτική. Δυστυχώς αυτή την πολιτική ακολούθησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις της τελευταίας εικοσαετίας.
Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από μια Τουρκία που αυτοδιαλύεται, ούτε και από κάποια πιθανή προβοκάτσια που μπορεί να εμπνευστεί κάποιος θερμοκέφαλος στην Άγκυρα, γιατί αυτό θα είναι η υπογραφή της θανατικής καταδίκης της Τουρκίας.
Από βορρά οι Ρώσοι, που τα έχουν «μαζεμένα» για τους Τούρκους, καραδοκούν να βάλουν «χέρι» στα Στενά, (αυτό το έχουν παραδεχτεί και το φοβούνται και στην Άγκυρα).
Το πρόβλημα μας δεν είναι οι Τούρκοι, αλλά οι δικοί μας πολιτικοί.
Κάποτε θα πρέπει να απαλλαχτούμε από τους Εφιάλτες!

Σχόλιο ιστολογίου: Αυτή ακριβώς η πρόβλεψη είναι η χειρότερη (αλλά και ορατή πλέον) εξέλιξη που μπορεί να υπάρξει για την Τουρκία. Και αυτή η "πρόβλεψη" αναμένεται να λειτουργήσει ως καταλύτης εξελίξεων στο εσωτερικό της Τουρκίας, οι οποίες αναμένεται να εκδηλωθούν μέσω ενός πραξικοπήματος (με το πρόσχημα της διάσωσης της χώρας), αφού μέχρι στιγμής δεν κατέστη δυνατό για την τουρκική αντιπολίτευση το να "εισπράξει" σε πολιτική δύναμη τις αντιδράσεις των τούρκων πολιτών κατά της κυβέρνησης Ερντογάν, αλλά και κατά του ίδιου του τούρκου πρωθυπουργού, ο οποίος αρχίζει να βλέπει την πιθανότητα φυλάκισής του ως μία όχι ευχάριστη, αλλά προστατευτική για τον ίδιο εξέλιξη...


  • Πρόθυμοι τρομολάγνοι συστημικοί κονδυλοφόροι, έτρεξαν να δικαιολογήσουν τουρκική εισβολή στη Θράκη!
  • Επικίνδυνοι δημοσιογράφοι παίζουν αισχρά παιχνίδια με τη Θράκη και τα εθνικά θέματα, για να κάνουν "πόλεμο" στον... Πούτιν!
Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η πολιτική δεν κρίνεται από την θεωρία, αλλά από την εφαρμογή της, δηλαδή από τις πράξεις και όχι από τα –συνήθη- «κούφια λόγια». Άλλες, πάλι, φορές, κρίνεται από τις παραλείψεις της ή από την απαθή της στάση σε «φαινόμενα» στα οποία απαιτείται η άμεση και χωρίς υπαινιγμούς ή «ομιχλώδη» σημεία τοποθέτησή της.

Εφόσον, δε, η πολιτική εκφράζεται από πρόσωπα, τους πολιτικούς, αυτοί φέρουν το βαρύ φορτίο ευθύνης στην σαφή τοποθέτησή τους σε οτιδήποτε προκύψει ή σε οτιδήποτε απαιτείται να αντιμετωπισθεί. Όμως, η πολιτική μοιάζει περισσότερο με αρχαίο μαντείο, αφού οι κατ’ επάγγελμα ασχολούμενοι με αυτήν, προτιμούν τις ασαφείς προσεγγίσεις λόγω είτε του επικείμενου πολιτικού κόστους (βλ. κάλπεις), είτε λόγω της απώλειας στήριξης από τους «χορηγούς» (βλ. οικονομικοί παράγοντες, αλλά και εξωτερικές συμφωνίες και παρεμβάσεις).

Δεν ήταν, όμως, μόνο ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος ατιμώρητα (από το Κοινοβούλιο και από την Δικαιοσύνη) κατόρθωσε να θέσει άτυπα θέμα παρουσίας "τούρκων της Θράκης", δηλαδή εθνικού πληθυσμού (και όχι μουσουλμανικού όπως σαφέστατα ορίζεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης, παραβιάζοντας έτσι εκ μέρους της Ελλάδας το προπύργιο των ελληνικών θέσεων έναντι των τουρκικών αλυτρωτικών απαιτήσεων), ικανοποιώντας στον μέγιστο βαθμό τους τουρκικούς σχεδιασμούς για κατάργηση της συνθήκης της Λωζάνης, όπως για πρώτη φορά παρουσιάστηκαν μέσα από το προ μερικών μηνών συνέδριο του ΕΛΙΑΜΕΠ που έγινε στην Κομοτηνή.

Οι πρόθυμοι να «παίξουν» με την Ελληνικότητα της Θράκης, αίφνης έγιναν πολύ περισσότεροι από όσο θα περίμενε κανείς, μερίδα εκ των οποίων μάλιστα βρίσκεται στην «πατριωτική» πλευρά της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Και αυτοί οι «πρόθυμοι» (που λειτούργησαν μέσα στα πλαίσια κατασίγασης των φιλορωσικών αισθημάτων του ελληνικού πληθυσμού) δίχως ντροπή και αποδεικνύοντας πως η γραφίδα τους άγεται και φέρεται μεταξύ των κομματικών συμφερόντων και των συμφερόντων «συμμάχων» κρατών, αλλά επ’ ουδενί δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, έτρεξαν να σπείρουν τον τρόμο, για να ενισχύσουν συμφέροντα που καμία σχέση δεν έχουν με την Ελλάδα.
Έτσι, δεν δίστασαν να θέσουν θέμα κινδύνου για την Ελληνική Θράκη, μετά τα όσα συνέβησαν στην Ουκρανία και την «εισβολή» της Ρωσίας στην Κριμαία (μία καθαρά ρωσική περιοχή που «χαρίστηκε» από τη Ρωσία στην Ουκρανία), αλλά και με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο…!
Φυσικά, οι τρομολάγνοι προβοκάτορες, ξέχασαν να αναφέρουν πως στην Ουκρανία υπήρξε επιδοτούμενο (με 5 δις. δολάρια) από τη Δύση πραξικόπημα και πως ναζιστές δολοφονώντας πολίτες αναρριχήθηκαν στην εξουσία και απειλούσαν με κατοχή ρωσικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων και επικίνδυνων οπλικών συστημάτων.
Οι ίδιοι τρομολάγνοι ξέχασαν να αναφέρουν πως η Τουρκία εισέβαλε σε μία αυτοκυρίαρχη και ανεξάρτητη χώρα μετά από αισχρή προδοσία της χούντας Ιωαννίδη και Κύπριων που συνεργάστηκαν με ξένες χώρες, εξυπηρετώντας συμφέροντα αντίθετα από αυτά της Κύπρου.
Και αυτοί οι ποταποί προβοκάτορες, τόλμησαν να αφήσουν αιχμές για πιθανή τουρκική επέμβαση (ή παρέμβαση) στην Ελληνική Θράκη, την οποία δεν θα μπορούμε να αντικρούσουμε εάν αποδεχθούμε την ρωσική «εισβολή» στην Κριμαία!!!

Ξέχασαν οι πρόθυμοι ρυπο-γραφιάδες να αναφερθούν στα περαιτέρω των τρομολαγνικών σκέψεων και συσχετισμών τους.

Ξέχασαν να αναφερθούν στο ότι είναι αδύνατη η τουρκική εισβολή στην Θράκη, επειδή υπάρχει ένα απόρθητο φρούριο στον Έβρο κι επειδή υπάρχει ένα ολόκληρο Σώμα Στρατού, που έχει αναλάβει την άμυνα ολόκληρης της περιοχής.

Ξέχασαν να αναφερθούν, επίσης, οι επιτηδευμένοι αυτοί "αποψίες", πως στην Θράκη υπάρχουν κρατικές υπηρεσίες, επιφορτισμένες με την ασφάλεια των πολιτών της και τελούν άριστα το καθήκον τους, αν και βάλλονται είτε με στέρηση κονδυλίων είτε με στέρηση προσωπικού, είτε και με στέρηση επαρκούς πολιτικής βούλησης από τους κυβερνώντες των Αθηνών.

Ξέχασαν αυτοί οι πρόθυμοι εξυπηρετητές του τουρκικού αλυτρωτισμού να αναφέρουν το κοινό σημείο μεταξύ Ουκρανίας και Κύπρου, δηλαδή την προδοσία που υπήρξε και την συνεργασία των προδοτών με ξένες χώρες.

Μήπως υπονοούν μέσα από τα βοθρολύματά τους, οι συγκεκριμένοι εραστές του τρόμου, πως επίκειται κάποια προδοσία από πολιτικούς εις βάρος της Θράκης;

Μήπως γνωρίζουν κάτι περισσότεροι, αυτοί οι «ειδήμονες», που αρέσκονται να απλώνουν τον τρόμο για να επιβάλουν την σιωπή ή την συναίνεση με μία κυβέρνηση που τα γραφόμενά τους καταδεικνύει ως ύποπτη τέλεσης εσχάτης προδοσίας;

Μήπως, άραγε, γνωρίζουν την ακριβή δράση παρακρατικών ομάδων τουρκοφρόνων που σχεδιάζουν την δημιουργία εκτρόπων στην Θράκη, προκειμένου να τεθεί θέμα ασφάλειάς τους και προστασίας τους από την Τουρκία; Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, γιατί δεν έχουν ενημερώσει τις ειδικές κρατικές υπηρεσίες, όπως οφείλουν ως πολίτες της χώρας, έτσι ώστε να υπάρξει η κατάλληλη μέριμνα προς αποφυγή εκτελέσεως ενός τέτοιου σχεδίου εις βάρος της Ελλάδας και φυσικά του Ελληνισμού;

Ευτυχώς, οι προβοκάτορες τρομολάγνοι, δεν έχουν ιδέα για το τι πραγματικά συμβαίνει στη Θράκη. Ευτυχώς, είναι κονδυλοφόροι της σειράς, μέτριας εγκεφαλικής λειτουργίας και αδύναμοι στο να ορθώσουν ένα έστω πειστικό επιχείρημα για τα όσα ισχυρίζονται επικινδύνως εικάζοντες για την Θράκη, υπέρ συγκεκριμένων πολιτικών σκοπιμοτήτων, αν και αυτή τους ακριβώς η άγνοια είναι που μετατρέπει τα βοθρολύματά τους σε όπλα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Γιατί δεν έχει επέμβει ένας εισαγγελέας μέχρι σήμερα, για να τους καλέσει και να του δώσουν περαιτέρω εξηγήσεις για τα γραφόμενά τους; Ή, μήπως, λόγω της πολιτικής τους τοποθέτησης οι συγκεκριμένοι «κύριοι» είναι υπεράνω του νόμου απολαμβάνοντας μία άτυπη ασυλία και έχουν το δικαίωμα να κινδυνολογούν ακατάσχετα προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ανάγκες (ποσοτικές και ποιοτικές) εκείνες που επιθυμούν την τρομοκράτηση των πολιτών και την εκ μέρους του λαού καταναγκαστική αποδοχή των εκτελεστών ως… διασωστών;

Επειδή είναι προφανές πως οι προβοκάτορες τρομολάγνοι "διαμορφωτές κοινής γνώμης" δεν έχουν ιδέα ούτε για την ικανότητα άμυνας της Θράκης, ούτε για την το υψηλό επίπεδο της προσφερόμενης ασφάλειας που εγγυώνται ειδικές κρατικές υπηρεσίες, αλλά και επιπλέον, δεν έχουν ιδέα πως οι πολίτες της Θράκης γνωρίζουν πολύ καλύτερα από τους ίδιους την ευαισθησία της περιοχής και τα παιχνίδια που παίζονται τόσο από την Τουρκία (και τα όργανά της στην Ελλάδα), όσο και από την Αθήνα με τους πολιτικούς ή και τα δημοσιογραφικά παπαγαλοειδή τους, και ως εκ τούτου ούτε επηρεάζονται από την άγνοια αλλά ούτε και από την εκάστοτε πολιτική ή άλλη σκοπιμότητα υποκρύπτεται από δημοσιεύματα (που δεν απέχουν στο ελάχιστο από το να χαρακτηριστούν ως βοθρολύματα).

Καλό θα είναι, όμως, όσοι τολμούν να ασχολούνται με περιοχές όπως η Ελληνική Θράκη, δηλαδή άκρως ευαίσθητες εθνικά, να είναι τόσο προσεκτικοί όσο θα ήταν εάν έγραφαν και δημοσιοποιούσαν θέματα που αφορούν τους ίδιους... Ειδάλλως, κινδυνεύουν -ακόμη και εάν έχουν τις καλύτερες των προθέσεων- να δημιουργήσουν προβλήματα παρά να συντελέσουν στην αντιμετώπιση των ήδη υπαρχόντων. Όταν δε, παρεμβάλλονται οποιεσδήποτε κομματικές ή γενικά πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες, τότε είναι περισσότερο από δεδομένο πως η "παρεμβολή" θα έχει καταστρεπτικές συνέπειες για τη Θράκη, αφού είναι δεδομένο και γνωστό τοις πάσι, πως στην κορυφή του ενδιαφέροντος των κομμάτων βρίσκεται το κομματικό και όχι το εθνικό κέρδος... Τουλάχιστον αυτό έχει αποδειχθεί δυστυχώς κατ' επανάληψη μέχρι σήμερα.

Επιτέλους, αρκετοί "ειδικοί" (πολιτικοί με τις κατά τόπους ορτινάντσες τους, αλλά και δημοσιογραφούντες) ασχολήθηκαν με την Ελληνική Θράκη, μέχρι σήμερα, και μέσα από τις παρεμβάσεις τους, τις παραλείψεις τους ή ακόμη και την σιωπή τους κατόρθωσαν να κρατήσουν μακριά από την αλήθεια τον ελληνικό λαό για τα όσα πραγματικά συμβαίνουν σε αυτήν ελληνική ακριτική περιοχή. Αρκετή ζημιά προκάλεσαν με τη σιωπή τους οι πρωτοκλασάτοι των ΜΜΕ. Ας μην χειροτερεύουν την ήδη κάκιστη κατάσταση οι επίδοξοι αναπληρωτές τους, με την "κατάθεση" απόψεων που θα έπρεπε να επισύρουν αυστηρότατες ποινικές διώξεις για πιθανή συμμετοχή σε δράσεις κατά της ασφάλειας της χώρας... 
Εκτός και εάν όλα όσα τόσο επιτηδευμένα γράφτηκαν από τους κυβερνητικούς μηχανισμούς προπαγάνδας, αφορούσαν την προετοιμασία του πληθυσμού για πολύ "ειδικές" εξελίξεις...


Η αντιγραφή (μερική ή ολική) του παρόντος άρθρου επιτρέπεται ΜΟΝΟΝ μετά από έγγραφη άδεια του ιστολογίου



Του Δαμιανού Βασιλειάδη
εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Ένα φαινόμενο που δεν του δώσαμε έως τώρα την δέουσα σημασία, παράλληλα με τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης, (όπως αρέσκομαι να τα ονομάζω μεν, κυριολεκτώντας δε), μέσω των μοντέρνων στρατηγικών μεθόδων διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, είναι οι δημοσκοπήσεις.

Οι δημοσκοπήσεις καθορίζουν σε μεγάλο πια βαθμό, θα έλεγα καθοριστικό, όλες τις πολιτικές εξελίξεις, σύμφωνα με τα συμφέροντα του γνωστού πια συστήματος του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, και της πανίσχυρης παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ, που το διευθύνει από το παρασκήνιο ή και το προσκήνιο ακόμη, ανάλογα, συμμαχώντας με το ντόπιο παρασιτικό κεφάλαιο ή την παρασιτική αστική τάξη της πατρίδας μας (λέγω «πατρίδα» εξεπίτηδες σε πείσμα των απάτριδων Και δεν θα ήθελα προσωπικά να ακούσω αυτό το γελοίο που ακούγεται από ορισμένους: «Δεν αμφισβητώ τον πατριωτισμό κανενός». Καλά οι εφιάλτες που πήγανε! Εξαφανίστηκαν δια μαγείας;).

Ας μην παραξενευτεί κανείς ότι οι δημοσκοπήσεις, στην Ελλάδα προπάντων, έχουν ήδη την δύναμη να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, χρησιμοποιώντας έξυπνα το συνειδησιακό (μορφωτικό) επίπεδο και την δύναμη αντίστασης του Έλληνα ψηφοφόρου. Δεν αναφέρομαι στον Έλληνα «πολίτη», που παραπέμπει στην Αθηναϊκή Δημοκρατία, όπως τον περιγράφει ο Περικλής στον επιτάφιο και ο Αριστοτέλης στα πολιτικά. Λέει ο Αριστοτέλης χαρακτηριστικά: «Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής». Ο Έλληνας «πολίτης» έτσι όπως τον κατάντησε το πλήρως απαξιωμένο πολιτικό σύστημα, με ασήμαντες μικροδιαφορές ανάμεσα στα κόμματα της μεταπολίτευσης τουλάχιστον, δεν μετέχει ούτε «κρίσεως», ούτε «αρχής». Δηλαδή για να γίνει τελείως καταληπτό αυτό που θέλω να πω, ισχυρίζομαι ότι ούτε κρίση είχε ούτε άσκησε ποτέ εξουσία. Ήταν πάντοτε πριν και μετά τον μεγάλο πατριώτη Καποδίστρια ετεροπροσδιοριζόμενος και ετερόφωτος. Ο ένας αλληθώριζε προς τα δεξιά (Δύση) και ο άλλος προς τα αριστερά (Ανατολή). Απόδειξη; Αναφέρω μόνο μία: Ψήφιζε σαράντα χρόνια την καταστροφή του. Βλέπε επίσης αυτό το νεοπαγές κόμμα, Ποτάμι του κ. Σταύρου, (δεν αναφέρω το όνομα Θεοδωράκης, μήπως γίνει κάποια σύγχυση, που δεν είναι απίθανη), που το ανέδειξαν εκ του μηδενός τα εξωθεσμικά κέντρα, όπου τρέχει ο κάθε κατατρεγμένος και απελπισμένος, απογοητευμένος και λοιπά και λοιπά («να τα λέμε τώρα», όπως λέει ο Καβάφης), ως σανίδα σωτηρίας για να σωθεί. Και δυστυχώς τρέχουν πολλοί, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι θα πνιγούν στα «θολά» νερά του κάποια στιγμή. Το κακό είναι μήπως συμπαρασύρει κι εμάς στην καταστροφή. Και προβλέπω ότι ο Έλληνας ψηφοφόρος θα συνεχίσει κατά τον ίδιο τρόπο, γιατί απλούστατα δεν άλλαξε νοοτροπία ακόμη. Χωρίς αλλαγή νοοτροπίας δεν γίνεται αλλαγή πολιτικής. Και τονίζω το «ακόμη», εκφράζοντας κάποια ελπίδα αλλαγής πλεύσης κάποια στιγμή στο μέλλον.

Μακρηγόρησα ωστόσο. Ας επανέλθουμε στο θέμα μας. Λόγω του πολυπολικού κόσμου, που επιβλήθηκε σταδιακά στην παγκόσμια σκηνή, το φαινόμενο, στο οποίο αναφέρθηκα στην αρχή, αφορά κυρίως τις δυτικές χώρες, για τις οποίες έχουμε περισσότερα δεδομένα.

Μια από τις βασικές μεθόδους που χρησιμοποιεί το γνωστό πια σύστημα είχε αναφέρει στο βιβλίο της η γνωστή δημοσιογράφος Κλάιν. Ανέφερε με ποιο αποτελεσματικό ψυχολογικό τρόπο το αυτό ελέγχει και κατευθύνει τις συνειδήσεις των ανθρώπων και των κοινωνιών. Ενώ παλιά ήταν οι ιδεολογίες, τώρα που ξέφτισαν αυτές, εφαρμόζονται οι αποτελεσματικοί μέθοδοι της ψυχολογίας ή αν θέλετε του ψυχολογικού πολέμου ή και πάρα πέρα, αν πάμε, της ψυχολογίας της μάζας. Μιας «μάζας» ως κάποιας αδιαμόρφωτης «ουσίας» (έτσι την βλέπουν), που τις δίνουν τα κέντρα αυτά τέτοια μορφή και έκφραση (πολιτική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική), ώστε να υπηρετεί τα συμφέροντά τους. Έχουν σχέση τα ανωτέρω με αυτό που χαρακτήριζε ό Γκράμσι πολύ σωστά, αλλά αναλογικά, ιδεολογική ηγεμονία των κέντρων, που ασκούν λόγω ιδεολογικής ηγεμονίας, εξουσία, κυρίως μέσα από το «γυαλί».

Ερμηνεύοντας λοιπόν η Ναόμι Κλάιν την δύναμη της ψυχολογίας αυτής που την μέθοδό της χαρακτηρίζει «Σοκ και δέος» γράφει στο πολύκροτο βιβλίο της Πρόκειται λέει για «ένα στρατιωτικό δόγμα που καυχιέται ότι δε στοχοποιεί μόνο τις εχθρικές ένοπλες δυνάμεις, αλλά, όπως επισημαίνουν οι άνθρωποι που το εκπόνησαν, “την κοινωνία εν γένει”, καθώς ο μαζικός φόβος είναι μια κομβική παράμετρος της εν λόγω στρατηγικής». Το έχουμε δει να υλοποιείται στο Ιράκ και κατόπιν στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Γράφει στη συνέχεια η συγγραφέας για το χαρακτήρα του φαινομένου: «Το “Σοκ και δέος” παρουσιάζεται συχνά ως μια στρατιωτική σαρωτικής ισχύος πυρός, όμως οι συντάκτες του δόγματος θεωρούν ότι είναι κάτι περισσότερο: Ισχυρίζονται ότι είναι ένα πολύπλοκο ψυχολογικό σχέδιο που πλήττει “απευθείας τη βούληση του αντιπάλου να αντισταθεί”. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται προέρχονται από έναν βραχίονα του στρατιωτικού συμπλέγματος των ΗΠΑ: Αποστέρηση και υπερφόρτωση των αισθήσεων με σκοπό τον αποπροσανατολισμό και την παλινδρόμηση των υποκειμένων». Ότι ακριβώς κάνουν τα κανάλια της διαπλοκής: Με τον καταιγισμό των αρνητικών πληροφοριών παραλύουν τον κόσμο και τον καθιστούν υποχείριο των επιδιώξεών τους.

Ας θυμηθούμε εν τέλη μία περίπτωση από τις πολλές, που αποκωδικοποιούν πώς εργάζονται οι δημοσκοπήσεις των ίδιων μέσων αποχαύνωσης και αποβλάκωσης: Ας θυμηθούμε τις διαδοχικές δημοσκοπήσεις, όπου ο Γιώργος Παπανδρέου, απέναντι στον Καραμανλή τον νεώτερο ήταν ακόμη στο μηδέν. Σιγά σιγά πήγε ως καταλληλότερος πρωθυπουργός από το μηδέν στο πέντε, μετά στο 15. κ.λπ. Ξαφνικά έγινε ο καταλληλότερος πρωθυπουργός. Από τη στιγμή που είπε το περίφημο πια «λεφτά υπάρχουν» έφτασε ως καταλληλότερος πρωθυπουργός το εκατό τοις εκατό.

Μαθαίνει κανείς τίποτε από την εμπειρία του παρελθόντος; 
Για να διατηρούμε κάποια αισιοδοξία και προ πάντων το χιούμορ, λέμε απλώς: Ιδωμεν!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Εμμανουήλ
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Η φαινομενολογία της κρίσης όπως εκτυλίσσεται στην χώρα μας θυμίζει ένα σχόλιο του Economist για την Αργεντινή στο οποίο αναφέρεται ότι " εν είναι δύσκολο να εισέλθει μια χώρα σε σταθερή τροχιά παρακμής. Δεν χρειάζεται κάτι το ακραίο, οι αδύναμοι θεσμοί, οι επαρχιώτες πολιτικοί, η οκνηρή εξάρτηση από μερικές πλουτοπαραγωγικές πηγές και η συστηματική άρνηση της πραγματικότητας αρκούν".

Με την συστηματική άρνηση της πραγματικότητας αγνοήθηκαν ορισμένες επάλληλες αλήθειες οι οποίες κρυβόταν στο υπογάστριο του κρατούντος πολιτικού και κοινωνικοοικονομικού συστήματος. Οι αλήθειες αυτές έδειξαν ότι τα μεταπολιτευτικά θεμέλια πάνω στα οποία συγκροτήθηκε η ελληνική κοινωνία είναι αδύναμα και δεν επαρκούν για να σηκώσουν την πορεία της χώρας προς ένα σύγχρονο μέλλον.

Η πρώτη αλήθεια που είναι πλέον ολοφάνερη, δεν αφομοιώνεται από το υπάρχον πολιτικό σύστημα είναι ότι μια οικονομία με αδύναμη παραγωγική βάση και ως εκ τούτου με ελλειμματικό εξωτερικό εμπόριο παράγει συνεχή δημοσιονομικά προβλήματα αντί να παράγει επαρκής θέσεις εργασίας.

Η δεύτερη μεγάλη αλήθεια που επίσης έγινε αντιληπτή προκαλώντας πολύ πόνο είναι ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα αναπαράγεται για τον εαυτό του και όχι συντεταγμένα με την κοινωνία πολιτών. Αποτελεί επομένως ένα σύστημα αυτοαναφοράς με ενσωματωμένους μηχανισμούς εντροπίας, δηλαδή αυτοκαταστροφής. Όταν λοιπόν εμφανίζονται στην χώρα μας νέα πολιτικά σχήματα συνήθως εξυπηρετούν το προαναφερθέν σύστημα αυτοαναφοράς.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι όλα τα πολιτικά κόμματα που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια με το «ποτάμι» και την «ελιά» ως πιο πρόσφατα.

Συνήθως οι προοδευτικοί άνθρωποι υποδέχονται το «νέο» που έρχεται με ανοικτά μυαλά και με κάποιον ενθουσιασμό. Εντούτοις αυτό συνέβη μόνο εν μέρει με το «Ποτάμι» και ακόμα λιγότερο με την «Ελιά» που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν το νέο. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι τελικά αυτά τα σχήματα έρχονται από το παρελθόν και δεν εκπροσωπούν κάτι πραγματικά «νέο». Μια άλλη εξήγηση είναι ότι οι αληθινά προοδευτικοί άνθρωποι στην χώρα μας δεν συνιστούν δυναμικό ρεύμα πλειοψηφίας.

Μια εναλλακτική ερμηνεία προς την οποία τείνω περισσότερο είναι ότι το υπάρχον καθεστώς εξουσίας στην χώρα μας δεν διαθέτει αρκετή εφευρετικότητα στην ανεύρεση πολιτικών εφεδρειών που θα του εξασφαλίσουν την μακροημέρευση. Ως εκ τούτου τα νέα εγχειρήματα μετά από ένα διάστημα εντυπωσιασμού, ακολουθούν τα ειωθότα. Οι πιο ευφυής ομάδες συμφερόντων του κρατούντος μπλοκ οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας, που διακατέχονται και από τις πιο ζωτικές ανασφάλειες, έχουν αντιληφτεί την ανεπάρκεια και προσωρινότητα των προτεινόμενων εναλλακτικών και ετοιμάζουν ήδη την επόμενη λύση.

Η τρίτη μεγάλη αλήθεια που πόνεσε πάνω από όλες είναι ότι το κράτος δεν μπορεί να αποτελεί βασικό εργοδότη στα πλαίσια μιας καπιταλιστικής οικονομίας πόσο μάλλον αν δεν τροφοδοτείται με τους απαιτούμενους όρους απόδοσης και με τις απαιτούμενες προϋποθέσεις ισοπολιτείας και ισονομίας.

Σίγουρα μια ανάπτυξη στηριγμένη στα δανεικά είναι αντιπαραγωγική και οδηγεί σε σημαντικά αδιέξοδα. Εξίσου αδιέξοδη είναι όμως και η προωθούμενη από την Γερμανία αντιπληθωριστική λογική της ύφεσης η οποία βολεύει αποκλειστικά τους Γερμανούς που κομίζουν τεράστια κέρδη από αυτή. Με την λογική της ύφεσης σίγουρα δεν αποδομείται το δημόσιο χρέος αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Η σκληρή φορολογία πνίγει τις επενδύεις, η πτώση της αγοραστικής δύναμης την εσωτερική ζήτηση. Σε τελική ανάλυση μειώνονται τα έσοδα του κράτους το οποίο επαναπαύεται στην απλή μείωση των δαπανών.
Η μείωση του δημόσιου χρέους γίνεται μόνο μέσα από ρυθμούς ανάπτυξης που αναζωπυρώνονται μόνον όταν υπάρχουν επενδύσεις.

Οι επενδύσεις όμως έρχονται όταν υπάρχει ζωντανή και υγιής εσωτερική ζήτηση, καινοτομία, χαμηλή φορολογία, κοινωνική ειρήνη και πολιτική ομαλότητα.

Φυσικά απαιτείται ένα εύρυθμο, αντιγραφειοκρατικό και σύγχρονο κράτος και η χρηστή χρήση των πόρων. Αλλά η λογική της ολικής κοινωνικής αποσύνθεσης που εφαρμόζεται σήμερα έχε τα αντίθετα αποτελέσματα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο εύρυθμες οικονομίες όπως οι σκανδιναβικές διαθέτουν έναν μεγάλο βαθμό κοινωνικής συνοχής, καινοτομίας και πολιτικής σταθερότητας.

Πάνω σε αυτές τις συντεταγμένες θα πρέπει να κινηθεί η αναζήτηση για λύσεις και δεν επαρκεί ούτε η ακατάσχετη έπαρση όσων στηρίζουν το “success story”, ούτε όμως και οι βαρύγδουπες κουβέντες κάποιων περί ακύρωσης του μνημονίου μόλις αναλάβουν την κυβέρνηση, αφού ως γνωστό αυτό λήγει τον Μαϊο.

Με δεδομένο ότι η επιλογή του δρόμου που θα ακολουθήσει ο σύγχρονος ευρωπαϊκός καπιταλισμός έχει ήδη γίνει από το 2008, η ελληνική κοινωνία και το αντίστοιχο πολιτικό σύστημα δεν έχουν ακόμα αφομοιώσει τις απαιτούμενες συνολικές αναπροσαρμογές που πιέζονται συνολικά να κάνουν όλα τα κράτη. Οι κατευθύνσεις της αναπροσαρμογής αυτής είναι μια σκληρή αναδιανομή προς τα πάνω στα πλαίσια ενός μοντέλου ανταγωνιστικότητας που βασίζεται στην μείωση του κόστους εργασίας, στην θεσμική αποδιάρθρωση και στην υπονόμευση της Δημοκρατίας για χάρη μιας νέας κεντρικότητας που υπακούει στο όνομα της οικονομικής διακυβέρνησης. Ένα μικρό διευθυντήριο που υπακούει στην Γερμανία. Το μοντέλο αυτό αποσκοπεί στο να καταστήσει υποτίθεται ανταγωνιστική την Ευρώπη απέναντι στην Κίνα και τις αναδυόμενες οικονομίες.

Ο νέος δρόμος καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης έχει επομένως επιλεγεί και η αντίθεση που εξακολουθεί να σχηματοποιείται θεσμικά στην ΕΕ είναι αυτή μεταξύ κοινωνικής Ευρώπης και Ευρώπης των αγορών, μεταξύ Δημοκρατίας και κεντρικότητας. Το μοντέλο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού που υιοθετούν σήμερα οι νεοφιλελεύθεροι για να ελέγξουν τα κράτη προσκρούει στην ευρύτερη δημοκρατική φιλοσοφία. Αυτή είναι μια καινοτόμα διαπίστωση με την οποία θα βρεθούν αργά ή γρήγορα αντιμέτωπα όλα τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας. Θα βρεθούν αντιμέτωπα με αυτά τα διλλήματα και δεν αξίζει τον κόπο να τα κουκουλώνουν φοβούμενα το πολιτικό κόστος.

Η χώρα μας σίγουρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις. Αυτές όμως δεν μπορούν να στηρίζονται σε μια μονοδιάστατη λογιστική πτυχή η οποία θα λαμβάνει υπόψη μόνο έσοδα και έξοδα.

Αυτή η λογική είναι παροπλισμένη και παρωχημένη και δεν έχει πετύχει πουθενά.

Όλες οι σύγχρονες χώρες ακόμα και η Γερμανία προχώρησαν στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις διατηρώντας όμως πάντα ένα ορισμένο επίπεδο κοινωνικής συνοχής. Η Γερμανία δεν διέλυσε τον κοινωνικό της ιστό για να παραμείνει ανταγωνιστική. Σε πολλά πεδία μάλιστα αύξησε τις κοινωνικές δαπάνες απλά φρόντισε να κρατήσει χαμηλά τους μισθούς ώστε να αποσπάσει μέσα από την αντιπληθωριστική πολιτική πλεονεκτήματα.

Σήμερα η Γερμανία εισάγει με πίεση των σοσιαλδημοκρατών τον ελάχιστο μισθό 8 ευρώ την ώρα, ελάχιστη σύνταξη, μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, αύξηση των κοινωνικών δαπανών στην παιδεία και υγεία. Αυτά δεν είναι παρωχημένες πολιτικές αλλά αναγκαίες.

Με ύφεση σε όλη την Ευρώπη, με ανεργία που υπερβαίνει το 25 % στον Νότο, με την γαλλική οικονομία σε κατάφορη πτώση και με κυβερνητικές κρίσεις παντού, με κατακόρυφη άνοδο του ευρωσκεπτικισμού, δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για έξοδο από την κρίση και για επαναφορά της ομαλότητας.

Ήρθε η ώρα να σταματήσουν κάποιοι στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα να μιλάνε για εκσυγχρονισμό και μεταρρυθμίσεις και να εννοούν μια ιδεοληπτική καραμέλα που έχει ως στόχο μονόπλευρo την κατάργηση των κοινωνικών κεκτημένων και των βασικών ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Έστιν ο πόλεμος ουχ όπλων το πλέον, αλλά δαπάνης.
(Το πλεονέκτημα στον πόλεμο δεν το δίνουν τα όπλα αλλά τα χρήματα που δαπανώνται)
Αίσχιον δε έχοντας αφαιρεθήναι ή κτωμένους ατυχήσαι.
(Είναι πολύ μεγαλύτερη ντροπή να χάσει κανείς κάτι αυτά που έχει από το να αποτύχει να το αποκτήσει.)
Θουκυδίδης
Για πρώτη φορά στο Συμβούλιο Ασφαλείας η Ρωσία βρέθηκε σε πλήρη απομόνωση. Κανένα μέλος δεν πήρε το μέρος της και απέφυγε την καταδίκη χάρη στο δικό της βέτο. Η Κίνα, για την οποία κάποια εγχώρια παπαγαλάκια διέδιδαν πως είναι έτοιμη να ξεκινήσει οικονομικό πόλεμο εναντίον της Δύσης, ψήφισε λευκό.

Η Ρωσία είναι μια χώρα με πλούσιους φυσικούς πόρους, φτωχούς συγκριτικά πολίτες και παρωδία δημοκρατίας και καπιταλισμού. Επίσης έχει κληρονομήσει ένα στρατιωτικό εξοπλισμό ο οποίος γερνά συν τω χρόνω, ενώ αρκετά χρόνια μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ προσπαθεί να στήσει μια μικρογραφία της, με λίγες γειτονικές χώρες με αντάλλαγμα την προνομιακή προμήθεια υδρογονανθράκων.

Η Ρωσία δεν αποτελεί ένα ελκυστικό οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο για τους λαούς των συμμάχων χωρών. Και εντός της χώρας υπάρχει δυσαρέσκεια η οποία προς το παρόν καλύπτεται από τα έσοδα που εξασφαλίζουν οι υψηλές τιμές πετρελαίου.

Στη Συρία το φιλικό προς τη Ρωσία καθεστώς Ασάντ επιβιώνει χάρη στην ωμή καταστολή σε συνθήκες εμφυλίου, με την ανοχή της Δύσης λόγω του κινδύνου να μετατραπεί η χώρα σε θύλακα φανατικών ισλαμιστών.

Στην Ουκρανία η οποία παραδοσιακά είναι από τους πλέον πιστούς συμμάχους, η κακή διακυβέρνηση του φιλικού προς τη Μόσχα Γιανούκοβιτς οδήγησε σε ανοιχτή εξέγερση και απόσχιση της χώρας από ρωσική σφαίρα επιρροής. Η Ρωσία παρουσιάζει σαν νίκη την απόσχιση της Κριμαίας, μιας ρωσόφωνης επαρχίας της, η οποία είχε παραχωρηθεί στην Ουκρανία από τον Χρουστσόφ.

Πρόκειται για μια συντριπτική ήττα του σχεδίου δημιουργίας μιας Ευρασιατικής Ενωσης που το καθεστώς Πούτιν προσπαθεί να παρουσιάσει σαν νίκη. Πριν, η ζώνη επιρροής συνόρευε με Ουγγαρία, Ρουμανία κλπ. Τώρα συνορεύει με μια εχθρική Ουκρανία. Αυτό δεν είναι επέκταση είναι συρρίκνωση.

Η Ρωσία λόγω κακών χειρισμών έχει παγιδευτεί και έχει παγιδέψει και τη Δύση.

Η Δύση (ΗΠΑ και Ευρώπη) έχουν παγιδευτεί από την Ρωσία, ιδίως η πρώτη που ελέγχει και τον στρατιωτικό βραχίονα του δυτικού ημισφαιρίου στον πλανήτη. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αν θέλουν να συνεχίσουν να τους παίρνουν στα σοβαρά θα πρέπει να τιμωρήσουν την Ρωσία, αν αυτή συμβάλλει στο διαμελισμό της Ουκρανίας.

Πριν από λίγες μέρες ο Γιδεών Ράχμαν έγραφε στους FT τα εξής: 
«Πριν λίγες εβδομάδες, ακόμη και οι Ευρωπαίοι δεν έδιναν μεγάλη σημασία στα γεγονότα της Ουκρανίας. Σήμερα, τα παρακολουθεί όλος ο πλανήτης. Κι αυτό γιατί η ρωσική εισβολή θεωρείται ευρέως ως άμεση πρόκληση στην, υπό αμερικανική ηγεσία, παγκόσμια τάξη. Αν ο Πρόεδρος Πούτιν πετύχει τον σκοπό του, τότε κι άλλες κυβερνήσεις, όπως της Κίνας ή του Ιράν, ίσως σκεφτούν ότι δεν είναι πια τόσο επικίνδυνο να εναντιώνεσαι στην Αμερική...».
Κατά συνέπεια είναι εύλογο να περιμένουμε κάποια αντίμετρα που θα πονέσουν τη Ρωσία, καθώς η Δύση μοιάζει παγιδευμένη στο γόητρό της. Η Δύση είναι σε αποδρομή ισχύος αλλά πολύ ισχυρή ακόμη για να επιτρέψει τέτοιας έκτασης αμφισβήτηση.

Η Ρωσία φαίνεται να το αντιλαμβάνεται αυτό, αλλιώς δεν μπορούν να ερμηνευτούν οι ασυναρτησίες της ρωσικής κρατικής τηλεόρασης περί μετατροπής των ΗΠΑ σε ραδιενεργό σκόνη.

Ιδού πως το αποτύπωσε το ρεπορτάζ:

«Η Ρωσία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που είναι ικανή να μετατρέψει τις ΗΠΑ σε ραδιενεργό στάχτη», δήλωσε ο κεντρικός παρουσιαστής του ρωσικού κρατικού τηλεοπτικού δικτύου Rossiya 24 Ντμίτρι Κισέλεφ, με φόντο φωτογραφία από πυρηνικό μανιτάρι.

Ο Ντμίτρι Κισέλεφ διορίσθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο από τον Βλαντίμιρ Πούτιν επικεφαλής ενός νέου θεσμού ενημέρωσης που περιλαμβάνει το πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti, το τηλεοπτικό δίκτυο RT και το ραδιοφωνικό δίκτυο Η Φωνή της Ρωσίας.

Η ισχύς όταν υπάρχει δεν επιδεικνύεται, η πομπώδης επίδειξη συνοδεύει κυρίως την απουσία ισχύος. Αυτό είναι επικίνδυνο γιατί όσοι ανησυχούν προβαίνουν σε παράτολμες πράξεις.

Όπως έλεγε ο δικός μας Θουκυδίδης: Η μεγαλύτερη επίδειξη ισχύος είναι η αυτοσυγκράτηση.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου