Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Νοε 2016


Κόκκινος συναγερμός έχει σημάνει τις τελευταίες ώρες στα σύνορα Τουρκίας-Ιράκ. Το επιτελείο του τουρκικού στρατού αποχωρεί εκτάκτως από την Άγκυρα και μεταβαίνει στο Σίρνακ όπου επιτηρεί τις μονάδες του τουρκικού στρατού. Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα στέλνει νέο αυστηρό μήνυμα στην Βαγδάτη.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από την Άγκυρα και όπως μεταδίδει η "Καθημερινή", το μεσημέρι της Πέμπτης, ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συναντήθηκε με τον Επιτελάρχη των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων, Χουλουσί Ακάρ. Η "Καθημερινή" μεταδίδει ότι σε αυτή την συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο, οι δυο άνδρες εστίασαν στο εγχείρημα της καταπολέμησης του κουρδικού κινήματος και στις τελευταίες εξελίξεις στο Ιράκ.

Λίγο μετά την λήξη της προαναφερόμενης συνάντησης, ο κ. Ακάρ και οι αρχηγοί των σωμάτων του τουρκικού στρατού αποχώρησαν εκτάκτως για τα σύνορα Τουρκίας-Ιράκ. Οι στρατηγοί μεταβαίνουν στο Σίρνακ, όπου πριν από λίγες ημέρες έφτασαν οι ενισχύσεις του τουρκικού στρατού.

Στην Άγκυρα, ο Πρόεδρος Ερντογάν, μετά τον Επιτελάρχη της Τουρκίας συναντά τον Αρχηγό των Μυστικών Υπηρεσιών, Χακάν Φιντάν. Και σε αυτή την συνάντηση αναμένεται ότι οι δυο πλευρές θα θέσουν επί τάπητος την καταπολέμηση του κουρδικού κινήματος και του ζητήματος του Ιράκ.

Εν τω μεταξύ, στην Άγκυρα λαμβάνει χώρα και μια άλλη εξέλιξη. Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Φικρί Ισίκ συναντά τον Πρέσβη του Ιράκ, Ταλάλ Τζαμάλ Σαλάχ Αλ Ουμπαϊντί. Σε αυτή τη συνάντηση, η Άγκυρα στέλνει στο Ιράκ δυο μηνύματα:
Πρώτον, διευκρινίζει ότι δεν θα επιτρέψει την ανάπτυξη σιιτικών δυνάμεων στα περίχωρα της Μουσούλης και του Ταλάφαρ.
Δεύτερον, η Τουρκία υπενθυμίζει την παρουσία του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ) στην περιοχή Σίντζαρ. Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να δώσει τέλος σε αυτή την παρουσία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Από τον Μενέλαο Τασιόπουλο

Το σύστημα διακυβέρνησης στην Ελλάδα αλλά και οι διαμορφωμένες ελίτ στη δημόσια διανόηση, σε πανεπιστήμια, μίντια και «δεξαμενές σκέψης» είναι σε θέση πλήρους αδυναμίας να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα, που δομείται αρχικά μέσω του «Brexit» και προ ελάχιστων ωρών με την πανηγυρική εκλογή του Ντ. Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Ομοίως, σε πλήρη θέση άγνοιας και αδυναμίας βρίσκεται και η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, αφού ελάχιστοι επιχειρηματίες ή μάνατζερ δύνανται ακόμη και να κατανοήσουν τι συμβαίνει τελικά στον κόσμο.

Στην ουσία η παγκοσμιοποίηση κατέρρευσε. Η γνωστή ταινία του Ολιβερ Στόουν «Γουόλ Στριτ», με πρωταγωνιστή τον Μ. Ντάγκλας, που ενέπνευσε πολλούς, είναι πολύ ρετρό. Ο τρόπος ζωής των «γιάπις» και των απάτριδων, αποπολιτικοποιημένων - απεθνικοποιημένων στελεχών, διευθυντικών και διοικητικών συμβουλίων, που έπαιρναν «χρυσά μπόνους» ακόμη και στην περίπτωση που οδηγούσαν μέσω υπερδανεισμού και σπατάλης τις εταιρίες τους σε χρεοκοπία, «λιθοβολείται». Οι λαοί, τα έθνη, οι κυβερνήσεις δεν είναι αναλώσιμες μονάδες στη διάθεση διεθνών κερδοσκόπων και offshore της «ανοιχτής κοινωνίας».

Ο μαζάνθρωπος της «νέας τάξης πραγμάτων» δεν θα επικρατήσει. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα «καραβάνια των αθλίων» λαθρομεταναστών -οικονομικών και προσφύγων- δεν θα συνεχίσουν να αξιοποιούνται για να ισοπεδώνεται το δικαίωμα του μέσου πολίτη στην ευημερία, στην περιουσία, στο όνειρο, στην ταυτότητα, στην οικογένεια, στην ασφάλεια.

Ολα αυτά είναι απολύτως ακατανόητα για το σύστημα διοίκησης της χρεοκοπίας των Ελλήνων. Στην παρούσα φάση ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ θα άντεχε ή θα ένιωθε συμβατός με έναν πρόεδρο τύπου Σάντερς ή έστω Χίλαρι Κλίντον στις ΗΠΑ. Η αντιπολίτευση της Ν.Δ., μια συνέχεια των Δημοκρατικών, με μια Κλίντον. Ο «μεσαίος χώρος» της ελάσσονος αντιπολίτευσης, επίσης. Μας μένουν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες» του Π. Καμμένου, η λούμπεν Χρυσή Αυγή και το απαρχαιωμένο ΚΚΕ. Η Ελλάδα δηλαδή είναι όμηρος των συνθηκών, χωρίς εθνικές εγγυήσεις και εχέγγυα σε πρόσωπα, θεσμούς, δομές, που θα την οδηγήσουν από τη χρεοκοπία στην ανάκαμψη στην περίοδο που ήδη άρχισε.

Κι όμως, η εκλογή Τραμπ σηματοδοτεί μια νέα φάση της Ιστορίας για το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Με μεγάλες δυνάμεις, εθνικά κράτη, σύνορα, οικονομικές πολιτικές με στόχο τον πραγματικό πλούτο και ανάπτυξη, με ηγέτες και λαούς που θέλουν να ζήσουν με έθιμα, γλώσσα, παιδεία, αντίληψη για τη ζωή.

Προπάντων διαφορετικότητα. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η ανθρωπότητα κινδύνευσε από την ομοιομορφία, την ισοπέδωση των αντιθέσεων, την παγκόσμια «κλίκα» των κεφαλαιοκρατών του «αέρα» (margin) των παραγώγων, του χρηματιστηριακού καπιταλισμού και των φθηνών εργατών. Ενα «στοίχημα» που συγκέντρωσε τον παγκόσμιο πλούτο στο 1% της ανθρωπότητας και μοίρασε την παγκόσμια φτώχεια στο υπόλοιπο 99%. Και αυτό χαρακτηρίστηκε «πολιτικά ορθό». Υπεύθυνη διακυβέρνηση. Υπαρξιακή πραγματικότητα για τη Δύση. Μια περίοδος με τεράστια νεκροταφεία αρχών, ονείρων και ανθρώπων.

Ολα αυτά τελειώνουν. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ο εγγυητής μιας επόμενης απαραίτητα καλύτερης μέρας. Είναι όμως το πρόσωπο που έσπασε στο πεδίο της μοναδικής υπερδύναμης την παντοδυναμία του συστήματος των εικόνων. Τα μίντια, το Χόλιγουντ, η showbiz, οι δημοσκοπήσεις, οι αναλύσεις της καταστροφολογίας, οι αγορές, τα χρηματιστήρια, οι «λέσχες» της παγκοσμιοποίησης στάθηκαν στο πλευρό της οικογένειας Κλίντον. Ακόμη και η οικογένεια των Μπους. Το εδικαιούτο η οικογένεια, αφού ο Μπιλ Κλίντον το 1996 εγκαθίδρυσε τους άυλους τίτλους. Ξημερώματα Τετάρτης, με την ήττα της Χίλαρι Κλίντον, ο κύκλος έκλεισε οριστικά.

Η Ελλάδα σε ελάχιστο χρόνο θα πρέπει να βρει πρόσωπα, δομές, ιδέες και προπάντων όνειρα και πεποίθηση για να σηκωθεί. Η Ευρώπη είναι ζήτημα χρόνου να πάψει να είναι ενιαία οικονομική ζώνη. Και η Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να παραμείνει εξωχώριο σε μόνιμη χρεοκοπία κρατίδιο της Γερμανίας. Στη νέα περίοδο της Ιστορίας 2018-2040 θα πρέπει να σταθεί στην πλευρά των... νικητών.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο ΟΗΕ αρνείται να σχολιάσει τις απειλές του

Ο εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ απέφυγε στη διάρκεια της καθημερινής ενημέρωσης των ανταποκριτών στην έδρα του Διεθνούς Οργανισμού, να σχολιάσει ερώτηση, για δήλωση του προέδρου Ερντογάν ότι θα προσαρτήσει «το βόρειο μέρος» αν δεν υπάρξει λύση κι αν ανταποκριθεί θετικά σε αίτημα της ελληνοκυπριακής πλευράς για μεγαλύτερη παρουσία ειρηνευτών υπό την αιγίδα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

«Ο Γενικός Γραμματέας είπε πως είμαστε σε κρίσιμη καμπή στις συνομιλίες. Πήγε στο Μοντ Πελεράν να ανοίξει τις συνομιλίες. Συνεχίζουν, οι εντατικές τους συζητήσεις συνεχίζονται. Δεν πρόκειται να αρχίσω να επιλέγω σχόλια από διάφορες πλευρές. Θα ακούσουμε από τα μέρη στην Ελβετία όταν είναι έτοιμα να μιλήσουν, αλλά είμαστε -όπως δηλώνουμε- σε μια κρίσιμη καμπή».

Σε ερώτηση αν τα Ηνωμένα Εθνη έχουν θέσει τη δική τους προθεσμία, ο εκπρόσωπος του γενικού γραμματέα απάντησε αρνητικά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Tayyip Erdogan μιλώντας σε εκδήλωση στην Άγκυρα, με αφορμή την επέτειο θανάτου του Κεμάλ Ατατούρκ και αναφερόμενος μεταξύ άλλων στις συνεχιζόμενες επιχειρήσεις κατά του PKK στη νοτιοανατολική Τουρκία, επιχείρησε να παραλληλίσει τις ενέργειες του Κεμάλ για την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε η απόπειρα πραξικοπήματος, τον περασμένο Ιούλιο και διαβεβαίωσε ότι «η Τουρκία δεν έχει βλέψεις στα εδάφη κανενός».

Ωστόσο επανέλαβε τις θέσεις του για «τα σύνορα της καρδιάς» της Τουρκίας, λέγοντας χαρακτηριστικά:
«Η Τουρκία είναι μεγαλύτερη από την Τουρκία. Εμείς δεν δύναται να φυλακιστούμε σε 780 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα. Άλλα είναι τα φυσικά και άλλα τα σύνορα της καρδιάς μας. Τα αδέλφια μας στην Μουσούλη, το Κιρκούκ, το Χουμούς, στα Σκόπια, μπορεί να είναι εκτός των φυσικών μας συνόρων, αλλά είναι εντός των συνόρων της καρδιάς, στο επίκεντρο της καρδιάς μας».
«Η Τουρκική Δημοκρατία δεν προέκυψε από το πουθενά. Όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία έλαβε την σκυτάλη από τους Σελτζούκους, έτσι και η Τουρκική Δημοκατία την παρέλαβε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ενστερνιζόμαστε την ιστορία μας στο σύνολό της», 
πρόσθεσε ο Erdogan.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Toυ Ιωάννη Ν. Φιλιππάκη

Αυτές είναι οι δύο αγαπημένες λέξεις των απανταχού εκπροσώπων του βαθέος συστήματος, όταν προσπαθούν να σχολιάσουν τη βούληση των λαών σε αλλεπάλληλες εκλογικές διαδικασίες. Και πώς να μη νιώθουν έκπληξη, αφού πόρρω απέχουν από το να αντιλαμβάνονται τις ανάγκες του απλού πολίτη. Με την ασφάλεια που νιώθουν από τις κάθε λογής προστασίες και προνόμια, μέσα σε ένα περιβάλλον που έχουν με εξαιρετική επιμέλεια δημιουργήσει, με κάθε είδους επιχορηγήσεις, ανούσιες αλλά ακριβοπληρωμένες δράσεις, «αναλύουν», αμπελοφιλοσοφούν υποστηρίζοντας με φανατισμό -αυτοί είναι οι πραγματικοί ακραίοι!- πόσο σημαντικό είναι να διατηρείται η καθεστηκυία (sic) τάξη. Και βέβαια εκφράζουν την απογοητευσή τους γιατί απλώς αντιλαμβάνονται ότι η πραγματική δημοκρατία τούς σπρώχνει, ευτυχώς, στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

«Εκπληξη και απογοήτευση» ένιωσαν όταν ο περήφανος Ελληνας -προσοχή: Ελληνας, όχι συριζαίος- αποδοκίμασε την ευρωγερμανική τυραννία στο δημοψήφισμα του 2015. «Εκπληξη και απογοήτευση» ένιωσαν όταν ο σοφός Αγγλος αποφάσισε να απαλλαγεί από τα δεσμά των μεταμφιεσμένων ναζί.

Εκπληξη και απογοήτευση» νιώθουν όταν ο πολεμιστής Αμερικανός ζητά να του επιστρέψουν τη χώρα του και τις αρχές που με τόσο μόχθο κατέκτησε. Αρχές που η πιο οργανωμένη, ίσως, συμμορία του κόσμου προσπάθησε να καπηλευθεί και να χρησιμοποιήσει για να αυξήσει τα μηδενικά στους λογαριασμούς της. Μια συμμορία που έδωσε τον νυν υπέρ πάντων αγώνα τόσο μέσα στις ΗΠΑ όσο και μέσω των αντιπροσώπων-δορυφόρων της σε όλο τον κόσμο για να καθυποτάξει την ελευθερία του ανθρώπου. Το δικαίωμα να συλλογάται ελεύθερα και όχι κατά παραγγελία.

Στις 25 Ιουνίου(!) είχαμε προβλέψει σχεδόν με βεβαιότητα ότι, όπως οι Μπόρις Τζόνσον και Νάιτζελ Φάρατζ είχαν αφουγκραστεί τον ψηφοφόρο τους, έτσι και ο νέος πλανητάρχης απλά και μόνο «ακούγοντας» τη φωνή του μέσου Αμερικανού και όχι των γιαποανεγκέφαλων της 5ης Λεωφόρου θα έκανε την ανατροπή.

Οχι την ανατροπή των προβλέψεων του συστήματος αλλά την ανατροπή του ίδιου του συστήματος. Δυστυχώς στον τόπο μας οι κάθε είδους ηγεσίες μας εξακολουθούν να βαδίζουν και να στηρίζουν πεπατημένες που νομοτελειακά οδηγούν στον γκρεμό.

Οδηγούν στην απαξίωση των αρχών του Ελληνισμού, οδηγούν στη συρρίκνωση του έθνους μας και -πολύ φοβόμαστε- οδηγούν και στην περαιτέρω συρρίκνωση των φυσικών συνόρων μας. Τα μηνύματα είναι πλέον φανερά. Η βούληση του λαού έχει επανειλημμένα και με κάθε ευκαιρία εκφραστεί. Αραγε οι ιθύνοντες θα λάβουν υπ' όψιν τους την παγκόσμια ανατροπή που επιτελείται ή γαντζωμένοι σε εφήμερες εξουσίες, προσωρινά προνόμια και περιστοιχιζόμενοι από απατεωνίσκους, αυλοκόλακες και ανόητους θα συνεχίσουν να οδηγούν τους Ελληνες -ω, σαν ήρωες Σκοτσέζους με τις γκάιντές τους απέναντι σε πάνοπλους αντιπάλους- στην καταστροφή;

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Χωρίς καμία αναφορά στις γνωστές αλυτρωτικές ανθελληνικές θέσεις και με παντελή απουσία αναφορών στην Ελληνική Εθνική Μειονότητα της Αλβανίας, δημοσιοποιήθηκε χθες η Έκθεση της Κομισιόν, η οποία συστήνει μάλιστα την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ε.Ε. με την Αλβανία, επιβεβαιώνοντας με τον χειρότερο τρόπο τους τραγικούς χειρισμούς που έχουν γίνει στις ελληνοαλβανικές σχέσεις από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών.

Στο ίδιο κείμενο μάλιστα, όπου εξαίρεται ο περιφερειακός ρόλος της Αλβανίας, γίνεται ειδική αναφορά στον μηχανισμό που συμφώνησε ο κ. Κοτζιάς με την αλβανική κυβέρνηση για την «επίλυση των εκκρεμών διμερών ζητημάτων» όπου, όπως είναι γνωστό, η αλβανική πλευρά έχει συμπεριλάβει και το Τσάμικο ζήτημα.

Παρά τους λεονταρισμούς και τις δημόσιες δηλώσεις και προειδοποιήσεις περί μπλοκαρίσματος της ευρωπαϊκής πορείας της Αλβανίας, ο κ. Κοτζιάς τόσο με την επίσκεψή του στα Τίρανα στις αρχές του καλοκαιριού, όσο και με την παντελή αδράνεια και απουσία από τις διαβουλεύσεις στο πλαίσιο της Κομισιόν και των ευρωπαϊκών θεσμών, επέτρεψε να μην υπάρχει καμία «ενοχλητική» για τον κ. Ράμα αναφορά, δυσκολεύοντας έτσι κάθε σκέψη για προβολή βέτο στην Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου, εφόσον τελικά τεθεί προς έγκριση η έναρξη Ενταξιακών Διαπραγματεύσεων με την Αλβανία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει όμως η αναφορά στις σχέσεις της Αλβανίας με την Ελλάδα:
«Οι σχέσεις με την Ελλάδα παραμένουν συνολικά θετικές με συχνές υψηλού επίπεδου επισκέψεις. Η συνεργασία σε θέματα διαχείρισης της μετανάστευσης έχει ενισχυθεί συμπεριλαμβανομένου του επιχειρησιακού επιπέδου για να δοθεί απάντηση στην μεταναστευτική κρίση, με τριμερείς συναντήσεις μεταξύ Ελλάδας-Ιταλίας και Αλβανίας. Με την ευκαιρία της 25ης επετείου από την υπογραφή της Συνθήκης Φιλίας μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας και την επίσκεψη του Έλληνα υπουργού εξωτερικών στα Τίρανα οι δυο χώρες συζήτησαν την θέσπιση ενός κοινού μηχανισμού για την αντιμετώπιση των “εκκρεμών διμερών ζητημάτων».
Έτσι, για πρώτη φορά και ως αποτέλεσμα των λανθασμένων χειρισμών της Αθήνας με την γνωστή ανταλλαγή non paper μεταξύ Κοτζιά και Μπουσάτι, τα οποία γνωστοποιήθηκαν και στην Κομισιόν, καταγράφεται σε κοινοτικό κείμενο η ύπαρξη διαδικασίας για αντιμετώπιση «εκκρεμών διμερών ζητημάτων», οπού δίπλα στα υπαρκτά ζητήματα της εφαρμογής της Συμφωνίας για οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών και της προστασίας της αναγνωρισμένης Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, η Αλβανία θέτει στο ίδιο πακέτο ζητήματα όπως η άρση του Εμπολέμου, το Τσάμικο ζήτημα και ζητήματα για διδασκαλία της Αλβανικής για τους Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα, τους οποίους ουσιαστικά επιχειρεί να αναβαθμίσει σε μειονότητα (βασιζόμενη κυρίως σε όσους έχουν λάβει την ελληνική υπηκοότητα).

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως αναφορά σε «Ελληνική Εθνική Μειονότητα» ενώ αντιθέτως υπάρχουν εκτενείς αναφορές για θέματα δικαιωμάτων των Ρομά και των Αιγυπτίων στην Αλβανία.
«Το νομικό πλαίσιο της προστασίας των μειονοτήτων είναι σε μεγάλο βαθμό σύμφωνο με τα Ευρωπαϊκά στάνταρτ. Η Αλβανία έχει υιοθετήσει τις περισσότερες διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα , παρ’ όλα αυτά πρέπει να ενισχυθεί η εφαρμογή των μηχανισμών προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων...
…Παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει, η εφαρμογή των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας πρέπει να διασφαλιστεί καθώς επίσης και η διαδικασία χορήγησης τίτλων ιδιοκτησίας και αποζημιώσεων πρέπει να ολοκληρωθεί».
Ενώ όμως γίνεται ειδική αναφορά σε Ρομά και Αιγυπτίους, δεν υπάρχει καμία αναφορά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν εδώ και μήνες οι Έλληνες μειονοτικοί στη Χειμάρρα και σε άλλες μειονοτικές περιοχές, που έχουν σχέση κυρίως με τις περιουσίες τους.

Στην Έκθεση υπάρχει χλιαρή αναφορά για την Αλβανική Ορθόδοξη Εκκλησία, με την επισήμανση ότι «εξέφρασε ανησυχία σχετικά με την εφαρμογή της συμφωνίας με την κυβέρνηση για την επιστροφή των περιουσιών που είχαν κατασχεθεί από το κομμουνιστικό καθεστώς».

Πέραν όλων αυτών η Έκθεση της Κομισιόν εξαίρει τον εποικοδομητικό ρόλο της Αλβανίας στην περιφερειακή συνεργασία και στην διατήρηση σχέσεων καλής γειτονιάς με τις γειτονικές χώρες, αλλά και στην συμμετοχή της σε περιφερειακές πρωτοβουλίες όπου, εκτός των άλλων, περιλαμβάνεται και η συνεργασία των Δυτικών Βαλκανίων για το μεταναστευτικό, ο μηχανισμός δηλαδή που επιβλέπει την διατήρηση του στεγανού κλεισίματος των συνόρων με την Ελλάδα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ιστορία αλλάζει ρότα. Τα σημάδια ήταν ορατά, αλλά υπήρχαν κάποιοι που δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να τα αντικρίσουν. Το ελληνικό δημοψήφισμα και το Brexit έδειξαν το δυνητικό μέγεθος του αντισυστημικού και αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος που διαμορφώνεται παγκοσμίως. Τώρα με την ψήφο των Αμερικανών η συντελούμενη μεταβολή είναι τόσο μεγάλη, ώστε δεν γίνεται να αγνοηθεί. Οι λαοί απορρίπτουν τις υποδείξεις των «ισχυρών», «σοβαρών» και «επωνύμων» και ψηφίζουν με την καρδιά τους, διεκδικώντας την επανάκτηση της κυριαρχίας στις χώρες τους!

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία της υπερδύναμης είναι ένα ηχηρό και οδυνηρό ράπισμα στα πλευρά όσων νόμιζαν ότι θα «ξεμπέρδευαν» εύκολα με τον χριστιανισμό, τις παραδόσεις, τα εθνικά κράτη και τον πολιτισμό της Δύσης, αποπροσανατολίζοντας τους λαούς με τα νεοταξικά παραισθησιογόνα της «πολιτικής ορθότητας» και της μετανεωτερικότητας.

Στις αμερικανικές εκλογές παρακολουθήσαμε σε ζωντανή μετάδοση την επανάσταση των κανονικών ανθρώπων, εκείνων που απαρτίζουν την ελεύθερη πολιορκημένη μεσαία τάξη. Είδαμε τι μπορούν να κάνουν οι τόσο περιφρονημένοι (από τη σάπια «ελίτ») νοικοκυραίοι, οι οικογενειάρχες που πιστεύουν στον Χριστό, είναι πατριώτες, θέλουν να ανασχεθεί το κύμα εποικισμού της Δύσης από μουσουλμανικούς πληθυσμούς, απεχθάνονται τους αποκεφαλιστές του Ισλαμικού Κράτους, τάσσονται υπέρ της ύπαρξης εθνικών κρατών, κατά της καταπίεσης των πλειονοτήτων από τις οργανωμένες μειοψηφίες και απαιτούν οι θέσεις εργασίας να μένουν στον τόπο τους και να μη μεταφέρονται σαν αποσκευές στις εσχατιές του πλανήτη.

Από την άλλη, στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ ηττήθηκε η τυραννία της «πολιτικής ορθότητας» που εκπροσωπούσε η Χίλαρι Κλίντον, η γυναίκα που διέλυσε ως υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ ολόκληρη τη Βόρειο Αφρική και η οποία είναι, κατά τον Ρούντολφ Τζουλιάνι, τον πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης, «ιδρυτικό μέλος του Ισλαμικού Κράτους». Επιπροσθέτως, υπενθυμίζεται ότι ο Μπιλ Κλίντον το 1999 έδινε την εντολή να βομβαρδίζονται πασχαλιάτικα οι Επιτάφιοι στην ορθόδοξη Σερβία και φύτεψε τον σπόρο της Αλ Κάιντα στην καρδιά των Βαλκανίων.

Το παρελθόν επιστρέφει για να διορθώσει τις αδικίες.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Διχοτομικό μανιφέστο με το οποίο προβάλλουν τη θέση ότι η κυριαρχία εκπηγάζει ισότιμα από τους δυο «λαούς», ότι ο φυσικός πλούτος γύρω από την Κύπρο ανήκει και στους δυο «λαούς» και ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να σταματήσει τον «σφετερισμό» των συμφερόντων του τουρκοκυπριακού «λαού» που υπονομεύει τον στόχο για επίτευξη λύσης εντος του 2016, κατέθεσαν υπό μορφή επιστολής στον ΟΗΕ οι εκπρόσωποι του ψευδοκράτους.

Η επιστολή που υπογράφεται από τον «εκπρόσωπο» του ψευδοκράτους στον ΟΗΕ Μεχμέτ Ντανάς, κατατέθηκε από τον αναπληρωτή αντιπρόσωπο της Τουρκίας στις 20 Οκτωβρίου και κυκλοφόρησε ως επίσημο έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης και του ΣΑ του ΟΗΕ (Α/71/562) στις 24 Οκτωβρίου ,ενώ ήδη κορυφώνονταν οι συνομιλίες Αναστασιάδη –Ακιντζι για την προετοιμασία των συναντήσεων που είναι σε εξέλιξη στο Μον Πελεράν στην Ελβετία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι όλο το πνεύμα της επιστολής διαπνέεται από μια «συνομοσπονδιακή αύρα» ενώ επαναφέρονται οι γνωστές απαιτήσεις είτε για διακοπή της διαδικασίας έρευνας και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ είτε διαμοιρασμός των εσόδων μεταξύ των ελληνοκύπριων και των τουρκοκύπριων μέχρι ότου επιτευχθεί λύση. Ενώ η τουρκοκυπριακή πλευρά εμφανίζεται να υιοθετεί όλο το πλαίσιο των απειλών και των διεκδικήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο εις βάρος ακόμη και της ίδιας της Κύπρου.

Η τουρκοκυπριακή επιστολή αναφέρει τα εξής:
«…Είναι λανθασμένη η αντίληψη που δημιουργείται ότι η ελληνοκυπριακή διοίκηση της Νότιας Κύπρου έχει το νομικό πολιτικό η ηθικό δικαίωμα να εκπροσωπεί η να ενεργεί στο όνομα του νησιού ως συνόλου. Η αλήθεια είναι ότι μετα την βίαιη καταστροφή το 1963 του συνεταιρισμού του 1960 της Δημοκρατίας της Κύπρου, δεν υπάρχει κοινή διοίκηση στο νησί που μπορεί να εκπροσωπεί τόσο τους τουρκοκυπρίους όσο και τους ελληνοκύπριους.
Είναι περιττό να λεχθεί ότι οι φυσικοί πόροι στο νησί και γύρω από την Κύπρο, ανήκουν και στους δυο λαούς του νησιού. Είναι άτυχές το γεγονός ότι η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση επιμένει σε μονομερή βήματα εις βάρος των απαράγραπτων και ισότιμων δικαιωμάτων του τουρκοκυπριακού λαού σε αυτές τις πηγές.
Οι θέσεις της τουρκοκυπριακής πλευράς σχετικά με τις έρευνες υδρογονανθράκων και τις διαδικασίες εξόρυξης τους, από την ελληνοκυπριακή διοίκηση έχει ήδη καταγραφεί σε έγγραφα που κατατέθηκαν στον ΟΗΕ.
Επίσης, στις προσπάθειες της ελληνοκυπριακής πλευράς να επιβάλλει τετελεσμένα στο θέμα των υδρογονανθράκων, η Τουρκία ως γειτονική χώρα έχει επίσης θεσει και δημοσιοποιήσει τις αντιρρήσεις της με συγκεκριμένες δηλώσεις και έγγραφα.
Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω τις δυο τουρκοκυπριακές προτάσεις (24 Σεπτεμβρίου 2011 και 29 Σεπτεμβρίου 2012) που πρότειναν τη συγκρότηση μιας ad hoc επιτροπής για την από κοινού εξερεύνηση και εξόρυξη των κοιτασμάτων των υδρογονανθράκων.
Όμως η ελληνοκυπριακή πλευρά όχι μόνο αρνήθηκε να συζητήσει τις προτάσεις αλλά συνέχισε τις μονομερείς ενέργειες, υποστηρίζοντας ότι οι ενέργειες της είναι στο πλαίσιο των «κυριαρχικών δικαιωμάτων» της και παραβλέποντας το γεγονός ότι η «κυριαρχία εκπηγάζει ισότιμα από τους Τουρκοκυπρίους και τους Ελληνοκύπριους», όπως υπογραμμίσθηκε στην Κοινή Διακήρυξη της 11ης Φεβρουαρίου 2014.
Επιπροσθέτως, μέσω δημόσιων δηλώσεων η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει διακηρύξει σε πολλές περιπτώσεις ότι δεν έχει πρόθεση να κάνει κοινά βήματα με την τουρκοκυπριακή πλευρά στο θέμα των υδρογονανθράκων ή στον διαμοιρασμό με τους τουρκοκυπρίους των όποιων οφελών προκύψουν από ητν ανακάλυψη των υδρογονανθράκων, την περίοδο πριν την επίτευξη λύσης του Κυπριακού.
Οπως γνωρίζετε στις κοινές δηλώσεις 15 Μάιου 2016 και 14 Σεπτεμβρίου 2016 οι δυο ηγέτες εξέφρασαν την επιδίωξη για επίτευξη λύσης εντός του 2016. Είναι σαφές και το έχει αποδείξει η περασμένη εμπειρία, ότι για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι τεράστιας σημασίας η διαδικασία να μην εκτραπεί και να μην υπονομευθεί από παράγοντες όπως αυτός των υδρογονανθράκων…
Έναντι αυτού του «υπόβαθρου» δυστυχώς η ελληνοκυπριακή πλευρά επιμένει στην συνέχιση των μονομερών ενεργειών, όπως ήταν η υπογραφή της συμφωνίας με την Αίγυπτο στις 32 Αυγούστου 2016 για την κατασκευή αγωγού ή με την υποβολή αιτήματος σε Ενεργειακές Εταιρίες να επισπεύσουν την ανάπτυξη των συγκεκριμένων κοιτασμάτων.
Αυτή η ανειλικρινής στάση εγείρει ερωτηματικά για την πρόθεση της ελληνοκυπριακής διοίκησης για «διαμοιρασμό της εξουσίας» με τον τουρκοκυπριακό λαό.
Είναι η στιγμή που η διεθνής κοινότητα πρέπει να σταματήσει να κλείνει τα μάτια στις μονομερείς κινήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς που σκοπεύει να σφετερισθεί τα σύμφυτα και νόμιμα δικαιώματα του τουρκοκυπριακού λαού στους φυσικούς πόρους του νησιού.
Η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση είναι προτιμότερο να εμπλακεί ειλικρινώς με την Τουρκοκυπριακή πλευρά για μια συνολική Λύση εντός του 2016, πριν το παράθυρο ευκαιρίας κλείσει».
Την επιστολή υπογράφει ο Μεχμετ Ντάνα που δηλώνει «μόνιμος αντιπρόσωπος» του ψευδοκράτους.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όσα είπε ο Ντόναλντ Τραμπ για την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ προκαλούν προβληματισμό σε πολλούς. Τι έχει πει ο Τραμπ;

”Δεν έχουμε καμιά δουλειά με την Ελλάδα. Ας αφήσουμε τη Γερμανία να ασχοληθεί με το θέμα αυτό, που άλλωστε το γνωρίζει καλύτερα. Ή ακόμα και τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τη Ρωσία”, έχει πει. Επίσης έχει ταχθεί υπέρ του Grexit. Και μας έχει χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή αναφερόμενος σε θέματα οικονομίας και χρέους.

Το “ελληνικό άγχος” για το πως θα διαμορφωθούν οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι δικαιολογημένο. Ειδικά η κυβέρνση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχαν κι έχουν επενδύσει πολλά στην αμερικανική υποστήριξη που είχαν επί Ομπάμα. Και σε πολιτικό επίπεδο με τη μορφή δηλώσεων στήριξης και παρέμβασης για το θέμα του χρέους, αλλά και στρατιωτικά με την “άτυπη ασπίδα προστασίας” που παρέχουν οι ΗΠΑ και την “παραχώρηση” μεταχειρισμένου αμυντικού υλικού. Τι θα γίνει αν ο Τραμπ υλοποιήσει όσα έχει πει;

Κάποτε πρέπει να καταλάβουμε ότι οφείλουμε να πάψουμε να περιμένουμε πως θα αποφασίσουν οι άλλοι να ασχοληθούν ή να μην ασχοληθούν μαζί μας. Και να βρούμε τρόπους για να ασχοληθούν όπως επιθυμούμε εμείς. Όσο μπορούμε να το πετύχουμε… Το βέβαιο είναι ότι έχουμε κάποια ατού που δεν μπορούν εύκολα να αγνοηθούν.

Ο Τραμπ όπως εύστοχα είπε σε τηλεοπτική εκπομπή της ΕΡΤ ο συνάδελφος Στρατής Αγγελής, είναι ένας “μαθητευόμενος πλανητάρχης”. Απ΄ όσα έχει πει ειδικά για τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής ελάχιστα θα πρέπει να τα θεωρήσουμε δεδομένα. Ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας επικεντρώθηκε στο να υποσχεθεί ένα πράγμα σε απελπισμένες κοινωνικές ομάδες: δουλειές, δουλειές και πάλι δουλειές! Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής είτε υπήρχαν στην ατζέντα του για να υπάρχουν, είτε τα χρησιμοποιούσε για να τα συνδυάσει με την υπόσχεσή του για δουλειές.

Η εξωτερική πολιτική που θα ακολουθήσει θα διαμορφωθεί στην πορεία. Αυτό θα πρέπει να το εκμεταλλευθούμε. Η Ελλάδα και η κυβέρνησή της θα πρέπει να υπενθυμίσει στην Ουάσινγκτον και στο σύστημα εξουσίας του Τράμπ, ότι “είμαστε μαγαζί γωνία”. Η μοναδική νησίδα ασφάλειας σε μια τεράστια περιοχή, που ξεκινά από τη βόρεια Αφρική και φθάνει μέχρι τα σύνορα με τη Ρωσία.

Θα πρέπει να επισημανθεί για ακόμη μια φορά ότι, στρατιωτικά η βάση της Σούδας αποτελεί ό,τι πιο πολύτιμο έχουν οι ΗΠΑ στην Μεσόγειο. Κάτι που δεν πρέπει να υποτιμήσουμε καθόλου, είναι η δυνατότητα που έχουμε να μιλάμε με άνεση με όλες τις χώρες της ευρύτερης “γειτονιάς” μας. Ειδικά με τη Ρωσία. Αν αυτή η άνεση με τη Μόσχα ενοχλούσε το σύστημα Ομπάμα -και ειδικά τον ΥΠΑΜ Α. Κάρτερ- στον Τράμπ και το επιτελείο του ίσως να είναι πολύ χρήσιμο αν ο νέος πρόεδρος πράγματι εννοεί ότι θέλει μια “νέα εποχή” στις αμερικανορωσικές σχέσεις.

Με λίγα λόγια πρέπει να υπενθυμίσουμε την χρησιμότητά μας για τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή. Από την οποία οι ΗΠΑ είναι “καταδικασμένες” να παραμείνουν, ότι κι αν πιστεύει ο Τραμπ.

Είναι νωρίς για να προκύψουν συμπεράσματα για την κατεύθυνση που θα ‘χει ο Ντόναλντ Τράμπ στην εξωτερική του πολιτική και στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Δεν χρειάζεται να τον περιμένουμε. Πρέπει εμείς πρώτοι να κινηθούμε, να χτίσουμε γέφυρες και να στείλουμε μηνύματα.
Ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος έχει ήδη μια τέτοια γέφυρα με τον Ελληνοαμερικάνο Γ. Παπαδόπουλο συνεργάτη του Τράμπ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Για να ακριβολογούμε ενεργειακής εξωτερικής πολιτικής. Ο Παπαδόπουλος το καλοκαίρι επισκέφθηκε την Ελλάδα, αλλά κι άλλες χώρες της περιοχής όπως την Αίγυπτο. Κάτι που δείχνει ότι το ενεργειακό “παιχνίδι” στην περιοχή δεν αφήνει φυσικά αδιάφορο τον Τράμπ.
Πρέπει να βρούμε κι άλλες διόδους κι επαφές στο νέο και άγνωστο είναι αλήθεια σύστημα εξουσίας του Ντόναλντ Τράμπ. Να διεκδικήσουμε τον ρόλο που μας αναλογεί κι όχι να αναμένουμε να μας δώσουν για ακόμη μια φορά ένα “ρολάκο κομπάρσου”.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Μιχαήλ Βασιλείου

Ήταν τα ξημερώματα της 29ης Οκτωβρίου όταν αναφερθήκαμε στο ξέσπασμα της δεύτερης φάσης του σκανδάλου με την προσωπική ηλεκτρονική αλληλογραφία της Χίλαρι Κλίντον και τη σχετική παρέμβαση του FBI.

«Η υπόθεση είναι πάρα πολύ σοβαρή και θα μπορούσε να ανατρέψει θεαματικά όσα αναφέρουν οι δημοσκοπήσεις που μέχρι τώρα θέλουν τη Χίλαρι να απολαμβάνει σημαντικό προβάδισμα έναντι του Τραμπ στην «κούρσα» για τον Λευκό Οίκο. Δημοσκοπήσεις οι οποίες όμως δεν είναι απαραίτητο να απηχούν τις πραγματικές διαθέσεις του αμερικανικού εκλογικού σώματος, αφού ο Ντόναλντ Τραμπ, ως υποψήφιος, έχει μοναδικά χαρακτηριστικά.
Το βασικότερο εξ αυτών είναι ο αντισυμβατικός του χαρακτήρας, ο οποίος ασχέτως του πόσο απεχθής μπορεί να είναι σε κάποιον εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, σύμφωνα με αξιόλογους αναλυτές είναι πολύ πιο κοντά στην ψυχοσύνθεση και τον τρόπο του σκέπτεσθαι του μέσου Αμερικανού.
Εάν σε αυτό προσθέσει κανείς το ότι πολλές δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανών πολιτών δεν προσέρχονται να ψηφίσουν, οι όποιες δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να καταγράψουν το αν ο αντισυμβατικός και λίγο “τρελούτσικος” Τραμπ θα μπορούσε να κινητοποιήσει τις μάζες των Αμερικανών που απέχουν, φέρνοντάς τους στην κάλπη.
Εν ολίγοις, η τροπή που λαμβάνει η “κούρσα” είναι επικίνδυνη για τη Χίλαρι Κλίντον, με το “φίνις” να αναμένεται συναρπαστικό και κατά την εκτίμηση πολλών, άκρως αμφίρροπο…»

Η εκτίμηση αυτή επαληθεύθηκε και ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται πλέον στο κατώφλι του Λευκού Οίκου, έχοντας επικρατήσει πανηγυρικά σε πολιτείες για τις οποίες είθισται να αναφέρεται, ότι κανείς δεν κέρδισε, όταν τις έχασε! Για παράδειγμα, η Φλόριντα και το Οχάιο… τελικά έλαβε 276 εκλέκτορες και η Χίλαρι Κλίντον 218…

Στην ουσία, η οριστική επικράτηση του Τραμπ ήταν μια τυπική διαδικασία. Τόσο απλό. Και πιο πειστική εξήγηση, από το ότι ο «τρελούτσικος» Τραμπ εξέφρασε πολύ καλύτερα τον μέσο Αμερικανό, ενώ η Χίλαρι Κλίντον εξέφραζε αφενός «το κατεστημένο» και αφετέρου «την ελίτ» των πιο γνωστών πόλεων των ΗΠΑ, δεν υπήρχε.

Είχε αρχίσει να «σιγοβράζει» ένα αίσθημα αποξένωσης του μέσου πολίτη και το οποίο οδήγησε τελικά στο σημερινό αποτέλεσμα, ένα αποτέλεσμα που δεν μπόρεσαν να ανιχνεύσουν οι δημοσκοπήσεις, καθώς και αυτές θεωρούνται ως «εργαλείο του κατεστημένου» με αποτέλεσμα ο μέσος Αμερικανός να μην ανταποκρίνεται, ή να μην ερωτήθηκε καθόλου.

Αυτό όμως που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για την Ελλάδα, είναι τι ακριβώς θα σηματοδοτήσει η άνοδος του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία. Πώς δηλαδή θα επηρεαστούν οι εξελίξεις και αν αυτό που θα προκύψει θα είναι θετικό ή αρνητικό για την πατρίδα μας. Καταρχήν θα πρέπει να ειπωθεί, ότι η νίκη του Τραμπ είναι πιθανό να αλλάξει τη μοίρα της άκρας δεξιάς και στην Ευρώπη «σπάζοντας ένα ταμπού για πολλούς»…

Η πρώτη παρατήρηση που θα πρέπει να γίνει, είναι ότι «αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα» για το κατεστημένο της Ουάσιγκτον, όμως παρά τις αλλαγές που θα συντελεστούν, κανείς μην κάνει το λάθος να υποτιμήσει την ισχύ του συστήματος» στην Ουάσιγκτον και τη δυνατότητα να εξηγήσει τις κρίσιμες λεπτομέρειες σε μια σειρά από θέματα στον νέο πρόεδρο.

Μην έχει κανείς αμφιβολία, ότι ένας έξυπνος άνθρωπος, ανεξαρτήτως ιδιοσυγκρασίας, θα αντιληφθεί και θα προσαρμόσει τις ενέργειές του, αν όχι και τη ρητορική του. Οπότε, αυτό σημαίνει πως τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και όσα διακυβεύονται σε κάθε γωνιά του κόσμου, θα εξακολουθήσουν να αποτελούν το επίκεντρο της διαδικασία λήψεως αποφάσεων.

Όσον αφορά την ελληνική ασφάλεια, ένας άνθρωπος με την ψυχοσύνθεση του Τραμπ («no bullshit approach» το έλεγαν τις προάλλες σε μια συζήτηση σε δορυφορικό τηλεοπτικό δίκτυο ο αναλυτές) δεν είναι απαραιτήτως κακός για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Διότι εάν ο Τραμπ «δε γουστάρει» να του κάνουν «κόλπα», δύσκολα θα κατανοήσει και θα αποδεχθεί το νεοθωμανικό «παιχνίδι» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην περιοχή.

Στο ίδιο μήκος κύματος, στην πρώτη φάση της προεδρίας Τραμπ τουλάχιστον, με τη Ρωσία να προσπαθεί να ανιχνεύσει τις προθέσεις του νέου προέδρου ο οποίος θα πρέπει μάλιστα να αποφύγει να κατηγορηθεί για όσα του καταλόγιζαν προεκλογικά, ότι θα μπορούσε δηλαδή να γίνει υποχείριο του Βλαντιμίρ Πούτιν, η Μόσχα θα είναι πολύ προσεκτική ώστε να μη δοθεί η εντύπωση πως χρησιμοποιεί την Τουρκία και τον Ερντογάν για να διχάσει τη Δύση.

Θα προκρίνει δε την απευθείας επαφή με την αμερικανική ηγεσία, σε μια προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι και να υπάρξει αποκλιμάκωση σε όλα τα μέτωπα. Πολλοί αναλυτές τείνουν να λησμονήσουν, ότι η Μόσχα ζητά πολύ απλά πράγματα, σε τακτικό τουλάχιστον επίπεδο:

Θέλει τον σεβασμό των συμφερόντων της στη Συρία, κάτι το οποίο εν πολλοίς μπορεί να πετύχει αφού η Δύση έχει κάνει πίσω στο θέμα της άμεσης απομάκρυνσης του Άσαντ, που θα επιτρέψει μια σταδιακή απεμπλοκή από την περιοχή, καθώς η οικονομική αιμορραγία υποστήριξης των επιχειρήσεων είναι σημαντική, κάτι που φαίνεται από τη μείωση των αμυντικών δαπανών που προκαλεί αναταράξεις.

Το θέμα είναι τι θα επιλέξει το κατεστημένο στον τομέα της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής στην Ουάσιγκτον. Θα δει μπροστά του την ευκαιρία να συνεχίσει την έμμεση – οικονομική πίεση στη Ρωσία και θα συντηρήσει το μέτωπο στη Συρία, κάτι που πιθανότατα θα επέλεγε η Χίλαρι Κλίντον, ή θα δώσει ανάσα στη Ρωσία επιλέγοντας την απεμπλοκή και ξεκινώντας διάλογο σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί μια λύση αμοιβαία αποδεκτή που κατά τα φαινόμενα θα ήταν πιο πιθανό να ακολουθηθεί από τον Τραμπ;

Σε πρώτη φάση οι παρορμήσεις και προδιαθέσεις των προσωπικοτήτων ίσως παίξουν καθοριστικό ρόλο, στη συνέχεια βλέπουμε… Κάπου εκεί, η στάση του Τραμπ απέναντι στα τουρκικά «τσαλιμάκια» που πλήττουν ευθέως τα συμφέροντα και τις επιλογές των ΗΠΑ, καθώς επίσης και η νέα ισορροπία που αναμένεται να διαμορφωθεί στις σχέσεις με το Ισραήλ, θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς το τοπίο για την Ελλάδα, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο.

Η Ελλάδα, ασχέτως του ποιος θα βρίσκεται στην «καρέκλα», επείγει να δώσει την εντύπωση διεθνώς πως εργάζεται για να ξεπεράσει πραγματικά την οικονομική κρίση. Ας μην ξεχνούμε ότι στην προεκλογική ρητορική του Τραμπ και του αντιπροέδρου του, δεν έλειψαν απαξιωτικές αναφορές για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, χρησιμοποιώντας τη χώρα μας ως παράδειγμα για το τι θα γίνει στις ΗΠΑ εάν εκλεγεί η Χίλαρι Κλίντον…

Την ίδια ώρα πρέπει η χώρα μας να αρθρώσει έναν σαφέστατο λόγο στα περιφερειακά ζητήματα και να μην επιχειρεί να τετραγωνίσει τον κύκλο, μην κακοκαρδιστεί ο Ερντογάν. Δεν θα ήταν καθόλου κακό να τονίζεται από το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών, σε κάθε ευκαιρία, ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας δεν είναι συμβατή με τις αρχές και τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αν οι κυβερνώντες δυσκολεύονται να αναφερθούν στη «Δύση» ή τον «Διαφωτισμό»…).

Η κατάσταση το επόμενο διάστημα θα είναι πολύ ρευστή. Είτε θα τηρηθεί στάση αναμονής από κρατικούς και μη δρώντες – ενδιαφερόμενα μέρη, είτε θα επιχειρηθούν τετελεσμένα σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευτεί κανείς από τη ρευστότητα της μεταβατικής περιόδου στην Ουάσιγκτον. Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται αυξημένη επαγρύπνηση.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η προχθεσινή ψήφος των αμερικανών υπέρ του Τραμπ ήταν ξεκάθαρα μία ψήφος θυμού.
Μία ψήφος διαμαρτυρίας των καταπιεζόμενων λαϊκών μαζών από τον άκρατο και πρωτοφανή νεοφολελευθερισμό της Παγκοσμιοποίησης.
Εκεί θεώρησαν ότι θα βρούν αποκούμπι, εκεί ακούμπησαν.
Άλλοι θεώρησαν πως έτσι θα τιμωρήσουν τους άλλους, και έτσι έκαναν.
Όπως και να το κάνουμε όμως ήταν μιά ψήφος θυμού και απόγνωσης.

Αυτά προς γνώση και συμμόρφωση των νεοναζιστών τοκογλύφων της Ευρωπαϊκής "Ένωσης".
Η ίδια ψήφος θυμού και απόγνωσης έφερε στην εξουσία κάποτε τον Χίτλερ.
Η ίδια  και την  "πρώτη φορά αριστερά"  μας κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015.
Και ίσως, μάλλον πιθανότατα θα επαναληφθεί στο εγγύς μέλλον σε ευρωπαϊκό ή και ελληνικό επίπεδο.
Ο λαός, ή οι λαοί μέσα στην απελπισία τους θα στραφούν προς λύσεις που θα τους υπαγορεύει το θυμικό τους, παραβλέποντας ηθελημένα αν οι λύσεις αυτές θα είναι ακραίες ή όχι, δημοκρατικές ή προβληματικές.

Κι εδώ, για την χώρα μας, υπεισέρχεται η παράμετρος του μεγάλου εγκλήματος που επιτέλεσε η απατεωνίστικη διακυβέρνηση των ντεμέκ αριστερών του ΤΣΥΡΙΖΑ
Αφαίρεσε από τις πιθανές  επιλογές του λαού σαν ψήφο οργής και διαμαρτυρίας, την προτίμηση οποιουδήποτε κομματικού μηχανισμού που θα θελήσει να έχει σχέση με την έννοια "αριστερά" και όλα τα άλλα συναφή.
Με αυτήν την έννοια ο μεγαλύτερος σπόνσορας και διαφημιστής της ακραίας δεξιάς λύσης που θα θεωρήσει ο λαός ότι του απομένει, είναι η ίδια η τάχα αριστερή τούτη κυβέρνηση.

Κακό δεν είναι να οργίζονται οι λαοί και να εκφράζουν την οργή τους μέσω της ψήφου τους.
Κακό είναι να μην έχουν τις σωστές εναλλακτικές επιλογές, όπως στην περίπτωση Τράμπ-Κλίντον και ακόμη χειρότερο είναι να νομίζουν πως δεν υπάρχουν σωστές εναλλακτικές λύσεις, επειδή κάποιοι απατεώνες φρόντισαν πριν να δυσφημίσουν και να βρωμίσουν τα πάντα.

Και είναι μεγάλος κόπος και μέγιστη αδικία για τους σωστούς που υπάρχουν δεξιά κι αριστερά, να προσπαθούν να πείσουν πως δεν είναι και αυτοί βρωμιαραίοι και καθάρματα όπως οι υπόλοιποι προηγούμενοι.

Αυτό είναι και το μεγάλο ηθικό δίδαγμα των προχθεσινών προεδρικών εκλογών στην Αμερική:
Πως το ανήθικο δίδαγμα και η πολιτεία των ανήθικων, όχι μόνον καταστρέφουν τον δημόσιο βίο στο παρόν, αλλά δηλητηριάζουν και το μέλλον.

Κατά τα άλλα η εκλογή Τραμπ μπορεί και να θεωρηθεί θετική: 
Όσο πιό γρήγορα πλησιάζουμε τον πάτο, τόσο πιό γρήγορα (θεωρητικά) θα ανακάμψουμε!...

Υ.Γ.   Το σύστημα δεν είναι ανίκητο. Το απέδειξε ο αμερικάνικος λαός ψηφίζοντας στην ουσία όχι υπέρ του Τράμπ, αλλά εναντίον μιάς από τις πιό διεφθαρμένες οικογένειες του κόσμου. Εναντίον της κυριαρχίας των ΜΜΕ, της χειραγώγησης, του οικονομικού αποκλεισμού, και κάθε είδους καθεστωτικού κατεστημένου.
Δεν φτάνει όμως.
Πρέπει ο αμερικανικός λαός, και κάθε λαός που επιχειρεί την αντίδρασή του, να είναι αποφασισμένος να προασπίσει τις επιλογές του και προπαντός αποφασισμένος να απαιτήσει να γίνουν πράξη όσα του έταξαν και όσα θεωρεί πως δικαιούται, και για τα οποία αυτός έδωσε την εντολή του.
Ακριβώς δηλαδή το αντίθετο από όσα κάναμε εμείς μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και κυρίως μετά το δημοψήφισμα.

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Αλέξανδρου Δρίβα

Η γραφικότητα, η διεθνής γραφικότητα, καλπάζει εδώ και χρόνια. Οι λόγοι που συντελούν σε αυτόν τον καλπασμό της γραφικότητας είναι αρκετοί, όμως θα γίνει απόπειρα να ομαδοποιηθούν και να εγκιβωτιστούν τελικά σε δύο. Ο πρώτος λόγος είναι η έξαρση της προπαγάνδας (φτηνής και κακότεχνης) σε διεθνή κλίμακα. Ο δεύτερος λόγος αφορά τον ακαδημαϊκό κόσμο και τα λάθη στα

οποία έχει περιπέσει. Ο Johann Wolfgang von Goethe υποστήριζε πως «για να κάνεις κάτι μεγάλο, πρέπει ένα από τα τρία πράγματα να συμβαίνουν: Ή να είσαι πολύ τυχερός ή πολύ έξυπνος ή, τελικά, να έχεις κληρονομήσει ένα πολύ μεγάλο λάθος».
Είναι πολύ μικρός ο χώρος για να αναλύσουμε λάθη επιστημολογίας και μεθοδολογίας που λαμβάνουν χώρα εδώ και αιώνες στις κοινωνικές «επιστήμες». Βεβαίως, πρόκειται για επιστήμες εντός εισαγωγικών. Ο άνθρωπος, όντας υποκείμενο (έχει βούληση, επιθυμίες, ανάγκες, επιλογές και προεπιλογές) δεν γίνεται να ξεφύγει από το πλέγμα των ιδιοτήτων που βρίσκονται εντός παρένθεσης. Δεν υπάρχουν «εργαστήρια» στα οποία θα κάνουμε «πειράματα». Αν υπάρχουν (αν υπήρχαν για την ακρίβεια) θα ήταν κάτι επικίνδυνο, θα ήταν κάτι που δεν θα είχε και τόση «πλάκα», καθώς το αντικείμενο πειράματος θα ήταν η ανθρώπινη φύση. Κι όμως, συμπεριφοριστικές κατεύθυνσης που δανείστηκαν οι κοινωνικές «επιστήμες» από άλλα επιστητά θεώρησαν ότι μπορούν να προβλέψουν κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά γεγονότα και μάλιστα με ακρίβεια χιλιοστού. Ακόμη δεν έχει κάτσει η σκόνη του «μα πώς γίνεται να πέσουν έξω οι δημοσκοπήσεις στο φαινόμενο Trump;». Πρόκειται για ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί με τα όσα καιρό μας λένε και έπρεπε να τα ξέρουμε γιατί πολύ απλά... μας τα έλεγαν...

Τέλος εποχής

Με τα δέντρα έχουμε παρα-ασχοληθεί και έτσι τα δάση καίγονται γύρω μας χωρίς να το παίρνουμε είδηση. Το πρώτο «εργαστήριο» του «θετικισμού» των κοινωνικών «επιστημών» ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Σωστά. Ήταν.

Αν πάτε στο Κοινοτικό Δίκαιο, θα δείτε πολύ ωραίες έννοιες οι οποίες δεν μπορούν να γίνουν ορατές ούτε στη γη, ούτε στον ουρανό. «Αειφόρος ανάπτυξη». Δηλαδή, η Οικονομία δεν έχει τιμόνι, δεν έχει φρένο, δεν έχει «ατυχήματα». Προχωράει αενάως προς μια κατεύθυνση. Η ΕΖ είναι υπό διάλυση, η Ε.Ε. έχει ήδη αρχίσει να ξηλώνεται (Brexit), τα δημοψηφίσματα δίνουν και παίρνουν και υπάρχουν ακόμη και σήμερα ακαδημαϊκοί και πολιτικοί αλλά και... δημοσιολόγοι που το μόνο που τους επιτρέπει η παρατηρητικότητά τους να κάνουν είναι να πουν «μια καλή κουβέντα» για λαούς του ύφους και ήθους «είναι θυμωμένοι, οργισμένοι, ηλίθιοι, κοίτα τι ψηφίζουν».

Η θεωρία (υπόδειγμα –διοικητικό κατ’ ουσία μοντέλο) της αλληλεξάρτησης και του λειτουργισμού (με απλά λόγια, το χτίσιμο ειρήνης περνά από την οικονομική ευμάρεια και, αφού η Οικονομία θα είναι αειφόρος, θα φτάσουμε σε αυτό το «λογοτεχνικό» μόττο του Immanuel Kant περί «αιώνιας ειρήνης». Ο Edward Hallett Carr είπε κάποτε ότι αυτού του είδους οι ιδεαλιστές έχουν προξενήσει πολύ μεγαλύτερα δεινά στον κόσμο από την ωμή πολιτική βία. Ίσως επειδή σηκώνουν τον πήχη κατά πώς θέλουν και όχι κατά πώς βλέπουν.

Μεγάλη επιστημολογική πλάνη, ακόμη και γι’ αυτούς τους «μαθηματικο-ποιητές» της κοινωνικής ζωής –κατά τραγική ειρωνεία– είναι ότι πέφτουν στο πιο ολέθριο επιστημονικό σφάλμα: Να ερμηνεύουν αυτό που θα ήθελαν να ισχύει και όχι αυτό που –περίπου– ισχύει. Η αλληλεξάρτηση, αν πετύχαινε στην Ε.Ε., θα μπορούσε να «εξαχθεί» η τεχνογνωσία και σε άλλη περιφέρεια κ.ο.κ. Ποιοτική μεταβλητή; Πουθενά. Ποια είναι ας πούμε η μία περιφέρεια και ποια η άλλη; Λεπτομέρειες μας έλεγαν. Αν αυτή λοιπόν η αλληλεξάρτηση γινόταν σε παγκόσμια κλίμακα, τότε θα ζούσαμε στον παράδεισο. Παραδοξότητα αυτού του θετικισμού; Ότι είναι πιο ουτοπικός και από τον μεγαλύτερο ονειροπόλο.

Λίγες δεκάδες ώρες πριν λοιπόν, οι Αμερικανοί πολίτες ζήτησαν να γίνει δουλειά εντός χώρας τους. Ζήτησαν από τους πολιτικούς τους να αποσύρουν σε ένα βαθμό τις ΗΠΑ από τον κόσμο και τις περιπέτειες. Ζήτησαν να «κλείσουν λίγο την πόρτα και να ηρεμήσουν». Ζήτησαν ελεγχόμενη ροή μεταναστών. Ζήτησαν να μπορούν να λένε κάτι όπως το θέλουν. Ζήτησαν να μπορούν να ξεσπούν πολιτικά και κοινωνικά με λέξεις ακόμη και προσβλητικές, καθώς μέχρι πριν αν τις ανέφεραν, θα διώκονταν ή θα χαλούσαν τη ροή ρεύματος του «κυκλώματος» που είχε φτιαχτεί για να λειτουργεί συνέχεια.

Οι Αμερικανοί πολίτες θεώρησαν πως δεν είναι δυνατό το 90% των Αμερικανών να έχει 10 χιλ. δολάρια μόνο στην τράπεζα, να είναι η πρώτη χώρα σε ανισότητα και το ενδιαφέρον των πολιτικών τους να είναι πως θα «εγκλωβιστεί η Ρωσία». Οι Αμερικανοί κουράστηκαν από τους «πολέμους».

Σε άλλη κλίμακα και σε άλλη Ήπειρο ζήτησαν οι Βρετανοί για την πατρίδα τους, που είναι η δεύτερη χώρα σε ανισότητες οικονομικές στον πλανήτη. Η αλληλεξάρτηση για αμφότερους τους λαούς δεν φάνηκε και πολύ σπουδαία. Βέβαια, αποκλείεται να έχουν δίκιο... τι ξέρουν οι δικές τους τσέπες, όταν έχουμε ακαδημαϊκούς σε ελληνικά πανεπιστήμια (φανταζόμαστε και σε ξένα) που λένε πως το εκάστοτε ποσοστό που λέει «Όχι» σε κάτι, ή «Ναι» σε κάτι που δεν «διδάσκουν» εκείνοι, έχει άρωμα ψεκαστικού ή είναι απόρροια «κακών επιλογών σε κρίσιμες στιγμές», όπως είναι π.χ. τα αίτια της φτώχειας για κάποιες Ελληνίδες πολιτικούς.

Η παγκοσμιοποίηση ξεκίνησε να αιμορραγεί στις ΗΠΑ το 2008 με τη Lehman Brothers. Προχώρησε σε ακατάσχετη αιμορραγία στην Ευρώπη (Ε.Ε. και Ε.Ζ.) και, τελικά, γράφτηκε ο επικήδειός της στις 8/11/2016. Να ποιο «Τέλος της Ιστορίας» καλείται να γράψει ο κάθε επίδοξος Fukuyama. Η διοικητική επιστήμη θεωρεί πως ένα σύστημα οργάνωσης (όποιο και αν είναι αυτό) έχει στον πυρήνα του τις αλλαγές στις οποίες θα κληθεί να περάσει εξετάσεις. Με άλλα λόγια, έχει μέσα του το ίδιο του το τέλος. Αυτό το τέλος είναι προσωρινό και μετά αλλάζει, εξελίσσεται. Τέλος, όπως κάποτε εννοοούνταν αυτό και για την ίδια τη Γη (οτι είναι επίπεδη και στο τέλος της ξηράς είναι ένας γκρεμός), δεν μπορεί να υπάρξει, ειδικά όταν μιλάμε για πολιτεύματα και για κοινωνικές καταστάσεις.

Όχι ακαδημαϊκό ή πολιτικής πρακτικής λάθος; Τότε τι;

Οι δύο συντομεύσεις αιτίων που βρίσκονται στον πρόλογο συνδέονται. Κατά Goethe, εμείς εδώ έχουμε κληρονομήσει ένα πολύ μεγάλο λάθος. Αυτό είναι ότι τα πολιτικά και οικονομικά γεγονότα ακολουθούν μια συμμετρική τροχιά (μόνο στο μυαλό ορισμένων) και προχωρούν με αλγεβρική πρόοδο. Δηλαδή: 1, 2, 3, 4, 5, 6... κ.ο.κ. με +1.

Κι όμως, αν ρωτούσατε κάποιον φωτισμένο καθηγητή που μιλούσε με στόμφο για την αειφόρο ανάπτυξη η οποία θα έχει και χρηματοπιστωτική αναρχία και «ελεύθερο εμπόριο» με πολλούς αστερίσκους και μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί συγκεκριμένες εταιρείες και, ταυτόχρονα, υπερπληθυσμό με αύξουσα τάση και ευημερία και, εν τέλει, ένα πολιτικό σύστημα «υγιές, ψύχραιμο και συνετό» ότι θα είναι ο Trump Πρόεδρος των ΗΠΑ και ο Nigel Farage θα μπορεί έμμεσα να επηρεάσει (κατά πάσα πιθανότητα) τον θεσμικό και νομικό «πολιτισμό» της Ε.Ε., θα σας πέρναγε για... ψεκασμένους. Τα πρώτα δεν συνέβησαν και γι’ αυτό συνέβησαν τα δεύτερα. Ακόμη και αυτή η απόλυτη αιτιοκρατία να μην έλαβε χώρα, το μόνο σίγουρο είναι πως συνέβησαν τα δεύτερα. Οι δύο χώρες που απασχολούν και ορίζουν τον δυτικό κόσμο τα τελευταία 300 χρόνια περίπου διορθώνουν –προς το καλύτερο (;)– τα λάθη τους.

Αν λοιπόν δεν είναι ακαδημαϊκές πλάνες ή κακοί υπολογισμοί (τόσων δεκαετιών), τότε τι είναι; Απλή απάντηση στον κόσμο της «αλληλεξάρτησής» τους. Προπαγάνδα. Υποσχέσεις πληθωριστικές. Οι έννοιές τους και οι προκείμενες των συλλογισμών τους δεν έχουν αντίκρυσμα σε «χρυσό». Είναι, κατά μία έννοια, λογιστικό, ανύπαρκτο χρήμα. Αυτοί οι «συνετοί» λοιπόν που μπέρδεψαν την Οικονομία με το Λας Βέγκας και το καζίνο (λόγια Γερουσίας μετά από Εξεταστικές Επιτροπές για τη Lehman) τελικά μας οδήγησαν σε φανταστικούς αριθμούς.

Και τώρα;

Δεν είναι τόσο σημαντικό ερώτημα το τι θα κάνει ο Trump. Το αμερικανικό πολιτικό σύστημα έχει δικλείδες ασφαλείας. Δεν είναι «ηγετόμορφο». Οπότε, όποιος σας είπε ότι θα κάψει την οικουμένη, χρειάζεται πολιτικό αλφαβητισμό από το Λόλα φάε ένα μήλο.

Η νίκη Trump θα προκαλέσει τσουνάμι, πολιτικό. Η Αμερική είναι πολύ μεγάλη για να κρατά στη βουβωνική της χώρα τις εξελίξεις που παράγει. Ο Trump θα γίνει πρότυπο για τον δυτικό κόσμο. Για έναν κόσμο που βασίστηκε στην πολιτική και κοινωνική υποκρισία για αιώνες. Για έναν κόσμο που αν στη φορολογική του δήλωση κάνει φιλανθρωπίες, μπορεί να αισθάνεται ήσυχος που πετάει... κέρματα, σε πρόσφυγες, σε πλατείες της Βόρειας Ευρώπης που κατασκευάστηκαν την περίοδο του Διαφωτισμού... Ήδη η Ευρώπη έχει βγάλει «παλιάτσους» οι οποίοι βγήκαν επειδή είπαν αυτά που σκέφτεται σιωπηλά ή δυνατά ο κόσμος. Η οργή που βγάζουν διάφοροι «ηγετίσκοι» είναι απλά η υπερβολή όσων βλέπουν πολίτες. Επειδή λοιπόν οι πραγματικές ψύχραιμες φωνές της δράσης –εκείνοι που θα αλλάξουν πράγματα, όχι εκείνοι που θα ερμηνεύσουν, τάχα μου, «ψύχραιμα»– λείπουν, η φύση... μισεί το κενό. Έτσι, όλο και κάποιον Ούγγρο ηγέτη που μισεί τα πάντα θα βρείτε στην «Άγρια Δύση».

Ο Trump, η αριστουργηματική και νέα –ολοκαίνουρια– στρατηγική επικοινωνίας του, που έδειξε ότι ο άνθρωπος πρέπει να πάψει να ντρέπεται για άλλα πράγματα και όχι για αυτά που συνήθιζε από στρουθοκαμηλισμό να ντρέπεται, έρχεται να δώσει ένα «χυδαίο» τέλος σε μια «ιστορική παρεξήγηση» και να μας βγάλει από αυτό που λέμε νεωτερικότητα. Ο Trump θα γίνει εκλογικό πρότυπο. Κόσμος στη Δύση θα πάψει να έχει «ενοχές» για κάποιον υποψήφιο που θεωρούσε ιδανικό για όσα υφίσταται. Όχι, αυτό δεν είναι καλό. Είναι –θα είναι μάλλον– καλό κάτι άλλο.

Μήπως οι «λογικοί» και οι «ψύχραιμοι» κατανοήσουν τις πομφόλυγες που μας αράδιασαν, τα αναπόδεικτα πράγματα που μας πίεσαν να δούμε ως απολύτως αποδεδειγμένα και, βέβαια, κάτι που είναι αποδεδειγμένο (άντε να αποδείξεις κάτι σε κοινωνικές επιστήμες...) είναι και ΤΙΝΑ (There Is No Alternative). Δεν υπάρχει; Είστε σίγουροι; Και ο Trump τι ήταν; Ο Farage; Το AfD; Όχι, δε θα κάνουμε αυτό που θέλουμε να ψέξουμε. Να βάλουμε δηλαδή σε εξισώσεις τον Trump με τα μορφώματα ακροδεξιού τύπου σε Γερμανία και Ουγγαρία ή τον ενθουσιώδη αντι-ευρωπαϊσμό, τον οποίον το καλοκαίρι κάποιοι «φωστήρες» τον έβγαλαν γραφικό. Τον κύριο Schäuble, που λέει πως η αγαπημένη γερμανική λέξη είναι το ΝΕΙΝ, γραφικό δεν το λέει κανείς. Τον λένε «σοβαρό παίκτη».

Αν δεν υπάρχει μια ολική αλλαγή με πραγματική επιστροφή της Πολιτικής στον δυτικό κόσμο, ο Ασκός του Αιόλου και το Κουτί της Πανδώρας δεν θα κλείσουν σύντομα. Η Δύση παρακμάζει, ενώ άλλες πολιτιστικές προτάσεις βρίσκονται στη νιότη τους. Η Δύση πλέον δεν είναι μόνη της. Μένει να δούμε αν το Trump θα είναι η συνέχεια της παρακμής ή η μεταστροφή ενός συνολικού τρόπου ζωής σε κάτι πιο ανθρώπινο που δε θα περιμένει να φουσκώσει το πηγάδι για να μαζέψει το νερό.

* Ο κ. Αλέξανδρος Δρίβας είναι Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Παν/μιο Πελοποννήσου - συντονιστής στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ).
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Gideon Rachman
Financial Times


Όσον αφορά τους συμμάχους της Αμερικής, η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ είναι μια εκδοχή του «Αποκάλυψη Τώρα».

Ανεξάρτητα από τις δημόσιες δηλώσεις, για τις κυβερνήσεις χωρών όπως ο Καναδάς, η Ιαπωνία, η Γερμανία, η Βρετανία, η Εσθονία, η Λιθουανία και η Λετονία, είναι απλά τρομακτικό να έχουν έναν άνθρωπο όπως ο κ. Τραμπ ως τον «ηγέτη του ελεύθερου κόσμου».

Ο φόβος απέναντι στον κ. Τραμπ συνδέεται τόσο με την προσωπικότητα του όσο και με τις πολιτικές του. Για ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που έβλεπαν τις ΗΠΑ ως την ηγετική δημοκρατία, είναι πρωτοφανές που η χώρα εξέλεξε ένα πρόεδρο που έχει επιδείξει τόσο λίγο σεβασμό για βασικούς δημοκρατικούς κανόνες, όπως η νομιμοποίηση της πολιτικής αντιπαράθεσης, τα δικαιώματα των μειονοτήτων και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

Ορισμένοι φοβούνται πως οι ΗΠΑ μόλις εξέλεξαν ένα σχεδόν φασίστα ως τον επόμενη ηγέτη τους. Η ιδέα ότι ο κ. Τραμπ θα είναι σύντομα υπεύθυνος για το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο του κόσμου είναι επίσης κάτι που ανησυχεί πολλούς συμμάχους των ΗΠΑ.

Οι πολιτικές που προτείνει ο κ. Τραμπ απειλούν με «τσεκούρι» την φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη που οι ΗΠΑ στήριξαν και διασφάλισαν από το 1945 και έπειτα. Συγκεκριμένα, έχει αμφισβητήσει δύο από τις βασικές διακομματικές αρχές που διαμορφώνουν την προσέγγιση της Αμερικής απέναντι στον κόσμο. Η πρώτη είναι η υποστήριξη ενός ανοιχτού, διεθνούς εμπορικού συστήματος. Η δεύτερη είναι η δέσμευση σε συμμαχίες που διασφαλίζουν την παγκόσμια ασφάλεια.

Ο κ. Τραμπ είναι ο πρώτος υπέρμαχος προστατευτικών εμπορικών πολιτικών που εκλέγεται πρόεδρος των ΗΠΑ μετά τουλάχιστον το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχει υποσχεθεί να επαναδιαπραγματευθεί τις «άθλιες» εμπορικές συμφωνίες των ΗΠΑ, όπως τη NAFTA και απείλησε να αποσύρει τις ΗΠΑ από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Έχει επίσης απειλήσει με δασμούς ως και 45% στην εισαγωγή κινεζικών αγαθών. Αν ο κ. Τραμπ υλοποιήσει τις απειλές αυτές, θα προκαλέσει ένα παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο και μπορεί να βυθίσει τον κόσμο σε μια ύφεση παρόμοια με αυτήν της κρίσης της δεκαετίας του 1930, η οποία είχε σε μεγάλο βαθμό σχέση με την υιοθέτηση προστατευτικών πολιτικών από τις ΗΠΑ.

Το ίδιο δραματικός μπορεί να είναι και ο αντίκτυπος του κ. Τραμπ στο παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας. Ο νέος πρόεδρος έχει αμφισβητήσει κατά πόσον οι ΗΠΑ θα τιμήσουν τις δεσμεύσεις τους έναντι των συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ και της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας, αν οι χώρες αυτές δεν αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες. Η αμερικάνικη ενόχληση για την συμπεριφορά «λαθρεπιβάτη» των συμμάχων της είναι μια δικομματική ανησυχία. Το καινούργιο στοιχείο είναι η αμφισβήτηση από τον κ. Τραμπ της ιδέας ότι οι ΗΠΑ θα υπερασπιστούν όπως και να έχει τους συμμάχους τους από μια στρατιωτική επίθεση.

Η υπεκφυγή αυτή – σε συνδυασμό με το φανερό θαυμασμό του κ. Τραμπ για τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν – θα δημιουργήσει φόβους ότι οι ΗΠΑ δεν θα αντιταχθούν σε νέα περιστατικά ρωσικής επιθετικότητας στην Ουκρανία ή στην Ανατολική Ευρώπη. Οι Ασιάτες σύμμαχοι – ειδικότερα η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα – φοβούνται ότι οι πολιτικές του κ. Τραμπ μπορούν να φτάσουν ως και στην αποδοχή της κινεζικής σφαίρας επιρροής στην Ανατολική Ασία.

Αλλά παρά τον αδιαμφισβήτητο τρόμο για την εκλογή του κ. Τραμπ, οι Ευρωπαίοι και Ασιάτες σύμμαχοι της Αμερικής δεν μπορούν απλώς να γυρίσουν την πλάτη τους στις ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο αποτελεί πολύ λιγότερο μια επιλογή για γειτονικές χώρες όπως το Μεξικό και ο Καναδάς. Η ηγετική θέση των ΗΠΑ είναι τόσο βαθιά ενσωματωμένη στους δυτικούς θεσμούς που δεν υπάρχουν ακόμα εναλλακτικές δομές. Οι ΗΠΑ αποτελούν το θεμέλιο του ΝΑΤΟ και αντιστοιχούν σε περίπου 75% των στρατιωτικών του δαπανών. Σημαντικοί διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εδράζονται στις ΗΠΑ.

Το δολάριο είναι το τελευταίο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο και οι ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη οικονομία, σε όρους πραγματικών συναλλαγματικών ισοτιμιών. Για το λόγο αυτό, οι σύμμαχοι θα σφίξουν τα δόντια και θα προσπαθήσουν να καλωπιάσουν τον κ. Τραμπ. Όπως λέει και ένας Βρετανός διπλωμάτης: «Θα τα βρούμε με τον πρόεδρο των ΗΠΑ – πρέπει να το κάνουμε».

Aλλά ενώ οι υπέρμαχοι μιας παγκόσμιας φιλελεύθερης τάξης είναι ταραγμένοι, οι αντίπαλοι της πανηγυρίζουν. Οι εθνικιστές και η άκρα δεξιά στην Ευρώπη θα είναι εξαιρετικά χαρούμενοι που ένας αντίπαλος της «παγκοσμιοποίησης» θα εγκατασταθεί στο Λευκό Οίκο. Η Μαρίν Λεπέν του Εθνικού Μετώπου θα δοκιμάσει τώρα τις δυνάμεις της για να κερδίσει την γαλλική προεδρία το Μάιο, μια εξέλιξη που μπορεί να οδηγήσει στην διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μόλις προσπαθεί να συνέλθει από την ψήφο του Brexit.

H μια κυβέρνηση που είναι δίχως αμφιβολία κατενθουσιασμένη από την νίκη του κ. Τραμπ είναι αυτή του κ. Πούτιν. Οι δύο άνδρες έχουν ήδη εκφράσει τον αμοιβαίο θαυμασμό τους. Σύμφωνα με τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες, η ρωσική στήριξη προς τον κ. Τραμπ και τους Ρεπουμπλικάνους έφτασε μέχρις και το σημείο να υποκλέψουν τα email του Δημοκρατικού κόμματος και του Τζον Ποντέστα, του διευθυντή της καμπάνιας της Χίλαρι Κλίντον και να δημοσιεύσουν μέσω του Wikileaks σε στρατηγικά σημεία της εκλογικής μάχης. Αν είναι αυτή η ρωσική παρέμβαση που έκανε τη διαφορά σε μια οριακή αναμέτρηση, ο κ. Πούτιν μπορεί να είναι περήφανος για την πιο επιτυχημένη επιχείρηση μυστικών υπηρεσιών της ιστορίας.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μεγάλη αναστάτωση στους ηλικιωμένους όλης της χώρας. Συζητούν τόσους μήνες για τις τηλεοπτικές άδειες, με δάκρυα στα μάτια. Τους απασχολεί βαθύτατα αν τα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας θα είναι 4, 6, ή 8. Όπως αναφέρουν οι ηλικιωμένοι, όταν δεν τους δέρνει στο Σύνταγμα η αριστερή κυβέρνηση, επιζητούν την πολυφωνία, διότι παρατήρησαν πως στιγμιότυπα των «χημικών» απουσιάζουν από τα ελάχιστα πλέον δελτία των «οκτώ».

Ένα άλλο θέμα που δημιουργεί εντάσεις στις συζητήσεις στα καφενεία, είναι η απομείωση του χρέους έναντι των δανειστών. Όπως δηλώνουν οι γέροντες, μία τέτοια ενέργεια, μπορεί να φέρει μακροπρόθεσμες βελτιώσεις στη ζωή των δισέγγονών τους, καθώς το 2045, οι ποσοτικοί όροι του 18ου Μνημονίου θα είναι σαφώς καλύτεροι.

Εν τω μεταξύ, οι απόστρατοι της εργασίας, απολαμβάνουν το ακριβό τους καφεδάκι, ανάλαφροι, πως η ζωή στην Ελλάδα προχωράει κανονικά, παρότι τους κόπηκε και η μπαλίτσα στην «ελεύθερη» τηλεόραση, λόγω αντιξοοτήτων στο πρωτάθλημα της Ελληνικής Καμόρας.

«Έχουμε περάσει εμείς…» λένε οι 2,7 εκατομμύρια συνταξιούχοι. «Μας αρκεί που ο Αλέξης, ο Κυριάκος, η Φώφη και ο Σταύρος προέρχονται από την κοινωνία και το μόχθο και ξέρουν από πόνο».

Πηγή «Ο Κεντροδεξιός»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Τσαϊλά

Τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος από μέλη των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στις 15 Ιουλίου, ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Recep Tayyip Erdoğan, καθιερώνει ένα όλο και πιο αυταρχικό μοντέλο διοίκησης στην Τουρκία. Έχει φανεί ότι στις προτεραιότητες του είναι η σταθεροποίηση της πίστης στο πρόσωπο του, του τουρκικού στρατιωτικού κατεστημένου και η ολοκλήρωση της συνταγματικής μεταρρύθμισης που είναι απαραίτητη για να αντικαταστήσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία της Τουρκίας με μια εκτελεστική προεδρία.

Αυτός ο μετα-πραξικοπηματικός Erdoğan είναι πολύ λιγότερο ανεκτικός στην οποιαδήποτε πίεση, δείχνοντας αδιαλλαξία, με προφανή σκοπό να του δοθούν πολύ μεγάλα ανταλλάγματα (Βόρεια της Συρίας, μέσα στο Ιράκ, στην Κύπρο και στο Αιγαίο). Αυτό το έδειξε από την πρώτη στιγμή αφού απαίτησε την έκδοση του πολιτικού αντιπάλου του Fethullah Gülen από τις ΗΠΑ, με την κατηγορία ότι σχεδίασε το πραξικόπημα και καταδικάζοντας τις ΗΠΑ για υπόθαλψη και ανάμειξη. Επίσης διακρίνουμε ότι στον στρατηγικό σχεδιασμό του Erdoğan η καταπολέμηση της ISIS βρίσκεται στο χαμηλότερο βαθμό ιεράρχησης, καθώς υπονομεύει όσο και όπου μπορεί την επιχείρηση κατά του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) στη Συρία.

Εκτιμάται ότι θα προτιμήσει τις πιο επικίνδυνες επιλογές και θα κινηθεί στην «κόψη του ξυραφιού» τώρα που το κουρδικό ζήτημα δημιουργεί μέγιστη ανασφάλεια στον Νότο της Τουρκίας. Φαίνεται ότι σχεδιάζει μια συνεργασία με τις ισλαμιστικές ομάδες η οποία θα μπορούσε να διαμορφώσει μια ισχυρή δύναμη μεσολάβησης για την επίτευξη των στόχων της εθνικής ασφάλειας, χωρίς να στηρίζεται στις τουρκικές Ε.Δ. Οι σύμμαχοι πρέπει να αναγνωρίσουν αυτό το επικίνδυνο ενδεχόμενο που θα μετατρέψει την Τουρκία σε ένα ασφαλές καταφύγιο για τους ισλαμιστές μαχητές όσο ο Erdoğan θα εδραιώνεται στην εξουσία.

Η Άγκυρα επομένως ενδέχεται να στραφεί σε λύσεις ασφαλείας από μη κρατικούς μαχητές, οι οποίοι είτε θα παίζουν ρόλο συμπληρωματικό, είτε θα χρησιμεύσουν ως ενδιάμεσος εταίρος. Είναι γνωστό ότι ο Erdoğan παρείχε υποστήριξη στην Al-Qaeda και σε συναφείς ομάδες στη Συρία, όπως οι Σαλαφιστές, ακόμη και πριν από το πραξικόπημα.

Δυνητικά οφέλη

Μια στενότερη συνεργασία με τις ομάδες αυτές θα μπορούσε να του δώσει τις παρακάτω δυνατότητες:
  • Πρώτον, να απομακρύνει την εγχώρια τρομοκρατική απειλή από μαχητές του ΙΚ, ενώ θα ασχολείται με την εκκαθάριση του στρατού. Το ΙΚ έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί τα δικά του δίκτυα υποστήριξης στο εσωτερικό της Τουρκίας για να εκτελεί τρομοκρατικές επιθέσεις, προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν το τουρκικό κράτος. Η Al-Qaeda πιθανόν να έχει τις πληροφορίες σχετικά με την ταυτότητα και τη θέση των μαχητών του ΙΚ στην Τουρκία. Μια συνεργασία μεταξύ της Al-Qaeda και της Τουρκίας θα μπορούσε να διευκολύνει στην εξουδετέρωση των κυττάρων του ΙΚ. Επίσης η Al-Qaeda μπορεί να προσφέρει μια ελκυστική επιλογή για αποστασία, καθώς ο πόλεμος εναντίον του ΙΚ στη βόρεια Συρία συνεχίζεται. Τα μέτρα αυτά δεν θα εξαλείψουν την απειλή του ΙΚ στην Τουρκία, αλλά θα μπορούσαν να τη μειώσουν σε ένα διαχειρίσιμο επίπεδο, ενώ ο Erdoğan θα εστιάζεται σε άλλες προτεραιότητες, όπως το Αιγαίο και η Κύπρος.
  • Δεύτερον, να διευθετήσει, κατά μια έννοια, το κουρδικό πρόβλημα. Η συριακή κουρδική ομάδα των YPG θεωρείται ως κύρια απειλή για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας λόγω των δεσμών με το PKK, το οποίο έχει εξεγερθεί εναντίον του τουρκικού κράτους. Οι ομάδες των Σαλαφιστών της Συρίας έχουν αγωνιστεί εναντίον του YPG στη Συρία και θα μπορούσε να είναι πρόθυμοι να το πράξουν και πάλι με αντάλλαγμα μια μεγαλύτερη τουρκική υποστήριξη.
  • Τρίτον, να προωθήσει τον σχηματισμό κυβερνήσεων σουνιτών ισλαμιστών στη Μέση Ανατολή, για να νομιμοποιηθεί η εικόνα του ως η οιονεί-αυτοκρατορική σφαίρα επιρροής (νέο-Οθωμανισμός). Η Al-Qaeda και οι σύμμαχοί της ελέγχουν ήδη μεγάλες περιοχές στη βορειοδυτική Συρία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα ισλαμικό εμιράτο μακροπρόθεσμα.
  • Τέταρτον, να υποστηρίζει τον πόλεμο εναντίον του καθεστώτος του Προέδρου της Συρίας, Bashar al-Assad, και να αποκλείσει μια οριστική ρωσική νίκη στη Συρία, προκειμένου να διατηρηθεί η σκέψη για μια ισότιμη παρουσία της Τουρκίας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο τέλος αυτού του πολέμου.
Η Ελλάδα ως εργαλείο ενίσχυσης της αίσθησης της εθνικής ταυτότητας

Όλα τα ανωτέρω μπορούν να συνδεθούν με την απειλητική διαλεκτική εναντίον της πατρίδας μας, καθώς σημαντικός παράγων είναι η ύπαρξη μιας ξένης ρεαλιστικής απειλής. Ένας απειλητικός αντίπαλος μπορεί επίσης να ενισχύσει την αίσθηση της εθνικής ταυτότητας. Αυτός του παρέχεται απλόχερα από την Ελλάδα, που στο παρελθόν κήρυξε τον πόλεμο στην Τουρκία και ήταν αυτή που επαναστάτησε κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το αναφέρω αυτό διότι οι εξωτερικές απειλές μπορούν να εγείρουν και ενοποιήσουν την εθνική συνείδηση σε πληθυσμούς με ιδεολογικές, πολιτικές ή θρησκευτικές διαφορές. Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι μεταμορφώνονται σε κοπάδι, είτε πρόκειται για δύο αθλητικές ομάδες, είτε για δύο έθνη σε πόλεμο. Η επιθυμία για την προστασία «βωμών και εστιών», και μερικές φορές για εκδίκηση, μπορεί να απαλείψει την αντιπαλότητα μεταξύ των μελών στην ίδια ομάδα και να δημιουργήσει τη νοοτροπία «ένας για όλους».

Φυσικά, αυτές οι περιγραφές, περί εχθρών, αντιπροσωπεύουν ευρείες γενικεύσεις και οι τάσεις δεν είναι απόλυτες. Σε κάθε περίοδο, πολλοί άνθρωποι δεν ακολουθούν την προβλεπόμενη νοοτροπία. Παρ' όλα αυτά, μπορούμε να θεωρήσουμε κάποια διακριτικά γνωρίσματα ως μια πραγματικότητα. Μια σύντομη ματιά στην ιστορία δείχνει ότι, αν και οι εποχές δεν επαναλαμβάνονται, βρίσκουν παρόμοιες καταστάσεις, με σημαντικές συνέπειες και στη σημερινή ρητορική του Erdoğan.

Η δέουσα στάση της χώρας μας

Εμείς από την πλευρά μας πρέπει να παρακολουθούμε τον αντίπαλο και να φροντίζουμε την αποτρεπτική μας ισχύ. Και να θυμίσουμε ότι η αποτροπή είναι μια σχετικά απλή έννοια, το ένα κράτος πείθει το άλλο, που είναι ο επίδοξος επιτιθέμενος, ότι εάν τολμήσει μια επίθεση, θα επιβαρυνθεί με τόσο κόστος που ενδεχομένως δεν θα είναι αποδεκτή η ζημία, η οποία θα υπερέβαινε κατά πολύ κάθε δυνητικό κέρδος, υλικό ή πολιτικό.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Το φαινόμενο είναι εντυπωσιακό: την ώρα που ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απευθύνεται με πλήρως και εμφατικά ενωτικό λόγο στους συμπατριώτες του και πλέκει το εγκώμιο της αντιπάλου του, αλλά και την ώρα που η ίδια η ηττημένη των αμερικανικών εκλογών Χίλαρι Κλίντον κάνει από την πλευρά της ακριβώς το ίδιο λέγοντας ότι «του χρωστάμε μια ευκαιρία» και δηλώνει στο πλευρό του νέου προέδρου της χώρας της, πολλοί, εδώ στην Ευρώπη, παραμένουν σε… διαφορά φάσης και ασχολούνται με το χθες μιας εκστρατείας που τελείωσε και όχι με το αύριο μιας προεδρίας που ξεκινά.

Μετά από μία φοβερή σύγκρουση, οι δύο πρωταγωνιστές της μεγαλύτερης πολιτικής μάχης στον κόσμο, έβαλαν ήδη τα μαχαίρι στα θηκάρια τους και κοιτούν την επόμενη ημέρα, περνώντας το μήνυμα της εθνικής ενότητας και της συνεργασίας στα εκατοντάδες εκατομμύρια των Αμερικανών πολιτών.

Όμως η βαθιά ευρωπαϊκή υπεροψία δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και δεν λέει να προσαρμοστεί σε αυτήν: για πρώτη φορά στην μεταπολεμική τουλάχιστον Ιστορία, μεγάλες ευρωπαικές χώρες υποδέχονται έναν ηγέτη των ΗΠΑ με πρόδηλα απαράδεκτη πλέον καχυποψία, αδυνατώντας να κατανοήσουν τα δεδομένα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αλλά και ότι με αυτόν τον τρόπο κατ’ ουσίαν προσβάλουν έναν μεγάλο λαό.

Ο πανικός δεν κρύβεται. Και είναι διάχυτος. Όχι πια στις ΗΠΑ, όπου η σύγκρουση τελείωσε και μία νέα περίοδος ξεκινά, αλλά στην Ευρώπη. Γιατί; Επειδή στη Γηραιά Ηπειρο τα πολιτικά (και όχι μόνον) συστήματα, βλέπουν ότι τα πάντα μπορεί να ανατραπούν. Ότι η μακρά, παρατεταμένη περίοδος της ηγεμονίας τους μπορεί να τελειώσει και αυτή με την εντολή των λαών, όπως συνέβη με το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αντί να δαιμονοποιούν και να ξορκίζουν τον νέο Αμερικανό πρόεδρο, το καλύτερο που θα είχαν να κάνουν τα ευρωπαικά συστήματα θα ήταν να διδαχθούν από τα αποτελέσματα των εκλογών και να ανοίξουν επιτέλους το για χρόνια κλειστό παράθυρο στην αυτοκριτική, που έχει παντελώς εκλείψει στην Ευρώπη, όπου οι αποτυχίες διαδέχονται πλέον η μία την άλλη.

Αλλά μπορούν;

Προφανώς όχι.

Ακριβώς επειδή είναι τέτοια συστήματα…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει η Άννα Φαλτάιτς

Το αμερικανικό πολιτικό τσίρκο ευτυχώς ετοιμάζεται να τελειώσει και σύντομα ένας νέος πρόεδρος θα αναλάβει τον σημαντικότερο ρόλο στη διεθνή σκηνή. Όσο και αν ο νέος πρόεδρος θα ήθελε να κρεμάσει μια ταμπέλα «μην ενοχλείτε» έξω από την πόρτα της Αμερικής και να επικεντρωθεί στην διευθέτηση των εγχώριων δυσλειτουργιών, υπάρχουν πολυάριθμες συγκρούσεις πέραν των αμερικανικών συνόρων, οι φλόγες των οποίων απειλούν να κάψουν την πόρτα, αν αγνοηθούν.
Για να έχουμε μια αίσθηση του πόσο τρομακτική είναι η εικόνα της εξωτερικής πολιτικής που έχει να αντιμετωπίσει ο επόμενος (ή η επόμενη) πρόεδρος των ΗΠΑ, ας σκεφτούμε τις παρακάτω συγκρούσεις που θα συγκλίνουν τους επόμενους μήνες.

Η μετά το ISIS μάχη

Το Ισλαμικό Κράτος αναπόφευκτα θα χάσει τη διεκδίκηση δημιουργίας χαλιφάτου στο πεδίο μάχης Ιράκ-Συρίας καθώς οι συμμαχικές δυνάμεις αφαιρούν σταθερά εδάφη από την τζιχαντιστική οργάνωση. Αυτό θα περιορίσει τον χώρο δραστηριοποίησης της ηγεσίας του Ισλαμικού Κράτους, θα αφαιρέσει κρίσιμης σημασίας έσοδα, και θα περιορίσει την ικανότητα της οργάνωσης να προσελκύσει ξένους μαχητές. Υπάρχει λόγος, όμως, που ο χάρτης των εδαφικών διεκδικήσεων του χώρου αυτού μοιάζει με έργο του Τζάκσον Πόλοκ. Η μάχη για την εκμετάλλευση των μετά-ΙSIS εδαφών θα είναι άγρια. Όταν φύγει από τη μέση ο κοινός εχθρός, τότε θα αρχίσει η πραγματική μάχη για εκδίκηση και εξουσία.

Στο Ιράκ, οι κουρδικές δυνάμεις θα συγκρουστούν με τη Βαγδάτη καθώς θα προσπαθούν να σχηματοποιήσουν στρατηγικά εδαφικά κέρδη στη βόρειο Ιράκ, όπως για παράδειγμα στην πλούσια σε πετρέλαιο επαρχεία του Κιρκούκ. Η Τουρκία και το Ιράν θα προσπαθήσουν να παίξουν τον ρόλο των προστατών των σεχτών στον ευρύτερο ανταγωνισμό Σουνιτών-Σιιτών στην περιοχή. Η ατζέντα των δυνάμεων της Μέσης Ανατολής σε ό,τι αφορά τις σέχτες θα ελαχιστοποιήσει την αξιοπιστία των δομών της Ιρακινής κυβέρνησης, κάτι που με τι σειρά του θα μπορούσε να διατηρήσει την αιτία της στροφής των Σουνιτών προς τον τζιχαντισμό. Εν τω μεταξύ, η διάβρωση του πυρήνα του Ισλαμικού Κράτους θα ενθαρρύνει επιθέσεις από λαϊκές ομάδες στο εξωτερικό, δίνοντας την ευκαιρία και σε άλλες τζιχαντιστικές ομάδες για διεκδικήσεις. Συνεργαζόμενες με την Αλ Κάιντα ομάδες στην Αραβική Χερσόνησο, που έχουν επωφεληθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από την στρατιωτική εκστρατεία στην Υεμένη (της οποίας ηγείται η Σαουδική Αραβία), χρήζουν ιδιαίτερα προσεκτικής παρακολούθησης.

Η συζήτηση στην Ουάσινγκτον ως προς το αν θα πρέπει να παραταθεί η αμερικανική στρατιωτική εκστρατεία στη Συρία θα επισκιαστεί από ένα πολύ μεγαλύτερο δίλημμα. Η Τουρκία βρίσκεται σε διαδικασία εδραίωσης στη βόρεια Συρία και το Ιράκ, ελπίζοντας να «μπει σφήνα» στους φιλόδοξους Κούρδους εποικιστές, ενώ ταυτόχρονα ξανασχεδιάζει την Σουνιτική σφαίρα επιρροής προς όφελός της. Κανένα επίπεδο διπλωματίας δεν θα σταματήσει την Άγκυρα από το να επιδιώξει τους στόχους της στα πρώην Οθωμανικά εδάφη.

Ωστόσο, η Τουρκία θα πρέπει να προετοιμαστεί για σθεναρή αντίσταση από τους παλαιούς αντιπάλους της στην περιοχή, το Ιράν και τη Ρωσία. Για την ώρα, οι Ρώσοι συνεργάζονται με την Άγκυρα για να δημιουργήσουν στρατηγικούς ενεργειακούς δεσμούς για να μπουν στην Ευρώπη, και ενθαρρύνουν τις αντιστάσεις της Τουρκίας έναντι των προτάσεων του ΝΑΤΟ, όπως για παράδειγμα για την αύξηση των στρατιωτικών δυνάμεων στη Μαύρη Θάλασσα. Όμως, καθώς η Τουρκία κινείται τόσο επιθετικά στη Συρία, και καθώς η Ρωσία εξακολουθεί να σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τον πόλεμο στη Συρία για να αναγκάσει τις ΗΠΑ να έρθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η πιθανότητα σύγκρουσης σ' αυτό το «συνωστισμένο» πεδίο μάχης δεν μπορεί να μην υπολογιστεί. Και μια τέτοια εξέλιξη των γεγονότων θα μπορούσε να παρασύρει τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο που τόσο απεγνωσμένα προσπαθεί να αποφύγει.

Εκκρεμότητες

Η Ρωσία από καιρό προσπαθεί να συνδέσει τις εμπόλεμες ζώνες της Ουκρανίας και της Συρίας, για να αναγκάσει τους Αμερικάνους και τους Ευρωπαίους να μπουν σε ένα «μεγάλο παζάρι». Οι Μόσχα επιχειρηματολογεί πως αν η Ρωσία μπορούσε να εμφανιστεί τόσο ως κάποιος που μπορεί να φθείρει όσο και ως κάποιος που μπορεί να διευκολύνει καταστάσεις, η χώρα θα μπορούσε να καταλήξει σε κάποια συνεννόηση με κάποιους τουλάχιστον Δυτικούς εταίρους για να χαλαρώσουν οι πιέσεις των κυρώσεων. Το Κρεμλίνο θέλει επίσης να βάλει όρια στην επέκταση του ΝΑΤΟ στην πρώην Σοβιετική σφαίρα. Όμως, δυστυχώς για τη Μόσχα, το σχέδιο δεν πήγε όπως προέβλεπε. Η Ρωσία είναι πολύ πιο πειστική ως χώρα που θέτει εμπόδια απ' ότι ως ειρηνοποιός χώρα σε αυτές τις περίπλοκες εμπόλεμες ζώνες. Όσο οι Ρώσοι διαπραγματευτές αισθάνονται πως δεν σημειώνουν πρόοδο με τους εταίρους τους στη Δύση, τόσο το κατεστημένο θα στρέφεται στην κωλυσιεργία προκειμένου να βάλει εμπόδια σε αυτά που εκλαμβάνει ως απειλές από το εξωτερικό.

Η Ευρώπη είναι εύκολος στόχος. Η έναρξη των διαπραγματεύσεων για το Brexit και οι εκλογές σε Γερμανία και Γαλλία θα λάβουν χώρα σε μια περίοδο που επεκτείνονται οι εθνικιστικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη, φέρνοντας αντικρουόμενους σχεδιασμούς ως προς το πώς θα πρέπει να ξαναδημιουργηθεί η Ευρώπη.

Η Ρωσία ήδη διευκολύνει σιωπηρά την άνοδο τέτοιων διασπαστικών δυνάμεων, στοιχηματίζοντας πως μια διχασμένη Ευρώπη θα είναι πολύ απασχολημένη με άλλα πράγματα για να επικεντρωθεί στη Ρωσία, με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να μην έχουν ένα ενωμένο Δυτικό μέτωπο για να πιέσουν τη Μόσχα. Την ίδια ώρα, το Κρεμλίνο μπορεί να κλιμακώσει τις εντάσεις με τη Δύση αν δεν συνεργαστεί στις υφιστάμενες πυρηνικές συμφωνίες, καθιστώντας αδύνατη τη συμμαχία με τη Μόσχα σε θέματα στρατηγικής σημασίας.

Η επιθετική στάση της Μόσχας δεν είναι αποκλειστικά «προϊόν» του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν. Η Ρωσία κινείται προς μια πιο σκοτεινή, πιο ευάλωτη περίοδο, όπου οι οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές πιέσεις οδηγούν το κράτος προς τον αυταρχισμό. Καθώς η Ρωσία αναζητά μια «κλωστή» που θα την ενοποιήσει από μια θέση αδυναμίας, θα προσπαθήσει να αναζωπυρώσει το εθνικιστικό αίσθημα μέσω του φόβου για «τον άλλον» -δηλαδή τις ΗΠΑ.

Τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας

Η Βόρεια Κορέα εκνευρίζει τους νομοθέτες της Ουάσινγκτον εδώ και πάνω από δυο δεκαετίες. Με κάθε χρόνο που οι ΗΠΑ αδρανούν σε ότι αφορά την Β. Κορέα, η Πιονγκγιάνγκ πλησιάζει όλο και περισσότερο στο να έχει τη δυνατότητα να φτάσει της ΗΠΑ με πυρηνικά όπλα. Με την Βόρεια Κορέα να βρίσκεται τώρα στα τελικά στάδια επίτευξης μιας βιώσιμης πυρηνικής «ασπίδας», η «κληρονομιά» εξωτερικής πολιτικής του επόμενου Αμερικανού προέδρου αναπόφευκτα θα εξαρτηθεί από το πώς θα χειριστεί αυτή την κατάσταση.

Σ' αυτή τη φάση, όμως, οι επιλογές για την αποτροπή της Β. Κορέας από την άσκηση πυρηνικής αποτροπής δεν είναι καλές. Οι υποτυπώδεις πληροφορίες από σημεία-στόχους και το υψηλό κόστος των αντιποίνων, που θα επωμιστεί κυρίως η Νότια Κορέα, καθιστούν απίθανες τις προληπτικές κινήσεις. Και ενώ η Κίνα δεν αισθάνεται άνετα λόγω της μικρής απόστασης που την χωρίζει από μια Πιονγκγιάνγκ με πυρηνικά, ωστόσο και αυτή δεν είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις μιας βορειοκορεατικής κρίσης στον ποταμό Γιαλού (φυσικό σύνορο Κορέας-Κίνας). Από την άποψη του Πεκίνου, είναι καλύτερα να μείνει κοντά στην Πιονγκγιάνγκ και να είναι ρεαλιστικό σε ότι αφορά τις προθέσεις και τις δυνατότητες της Βόρειας Κορέας, παρά να «παγώσει» το καθεστώς και να διακινδυνεύσει μια πολιτική έκρηξη που θα πρέπει μετά να «καθαρίσει».

Το καλύτερο που μπορεί να κάνει η Ουάσινγκτον σε αυτή τη φάση είναι να προσπαθήσει να επαναφέρει έναν διμερή διάλογο με την Πιονγκγιάνγκ, όχι διότι θέλει να νομιμοποιήσει τις πυρηνικές ικανότητες της Βόρειας Κορέας ή γιατί έχει μια ρεαλιστική πιθανότητα να πείσει την κυβέρνηση να μην προχωρήσει στη δημιουργία πυρηνικής ασπίδας, αλλά διότι η συνεχιζόμενη έλλειψη επικοινωνίας σε αυτό το περιβάλλον δημιουργεί πιθανότητα ενός σοβαρού λάθος υπολογισμού.

Η προσοχή των ΗΠΑ θα είναι στην ενίσχυση της υφιστάμενης αρχιτεκτονικής ασφαλείας στην περιοχή, με τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία στο «τιμόνι». Αυτό με κάποιον τρόπο θα βοηθήσει στην προετοιμασία για μια Βόρεια Κορέα με πυρηνικά και θα βοηθήσει ώστε να ελέγχεται η Κίνα. Όμως η προοπτική ενός αυξανόμενου αμερικανικού αποτυπώματος στον τομέα της ασφάλειας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, εκνευρίζει το Πεκίνο, που είναι αποφασισμένο να μειώσει τις αμερικανικές παρεμβάσεις σε αυτό που θεωρεί κινεζική θαλάσσια σφαίρα επιρροής. Αυτό περιπλέκει τις φιλοδοξίες για μια συντονισμένη πολιτική σε πιεστικά ζητήματα –όπως η Βόρεια Κορέα- και την ίδια ώρα κάνει πιο αποφασισμένο το Πεκίνο για θαλάσσιες διεκδικήσεις όσο μπορεί ακόμα να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι η προσοχή των ΗΠΑ θα είναι στραμμένη αλλού.

Η επερχόμενη «έκρηξη» στη Βενεζουέλα

Οι ΗΠΑ έχει πολλά που θα πρέπει να προσέξει στην Ευρασιατική ζώνη και στην Άπω Ανατολή, όμως θα πρέπει επίσης να προετοιμάζεται για «βαρελότα» και στα νότια. Στη Λατινική Αμερική, ο λαός της Βενεζουέλας έχει μέχρι τώρα βιώσει τον υπερπληθωρισμό, την έλλειψη τροφίμων και την ακραία ανασφάλεια, σε μια κρίση που φαίνεται να μην έχει τέλος. Όμως η κατάσταση φαίνεται πως πλησιάζει προς το αποκορύφωμά της. Παρά το ότι η αποπληρωμή χρεών γίνεται προτεραιότητα έναντι της διανομής σημαντικών βασικών ειδών διατροφής, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας δεν θα αποφύγει την χρεοκοπία το επόμενο έτος. Αυτό σημαίνει πως το Καράκας δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι επίσημες και ανεπίσημες «προσαρτήσεις» ασφαλείας της θα παραμείνουν αρκετά συνεκτικές ώστε να περιορίσουν τις μαζικές διαδηλώσεις, τουλάχιστον όχι χωρίς να προκαλέσει μια ακόμα μεγαλύτερη «φωτιά».

Οι ποινικές υποθέσεις των ΗΠΑ κατά κορυφαίων νακροπολιτικών της Βενεζουέλας είναι ανησυχητικές για την κυβέρνηση των Τσαβίστας, όμως είναι και ο λόγος για τον οποίον τα άκαμπτα στοιχεία εντός της κυβέρνησης περιχαρακώνονται και αντιστέκονται σε μια διαπραγματευμένη μετάβαση. Θα χάσουν τα πάντα αν τους αφαιρεθεί η πολιτική ασυλία και γίνουν ευάλωτοι στο ενδεχόμενο έκδοσης. Ως αποτέλεσμα, ψάχνουν για καλύτερη επιλογή, ακόμα και την ώρα που το ίδιο το κράτος βρίσκεται σε καθοδική πορεία. Όσο πιο πολύ αντισταθούν, τόσο πιο απεγνωσμένη θα γίνει η κατάσταση στους δρόμους. Η Ουάσινγκτον έχει κρατήσει αποστάσεις από την «ωρολογιακή βόμβα» της Βενεζουέλας, αποφεύγοντας να λάβει αποφάσεις που θα επιτάχυναν τη χρεοκοπία και θα αποτελούσαν καταλύτη για «ενεργοποίηση της βόμβας». Αυτή η στρατηγική της αναμονής είναι πιθανό να τελειώσει εντός του πρώτου έτους της θητείας του νέου προέδρου, όταν η Βενεζουέλα θα φτάσει στο σημείο της κρίσης.

Η αναθεώρηση της αμερικανικής εξαίρεσης

Φαίνεται πως όπου και αν κοιτάξει η Ουάσινγκτον, την περιμένει ένα «ναρκοπέδιο» εξωτερικής πολιτικής. Ωστόσο, δεν αναμένεται οι ΗΠΑ να διαχειριστούν μόνες τις κρίσεις. Κάθε θέατρο στεγάζει και σημαντικές δυνάμεις με συμφέροντα. Και αν και τα συμφέροντα των δυνάμεων αυτών, οι στρατηγικές και οι τακτικές τους δεν θα ευθυγραμμίζονται πάντα με αυτές των ΗΠΑ, ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που η Ουάσινγκτον θα συνεργαστεί με δύσκολους συμμάχους σε δύσκολους γεωπολιτικούς καιρούς: η Γαλλία του ντε Γκώλ «δοκίμασε» το ΝΑΤΟ στο απόγειο των ψυχροπολεμικών εντάσεων με τη Μόσχα, η Κίνα του Μάο ήταν το ιδεολογικό «ανάθεμα» των ΗΠΑ αλλά κρίσιμης σημασίας για την απομόνωση των Σοβιετικών, ενώ το Πακιστάν φιλοξενούσε τον Οσάμα μπιν Λάντεν την ώρα που η Ουάσινγκτον ξόδευε δισεκατομμύρια στο κυνήγι του ηγέτη της τρομοκρατικής οργάνωσης. Ομοίως, οι Φιλιππίνες και η Τουρκία είναι δύσκολοι σύμμαχοι, όμως είναι στρατηγικοί εταίροι που ωστόσο χρειάζονται επιδέξιο διπλωματικό χειρισμό σε ότι αφορά την κατανόηση και την πρόβλεψη των επόμενων κινήσεών τους, αντί για αργοπορημένη αντίδραση.

Το γεγονός ότι η παγκόσμια εικόνα της Αμερικής έχει πληγεί, καθιστά τους διπλωματικούς αγώνες πιο δύσκολους, καθώς σύμμαχοι και αντίπαλοι αμφισβητούν την ικανότητα και την πολιτική βούληση των ΗΠΑ να ηγηθεί όταν ο κόσμος έχει πάρει φωτιά. Όπως μπορούν να πουν και πολλοί Αμερικανοί που έχουν ταξιδέψει στο εξωτερικό, η αναφορά και μόνο στην «αμερικανική εξαίρεση» συχνά αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση, καθώς τα σύγχρονα προβλήματα των ΗΠΑ γρήγορα μπαίνουν στο «ίδιο καλάθι» με την υπαρξιακή κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον αγώνα της Κίνας για οικονομική μεταρρύθμιση και το δίλημμα της Ρωσίας στον τομέα της ασφάλειας. Κανένας δεν θέλει να του μιλούν για την «αμερικανική εξαίρεση» όταν είναι εμφανές πως οι ΗΠΑ έχει δικά της βαθύτατα προβλήματα. Όμως, όσο και αν το χάος της εκλογικής περιόδου και οι προοπτικές για τη συνέχεια μπορεί να προκαλούν πανικό, πάντα υπάρχει τρόπος για να παραμείνει κανείς προσγειωμένος.

Η «αμερικανική εξαίρεση» βασίστηκε στην υπόθεση του Locke πως το κράτος έχει σχεδιαστεί ώστε να προστατεύει τα δικαιώματα του ατόμου. Οι περισσότεροι αντίπαλοι της Αμερικής εξακολουθούν να λειτουργούν με το σκεπτικό ότι τα δικαιώματα του ατόμου πρέπει να καταπιέζονται για να διατηρηθεί το κράτος. Αυτή η διαφοροποίηση είναι αυτό που καθιστά την Αμερική όχι μόνο ένα σημείο στον χάρτη, αλλά μια ιδέα –και μάλιστα μια ισχυρή ιδέα.

Είναι ένα ιδανικό που υλοποιείται με το δικαίωμα στην ψήφο (ακόμα και αν ο δρόμος προς την ψήφο αυτή ήταν ιδιαίτερα τοξικός) και προστατεύεται από το αμερικανικό σύστημα που υποβαθμίζει τον ρόλο των προσωπικοτήτων στην πολιτική. Σε αντίθεση με την ατσαλωσίνη που είδαμε κατά τη διάρκεια αυτής της προεκλογικής περιόδου, οι ιδρυτές που δημιούργησαν το σύστημα ήταν πολύπειροι άνδρες και αναγνώστες των κλασικών κειμένων, οι οποίοι εξέτασαν την αρχαία Ελλάδα και την αρχαία Ρώμη προκειμένου να αποφύγουν τις ανοησίες τις δημοκρατίας και να χτίσουν μια δημοκρατία με διάρκεια σε μια περιοχή που γνώριζαν ότι ήταν εξαιρετικά προνομιούχος, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και των ιδανικών της. Όμως, η «ευλογημένη γη» της Αμερικής και η δημοκρατική ειρήνη, δεν ήταν ποτέ κάτι δεδομένο.

Με άλλα λόγια, θα πρέπει να θυμώμαστε και όχι να θαμπωνόμαστε από το μεγαλείο μας. Η διατήρηση μιας δημοκρατίας είναι μια δύσκολη δουλειά και θα είναι ζωτικής σημασίας για την ικανότητα των ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν τις μεγάλες καταιγίδες που έχουν μπροστά τους.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Φαίνεται ότι η Άγκυρα σχεδιάζει να «θερμάνει» ξανά την ατμόσφαιρα στην περιοχή Οινουσσών, όπως πολύ καλά θυμόμαστε ότι επίμονα και παρατεταμένα είχε κάνει την περασμένη άνοιξη. Μάλλον έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί η πτήση τουρκικού ελικοπτέρου πάνω από τη νήσο Παναγιά τα ξημερώματα της 9 Νοεμβρίου 2016, αφού είχε εισέλθει στο FIR Αθηνών και είχε παραβιάσει τον Εθνικό Εναέριο Χώρο (ΕΕΧ).

Η συγκεκριμένη τουρκική ενέργεια μπορεί λόγω «μιθριδατισμού», εξαιτίας των συνεχών εδώ και χρόνια παρομοίων πρακτικών του αναθεωρητισμού της Άγκυρας, να αντιμετωπίζεται από κάποιους κύκλους και μέρος της κοινής γνώμης ως… «συνήθης» και μη ανησυχητική, αλλά εκτιμάται ότι αυτή αποτελεί ιδιαίτερα προκλητική ενέργεια. Και τούτο διότι ότι το τουρκικό ελικόπτερο πέταξε μακριά από τις τουρκικές ακτές σε ύψος 300, σε ασυνήθιστη ώρα –καθόσον δεν υπήρχε εκπαιδευτική πτητική και λοιπή δραστηριότητα– και κατευθύνθηκε κατ’ ευθείαν πάνω από τη νήσο Παναγιά. Το τελευταίο επισημαίνεται για να μην ισχυριστεί κάποιος ότι οι άνεμοι ισχύος 6-7 μποφόρ… εξέτρεψαν τον Τούρκο πιλότο από την… «πορεία» του.

«Επικαιροποίηση» του τουρκικού αναθεωρητισμού

Να θυμίσουμε ότι στο χρονικό διάστημα Μαρτίου - Μαΐου 2016 υπήρξαν συχνές και συστηματικές προκλητικές ενέργειες των Τούρκων στην περιοχή Οινουσσών, όπως υπερπτήσεις και μαζικές παραβιάσεις από Α/Φ της Τουρκικής Αεροπορίας, αλλά και συχνές παραβιάσεις των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων (ΕΧΥ) από πλοιάρια της Τουρκικής Ακτοφυλακής τα οποία παρενοχλούσαν μάλιστα Έλληνες ψαράδες προσεγγίζοντας τις ακτές. Η προκλητικότητα τους μάλιστα έφθασε στο σημείο να αρνούνται να εξέλθουν των (ΕΧΥ) όταν καλούνταν από κανονιοφόρους του ΠΝ να το πράξουν. Με όλες αυτές τις ενέργειες η Άγκυρα «δήλωνε» με πρακτικό τρόπο την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Οινουσσών. Χθες λοιπόν, με μία ακόμα ποιοτικά αναβαθμισμένη πρόκληση, την υπέρπτηση του ελικοπτέρου, και προς επίρρωση της πρόσφατης επιθετικής ρητορικής του Τούρκου Προέδρου, Recep Tayyip Erdoğan, οι Τούρκοι «επικαιροποιούν» τον αναθεωρητισμό τους και τη στρατηγική του «γκριζαρίσματος», όπως έκαναν με τα Ίμια.

152 μικρονήσοι υπό αμφισβήτηση

Κρίνεται σκόπιμο να ενημερώσουμε τους αναγνώστες μας ότι η Τουρκία αμφισβητεί επίσημα την ελληνική κυριαρχία σε 152 μικρονήσους και μικρονησίδες (εκ των οποίων 17 σχετικά μεγάλες και κατοικήσιμες), ενώ το τελευταίο χρονικό διάστημα διαπιστώνουμε ότι οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν «επικεντρώσει το ενδιαφέρον» στην περιοχή. Στις σελίδες 243-267 του βιβλίου του έγκριτου τουρκολόγου κ. Χρήστου Μηνάγια, με τίτλο «ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑ, Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ», 2014, Εκδόσεις ΚΑΔΜΟΣ, μας δίνονται σημαντικές πληροφορίες για τα 152 ελληνικά νησιά και μικρονησιά τα οποία θεωρούνται επισήμως από την Άγκυρα EGAYDAAK (Egemenliği Anlaşmalarla Yunanistan’a devredilmemiş Ada Adacık ve Kayalıklar), δηλαδή νησιά-νησίδες των οποίων η κυριότητα, σύμφωνα με τους τουρκικούς ισχυρισμούς, δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με συμφωνίες! Και όπως φαίνεται στις φωτοτυπίες του βιβλίου, που έχουν ληφθεί από τουρκικές πηγές, συμπεριλαμβάνονται όλες οι νησίδες του νησιωτικού συμπλέγματος των Οινουσσών. Τον ίδιο κατάλογο μετά από σχετική επερώτηση έδωσε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση την άνοιξη του 2013 ο τότε υπουργός Εξωτερικών και μετέπειτα πρωθυπουργός (τέως) της Τουρκίας, Ahmet Davutoğlu.

«Αυτοφινλανδοποίηση» απέναντι στη προκλήσεις της γείτονος

Η «κατατονική» αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας από την Ελληνική Κυβέρνηση, που φθάνει στα όρια της «αυτοφινλανδοποίησης», και ο αυτοσχεδιασμός της έναντι ενός συνεκτικού στρατηγικού σχεδιασμού, αποθρασύνουν την τουρκική επιθετικότητα. Και ενώ το ΥΕΘΑ, όπως όφειλε, μας ενημέρωσε για το συμβάν, που σημαίνει ότι το σύστημα επιτηρήσεως «λειτούργησε», δεν μας είπε αν τελικά ήταν κάποιο πλοίο της νατοϊκής δύναμης εκεί κοντά για να σημειώσει την πρόκληση αυτή, όπως είναι άλλωστε και η σχετική υπουργική επιχειρηματολογία για τη νατοϊκή «επιχείρηση». Αλλά τι καθόμαστε και ρωτάμε τώρα!

Σε... βραχυκύκλωμα το πολιτικό προσωπικό, στο... γκρίζο η Ελληνική Κυριαρχία

Με μία ανίσχυρη σε νευρική κρίση ελληνική κυβέρνηση, υπό το βάρος των προβλημάτων που αδυνατεί να επιλύσει, και με μία αντιπολίτευση μεγάλη και μικρή, που ακόμα ψάχνει να βρει τον βηματισμό της στα εθνικά θέματα και ιδιαίτερα στο ζήτημα της αντιμετώπισης του τουρκικού αναθεωρητισμού, η Άγκυρα εντατικοποιεί τις προκλήσεις και τις «αναβαθμίζει ποιοτικά», ασκώντας μία πολιτική ελεγχόμενης έντασης στο Αιγαίο. Δυστυχώς το ενδεχόμενο η Τουρκία να δημιουργήσει μια κρίση σαν αυτή των Ιμίων για ακόμα περισσότερο «γκριζάρισμα» της Ελληνικής Κυριαρχίας δεν μπορεί να αποκλειστεί!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου