Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Αυγ 2016

Του Βασίλη Κοψαχείλη

Θυμάμαι το 1992 στην Αίγυπτο, ένας σημαντικός άνθρωπος μου είχε πει ότι στη Μέση Ανατολή μπορείς να δεις και τα πλέον απίθανα να γίνονται πιθανά. Νεαρός φοιτητής τότε εγώ, τον θεώρησα υπερβολικό! Σήμερα, τα γεγονότα που συμβαίνουν στην περιοχή, επιβεβαιώνουν τη σοφία του λόγου του.

Σε σχέση με την κατάσταση που επικρατούσε πριν ένα εξάμηνο, το σκηνικό έχει σήμερα ανατραπεί επαναστατικά! Η Τουρκία τα ξαναβρήκε με το Ισραήλ και τη Ρωσία, τα απομεινάρια του Κεμαλισμού στην Τουρκία απέτυχαν να ανατρέψουν τον Ερντογάν, αντιπροσωπείες πάνε και έρχονται μεταξύ Τελ Αβίβ και Ριάντ, η Τεχεράνη απεκατέστησε σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, ξαφνικά λόγω Κουρδικού, Ασάντ και Ερντογάν είναι ξανά «σύμμαχοι», οι Κούρδοι μάλλον θα περιμένουν λίγο καιρό ακόμη για κράτος, το Ισραήλ φαίνεται να τα «σπάει» με την Κύπρο για τον αγωγό αερίου και τα έχει «σπάσει» απο καιρό με την Ουάσιγκτον, η Αίγυπτος του Προέδρου Σίσι ρίχνει γέφυρες στη Σαουδική Αραβία, το Ισλαμικό Κράτος ούτε που ακούγεται, η Βαγδάτη δείχνει να κερδίζει έδαφος έναντι των ακραίων Σουνιτών στο Ιράκ, οι Χούθις στην Υεμένη σποραδικά χτυπούν κυβερνητικούς και Σαουδάραβες, ενώ Λίβανος και Παλαιστινιακά εδάφη δείχνουν περιέργος ήρεμα αυτό το καλοκαίρι!

Σε όλο αυτό το σκηνικό, η γενική πεποίθηση είναι ότι οι ΗΠΑ έχουν χάσει το παιχνίδι και ότι μόνος κερδισμένος βγαίνει ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν!

Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Τα φαινόμενα απατούν...

Την σοφή κουβέντα που μου είχαν πεί το 1992, τη θυμήθηκα φέτος, όταν με αφορμή τη συγγραφή μιας επιστημονικής μελέτης για την στρατηγική των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, συμπέρανα πως για τις ΗΠΑ η περιοχή αποτελεί «Μαύρη Τρύπα», και όποιος εμπλακεί ενεργά σε αυτή θα βγεί χαμένος. Δεδομένου λοιπόν πως οι ΗΠΑ αναζητούν να κερδίσουν χρόνο για να αντιμετωπίσουν τα δικά τους πολυεπίπεδα προβλήματα, η καλύτερη στρατηγική για εκείνες θα ήταν η αποχώρησή τους απο την εν λόγω περιοχή και η επιδίωξη εμπλοκής σε αυτή, όλων σχεδόν των πιθανών τους αντιπάλων, ώστε να υποστούν φθορά όσο οι ΗΠΑ ανενόχλητες θα ανακάμπτουν.

Το κενό της Αμερικανικής αποχώρησης θα μπορούσε κάλλιστα να καλύψει η Ρωσία! Είδαμε πόσο αποτελεσματικά, συνετά και σύμφωνα με τις ΗΠΑ έδρασε το προηγούμενο διάστημα στη Συρία. Αντί της εμπλοκής των ΗΠΑ στο Συριακό χάος που λόγω συμμαχικών δεσμών με το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία θα συνάσπιζε τους υπολοίπους εναντίων των ΗΠΑ, επιλέχθηκε η εμπλοκή της Ρωσίας. Οι Αντικειμενικοί Σκοποί (ΑΝΣΚ) επετεύχθησαν χωρίς περαιτέρω διπλωματικές περιπέτειες, με τις ΗΠΑ φαινομενικά αμέτοχες και τον Ρώσο Πρόεδρο να έχει κερδίσει τις εντυπώσεις.

Επόμενος σταθμός τα ενεργειακά συμφέροντα στην Ευρασία. Το αποτυχημένο Τουρκικό πραξικόπημα δείχνει να έχει λύσει πολλούς γόρδιους δεσμούς ταυτόχρονα. Χωρίς σχεδιασμό, τέτοιες εξελίξεις στο διεθνές σύστημα σπανίζουν, όσο σπανίζει να ξημερώσει απο τα δυτικά.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι δύο μεγάλες αγορές ενέργειας είναι η Ευρωπαική Ένωση και η περιοχή της Ανατολικής Ασίας, δηλαδή η Κίνα με τις χώρες ASEAN.

Για τις ΗΠΑ προτεραιότητα στα ενεργειακά έχει η περιοχή της Ανατολικής Ασίας και όχι η Ευρώπη. Και θέλουν η Ασία να αγοράσει Αμερικανικό και Αφρικανικό αέριο για να κινήσει την οικονομία της. Προκειμένου όμως να αφεθούν ανενόχλητες να επικεντρωθούν σε αυτή την περιοχή, πρέπει να κάνουν χώρο για τη Ρωσία στην Ευρώπη.

Ετσι, η επαναπροσέγγισητης Τουρκίας με το Ισραήλ και τη Ρωσία , με άξονα τα ενεργειακά, δημιουργεί εντελώς νέα δεδομένα στον ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης.

Ενεργειακά η Τουρκία γίνεται κόμβος. Το Ρωσικό αέριο της Σιβηρίας θα έρθει να ενωθεί στην Τουρκία με τον αγωγό φυσικού αερίου του Ισραήλ απο τα ενεργειακά πεδία της Ν.Α. Μεσογείου. Εξω απο το παιχνίδι μένουν η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και η Κύπρος. Θα αναγκαστούν στο τέλος να ενώσουν και τα δικά τους ενεργειακά πεδία με αυτά του Ισραήλ. Κάπου σε αυτό το σημείο, τα Αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα που εμπλέκονται με τα ενεργειακά ζητήματα της Κασπίας θα προκρίνουν και αυτά ως πλέον συμφέρουσα δίοδο την Τουρκία.

Άρα, όλα τα ενεργειακά πεδία της Κασπίας, της Σιβηρίας και της Ανατολικής Μεσογείου θα συγκλίνουν στον κόμβο Τουρκία.

Μα, Αμερικανοί, Ρώσοι, Ισραηλινοί και Ευρωπαίοι θέλουν να κάνουν την Τουρκία του Ερντογάν τόσο ισχυρό παίκτη στο παγκόσμιο σύστημα;

Η αλήθεια είναι πως πριν την ενεργειακή ολοκλήρωση της Ευρασίας, θα υπάρξουν τεκτονικές γεωπολιτικές μεταβολλές στην περιοχή. Αλλωστε η κατασκευή όλου αυτού του νέου δικτύου αγωγών που θα καταλήγουν στην Τουρκία θα πάρει τουλάχιστο μια πενταετία για να ολοκληρωθεί.

Το γεωπολιτικό Project 2021

Κανείς δεν θέλει την Τουρκία σε θέση να μπορεί να παίζει ανεξάρτητα παιχνίδια και να μπορεί να εκβιάζει. Και ο Τούρκος Πρόεδρος Ερνογάν δείχνει πως μάλλον είναι πολύ ισχυρός τελικά στην Τουρκία. Αν το πραξικόπημα πετύχαινε, το Κουρδικό ή κάποιο άλλο ζήτημα θα ξεφύτρωνε και θα πετσόκοβε την Τουρκία. Τώρα που το πραξικόπημα απέτυχε, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο ίδιος ο Ερντογάν θα δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για το πετσόκομμα της Τουρκίας.

Ωρες πριν το πραξικόπημα, οι Ρωσοι πήραν τις πληροφορίες και τις έδωσαν στους Ιρανούς να τις μεταφέρουν στον Ερντογάν. Ο Ερντογάν ήταν πολύ δύσπιστος, αλλά έτοιμος απο καιρό να αντιμετωπίσει πραξικόπημα με την εκπαιδευμένη, ιδεολογικά στα τζαμιά και στρατιωτικά στη Συρία, πολιτοφυλακή του. Η εσπευσμένη κίνηση των κινηματιών να βγάλουν τα τάνκς αργά το απογευματάκι αντί του ξημερώματος στους δρόμους της Τουρκίας έπεισε τον Ερντογάν πως πράγματι κάτι συμβαίνει. Οι πρώτες ώρες ηταν δύσκολες, αλλά ο Πρόεδρος Ερντογάν επικράτησε.

Μετά την επικράτησή του Ερντογάν, το προγκρόμ ήταν δεδομένο. Πάρα πολλοί Τούρκοι θα περάσουν απο δίκες, αρκετοί απο αυτούς θα φυλακιστούν, κάποιοι θα προλάβουν να γίνουν αντάρτες ίσως και σύντοροφοι των μαχητών του ΡΚΚ, ενώ κάποιοι ενδεχομένως να «αυτοκτονήσουν». Ο διάχυτος αντιαμερικανισμός και τα αντιδυτικά αισθήματα στην Τουρκία θα απομακρύνουν τόσο πολύ την Τουρκία μακρυά απο το ΝΑΤΟ και την Ευρώπη, που για τη Δύση θα θεωρείται η Τουρκία φυσικός σύμμαχος της Ρωσίας.

Παράλληλα, όταν η πολιτοφυλακή Ερντογάν, που αριθμεί τουλάχιστο 100.000 ημι-απασχολούμενους ενόπλους, ολοκληρώσει το έργο της στο εσωτερικό της Τουρκίας, τότε άμεσα θα πρέπει να διοχετευθεί κάπου αλλού (βλέπε Χέζμπολάχ στο Λίβανο), ειδάλως θα είναι μόνιμη απειλή για το ίδιο το Τουρκικό καθεστώς. Το χρονικό αυτό σημείο δεν είναι πολύ μακρυά. Το πολύ ένα χρόνο απο τώρα! Εκεί είναι που όλοι οι παίκτες ποντάρουν ότι ο Ερντογάν θα κάνει κάποιο τραγικό λάθος. Με την Τουρκία πλήρως αποκομένη απο τους Δυτικούς θεσμούς και τον Ερντογάν σε ρόλο πειρατή που απειλεί την περιφερειακή σταθερότητα, ένα χτύπημα της υπόλοιπης Δύσης εναντίον του είναι σχεδόν βέβαιο. Και όταν λέμε Δύση, εννοούμε την Ευρώπη, διότι σε αυτή τη δουλειά ΗΠΑ και Ρωσία θα μείνουν αμέτοχες.

Έτσι, επαναλαμβάνοντας το σενάριο του Ιράκ στην Τουρκία αυτή τη φορά, η Ευρώπη θα δείξει σε όλους πόσο έχει ωριμάσει στρατιωτικά, αντικαθιστώντας μετέπειτα τις Αμερικανικές δεσμεύσεις στα πλαίσια του ΝΑΤΟ απο ένα αμιγώς Ευρωπαικό σύστημα ασφάλειας, και οι ΗΠΑ θα ολοκληρώσουν την κοστοβόρο στρατιωτική τους απεμπλοκή στην Ευρασία (ενώ θα ασκούν παράλληλα πλήρη πολιτικό και οικονομικό έλεγχο μέσω της TTIP). Σε μια νέα πετσοκομμένη και πλήρως ελεγχόμενη Τουρκία, η Ρωσία θα είναι ο προνομιακός ενεργειακός εταίρος της Ευρώπης (Nord&SouthStreampipelines), τα αμερικανικά συμφέροντα στα ενερειακά πεδία της Κασπίας επιτέλους θα εξασφαλίσουν ανταγωνιστική διαδρομή για τις ενεργειακές αγορές, και τα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου θα βρουν ένα οικονομικό δρόμο προς τις πηγές κατανάλωσης.

Η Ρωσία θα αντικαταστήσει τις ΗΠΑ στην περιοχή της (Ανατολικής) Μέσης Ανατολής με ότι κόστος θα έχει αυτό για τη Μόσχα, και η Ευρωπαική Ενωση θα επομιστεί τον πολυδάπανο ρόλο της περιφερειακής υπερδύναμης στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής και μέρους του Λεβάντε. Ενδεχομένως στο μέλλον Ρωσία και ΕΕ να βρεθούν αντιμέτωπες μεταξύ τους με μια πιθανή σύγκρουση συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή. Χαμένη επίσης θα είναι και η Τουρκία. Με αφανισμένους τους Κεμαλιστές και διωκώμενους τους Ερντογανιστές, η χώρα θα περάσει σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Ενδεχομένως τότε να δούμε και Κουρδικό κράτος.

Οι ΗΠΑ μέσα απο την αναταραχή βγαίνουν κερδισμένες. Θα έχουν κερδίσει χρόνο και δυνάμεις, όταν όλοι οι άλλοι θα φθείρονται.

Στη Μέση Ανατολή, ωστόσο, όλα είναι πιθανά...

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι διεθνολόγος, σύμβουλος εκτίμησης γεωπολιτικών κινδύνων
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Γιατί δηλαδή ο άλλος βάζει τίτλο "300" κι αμέσως όλοι καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες;
Εμείς δεν θά 'πρεπε να βάζουμε σκέτο "54" χωρίς επεξηγήσεις και όλοι να καταλαβαίνουν ότι εννοούμε την "πρώτη φορά τα ξαναεγκαινιάζουμε όλα" κυβέρνηση;

Γιατί 54;   Ε, τόσοι χρειάζονται για ένα καλό εγκαίνιο.
Δηλαδή πως; Θα πάει κοτζάμ αριστερός πρωθυπουργός (λέμε και καμιά μ@λακία) να εγκαινιάσει κοτζάμ διάδρομο προσγείωσης, και δεν θάχει μαζί του 54 ανθρώπους έτσι να του βρίσκονται;
Πες ότι οι άνθρωποι της Πάρου είναι κακοπροαίρετοι και θέλουν να τον κάνουν ρεζίλι.
Πες ότι θά 'χει καύσωνα και όλοι θά 'χουν πάει για μπάνιο.
Να μην έχει καμιά εκατοπενηνταριά (μαζί με οικογένειες, παιδιά, γυναίκες, γκόμενες) να του βαράνε παλαμάκια;

Πάντως αυτή η πατέντα να εγκαινιάζουν ό,τι βρουν μπροστά τους, άσχετα πότε φτιάχτηκε ή ποιός το έφτιαξε, είναι πολύ πιασάρικη.
Σου λέει,  
"Αύγουστος έρχεται, πώς να κάνουμε ότι τάχα δουλεύουμε ενώ κοπροσκυλιάζουμε από 'δω κι από 'κει, ας εγκαινιάσουμε πεντ-έξη ό,τι νά 'ναι, να φάμε τον μήνα στη γύρα. Άλλος πληρώνει. Και σιγά μη θυμηθεί κανείς πότε φτιάχτηκαν κι αν έχουν ξαναεγκαινιαστεί.
Εδώ ξέχασαν ολόκληρο δημοψήφισμα και τί ψήφισαν, θα θυμηθούν τώρα;..."

Την άλλη βδομάδα το πρόγραμμα έχει εγκαίνια της γέφυρας στο Ρίο (Ρίο-Αντίριο, μη μπερδευόμαστε με τους ολυμπιακούς αγώνες, αν και αυτό θα ήταν μιά καλή ιδέα. Για φαντάσου: εγκαίνια των Ολυμπιακών αγώνων του Ρίο! Πσσσσ! Μεγαλεία πράματα)

Την παρ' άλλη βδομάδα ο θίασος έχει παράσταση και εγκαίνια ενός καφενείου στα Άγραφα (να πάμε να δούμε και την πατρίδα), τον δεκαπενταύγουστο θα επανέλθουν στην Πάρο να ολοκληρώσουν τα μπάνια, να εγκαινιάσουν και την Εκατονταπυλιανή (σιγά μην την εγκαινίασε ο Μέγας Κωνσταντίνος, ή αργότερα ο Ιουστινιανός που την ανακαίνισε. Γατάκια! Από PR μηδέν κοτζαμάν αυτοκράτορες. Έπρεπε να έρθει η αριστερά για να δούνε πώς γίνονται αυτά)μετά θα εγκαινιάσουν το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και αρχές πιά Σεπτέμβρη, και την Ακρόπολη.

Ωστόσο θά 'χει περάσει ο καιρός, θ' αρχίσουν τα όργανα με την νέα "αξιολόγηση" , θά 'ρθουν οι εκπρόσωποι και τα λυκόρνια των τοκογλύφων, θα βρούμε μαλλί να ξάνουμε μέχρι τα Χριστούγεννα.

Πάει πέρασε κι αυτή η χρονιά, και εις άλλα με υγεία!
Πώς σας φαίνεται το σχέδιο; Καλό δεν είναι; 

Αρκεί να μη ξυπνήσουμε απ' τον λήθαργο και όλα (γι αυτούς), θα πάνε καλά!..

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο «μεγάλος ασθενής»…

Του Ηλία Κουσκουβέλη

“It was the best of times”!
Η τελευταία δεκαπενταετία, η οποία ταυτίζεται με την άνοδο και την κυβέρνηση της χώρας από τον Ερντογάν, μπορεί να θεωρηθεί ως μία περίοδος αύξησης της ισχύος της Τουρκίας. Η χώρα πέτυχε να βελτιώσει την οικονομία της, να θεωρηθεί από τη Δύση ως ένα παράδειγμα δημοκρατίας με μουσουλμανικό άρωμα που άξιζε να προωθηθεί στη Μέση Ανατολή, ενώ για κάποιο χρονικό διάστημα αύξησε την επιρροή της στην περιοχή.

Ο Ερντογάν και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΚΔΑ) ενίσχυσαν συστηματικά τα εξοπλιστικά προγράμματα, επιδιώκοντας, όπως και οι Κεμαλιστές, την απόκτηση πυραυλικών συστημάτων, αεροπλανοφόρου, ακόμη και πυρηνικών όπλων, ώστε να μετατρέψουν την Τουρκία σε περιφερειακή υπερδύναμη. Επίσης, όχι μόνο δεν συνέβαλαν στο να τερματισθεί η παράνομη κατοχή της Κύπρου, αλλά, επειδή οσμίζονταν ενεργειακούς πόρους, δημιούργησαν νέα κρίση τη στιγμή που η Κύπρος επιβεβαίωνε την ύπαρξη υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της, αυξάνοντας και τις απαιτήσεις της Τουρκίας στις όποιες διαπραγματεύσεις. Τέλος, το καλοκαίρι του 2015 δημιούργησαν την προσφυγική κρίση – κάποιοι επιμένουν πως αφορούσε πρωταρχικά την Ευρώπη – η οποία έπληξε σε μεγάλο βαθμό την Ελλάδα.

Η κυριαρχία του Ερντογάν και του ΚΔΑ οδήγησε στην αποκάλυψη του πραγματικού προγράμματος ή επιδιώξεών του για την Τουρκία και το εξωτερικό. Προοδευτικά, στο εσωτερικό, ο Ερντογάν άρχισε να περνάει μέτρα ισλαμοποίησης της κοινωνίας, να περιορίζει την ελευθερία έκφρασης με πρώτη εκείνη του Τύπου, να εφαρμόζει το σχέδιό του για συγκέντρωση εξουσιών διά της μετάβασής του στο προεδρικό αξίωμα και της προσπάθειάς του για μετατροπή του πολιτικού συστήματος σε προεδρικό. Η ενίσχυση του συγκεντρωτισμού και οι εκλογικές σκοπιμότητες οδήγησαν και στην αποτυχία της όποιας πολιτικής είχε αρχικά εξαγγελθεί για το Κουρδικό.

Στο εξωτερικό η Τουρκία άρχισε να συμπεριφέρεται ως η άλλοτε οθωμανική αυτοκρατορική δύναμη.Αναμείχθηκε στο θέμα των Παλαιστινίων και συγκρούσθηκε με το Ισραήλ, καταστρέφοντας μία προνομιακή εικοσαετή σχέση. Στην Αίγυπτο υποστήριξε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και επιχείρησε το πολιτικό τους πατρωνάρισμα. Διατήρησε κατά την περίοδο του εμπάργκο μία αμφιλεγόμενη στάση έναντι του Ιράν και συνδέθηκε ενεργά με το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία, φθάνοντας να την υποστηρίξει ακόμη και στην εισβολή στην Υεμένη. Συνέβαλε στη δημιουργία του Ισλαμικού Κράτους, επιτρέποντας την μέσω του εδάφους της διακίνηση μουτζαχεντίν, όπλων, αλλά και λαθραίου πετρελαίου, που συνέβαλε στην οικονομική ενίσχυση του Ι.Κ. (ενδεχομένως και της οικογένειας Ερντογάν). Τέλος, παρά τις προνομιακές ακόμη και σε οικογενειακό επίπεδο σχέσεις με τον Άσαντ, αναμείχθηκε ενεργά στην υποκίνηση, επέκταση και μετατροπή μίας πολιτειακής κρίσης στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, του οποίου, μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, έγινε μέρος.

“It was the worse of times”!
Οι παραπάνω πολιτικές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό δημιούργησαν κατά την τελευταία διετία μία σειρά οξυμένων προβλημάτων. Το αντάρτικο των Κούρδων προοδευτικά αναγεννήθηκε, στον πόλεμο της Συρίας οι τουρκικές πολιτικές ηττήθηκαν και δημιουργήθηκε (με την υποστήριξη και των ΗΠΑ) ένα ακόμη κουρδικό μόρφωμα, το Ι.Κ. κατέταξε τον Ερντογάν, που πιέσθηκε από τη Δύση να αλλάξει στάση, μεταξύ των αντιπάλων του και απάντησε με τρομοκρατικές επιθέσεις, οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις δυσαρεστήθηκαν, τμήματα του πληθυσμού δυσανασχέτησαν με την προοπτική ισλαμοποίησης κράτους και κοινωνίας, ενώ η οικονομία άρχισε να καταγράφει σοβαρές απώλειες.

Η πύρρεια νίκη του Ερντογάν κατά των πραξικοπηματιών δεν έλυσε κανένα από τα παραπάνω προβλήματα, αλλά ήρθε να προσθέσει και νέα: τις διώξεις, την καταρράκωση του κύρους και την συνεπαγόμενη μείωση του αξιόμαχου των Ενόπλων Δυνάμεων, τη διάκριση της κοινωνίας σε τουλάχιστον τέσσερις ομάδες (ισλαμιστές, κεμαλιστές, γκιουλενιστές, Κούρδους), την διαπόμπευση όλων εκείνων που καθ’ υποψία συμμετείχαν ή θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στο πραξικόπημα, με λίγα λόγια, πρόσθεσε τον εσωτερικό διχασμό. Κυρίως δε ενίσχυσε τις αυταρχικές, σουλτανικές τάσεις του Ερντογάν, σε μία στιγμή που η χώρα θα χρειαζόταν μία ηγεσία συμφιλιωτική και όχι εκδικητική.

Πρόσθεσε όμως και κάτι ακόμη. Την απώλεια της όποιας υποστήριξης και εμπιστοσύνης των Δυτικών προς τον Ερντογάν, των οποίων η υπομονή φαίνεται πως είχε εξαντληθεί εδώ και καιρό. Βεβαίως, μπορεί η Τουρκία να αποκατέστησε τις διπλωματικές της σχέσεις με το Ισραήλ και να επιχειρεί να αναθερμάνει τις αντίστοιχες με τη Ρωσία, ωστόσο οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ θα χειροτερεύουν συστηματικά όσο ο Ερντογάν τις κατηγορεί ότι είχαν ανάμειξη στο εναντίον του πραξικόπημα, όσο πιέζει με ανορθόδοξο τρόπο να πετύχει την έκδοση του Γκιουλέν, όσο δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία του Ιντσιρλίκ και στις επιχειρήσεις κατά του Ι.Κ, όσο δεν συμβάλλει στην επίτευξη λύσης στη Συρία, όσο εντείνει την αυταρχική του συμπεριφορά και όσο πλησιάζει τη Ρωσία.

“We had everything before us, we had nothing before us”!
Τι μπορεί να συμβεί από εδώ και πέρα; Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο. Είναι επίσης προφανές ότι τα κράτη της ΕΕ είναι πολύ προσεκτικά απέναντί του λόγω του προσφυγικού, και η Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης. Είναι επίσης φανερό ότι άρχισαν να στέλνονται τα πρώτα διπλωματικά προειδοποιητικά μηνύματα προς την Τουρκία.. Ήδη ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας χρησιμοποίησε μετά από πολλά χρόνια τον όρο «εισβολή» για την Κύπρο και το Βερολίνο έθεσε ως προϋπόθεση εξέλιξης των διαπραγματεύσεων της ΕΕ με την Τουρκία την λύση του Κυπριακού.

Οι χειρισμοί του στις σχέσεις του με τη Δύση κρίσιμοι και στην εσωτερική πολιτική σκηνή κρισιμότεροι

Τα εν λόγω μηνύματα σημαίνουν ότι ο Ερντογάν θα πιεστεί και θα υποχωρήσει στο Κυπριακό ή σε άλλα θέματα, όπως στο Συριακό ή στον πόλεμο κατά του Ι.Κ; Ασφαλώς και όχι! Θα μπορούσαν όμως να θεωρηθούν ως δείγμα υποχώρησης των διπλωματικών ερεισμάτων του στη Δύση και, κυρίως, έλλειψης πολιτικής υποστήριξης ή έλλειψης της συνήθους ανοχής της Δύσης σε μία σειρά προβλημάτων που δημιούργησε ή δημιουργεί ο Ερντογάν. Ακόμη δε περισσότερο, αδιαφορία για το πολιτικό του μέλλον ή, μεσοπρόθεσμα, και το μέλλον της χώρας του, τώρα που οι σχέσεις της Δύσης με το Ιρακινό Κουρδιστάν έχουν σχεδόν επισημοποιηθεί και οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας επιτρέπουν μεγαλύτερο ρόλο και λόγο στο μέλλον της Συρίας.

Η πιθανολογούμενη αδιαφορία για το πολιτικό του μέλλον ή της χώρας του δεν σημαίνει ότι η Δύση θα παύσει να διαχειρίζεται διπλωματικά τον Ερντογάν. Μπορεί όμως να σημαίνει ότι δεν θα σταματήσει την εισαγωγή στην Τουρκία της οποιαδήποτε κρίσης από το εξωτερικό και, ακόμη περισσότερο, δεν θα πράξει οτιδήποτε να εμποδίσει την οποιαδήποτε εξέλιξη στο εσωτερικό της. Τούτο ίσως είναι το κρισιμότερο, καθώς όλα δείχνουν πως τα προβλήματα και οι αντιφάσεις έχουν οξυνθεί και η Τουρκία και πάλι, ενάμισι αιώνα αργότερα, προφανώς ασθενεί.

Το ποια θα είναι η τύχη της εξαρτάται από την αρχή ενός και μόνο ανδρός, του οποίου οι δυνατότητες και οι πολιτικές φαίνεται να έχουν αγγίξει τα όριά τους. Οι χειρισμοί του στις σχέσεις του με τη Δύση θα είναι κρίσιμοι και στην εσωτερική πολιτική σκηνή κρισιμότεροι.

Μέχρι τότε θα πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι και νηφάλιοι. Ο Ερντογάν έχει τόσα πραγματικά μέτωπα και έχει δημιουργήσει τόσους εικονικούς και πραγματικούς εχθρούς στο εσωτερικό και στο εξωτερικό που δεν έχει την πολυτέλεια ή την αξιόμαχη στρατιωτική ικανότητα να εξάγει κρίση δυτικά ή νότια. Όμως, θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε και να μην βιαζόμαστε, αποφεύγοντας λάθη και διολισθήσεις, σε κρίσιμα θέματα όπως το Κυπριακό, το οποίο, άλλωστε, δεν είναι και στις προτεραιότητες του Ερντογάν.

Ασφαλώς και το μέλλον είναι αβέβαιο και κανείς μας δεν μασάει φύλλα δάφνης, ούτε ερμηνεύει τα σφάγια. Ωστόσο, η πολιτική, πολύ δε περισσότερο η διεθνής, έχει απρόσμενα γυρίσματα και μας διδάσκει πως εκείνος που είναι κατάλληλα προετοιμασμένος, έχοντας ήδη προνοήσει για τις κατάλληλες και εναλλακτικές στρατηγικές, μπορεί να δικαιωθεί από την Ιστορία.

* O Ηλίας Κουσκουβέλης είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, κάτοχος της Έδρας ΓΕΕΘΑ στις Στρατηγικές Σπουδές ‘Θουκυδίδης’ – Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα www.philenews.com

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Λίγα έγιναν γνωστά σχετικά με τις μυστικές συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Δρέσδη, τον Ιούνιο, κατά την Σύνοδο του 2016 της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ.
Όμως, αυτό που φαίνεται ότι χαρακτήρισε την φετινή συνάντηση ήταν το θέμα: “Πρεκαριάτο και μεσαία τάξη”.

Αν σκεφθούμε ότι η αιχμή αυτής της κλειστής συνάντησης των ισχυρών της διεθνούς ελίτ δεν ήταν μόνο να συζητήσουν το τι συμβαίνει σήμερα στον κόσμο, αλλά να καθορίσουν το τι θα συμβεί, δικαιολογημένα προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον η εισαγωγή του καινοφανούς αυτού θέματος.

Άλλωστε ο όρος “πρεκαριάτο” είναι μοναδικός αφού είναι ένας νεολογισμός που επινοήθηκε από τον καθηγητή Guy Standing του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, ο οποίος βρισκόταν στην λίστα των φετινών συμμετεχόντων γι' αυτό τον λόγο.

Το “πρεκαριάτο” είναι ένας νέος όρος, που τείνει να αντικαταστήσει τον όρο προλεταριάτο στις, μη-μαρξιστικές, σύγχρονες αναλύσεις των κοινωνικο-οικονομικών αδιεξόδων της παγκοσμιοποίησης. Αφορά την νέα κοινωνική τάξη που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που υποφέρουν από επισφάλεια: άνεργους, “απασχολήσιμους”, ανασφάλιστους, εργαζόμενους με μπλοκάκια, περιστασιακά εργαζόμενους σε διανοητική εργασία και γενικώς εργαζόμενους με “ελαστικούς όρους” εργασίας ή χαμηλοσυνταξιούχους. Με λίγα λόγια, κάθε είδους αβέβαιος και επισφαλής τρόπος ζωής στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο του καζινο-καπιταλισμού (από το λατινικό precarious, που σημαίνει αβέβαιος).

Στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε ο proletarius, δηλαδή ο πολίτης που δεν είχε τίποτα άλλο να δώσει στην Ρώμη παρά μόνο παιδιά (proles) για στρατιώτες... από εκεί εμπνεύστηκαν οι μαρξιστές το “προλεταριάτο” (proletariat).
Στην σημερινή νεοταξική Αυτοκρατορία της νεοφιλελεύθερης οικονομικής φούσκας μετατρέπουν τους ανθρώπους σε τρομοκρατημένα όντα σε μια κατάσταση ύπαρξης χωρίς την δυνατότητα καμμιάς πρόβλεψης ή ασφάλειας για το παρόν και το μέλλον τους, πράγμα που επηρεάζει την υλική ή ψυχολογική ευημερία τους.

Ο όρος αυτός πρωτοεμφανίστηκε στο βιβλίο του Guy Standing “The Precariat: The New Dangerous Class”, που κυκλοφόρησε το 2011 (Το Πρεκαριάτο: Η Νέα Επικίνδυνη Τάξη).
Στο νέο του βιβλίο “A Precariat Charter”, προχωρά ένα βήμα πιο πέρα την συζήτηση εξετάζοντας με μεγαλύτερη λεπτομέρεια αυτό το κοινωνικό φαινόμενο και αναλύοντας το πώς δικαιώματα -πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά- αφαιρέθηκαν από εκατομμύρια ανθρώπους. Σκιαγραφεί τους πολιτικούς κινδύνους που μπορεί να απορρέουν από αυτό και τι μπορεί να γίνει για να ελαττωθούν.
Οι ορισμοί του και τα συμπεράσματά του έχουν απασχολήσει διανοητές όπως ο Νόαμ Τσόμσκι και ο Zygmunt Bauman, πολιτικούς ακτιβιστές και διαμορφωτές της πολιτικής.

Παρά το ότι το πρεκαριάτο δεν θεωρείται ακόμα από μόνο του τάξη, είναι μια τάξη-εν-τω-γενέσθαι, με μέγεθος ικανό να προσδιορίσει τους στόχους για τους οποίους θέλει να παλέψει και τι θέλει να οικοδομήσει.

Από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του, το 2011, το πρεκαριάτο έχει γίνει ένα ακόμα πιο σημαντικό παγκόσμιο φαινόμενο. Έκανε ορατή την παρουσία του πρωτοστατώντας σε πολλά κινήματα πολιτών, όπως το Occupy Wall Street στην Αμερική και αλλού, στους Indignados της Ισπανίας και στους Αγανακτισμένους στο Σύνταγμα. Σήμερα, οι “πρεκάριοι” κινητοποιούνται για το Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Γαλλία ενάντια στα αντεργατικά μέτρα.

Οι ελίτ των Γκλομπαλιστών και των Μπιλντερμπέργκερς ανησυχούν σοβαρά και φοβούνται την τάξη του πρεκαριάτου επειδή αυτή η οργισμένη κατηγορία πολιτών αυξάνεται με γοργό ρυθμό και η φιλήσυχη μεσαία τάξη -που καταρρέει- συρρικνώνεται.

Οι προλεταριοποιημένοι νεόπτωχοι και το πρεκαριάτο είναι επικίνδυνοι γι' αυτούς γιατί αισθάνονται ότι έχουν πληγεί βάρβαρα από την παγκοσμιοποίηση, οι ζωές τους έχουν καταστραφεί από την νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, δεν είναι οργανωμένοι σε μια κατεύθυνση και έτσι δεν μπορούν να ελεγχθούν από κανένα πολιτικό κόμμα του κατεστημένου φάσματος. Αντιθέτως, μάλιστα, προς τις βλέψεις της ελίτ, ενισχύουν τις εθνικιστικές τάσεις και αντιδρούν στους μετανάστες. Τα μέλη τους έχουν υψηλή μόρφωση, απεχθάνονται όλων των ειδών τις συστημικές ελίτ -πολιτικές, πνευματικές, καλλιτεχνικές, οικονομικές- και μπορεί, αργά ή γρήγορα, να υποκύψουν στις σειρήνες του πολιτικού εξτρεμισμού.

Το ζήτημα, προφανώς, που τέθηκε στην φετινή Μπίλντερμπεργκ, κρίνοντας εκ των δεδομένων αλλά και με κάποιες πληροφορίες που διέρρευσαν από τους ανεξάρτητους ερευνητές Alex Jones και Paul Maguire (ο οποίος προβλέπει μια Παγκόσμια Επανεκκίνηση – Global Reset) ήταν: Πώς θα Ελέγξουμε Αυτούς τους Ανθρώπους; Αυτός ήταν κι ο λόγος που προσκλήθηκε ο καθηγητής Guy Standing για να τους περιγράψει ότι το πρεκαριάτο είναι μια “επικίνδυνη τάξη” ανθρώπων που είναι “επιρρεπείς στις ακραίες φωνές και μπορεί να δώσουν την ψήφο τους και τα χρήματά τους ώστε οι φωνές αυτές να αποκτήσουν μια πολιτική πλατφόρμα με αυξημένη επιρροή”.

Οι Μπιλντερμπέργκερς φοβούνται το πρεκαριάτο, το “τέρας” που δημιούργησαν, και αναζητούν απεγνωσμένα λύσεις. Άλλωστε ένας από το συνωμοτικό συνάφι τους, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, τους είχε προειδοποιήσει σε παλαιότερη ανάλυσή το, ότι οι εξεγέρσεις θάρθουν από την μεσαία τάξη που καταρρέει.

Η Μπίλντερμπεργκ γνώριζε για την καταστροφή

Η κυρίαρχη ελίτ ήξερε ότι το σχέδιό τους θα δημιουργούσε αυτή την τάξη εδώ και δεκαετίες. Ήξεραν ότι οι πολιτικές τους θα δημιουργούσαν στρατιές ανέργων και δυστυχισμένων ανθρώπων, τους οποίους, για να τους ελέγξουν, θα χρειαζόντουσαν ένα σκληρότερο καθεστώς παρακολούθησης μαζί με αστυνομικό κράτος.

Γι' αυτό πυροδοτούν όλες αυτές τις false-flag τρομοκρατικές επιχειρήσεις έτσι ώστε να μετατρέψουν σιγά-σιγά τις αστυνομικές δυνάμεις ασφαλείας σε έναν κανονικό εσωτερικό στρατό κατοχής στις αναπτυγμένες κοινωνίες, να επιβάλουν νέα κατασταλτικά μέτρα καταπατώντας κάθε προηγούμενη συνταγματική νομιμότητα. Να εφαρμόσουν ακόμα τα πιο αδιαπέραστα και μαζικά ηλεκτρονικά ή βιομετρικά συστήματα ελέγχου της κοινωνίας.

Τα θεμέλια για την δημιουργία του πρεκαριάτου μπήκαν από την δεκαετία του '70, με το άνοιγμα των ΗΠΑ στην Κίνα, επί προεδρίας Νίξον, λέγοντας ψέμματα στον αμερικανικό λαό ότι θα επωφεληθεί από το άνοιγμα αυτών των νέων αγορών.

Η ιστορική επίσκεψη του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον στο Πεκίνο το 1972 θεωρείται από ορισμένους αναλυτές ως “το μεγαλύτερο σοκ στην σύγχρονη αμερικανική διπλωματία”. Παρουσιάστηκε σαν η αιχμή της προσπάθειας Νίξον και Χένρυ Κίσσινγκερ να “αναμορφώσουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική”, την οποία “μετασχημάτισε ο Ψυχρός Πόλεμος”. Ωστόσο, σύμφωνα με τον ερευνητή των κρυφών πτυχών της Μπίλντερμπεργκ, Daniel Estulin, η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ήταν αυτή που “πήρε την απόφαση να συνάψουν οι ΗΠΑ επίσημες σχέσεις με την Κίνα πριν την υιοθετήσει ως επίσημη πολιτική ο Νίξον”. Πρόκειται για αμφιλεγόμενο ισχυρισμό, τον οποίο ο Estulin επικαλείται στο βιβλίο του The True Story of the Bilderberg Group (Η Αληθινή Ιστορία της Λέσχης Bilderberg, 2007), αποδίδοντας τον ισχυρισμό σε έγγραφα που του έδειξε ο Jim Tucker. Tο American Free Press, πρώην εργοδότης του Tucker, σε κανένα ρεπορτάζ του δεν αναφέρεται ότι είναι γνωστή η ύπαρξη σχετικού υλικού. Μια έκθεση, όμως, του 2014 από τον διάδοχο του Tucker, τον Μαρκ Άντερσον, ισχυρίζεται ότι τα μέλη της Μπίλντερμπεργκ “προφανώς εργάστηκαν εκ των προτέρων επιτυχώς για την ομαλοποίηση των σχέσεων με την Κίνα”, επικαλούμενη ως αποδεικτικό στοιχείο δύο διαδοχικές διασκέψεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που είχαν ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα. [Πηγή: http://www.conspiracyarchive.com/2015/10/04/the-bilderberg-connection-did-the-bilderberg-group-send-nixon-to-china/]

Την δεκαετία του '70, μια ομάδα ιδεοληπτικών οικονομολόγων της ελίτ της παγκοσμιοποίησης βομβάρδισαν τα αυτιά και το μυαλό των πολιτικών στις ΗΠΑ, κατ' αρχάς, αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της Δύσης.

Το κεντρικό πολιτικό πρόγραμμα του “νεοφιλελεύθερου” μοντέλου τους ήταν η ανάπτυξη και η εξέλιξη να βασίζεται στην ανταγωνιστικότητα των αγορών, το καθετί πρέπει να γίνεται με στόχο την μεγιστοποίηση του ανταγωνισμού και της ανταγωνιστικότητας και να επιτρέπεται οι αρχές των αγορών να διαποτίζουν όλες τις πλευρές τις ζωής των πολιτών. Τα εργατικά συνδικάτα έπρεπε να στοχοποιηθούν και να αποδυναμωθούν, όπως έγινε.
Για να περάσει αυτό το ψέμμα, προσέλαβαν πολύ ικανούς οικονομολόγους, πρόθυμους πολιτικούς και χρησιμοποίησαν τα δορυφορικά ΜΜΕ.

Με την πολιτική του outsourcing (εξωτερική ανάθεση, υπεργολαβία) και της διάλυσης κάθε εθνικής βιομηχανίας φτωχοποίησαν την μεσαία τάξη και τους εργάτες στα δυτικά κράτη, μετατρέποντάς τους σιγά-σιγά σε παρίες.

Σε όλη την Ευρώπη, από τον Νότο μέχρι την Σκανδιναβία, έχουν εφαρμοσθεί πολιτικές που υπαγόρευσαν οι παγκοσμιοποιητές και τις οποίες δεν αποδέχονται οι απλοί πολίτες. Πρόκειται για επιλογή της ελίτ. Μπορεί την πολιτική να φαίνεται ότι την ασκούν ισχυροί πρόεδροι (π.χ. των ΗΠΑ), πρωθυπουργοί κ.λπ., αλλά πίσω τους βρίσκονται οι μυστικές Λέσχες, όπως η Μπίλντερμπεργκ, της κυρίαρχης ελίτ.

Έτσι οδηγηθήκαμε στην συρρίκνωση και την εξόντωση της μεσαίας τάξης και την ενίσχυση του πρεκαριάτου, που εγκυμονεί τεράστια προβλήματα, παγκόσμια αναταραχή και δομική αστάθεια.

Αυτοί είναι υπεύθυνοι για την δημιουργία της μεταμοντέρνας σκλαβιάς και τώρα τρέμουν το αυξανόμενο μέγεθος και την οργή αυτής της τάξης και την ανάδυση ενός νέου συλλογικού επαναστατικού οράματος.

Τώρα προωθούν το “ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα” παγκοσμίως, κάτι που θα ήταν αδιανόητο πριν από 1-2 δεκαετίες, προκειμένου να κατευνάσουν τα εκατομμύρια των αγανακτισμένων πρεκαρίων ώστε να αποδεχθούν εθελουσίως την δουλεία τους.
Θα σου δίνουν αυτό το “επίδομα” και θά 'χεις απεμπολήσει τα βασικά δικαιώματα στην ζωή σου.

Οι ίδιοι που σχεδίασαν την καταστροφή της μεσαίας τάξης, τώρα αναζητούν το νέο τέχνασμα για να αδρανοποιήσουν το πρεκαριάτο: προωθούν το ελάχιστο αυτό “επίδομα” γιατί δεν θάχει δουλειά κανείς. Τις θέσεις των ανέργων θα καταλάβουν σύντομα τα ρομπότ. Προωθούν τον ηλεκτρονικό φασισμό της “cashless society” μέσα από μια ατελείωτη προπαγάνδα για τις ηλεκτρονικές κάρτες στα μίντια που ελέγχονται από την ελίτ.

Η οικονομική μετατόπιση της μορφωμένης μεσαίας τάξης και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και η γενικευμένη απέχθεια προς κάθε είδους ελίτ έχει να κάνει και με δύο άλλα τρέχοντα ζητήματα, που ήταν μέσα στην λίστα της πρόσφατης Συνόδου της Μπίλντερμπεργκ: την στήριξη του πρεκαριάτου στο BREXIT και την υποστήριξη του Ντόναλντ Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα καταστροφικό σουπερνόβα, που σίγουρα θα εκραγεί μία ημέρα. Κι αυτή η ημέρα δεν αργεί!

* Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.109, Ιούλιος 2016
Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Στάθης Διομήδης

Πριν λίγες ημέρες η ΕΛ. ΑΣ. μετά από εισαγγελική παραγγελία έκανε μια επιχείρηση εκκένωσης τριών κτιρίων στη Θεσσαλονίκη που είχαν καταληφθεί από αυτό-χαρακτηριζόμενους ως αλληλέγγυους στους πρόσφυγες. Τόσο «αλληλέγγυοι» που μεταξύ των καταληψιών ήταν καμιά 60αριά Ισπανοί που είπαν να συνεχίσουν τις διακοπές τους τσάμπα στη Θεσσαλονίκη. Ελάχιστοι πρόσφυγες βρέθηκαν στα κτίρια αυτά.

Εξαιτίας αυτής της επιχείρησης το γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, έβγαλε ανακοίνωση που αναφέρει μεταξύ άλλων ότι: «Η ποινικοποίηση εγχειρημάτων αλληλεγγύης συνιστά πρακτική που δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς». Βέβαια το γραφείο τύπου δε διευκρινίζει που αναφέρεται στις αρχές και τις αξίες της αριστεράς ότι θα πρέπει να κυριαρχεί η ανομία και το χάος, και όποιος γουστάρει θα καταλαμβάνει κτίρια. Ενώ πλήρη αφωνία έχει το γραφείο τύπου για δεκάδες άλλα θέματα που ταλανίζουν τον Ελληνικό λαό…

Εντύπωση προκάλεσε ότι και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης αντέδρασαν στην αστυνομική επιχείρηση και επιτέθηκαν εμμέσως στον Υπ. Προστασίας του Πολίτη, όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν. Όλοι αυτοί βέβαια θέλουν να είναι κυβέρνηση, θέλουν να είναι στην εξουσία αλλά δε θέλουν να εφαρμόζονται οι νόμοι ή θέλουν να εφαρμόζονται κατά το δοκούν. Βέβαια ότι ο υπουργός ΠΡΟ ΠΟ δεν προέρχεται από τις συνιστώσες και τις περιθωριακές γκρούπες του 2% έχει τη σημασία του.

Ακόμη καλύτερη έγινε όμως η ιστορία με την παρέμβαση και των «53+» οι οποίοι ανέφεραν στην ιστοσελίδα τους ότι:
«Εμείς, από την πλευρά μας, έχουμε διαλέξει. Είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να νικήσουν η αλληλεγγύη, η ανεκτικότητα και η δημοκρατία. Όσοι δικαιολογούν το χθεσινό χτύπημα σε “αλληλέγγυους” και χώρους φιλοξενίας προσφύγων θα μας βρουν απέναντί τους».
Ανατρίχιασε το πανελλήνιο με αυτή τους τη δήλωση. Άλλωστε ο επικεφαλής τους (Τσακαλώτος) έχει δώσει μάχες για τη Δημοκρατία και την αλληλεγγύη φέρνοντας το τρίτο μνημόνιο, «το Δημοκρατικό» και το αλληλέγγυο στους… τραπεζίτες. Έχουν διαλέξει ξεκάθαρα πλευρά…

Ουδεμία αναφορά έγινε από όλους αυτούς βέβαια στο ξεκαθάρισμα των Εξαρχείων από τη μαφία των ναρκωτικών, ή και σε άλλες περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών. Βλέπετε δεν ασχολούνται με τέτοια μικρά πραγματάκια τα «ιερά τέρατα» της Αριστεράς…

Ρίχνοντας μια προσεκτικότερη ματιά στο ποιοι εξαπολύουν τα βέλη τους εναντίον του Τόσκα κάθε φορά, καταλαβαίνεις αμέσως ότι εδώ δίνεται με κάθε μέσο μια τιτάνια μάχη της Εθνομηδενιστικής Αριστεράς εναντίον του Πατριωτικού, Δημοκρατικού και Σοσιαλιστικού Μετώπου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το Ισλαμικό Κράτος κάλεσε τα μέλη του να προβούν σε τζιχάντ στη Ρωσία, σε ένα εννιάλεπτο βίντεο που αναρτήθηκε στον ιστότοπο YouTube χθες.

“Άκου, Πούτιν, θα έρθουμε στη Ρωσία και θα σας σκοτώσουμε στα σπίτια σας. (…) Ω, αδελφοί μου, προβείτε σε τζιχάντ και σκοτώστε και πολεμήστε τους”, φωνάζει ένας μασκοφόρος ο οποίος οδηγεί ένα αυτοκίνητο στην έρημο και κουνάει το δάκτυλό του για να δώσει έμφαση στα λόγια του.

Το βίντεο με τους υπότιτλους περιλάμβανε τμήματα που έδειχναν οπλισμένους άντρες να επιτίθενται σε τεθωρακισμένα οχήματα και σκηνές και να συλλέγουν όπλα στην έρημο. “Παραβιάζοντας έναν στρατώνα του αντιδραστικού στρατού στον διεθνή δρόμο νότια της Ακασάτ”, έγραφε ένας υπότιτλος.

Δεν ήταν δυνατό να εξακριβωθεί η γνησιότητα του βίντεο άμεσα, αλλά ο σύνδεσμος στα τμήματα όπου φαίνονται οι επιθέσεις είχε δημοσιοποιηθεί σε ηλεκτρονικό λογαριασμό που χρησιμοποιεί το ΙΚ στον ιστότοπο Telegram.

Επίσης δεν δηλωνόταν ξεκάθαρα γιατί η Ρωσία αποτελεί στόχο, αλλά η Ρωσία μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν την ενίσχυση της συνεργασίας τους σε στρατό και ανταλλαγή πληροφοριών εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα στη Συρία.

Το ΙΚ κάλεσε τους υποστηρικτές του να δράσουν με οποιαδήποτε όπλα μπορούσαν να βρούν και να στοχοποιήσουν χώρες τις οποίες μάχεται.

ΑΠΕ-ΜΠΕ, Reuters, Κάιρο, Αίγυπτος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Η Δημοκρατία (για να λειτουργήσει και να αποδώσει καρπούς) δεν χρειάζεται απατεώνες και μηχανισμούς ευρείας εξαπάτησης. Τουναντίον, χρειάζεται να απελευθερωθεί απ' όλ' αυτά.

Όταν έχεις παραδώσει το μέγιστο, και ισχυρίζεσαι πως είσαι σε θέση να αντιστέκεσαι για να σώσεις τα μικρότερα, κοροϊδεύεις και εξαπατάς ασύστολα.

Αυτό κάνεις (κοροϊδεύεις και εξαπατάς ασύστολα) όταν έχεις παραδώσει ΕΝ ΛΕΥΚΩ την ΑΥΤΟΔΙΆΘΕΣΗ ΤΗΣ ΧΏΡΑΣ και ισχυρίζεσαι πως είσαι σε θέση να διαπραγματεύεσαι και να αντιστέκεσαι για να σώσεις την κοινωνία:

- από την ανεργία
- από το γκρέμισμα των μισθών και των συντάξεων
- από το ξήλωμα των εργατικών δικαιωμάτων
- από την άγρια φορολόγηση των πολιτών
- από την κατάρρευση των υπηρεσιών Υγείας
- από την αιμορραγία της μετανάστευσης της νεολαίας
- από τον αργό θάνατο της κοινωνίας (βάλτωμα του δημογραφικού)
- από την αδυναμία ενδυνάμωσης της Άμυνας σου

και από πολλά άλλα παρόμοιας μεγάλης αξίας, αλλά μικρότερης της αξίας της Ελευθερίας/Αυτοδιάθεσης, καθώς χωρίς αυτή, είναι αδύνατο να έχεις οτιδήποτε άλλο !!!...

Αυτό ακριβώς κάνουν (κοροϊδεύουν και εξαπατούν ασύστολα) όλα τα κόμματα με το πολιτικό προσωπικό τους, που συντηρούν και στηρίζουν το καθεστώς πολιτικό σύστημα, είτε από τη θέση της κυβέρνησης είτε από τη θέση της αντιπολίτευσης.

Η Δημοκρατία (για να λειτουργήσει) δεν χρειάζεται απατεώνες και μηχανισμούς ευρείας εξαπάτησης.

Αυτοί, χρειάζονται ξήλωμα από τις ρίζες τους....

- Η αποκάλυψη της παράδοσης της Αυτοδιάθεσης της Χώρας, έγινε από δύο γεγονότα:

Με την υπογραφή των “Μνημονίων” και την ψήφιση, από τη “Βουλή των Ελλήνων” (χωρίς καν να διαβαστούν από τους “λαοπρόβλητους” Βουλευτές!!!) μίας σωρείας Νόμων ΠΟΥ ΥΠΑΓΌΡΕΥΣΑΝ ΕΞΩΧΏΡΙΕΣ ΔΥΝΆΜΕΙΣ (αυτές των “δανειστών”).

Μεταξύ των διατάξεων και η παραίτηση από κάθε διεθνή νομική προστασία της Εθνικής Κυριαρχίας της Χώρας!!!

Με την ιταμή (από όλες τις πολιτικές δυνάμεις) περιφρόνηση του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος που με 62,5 % είπε ΟΧΙ και το πολιτικό σύστημα, σύσσωμο, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, το υλοποίησε σε ΝΑΙ, παραδίδοντας με την κίνηση αυτή, και την Λαϊκή Κυριαρχία που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο στο άρθρο 1 του Συντάγματος μας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε ομηρεία διαρκείας επιχειρεί να θέσει την Ευρώπη και την Αθήνα ο Ταγίπ Ερντογάν, με «όπλο» το προσφυγικό, θέλοντας όχι μόνο να αποσπάσει ευρωπαϊκό συγχωροχάρτι για τα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία μετά τις 15 Ιουλίου, αλλά και για να εξασφαλίσει, με πρόσχημα τον αγώνα εναντίον του Γκιουλέν, την «συνεργασία» των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων για την «εξόντωση» κάθε αντιπάλου του, αλλά και του κουρδικού κινήματος στην Ευρώπη.

Ο ίδιος ο Ερντογάν στην συνέντευξή του στο ARD απείλησε την Ευρώπη, διερωτώμενος τι θα συμβεί "εάν η Τουρκία αφήσει τα τρία εκατομμύρια πρόσφυγες που βρίσκομαι στο έδαφος της να κατευθυνθούν στην Ευρώπη"…

Οι δηλώσεις αυτές αλλά και τα μηνύματα που εκπέμπει η Άγκυρα, που μετά την απόπειρα πραξικοπήματος έχει ανεβάσει τους τόνους εναντίον της Ευρώπης, έχουν σημαίνει συναγερμό στις Βρυξέλλες και ο ίδιος ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζ.Κ. Γιούνκερ έσπευσε να κάνει λόγο για τον κίνδυνο κατάρρευσης της συμφωνίας με την Τουρκία.

Το ενδεχόμενο όμως να ανοίξει την στρόφιγγα και πάλι ο Τ.Ερντογάν, δημιουργεί και σημαντικό πρόβλημα ασφάλειας στην χώρα μας, καθώς μετά την γενικευμένη επίθεση εναντίον των θέσεων του ISIS σε Ιράκ και Συρία, ένας αριθμός μαχητών του Τζιχάντ επιχειρούν να διαφύγουν επιστρέφοντας στις πατρίδες τους, ενώ σημαντικοί πυρήνες του ISIS εκτιμάται ότι έχουν βρει καταφύγιο και στην Τουρκία, η οποία έχει βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρό τους.

Τα μηνύματα για το πώς η Τουρκία, απογοητεύοντας όσους -μεταξύ αυτών και η ελληνική κυβέρνηση- εκθείαζαν την «επιτυχία» της συμφωνίας για το μεταναστευτικό, σκοπεύει να χρησιμοποιεί διαρκώς ως όπλο εκβιασμού την μεταναστευτική ροή προς την Ευρώπη, ήρθαν από την επομένη της απόπειρας πραξικοπήματος, όταν μετά από πολλές εβδομάδες επαναλήφθηκαν οι ροές.

Έκτοτε καθημερινά, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, φθάνουν στα ελληνικά νησιά κατά μέσο όρο 100 μετανάστες ημερησίως. Και αυτό μάλιστα συμβαίνει την στιγμή που οι τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας και η ακτοφυλακή, έχουν λάβει πρόσθετα μέτρα ασφαλείας για να μην διαφύγει προς την Ελλάδα κανένας από όσους συμμετείχαν στην απόπειρα πραξικοπήματος.

Βεβαίως η επανάληψη των μεταναστευτικών ροών απορρίπτει πανηγυρικά και το γνωστό επιχείρημα που επιστράτευσαν οι κ.Τσίπρας και Καμμενος για να υπεραμυνθούν της απόφασης τους να αποδεχτούν την τελεσιγραφικού τύπου πρωτοβουλία της κ.Μερκελ και του κ.Ερντογαν για πρόσκληση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίοι πρωτοβουλία η οποία έχει ανοίξει μια σειρά ζητήματα και τελικά έχει επιβάλει ντε φάκτο και εντος του ΝΑΤΟ μια σειρά αμφισβητήσεων της ελληνικής κυριαρχίας.

Όσον αφορά στην μείωση των προσφυγικών ροών ήταν αποτέλεσμα του παζαριού του κ. Ερντογάν με την Ευρώπη και όχι της παρουσίας 2 η 3 νατοϊκών πλοίων τα οποία εξάλλου δεν έχουν επιστρέψει μέχρι σήμερα ούτε έναν μετανάστη στην Τουρκία, καθώς περιορίζονται μόνο σε παρακολούθηση εκ του μακρόθεν.

Το γεγονός ότι οι σχέσεις της Ε.Ε. με την Τουρκία φαίνεται ότι μπαίνουν σε φάση σκληρής δοκιμασίας και ότι ο Ερντογάν επαναφέρει στο τραπέζι το «όπλο» του μεταναστευτικού, προκαλεί βαθύτατη ανησυχία στην Αθήνα.

Η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε πέρυσι το φθινόπωρο αρχικά, την επώδυνη δέσμευση φιλοξενίας «τουλάχιστον 50.000 προσφύγων», με την ελπίδα ότι η Συμφωνία που υπέγραψε κατόπιν η Ε.Ε. με την Τουρκία, θα διασφάλιζε την χώρα μας από το να μετατραπεί σε αποθήκη δεκάδων χιλιάδων μεταναστών. Όταν μάλιστα με την στάση και του Βερολίνου, τα Σκόπια και οι άλλες χώρες έκλεισαν τον Βαλκανικό Διάδρομο η μοναδική διασφάλιση για την Ελλάδα ήταν ότι θα συνεχίσει να τηρείται η συμφωνία με την Τουρκία.

Η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με έναν σοβαρό κίνδυνο εάν η κρίση στις σχέσεις της Ε.Ε. με την Τουρκία κλιμακωθεί, και ο Τούρκος ηγέτης αποφασίσει να ασκήσει πίεση ανοίγοντας και πάλι την βαλβίδα των μεταναστευτικών ροών, καθώς η Αθήνα θα βρεθεί να υποδέχεται εκατοντάδες και χιλιάδες μετανάστες οι οποίοι θα δημιουργήσουν απλώς νέες "Ειδομένες" και ασφυξία στην χώρα μας.

Εξάλλου η συμφωνία με την Τουρκία δεν λειτούργησε ουσιαστικά περάν του σκέλους της συγκράτησης για ένα διάστημα των ροών, με αντάλλαγμα κάποια οικονομική βοήθεια της Ε.Ε. και την πολιτική στήριξη που παρείχε στον Ερντογάν τουλάχιστον μέχρι την εκδήλωση της απόπειρας του πραξικοπήματος.

Ούτε σοβαρός αριθμός μεταναστών που εισέρχονταν παράνομα στην Ελλάδα επιστράφηκε στην Τουρκία (περάν μερικών επιστροφών τις πρώτες ημέρες που έγιναν με πανηγυρικό τρόπο σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση), ούτε σοβαρός αριθμός Σύρων προσφύγων επανεγκαταστάθηκε σε ευρωπαϊκές χώρες από την Τουρκία.

Είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί στην χώρα μας ότι κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των μεταναστών που φιλοξενούνται στις επίσημες δομές. Ακόμη και ο Γ. Κυρίτσης δήλωσε στην ΕΡΤ ότι απλώς γίνεται καταγραφή όσων βρίσκονται στις δομές, μια συγκεκριμένη στιγμή της ημέρας και αυτό σημαίνει ότι πολλές εκατοντάδες μετανάστες, που για διάφορους λόγους έχουν βγει από τις δομές εκείνη την ώρα, δεν φαίνονται καταγεγραμμένοι στο ημερήσιο δελτίο που εκδίδεται. Αυτή είναι και η εξήγηση που δίνει η κυβέρνηση για το εντυπωσιακό γεγονός που παρατηρείται ορισμένες ημέρες, όπου ενώ υπάρχουν συνέχεις αφίξεις μεταναστών, ο συνολικός αριθμός τους δείχνει να μειώνεται!

Η κυβέρνηση ακόμη και με περιορισμένες μεταναστευτικές ροές όμως, έχει να αντιμετωπίσει και το σοβαρό πρόβλημα της δημιουργίας δόμων υγείας και παροχής εκπαίδευσης στα παιδιά των μεταναστών, την στιγμή που ακόμη και για τους έλληνες πολίτες τόσο το σύστημα υγείας όσο και η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση φυτοζωούν. Και θα πρέπει να υπάρξει πολύ καλή προετοιμασία ώστε η ένταξη των προσφυγόπουλων στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης να μην προκαλέσει αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες, τροφοδοτώντας γενικότερο αντιμεταναστευτικό κλίμα.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου