Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Ιουν 2012

Eν μέσω της χαρακτηριστικής "πολυφωνίας" που αποσκοπεί στη σύγχυση και την προπαγάνδα...

Μέσα στον Ιούνιο, χωρίς να δώσει ακριβή ημερομηνία αλλά και ακριβές ποσό που θα δανειστεί, ανακοίνωσε ο Ισπανός υπουργός Οικονομικών, Ντε Γκίντος, ότι θα ενεργοποιηθεί το πακέτο στήριξης των τραπεζών της χώρας, αμέσως μετά τη λήξη του Eurogroup.

Πάντως οι υπουργοί Οικονομικών του Eurogroup εξετάζουν σχέδιο διάσωσης των ισπανικών τραπεζών που φτάνει έως και τα 100 δισεκ. ευρώ. Ωστόστο το ΔΝΤ, που παρενέβη στη διάσκεψη μέσω της Κριστίν Λανγκάρντ επιμένει ότι η διάσωση "δεν θα πρέπει να υπερβεί τα 45 δισ. ευρώ".

Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε, ο Ισπανός ΥΠΟΙΚ είπε ότι θα πρέπει πρώτα να εκτιμηθεί το ακριβές ποσό που θα χρειαστεί για τη διάσωση των τραπεζών της, και μετά να ζητηθεί από τις χώρες της ευρωζώνης.

Ο Ντε Γκίντος αρνήθηκε να δώσει λεπτομέρειες της συζήτησης των υπουργών οικονομικών της ευρωζώνης, ενώ τόνισε ότι η Ισπανία δεν πρόκειται να εφαρμόσει περαιτέρω πολιτικές λιτότητας.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, το Eurogroup ζήτησε από την ισπανική κυβέρνηση «την εξυγίανση του χρηματοπιστωτικού της τομέα» σε αντάλλαγμα για μια βοήθεια για τις τράπεζές της.

Νωρίτερα κυβερνητική πηγή είπε ότι θα τεθούν όροι στην ισπανική κυβέρνηση, «αλλά αυτοί θα αφορούν μόνον την εξυγίανση του χρηματοπιστωτικού της τομέα».

Είχε προηγηθεί την Παρασκευή το πράσινο φως που έδωσε το Eurogroup για την «τηλεδιάσκεψη ώστε να εγκριθεί η έκδοση ανακοινωθέντος που θα υπογραμμίζει την πρόθεση της Ισπανίας να ζητήσει βοήθεια και την δέσμευση των 17 να την αποδεχτούν», τόνισε μια από τις πηγές.

Το ισπανικό υπουργείο Οικονομίας ανακοίνωσε σήμερα ότι δεν υπάρχει «καμία αλλαγή» στη θέση της Ισπανίας, η οποία δεν ζητά ακόμη ευρωπαϊκή βοήθεια για τις τράπεζές της. «Δεν έχει αλλάξει τίποτα», δήλωσε εκπρόσωπος του υπουργείου στο Γαλλικό πρακτορείο Ειδήσεων.

Ερωτηθείσα αν αυτό σημαίνει ότι η χώρα δεν επιζητεί ακόμη διάσωση, απάντησε: «Αυτό σημαίνει, (ότι έχουμε) την ίδια θέση με χθες (Παρασκευή)», που η κυβέρνηση δήλωσε ότι θέλει να περιμένει την έκθεση του ΔΝΤ και έναν έλεγχο των τραπεζών της, πριν αποφασίσει.

Η έκθεση του ΔΝΤ σχετικά με ισπανικές τράπεζες, που είχε προγραμματιστεί για τη Δευτέρα, τελικά κυκλοφόρησε την Παρασκευή το βράδυ και εκτιμά τις ανάγκες τους σε τουλάχιστον 40 δισ. ευρώ.

Όμως ο έλεγχος, που διενεργήθηκε από τη γερμανική εταιρεία Roland Berger και την αμερικανική Oliver Wyman ΗΠΑ θα πρέπει να καθυστερήσει λίγο περισσότερο: θα πρέπει να υποβληθεί έως τις 21 Ιουνίου στην κυβέρνηση.Την ίδια στιγμή οι υπουργοί Οικονομικών του Eurogroup εξετάζουν σχέδιο διάσωσης των ισπανικών τραπεζών που φτάνει έως και τα 100 δισεκ. ευρώ.

Οι 10 εντολές φόβου και τρόμου του υπουργείου Οικονομικών

Για οικονομική βία από την πλευρά του υπουργείου Οικονομικών κάνει λόγο η ΕΣΕΕ, σχετικά με την εγκύκλιο για τα μέτρα είσπραξης που απεστάλη στις εφορίες. Στην ανακοίνωση της η ΕΣΕΕ κάνει λόγο για "10 εντολές που προκαλούν φόβο και τρόμο":

1. Για μικρού ύψους οφειλές επιλέγεται η κατάσχεση στα χέρια τρίτων αντί της κατάσχεσης ακινήτων, με εξαίρεση πρόστιμα του ΚΟΚ και οφειλές υπέρ ΟΤΑ.

2. Με στόχο την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών στην εφορία δεν προβλέπεται όριο προστασίας για κατασχέσεις επί των καταθέσεων, ενώ διασώζονται μισθοί, συντάξεις και ασφαλιστικά βοηθήματα μέχρι τα 1500 ευρώ.

3. Επί πολλών ακινήτων, παραγγελία κατάσχεσης εκδίδεται σε βάρος ακινήτου ελεύθερου βαρών, του οποίου η αξία είναι μεν μεγαλύτερη της οφειλής, όχι όμως πολλαπλάσια αυτής, ενέργεια που εδράζεται στην αρχή της αναλογικότητας.

4. Επειδή η κατάσχεση πρέπει να γίνεται με στόχο όχι μόνο τη διακοπή της παραγραφής αλλά κυρίως, για να επιφέρει άμεση είσπραξη, το προς κατάσχεση ακίνητο πρέπει να επιλέγεται, ώστε, σε περίπτωση που ο οφειλέτης εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται, να υπάρχει δυνατότητα άμεσης έκδοσης προγράμματος πλειστηριασμού.

5. Επί κατάσχεσης ακινήτων τα οποία αποφέρουν εισόδημα από μισθώματα γίνεται ταυτόχρονα και κατάσχεση των μισθωμάτων στα χέρια του ενοικιαστή (στο σύνολό τους ή κατά ποσοστό αυτών), ώστε να υπάρχει άμεση είσπραξη της οφειλής.

6. Επί οφειλετών επιτηδευματιών (φυσικών ή νομικών προσώπων) να επιλέγεται η κατάσχεση απαιτήσεών τους στα χέρια τρίτων, όπως κατάσχεση των απαιτήσεων στα χέρια πελατών της επιχείρησης, εφόσον αυτές αποδεικνύονται από τα βιβλία της επιχείρησης ή από άλλη αιτία (συμβάσεις, εκχωρήσεις κ.λπ.). Για τον εντοπισμό των απαιτήσεων αυτών θα πρέπει να διεξάγεται ενδελεχής έρευνα και να παρέχεται, όπου αυτό είναι απαραίτητο, η βοήθεια του φορολογικού ελέγχου για τον εντοπισμό τους.

7. Εξέταση αποφάσεων δέσμευσης τραπεζικών λογαριασμών προκειμένου να επιβάλλεται άμεσα κατάσχεση στον ίδιο δεσμευθέντα από Δ.Ο.Υ. ή ΣΔΟΕ ή άλλη Αρχή τραπεζικό λογαριασμό, πριν την άρση της δέσμευσης και στη συνέχεια να ζητείται από το αρμόδιο κατά περίπτωση όργανο η έγκριση της άρσης της δέσμευσης μέχρι του ύψους του ποσού της κατάσχεσης, εφόσον συντρέχει περίπτωση, προκειμένου να εισπράττεται το εν λόγω ποσό για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών.

8. Για οφειλές που δεν έχουν υπαχθεί σε ρύθμιση δίνεται η δυνατότητα στον προϊστάμενο της ΔΟΥ κατά την κρίση του, να προχωρήσει σε κατάσχεση κυριότητας κινητών και απαιτήσεων που βρίσκονται εις χείρας είτε του οφειλέτη, είτε τρίτων.

9. Έρευνα για τον εντοπισμό των συνυπόχρεων προσώπων, τα οποία ευθύνονται με την περιουσία τους (έχουν αστική ευθύνη έναντι του Δημοσίου), μαζί με τον πρωτοφειλέτη, για την πληρωμή της οφειλής.

10. Υποβολή αίτησης στον αρμόδιο Εισαγγελέα για την άσκηση ποινικής δίωξης για μη καταβολή ληξιπρόθεσμων οφειλών άνω των 5.000 ευρώ, διαδικασία η οποία σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου είναι υποχρεωτική, ενώ στο ποσό συμπεριλαμβάνονται τόκοι και προσαυξήσεις.

Σύμφωνα με την ΕΣΕΕ είναι ακατανόητη η μεθοδολογία που επιλέγει για να εισπράξει αυτά που του οφείλονται.

«Ο οδηγός των αναγκαστικών μέτρων είσπραξης ληξιπρόθεσμων οφειλών του Υπουργείου για άλλη μια φορά "ξεχνά" τον συμψηφισμό απαιτήσεων και βεβαιωμένων οφειλών του Δημοσίου προς τις επιχειρήσεις, ενώ αγνοεί τις τραγικές επιπτώσεις στα δημόσια έσοδα και την ανεργία από τα χιλιάδες "λουκέτα" των Μμε επιχειρήσεων», καταλήγει η ανακοίνωση.



Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ο κύριος συντελεστής του μνημονίου, της χρεοκοπίας και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί. Ούτως ή άλλως είναι κάτοχος μεγάλης περιουσίας που προέρχεται από μια υπογραφή του Τσολάκογλου... Κανείς δεν θα περίμενε πως θα έδειχνε διαφορετικά συναισθήματα για όσους πεινούν ή πιστεύουν στην εθνική ανεξαρτησία.....


Την γνωστή υπερ-τράπεζα Goldman Sachs εκπροσωπεί επικοινωνιακά στην Ελλάδα η εταιρεία Yes. Positive Communication,
η οποία ανήκει στον Παύλο Αλιβιζάτο, γιο του πρ. υφυπουργού Τουρισμού και υποψήφιου με τη Νέα Δημοκρατία στην Κεφαλονιά, Πέτρου Αλιβιζάτου.
Μετά τις αποκαλύψεις για τις μπίζνες του κυρίου Ζανιά, την κυρία Κιάου υπερμάχης του Ανάν, τρίτωσε για την υπηρεσιακή κυβέρνηση με την αποκάλυψη του κορυφαίου συγγραφέα Δημοσθένη Κούκουνα που επιμένει να θυμάται. Εύγε άξιε Έλληνα.

Η υπηρεσιακή κυβέρνηση που υπογράφει με ευκολία τους διωγμούς μικροοφειλετών και τις κατασχέσεις περιουσιών, που δίνει τα δις στις τράπεζες με χαρακτηριστική ευκολία…

Στο νέο βιβλίο του με τίτλο “Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια”, εκτός από άλλα ενδιαφέροντα, ο ιστορικός Δημοσθένης Κούκουνας, ειδικευμένος στα κατοχικά θέματα, κάνει αποκαλύψεις και για την οικογένεια του σημερινού υπηρεσιακού πρωθυπουργού Παναγιώτη Πικραμένου.

Ο νυν πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας όταν στα δώδεκά του, το 1957, γράφτηκε στο γυμνάσιο της Γερμανικής Σχολής Αθηνών, δεν είχε κανένα άλλο λόγο εκτός από το ότι ο πατέρας του ήταν φανατικός θαυμαστής των Γερμανών. Μετά το τέλος της Κατοχής πέρασαν δώδεκα χρόνια μέχρι να ξανανοίξει η Γερμανική Σχολή και ένας από τους πρώτους μαθητές της ήταν ο μικρός Παναγιώτης. Εντελώς συμπτωματικά το νέο κτίριο της σχολής (το κατοχικό στην οδό Αραχώβης είχε περιέλθει στο Γαλλικό Ινστιτούτο) χωριζόταν από μια μεσοτοιχία με την κλινική του πατέρα Χριστοφοράκου, ο γιος του οποίου φοίτησε κι αυτός στην ίδια σχολή (βέβαια ο γνωστός μας από άλλη αιτία Μιχάλης Χριστοφοράκος ήταν μερικά χρόνια νεώτερος από τον υιό Πικραμένο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχε φιλικός δεσμός).

Έτσι λοιπόν κάθε πρωί ξεκινούσε περιποιημένος, καλοντυμένος και καλοχτενισμένος ο μικρός Παναγιώτης για τη Γερμανική Σχολή στην οδό Μετσόβου. Ξεκινούσε με τα πόδια από το αριστοκρατικό σπίτι του με τα 18 δωμάτια στην οδό Ακαδημίας 52 για να φτάσει στην περιοχή Μουσείου.

Το σπίτι αυτό των 450 τ.μ. ανήκε στην οικογένειά του πριν ο ίδιος γεννηθεί το 1945, όταν ο κόσμος άλλαζε με το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Είχε αγοραστεί λίγες μέρες αφότου άρχισε η Κατοχή με γερμανικά χρήματα, όταν ο πατέρας του μόλις είχε αναλάβει την αποκλειστική πώληση σε όλη την κατεχόμενη Ελλάδα των προπαγανδιστικών εντύπων του κατακτητή.

Πέρασαν 67 χρόνια από το 1945, όταν κατέρρευσε η Γερμανία του Χίτλερ και μεσολάβησαν πολλά μέχρι το 2012, οπότε η Γερμανία της Μέρκελ έχει καταστρέψει την Ελλάδα. Η απόπειρά της να επιβάλει τον Ράιχενμπαχ ως προτέκτορα-ψευτοπρωθυπουργό δεν πέτυχε, αλλά το σχέδιο ανανεώθηκε με τον δοτό πρωθυπουργό Παπαδήμο. Αυτός όμως δεν ήταν της γερμανικής κουλτούρας, αλλά της αμερικανικής, ως απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών. Χρειαζόταν άλλος πρωθυπουργός με τη γερμανική να την έχει ως μητρική του γλώσσα.

Αυτός είναι ο σημερινός πρωθυπουργός μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης, η σύνθεση της οποίας δεν είναι τυχαία. Κάλλιστα αυτή η “υπηρεσιακή” μπορεί να γίνει “μεταβατική” αν οι συνθήκες το επιτρέψουν και να παραμείνει στην εξουσία για να εκτελέσει το πρόγραμμα του μνημονίου, αν οι εκλογές της 17ης Ιουνίου δεν δώσουν ισχυρή κυβέρνηση. Οι Γερμανοί έχουν το κεφάλι τους ήσυχο πάντως, αφού επικεφαλής της είναι ο γιος του παλιού συνεργάτη του Γκαίμπελς, συνεργάτη με το αζημίωτο.

Άλλωστε η επιλογή του Πικραμένου ως υπηρεσιακού πρωθυπουργού έγινε με τη σύμφωνη γνώμη όλων των πολιτικών αρχηγών που είχαν συσκεφθεί στο προεδρικό μέγαρο υπό την προεδρία του Κάρολου Παπούλια. Όλων πλην ενός. Πλην του Νίκου Μιχαλολιάκου κατά σύμπτωση, ο οποίος δεν είχε κληθεί.

Θεωρήθηκε άραγε ως πολύ χιτλερικός για να εγκρίνει τον υιό Πικραμένο ως πρωθυπουργό; Αλλά ο πατέρας του Μιχαλολιάκου δεν ήταν ο στενός συνεργάτης του Γκαίμπελς στην Ελλάδα, ούτε κέρδιζε απ’ αυτό βέβαια…

(Δεξιά: Το πατρικό της οικογένειας Πικραμένου, όπου στεγαζόταν μέχρι την Κατοχή κάτω το πρακτορείο και επάνω η κατοικία της)

Μεγάλο προνόμιο ούτως ή άλλως είναι ο πατέρας σου να κάθισε δίπλα-δίπλα με έναν απεσταλμένο του ίδιου του Γκαίμπελς και να συνεταιρίστηκε μαζί του για μια επικερδή μπίζνες: τη διακίνηση όλων των προπαγανδιστικών εντύπων του εχθρού σε όλο το διάστημα της Κατοχής. Την ώρα που κάποια κορόιδα καρδιοχτυπούσαν για να γράψουν και μετά να τυπώσουν με χίλιες δυο προφυλάξεις ένα εφημεριδάκι, αφού προηγουμένως με απίθανα τεχνάσματα εξασφάλιζαν το απαραίτητο χαρτί (συνήθως χαρτί προοριζόμενο για συσκευασίες ή άλλες χρήσεις), και που κάποια άλλα κορόιδα έκρυβαν προσεκτικά πάνω τους μερικά αντίτυπα για να τα μοιράσουν σε έμπιστα πρόσωπα. Επρόκειτο για τον πολυθρύλητο μυστικό Τύπο της Εθνικής Αντίστασης, στον βωμό του οποίου πολλοί ήρωες θυσιάστηκαν όταν ανακαλύφτηκαν τα μυστικά μικρά τυπογραφεία ή οι διανομείς εντοπίστηκαν να έχουν επάνω τους έστω και ένα αντίτυπο. Η τιμωρία δεν ήταν παρά μία και μοναδική: ο θάνατος! Εκείνοι που τα έγραφαν αυτά τα «εφημεριδάκια» και εκείνοι που τα τύπωναν ή στη συνέχεια τα μοίραζαν, αριστεροί ή δεξιοί, άνθρωποι της καθημερινότητας, δεν πληρώνονταν και το έκαναν με την καρδιά τους, με την πεποίθηση ότι συμμετείχαν στον καθολικό αγώνα ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Υπήρχαν όμως και κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι βέβαια, που είχαν αντίθετη άποψη. Που αναγνώριζαν ότι είχαν χρέος να μην διαβάζουν τέτοια εφημεριδάκια, ούτε και φυσικά να ασχολούνται με το γράψιμο, το τύπωμα και τη διανομή τους, που τόσους και τόσους κινδύνους έκρυβαν – και που, το κυριότερο, δεν απέδιδαν το παραμικρό οικονομικό όφελος.

Επί Κατοχής, το μοναδικό πρακτορείο που είχε την αποκλειστικότητα όλων των εφημερίδων και περιοδικών που έβγαιναν υπό καθεστώς λογοκρισίας ήταν η «Ένωσις Ελληνικού και Ξένου Τύπου» Α.Ε. Η εταιρία αυτή ιδρύθηκε λίγες εβδομάδες μετά την αρχή της Κατοχής, αφού προηγουμένως έφτασε από το Βερολίνο στην Αθήνα ειδικός απεσταλμένος του Γκαίμπελς, υπουργού Προπαγάνδας του Τρίτου Ράιχ. Αυτός είχε την ιδιότητα του πληρεξουσίου της εταιρίας «Mundus», που ανήκε εξ ημισείας στα γερμανικά υπουργεία Προπαγάνδας και Εξωτερικών. Εγκαταστάθηκε σ’ ένα γραφείο της γερμανικής πρεσβείας, στον τρίτο όροφο της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας 4, και άρχισε τις επαφές του.

Με την καθοδήγηση του Χέρμπερτ Σβέρμπελ, ο οποίος μόλις λίγους μήνες νωρίτερα είχε διοριστεί ακόλουθος Τύπου στην Αθήνα, αλλά από πολλών ετών είχε πλούσιες διασυνδέσεις με παράγοντες του ελληνικού Τύπου, ο Μάουραχ, ο εκπρόσωπος του Γκαίμπελς στην Αθήνα, εκτός άλλων προσώπων, είχε μακρές συζητήσεις με τον Όθωνα Πικραμένο. Κατέληξαν στην απόφαση να ιδρύσουν από κοινού μια νέα εταιρία, την Α.Ε. «Ένωσις Ελληνικού και Ξένου Τύπου». Συμφώνησαν ότι η γερμανική κρατική εταιρία θα διατηρούσε το 51%, ενώ πλην του Πικραμένου ποσοστά δόθηκαν και στους ανταγωνιστές του, τους κληρονόμους του Σπύρου Τσαγγάρη, αλλά και σε μια στενή συνεργάτιδα και συνεταίρο του, την Ελισάβετ Τσιβόγλου, η οποία μέχρι τότε διαχειριζόταν όλες τις ξένες εφημερίδες και περιοδικά.

Ο Όθων Πικραμένος διορίστηκε γενικός διευθυντής της νέας εταιρίας, που δημιούργησε ο ίδιος με τους εκπροσώπους του Γκαίμπελς, με τους οποίους και συνεταιρίστηκε, έχοντας ένα σημαντικό ποσοστό στο μετοχικό κεφάλαιο και φυσικά στα τεράστια κέρδη του μονοπωλιακού πρακτορείου. Ο ίδιος κέρδισε πολλά, όχι μόνον από την αποκλειστική διακίνηση των ελληνόγλωσσων και ξενόγλωσσων (κυρίως γερμανικών και ιταλικών) προπαγανδιστικών εντύπων και βιβλίων, αλλά και με τις εκτυπώσεις διαφόρων εντύπων για λογαριασμό του κατακτητή, ως ένας από τους βασικούς μετόχους της εταιρίας «Πυρσός» που ήταν.

Διαφήμιση του ιταλικού προπαγανδιστικού περιοδικού “Τέμπο” που το είχε αναλάβει αποκλειστικά ο Όθων Πικραμένος με τη νέα εταιρία που είχε συστήσει με τους Γερμανούς και της οποίας ήταν γενικός διευθυντής.

Το παλαιό πρακτορείο που είχε μέχρι την αρχή της Κατοχής και που το είχε ιδρύσει ο πατέρας του Τάκης Πικραμένος το 1927 στεγαζόταν σε τετραώροφο ακίνητο, στην οδό Σωκράτους 43. Βάσει της συμφωνίας που έκανε ο Όθων Πικραμένος με τους Γερμανούς, ο Πικραμένος θα εγκατέλειπε την ιδιοκτησία του ακινήτου για να το ρευστοποιήσει. Το αγόρασε μια εταιρία που μόλις είχε περιέλθει υπό τον έλεγχο των Γερμανών, η ΑΕΜ «Βωξίται Παρνασσού», και πλήρωσε 22 εκατομμύρια δραχμές στον μέχρι τότε ιδιοκτήτη του (την οικογένεια Πικραμένου, που χρησιμοποιούσε τους δύο ορόφους για κατοικία της), αναλαμβάνοντας στη συνέχεια να το ενοικιάσει στη νέα εταιρία, της οποίας γενικός διευθυντής ήταν ο Όθων Πικραμένος.

Για την αυθεντικότητα των όσων αναφέρονται, μπορεί ο αναγνώστης να ανατρέξει στο νέο βιβλίο του ιστορικού Δημοσθένη Κούκουνα “Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια” (Εκδόσεις Ερωδιός).

To άρθρο δημοσιεύεται στην αυριανή “Κυριακάτικη Δημοκρατία”

Συνέντευξη του γνωστού οικονομολόγου στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit

Την πεποίθησή του ότι το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για επαναδιαπραγμάτευση του προγράμματος λιτότητας το συμμερτίζεται κάθε οικονομικά καταρτισμένος άνθρωπος και ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν μπορεί παρά να λυθεί με αλλαγή της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής εκφράζει ο γνωστός οικονομολόγος κ. Γιάννης Βαρουφάκης σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit.
Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:

«Κύριε Βαρουφάκη, οι Έλληνες θέλουν κατά πλειοψηφία να διατηρήσουν το ευρώ, αλλά ψηφίζουν με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον επικεφαλής του Αλέξη Τσίπρα ένα κόμμα, τα σχέδια του οποίου θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε έξοδο από τη νομισματική ένωση. Πώς συμβιβάζονται αυτά τα δύο;»
Και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Αλλά ταυτόχρονα θέλουν να επαναδιαπραγματευτούν το πρόγραμμα λιτότητας, επειδή δεν λειτουργεί. Αυτό το γνωρίζει στο μεταξύ κάθε οικονομικά καταρτισμένος άνθρωπος. Πριν από δύο εβδομάδες, το ελληνικό κράτος αναγκάστηκε να δανειστεί από τον μηχανισμό διάσωσης EFSF 4,2 δις ευρώ με επιτόκιο περίπου 4%. Η κυβέρνηση ενέβασε το ποσό αμέσως στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για να αγοράσει ληξιπρόθεσμα ελληνικά κρατικά ομόλογα. Επομένως, η Ελλάδα δανείζεται χρήματα από μια Αρχή της ΕΕ, για να τα δώσει αμέσως σε μια άλλη ευρωπαϊκή Αρχή. Ταυτόχρονα επιβάλλονται στη χώρα μέτρα λιτότητας, τα οποία την οδηγούν στην καταστροφή. Πώς θα μπορέσει λοιπόν να απαλλαγεί κάποτε η Ελλάδα από το χρέος της;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να σταματήσει την εξυπηρέτηση του χρέους.
Η Ελλάδα θα φτάσει κάποια στιγμή στο σημείο, όπου υπό τις υπάρχουσες συνθήκες δεν θα μπορεί πλέον να αποτελεί μέλος της Ευρωζώνης. Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει: Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί, αν θέλουμε να διατηρήσουμε το ευρώ. Δεν μπορούμε να παίρνουμε τα χρήματά σας υπό όρους, με του οποίους δεν θα μπορέσουμε να σας εξοφλήσουμε ποτέ. Το κόμμα ενεργεί με υπευθυνότητα, όταν το δηλώνει τόσο ξεκάθαρα στην Ευρώπη. Θα περίμενα να το εκτιμήσει αυτό ο γερμανός φορολογούμενος.

Ακόμα κι αν ο Τσίπρας γινόταν Πρωθυπουργός, θα έπρεπε να συνεχίσει τα μέτρα λιτότητας, επειδή το ελληνικό κράτος δαπανά περισσότερα απ’ όσα εισπράττει. Δεν εξαπατά έτσι τους ψηφοφόρους του;
Φυσικά και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς με την ανάγκη και την ταλαιπωρία. Αυτό το ξέρουν και οι Έλληνες. Αλλά για να μιλήσω καθαρά: Η ταλαιπωρία είναι κάτι διαφορετικό από μια πολιτική λιτότητας, η οποία στηρίζεται στη θεωρία ότι μπορεί κανείς να περιορίσει το δημόσιο χρέος, μειώνοντας τις δημόσιες δαπάνες και ταυτόχρονα αυξάνοντας τους φόρους. Η Ελλάδα, αλλά και η Πορτογαλία και η Ισπανία απέδειξαν ότι αυτό το πρόγραμμα δεν λειτουργεί.

Πολλοί κατηγορούν τους Έλληνες ότι κάνουν πολύ λίγα. Στην πραγματικότητα δεν προωθούνται οι μεταρρυθμίσεις με πολύ αργούς ρυθμούς;
Είναι παράλογο να κατηγορούνται οι Έλληνες ότι είναι τεμπέληδες ή απρόθυμοι. Η Ευρώπη δεν έχει καταλάβει καθόλου τι γίνεται στην Ελλάδα. Η χώρα δεν βρίσκεται μόνο σε μια απλή ύφεση. Ακόμα και υγιείς επιχειρήσεις χρεοκοπούν, επειδή έχει καταρρεύσει η κυκλοφορία του χρήματος. Τα δάνεια δίνουν ζωή στην οικονομία, αλλά στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πλέον ούτε δάνεια ούτε εμπιστοσύνη. Ένας φίλος μου έχει εδώ και δεκαετίες μια επικερδή επιχείρηση. Το βιβλίο παραγγελιών του είναι γεμάτο, το 95% τω προϊόντων εξάγεται. Παρ’ όλα αυτά η επιχείρηση βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, επειδή δεν μπορεί να πάρει πλέον πρώτες ύλες και ανταλλακτικά. Αν στη Γερμανία μια επικερδής επιχείρηση δεν είχε πρόσβαση σε δάνεια, κι αυτή θα χρεοκοπούσε.

Ποια θα ήταν λοιπόν η λύση, η οποία θα βελτίωνε την κατάσταση στην Ελλάδα και θα ήταν πολιτικά αποδεκτή τόσο στην ίδια τη χώρα όσο και στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης;
Θα πρέπει να αλλάξουμε τη βασική δομή της Ευρωζώνης. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα πρέπει να ρυθμίζονται κεντρικά και να ανακεφαλαιοποιούνται από τον EFSF ή τον ΕΜΣ. Έπειτα τα δημόσια χρέη θα πρέπει εν μέρει να κοινοτικοποιηθούν. Ένας κοινός ευρωπαϊκός χώρος με χωριστά δημόσια χρέη δεν λειτουργεί. Με αυτόν τον τρόπο προσκαλούμε τους κερδοσκόπουςνα στοιχηματίσουν κατά της μίας ή της άλλης χώρας. Εκτός αυτού χρειαζόμαστε μια επενδυτική πολιτική. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων θα ήταν ο κατάλληλος οργανισμός γι’ αυτό.

Η Ελλάδα χρειάζεται ένα λειτουργικό κράτος, λειτουργικές δομές στο Δημόσιο. Λείπει για παράδειγμα, μια αποτελεσματική υπηρεσία είσπραξης των φόρων. Ποια πρόοδο βλέπετε σ’ αυτόν τον τομέα;
Απολύτως καμία. Και πώς να αναδιοργανώσει ο Υπουργός Οικονομικών τις υπηρεσίες, όταν για να το κάνει δεν διαθέτει στην πραγματικότητα ούτε ένα ευρώ; Αντ’ αυτού, αναγκάζεται να περικόψει και τους μισθούς των εργαζόμενων που απέμειναν – ο τέλειος τρόπος για να ενισχυθεί κι άλλο η διαφθορά. Η ανεργία έχει αυξηθεί υπερβολικά, οι επιχειρήσεις χρεοκοπούν η μία μετά την άλλη. Από πού να προέλθουν τα φορολογικά έσοδα; Είναι παιδαριώδες να ισχυριζόμαστε σε μια τέτοια περίπτωση ότι χρειάζεται απλώς αναδιοργάνωση των φορολογικών υπηρεσιών.

Ορισμένοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε κανείς να αφήσει την Ελλάδα ακόμα και τώρα να αποχωρήσει χωρίς προβλήματα, επειδή η Ευρωζώνη έχει θωρακιστεί για ενδεχόμενη έξοδο της χώρας. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;
Όχι, αμφιβάλλω ότι τα προστατευτικά τείχη είναι αρκετά ψηλά και θα επιβιώσει η υπόλοιπη Ευρωζώνη, αν φύγει από αυτήν έστω κι ένα μικρό κομμάτι της. Αν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ, το κοινό νόμισμα θα εκλείψει. Η Γερμανία θα επιστρέψει τότε στο γερμανικό μάρκο και θα χάσει μεγάλο μέρος της ανταγωνιστικότητάς της, κυρίως έναντι της Κίνας. Η ανεργία στη χώρα σας θα διπλασιαστεί ή θα τριπλασιαστεί και η φτώχια θα αυξηθεί. Για το λόγο αυτό λέω ότι πρέπει να σώσουμε το ευρώ και να επιδιορθώσουμε την Ευρωζώνη.

Ωστόσο, πολλοί Γερμανοί θεωρούν άδικο να εξακολουθούν να βοηθούν τους Έλληνες, αν εκείνοι προφανώς είναι απρόθυμοι για μεταρρυθμίσεις. Ανησυχούν υπερβολικά οι Γερμανοί περί δικαιοσύνης εν όψει εκείνου που – και γι’ αυτούς του ίδιους – διακυβεύεται;
Φυσικά και είναι σωστό να συζητάμε για δικαιοσύνη. Αλλά ο τρόπος που βλέπουν πολλοί Γερμανοί την κρίση είναι λάθος. Μεταξύ του 1993 και του 2009, στις δήθεν εξαιρετικές εποχές, η ποιότητα ζωής του 65% των Ελλήνων υποβαθμίστηκε. Στο μεταξύ επίσημες στατιστικές αποδεικνύουν ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα αυξήθηκε έντονα εκείνη την εποχή. Γιατί; Επειδή μια μικρή μειοψηφία, η οποία συνδεόταν στενά με τον χρηματοπιστωτικό τομέα της Γερμανίας και της Γαλλίας, κέρδισε τελείως άδικα απίστευτα πολλά χρήματα. Μία μικρή ομάδα έκανε πάρτι και όταν η φούσκα έσκασε, έστειλαν τον λογαριασμό στη μεγάλη πλειοψηφία. Εκείνοι λοιπόν πρέπει να πληρώσουν τους σκληρά εργαζόμενους Έλληνες και Γερμανούς. Γι’ αυτό και είναι άδικο να βάλλουν τώρα οι Γερμανοί κατά των μέσων Ελλήνων.

Μπορεί οι Έλληνες – από φόβο για τα πιθανά ρίσκα – στα μέσα Ιουνίου να μην ψηφίσουν τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να μείνουν πιστοί ξανά στη Νέα Δημοκρατία και το ΠαΣοΚ;
Η ερώτησή σας υπονοεί ότι η εκλογή της ΝΔ και του ΠαΣοΚ θα ήταν λιγότερο επικίνδυνη. Στην πραγματικότητα όμως ούτε αυτό αποτελεί λύση. Αν κερδίσουν αυτά τα δύο κόμματα, η κατάσταση θα συνεχιστεί όπως τα δύο προηγούμενα χρόνια. Η Ελλάδα θα προσπαθεί να εκπληρώσει τους όρους για τα πακέτα βοήθειας και θα σύρεται όλο και περισσότερο στον γκρεμό, μέχρις ότου επέλθει η κατάρρευση και η Ελλάδα χρεοκοπήσει.

Αυτό όμως θα μπορούσε να συμβεί και με νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σε τελική ανάλυση αδιάφορο το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές;
Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά, επειδή η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση. Η λύση της κρίσης δεν μπορεί να προέλθει από την ίδια την Ελλάδα. Μετά από δύο χρόνια πλέον, η Ευρώπη πρέπει να έλθει στα συγκαλά της και να δεχτεί επιτέλους ότι δεν πρόκειται μόνο για κρίση της Ελλάδας, αλλά ότι η Ευρωζώνη έχει δομικό πρόβλημα. Και η Ευρώπη πρέπει να λύσει αυτό το πρόβλημα.

Πηγή


Του Γιώργου Χαρβαλιά

Είναι δυνατόν τρία χαστούκια ενός… «πυροβολημένου» να ακούγονται περισσότερο από τους πραγματικούς πυροβολισμούς των Καλάσνικωφ που δονούν απ΄άκρη σ΄άκρη την ελληνική επικράτεια; Δυστυχώς στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όλα μπορούν να συμβούν. Συμβάλλοντας περαιτέρω στην απαξίωση του πολιτικού συστήματος και της νοσηρής τηλεδημοκρατίας μας.

Ηταν ασφαλώς αποκρουστικό το θέαμα ενός εκλεγμένου βουλευτή να χειροδικεί σε…ζωντανή σύνδεση και μάλιστα εις βάρος γυναίκας συναδέλφου του. Ας καταλάβουν όμως οι πολιτικοί ότι στην εποχή πλήρους κατάρρευσης και καταρράκωσης των θεσμών που ζούμε με αποκλειστική δική τους ευθύνη, η αξία της προσωπικότητας τους, δεν είναι μεγαλύτερη από οποιουδήποτε άλλου Έλληνα. Ούτε σε επίπεδο συμβολισμού, γιατί ο τίτλος ή η ιδιότητα του βουλευτή, στις μέρες μας έχει αποκτήσει ιδιαίτερα αρνητική σημειολογία. Τελεία και παύλα.

Την ώρα που δεκάδες συμπολίτες μας γίνονται καθημερινά θύματα χειροδικίας, ληστείας ή και δολοφονίας, από αφηνιασμένους κανίβαλους με καλάσνικωφ, πιστέψτε με, δεν θα κλάψω για το μωλωπισμένο μάγουλο μιάς, δημοφιλούς έστω, εκπροσώπου του αντιδημοφιλούς κατά τα άλλα κοινοβουλίου μας.

Είναι φανερό ότι στη χώρα έχει χαθεί η μπάλα και πρωτίστως την έχουν χάσει οι πολιτικοί που δεν μπορούν να μονοπωλούν την επικαιρότητα με τα παθήματα της αφεντιάς τους, σε μια συγκυρία τόσο τραγική. Ας μαζευτούν σε ένα καφενείο να λύσουν τις διαφορές τους οι Κασιδιάρηδες με τους Τατσόπουλους, γιατί σε ένα άλλο καφενείο που ξέρω εγώ, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα συνέβησαν σκηνές πραγματικού φαρ-γουέστ. Όχι με μπάτσες και καταβρέγματα, αλλά με πραγματικά πυρά από Καλάσνικωφ, όταν κάποιοι, άλλου τύπου «γλετζέδες», μπούκαραν για να αρπάξουν τον σάκο με τις συντάξεις από μια(γυναίκα επίσης…)ταχυδρομική διανομέα. Δύο τραυματίες ήταν ο απολογισμός των…εκφοβιστικών πυροβολισμών που έριξαν στους τοίχους του ενός επαρχιακού καφενείου στο Μελισσοχώρι, οι σύγχρονοι ντεσπεράντος, αλλά δεν βρέθηκε για αυτούς φιλοξενία, παρά στα μονόστηλα κάποιων εφημερίδων.

Γι αυτό σας λέω, έχει χαθεί η μπάλα σε τούτη την…τιμημένη δημοκρατία. Γιατί έχει καταλυθεί προ πολλού η έννομη τάξη κι εμείς ψάχνουμε να βρούμε τον «οχτρό» στα τηλεοπτικά στούντιο και στα πλατώ της ξιπασιάς, όπου ξεκατινιάζονται οι Κωστόπουλοι με τον Ψινάκηδες…

Η χώρα ζει το πιο άγριο καλοκαίρι στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Όχι επειδή δολοφονούνται άνθρωποι στις πυλωτές πολυκατοικιών, χωρίς να ανοίγει μύτη. Όχι επειδή της μοίρας οι κατατρεγμένοι ξεροσταλιάζουν στις ουρές να βρούν το φάρμακο τους. Ούτε επειδή σε λίγο θα ξεχυθούν στον δρόμους οι ψυχασθενείς καθώς δεν θα υπάρχουν δημόσια θεραπευτήρια για να τους φιλοξενούν. Η αγριότητα πηγάζει δυστυχώς από την αμεριμνησία των πολιτικών. Που ακόμη και τούτες τις ύστατες στιγμές της κατάρρευσης, κοιτούν το εγώ τους, με αθεράπευτο ναρκισσισμό και εξακολουθούν να προσδιορίζουν τον εαυτούς τους ως θεματοφύλακες μιας δημοκρατίας που έχει τραυματιστεί ανεπανόρθωτα με το δικό τους μαχαίρι…

Δημοσιεύεται στον Τύπο της Κυριακής


Γράφει ο Γιώργος Κρόγιας

Μετά τις δηλώσεις Λοβέρδου, για τα φάρμακα και γενικά για την Υγεία, τα έχω πάρει εντελώς.
Προσπάθησε το μπάχαλο, να το παρουσιάσει ως αποτέλεσμα της... ακυβερνησίας λόγων των εκλογών, ενώ έχει ξεκινήσει μήνες πριν τις εκλογές!

Σαν να μας λέει: "Ορίστε Έλληνες. Αν είχαμε τώρα κυβέρνηση, δε θα τα τραβούσαμε αυτά"!

ΑΛΗΤΕΣ!

Ο λαός πρέπει να τιμωρήσει ακόμη πιο σκληρά το ΠΑΣΟΚ μόνο και μόνο για να πάρει ένα μάθημα ο Λοβέρδος.

Δεν μπορείς κ. πρώτε στην Β' Αθηνών, να βγάζεις την ουρά σου απ' έξω από αυτό που διαπιστώνουμε όλοι όσοι είχαμε την ατυχία να χρειαστούμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας!

Δεν είναι δυνατόν να λες ότι για όλα φταίει το γεγονός ότι δεν έχουμε κυβέρνηση.

Και κυβέρνηση έχουμε και ακόμη ΕΣΕΙΣ (το ΠΑΣΟΚ) κυβερνάτε.

- ΌΛΟΙ οι Γενικοί Γραμματείς σε ΟΛΑ τα Υπουργεία έχουν διοριστεί από το ΠΑΣΟΚ
- ΌΛΟΙ οι Διοικητές Νοσοκομείων έχουν διοριστεί από τον ΙΔΙΟ τον ΛΟΒΕΡΔΟ
- ΌΛΟΙ οι Πρόεδροι των Ασφαλιστικών Ταμείων έχουν διοριστεί από το ΠΑΣΟΚ και αυτοί.

Με το δήθεν OPENGOV!

Αλλιώς, για ακόμη μια φορά αποδεικνύετε ότι το Κράτος είναι λάφυρο του κάθε κόμματος που παίρνει την εξουσία. Γιατί, ένα σοβαρό κράτος ή ένα σοβαρό κόμμα που κυβέρνησε, φροντίζει να υπάρχει συνέχεια και όχι διάλυση.

Οπότε, αλλού το παραμυθάκι σου κ. Λοβέρδε.

Το ΠΑΣΟΚ ακόμη μας κυβερνά.

Αν οι ψηφοφόροι του Λοβέρδου (που τον έβγαλαν και πρώτο) έχουν λίγη τσίπα πάνω τους, θα πρεπε να ψηφίσουν οτιδήποτε άλλο εκτός ΠΑΣΟΚ.

Δεν μπορεί. Θα κατάλαβαν το λάθος τους...
Του Μάκη Δεληπέτρου

Σχέδια αποσταθεροποίησης που αποκαλύπτονται εκ των υστέρων, περίεργες συμπτώσεις, φήμες για πραξικόπημα που καταλήγουν στα… πρωτοσέλιδα μεγάλων εφημερίδων. Ένας ακήρυχτος, υπόγειος πόλεμος, την ύπαρξή του οποίου ελάχιστοι υποπτεύονται και πολλοί αποσιωπούν στρουθοκαμηλίζοντας. Μα που στην πραγματικότητα μοιάζει να πλησιάζει πιο γρήγορα απ’ όσο φαντάζεστε…

«Τα μικρά μυστικά χρειάζονται προστασία. Τα μεγάλα προστατεύονται από τη δημόσια δυσπιστία» Μάρσαλ Μακ Λούα

Δεν πρόκειται πλέον απλώς για φήμες αλλά για συγκεκριμένες πληροφορίες. Που θέλουν την πιθανότητα για ένα επερχόμενο πραξικόπημα ή μια εμφύλια σύγκρουση να είναι σήμερα μεγαλύτερη από ποτέ! Πηγή εκκίνησης όλων των σχετικών σεναρίων η γνώση ότι η Ελλάδα έχει επιλεγεί ως το «σημείο θραύσης» του Ευρω-Γερμανικού άξονα κρατών από δύο παραδοσιακές συμμάχους της, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, που θέλουν να ελέγξουν και πάλι τη Μεσόγειο του εμπορίου, των ευαίσθητων γεωπολιτικών θέσεων, της πύλης προς την Ανατολή. Κι όπως κλασικά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, την πληρώνει πάντα ο «αδύναμος κρίκος»…

Αν μετά τη διαφοροποίηση προς τη Συμμαχία το 2008 είδαμε έναν Δεκέμβρη, τώρα είναι πολύ πιθανόν να παρακολουθήσουμε κόμματα, πρόσωπα ή εξωτερικούς παράγοντες (ή όλους αυτούς μαζί…) να ωθούν τα πράγματα στα άκρα, ώστε όχι απλώς να βγούμε από το ευρώ αλλά να πιεστούμε τόσο ώστε η σύνδεσή μας με τις χώρες της Ενωμένης Ευρώπης και του λεγόμενου «Κλαμπ του Βερολίνου» να καταστεί εκ των πραγμάτων… αναπόδραστο γεγονός. Κι αν στον πόλεμο πληρώσαμε ακριβά το τίμημα της εναντίωσής μας στους ισχυρούς αντιπάλους, αν μεταπολεμικά για τα Ψυχροπολεμικά Σχέδια ματώσαμε όσο κανένα άλλο, αναλογικά, κράτος, τώρα υπάρχει ξανά ο κίνδυνο να πρέπει να βρεθούμε σε πλήρη κατάσταση εξουθένωσης. Και, μετά τις χώρες των εξεγέρσεων της «Αραβικής Άνοιξης», να γίνουμε η θρυαλλίδα μιας «Μεσογειακής Άνοιξης» που θα αποκόψει τις χώρες του Νότου από τον ομφάλιο λώρο με τον Τευτονικό Βορρά –του οποίου τα τελευταία χρόνια αποτελούν από πολλές απόψεις ζωτικό χώρο.

ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΟΙ ΕΠΑΦΕΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΜΕ ΡΩΣΙΑ,ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΟ «ΚΛΑΜΠ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ» ΤΟ ΖΩΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ…

Η πληροφορία ήταν «εκ των έσω». Και σαν όλες τις πληροφορίες εκ των… έσω, ήταν σαφής αλλά έπρεπε να διασταυρωθεί, όπως χρόνια τώρα, απαιτούν τα ισχύοντα ψυχροπολεμικά πρωτόκολλα επιβεβαίωσης πηγών: «Ετοιμάζεται συγκρουσιακό κλίμα μετά τις εκλογές που από τον Ιούλιο και μετά μπορεί να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις…».

Το έργο, είναι αλήθεια, το είχαν όλοι ξαναδεί. Τον Δεκέμβρη του 2008 τα «γεγονότα» είχαν προαναγγελθεί μήνες πριν από παραδοσιακές εφημερίδες και περιοδικά. Ως «τιμωρία» −έλεγαν− για τα φιλορωσικά ανοίγματα της χώρας.

Δεν έγινε βέβαια τίποτε στις 17 Νοέμβρη εκείνης της χρονιάς, τη μέρα που όλοι περίμεναν να υλοποιηθεί η «σκοτεινή πολιτική (;) προφητεία». Βλέπετε έβρεξε, έβρεξε πιο πολύ και απ’ ό,τι σε ταινία του Μπόγκαρτ. Και οι μολότοφ έμειναν στοιβαγμένες στην άδεια αίθουσα του Πολυτεχνείου, για να ριχτούν αναιτίως τρεις ημέρες μετά, ως πλεονάζον… υλικό ενός ακήρυχτου πολέμου που έμελλε να ακολουθήσει.

Είχε πια μπει ο Δεκέμβρης και όλα όσα είχαν ακουστεί για επικείμενες συγκρούσεις έμοιαζαν να έχουν ξεχαστεί, όταν ένας αστυνομικός που είχε αντεπεξέλθει σε πολύ δύσκολες καταστάσεις στα Εξάρχεια συμπεριφέρθηκε αιφνιδίως ως «χρήσιμος ηλίθιος», πυροβολώντας τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Αφού εγκατέλειψε… βαθύτατα προσβεβλημένος από κάτι παιδαρέλια το υπηρεσιακό όχημα, παρέκαμψε διμοιρία των ΜΑΤ και συνοδευόμενος από το συνοδηγό (!) σε πείσμα κάθε κανόνα του πρωτοκόλλου εμπλοκής, περπάτησε έως το σημείο όπου πυροβόλησαν ένα από τα παιδιά που θα αποτελούσαν τη θρυαλλίδα της εξέγερσης…

Η Αθήνα καιγόταν επί μέρες. Και μπορεί οι πολλοί να έχουν ξεχάσει, αλλά στο μέσον εκείνων των συγκρούσεων ένας 17χρονος στο Περιστέρι, προσκείμενος στο ΚΚΕ, όχι «αναρχικός», δέχθηκε από το πουθενά, ευτυχώς στο χέρι, βλήμα που όλα έδειχναν ότι ήταν από ένα πολύ ιδιαίτερο όπλο, μάλλον Sig Sauer, με σφαίρα ιδιοκατασκευής και σιγαστήρα. Οι έρευνες σε παρακείμενες οικίες… ενασχολούμενων με την αθλητική σκοποβολή ουδέν απέδωσαν, όπως και οι συνομιλίες με τους γείτονες. Ευτυχώς το τραύμα απείχε 10 εκατοστά από ζωτικά όργανα, ο κομμουνιστής νεολαίος το ξεπέρασε εύκολα και, το κυριότερο, δεν βρέθηκε να συμπλέκεται στους δρόμους και το ΚΚΕ όπως κάποιοι, προφανώς, ευελπιστούσαν.

Σε κάθε έγκλημα υπάρχει ένα κίνητρο. Και για να το βρεις πρέπει να σκεφτείς «ποιος ωφελείται». Τότε δεν ήθελε και πολλή σκέψη. Αν η κυβέρνηση Καραμανλή έπεφτε –όπως τελικά λίγους μήνες αργότερα συνέβη−, οι συμφωνίες για τους Αγωγούς θα έληγαν ως θέμα πριν καλά καλά υπογραφούν και το «Βέτο» στο Βουκουρέστι θα ήταν ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό…

Σε τέτοιες υποθέσεις, βέβαια, τίποτε δεν είναι τυχαίο. Όπως λ.χ. κάποιοι από τους πρωταγωνιστές εκείνων των επεισοδίων. Από το μόνιμα υπαλληλικό στέλεχος (τώρα) του σοβαρού και Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς που ειδοποιούσε στη γωνία Σταδίου & Καρ. Σερβίας για το «από πού έρχονται οι μπάτσοι», έως κάποιους συμμετέχοντες από την… μέχρι εκείνη την ημέρα ήσυχη Κοινότητα των μελών της φυλής Παστούν −από Πακιστάν και από Αφγανιστάν μεριά− που τα ρεπορτάζ της εποχής αφελώς (;) περιέγραψαν απλώς ως «βανδάλους» και «άρπαγες».

Θα μπορούσε εύλογα κανείς να διερωτηθεί ποιος ή ποιοι ήταν εκείνοι που συντόνιζαν όλες αυτές τις ενέργειες στο εσωτερικό, αλλά και ποιος ή ποιοι ωφελούνταν από αυτές στη διεθνή πολιτική σκηνή.

ΕΝΑ «ΑΠΟΡΡΗΤΟ» ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΥ ΠΡΟΟΙΩΝΙΖΕΤΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ…

Λίγες μέρες μετά την «Αραβική άνοιξη» ένας γνωστός «ούλτρα Αριστερός» ξαναβρέθηκε για τρίτη ή τέταρτη φορά στο στόχαστρο των Κρατικών Υπηρεσιών Ασφαλείας. Ένα μαύρο X-Trail με μαύρα φιμέ τζάμια τον πλησίασε σχεδόν αθέατο κάποια νύχτα. Πριν από χρόνια την ίδια δουλειά –και μεταφέροντας παρόμοιο εξοπλισμό παρακολούθησης επικοινωνιών− έκανε ένα μπλε Terrano που τυπικά ανήκε στο Λιμενικό Σώμα και είχε ως κάλυψη τη σφραγίδα της περιβόητης έκτοτε «Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας για την Καταπολέμηση της Απάτης (OLAF) - Ελλάδα».

Ας σημειωθεί ότι το περίφημο «βαλιτσάκι» που οι «Λιμενικοί» το είχαν στην «πρωτόγονη» έκδοση ΧΡ 2000 μπορούσε να εγκλωβίζει τηλεπικοινωνίες κάθε μορφής. Από απλά τηλεφωνήματα, κινητά, κλήσεις εξωτερικού και fax, έως να «παγώνει» τηλεφωνικές συσκευές με έναn απλό κωδικό, να εγκλωβίζει αριθμό συσκευής που καλεί, αριθμό κλήσης, συσκευή που καλείται ή να παγιδεύει ένα οικιακό ή άλλον συναγερμό μέχρι «να γίνει η δουλειά». Αλλά αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, συγγνώμη, το Κολωνάκι, την Ελευσίνα, τα Πατήσια και τον Άγιο Παντελεήμονα…

Αυτή τη φορά στόχος των Ελληνικών Υπηρεσιών Ασφαλείας ήταν να βρεθεί ο κοινός κρίκος ανάμεσα στα επεισόδια του 2008 και σ’ αυτά που κάποιοι επέμεναν ότι προγραμματίζονταν για το 2012. Και το ρόλο που έπαιξαν στα πρώτα ετερόκλητες συμμαχίες ανάμεσα σε πολιτικές οργανώσεις αλλά και εθνικές Κοινότητες, όπως αυτή των Πακιστανών κ.ά.

Λένε ότι οι G-men, τα «παιδιά τζιμάνια» όπως τους βάφτισαν οι πρώτοι μετανάστες στις ΗΠΑ ρεμπέτες, είναι τύποι με μαύρες ρεπούμπλικες, μαύρα γυαλιά τύπου Ασφάλειας του Τσαουσέσκου και μαύρα κοστούμια. Αυτά είναι μάλλον αποκυήματα κινηματογραφόφιλων και τυπωμένων ιστοριών μυστηρίου. Όσοι τους έβλεπαν με κοντό ξανθό μαλλί, άρωμα όχι «Μενούνος» αλλά 212, με γυαλιά Lozza, τζιν Armani και μπουφάν Paul & Shark δεν θα καταλάβαιναν σίγουρα περί τίνος πρόκειται.

ΤΙ ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ…

Το εξελιγμένο πια «βαλιτσάκι της ΕΥΠ» όπως καταχρηστικώς από τους δημοσιογράφους παρουσιάζεται όχι μόνο παρακολουθεί και καταγράφει κλήσεις. Τις ταξινομεί. Έτσι σχηματίζει αυτόματα ένα «οργανόγραμμα» με κωδικό-ηγέτη και κωδικούς-συμβούλους και, τέλος, αποδίδει γραφικά με ένα πλήρες γραφικό διάγραμμα πόστου στην ιεραρχία οποιουδήποτε εμπλέκεται στο δίκτυο των συνομιλιών.

Και τώρα όλα έδειχναν δέσμες κλήσεων προς πρωτεύουσα κράτους της μη Ηπειρωτικής Ευρώπης. Ποιοι και γιατί μιλούσαν με τον ελληνόφωνο εξτρεμιστή, που παρουσιαζόταν ως αριστερός και «γκωσίστας» όσο και… Ρομπέν των Μελαχρινών;

ΑΣ ΠΑΜΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΛΙΓΟ ΠΙΣΩ…

Από τον Σεπτέμβριο του 2008 πηγές πληροφοριών αλλά και blogs και εφημερίδες μιλούσαν για αφίξεις δύο συγκεκριμένων προσώπων από το εξωτερικό, τους οποίους χαρακτήριζαν «ειδικούς των εξεγέρσεων», με πλούσιες επαφές στον Βαλκανικό χώρο και ειδικά ανάμεσα στους Αλβανόφωνους των Σκοπίων και του Κοσσόβου. Ήταν η εποχή όπου η Φινλανδική Πρεσβεία στην Αθήνα είχε εκδώσει σχέδιο διαφυγής από την Ελλάδα! Το πλήρες σχέδιο διαφυγής σε περίπτωση κρίσης εκδόθηκε στις 13 Μαρτίου 2008 και είναι κάτι που δεν έγινε ούτε και κατά την περίοδο του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία. Το σχέδιο αυτό εστάλη στους 1.600 Φινλανδούς πολίτες που ζουν στην Ελλάδα και τους 25 Φινλανδούς που κατοικούν στα Τίρανα και περιλαμβάνει χάρτες διαφυγής, φόρμα με στοιχεία για κάθε πολίτη, όπως ομάδα αίματος κ.λπ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΙ

Σας φαίνονται αλήθεια απίστευτα ή παρατραβηγμένα όλα αυτά; Μήπως ξεχνάτε ότι και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε ξένη παρέμβαση ώστε να προκληθούν επεισόδια σε βάρος Ελλήνων; Βλέπετε, καμιά φορά, ακόμη και τα στελέχη των Κρατικών Υπηρεσιών Ασφαλείας έχουν χιούμορ και πάθος για τη… λογοτεχνία(!) και δη την Αριστερή, όπως τα γραπτά του Στρατή Τσίρκα, που όπως είναι γνωστό αντιστοιχούσαν σε συγκεκριμένα ιστορικά πρόσωπα.

Όπως, λοιπόν, δημοσιεύματα του 2008 σημείωναν «…Κάποιοι παλαιότεροι του ΣΥΝ ίσως έχουν διαβάσει την τριλογία “Ακυβέρνητες Πολιτείες” του μεγάλου αριστερού συγγραφέα Στρατή Τσίρκα. Ο ίδιος ο Τσίρκας αποκαλεί το συγκεκριμένο έργο του διάλογο με την ιστορία, που έχει στόχο την αποκατάσταση της αντίστασης στη Μέση Ανατολή. Οι νεότεροι, ας πάνε στον τρίτο τόμο “Η Νυχτερίδα”, που καλύπτει, κατά κύριο λόγο, τα γεγονότα της περιόδου 1942-1944. Εκεί θα συναντήσουν τον περίφημο δεκανέα Πάρκερ (υπαρκτό πρόσωπο που αργότερα κυκλοφορούσε ως Μίστερ Μπρουκς). Έναν δεκανέα που λειτουργούσε βάσει σχεδίου κατά των Ελλήνων και Αρμενίων της Αλεξάνδρειας. Με “κεντρικό σχεδιασμό”, όπως λέμε τώρα, περνούσε από χωριά “Μπεντουΐνων που ποτέ δεν επιτίθεντο σε Έλληνες και Αρμενίους” και μοίραζε λίρες με αντάλλαγμα την καταστροφή των ελληνικών και αρμενικών μαγαζιών της Αλεξάνδρειας. Για να πληρωθούν οι “Μπεντουΐνοι” έπρεπε να χτυπήσουν μόνο μαγαζιά Ελλήνων και Αρμενίων, και αν ο ίδιος ήταν παρών πριν τη φωτιά έπρεπε να μεσολαβούν “τρία λεπτά ηρεμίας” για να μπορέσει να φύγει και να μην κατηγορηθεί για υποκίνηση των ταραχών! Έτσι και γινόταν. Αργότερα ο Τσίρκας προσπαθώντας να ερμηνεύσει τους λόγους της καταστροφής των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας παραδέχτηκε ότι το κίνητρο των Άγγλων ήταν “να αναγνωριστεί το δικαίωμα προστασίας των… ξένων”!»…

Τον «δεκανέα Πάρκερ» της μεταμοντέρνας Ελλάδας, του 2008 και του 2012, φίλο των σημερινών «μπεντουίνων», αναζητούσαν λοιπόν και οι επιβάτες του X-Trail, στελέχη της ΕΥΠ!

Υπήρχαν βέβαια αρκετά παράδοξα:

  • Και στις δύο περιπτώσεις οι «εξεγέρσεις» είχαν προαναγγελθεί και δη από ξένα αλλά και ελληνικά έντυπα.
  • Και στις δύο φορές υπήρξαν διώξεις κατά… εντίμου, επιφανούς, αναγνωρίσιμου Πακιστανού επιχειρηματία που κρατήθηκε τότε όταν το όνομά του συνδέθηκε μετά το 2008 με τις καταγγελίες για «απαγωγές Πακιστανών από τη CIA», ενώ τώρα συνελήφθη ύστερα από σήμα της Ιντερπόλ για διακίνηση λαθρομεταναστών.
  • Στην πολύ γνωστή υπόθεση των παρακολουθήσεων, μερικοί ευυπόληπτοι έμποροι Πακιστανικής ή άλλης καταγωγής βρέθηκαν στη λίστα των υπό παρακολούθηση ατόμων. Επικοινωνώντας μαζί τους ακούγαμε, όπως και οι συνάδελφοι εφημερίδων και καναλιών, ότι οι δύσμοιροι πούλαγαν μπαχάρια ή τσάντες. Προς τι η παρακολούθηση; Ίσως επειδή όταν βάλαμε τα ονοματεπώνυμά τους στο google, σε 8 από τις 10 περιπτώσεις ήταν ομόηχα με των καταζητούμενων για τις βομβιστικές επιθέσεις της 7ης Ιουλίου του 2005 στο μετρό του Λονδίνου (γνωστές στα αγγλικά και ως “7/7 bombings”, μια σειρά συντονισμένων βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας με στόχο το δίκτυο της μαζικής μεταφοράς στη βρετανική πρωτεύουσα, στη διάρκεια της πρωινής ώρας αιχμής. («Οι επιθέσεις», έγραφαν οι εφημερίδες την επόμενης ημέρα,ς «πραγματοποιήθηκαν από τέσσερις Βρετανούς Μουσουλμάνους, οι οποίοι είχαν ως κίνητρο την εμπλοκή της Βρετανίας στον Πόλεμο του Ιράκ. Στις 08:50 τρεις βόμβες εξερράγησαν σε χρονική απόσταση 50 δευτερολέπτων μεταξύ τους σε τρία τρένα του Μετρό του Λονδίνου. Μια τέταρτη βόμβα εξερράγη σε λεωφορείο σχεδόν μία ώρα αργότερα, στις 09:47, στην Πλατεία Τάβιστοκ. Οι εκρήξεις προκλήθηκαν από εκρηκτικούς μηχανισμούς που είχαν κύριο συστατικό τους το οργανικό υπεροξείδιο και είχαν κατασκευαστεί στη Βρετανία. Οι εκρηκτικοί μηχανισμοί ήταν τοποθετημένοι σε σακίδια. Η πυροδότηση των εκρηκτικών μηχανισμών έγινε σχεδόν σίγουρα από τους βομβιστές με το χέρι και ήταν σκόπιμες επιθέσεις αυτοκτονίας. Ως αποτέλεσμα σκοτώθηκαν 56 άτομα, μεταξύ των οποίων και οι τέσσερις δράστες, ενώ άλλοι 700 άνθρωποι τραυματίστηκαν και προκλήθηκε καταστροφή στο συγκοινωνιακό σύστημα του Λονδίνου (σε μεγάλο βαθμό την πρώτη ημέρα), καθώς επίσης στην τηλεπικοινωνιακή υποδομή και στο σύστημα κινητής τηλεφωνίας»).

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟ ‘ΧΕΙ ΤΟΥΜΠΑΝΟ… ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ «ΜΥΣΤΙΚΟ»!

Πολλοί, βέβαια, θα πουν ότι πρόκειται για εικασίες και συνομωσιολογικές θεωρίες –ή, όπως θα έλεγε και ο Αλαίν Ντελόν σε μια περίφημη σχετική ταινία «κοιμηθείτε πρωτευουσιάνοι, κοιμηθείτε…». Πώς θα εξηγούσαν, αλήθεια, τη δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη (στον Φλας), ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ υποστήριξε πως «…εάν τυχόν η Ελλάδα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της συνολικά, ο πόνος θα είναι πολύ μεγάλος. Λένε κάποιοι “τι έχουμε να χάσουμε παραπάνω απ’ ό,τι χάσαμε;”… Την ελευθερία μας λοιπόν, ότι θα κυκλοφορούν συμμορίες με Kαλάσνικοφ αυτοί οι οποίοι θα καταλύσουν τη δημοκρατία, τους θεσμούς, τη δικαιοσύνη, την αστυνομία και θα κυριαρχεί ο ένας πάνω στον άλλον ανάλογα με το πόσο μεγάλη είναι η συμμορία του και πόσα Kαλάσνικοφ έχει. Δηλαδή θα πάμε πια σε εμφύλιο πόλεμο»…

Μετά απ’ όλα τα παραπάνω, διερωτηθείτε αν και κατά πόσο υπάρχουν –ή αν θα μπορούσαν να υπάρξουν– πολιτικοί σχηματισμοί, ομάδες, πρόσωπα, παράγοντες, που ωφελούνται από μια απομάκρυνση της Ελλάδας με όποιο κόστος από το «Κλαμπ του Βερολίνου» ώστε να προσεγγιστούν πάλι οι «θαλάσσιες Γεωπολιτικές δυνάμεις», εγκλωβίζοντας την ΕΕ στη μικρή χερσαία, νομισματικού τύπου και μόνον, επιρροή στην Κεντρική Ευρώπη; Μήπως μετά τις «επαναστάσεις της Αραβικής άνοιξης» πλησιάζει η… ορισμένη ώρα για την επανάσταση των PIGS;

Ένας γέρος μού έλεγε κάποτε ότι τα κράτη δεν έχουν αισθήματα. Η ιστορία τον έχει δικαιώσει:

  • · Όταν η Γερμανία αποστερούσε τα αγαθά και τα εφόδια της Ελλάδας βυθίζοντας το λαό στη λιμοκτονία το 1941, οι Άγγλοι επέβαλαν αποκλεισμό από κάθε ανθρωπιστική βοήθεια για να μην πάνε τα τυχόν αποστελλόμενα τρόφιμα στις υπηρεσίες εφοδιασμού της Γερμανικής Διοίκησης.
  • · Και το 1943 φρόντισαν να βομβαρδιστεί ο Πειραιάς, ώστε να αποδυναμωθεί κάθε άλλη παραγωγική δυνατότητα και άρα πολιτική επιλογή. Μερικοί σύμμαχοι, αφού ανάμεσα σε κράτη δεν υπάρχουν φίλοι, μερικές φορές είναι έτοιμοι να κάνουν τις πιο ακραίες πράξεις για να μη χαθεί μια… αγάπη που κρατά χρόνια. Μήπως πρέπει να πληρώσουμε για τρίτη φορά (με την καθοριστική και δραματική, όπως και στις προηγούμενες, στάση μιας ισχυρής Αριστεράς), το τίμημα της ανεξαρτητοποίησής μας από τον Ευρω-Γερμανικό άξονα; Ακόμη και αν γνωρίζουμε ότι με τέτοιες ακραίες επιλογές το 1941 και το 1943, μετά το 1944 ακολούθησε το καταστροφικό 1948;

ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ Ο «ΕΜΦΥΛΙΟΣ» ΓΙΝΟΝΤΑΙ … ΘΕΜΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ!

Ήταν μετά από μια συγκέντρωση με πόκερ. 2009. Συμπαίχτες τρεις μεγαλοεπιχειρηματίες και ένας από τους «Νέστορες» της πολιτικής μας ζωής. Μια μέρα μετά, σε συζήτηση με τον οικονομικό παράγοντα, μου εκμυστηρεύτηκε: «…Εκείνο που συζητούσαμε καθώς ρίχναμε μηχανικά τα φύλλα, ήταν πως όπως πάμε μια Χούντα είναι αναπόφευκτη»…

Είχε μεσολαβήσει η περυσινή Σύνοδος της Κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ –που κάθε άλλο παρά μας έχει συνηθίζει σε ακρότητες και λεκτικά ευρήματα. «Να προστατεύσουμε τη Δημοκρατία» ήταν το κεντρικό σύνθημα, σε ειδικό δισέλιδο στον «Ριζοσπάστη» που προβλημάτισε τους σχετικούς με το… άθλημα, όπως και η δήλωση της γ.γ. του κας Αλέκας Παπαρήγα:

«…Η συνδρομή των παραπάνω παραστρατιωτικών οργανώσεων στη διαμόρφωση ενός κατασταλτικού πλαισίου από κοινού με τις τακτικές στρατιωτικές δυνάμεις, έχει ήδη θεσμοθετηθεί από το ΝΑΤΟ. Προσφέρεται στις παραστρατιωτικές οργανώσεις η “προβιά” των “μη κυβερνητικών οργανώσεων” (ΜΚΟ), ώστε, όταν χρειαστεί, να παίξουν το ρόλο της σιδερένιας γροθιάς της αστικής εξουσίας και της δικτατορίας των μονοπωλίων ενάντια στους λαούς και τα κινήματά τους.

Το πλαίσιο αυτό το δίνει το “Συντονιστικό Κέντρο Ειδικών Επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ” (NSCC). Το σχετικό νομοσχέδιο για την ελληνική συμμετοχή εγκρίθηκε τον Αύγουστο από την αρμόδια επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής, σαν “Μνημόνιο κατανόησης” της κυβέρνησης με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Σ’ αυτό γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στη δυνατότητα συμμετοχής και μη ΝΑΤΟικών χωρών, καθώς και διεθνών οργανισμών, αλλά και μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΜΚΟ), “οι οποίες συμμετέχουν σε δραστηριότητες του ΝΑΤΟ ή σε Νατοϊκές επιχειρήσεις της NSCC”. Αυτό σημαίνει συνεργασία με πράκτορες, παρακρατικές δυνάμεις, αλλά και εταιρείες ιδιωτικών μισθοφορικών στρατών “παροχής πολεμικών υπηρεσιών”.

Ενδεικτικές είναι οι κάθε είδους ασκήσεις και σεμινάρια που διεξάγονται στο πλαίσιο αυτής της προετοιμασίας επί ελληνικού εδάφους, άλλοτε με αποκλειστική συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων και άλλοτε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ. Πρόκειται για ασκήσεις καταστολής πλήθους, ασκήσεις “διεξαγωγής επιχειρήσεων σε κατοικημένες περιοχές, αλλά και για ασκήσεις “διαχείρισης κρίσεων”, που έχουν όλα τα χαρακτηριστικά επιβολής στρατιωτικού νόμου στην “υποθετική” περιοχή που απεικονίζουν, καθώς οι στρατιωτικές δυνάμεις εμφανίζονται να θέτουν υπό τον έλεγχό τους όλες τις πολιτικές δομές, σύμφωνα με το σενάριο…»

Εδώ είναι απαραίτητη μια διευκρίνιση. Άλλο Κοινοβουλευτική εκτροπή, άλλο Πραξικόπημα όπου επεμβαίνει μια δύναμη στρατιωτική, αστυνομική ή πολιτική επιβάλλοντας τους όρους της στο Κράτος, και άλλο Δικτατορία όπου εγκαθιδρύεται παράνομο καθεστώς από ομάδα, επιτροπή (βλ. Χούντα) που διατηρεί την απόλυτη κυριαρχία και Ηγεμονία, σε Κράτος και Θεσμούς. Και άλλο –φυσικά εμφύλιος…

Η αρχή για το μπέρδεμα έγινε από τον ανταποκριτή της Λιμπερασιόν στην Ελλάδα, που στην προσωπική του ιστοσελίδα στο Facebook έγραψε ένα απίστευτο ανοσιούργημα εμφανίζοντας τους Έλληνες να σφάζονται μετά την έξοδό τους από το Ευρώ στην Πλατεία Συντάγματος και να προχωρούν σε… εμφύλιο στον οποίον θα ηττούνταν οι δυνάμεις των ανταρτών του ΚΚΕ στα βουνά της Βόρειας Ελλάδας κι όλα αυτά σε εποχές όπου και στην πιο μικρή συνοριακή πυραμίδα πηγαίνει ασφαλτοστρωμένος δρόμος και τα ελικόπτερα εκμηδενίζουν τους χρόνους αντίδρασης.

Όμως υπάρχουν και σοβαροί, ανάμεσα σε εκατοντάδες περιπτώσεις ξένων δημοσιογράφων, πρακτορείων και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας που μιλούν για δυναμική αναμέτρηση ανάμεσα σε ομάδες με αντικρουόμενα συμφέροντα, σημειώνοντας πως «Μπορεί να μειωθεί η άσκηση του δικαιώματος της έκφρασης και του συναθροίζεσθαι, όταν αυτό το απαιτεί μια κοινωνική ανάγκη, όταν εκτιμάται ότι υπάρχει κίνδυνος κατάλυσης του κράτους και όταν διακυβεύεται η προστασία των ηθών. Υπό τις παρούσες συνθήκες, μπορεί κάποια ριζοσπαστικά κινήματα να γίνουν περισσότερο δημοφιλή και να αποκτήσουν καλύτερη οργάνωση. Αναφέρομαι, συγκεκριμένα, στο κίνημα κατά του διεθνούς καπιταλισμού, ορισμένα μέλη του οποίου έχουν καταδικαστεί για βανδαλισμούς, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων σ’ όλον τον κόσμο και στους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν επί δίμηνο, το 2009, στην Ελλάδα».(Η παράγραφος 7 της έκθεσης που κατέθεσε ο Πέντρο Αγκραμούντα και εγκρίθηκε από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Ευρώπης).

Σε συνέντευξή του στη γαλλική Λιμπερασιόν το Σάββατο 3 Μαρτίου, ο 81χρονος Μισέλ Ροκάρ, πρωθυπουργός επί Φρανσουά Μιτεράν, δήλωσε: -- «Η υπόθεση που κάνω είναι ότι ο εξαναγκασμός σε αποανάπτυξη θα οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο. Τίθεται το μείζον ερώτημα για την Ελλάδα, καθώς η χώρα οδηγείται σε εξαναγκασμένη αποανάπτυξη: πώς είναι δυνατόν να γίνουν εκλογές σε τέτοιο πλαίσιο; Πώς είναι δυνατό να κυβερνήσεις έναν λαό όταν του λες ότι πρέπει να θυσιάζει το 25% του εισοδήματός του επί 10 χρόνια για να πληρωθεί το χρέος; Κανείς δεν μιλά για αυτό, όμως δεν υπάρχει διέξοδος στο ελληνικό πρόβλημα παρά μόνο με στρατιωτική εξουσία».

Τρεις μέρες αργότερα, η ισπανική Ελ Παΐς δημοσίευε άρθρο του κοινωνιολόγου Ιγνάθιο Σοτέλο για την ελληνική κρίση, το οποίο κατέληγε ως εξής: «Υπάρχει κίνδυνος να καταστραφεί η δημοκρατία από μια διαδικασία που κινείται προς το χείλος της κοινωνικής επανάστασης. Η ριζοσπαστικοποίηση που θα μπορούσε να φέρει αυτή η διαδικασία δεν θα ήταν ανεκτή από τις ανώτερες τάξεις της Ελλάδας, πιθανότατα δε ούτε από τους ευρωπαίους εταίρους της, κι αυτό θα τους υποχρέωνε να δικαιολογήσουν κάποια μορφή στρατιωτικής επέμβασης». Μα και η Ντέιλι Εξπρές φιλοξένησε άρθρο με τίτλο «Φόβοι πραξικοπήματος καθώς η Ελλάδα αγγίζει την οικονομική κατάρρευση».

Ο «Κόκκινος Ντάνι» προειδοποιεί

Ο ηγέτης του Μάη του ‘68 Ντανιέλ Κον Μπεντίτ σε άρθρο του στη Λε Μοντ τονίζει κι αυτός ότι κατά τη γνώμη του –ή μήπως και απ’ όσα γνωρίζει; «…υπάρχει κίνδυνος πραξικοπήματος στην Ελλάδα. Να μην αφήσουμε μόνους τους Έλληνες, είναι ανόητο να απειλούμε τους Έλληνες. Δεν μπορούμε να λέμε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εάν δεν ψηφίσουν σωστά. Πρέπει να βρούμε μια διέξοδο μαζί, όχι για να εγκαταλείψουν το Ευρώ αλλά για να σεβαστούν τις δεσμεύσεις τους… Τα νέα κρατίδια γνώρισαν πολλές μεταρρυθμίσεις. Αλλά η Δυτική Γερμανία ανέλαβε τις συντάξεις και μεγάλο μέρος των κοινωνικών παροχών…. Το πολιτικό σύστημα καταρρέει στην Ελλάδα. Πρέπει να δώσουμε ένα σημάδι ελπίδας. Αν αφήσουμε τους Έλληνες να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, θα υπάρξει κίνδυνος στρατιωτικού πραξικοπήματος. Η πτώση του επιπέδου ζωής θα είναι ακόμη πιο δραματική. Κανένας δεν ξέρει πώς θα λειτουργήσει η χώρα με τις νέες δραχμές. Και έπειτα, η έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ δεν θα εξουδετερώσει τα προβλήματα της Ισπανίας ή της Ιταλίας…».

ΜΗΠΩΣ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟ 1946 -Ή ΣΤΟ 1966;

Οι παλιότεροι θυμούνται πως το «Σχέδιο Ιέραξ-2» για την προστασία από ταραχές μετετράπη σε σχέδιο «Ιέραξ plus 20%», κωδικός που σήμαινε σύλληψη αντεθνικώς δρώντων και… 20% από τους κλασικούς αστούς πολιτικούς. Παρότι ο αείμνηστος Ηλίας Ηλιού είχε ονοματίσει από το 1964 τον, ταγματάρχη τότε, Γεώργιο Παπαδόπουλο ως μέλλοντα δικτάτορα (!), όπως είχε κάνει και ο Αλέξανδρος Παναγούλης, κανείς δεν έδωσε σημασία. Μια ημέρα, επειδή η ηγεσία του Στρατού και τότε έλεγχε τις τηλεφωνικές συνδέσεις, οι πραξικοπηματίες χρησιμοποίησαν το δίκτυο συνδέσεων για αποκατάσταση βλαβών της ΔΕΗ και έγινε ό,τι έγινε…

Τώρα όλοι διαψεύδουν ότι το σχέδιο «Δευκαλίων», που θεωρητικά είναι φτιαγμένο για καταστροφές, με ένα δυναμικό 7.700 στελεχών, κυρίως πυροσβεστών, θα μπορούσε να αλλάξει ανάλογα, σύμφωνα με τα νατοϊκά σχέδια περί ανάπτυξης δυνάμεων με ελαφρύ οπλισμό, όπου άνετα οι συσχετισμοί ειδικοτήτων θα μπορούσαν να αντιστραφούν με ένα άλλο plan Β plus 20%... Κοινό μυστικό στα στέκια της Αριστεράς και σήμερα, κι ας γίνεται, όπως μας πληροφορούν, με προσωπικές επαφές και μηνύματα, είναι οι συζητήσεις του τύπου «να μην μας ξαναπιάσουν με τις πιτζάμες», αποτέλεσμα ιδεοψυχαναγκασμού ή μαύρης προφητείας… Πρόκειται για ένα ξόρκι απέναντι στην τελευταία εβδομάδα του Απρίλη του 1967 όταν η «Αυγή» σε άρθρο της εξηγούσε γιατί δεν πρόκειται να γίνει δικτατορία;

Έτσι ή αλλιώς, το περίφημο ρητό «διοικείν εστίν προβλέπειν» ισχύει πάντοτε.

ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ: Δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύεις αυτά που ο άλλος δεν θέλει να δημοσιευθούν. Οτιδήποτε άλλο είναι δημόσιες σχέσεις. Τζορτζ Όργουελ

Του Ανεκδιήγητου

Κάποιοι λένε ότι όλος ο οχετός των βολεμένων κρατικοδίαιτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ «μετανάστευσε» σε μία νύχτα από το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου στο κόμμα της αριστερής εξουσίας, το ΣΥΡΙΖΑ. Πάμε να δούμε, λοιπόν, αν αυτές οι φήμες αληθεύουν!

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με διαφορά πρώτο κόμμα στους δημόσιους υπαλλήλους, με 22%, ενώ το ΠΑΣΟΚ είναι πέμπτο, πίσω ακόμη και από τη Χρυσή Αυγή. Αυτό, με την πρώτη ματιά, σημαίνει πως όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που τόσα χρόνια ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ –σε σχεδόν όλες τις πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες οργανώσεις των συνδικαλιστών στο Δημόσιο το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και μία εικοσαετία πρώτη δύναμη με ποσοστά σε πολλές περιπτώσεις άνω του 70%– μετακινούνται και κάνουν πρώτη δύναμη τον ΣΥΡΙΖΑ. Άραγε το ίδιο συμβαίνει και με τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ;

Οι ΠΑΣΟΚοι που γίνανε ΣΥΡΙΖΑίοι

Συζητιέται έντονα στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού ότι πλέον το κόμμα «προσλαμβάνει» έμπειρους ΠΑΣΟΚους, δοκιμασμένους σε όλα τα μήκη και πλάτη της πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει μεγαλοστελέχη που γνωρίζουν τα κόλπα, αλλά που πάνω από όλα ξέρουν πώς να τιθασεύουν το κομματικό ακροατήριο. Μια ομάδα έμπειρων «αμαρτωλών» πρασινοφρουρών που τώρα πλέον αρχίζουν να αποτελούν τα στελέχη πρώτης γραμμής του Συνασπισμού:

  • Αντώνης Κοτσακάς: από τους υπουργούς και έμπιστους του Ανδρέα Παπανδρέου και, κυρίως, πρωτοπαλίκαρο του κ. Τσοχατζόπουλου. Δεν το πήρε ίσως κανένας χαμπάρι, αλλά πριν τις φετινές εκλογές πέρασε στον ΣΥΡΙΖΑ αποχωρώντας από το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα ο Αντώνης Κοτσακάς έχει στην ευθύνη του την οργανωτική δυναμική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ και έχει αναλάβει τις επαφές με μεσαία στελέχη όλου του ΠΑΣΟΚ σε όλη την επικράτεια. Οι κακές γλώσσες λένε πως ήταν να μπει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τον πρόλαβε το «σκάνδαλο Τσοχατζόπουλου».
  • Νίκος Κοτζιάς: είναι αυτό που λέμε «πασπαρτού της πολιτικής». Ένας από τους καλύτερους κειμενογράφους και αρθρογράφους στην Ελλάδα, Πανεπιστημιακός, με αντιδικτατορική δράση, στέλεχος του ΚΚΕ, βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη να είναι ο μυστικοσύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου λίγο πριν αναλάβει ο Γ.Α.Π. το υπουργείο Εξωτερικών. Διετέλεσε πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ και έμεινε δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου μέχρι τη στιγμή που ο Γιώργος υποχώρησε στο Μνημόνιο. Οι κοντινοί συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου ισχυρίζονται πως ο Νίκος Κοτζιάς είναι ο άνθρωπος που καθοδήγησε τον Γιώργο Παπανδρέου στην προεκλογική περίοδο του 2009 υποστηρίζοντας την πολιτική του «λεφτά υπάρχουν». Αυτοί που ξέρουν καλά το παρασκήνιο λένε πως σήμερα ο κ. Κοτζιάς φέρεται να είναι σύμβουλος του κ. Τσίπρα σε θέματα διεθνούς και οικονομικής πολιτικής.
  • Ευάγγελος Χωραφάς: για πάνω από 25 χρόνια ήταν στέλεχος κορυφής του ΠΑΣΟΚ και σύμβουλος του Άκη Τσοχατζόπουλου. Τα τελευταία δύο χρόνια βρίσκεται στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα.
  • Γιώργος Ραφτόπουλος: πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ο οποίος επί Ανδρέα Παπανδρέου έδωσε το δικαίωμα σε στελέχη του ΠΑΣΟΚ να φτιάξουν την αντι-ΓΣΕΕ με το περίφημο άρθρο 4. Είχε αποτελέσει στόχο της 17Ν –είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι και επέζησε– και πρόσφατα προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ.
  • Σπύρος Κοτσιάς: πρώην πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών. Είναι ο γνωστός τύπος του «δώσ’ τα όλα για τον ΟΣΕ». Ήταν από τα πιο σκληρά συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και από τους ανθρώπους που δεν επέτρεψαν να γίνει η παραμικρή κίνηση για να μειωθεί το όργιο σπατάλης στον ΟΣΕ. Να θυμίσουμε ότι ο ΟΣΕ κόστιζε το 2009 1 δισ. ευρώ το χρόνο στο Δημόσιο. Και αυτός είναι σήμερα σύμβουλος του Αλέξη.
  • Παναγιώτης Κουρουκλής: πρώην βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΠΑΣΟΚ και τώρα βουλευτής με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Έφτιαξε μια ενωτική κίνηση μαζί με άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά στο τέλος μπήκε στο μαντρί του Τσίπρα. Θέλει να έχει τη δική του συνιστώσα, αλλά οι νέοι σύντροφοί του στον ΣΥΡΙΖΑ γελάνε.
  • Λούκα Κατσέλη: από το πουθενά έγινε η στενότερη συνεργάτιδα του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος την επέβαλε στο κόμμα με το «έτσι θέλω» και μάλιστα την έκανε και υπουργό. Φίλοι, γνωστοί και εχθροί υποστηρίζουν σε πηγαδάκια ότι η Λούκα Κατσέλη είναι από τους χειρότερους υπουργούς που έχουν περάσει από τη χώρα. Δεν έκανε κυριολεκτικά τίποτα, έλαμψε διά της απουσίας της. Το κόμμα που σύστησε με τον Χάρη Καστανίδη ( βεβαίως) «πάτωσε» στις εκλογές και, όπως όλα δείχνουν, η ίδια στο εξής θα πορεύεται με τον κ. Τσίπρα. Μάλιστα, ο πρόεδρος του Συνασπισμού πρότεινε τον Γεράσιμο Αρσένη, σύζυγο της Λούκας Κστσέλη και για 30 χρόνια υπουργό του ΠΑΣΟΚ, για τη θέση του υπηρεσιακού πρωθυπουργού.

Φυσικά δεν είναι μόνο αυτά τα στελέχη που έχουν μεταφερθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δεκάδες τα συνδικαλιστικά στελέχη του ευρύτερου δημόσιου τομέα που πριν από έναν χρόνο «προσκυνούσαν» το ΠΑΣΟΚ και τώρα μετακομίζουν ομαδικώς στο νέο κόμμα εξουσίας, τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ερώτημα: ο Αλέξης Τσίπρας με αυτά τα κατακάθια της πολιτικής ζωής θα κυβερνήσει; Με αυτή την καμαρίλα και με αυτά τα κρατικοδίαιτα ερπετά, που εδώ και χρόνια πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού, θα στελεχώσει την κυβέρνησή του;

Ίσως η απάντηση να είναι «Το ΠΑΣΟΚ πέθανε… Ζήτω το νέο ΠΑΣΟΚ!»…


Η τεκμηρίωση του «Όλοι μαζί τα φάγαμε» θα περιλαμβάνεται στο ομώνυμο βιβλίο του Θεόδωρου Πάγκαλου, το οποίο σύντομα θα κυκλοφορήσει σε e-book.
"Η απάντηση εις την κατακραυγή που υπάρχει εναντίον του πολιτικού προσωπικού της χώρας «πώς τα φάγατε τα λεφτά», που μας ρωτάει ο κόσμος είναι αυτή: Σας διορίσαμε. Τα φάγαμε όλοι μαζί. Μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης πολιτικής πελατείας, διαφθοράς, εξαγοράς και εξευτελισμού της έννοιας της ίδιας της πολιτική".
Θεόδωρος Πάγκαλος, Βουλή, 21.09.2010

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΞΙΟΤΙΜΟ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΚΥΡΙΑ ΕΛΛΕΝΗ ΡΑΪΚΟΥ
Θεσσαλονίκη 9/6/2012
Αξιότιμη κυρία Ράϊκου

Ο κ. Πάγκαλος, ο οποίος δεν είναι πλέον βουλευτής του Ελληνικού κοινοβουλίου, παραδέχτηκε (Βουλή, 21.09.2010) ότι αυτός και το κόμμα του παραβίασαν συνειδητά το Σύνταγμα των Ελλήνων, τους νόμους και την ηθική τάξη, με αποτέλεσμα να βλαφτεί κατάφωρα το Δημόσιο συμφέρον και να οδηγηθεί μοιραία η Πατρίδα μας στην τραγωδία που ζει σήμερα…
Η δημόσια παραδοχή του, ως εξέχων μέλος του κόμματος του ΠΑΣΟΚ, «Σας διορίσαμε. Τα φάγαμε όλοι μαζί. Μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης πολιτικής πελατείας, διαφθοράς, εξαγοράς και εξευτελισμού της έννοιας της ίδιας της πολιτικής» φανερώνει ξεκάθαρα το όργιο των παρανομιών και των πολιτικά απαράδεκτων μεθόδων που υιοθέτησε το ΠΑΣΟΚ προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία.
Κατόπιν όλων αυτών αιτούμαι την άμεση σύλληψη του κ. Πάγκαλου και την προσαγωγή του σε ανάκριση προκειμένου να δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις για όσα νομικά και ηθικά ανεπίτρεπτα παραδέχτηκε ότι αυτός και το κόμμα του διέπραξαν σε βάρος του Ελληνικού λαού, ενώπιον τη Βουλής των Ελλήνων.

Με τιμή
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Κομνηνών 21
55 131 Θεσσαλονίκη




Από harryklynn
Η μόνη βεβαιότητα είναι ότι Ενωμένη Ευρώπη δεν υπάρχει. Ο κάθε ηγέτης αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη και ακολουθεί το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»

Όταν ακούω να γίνεται λόγος για την «Ευρώπη», μου έρχονται στο νου τα λόγια ενός Ελληνοαμερικανού πολιτικού, που κάνοντάς του λόγο για τη συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών, με διέκοψε λέγοντας ότι πρέπει να είμαι συγκεκριμένος όταν αναφέρομαι στις ΗΠΑ.

Τι εννοώ δηλαδή: Την κυβέρνηση, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τα λόμπις, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας (το NSA, που τότε δεν είχε υποβαθμιστεί), τις πολυεθνικές (και ποιες: των οπλικών συστημάτων ή τις πετρελαϊκές), τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα; Ποια Αμερική εννοώ; Δεν είναι κοινά τα συμφέροντα των αναφερομένων φορέων.
Το ίδιο νομίζω ότι συμβαίνει και με την Ευρώπη. Είναι αλήθεια ότι οι αρχικοί οραματιστές είχαν κατά νου τη δημιουργία Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης, στα πρότυπα των Η.Π.Α. Τότε βέβαια υπήρχαν ισχυροί άνδρες στους κυβερνητικούς θώκους, οι οποίοι αποφάσιζαν για την τύχη των λαών τους. Όταν σταδιακά αντικαταστάθηκαν από διαχειριστές της εξουσίας, με προδιαγεγραμμένο ουσιαστικά το πλαίσιο εντός του οποίου κινούνται, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά.

Στην αρχή, έγινε προσπάθεια να αποτύχει η Ένωση των ευρωπαϊκών κρατών. Στο δεύτερο στάδιο χρησιμοποιήθηκαν δούρειοι ίπποι, όπως στην περίπτωση της Βρετανίας, την οποία ο Ντε Γκωλ ούτε ζωγραφιστή δεν ήθελε στην Ε.Ο.Κ. Αλλά υπήρξαν και περιπτώσεις όπου η προσπάθεια αποδυνάμωσης ενδεχόμενης Ένωσης έπαιρνε και ιδεολογικές διαστάσεις.

Έγιναν και συζητήσεις να υπάρξει Ευρώπη δύο ταχυτήτων, Ευρώπη Βορρά-Νότου, διάσπαση της Ευρώπης και δημιουργία Μεσογειακής Ένωσης… Τώρα φαίνεται ότι όλα αυτά εγκαταλείφθηκαν. Η διάλυση της Ευρώπης μάλλον εντάχθηκε στη «διάλυση του παντός».

Εδώ στην Ελλάδα, επειδή πιστεύουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου, ελάχιστη σημασία δίνουμε στα παγκόσμια δρώμενα. Ούτε μια συζήτηση δεν έγινε για να αναλυθούν οι λόγοι εξασθένισης των Η.Π.Α. Προφανώς και δεν προσέχθηκε ότι οι ισχυροί του χρήματος από το Πεκίνο ή το Λονδίνο κάνουν τις ανακοινώσεις τους.

Δεν μελετήθηκε ότι σταδιακά τα ευρωπαϊκά κράτη εξασθενούν και διασπώνται. Ούτε ότι τα αφρικανικά κράτη (με αμύθητο πλούτο στα έγκατά τους) διαλύονται. Ούτε ότι στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να αποκλεισθεί μια περιορισμένη έστω πυρηνική σύγκρουση. Ούτε ότι εξοπλίζεται με ταχύτατους ρυθμούς η Κίνα, την ώρα που οι Η.Π.Α. αυξάνουν συνεχώς την στρατιωτική τους παρουσία στον Ειρηνικό (Αυστραλία και Ν. Ζηλανδία), ελπίζοντας ότι θα ανακτήσουν τον έλεγχο της υφηλίου.

Η μόνη βεβαιότητα είναι ότι Ενωμένη Ευρώπη δεν υπάρχει. Ο κάθε ηγέτης αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη και κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει τη χώρα του. Όσο επιτυχημένες και αν είναι οι προσπάθειές του, απλώς αναβάλλει την καταστροφή της. Πιστεύει ότι εφαρμόζοντας το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», όλοι οι άλλοι μπορεί να καταστραφούν, η χώρα του όμως θα σωθεί.

Εκείνο στο οποίο δεν είμαι σίγουρος, είναι αν και η κα. Μέρκελ βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο των άλλων ηγετών ή αποτελεί το όργανο διάσπασης της Ευρώπης. Το βιογραφικό της είναι πολύ περίεργο. Και δεν έχει και νόημα να γίνεται λόγος και για Γερμανική Ευρώπη, σε μια Ευρώπη που σύντομα δεν θα υπάρχει.

Η ελπίδα μας είναι να συναισθανθούν οι Ευρωπαίοι «ηγέτες» πού οδηγούνται τα πράγματα. Ότι κάθε ένας μόνος του, όχι μόνον την Ευρώπη δεν μπορεί να σώσει, αλλά ούτε και τη χώρα του. Θα έρθει και η σειρά της. Θα πει κάποιος βέβαια, ότι δεν μπορούν συνεννοηθούν οι Έλληνες πολιτικοί μεταξύ τους για τα αυτονόητα, είναι δυνατόν να συνεννοηθούν οι Ευρωπαίοι;

Ο Μακεδών

Με γοργά βήματα προχωρά προς την παγκόσμια διακυβέρνηση, το διεθνές οικονομοπολιτικό κατεστημένο. Οι Ευρωπαίοι μιλούν ευθέως για περισσότερες πολιτικές εξουσίες που θα πρέπει να έχει η ΕΕ, θέλουμε περισσότερο Ευρώπη για τους 17 λέει η Μέρκελ. Αυτό που δεν κατάφεραν με τους πολέμους τα τελευταία 100 χρόνια το κατάφεραν μέσω της ΕΕ(για αρχή) Ο στόχος τους ήταν ένας, η απόλυτη εξάρτηση -οικονομική και πολιτική- των λαών της ΕΕ απο ένα κέντρο αποφάσεων.
Δημιούργησαν το πρόβλημα οι ίδιοι για να μπορούν να δώσουν τις λύσεις εκείνες που επιθυμούν.
Αν βάλουμε την αξία των πτυχίων που έχουν αυτοί οι ακατονόμαστοι στις Βρυξέλλες (έξοδα σπουδών) ξεπερνούν ολόκληρους προϋπολογισμούς κρατών, είναι δυνατόν να μην είχαν προβλέψει την έξοδο κάποιας χώρας απο το ευρώ; Είναι δυνατόν να μην είχαν προβλέψει μυστικές συμφωνίες, έτσι ώστε να διασφαλίσουν ότι οι καταραμένες αγορές δεν μπορούν να δανείζουν λεφτά κάτω από το τραπέζι όπως έκανε ο Σημίτης; Απλά σεμινάρια για επιχειρήσεις-συνεταιρισμούς να έκαναν δεν θα είχαν κάνει τόσες σοβαρές «παραλείψεις».

Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα θα επεκταθεί στα περισσότερα κράτη στην Ευρώπη. Ο διοικητικής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, Πανίκος Δημητριάδης, δήλωσε στη Financial Times, ότι μια έκκληση της χώρας του για ένα πακέτο βοήθειας γίνεται όλο και πιο πιθανή. Τα κράτη θα μοιάζουν σαν μικροί επαρχιακοί δήμοι που παρακαλούν για λίγα ευρώ, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα.

Η νομισματική ένωση ήταν το πρώτο βήμα στη σκακιέρα της παγκοσμιοποίησης, τώρα προχωράνε ένα βήμα παραπέρα. Μια κεντρική εξουσία που θα έχει τον έλεγχό στις ευρωπαϊκές τράπεζες αλλά ταυτόχρονα θα έχει εξουσίες που θα καθορίζουν πολιτικές. Δηλαδή μια επιτροπή τύπου τρόικα αλλά με πανευρωπαϊκές αρμοδιότητες.
Μιλάνε ανοιχτα για λιγότερη εθνική κυριαρχία των κρατών, ο προυπολογισμός των κρατών θα ελέγχεται κεντρικά, μια εξωτερική πολιτική.

«Είμαστε υπέρ μιας τραπεζικής ένωσης», δήλωσε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών, Πιερ Μοσκοβισί, Υπέρ μιας τραπεζικής ένωσης τάχθηκε και ο κ. Ρεν, τονίζοντας ότι η Ευρώπη χρειάζεται να σπάσει τους δεσμούς μεταξύ τραπεζών και κυβερνήσεων.Ο Ισπανός πρωθυπουργός, Μαριάνο Ραχόι, τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας μιας πανευρωπαϊκής δημοσιονομικής αρχής.
Ο πάπας το έχει πεί εδώ και καιρό: Για να βγούμε από την κρίση, όλοι οι λαοί χρειαζόμαστε μια παγκόσμια υπερεθνική κυβέρνηση!!! Δείτε το video


Ενα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που θα αποφασίζει για το ποιοί θα ζήσουν και ποιοί θα πεθάνουν, τα προβλήματα με την χορήγηση φαρμάκων στους καρκινοπαθείς στην Ελλάδα είναι μια μικρή επίδειξη δύναμης αυτής της μισάνθρωπης και σκοτεινής ολιγαρχίας.
Σε παλαιότερο άρθρο μας με τίτλο "Το ηλεκτρονικό χαβιεδότσουρμο" είχαμε επισημάνει τους κινδύνους απο το ηλεκτρονικό φακέλωμα. Δεδομένης της παντοδυναμίας των τραπεζών αφού θα περάσουν σε κρατικό-ευρωπαικό έλεγχο και με πρόσχημα την φοροδιαφυγή όλα θα καταγράφονται ηλεκτρονικά.
Αφού οι τράπεζες θα είναι «κοινό αγαθό» όπως είναι ένα νοσοκομείο και θα πρέπει να «προστατευθεί» και με δεδομένο ότι όλες οι συναλλαγές των πολιτών θα είναι σε μια κεντρική βάση δεδομένων αυτόματα το οικονομοπολιτκό σύστημα γίνεται παντοδύναμο.
Έτσι το ποιό ακραίο σενάριο ελέγχου είναι γεγονός.
Ποιος φανταζόταν πριν πέντε χρόνια ότι θα κόβουν το ρεύμα σε κάποιον πολίτη επειδή δεν μπορεί να πληρώσει την εφορία; (χαράτσι ΔΕΗ)
Όποιος χρωστάει στην τράπεζα θα μπορεί να έχει βιβλιάριο υγείας;
Όποιος χρωστάει στην εφορία θα μπορεί να ψωνίζει με τις κάρτες ή θα είναι «κλειδωμένες» μέχρι να ξεχρεώσει;
Όποιος δεν πληρώνει διόδια θα έχει ρεύμα στο σπίτι του ή θα πρέπει να πληρώσει για να του επανασυνδεθεί το ρεύμα;

Γραφικούς, παρανοϊκούς, υπερβολικούς και με συνομοσιολογική σκέψη έλεγαν όλους αυτούς που μιλούσαν για παγκόσμια δικτατορία. Να που έφτασε η ώρα, η εφορία παίρνει τα χαράτσια κατευθείαν απο τον μισθό μας. Ομάδες πληθυσμού ρίχνονται στον καιάδα της απελπισίας και της εξαθλίωσης επειδή, λένε, χρωστάει το κράτος.
Δεν εξέθεσαν ποτέ το πρόβλημα,απλά, αποφάσισαν ένα πρωί, πως για να σωθούμε(!) επιβάλλεται να πέσουμε στα νύχια των παγκοσμίων τοκογλύφων,ενώ την ίδια στιγμή κάνουν δηλώσεις του τύπου, μαζί τα φάγαμε, είναι σπάταλο το κράτος, είμαστε διεφθαρμένος λαός.
Πριν λίγα χρόνια όταν ανέλαβε ο Παπούλιας πρόεδρος, η Αννα Ψαρούδα Μπενάκη ως πρόεδρος της βουλής του είπε στην προσφώνησή της: Τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης και της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές
καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά ίσως και να παραβιάζονται απο αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων. Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί απο νέες μορφές διακυβέρνησης.


Ο Παπούλιας άκουγε, το βλέμμα του τότε θύμιζε αγροκτήματα αρόζα αλλά καταλάβαινε πολύ καλά τι του έλεγε. Εμείς δεν είχαμε καταλάβει.
Έρχονται τώρα τα νέα φυντάνια του πολιτικού συστήματος, ο Alexis Tsipras, που υποσχέθηκε ηλεκτρονικές κάρτες για αγρότες, ηλεκτρονικό σύστημα για την περιουσία,φακέλωμα για φοροφυγάδες, αυτά στην Ελλάδα του 2012, που μέχρι πρίν λίγα χρόνια οι προεκλογικές υποσχέσεις ήταν σε επίπεδο ποιός θα διορίσει τους ποιο πολλούς, ποιός θα δώσει περισσότερα και τελικά δεν τα έδινε...
Τώρα ο προεκλογικός αγώνας γίνεται στα σαλόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι δεν περνάει απο το χέρι μας αλλά ούτε και απο το χέρι των πολιτικών μας.
Στις επόμενες εκλογές αν αφήσουν αυτοί οι υπάνθρωποι τοκογλύφοι να γίνουν, οι πολιτικοί-τεχνοκράτες, οι... τι να κάνουμε χρωστάμε- θα διαπραγματεύονται τους Έλληνες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της παγκόσμιας δικτατορίας.

Ως Έλληνες έχουμε αποδείξει οτι το φως βασιλεύει έναντι του σκοταδισμού.
Ας ελπίζουμε...

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Απεγνωσμένη μάχη δίνει η δεξιά ισπανική κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι για να αποφύγει έστω και την υστάτη των στιγμών την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς Μνημονίου, πράγμα που απαιτεί η Γερμανία. Η αυξανόμενη απειλή κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος της Ισπανίας έχει φέρει σε αδιέξοδο τη Μαδρίτη. Βλέποντας τα ολέθρια οικονομικά αποτελέσματα της πολιτικής των μνημονίων στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, αλλά και την καταρράκωση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών αυτών που συνεπέφερε η μνημονιακή πολιτική, ο Ραχόι προσπαθεί πάση θυσία να αποφύγει την ταπείνωση της Ισπανίας.

Εχοντας εκλεγεί μόλις προ εξαμήνου και γνωρίζοντας ότι η υπαγωγή σε καθεστώς Μνημονίου σηματοδοτεί και την πολιτική αυτοκτονία του, ο Ισπανός πρωθυπουργός προσπαθεί να σφυρηλατήσει συμμαχία με τον άρτι νεοεκλεγέντα Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ για να αποφύγει το μοιραίο.

Το Βερολίνο όμως πιέζει ασφυκτικά τη Μαδρίτη και θέλει να την οδηγήσει σε καθεστώς Μνημονίου πριν από τις 30 Ιουνίου, αν είναι δυνατόν. Ο εκπρόσωπος της καγκελαρίας Στέφαν Ζάιμπερτ, ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών και στενός συνεργάτης της καγκελαρίου Φόλκερ Κάουντερ, ο γενικός διευθυντής της Ενωσης Γερμανικών Τραπεζών Μίκαελ Κέμερ και άλλοι συγκαταλέγονται μεταξύ αυτών που τα τελευταία 24ωρα καλούν δημοσίως την Ισπανία να προσφύγει στον ευρωπαϊκό μηχανισμό χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF) - να μπει δηλαδή υπό καθεστώς Μνημονίου.

«Γιατί αλήθεια αρνείται η Ισπανία τη στήριξη του ΔΝΤ και της ΕΕ;», αναρωτιόταν υποκριτικά ο εκ των πέντε συνδιευθυντών της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» Χόλγκερ Στέλντσνερ και πρόσθετε σαρκαστικά: «Διστάζει η κυβέρνηση της Μαδρίτης εξαιτίας των συνδεόμενων με τη βοήθεια υποχρεώσεων; Αυτές δεν θα έπρεπε να φοβίζουν την Ισπανία, αν είχε μεταρρυθμίσει την αγορά εργασίας τόσο υποδειγματικά όσο επαινείται από όλες τις πλευρές».

Η γαλλική «Λε Μοντ» ήταν χθες εμφανώς αναστατωμένη. «Επίκειται η βοήθεια της Ευρωζώνης στη Μαδρίτη - Εναντίον της γνώμης των εταίρων της, η Γερμανία θέλει να επιβάλει ένα τεράστιο πρόγραμμα λιτότητας στην Ισπανία» έγραφε στους τίτλους ολοσέλιδης ανάλυσής της. «Η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι δεν έχει ζητήσει ακόμη καμιά βοήθεια, αλλά οι προετοιμασίες επιταχύνονται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ενα σχέδιο βοήθειας προς τις ισπανικές τράπεζες έχει όλες τις πιθανότητες να ενεργοποιηθεί ήδη πριν από το τέλος του μηνός, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας», έγραφε στην αρχή του άρθρου της η «Λε Μοντ».

Πόσα χρήματα χρειάζεται όμως η Ισπανία για να σώσει τις τράπεζές της; Τα αναφερόμενα ποσά διαφέρουν τρομερά.Τον Δεκέμβριο του 2011, οι ευρωπαϊκές τραπεζικές αρχές υπολόγιζαν σε λιγότερα από 27 δισεκατομμύρια ευρώ τις ανάγκες επανακεφαλαιοποίησης των ισπανικών τραπεζών. Αποδείχθηκε ήδη ότι επρόκειτο περί φαιδρών υπολογισμών. Μόνο για τη διάσωση της Μπάνκια, της τρίτης σε μέγεθος τράπεζας της Ισπανίας, απαιτούνται συνολικά 23 δισεκατομμύρια ευρώ!

Τώρα η ίδια η κυβέρνηση Ραχόι λέει ότι θα χρειαστούν πάνω από 50 δισεκατομμύρια για να σωθεί το ισπανικό τραπεζικό σύστημα. Ούτε αυτός ο αριθμός όμως φαίνεται αξιόπιστος. Οπως ανέφερε το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ», οι ειδικοί κρατικοί υπάλληλοι του Βερολίνου ανεβάζουν το ποσό αυτό στα... 90 δισεκατομμύρια ευρώ!

Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Πολύ χειρότερα, όπως διαπιστώνει κανείς διαβάζοντας τη «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία αναφέρεται σε σχετική μελέτη της διεθνούς ένωσης τραπεζών, του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF), του γνωστού μας πλέον Τσαρλς Νταλάρα.

Το IIF, λοιπόν, το οποίο είναι ίσως και το καταλληλότερο όργανο γύρω από το θέμα, εκτοξεύει το συνολικό κόστος διάσωσης των ισπανικών τραπεζών στο αστρονομικό ύψος των... 218 έως 260 δισεκατομμυρίων ευρώ!!! Οι αναλυτές του τραπεζικού αυτού οργανισμού, μάλιστα, θεωρούν πιθανότερο το χειρότερο σενάριο, αυτό δηλαδή του κόστους των 260 δισεκατομμυρίων.

ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ: Χρωστούν 700 δισ. σε ξένες τράπεζες

Τεράστιο είναι το χρέος του ισπανικού κράτους, αλλά και των ισπανικών επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα σε ξένες τράπεζες. Βάσει στοιχείων που δημοσίευσε η γαλλική «Λε Μοντ», κράτος και ιδιώτες της Ισπανίας χρωστούν συνολικά 694,1 δισ. ευρώ. Εξ αυτών τα 515,4 τα οφείλουν σε ευρωπαϊκές τράπεζες και τα 178,7 δισ. ευρώ σε τράπεζες εκτός Ευρώπης. Τα 146,1 δισ. τα οφείλουν σε γερμανικές τράπεζες, τα 115,2 σε γαλλικές, τα 86,3 δισ. σε βρετανικές και τα 67,9 σε ολλανδικές. Σε περίπτωση πάντως χρεοκοπίας της Ισπανίας τρομερή ζημιά θα πάθουν οι τράπεζες της... Τουρκίας (!), στις οποίες οι Ισπανοί χρωστούν το απίστευτο ποσό των 104 δισ. ευρώ, πολύ λιγότερα από όσα οφείλονται σε αμερικάνικες (46,4 δισ.) ή ιαπωνικές (21,7) τράπεζες.
Γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

- «Ανθρωποκτονία από πρόθεση εν βρασμώ ψυχής»...

- Μα...

- Τράβα σπίτι σου και θα δίνεις το παρόν στο αστυνομικό τμήμα μια φορά το μήνα...

- Μα....

- Δεν έχει μα και ξεμα... πήρες την καραμπίνα και βγήκες έξω να καταδιώξεις τους ληστές.

- Μα μπήκαν στο σπίτι μου, έβαλαν το μαχαίρι στο λαιμό της μητέρας μου... μπήκαν και σε άλλα σπίτια... ξαναγύρισαν στο σπίτι μου...ποιός μου λέει ότι δεν θα ξαναγύριζαν ή δεν θα κινδύνευε και κάποιος άλλος γείτονας εάν δεν τους καταδίωκα;

- Ο Νόμος είναι νόμος... έπρεπε ν’ απευθυνθείς στις Αρχές...

- Μα πως θα γίνει αυτό; Θα τους πω, «συγγνώμη κύριοι κλέφτες, μην κόψετε το λαιμό της μητέρας μου μέχρι να πάρω τηλέφωνο την αστυνομία και μέχρι να έρθουν εδώ»;

- Ο Νόμος είναι νόμος κατηγορούμενε...

- Τους πήραμε, ήρθαν κι έφυγαν...

- Δεν είχες δικαίωμα... ο Νόμος είναι Νόμος...

- Κι αν μπροστά μου κλέβουν το αυτοκίνητό μου ή το αυτοκίνητο άλλου πολίτη;

- Δεν έχεις δικαίωμα να τους πυροβολήσεις αν δεν τραβήξουν όπλο κι αν δεν σου ρίξουν πρώτοι....Κάλεσε τις Αρχές...

- Μα θα το έχουν κλέψει μέχρι να έρθουν...έτσι σκότωσαν τα αδέρφια στην Καισαριανή... επειδή κατέβηκαν άοπλοι και δεν έριξαν πρώτοι... κι από κοντά πέθανε και η μάνα τους...

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Τρεις χαμένες ζωές Ελλήνων συμπολιτών σας είναι αυτές!

- Ο Νόμος είναι Νόμος....

- Μα αν ρίξουν πρώτοι, το πιο πιθανό είναι πως δεν θα προλάβω να του ρίξω εγώ...

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Ακόμη κι αν εισβάλλουν στο μαγαζί μου ή άλλου πολίτη για ληστεία; -

- Δεν έχεις δικαίωμα... κάλεσε τις Αρχές..

- Μα... μπροστά τους; Κι αυτοί θα με... αφήσουν να πάρω τηλέφωνο;

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Ακόμη κι αν με ξυλοκοπούν, εμένα, την γυναίκα μου, το παιδί μου, τους γέροντες γονείς μου ή άλλους πολίτες;

- Κάλεσε τις Αρχές...

- Μα...

- Δεν έχεις δικαίωμα...

- Μα κινδυνεύουμε να μας σκοτώσουν αν δεν χρησιμοποιήσω όπλο...

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Μα κύριε, ακόμη κι αν μέσα στην νυχτερινή ησυχία του σπιτιού μου και με τα παιδιά μου να κοιμούνται στο διπλανό δωμάτιο, αν δω στο σκοτάδι τους κλέφτες πάνω από το κεφάλι μου;

- Κατηγορούμενε δεν έχεις δικαίωμα να τους πυροβολήσεις... διότι πρέπει να σου ρίξουν αυτοί πρώτα... δεν θεωρείται φονική ενέργεια η πράξη τους... συνεπώς, η δική σου «ένοπλη αντίδραση» δεν θεωρείται «ισοδύναμη αντίδραση» για να θεωρηθεί «αυτοάμυνα»....

- Μα πως θα γίνει αυτό; Και θα ζω εγώ μετά για να τους ρίξω αν δεν τους ρίξω πρώτος;

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Ακόμη κι αν τη γυναίκα μου ή όποια άλλη γυναίκα τη βιάζουν μπροστά μου;

- Δεν έχεις δικαίωμα να βγάλεις το όπλο και να τους ρίξεις... διότι πρέπει να σου ρίξουν πρώτοι... δεν θεωρείται φονική ενέργεια η πράξη τους...

- Μα, αιμορραγεί! Βασανίζεται σωματικά και ψυχικά. Μπορεί να πεθάνει πάνω στην πράξη ή ύστερα εξ’ αιτίας αυτής... αυτό δεν είναι «φονική δράση» εκ μέρους τους προς την γυναίκα;

- Αφού δεν χρησιμοποιούν πυροβόλο όπλο δεν έχεις ούτε κι εσύ δικαίωμα να χρησιμοποιήσεις όπλο... κάλεσε τις Αρχές...

- Κι αν δεν μπορεί να γίνει αυτό; Ή, τέλος πάντων, η γυναίκα κινδυνεύει να πεθάνει προτού έρθει η αστυνομία!

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Ακόμη κι αν μπροστά στα μάτια μου βιάζουν το παιδί μου ή άλλο παιδί;

- Δεν έχεις δικαίωμα να τους πυροβολήσεις... πρέπει να σου ρίξουν πρώτοι... δεν θεωρείται φονική ενέργεια η πράξη τους...

- Μα...

- Κάλεσε τις Αρχές...

- Μα..το παιδί πεθαίνει από αιμορραγία εκείνη την ώρα ή από σοκ!

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Ακόμη κι αν απαγάγουν μπροστά στα μάτια μου το παιδί μου ή ένα άλλο παιδί;

- Δεν έχεις δικαίωμα....κάλεσε τις Αρχές...

- Μα θα έχει χαθεί ως τότε το παιδάκι...

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Ακόμη κι αν εισβάλλουν στα σπίτια των συμπολιτών μου σκορπώντας τρόμο, πόνο και θάνατο;

- Δεν έχεις δικαίωμα....κάλεσε τις Αρχές...

- Μα θα έχει γίνει το κακό μέχρι να’ ρθουν...

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Και τώρα τι θα γίνει μ’ εμένα;

- Στην χειρότερη περίπτωση θα φας ισόβια...Στην καλύτερη θα φας δύο χρόνια με αναστολή...

- Άρα, θα λερωθεί το ποινικό μου μητρώο... Άρα, δεν θα έχω ξανά ποτέ στη ζωή μου το δικαίωμα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, την οικογένειά μου και τους συμπολίτες μου γιατί ο επόμενος αστυνομικός ή δικαστής που θα δει το ποινικό μου μητρώο, θα με «καταστρέψει» στην δεύτερη «προσαγωγή και δίκη» μου θεωρώντας πως έχει μπροστά του ένα «κατακάθι, έναν αλήτη που ήδη έχει σκοτώσει άνθρωπο»....

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Κι επειδή είναι Νόμος είναι και Ηθικός, ε;

- Δεν το κρίνω εγώ αυτό... εγώ απλά εφαρμόζω τον Νόμο...

- Και η γιαγιά στην Πάτρα προχτές που την σκότωσαν με δεκαπέντε μαχαιριές για να τη ληστέψουν; Ακόμη κι ένα κοτόπουλο, φροντίζεις να του κόψεις το λαιμό με μια γρήγορη κίνηση για να μην υποφέρει... Ποιός ο λόγος να της το κάνουν αυτό εαν δεν είναι «εσκεμμένη επίθεση» εναντίον του Λαού μας με σκοπό να του προκαλέσουν πόνο, φόβο, τρόμο;

- Αυτά είναι Πολιτική κατηγορούμενε. Κι εμένα μ’ ενδιαφέρει μόνο ο Νόμος... κι ο Νόμος είναι Νόμος...

- Μα..

- Διέπραξες «δολοφονία» κατηγορούμενε...

- Η λέξη «δολοφονία» περιέχει τη λέξη «δόλος»... και δεν υπήρχε «δόλος» στην ενέργειά μου.

- Αυτή την λέξη χρησιμοποιεί η Νομική Ορολογία.

- Όχι κύριε... σε συνθήκες «εισβολής» η αντίστοιχη στρατιωτική ορολογία είναι «απώθηση/εκκαθάριση εισβολέως»... και ο Λαός μας δέχεται «εισβολή»... πεθαίνουν συμπολίτες μας κάθε μέρα...

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Υποθέτω πως θα πρέπει να σας ευχαριστήσω για το «...εν βρασμώ ψυχής...».

- Η θέσπιση των Νόμων είναι δουλειά του Νομοθέτη... δική μου δουλειά είναι η εφαρμογή/επιβολή του Νόμου...

- Αύριο βράδυ, ίσως στη θέση της μητέρας μου και των κατοίκων της γειτονιάς μου να βρίσκεται η δική σας μητέρα, η δική σας οικογένεια...

- Ο Νόμος είναι Νόμος...

- Κατάλαβα... ευχαριστώ...ο Νόμος δεν είναι στο πλευρό του Πολίτη... αλλά στο πλευρό του εισβολέως... παίζουμε από χέρι χαμένοι λοιπόν...

Το πρωί συνέβη το γνωστό γεγονός στην Παιανία. Το ίδιο βράδυ (07/06/12), στο νυχτερινό δελτίο ειδήσεων του Σκάι, ο «κος» Πορτοσάλτε ολοφύρονταν για το «πόσες πολλές καραμπίνες έχει επιτρέψει η Πολιτεία να κυκλοφορούν νόμιμα»...

Προετοιμάζεται προφανώς το έδαφος για να «μαζέψουν κάποιοι» ακόμη κι αυτά τα όπλα από τον Ελληνικό Λαό....

Λίγο πριν, το ίδιο είχε ζητήσει και κάποιος «πολιτευτής του ΣΥΡΙΖΑ...

Σε μια άλλη εκπομπή, ένας Αλβανός (δημοσιογράφος στα Ελληνικά ΜΜΕ και υπό απέλαση) εξήγγειλε με στόμφο: «...του ληστή να του κοπεί το χέρι... αλλά να κοπεί και το χέρι αυτού που τον σκότωσε...»!!!

Μην σκας Έλληνα... θα γίνουν όλα μόνα τους... γύρνα από το άλλο πλευρό... ησύχασε... δεν θα καταλάβεις τίποτα... απ’ το ένα όνειρο στο άλλο θα περάσεις...

Κι άσε τους «αφελείς» και τους «γραφικούς» να φωνάζουν για την ανάγκη «αυτενέργειας»...

Που να μπλέκεις τώρα...

Γιώργος Ανεστόπουλος

Μυστικοί διάλογοι Καραμανλή – Ομπάμα
Η αποκαλυπτική στιχομυθία για τους αγωγούς, που καθόρισε τις εκλογές του 2009

Της Γιώτας Αντωνοπούλου

Λέγεται, και σωστά, πως η Πολιτική είναι ένα κομμάτι Ιστορίας που γράφεται διαρκώς. Ο σύντομος αλλά εξόχως αποκαλυπτικός διάλογος Καραμανλή – Ομπάμα πριν από τρία χρόνια, τον οποίο δημοσιεύει το PRESSing, φωτίζει μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα το ομιχλώδες πολιτικό τοπίο του 2009 και τα όσα συνέβησαν τότε στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας οδηγώντας την κυβέρνηση Καραμανλή στην πτώση της και αλλάζοντας με βίαιο τρόπο τη «ρότα» της χώρας. Όπως προκύπτει μέσα από αυτό το διάλογο σε συνδυασμό με τα διάφορα ντοκουμέντα που τον τελευταίο ένα χρόνο έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας και έχουν οδηγήσει την ελληνική Δικαιοσύνη στην άσκηση ποινικών διώξεων κατ’ αγνώστων, αυτό που πρωτίστως κρίθηκε στις ελληνικές εκλογές του 2009 ήταν το περιεχόμενο της απάντησης στο επιτακτικό για την Αμερική πολιτικό ερώτημα «ποιος ελέγχει τις πηγές και τις ροές της ενέργειας; ». Αυτό που κρίθηκε ήταν η ίδια η διεθνής ενεργειακή «σκακιέρα», αναπόσπαστο και δομικό κομμάτι της «παγκόσμιας σκακιέρας» που τόσο ανάγλυφα περιγράφει ο Μπρεζίνσκι.

«Δύο θέματα, κύριε πρωθυπουργέ…»

Ήταν 3 Απριλίου 2009 τότε που ο Καραμανλής, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο, είχε την πρώτη του κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον νεοεκλεγέντα, τότε, πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα. Η συνάντηση εκείνη έχει ένα πολύ ενδιαφέρον παρασκήνιο που δεν έγινε τότε γνωστό, είναι, όμως, βέβαιο πως καθόρισε όχι μόνο την πορεία της κυβέρνησης Καραμανλή τους επόμενους μήνες αλλά συνολικά την πορεία της χώρας.

Ο Ομπάμα, ο οποίος ως υποψήφιος στις αμερικανικές εκλογές είχε δεσμευτεί σε όλους τους τόνους ότι θα στηρίξει την Ελλάδα στα εθνικά της θέματα, κάνοντας μάλιστα σαφείς αναφορές στο Σκοπιανό, στα ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό, στην πρώτη του αυτή συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό όχι μόνο δεν επαναβεβαίωσε τις δεσμεύσεις του αλλά στη διάρκεια της 40λεπτης συνομιλίας τους θύμισε σε αρκετά σημεία τον προκάτοχό του Τζωρτζ Μπους το νεότερο: άκουγε επί πολλή ώρα αμίλητος τον Κώστα Καραμανλή να του εξηγεί με λεπτομέρειες ποια είναι τα προβλήματα της Ελλάδας και πού ακριβώς χρειάζεται η χώρα μας την υποστήριξη της υπερδύναμης κι όταν η ενημέρωση ολοκληρώθηκε αντί άλλου σχολίου ο νέος «πλανητάρχης» απάντησε:

-- «Θέλω κι εγώ από την πλευρά μου να σας θέσω, κύριε πρωθυπουργέ, δύο θέματα: Πρώτον, δεν συνάδει με το κεκτημένο του ΝΑΤΟ ένα κράτος μέλος να σπάει την ομοφωνία των αποφάσεων. Δεύτερον, δεν είναι επιτρεπτό ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ να αναπτύσσει προνομιακές σχέσεις με κράτος το οποίο δεν μετέχει στο ΝΑΤΟ».

Το δεικτικό, αν και ευγενικά διατυπωμένο, σχόλιο του Ομπάμα για το Βέτο της Ελλάδας στο Βουκουρέστι καθώς και για τις συμφωνίες με τη Ρωσία που αφορούσαν την κατασκευή των αγωγών ήρθε να διαψεύσει τις όποιες προσδοκίες είχε διαμορφώσει η ελληνική πλευρά ενόψει της πολυαναμενόμενης πρώτης συνάντησης με τη νέα αμερικανική ηγεσία. Και μπορεί μεν ο πρώην πρωθυπουργός να μην άφησε αναπάντητη την «παραίνεση» του Αμερικανού προέδρου, ανταπαντώντας πως «η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι είναι συνεπέστατο μέλος του ΝΑΤΟ αλλά και το ΝΑΤΟ οφείλει να κατανοεί τα προβλήματα των χωρών μελών του», όμως, όπως αναφέρουν τακτικοί συνομιλητές του «από εκείνο το διάλογο ο Καραμανλής αντελήφθη πέραν πάσης αμφιβολίας πως ο χρόνος της διακυβέρνησής του μετράει αντίστροφα».

Το σχέδιο «ΠΥΘΙΑ»

Παρότι ο συγκεκριμένος διάλογος δεν ήταν τότε γνωστός, το γεγονός ότι ο χρόνος της διακυβέρνησης Καραμανλή τελείωνε θεωρούνταν εκ των ων ουκ άνευ τη συγκεκριμένη περίοδο καθώς οι ΗΠΑ κι οι «δορυφόροι» τους στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ με κάθε ευκαιρία και σε όλα τα επίπεδα επεδείκνυαν τη δυσφορία τους για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας ενώ παράλληλα η ελληνική κυβέρνηση δεχόταν πληθώρα «προειδοποιήσεων» από διαφορετικές και, φαινομενικά, ασύνδετες μεταξύ τους πλευρές. Προειδοποιήσεις προερχόμενες πρώτον, από τις «αγορές» οι οποίες αύξαναν επικίνδυνα το κόστος δανεισμού για τη χώρα μας παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης κατέγραφε, ακόμη, θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης (+0,3% το πρώτο τρίμηνο του 2009). Προειδοποιήσεις από την Κομισιόν, η οποία μόλις είχε θέσει για δεύτερη φορά την ελληνική Οικονομία σε επιτήρηση (18/2/2009) αποστερώντας από την κυβέρνηση τη δυνατότητα της εκπλήρωσης δεσμεύσεων πουείχε αναλάβει προς διάφορες κοινωνικές ομάδες. Το αξιοσημείωτο , δε, είναι πως οι Ευρωπαίοι και οι απεσταλμένοι τους στην Ελλάδα τεχνοκράτες περιέργως «δεν είδαν» όλο αυτό το διάστημα της επιτήρησης αυτό που μετεκλογικά απέδωσαν στην κυβέρνηση Καραμανλή, ότι δηλαδή «έδινε ψεύτικα στοιχεία»! Το τρίτο «μέτωπο» εντοπιζόταν στο εσωτερικό της χώρας, με τις διάφορες συντεχνίες που είχαν τη δημόσια πολιτική καθοδήγηση του ΠΑΣΟΚ να διαμορφώνουν καθημερινά συνθήκες κοινωνικής αναταραχής και οικονομικής ασφυξίας σε όλα τα πιθανά πεδία προσέλκυσης επενδύσεων (στον ΟΛΠ, στο κέντρο της Αθήνας, στα αεροδρόμια κ.λπ.). Το τέταρτο «μέτωπο» είχε ονοματεπώνυμο: λεγόταν Γιώργος Παπανδρέου και είχε προαναγγείλει την «ημερομηνία λήξης» της κυβέρνησης Καραμανλή με αφορμή την Προεδρική εκλογή!

Και μόνο τα προαναφερθέντα θα ήταν αρκετά ώστε σε σύντομο διάστημα να οδηγήσουν σε πτώση μια κυβέρνηση των 151 βουλευτών. Κι όμως, όλα τα σενάρια σχετικά με το τι ή το ποιος θα μπορούσε πιθανώς να κρύβεται πίσω από τα όσα συνέβαιναν και να συντονίζει την κοινωνική αναταραχή στην Ελλάδα, ωχριούν μπροστά σ’ αυτό που γνώριζε ήδη από τότε ο Κώστας Καραμανλής: το άκρως απόρρητο έγγραφο της ΕΥΠ προς τον αρμόδιο Υπουργό Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλο για «σχέδιο δολοφονίας εις βάρος του πρωθυπουργού με στόχο την αναβολή ή τη ματαίωση της ενεργειακής πολιτικής της χώρας». Όπως αναφερόταν στο έγγραφο, η ΕΥΠ είχε λάβει τις απόρρητες αυτές πληροφορίες από τη Ρωσική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB), πράκτορες της οποίας «σε μία τουλάχιστον περίπτωση ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με τους άνδρες που παρακολουθούσαν το αυτοκίνητο του Έλληνα πρωθυπουργού στην περιοχή της Ν. Μάκρης Αττικής, και πιο συγκεκριμένα στη διασταύρωση των φωτεινών σηματοδοτών που οδηγούν στην Ιερά Μονή του Αγ. Εφραίμ». Κι επειδή πέρα από το περιεχόμενο-σοκ του εγγράφου περί του εκπονηθέντος σε «αμερικανικό κέντρο» σχεδίου δολοφονίας, εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς και «τι δουλειά είχαν οι Ρώσοι πράκτορες στον Άγ. Εφραίμ;», η απάντηση βρίσκεται σε μια σειρά άλλων εγγράφων που περιλαμβάνονται στη σχετική δικογραφία, σύμφωνα με τα οποία η FSB είχε εντοπίσει «απόπειρα τηλεφωνικής υποκλοπής συνομιλιών μεταξύ των κυρίων Κ. Καραμανλή, Β. Πούτιν και Τζ. Παρβάνοφ» και είχε συστήσει μια ειδική ομάδα «αντιπαρακολούθησης» των κέντρων που παρακολουθούσαν τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού! Όπως είναι γνωστό, τα απόρρητα έγγραφα της FSB αναφέρονταν σε σχέδιο ματαίωσης της ενεργειακής πολιτικής της χώρας, το οποίο είχε την ελληνική κωδική ονομασία «ΠΥΘΙΑ» και περιελάμβανε τέσσερα κύρια σημεία:

Πολιτική αποσταθεροποίηση με αιχμή του δόρατος την υπόθεση Βατοπεδίου.

• Επιχειρηματική αποσταθεροποίηση με την καθ’ οιονδήποτε τρόπο υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας. Στην εν λόγω μορφή αποσταθεροποίησης περιλαμβάνονται και οι απαγωγές επιχειρηματιών.

• Κοινωνική αποσταθεροποίηση με διάφορες μορφές κοινωνικής αναταραχής, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι τρομοκρατικές ενέργειες.

• Διάφορα προβλήματα στην εξωτερική πολιτική.

Περιελάμβανε, δηλαδή, το συγκεκριμένο σχέδιο, όλα όσα ήδη υφίστατο η κυβέρνηση Καραμανλή με την αύξηση του κόστους δανεισμού, τη νέα επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας, την υπόθεση του Βατοπεδίου που τροφοδοτούσε διεθνή δημοσιεύματα περί «σκανδάλων της ελληνικής κυβέρνησης», την κοινωνική αναταραχή στο εσωτερικό και διαφόρους «βρυχηθμούς» από το εξωτερικό, προερχόμενους ακόμη κι από Ευρωπαίους εταίρους της αμερικανικής «σφαίρας» επιρροής. Κι όσο κι αν δυσκολεύεται ο νους ενός πολίτη να αντιληφθεί και να πιστέψει ότι, ναι, είναι πιθανό να εκπονείται σε κάποιο σημείο του κόσμου και σε κάποιο πολιτικό κέντρο ένα σχέδιο δολοφονίας κατά πρωθυπουργού δημοκρατικής χώρας, ανατρέχοντας κανείς στην ιστορία, ακόμη και την πιο πρόσφατη, θα διαπιστώσει ότι σε διάφορα σημεία της υφηλίου υπήρξαν δυστυχήματα με θύματα πολιτικούς που τα ακριβή αίτιά τους ουδέποτε εξακριβώθηκαν, ή ότι υπήρξαν αναταραχές και εξεγέρσεις που ποτέ δεν διευκρινίστηκε από πού καθοδηγήθηκαν ή ακόμη, σε περιπτώσεις μη δημοκρατικών χωρών, έγιναν ακόμη και πόλεμοι με ψεύτικα ενοχοποιητικά στοιχεία, οι οποίοι άφησαν πίσω τους χιλιάδες αθώους νεκρούς. Δεν πρέπει, εξάλλου να διαφεύγει της προσοχής οιουδήποτε το γεγονός πως, μετά από πολύμηνη και εξονυχιστική έρευνα των στοιχείων, η ελληνική Δικαιοσύνη διέταξε την άσκηση ποινικής δίωξης κατά αγνώστων για το σχέδιο δολοφονίας Καραμανλή.

Οι ανησυχίες του Καραμανλή

Ποια είναι η θέση του Κώστα Καραμανλή σε όλα αυτά που συνέβησαν αλλά και στα όσα στο μεταξύ αποκαλύφθηκαν για τη δράση ξένων κέντρων που αποσκοπούσαν στη ματαίωση της πολιτικής των αγωγών; Πρόσωπα που συνομιλούν τακτικά μαζί του είναι κατηγορηματικά στο θέμα των αποκαλύψεων για το σχέδιο «ΠΥΘΙΑ»:

«Ο πρόεδρος δεν σχολιάζει τίποτα από όλα αυτά. Είναι αληθές ότι είχε ενημερωθεί από τον Παυλόπουλο για το απόρρητο έγγραφο της ΕΥΠ κι είχε λάβει αυξημένα μέτρα προσωπικής ασφάλειας, αλλά δεν γνωρίζει κάτι πέραν αυτού. Παρακολουθεί, όπως κι όλοι, τις εξελίξεις στο επίπεδο της ελληνικής Δικαιοσύνης».
Οι ίδιοι, πάντως, συνομιλητές του πρώην πρωθυπουργού δεν αρνούνται πως η ακύρωση της πολιτικής των αγωγών αποτέλεσε για εκείνον μια μεγάλη απογοήτευση. Επίσης, δεν αρνούνται πως ο πρώην πρωθυπουργός ανησυχεί για τα εθνικά θέματα καθώς γνωρίζει το πλέγμα των συμφερόντων που εξυφαίνεται γύρω από τα θέματα εθνικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα. Γι’ αυτό και θεωρεί ο Καραμανλής πως οι εκλογές της 17ης Ιουνίου είναι κρίσιμες για την ίδια την εθνική υπόσταση της χώρας. Η μεγάλη ανησυχία του είναι πως σήμερα η οικονομική κρίση έχει μετατραπεί σε πολιτική κρίση, κι αυτή η κατάσταση πρέπει άμεσα να εξομαλυνθεί. Η χώρα, σύμφωνα με τους συνομιλητές του κ. Καραμανλή, πρέπει άμεσα να μπει σε σταθερή τροχιά, αλλιώς θα είναι ευάλωτη όχι μόνο οικονομικά αλλά και εθνικά. Τη διάσταση αυτή έδωσε ο πρώην πρωθυπουργός κατά την προεκλογική περίοδο της 6ης Μαΐου όταν στη γραπτή του δήλωση με την οποία καλούσε τους πολίτες να στηρίξουν τη ΝΔ και τον Αντώνη Σαμαρά σημείωνε μεταξύ άλλων:

- «Η χώρα πρέπει να μπορεί να κυβερνηθεί με ξεκάθαρη πολιτική στόχευση και χρονικό ορίζοντα τετραετίας. Διαφορετικά η πρωτοφανής περιπέτεια που βιώνει ο τόπος μπορεί να επιδεινωθεί σε όλα τα επίπεδα, οικονομικά, κοινωνικά, ακόμα και εθνικά».
Ο πρώην πρωθυπουργός θεωρεί ότι στα εθνικά μας θέματα η Ευρώπη θα σταθεί αρωγός των θέσεών μας, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι η Ελλάδα θα επιλέξει να πορευτεί τον ευρωπαϊκό δρόμο. Στο πλαίσιο αυτό είναι άμεσης προτεραιότητας οι πολιτικές προσέλκυσης επενδύσεων στη Θράκη, η οποία ήταν και παραμένει εξαιρετικά «ευαίσθητη» περιοχή. Ο κ. Καραμανλής θεωρεί επίσης, σύμφωνα πάντοτε με τους συνομιλητές του, ότι το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ δεν προσφέρεται για προεκλογικές ρητορείες αλλά είναι ένα εξαιρετικά λεπτό ζήτημα που θέλει προσεκτικό σχεδιασμό και διεθνείς συμμαχίες, οι οποίες οφείλουν να συναφθούν σε συνθήκες σταθερότητας για την Ελλάδα. Γνωρίζοντας, εξάλλου, όσο λίγοι, το μέγεθος των πιέσεων που ασκούνται στην Ελλάδα για το Σκοπιανό, ο πρώην πρωθυπουργός θεωρεί πως το γεγονός ότι η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στις 21 Μαΐου δεν συζήτησε το θέμα, δεν σημαίνει ότι αυτό δεν παραμένει ανοιχτό μπροστά μας κι ότι δεν θα κληθούμε σύντομα να το διαχειριστούμε. Ο Κώστας Καραμανλής πιστεύει, εξάλλου, πως δεν θα πρέπει να πάει χαμένη η ελληνική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2014, σημειώνοντας ωστόσο πως οι δυνατότητες μιας χώρας που έχει «γονατίσει» οικονομικά και κοινωνικά είναι περιορισμένες. Γι’ αυτό, όπως τονίζει ο πρώην πρωθυπουργός στους συνομιλητές του,
«οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα πρέπει οπωσδήποτε να αναδείξουν κυβέρνηση καθώς ένα νέο σκηνικό ακυβερνησίας θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα σε όλα τα επίπεδα και βέβαια και στο επίπεδο των εθνικών μας θεμάτων, τα οποία βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή». Μάλιστα, διευκρινίζει ότι «αυτή δεν μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε κυβέρνηση. Η κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τις τύχες του τόπου θα πρέπει να είναι κυβέρνηση ΝΔ, αφού η μεγάλη παράταξη έχει σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό αλλά και καθαρές θέσεις στα εθνικά θέματα και έχει δώσει σημαντικές μάχες στο πεδίο αυτό».