Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Ιαν 2016


Δεν ξέρουμε αν το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά η χώρα μας δεν είναι πλέον απλά μια χρεοκοπημένη χώρα υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Ήδη έχει περάσει στο στάδιο της εκκαθάρισης της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και ακόμα μας ταϊζουν με την ελπίδα της ανάπτυξης και της ρύθμισης του χρέους από το ένα μέρος, ενώ από το άλλο μας τρομοκρατούν με την έξοδο από το ευρώ, την οποία έξοδο και θα πράξουν στο τέλος, μετά το πέρας της εκκαθάρισης.

Ο κ. Τσίπρας, υπακούοντας φυσιολογικά στην ανθρώπινη ύπαρξή του, εκείνο που θέλει, τώρα που έφτασε στο ύπατο αξίωμα της χώρας είναι να παραμείνει στη θέση του. Αυτό πρέπει να το κατανοήσουμε και δεν πρέπει να τον ψέγουμε γι’ αυτό. Πιστεύει λοιπόν πως, αν καταφέρει να πάρει μια ρύθμιση του χρέους, θα μπορέσει να το πουλήσει αυτό στους υπηκόους του, για να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και να παραμείνει για χρόνια στην ύπατη εξουσία. Λες και ότι από την επομένη θα αρχίσει να ρέει άφθονο χρήμα.

Όμως αυτή του την προσμονή δεν την ξέρουμε μόνο εμείς, αλλά την ξέρουν και οι δανειστές. Του δίνουν λοιπόν το τυράκι της ρύθμισης του χρέους (όχι διαγραφής του φυσικά) και τον πιάνουν στη φάκα της υποτέλειας και της πλήρους εκκαθάρισης των ελληνικών εισοδημάτων και περιουσιών.

Αναρωτιόμαστε, είναι άραγε τόσο πολιτικά αφελής ο κ. Τσίπρας και δεν αντιλαμβάνεται ότι του έχουν στημένη μια παγίδα, στην οποία όμως πέφτουμε όλοι μέσα; Όχι δεν είναι πολιτικά αφελής, αλλά δεν έχει άλλη επιλογή προκειμένου να επιλύσει το υπαρξιακό του ζήτημα, καθόσον γνωρίζει ότι η απομάκρυνσή του από το μέγαρο Μαξίμου, θα σημάνει και την πολιτική του αποστρατεία σε τόσο νεαρή ηλικία.

Αφού λοιπόν εμείς οι υπήκοοι δεν έχουμε συνταγματικά δικαιώματα να επέμβουμε για να σωθούμε, (π.χ. δημοψηφίσματα με λαϊκή πρωτοβουλία ή δικαίωμα ανάκλησης) ας προσδεθούμε γερά στις θέσεις των καναπέδων μας, γιατί η πτώση θα είναι επώδυνη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Το 20% με 30% των περίπου 5.000 Ευρωπαίων πολιτών που εντάχθηκαν στο Ισλαμικό Κράτος έχει επιστρέψει στην Ευρωπαϊκή Ενωση» δηλώνει στην «Κ» ο υποδιευθυντής Επιχειρήσεων της Europol, Wil van Gemert

"Το ISIS δημιούργησε σώμα για πολύνεκρες επιθέσεις στην Ε.Ε.

Ειδικό σώμα μαχητών για πολύνεκρες επιθέσεις στην Ευρώπη δημιούργησε το «Ισλαμικό Κράτος», στο πλαίσιο νέας στρατηγικής διεθνοποίησης του τρόμου. Η εκπαίδευση των νεοσυλλέκτων προσομοιάζει με αυτή των Ευρωπαίων κομάντος και περιλαμβάνει οδηγίες για χρήση όπλων - εκρηκτικών και τεχνικές εκτελέσεων, όπως αποκεφαλισμοί.
Αυτά αποκαλύπτει στην «Κ» ο κ. Wil van Gemert, υποδιευθυντής «Επιχειρήσεων» της Europol, με αφορμή την έναρξη λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Αντιτρομοκρατικού Κέντρου (ΕCTC) στα κεντρικά γραφεία του Οργανισμού, στη Χάγη. «Το 20% με 30% των περίπου 5.000 Ευρωπαίων πολιτών που εντάχθηκαν στο Ισλαμικό Κράτος έχουν επιστρέψει στην Ε.Ε.» λέει ο κ. van Gemert και επισημαίνει ότι «υπάρχει κίνδυνος να επιχειρήσουν επιθέσεις εντός Ε.Ε., υιοθετώντας μεθόδους που παραπέμπουν σε τακτικές ειδικών δυνάμεων».

Για το νέο Αντιτρομοκρατικό Κέντρο διευκρινίζει ότι στόχος του είναι η βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ των Αντιτρομοκρατικών Υπηρεσιών της Ε.Ε.: «Σκοπός μας είναι να υποστηρίξουμε τα κράτη-μέλη στις έρευνές τους, να υπάρξει καλύτερη διαχείριση πληροφοριών» λέει, συμπληρώνοντας ωστόσο ότι η λειτουργία του ΕCTC (European Counter Terrorism Centre) εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την προθυμία κάθε Αστυνομίας να μοιραστεί τις πληροφορίες της με τη Europol. «Στο Ευρωπαϊκό Αντιτρομοκρατικό Κέντρο θα υπάρχει “σύνδεσμος” από τις Αντιτρομοκρατικές Υπηρεσίες όλων των Κρατών-Μελών. Χρειαζόμαστε πολιτική στήριξη και πράγματι, το θέμα συζητείται σε επίπεδο υπουργών Εσωτερικών της Ε.Ε.» λέει.

Ειδικά για την Ελλάδα, ο κ. Wil van Gemert υπογραμμίζει ότι με τη συμβολή του Κέντρου οι ελληνικές Αρχές θα μπορούν αποτελεσματικότερα να εντοπίζουν τρομοκράτες που προσπαθούν να μπουν στην Ε.Ε. μαζί με οικονομικούς μετανάστες και πρόσφυγες. «Εχοντας πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά π.χ. με τα δρομολόγια των τρομοκρατών, τα χαρακτηριστικά των πλαστών εγγράφων που χρησιμοποιούν, οι Ελληνες θα μπορούν αποτελεσματικότερα να αποτρέπουν την είσοδο τζιχαντιστών στην Ε.Ε.» τονίζει.

«Καμία απόδειξη»

Πάντως, έκθεση που δημοσιοποίησε χθες η Europol, με τίτλο «Αλλαγές στη μεθοδολογία των επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους» (Changes in modus operandi of Islamic State terrorist attacks) επισημαίνει πως δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αποδείξεις ότι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» χρησιμοποιούν τα δρομολόγια των προσφύγων για να μπουν στην Ε.Ε. Στα γενικά συμπεράσματα της έκθεσης αναφέρεται ότι «οι επιθέσεις στο Παρίσι υποδεικνύουν μια αλλαγή στρατηγικής του Ισλαμικού Κράτους στην κατεύθυνση της παγκοσμιοποίησης της δράσης του».

Η ίδια έκθεση επικαλείται πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες το Ι.Κ. έχει δημιουργήσει ειδικό σώμα μαχητών που θα αναλάβει να φέρει σε πέρας μεγάλης κλίμακας επιθέσεις, όπως αυτές της 13ης Νοεμβρίου στη γαλλική πρωτεύουσα. «Οι νεοσύλλεκτοι εκπαιδεύονται στη χρήση όπλων και εκρηκτικών σε τεχνικές εκτελέσεων, όπως οι αποκεφαλισμοί καθώς και μεθόδους αντιπαρακολούθησης» αναφέρει η έκθεση, ενώ το ίδιο έγγραφο επισημαίνει ότι εκτός της Συρίας, μικρότερα κέντρα εκπαίδευσης εντοπίζονται στην Ε.Ε. και Βαλκανικές χώρες.

«Σε ποσοστό περίπου 20% οι ξένοι μαχητές έχουν διαγνωστεί με ψυχολογικά προβλήματα πριν ενταχθούν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους, ενώ σε ποσοστό 80% έχουν “φάκελο” στην Αστυνομία άλλοτε για μικρές και άλλοτε για σοβαρότερες παραβάσεις».

Τέλος, ιδιαίτερα σημαντική είναι η επισήμανση της Europol ότι μαχητές ή συμπαθούντες του Ισλαμικού Κράτους στρατολογούν τζιχαντιστές στα κέντρα μεταναστών της Ε.Ε., όπου φιλοξενούνται Σύροι σουνίτες. «Μεγάλη στρατηγική ευκαιρία για την Ευρώπη στην κατεύθυνση της αποτελεσματικότερης αντιμετώπισης της τρομοκρατίας» χαρακτήρισε το νέο Κέντρο ο Ελληνας Επίτροπος Εσωτερικών και Μετανάστευσης κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος, ενώ ο επικεφαλής της Europol κ. Rob Wainwright τόνισε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου ότι «φιλοδοξία μας είναι το ECTC να μετατραπεί σε πληροφοριακό κόμβο στη μάχη κατά της τρομοκρατίας στην Ε.Ε».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Βαθιά στην παγίδα που, με αφορμή το προσφυγικό, έστησαν οι Βορειοευρωπαίοι εταίροι και κυρίως η Α. Μέρκελ, πέφτει η κυβέρνηση, καθώς η χώρα κινδυνεύει πλέον να μετατραπεί σε ανοικτό στρατόπεδο συγκέντρωσης των εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων που κατευθύνονται με κάθε τρόπο προς την Ευρώπη, έναντι απατηλών προσδοκιών ότι αυτή η "διευκόλυνση" της Γερμανίδας Καγκελαρίου θα μπορούσε να έχει θετικό αντίκτυπο στην αντιμετώπιση του χρέους.

Ήδη δημοσιεύματα μεγάλων διεθνών ΜΜΕ, κάνουν λόγο για ένα τέτοιο παζάρι που η Ελλάδα, θα μετατραπεί σε χώρο υποδοχής και φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών εξυπηρετώντας την Γερμανία και την Καγκελάριο Μερκελ που βλέπει να κλυδωνίζεται η κυριαρχία της στο Γερμανικό πολιτικό σύστημα με αφορμή το προσφυγικό, εξασφαλίζοντας την θετική συμβολή της στην ελάφρυνση του χρέους…

Ενθαρρυμένοι προφανώς από τον «εκβιασμό» που σε άλλο επίπεδο και για άλλους λόγους κάνει ο Ιταλός πρωθυπουργός Μ. Ρέντσι στην Γερμανία, αρνούμενος να συναινέσει στην βοήθεια των 3 δις προς την Τουρκία εάν δεν εξασφαλίσει προηγουμένως ανταλλάγματα στο θέμα της δημοσιονομική προσαρμογής, η ελληνική κυβέρνηση η οποία ακόμη δεν έχει κατορθώσει να βρει πεδίο συνεννόησης με τους δανειστές για την πρώτη αξιολόγηση, νομίζει ότι είναι σε θέση για να κάνει ένα τέτοιο παζάρι.

Ήδη δηλώσεις του κ. Τσακαλώτου άλλα και του ευρωβουλευτή Δ. Παπαδημουλη επιχειρούν να κάνουν αυτή την διασύνδεση του προσφυγικού με την αξιολόγηση και το δημοσιονομικό κενό, άλλα και την γενικότερη συζήτηση για το χρέος…

Με ιδιαίτερη ελαφρότητα η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην Σύνοδο Κορυφής πριν δυο μήνες αποδέχτηκε μια συμφωνία η οποία ενώ περιελάμβανε μια σταθερά, την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών, στο άλλο σκέλος της περιελάμβανε τις ασαφείς υποσχέσεις της Τουρκίας ότι θα περιορίσει την μεταναστευτική ροή και την προαιρετική δέσμευση των ευρωπαίων για ποσόστωση στην μετεγκατάσταση 160.000 προσφύγων από την Ελλάδα και την Ιταλία.

Οι ροές συνεχίστηκαν με αμείωτη ένταση, καθώς ούτε η Τουρκία περιόρισε το μεταναστευτικό κύμα, εκβιάζοντας την Ευρώπη και ζητώντας μεγαλύτερα ανταλλάγματα, ενώ και οι Ευρωπαίοι αρνούνται να δεχθούν πρόσφυγες στο έδαφος τους με αποτέλεσμα η μετεγκατάσταση να έχει περιορισθεί σε περίπου 200 πρόσφυγες.

Η Ελλάδα αντιθέτως πιέζεται να οργανώσει και να λειτουργήσει τα hot spots για την υποδοχή και καταγραφή των μεταναστών και προσφύγων και όπως όλα δείχνουν έχει συνδεθεί με τελεσιγραφικό τρόπο η υλοποίηση των δεσμεύσεων αυτών της χώρας μας άλλα και η (ασαφής ως το πραγματικό περιεχόμενο της) ασφάλεια των συνόρων, με την συνέχιση της συμμετοχής της στην Συνθήκη Σένγκεν.

Ο γνωστός αρθρογράφος των Financial Times Γκιντεον Ράχμαν με άρθρο του «Το Ελληνικό χρέος είναι το κλειδί για την προσφυγική κρίση» διερωτάται εάν τα δυο μεγάλα προβλήματα που αντιμετώπισε τον τελευταίο χρόνο η Ε.Ε., η ελληνική κρίση χρέους και το προσφυγικό, μπορεί να συνδυάσουν σε ένα πακέτο που θα έδινε λύση και στα δυο. Κι όπως επισημαίνει, μέρος του Σχεδίου αυτού θα μπορούσε να ήδη να έχει τεθεί σε εφαρμογή είτε δοκιμαστικά είτε από λάθος.

Η βάση τέτοιων ιδεών είναι ότι η ρύθμιση του χρέους θα είναι μια μόνιμη ανακούφιση για την Ελλάδα, ενώ η υποδοχή και φιλοξενία χιλιάδων μεταναστών θα είναι προσωρινή. Και ένα τέτοιο παζάρι θα διευκολυνθεί εφόσον η Ευρώπη οδηγηθεί τελικά στον πλήρη διαχωρισμό της παροχής προσωρινής προστασίας στα θύματα πολέμων και συγκρούσεων, από την επιλογή της μόνιμης μετανάστευσης στην Ε.Ε.

Όλα αυτά τα σενάρια όμως δεν λαμβάνουν υπόψη τους ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που αναζητούν καταφύγιο ή καλύτερη τύχη στην Ευρώπη είτε είναι οικονομικοί μετανάστες είτε πρόσφυγες προερχόμενοι από χώρες που έχει ισοπεδωθεί κάθε υποδομή, το πιθανότερο είναι να επιδιώξουν την μόνιμη εγκατάσταση στην Ευρώπη, πάρα την επιστροφή στις πατρίδες τους.

Πολύ περισσότερο εάν νέες εστίες έντασης δημιουργούνται στην Μέση Ανατολή, προσθέτοντας νέα κύματα προσφύγων, σε εκείνα που ήδη φθίνουν από την Κεντρική και Βόρεια Αφρική και την Κεντρική Ασία...

Πάρα τις διαβεβαιώσεις που δίνονται, είναι σαφές ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στην Συνθήκη Σένγκεν κρέμεται από μια κλωστή, καθώς αρκεί η μονομερής επαναφορά ελέγχων από μια μεγάλη χώρα (που θα συμπαρασύρει και τις υπόλοιπες που συμμετέχουν στην Συνθήκη), σε όσους φθάνουν από την Ελλάδα, για να οδηγηθούμε στην ουσιαστική αναστολή της συμμετοχής της χώρας μας στην Συνθήκη Σενγκεν.

Οι απειλές ότι θα ανοίξουμε τα σύνορα δεν είναι πια πειστικές, καθώς και η πΓΔΜ «τσιμεντάρει» τα σύνορα με την βοήθεια και ευρωπαϊκών χώρων, ενώ και όλες οι χώρες μέλη της Ε.Ε. δηλώνουν δεν πρόκειται να δηχθούν ανεξέλεγκτα μετανάστες στο έδαφος τους.

Και όσοι στην Αθήνα φλερτάρουν με τις ιδέες αυτές διασύνδεσης της υπόθεσης του χρέους με το μεταναστευτικό, θα πρέπει να αντιληφθούν ότι η μετατροπή της Ελλάδας σε Ellis Island της Ευρώπης είναι πολύ εύκολο να γίνει και ήδη συντελείται. Για τα ανταλλάγματα θα πρέπει να αποφασίσουν οι εταίροι της Ευρωζώνης, να ψηφίσουν τα Κοινοβούλια τους, να συμφωνήσει η ΕΚΤ και να συναινέσει το ΔΝΤ…

Μέχρι τότε η Ελλάδα απλώς θα αποτελεί τον κυματοθραύστη του μεταναστευτικού ρέματος που απειλεί να πνίξει ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ενός ρεύματος, που αν δεν είναι τελικά «προσωρινό», θα πνίξει την ίδια την Ελλάδα, ακόμη κι αν οι εταίροι φανούν συνεπείς και έχουν κάνει το reprofiling του χρέους...

Μείωση του χρέους με αύξηση των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα
Μουζάλας: Οι Βέλγοι ζήτησαν στρατόπεδο μεταναστών στην Αθήνα


Θέμα δημιουργίας στρατοπέδου 300.000-400.000 μεταναστών στην Αθήνα έθεσε ο βέλγος υπουργός Εσωτερικών τη Δευτέρα στη Σύνοδο για το μεταναστευτικό στην Ολλανδία αποκάλυψε στον ΣΚΑΪ ο Γιάννης Μουζάλας, την ώρα που νέο δημοσίευμα των Financial Times κάνει λόγο για «ανταλλαγή χρέους» με πρόσφυγες.

«Ο βέλγος υπουργός έθεσε το ανιστόρητο θέμα για στρατόπεδο 300 – 400.000 μεταναστών στην Αθήνα» ανέφερε χαρακτηριστικά ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής.

«Η συνθήκη Σένγκεν κινδυνεύει ευρωπαϊκά, η Ευρώπη κινδυνεύει, η Ευρώπη φοβάται, ανησυχώ» τόνισε ο υπουργός, αναγνωρίζοντας ότι «είναι δύσκολη η κατάσταση για τη χώρα μας όσον αφορά το προσφυγικό».

Όπως ανακοίνωσε ακόμη ο Γιάννης Μουζάλας τα hotspots θα είναι έτοιμα μέχρι τέλη Φεβρουάριου, ενώ αρχές Μαρτίου θα είναι λειτουργικά.

Για «ανταλλαγή χρέους» με πρόσφυγες, για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί, για την Ελλάδα κάνει λόγο στο μεταξύ το δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας.

Ο αρθρογράφος ουσιαστικά κάνει λόγο για τη δημιουργία ενός απέραντου κέντρου κράτησης προσφύγων και μεταναστών ώστε να απαλλαγεί η Ευρώπη από το προσφυγικό, και σε αντάλλαγμα η Ευρώπη να προχωρήσει σε γενναίο κούρεμα του ελληνικού χρέους.

«Αξιωματούχοι της ΕΕ είναι γνωστό ότι εξετάζουν το ενδεχόμενο ‘στεγανοποίησης’ μπλοκάροντας τα σύνορα ανάμεσα στην Ελλάδα και τη ΠΓΔΜ, η οποία είναι η κύρια διαδρομή προς το Βορρά. Σύμφωνα με το δημοσίευμα των Financial Times, το σχέδιο αυτό «πιστεύεται ότι έχει την υποστήριξη του Βερολίνου».

«Είναι εξωφρενικό να γίνουμε η φυλακή και η εξορία της Ευρώπης έναντι αμοιβής» σχολίασε ο υπουργός αντιδρώντας στο δημοσίευμα.

«Υποβόσκουν ζητήματα και πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, και είμαστε σε εγρήγορση. Το κλειδί για την μείωση των ροών βρίσκεται στην Τουρκία, και η Κομισιόν πρέπει να δουλέψει σκληρά με την Τουρκία για τη μείωσή τους... Σε αυτό ομοφώνησαν όλοι στην ΕΕ» επισήμανε.

Σημειώνεται ότι τον Οκτώβριο του 2015 και το γερμανικό περιοδικό WirtschaftsWoche, ανέφερε σε ρεπορτάζ του ότι υπάρχει σκέψη να μειωθούν οι οικονομικές απαιτήσεις της Γερμανίας από την Ελλάδα σε περίπτωση που δεχθεί η ελληνική πλευρά να παραμείνουν περισσότεροι πρόσφυγες στη χώρα. Το περιοδικό επικαλούνταν πηγές από την γερμανική κυβέρνηση.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ευθεία επίθεση εξαπέλυσε το Ισραήλ εναντίον της Άγκυρας μέσω του υπουργού άμυνας της χώρας κατά τη συνάντηση του με τον Πάνο Καμμένο.

«Είναι πλέον στο χέρι της Τουρκίας, της τουρκικής κυβέρνησης, να αποφασίσει εάν θέλει να αποτελέσει μέρος οποιασδήποτε συνεργασίας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, δεν είναι δικό μας ζήτημα», δήλωσε έπειτα από τη συνάντησή του με τον κ. Π. Καμμένο και διευκρίνισε:

«Οπως πιθανώς γνωρίζετε, το Ισλαμικό Κράτος λάμβανε τουρκικά χρήματα για πετρέλαιο για πολύ καιρό, και ελπίζω ότι αυτό θα σταματήσει. Η Τουρκία επέτρεπε επίσης στους τζιχαντιστές να μετακινηθούν από την Ευρώπη προς τη Συρία και το Ιράκ και πάλι πίσω, ως μέρος της τρομοκρατικής υποδομής του Ισλαμικού Κράτους στην Ευρώπη, και ελπίζω ότι και αυτό θα σταματήσει. Η Τουρκία φιλοξενεί ακόμα τη Χαμάς, εξωτερικούς τρομοκράτες, στην Κωνσταντινούπολη».

Οι πολύ σκληρές δηλώσεις του κ. Γιαλόν πραγματοποιήθηκαν λίγες ημέρες ύστερα από τις ακόμη πιο αυστηρές δηλώσεις της υπουργού Δικαιοσύνης του Ισραήλ Αγελέτ Σακέντ, η οποία τασσόταν, προκαλώντας την οργή της Αγκυρας, υπέρ της δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη γεωγραφική ζώνη μεταξύ Ιράν και Τουρκίας. «Το Ισραήλ οφείλει να βοηθήσει τους Κούρδους να αποκτήσουν διεθνή αναγνώριση», είχε πει η κ. Σακέντ.

Στις κοινές δηλώσεις του με τον κ. Καμμένο, ο υπουργός Αμυνας του Ισραήλ αναφέρθηκε και στη σημερινή συνάντηση των πρωθυπουργών κ. Τσίπρα και Νετανιάχου, αλλά και στα κοινά συμφέροντα που μοιράζονται οι δύο λαοί.

Ο κ. Γιαλόν αναφέρθηκε στις «κοινές απειλές» που αντιμετωπίζουν Ελλάδα και Ισραήλ, μιλώντας για «δυνάμεις του κακού που επιχειρούν να κάνουν κι άλλες επιθέσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος», αλλά και για τους δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που καταφθάνουν στα ελληνικά νησιά κάθε μέρα. Στο ίδιο μήκος κινήθηκε και ο κ. Καμμένος, ο οποίος επίσης ζήτησε από την Τουρκία «να μη συνεργάζεται με την τρομοκρατία, να μην προχωρά σε πράξεις οι οποίες δημιουργούν προβλήματα στην περιοχή, να εκμεταλλευτεί τη χρηματοδότηση από την Ε.Ε. και να μπορέσει προς δικό της οικονομικό όφελος να σταματήσει το προσφυγικό στα παράλια της Μικράς Ασίας».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι εφαρμοζόμενες από το 2010 πολιτικές στην Ελλάδα, οι ονομαζόμενες και μνημονιακές πολιτικές έχουν συγκεκριμένους στόχους που δεν αφορούν μόνο τα δημοσιονομικά. Στο χώρο της αγροτικής οικονομίας ο στόχος είναι η ανάπτυξη μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων που θα ελέγχουν την παραγωγή αλλά και τη γη. Για να υλοποιηθεί ο στόχος αυτός βασική προϋπόθεση είναι η εξόντωση των μικρών και μεσαίων αγροτών και η λεηλασία της γης τους.

Βασικά όπλα στην προσπάθεια αυτή είναι η δημιουργία συνθηκών αδυναμίας επιβίωσης και η υπερχρέωση . Με τον τρόπο αυτό οι αγρότες καθίστανται όμηροι των τραπεζών και του κράτους, που συντονισμένα εργάζονται για τα συμφέροντα όσων εποφθαλμιούν την ελληνική αγροτική παραγωγή και τη γεωργική γη. Στα πλαίσια της δημιουργίας συνθηκών αδυναμίας επιβίωσης των αγροτών στα χωριά και τη γη τους εντάσσονται και οι σχεδιασμοί για το νέο φορολογικό και ασφαλιστικό νομοσχέδιο.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υλοποιώντας τους σχεδιασμούς αυτούς, αποφάσισε μαζί με τους ελεύθερους επαγγελματίες ,αυτοαπασχολούμενους να εξοντώσει πλήρως και τους αγρότες, την αγροτική παραγωγή καθώς και όλους τους εργαζόμενους σε αυτήν. Με όπλο το 3ο μνημόνιο εκτελεί τους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς της χώρας μας. Το νέο αντιασφαλιστικό έκτρωμα που παρουσίασε περιέχει για τους αγρότες τις εξής σημαντικές αλλαγές.

1) Καταργείται η οποιαδήποτε χρηματοδοτική στήριξη στον ΟΓΑ , ο οποίος ενοποιείται με τα άλλα ταμεία.

2) Οι ασφαλιστικές εισφορές δεν θα καταβάλλονται ανάλογα με την ασφαλιστική κατηγορία (οι οποίες καταργούνται από 1/1/2017), αλλά μετατρέπονται σε ποσοστό φόρου επί του φορολογητέου εισοδήματος και για την κύρια σύνταξη και για την περίθαλψη.
Συγκεκριμένα:

Α) Από το α΄εξάμηνο του 2015 αρχίζει η σταδιακή αύξηση των συντελεστών των ασφαλιστικών εισφορών για σύνταξη από 7% που είναι σήμερα και θα φθάσει το 2019 στο 20%.( το 2016=10%, 2017=14% ,2018=17%, 2019=20%).

Β) Αυξάνεται από το 2017 η εισφορά για την περίθαλψη από 2.5% σε 6,95%, και ορίζεται και εισφορά 0,5% για την αγροτική εστία η οποία παύει επίσης να χρηματοδοτείται από το κράτος.
Δηλαδή το 2019 το 27,45% του εισοδήματος θα πηγαίνει σε ασφαλιστικές εισφορές.

Γ) Επιπλέον η πιο παρανοϊκή διάταξη είναι που ορίζει ως κατώτατο ασφαλιστέο εισόδημα τα 468,8 ευρώ το μήνα, τα οποία αντιστοιχούν στο ποσό που αναλογεί στο 80% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των 25 ετών. Αυτό λοιπόν το ποσό είναι το κατώτατο ασφαλιστέο εισόδημα, στο οποίο θα υπολογίζονται οι ελάχιστες εισφορές για σύνταξη και υγεία που θα υποχρεούται κάθε αγρότης να καταβάλει ανεξάρτητα αν τον προηγούμενο χρόνο είχε ζημιές ή μικρότερο εισόδημα. Δηλαδή 468,8Χ27,45% = 129 ευρώ το μήνα!!! / ανά ασφαλιζόμενο μέλος της οικογένειας.

Λαμβάνοντας υπ΄όψιν ότι το 80% των γεωργικών εκμεταλλεύσεων στη χώρα μας είναι μικρομεσαίες οικογενειακού τύπου , τότε οι κατώτατες εισφορές τουλάχιστον διπλασιάζονται .Οι ασφαλιστικές εισφορές υπολογίζονται στο πραγματικό εισόδημα μόνο στην περίπτωση που αυτό υπερκαλύπτει το άθροισμα του κατώτατου ασφαλιστέου εισοδήματος, που επιμερίζεται εξ ίσου για κάθε ασφαλιζόμενο μέλος.

Η δυσβάσταχτη φοροκαταιγίδα όμως δεν τελειώνει εδώ. Αν στα παραπάνω προστεθεί η αύξηση φορολογίας που ήδη έχει συμφωνηθεί στο 3ο μνημόνιο(από 13% σε 26% από το πρώτο ευρώ και η αύξηση της προκαταβολής φόρου από 55% σε 100%), το τε μιλάμε για κανονική ληστεία που φθάνει περίπου στο 80% του ετήσιου καθαρού εισοδήματος.

Με τα υπόλοιπα ψίχουλα που απομένουν θα πρέπει να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ (σπίτι, αποθήκες, χωράφια κλπ), την ασφάλιση της παραγωγής στον ΕΛΓΑ (και τ΄ασφάλιστρα είναι πολύ υψηλά από τότε που έπαψε το κράτος να στηρίζει τον ΕΛΓΑ και λειτουργεί με καθαρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια), τα χαράτσια για τις δηλώσεις ΟΣΔΕ, αρδευτικές γεωτρήσεις, νομιμοποίηση σταυλικών εγκαταστάσεων κλπ. Τέλος για να μπορέσει να καλλιεργήσει πρέπει ν΄αγοράσει όλα τα αγροτικά εφόδια (σπόροι, φυτοφάρμακα, αγροτικό πετρέλαιο κλπ) με τις πανάκριβες τιμές που διαμορφώνει η αύξηση του ΦΠΑ από 13% σε23%.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ικανότητα ν΄αντιληφθεί κανείς ότι δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίοι αγρότες δεν θα μπορούν ν΄ ανταποκριθούν στις νέες ασφαλιστικές εισφορές και θα μείνουν χωρίς ασφάλιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σύνταξη. Ήδη από τους 688.812 ασφαλισμένους στον ΟΓΑ οι 300.000 (το 40%) αδυνατούν να καταβάλλουν τις σημερινές εισφορές που είναι πολύ μικρότερες.

Επιπλέον, κινδυνεύουν να εξοστρακιστούν από διάφορα αγροτικά προγράμματα (νέοι αγρότες, σχέδια βελτίωσης κλπ) που έχουν ενταχθεί ή σκέπτονται να ενταχθούν στο μέλλον καθόσον η εγγραφή στον ΟΓΑ και η ασφαλιστική ενημερότητα αποτελούν βασικές προϋποθέσεις ένταξης.
Η σχεδιαζόμενη αυτή επίθεση στους αγρότες έρχεται να ολοκληρώσει το καταστροφικό έργο που συντελείται στην ελληνική γεωργία –κτηνοτροφία τις τελευταίες δεκαετίες, με βασικό μοχλό την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ).

Μόνο η μαζική και δυναμική αντίδραση των μικρομεσαίων αγροτών σε κοινό μέτωπο με τους εργαζόμενους, τους ανέργους και την νεολαία , μπορεί να σταματήσει τους σχεδιασμούς για την καταστροφή τους. Για να μη μετατραπούν σε εργάτες στα ίδια τους τα χωράφια. Για να έχουν μέλλον οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Για να μην καταστραφεί η ελληνική αγροτική οικονομία στο όνομα του κέρδους των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων τροφίμων.

* Η Μαρία Παπαμιχαλοπούλου είναι Γεωπόνος, μέλος της Σ.Ε. αγροτικού της ΛΑΕ
Πηγή Iskra


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Λάμπρου Τζούμη
Υποστρατήγου ε.α.

Έχουν περάσει 20 χρόνια από την κρίση των Ιμίων και όπως είναι φυσικό τέτοιες μέρες έρχονται στο μυαλό μας μνήμες από τον απαράδεκτο τρόπο χειρισμού, σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο και την τραγική κατάληξη που είχε. Το κυρίαρχο στοιχείο που προέκυψε από την κρίση ήταν το έντονο αίσθημα εθνικής ταπείνωσης και η πίκρα για τα παλληκάρια που χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου (Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος και Έκτορας Γιαλοψός). Λίγες μέρες μετά, στις 4 Φεβ. 1996, ο καθηγητής φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς με άρθρο του στην εφημερίδα “Καθημερινή”, σκιαγραφώντας την τακτική και τη νοοτροπία του Έλληνα, έγραψε:
«Το δικό μας κράτος τρέμει μπροστά στους χουλιγκάνους καταληψίες του Πολυτεχνείου, πού να βρει ανάστημα για να το υψώσει απέναντι στην ευφυέστατη στρατηγική των Τούρκων;…
Γι’ αυτό και φτάσαμε στον ανήκουστο διασυρμό. Κράτος που να πατούν εισβολείς το έδαφός του και αυτό να μαζεύει τις σημαίες και τα όπλα του και να αποχωρεί, με τον όρο να αποχωρήσουν και οι εισβολείς, έστω κι αν θριαμβολογούν για ιδιοποίηση των καταπατημένων... Ως νάνος τανυόμενος επ’ άκρων ονύχων ρητόρευσε, απείλησε και ύστερα υπάκουσε στα αμερικανικά κελεύσματα αποχώρησε γυμνώνοντας τα οπίσθιά του». 
Αν κάποιος συμφωνεί με τις επισημάνσεις αυτές, νομίζω θα αναρωτηθεί:
Ποιους άραγε αφορούν αυτές, τον απλό Έλληνα ή αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για τη διαχείριση της κρίσης;
Έχει χαθεί πράγματι η πολεμική αρετή από το οικοδόμημα του αξιακού συστήματος του ελληνισμού, ο οποίος βιώνει τον επιθανάτιο ρόγχο του;
Τι διδαχτήκαμε από αυτή την κρίση και τι διορθώσαμε από τότε μέχρι τώρα;
Ίσως κάποιοι να μην συμφωνούν με τα προαναφερόμενα επειδή λόγω άγνοιας ή εμμονικής εθνομηδενιστικής αντίληψης πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια εθνικά σύνορα, αλλά μόνο ταξικά. Ίσως πάλι ενθυμούμενοι το επαναστατικό τους παρελθόν ενστερνίζονται το σύνθημα που έγραφαν στους τοίχους: «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Θα πρέπει όμως να αντιληφθούν ότι σύνορα υπάρχουν και ότι αυτά τα σύνορα υπερασπίστηκαν γενιές Ελλήνων, που κατέβαλλαν και συνεχίζουν να καταβάλλουν ακόμα και σε περίοδο ειρήνης βαρύ φόρο αίματος.
Είναι οι οπλίτες και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων (Ε.Δ.).
Είναι αυτοί που δεν κατεβαίνουν σε πορείες, δεν κάνουν απεργίες και δεν καταλαμβάνουν δρόμους και υπουργεία
Είναι αυτοί, που κάποιοι από τους πολιτικούς ταγούς της χώρας χαρακτήρισαν αντιπαραγωγικούς.
Είναι o Παύλος Κουρούπης, o Στυλιανός Καλμπουρτζής, o Γιώργος Κατσάνης, o Σωτήρης Σταυριανάκος και εκατοντάδες ακόμα αξιωματικοί και οπλίτες που έπεσαν ηρωικά το 1974, πολεμώντας τον Τούρκο εισβολέα στην Κύπρο.
Είναι o Νίκος Σιαλμάς, o Κώστας Ηλιάκης και δεκάδες ακόμα πιλότοι μας, που έχασαν τη ζωή τους αναχαιτίζοντας τουρκικά αεροσκάφη στο Αιγαίο.
Είναι οι 3 ήρωες του πολεμικού ναυτικού μας που χάθηκαν το βράδυ των Ιμίων.
Είναι τα στελέχη και οι οπλίτες που χάνουν τη ζωή τους σε περίοδο ειρήνης ερευνώντας και εκκαθαρίζοντας ναρκοπέδια, κάνοντας βολή με όλμους ή οδηγώντας ΤΟΜΠ Μ113, για να διατηρηθεί το αξιόμαχο των Ε.Δ.
Θα πρέπει λοιπόν να γίνει κατανοητό όλοι αυτοί υπερασπίζονται τα σύνορα που καθημερινά αμφισβητεί με κάθε τρόπο η Τουρκία, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις νεοθωμανικές φιλοδοξίες της.

Μια ιστορική αναδρομή γεγονότων μεταξύ αυτών και η κρίση των Ιμίων, υπενθυμίζουν ότι η βούληση της Άγκυρας να αλλάξει το status quo της περιοχής, είναι συνεχής και δεδομένη. Η διαφοροποίηση που υπάρχει σ΄ αυτή, σε σχέση με προηγούμενες, είναι ότι η Τουρκία έθεσε επίσημα για πρώτη φορά θέμα εδαφικής διεκδίκησης επί της ελληνικής επικράτειας, με την αμφισβήτηση εθνικού χερσαίου χώρου. Η προσπάθειά της όμως επί σειρά ετών, είναι να διατηρήσει ψηλά τη στρατιωτική της ικανότητα και να μετουσιώσει την αναθεωρητική της πολιτική σε πράξη, όποτε της δοθεί ευκαιρία.
Η ακολουθούμενη τακτική της τουρκικής πλευράς, για την υλοποίηση των στόχων και των επιδιώξεων της, πραγματοποιείται μέσω αλλεπάλληλων κρίσεων ποικίλης μορφής και εντάσεως, με σκοπό τη δημιουργία ενός συνολικού καταλόγου διμερών διαφορών (γκρίζες ζώνες, υφαλοκρηπίδα, FIR, χωρικά ύδατα, κ.λπ).
Η συνεχής υποχωρητικότητα και η στρατηγική του κατευνασμού της δικής μας πλευράς, ενθαρρύνει την αδιαλλαξία και εξυπηρετεί την εκπλήρωση επιμέρους τουρκικών επιδιώξεων, οι οποίες μακροχρόνια θα ισοδυναμούν με την επίτευξη του συνόλου των στόχων, που έχει θέσει η γείτονα χώρα.

Κεντρικός άξονας της στρατιωτικής μας στρατηγικής είναι η αποτροπή οποιασδήποτε στρατιωτικής απειλής, σε συνδυασμό με την πολιτική αποκλιμάκωσης των εντάσεων. Η στόχευση αυτή, προϋποθέτει απαραίτητα μια αξιόπιστη αποτρεπτική ικανότητα, η οποία υλοποιείται με τη διατήρηση και επαύξηση της στρατιωτικής ισχύος της χώρας μας. Μια απλή καταγραφή αριθμών στους συντελεστές που συνθέτουν τη στρατιωτική ισχύ, όπως: αριθμός και ποιότητα προσωπικού ενόπλων δυνάμεων, οπλικά συστήματα και μέσα, δομή δυνάμεων, οργάνωση, ετοιμότητα, ηθικό, κ.λπ., δεν είναι δυνατόν να αποτελεί ασφαλή μέθοδο εξαγωγής συμπερασμάτων. Κάποιοι από τους συντελεστές αυτούς, δεν είναι ποσοτικά μετρήσιμοι ή είναι δυνατόν να μην μπορούν να διατεθούν σε «τόπο και χρόνο».
Είναι γεγονός, ότι οι συνεχείς μειώσεις του αμυντικού προϋπολογισμού των τελευταίων ετών, επηρεάζουν τη στρατιωτική ισχύ και απειλούν σε μεγάλο βαθμό το αξιόμαχο των Ε.Δ. Παρ΄ όλα αυτά, με σωστή συντήρηση και εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας των υπαρχόντων μέσων (ανταλλακτικά, πυρομαχικά, κ.λπ), οι ένοπλες δυνάμεις είναι σε θέση να εκτελέσουν με τον καλύτερο τρόπο την αποστολή τους.
Θεωρώ όμως σκόπιμο να θυμηθούμε τι συνέβη πριν 120 χρόνια περίπου, διότι σύμφωνα με το Θουκυδίδη : «Τα έθνη πρέπει να θυμούνται για να διδάσκονται».
Το 1897 κηρύσσεται από την Οθωμανική αυτοκρατορία εναντίον της Ελλάδας ο πόλεμος των τριάντα ημερών, ως απόρροια της τότε έκβασης του «κρητικού» προβλήματος. Η σημασία του πολέμου αυτού υπήρξε τεράστια, παρότι κατέληξε σε ήττα της Ελλάδας και στην υποβολή της σε διεθνή οικονομικό έλεγχο ύστερα από απαίτηση της Γερμανίας. Η Ελλάδα παρά τη δεδομένη από τετραετίας, κήρυξη πτώχευσης του Χ. Τρικούπη καθώς και των απειλών των μεγάλων δυνάμεων περί επιβολής ναυτικών αποκλεισμών, παρέμεινε σθεναρά ανυποχώρητη στην απόφασή της για ενίσχυση του στρατού, μη φειδόμενη των όποιων οικονομικών συνεπειών. Παράλληλα προχώρησε η αναδιοργάνωση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, αλλά και η επαύξηση της εκπαίδευσης με παράλληλο εκσυγχρονισμό των διατιθέμενων μέσων. Το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης ήταν η άριστη προετοιμασία και άμεση ανταπόκρισή της Ελλάδας στους Βαλκανικούς πολέμους το 1912-1913, που κατέληξαν νικηφόρα, με την προσάρτηση της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Κρήτης και το μεγαλύτερο μέρος των νησιών του Αιγαίου.

Ο σημαντικότερος παράγοντας όμως στρατιωτικής ισχύος, από τον οποίο εξαρτάται η αποτελεσματικότητα των οπλικών συστημάτων, είναι το προσωπικό. Από τον ανθρώπινο παράγοντα και τους σχετικούς με αυτό συντελεστές, όπως η ποιότητα και το ηθικό που διαθέτει, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η υλοποίηση μιας αξιόπιστης στρατηγικής εθνικής άμυνας.
Η ιστορία έχει αποδείξει, ότι η επιθυμία για ελευθερία ήταν αυτή που έδωσε πάντα τη νίκη στους Έλληνες και όχι η υπεροπλία και η αριθμητική υπεροχή.
Αυτό εκφράζεται απόλυτα μέσα από τα λόγια του εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά:
«Η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, αλλά με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». 
Μια ιστορική αναδρομή στην πορεία του Ελληνικού Έθνους, μόνο δέος προκαλεί όταν αναλογίζεται κάποιος τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, που το διακύβευμα ήταν ακόμα και η ίδια η ύπαρξη του ελληνισμού.
Έκθαμβος μένει μπροστά στα τεράστια ψυχικά αποθέματα που διαθέταμε οι Έλληνες, όπως: Οι μαχητές στις Θερμοπύλες και στο Μαραθώνα, οι τελευταίοι υπερασπιστές της Πόλης και του Μεσολογγίου, αλλά και σύγχρονοι ήρωες όπως οι μαχητές των οχυρών κατά τη Γερμανική επίθεση το 1941 και οι οπλίτες και αξιωματικοί που πολέμησαν τον Τούρκο εισβολέα στην Κύπρο και υπερασπίστηκαν με απαράμιλλη αυτοθυσία το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.
Ο επικεφαλής των ΟΥΚ που ήταν πάνω στα Ίμια αφηγείται:
«Να μην κατεβάσουμε τη σημαία, είπαν κάποια από τα παιδιά. Όλοι κλαίγαμε. Ο ένας κράταγε τον άλλον. Με βαριά καρδιά, λίγο πριν αποχωρήσουμε έδωσα παράγγελμα: “Πρ­οσοχή”. Είπαμε τον εθνικό ύμνο και στις 8.30 πή­ραμε τη σημαία και φύγαμε».
 Έχοντας ζήσει επί 35 σχεδόν χρόνια, δίπλα στον Έλληνα στρατιώτη και αξιωματικό και έχοντας βιώσει από διοικητικές θέσεις, τόσο την κρίση των Ιμίων όσο και την κρίση του 1987, που επί 1 1/2 σχεδόν μήνα ήμασταν αναπτυγμένοι στους χώρους τελικού προορισμού, διαπίστωσα το απαράμιλλο θάρρος και την υπέρβαση «εαυτών» για την εκτέλεση της αποστολής. Συμπεριφορές και πράξεις υπευθυνότητας, πρωτοβουλίας και αυταπάρνησης από απλούς στρατιώτες και στελέχη συμπεριλαμβανομένων των επιστρατευθέντων εφέδρων, μου δημιούργησαν τη βαθειά πεποίθηση, ότι ο σημερινός Έλληνας διατηρεί αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά του αρχέγονου γονιδίου των προγόνων μας και αν απαιτηθεί θα τα ξεδιπλώσει και θα το αποδείξει αυτό περίτρανα.

Το μοναδικό που απαιτείται, είναι η απόδοση της οφειλόμενης τιμής από την πολιτεία σ΄ αυτούς που έχει αναθέσει την προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθεί οποιαδήποτε στρατηγική εθνικής άμυνας, με ένοπλες δυνάμεις τα στελέχη των οποίων αισθάνονται ότι αποτελούν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, όταν:
Καθημερινά αγρυπνούν στα φυλάκια της προκάλυψης, από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο και η πολιτεία δεν έχει επιλύσει βασικά βιοποριστικά τους προβλήματα.
Περιπολούν στο Αιγαίο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και πλήττονται από μνημονιακά μέτρα, αλλά εξαιρούνται από αυτά οι υπάλληλοι της βουλής.
Παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα αναχαιτίζοντας εχθρικά αεροσκάφη προασπιζόμενα τον εναέριο χώρο της πατρίδας μας και η πολιτεία τους εξισώνει με έναν ανειδίκευτο εργάτη.
Συμβάλλουν σε δραστηριότητες κοινωνικής αρωγής για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών (αεροδιακομιδές, πλημμύρες, σεισμούς, δασοπυροσβέσεις, κ.λπ) και αναγκάζονται να αναζητούν 2η εργασία γιατί αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης.
Μέρες εορτών δεν μπορούν να είναι με τις οικογένειές τους, αλλά βρίσκονται επιφυλακή readiness σε κάποιο αεροδρόμιο του Αιγαίου και την ίδια στιγμή οι ινστρούχτορες της οικονομίας ανακοινώνουν ότι δεν μπορεί να γίνει οποιαδήποτε «επιλεκτική» διάκριση σε οικονομικά θέματα που αφορούν τα στελέχη των Ε.Δ., στο όνομα του δόγματος ότι όλοι οι εργαζόμενοι είναι ίσοι.
Παρ΄ όλα αυτά το αίσθημα του καθήκοντος παραμένει σε ψηλά επίπεδα και αν απαιτηθεί θα εκπληρώσουν την αποστολή τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Θα πρέπει όμως να κατανοήσουν κάποιοι από τους πολιτικούς μας, που ίσως δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία του φρονήματος ή λόγω ιδεοληψιών αισθάνονται αντιπάθεια για τη στολή, ότι η προάσπιση της ελευθερίας αποτελεί πρώτιστη προτεραιότητα και η αποδόμηση των Ε.Δ. είναι η χειρότερη υπηρεσία που θα μπορούσαν να προσφέρουν στην πατρίδα.
Σε μια άλλη κατηγορία πολιτικών που μέσω εξαγγελιών και υποσχέσεων παραπλανούν για ευνόητους λόγους τα στελέχη των Ε.Δ., θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι οι στρατιωτικοί δεν είναι πλέον δεδομένοι και το «σαλπίσατε νομή» δεν αρκεί. (Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό - Αβραάμ Λίνκολν).
Το θέμα της ηθικής και υλικής καταξίωσης των στελεχών των Ε.Δ. θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο προτεραιότητας εκ μέρους της πολιτείας και να εκδηλώσει τις απαραίτητες ενέργειες, ώστε να διατηρήσει την αξιοπρέπεια, το κύρος και το επίπεδο διαβίωσής τους. Τα οικονομικά θέματα που αφορούν στις Ε.Δ. δεν αντιμετωπίζονται με καθαρά τεχνοκρατική αντίληψη και δεν πρέπει να εξετάζονται από την οικονομική, αλλά κυρίως από την ηθική τους διάσταση.

Η Πολιτεία θα πρέπει να αποδείξει έμπρακτα το ενδιαφέρον για τις Ε.Δ. και να απορρίψει νοοτροπίες και πρακτικές που υπονομεύουν τη μαχητική ισχύ και την αξιοκρατία. Μια αναδρομή στις κρίσεις των αξιωματικών των Ε.Δ. καταδεικνύει τον ευτελισμό της θεσμικής διαδικασίας και την έλλειψη σεβασμού από την πολιτεία γι΄ αυτούς που την υπηρετούν (ΚΥΣΕΑ διά περιφοράς, συνεχείς αντικαταστάσεις Αρχηγών, καρατομήσεις ηγεσιών με φανταστικά σενάρια περί πραξικοπήματος, λίστες, κ.λπ).
Είναι απαραίτητο να γίνει κοινή συνείδηση, ότι οι Ε.Δ. αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες ασφάλειας και σταθερότητας της πατρίδας μας και για το λόγο αυτό η διατήρηση και ανύψωση του αξιόμαχου των Ε.Δ. προϋποθέτει την εμπέδωση του αισθήματος αξιοκρατίας και εμπιστοσύνης από τα στελέχη, στην ακολουθούμενη από την πολιτική ηγεσία διαδικασία των κρίσεων.
Το ζήτημα της θητείας, αποτελεί επίσης ένα πεδίο παρεμβάσεων και εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων των εκάστοτε κυβερνώντων. Οι μειώσεις της θητείας σε συνδυασμό με την από ετών μηδενική πρόσληψη επαγγελματιών οπλιτών, έχει ως αποτέλεσμα την υποστελέχωση των μονάδων Έβρου και νήσων, θέμα που επηρεάζει την ετοιμότητα και μαχητική ικανότητα σχηματισμών πρώτης γραμμής του στρατού ξηράς. Η διάρκεια της θητείας πρέπει να καθορίζεται σε σχέση με τις υπηρεσιακές – επιχειρησιακές ανάγκες και σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να εντάσσεται σε οποιεσδήποτε μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Πρέπει όμως να επισημανθούν και οι ευθύνες της στρατιωτικής ηγεσίας σε τόσο σοβαρά θέματα επιχειρησιακής φύσεως, που πλήττουν το αξιόμαχο των Ε.Δ., όταν προτιμά την αφωνία και επιτρέπει παρεμβάσεις, προκειμένου να εξασφαλίσει την παραμονή ενός έτους στην καρέκλα της εξουσίας.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό απ΄ όλους, ότι η διατήρηση και επαύξηση της απαιτούμενης στρατιωτικής ισχύος, δεν εξυπηρετεί απλά τα εθνικά μας συμφέροντα, αλλά είναι κρίσιμη για την ίδια την εθνική μας επιβίωση. Γιατί σύμφωνα με τη θεωρία του πολιτικού ρεαλισμού όπως αυτή διατυπώθηκε από το Θουκυδίδη στο διάλογο Αθηναίων – Μηλίων το 416 π.χ. «O ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμη του και ο αδύνατος υποχωρεί, όσο του επιβάλλει η αδυναμία του».

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Νικόλαου Λ. Μωραΐτη

Πολλά συζητούνται για τον ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει η Τουρκία τόσο στην κρίση της Μέσης Ανατολής όσο και στην γενικότερη πολιτική της Αμερικής και της Ευρώπης στην περιοχή. Αυτό δίνει αφορμή να κυκλοφορήσουν διάχυτες οι πληροφορίες για τον συγκεκριμένο ρόλο που θα μπορούσε να παίξει η Τουρκία στην άμυνα πάντα της Νοτιανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ γι’ αυτό τον συγκεκριμένο στόχο. Τα όλα σενάρια περιστρέφονται και στο θέμα της χρησιμοποίησης και του εναερίου χώρου του Αιγαίου Πελάγους μέσα στο πλέγμα αυτών των εξελίξεων. Είναι κάτι που η Άγκυρα με μεθοδικότητα προσπαθεί να επισύρει την προσοχή της Συμμαχίας και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών, για να πετύχει την οριστική διχοτόμηση του εναερίου χώρου του Αιγαίου, αξιώνοντας διαμερισμό της επιχειρησιακής ευθύνης.

Υπενθυμίζουμε ότι οι θέσεις της Τουρκίας στο χώρο του Αιγαίου συνίστανται στη ντε φάκτο διχοτόμηση του επιχειρησιακού χώρου, μέσα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, σε ποσοστό 50%, και ήδη υφίσταται αδιέξοδο, επειδή πρόκειται για θέμα καθαρά διεκδικήσεων, που σε καμιά περίπτωση δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Η Ελλάδα πρέπει να χρησιμοποιήσει τη “σωστή” δόση ισχύος, γιατί η αδυναμία της προκαλεί τον επιθετικό χαρακτήρα της Τουρκίας εναντίον της πατρίδας.

Τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν και τα περίεργα και ύποπτα σενάρια των τουρκικών ασκήσεων, που ξεκίνησε το 1992 η νατοϊκή άσκησης “Display Determination”, που στην κυριολεξία κατάντησαν τελικά να είναι τουρκο-αμερικανικές ασκήσεις στο Αιγαίο και κατ’ επίφαση μόνο φέρουν τον τίτλο του νατοϊκού χαρακτήρα.

Οι Αμερικανοί και Τούρκοι συνεργάζονται και χρησιμοποιούν τις τουρκικές βάσεις, όπως στη Κιγκλί, που είναι απέναντι ακριβώς από τα Ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, καθώς και στο Γενισίρ. ‘Οπως, επίσης, στο Εσκί Σεχίρ. Το Ινσιρλίκ, όμως, είναι η μόνη τακτική αεροπορική μονάδα διευκολύνσεως, που η αμερικανική αεροπορία χρησιμοποιεί από κοινού με την τουρκική. Λέγεται πως κάθε χρόνο οι Αμερικανοί πιλότοι πραγματοποιούν 6.000 εξόδους από τις Νότιες βάσεις της Τουρκίας, αν και δεν υπάρχουν διευκολύνσεις για αεροπλάνα τύπων F4D. Υπάρχουν όμως αντίστοιχες για F4, FIII, FII5, AIO και για F16.
Το Ινσιρλίκ είναι το επίκεντρο κάθε αεροπορικής δραστηριότητας που επικοινωνεί με την 322η Μονάδα Αερομεταφοράς, που σταθμεύει στη βάση Ραμστάιν της Γερμανίας. Περίπου 1000 Αμερικανοί είναι επιφορτισμένοι για τις αεροεπικοινωνίες σε 18 τοποθεσίες της Τουρκίας. Η μεγαλύτερη βρίσκεται στο Ινσιρλίκ. Είναι η 2006 Μονάδα Μαζικής Επικοινωνίας. Η ευαίσθητη βάση μάλιστα Γιαμνλάρ φυλάσσεται από ναύτες Τούρκους. Οι βάσεις στις οποίες υπάρχουν Αμερικανοί είναι: Κορμπού, Καζαμπορούν, Ορτάκιοι και Καλαμανκλί (κοντά στον Έβρο), Ιστανμπούλ, Αλεμτάκ, Κοσέκιοι Ισμίτ, Ελματάγκ, Σαχίν Τεπεσί, Εσκί Σεχίρ, Πμαλικεσίρ, Τσικλιάπ, Γιαμνλάρ και Ισμίρ (κοντα στα νησιά του Ανατολοκού Αιγαίου), Μπέλμπαση, Κόνια, Σαμψούν, Ερτάκ, Μαλάτυα, Ινσιρλίκ, Άδανα, Καρατάς, Γιαμουρταλίκ, Ισκεντερούν, Νριρινελίκ, Ντιρμακίρ, Ερεζερούμ, Ακίρ, Ερχάκ και Σιβάς.

Τα γεγονότα ομιλούν μόνα τους. Αποδεικνύεται–τουλάχιστον για τον χώρο μας—ότι τα νατοϊκά σενάρια αφορούν κατά το μέγιστο ποσοστό την εξυπηρέτηση των τουρκικών επιδιώξεων και συμφερόντων σε βάρος της Ελλάδας. Τα πολιτικο-στρατιωτικά σχέδια Άγκυρας, ΕΕ και Ουάσιγκτον στο χώρο του Αιγαίου ταυτίζονται. Και τούτο γιατί, οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν και γνωρίζουν, ότι οι Τουρκικές κυβερνήσεις αποβλέπουν στη ντε φάκτο διχοτόμηση του Αιγαίου και αρνούνται επίμονα εγγυήσεις όποιασδήποτε μορφής και μέσα στα συμμαχικά πλαίσια, εν τούτοις, αξιώνουν την πραγματοποίηση ασκήσεων που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τα εθνικά μας συμφέροντα, αφού οι χώροι αυτοί θεωρούνται εξαιρετικά ευαίσθητοι για την ασφάλεια και την υπεράσπιση της Ελλάδας. Αν θυμηθούμε τα τότε σχέδια της νατοικής άσκησης «DISPLAY DETERMINATION”, που είχαν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, αφού στόχευαν ανοιχτά εθνικό κυρίαρχο χώρο, σε πλήρη συνεργασία με την Τουρκία, σήμερα επιβεβαιώνεται αυτό που πολλοί αναλυτές διατείνονταν, ότι δηλαδή εξελίσσεται σε βάρος της Ελλάδος τουρκικό σχέδιο σε νατοϊκά πλαίσια. Η παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή μας και υπ’ αυτές τις περίεργες συνθήκες είναι επικίνδυνη. Όλες αυτές οι συμμαχίες δημιουργούνται λόγω «σύγκλισης συμφερόντων» που βασίζεται στην ανάγκη εξισορρόπησης απειλής από την παγκόσμια κρίση.

Παρατηρούμε μελέτες, σήμερα, και στο παρελθόν, από φορείς όπως: European American Institute for security research, και το πιό έγκυρο περιοδικό του κατεστημένου “Foreign Affairs”, να αποτελούν μια απόδειξη των προσπαθειών, που καταβάλλονται για την επίδραση της Αμερικανικής Εκτελεστικής Εξουσίας και ιδιαίτερα του Πενταγώνου και του State Department. Όλοι αυτοί οι φορείς, συμπεριλαμβανομένου και του ΝΑΤΟ, και του Eurocontrol δραστηριοποιούνται προς την κατεύθυνση του εξοπλισμού της Τουρκίας, για να διαδραματίσει τον ρόλο που αυτοί θέλουν, ιδιαίτερα δε οι Ηνωμένες Πολιτείες, στην Μέση Ανατολή και στον Περσικό Κόλπο. Το ανησυχητικό στην προκειμένη περίπτωση είναι, ότι ο Αχμέτ Νταβούτογλου μέσα από μια σφαιρική ανάλυσή του, αναφέρεται και στις Ελληνοτουρκικές διαφορές υπό καθαρά γεωπολιτικό πρίσμα και τις εμφανίζει σαν πρόβλημα, με σκοπό ασφαλώς την εξασφάλιση υποστηρίξεως απ’ όλους αυτούς, την οποία οι Τούρκοι την θεωρούν δεδομένη. Εφιστώ ιδιαιτέρως την προσοχή στο γεγονός, ότι είναι δυνατόν τα σχέδια αυτά όλων αυτών “των αναλυτών” να είναι προσαρμοσμένα πλήρως προς τις αξιώσεις της Τουρκίας εναντίον μας. Η περίπτωση της Λήμνου είναι χαρακτηριστική. Όχι μόνον οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ αμφισβητούν την ελληνικότητα της Λήμνου, αλλά και το Eurocontrol «αποδέχθηκε το 1998 ότι η κυριαρχία της Λήμνου είναι αμφισβητούμενη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας». Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, απαιτείται τεράστια προσοχή στην παρακολούθηση και της πιο παραμικρής εξελίξεως και μιά υψηλή στρατηγική της Ελλάδας κατά των συγκεκριμένων απειλών της ασφάλειας της πατρίδας. Μόνο δι’ αυτού του τρόπου θα μπορέσουμε ν’ αποφέρουμε κάποιο αποτέλεσμα σε όλα αυτά τα γεωπολιτικά και επεκτατικά σχέδια σε βάρος μας. Ο χειρισμός του θέματος της Λήμνου πρέπει να είναι αποτελεσματικός. Κάθε άσκηση, της Ατλαντικής Συμμαχίας έναντι της νήσου Λήμνου πρέπει να ματαιώνεται.

Η Ελλάδα, πρέπει να ματαιώνει κάθε άσκηση του ΝΑΤΟ που δεν θα συμπεριλαμβάνεται και η ελληνική νήσος Λήμνος, διότι σε αντίθετη περίπτωση, αν η άσκηση γίνει κάτω από απαράδεκτες συνθήκες, θα δημιουργήσει ένα άσχημο προηγούμενο σε βάρος αυτής καθ’ αυτής της κυριαρχίας της Ελλάδος. Έχει αποδειχθεί ότι οι αμφισβητήσεις της Τουρκίας στα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, είναι και αμφισβητήσεις των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Ο λόγος που, ειδικά, η προσοχή τους στρέφεται στη Λήμνο είναι γιατί εκείνος που ελέγχει την Λήμνο, ελέγχει ολόκληρο το Αιγαίο Πέλαγος, τα στενά των Δαρδανελλίων μέχρι και την Μαύρη Θάλασσα. Είναι πολύ σπουδαία η στρατηγική της θέση, γιατί δεσπόζει επί ολόκληρου του Αιγαίου. Είναι απαράδεκτο που Αμερικανοί και ΝΑΤΟ ενθαρρύνουν την τουρκική επιβουλή κατά των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος στον στρατηγικό αυτό χώρο του Αιγαίου. Πρέπει να γνωρίζει, η Τουρκία, ότι το άναρχο διεθνές σύστημα “τιμωρεί τα κράτη που θέτουν υπέρμετρα φιλόδοξους στόχους”.

Αυτό που πρέπει να φοβίζει πολύ είναι η συνεργασία Ισραήλ και Τουρκίας, σε αυτή την κατανομή ισχύος μέσα στο ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα, η οποία γίνεται με μεγάλη μυστικότητα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Ισραηλινοί ετοίμαζαν να εξαπολύσουν επίθεση κατά της Συρίας, αρχής γενομένης από την πεδιάδα Μπεκάα. Η επίθεση, κατά τις τότε εκτιμήσεις ειδικών αναμενόταν την Άνοιξη του 1983 και απέβλεπε στην κατάληψη μεγάλου μέρους της Συριακής γης μέχρι των θυρών και αυτής της Δαμασκού. Ο Ισραηλινός στόλος αποτελεί μετά τον Αμερικανικό την ισχυρότερο στόλο στη Μέση Ανατολή, λόγο ηλεκτρονικών εγκαταστάσεων που έχει και ήδη περιπολεί και αυτός στη Μεσόγειο. Οι επεκτατικές διαθέσεις του Ισραήλ φοβίζουν πολύ, γιατί είναι δυνατόν να στραφούν και κατά της Ελλάδος και κατά της Κύπρου, σε πρώτη φάση, διά της Τουρκίας. Οι Ισραηλινοί επιβουλεύονται και την Κύπρο και την Κρήτη και γι αυτό θα πρέπει η κάθε Ελληνική Κυβέρνηση να παρακολουθεί την όλη κατάσταση με άγρυπνο μάτι. Λόγω της στρατιωτικής ισχύος του Ισραήλ είναι δυνατόν να λάβουν χώραν πολλά στο χώρο αυτό και με άνεση μάλιστα, αφ’ ενός μεν διότι έχουν τα πιο σύγχρονα όπλα, αφ’ ετέρου δε λόγω της συνεργασίας με την Τουρκία. Το Ισραήλ έχει την ισχυρότερη αεροπορία στην μέση Ανατολή και έρχεται τέταρτο στον κόσμο. Μπορεί σε κατάσταση πολέμου να καλέσει υπό τα όπλα 700.000 άνδρες και τα ηλεκτρονικά του πολεμικά του πλοία να δημιουργήσουν τετελεσμένα γεγονότα. Ο φόβος υπάρχει για την τύχη της Κύπρου, επειδή ακριβώς είναι στο αμυντικό υπογάστριο του Ισραήλ και απέχει μόνο λίγα μίλια από τις ακτές της Συρίας. Η Ελλάδα θα πρέπει από τώρα να κάνει τα αμυντικά της σχέδια πάνω και σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ώστε να μην βρεθεί προ απροόπτου. Το όλον θέμα απαιτεί λεπτότατους χειρισμούς και προ παντός την αποφυγή κάθε προκλήσεως σε βάρος μας, γιατί νομίζω πως ζητούν αφορμή για την υλοποίηση των σχεδίων τους, διά της Τουρκίας.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι μέσα στον ανταγωνιστικό χώρο συμφερόντων της Ανατολικής Μεσογείου η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει και να εφαρμόσει μια υψηλή στρατηγική που θα μεγιστοποιεί τα συμφέροντά της και θα κατοχυρώνει την ασφάλειά της, την εδαφική της ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της. Σήμερα, στην περιοχή δημιουργούνται νέα συμφέροντα και νέες απειλές. Αυτά θα φέρουν εξισορροπήσεις που θα δημιουργούνται από συγκλίσεις συμφερόντων. Η Ελλάδα θα πρέπει να συμμαχήσει για να εξισορροπήσει την ισχύ της έναντι της τουρκικής επιθετικότητας. Για να εξασφαλύσει την ασφάλειά της, η Ελλάδα, χρειάζεται μια υψηλή στρατηγική για να μπορέσει να επιτύχει τους εθνικούς της σκοπούς. Να προσδιορίσει τα πολιτικά μέσα για να αντιμετωπίσει τις απειλές και να χρησιμοποιήσει τα πλεονεκτήματά της έναντι των τουρκικών πλεονεκτημάτων.

Συμπερασματικά, έχει καταστεί σαφές ότι ο σχεδιασμός της υψηλής της στρατηγικής θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει την διάγνωση του παγκοσμίου πολιτικο-οικονομικού συστήματος.
Γιατί φτάσαμε εδώ που είμαστε;
Ποιά είναι τα κίνητρα της στρατηγικής συμπεριφοράς της Τουρκίας, της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ;
Ποια είναι τα πολιτικο-στρατιωτικά μέσα που διαθέτουμε για να επιτύχουμε τους μακροπρόθεσμους σκοπούς μας;
Η μεγιστοποίηση του εθνικού μας συμφέροντος, της διατήρησης της εδαφικής μας ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας θα πρέπει να είναι τα βασικά κίνητρα της υψηλής στρατηγικής που θα ακολουθήσουμε.

* Νικόλαος Λ. Μωραίτης, Ph.D.
Διεθνείς Σχέσεις-Συγκριτική πολιτική-
Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ
, Πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας
Πηγή International Hellenic Association


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τεράστιες οι ευθύνες της κυβέρνησης 
που έχει υποταχθεί στην «συμμορία» της Ευρώπης 
Κύκλοι της Ευρώπης επιχειρούν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μία τεράστια φυλακή εκατομμυρίων ανεπιθύμητων και προβληματικών λαθρομεταναστών και προσφύγων

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Είναι πραγματικά λυπηρό η Ελλάδα να εκβιάζεται και να απειλείται σχεδόν σε καθημερινή βάση από τους φίλους και εταίρους της Ευρωπαίους. Άλλοτε με Grexit και άλλοτε με πτώχευση, το διευθυντήριο των Βρυξελλών (βλ. Βερολίνο) έχει κηρύξει έναν σιωπηλό πόλεμο στην Ελλάδα, τα αποτελέσματα του οποίου (σε πραγματικούς οικονομικούς αριθμούς) ξεπερνούν εκείνα που θα υπήρχαν εάν η χώρα είχε μπει σε έναν κανονικό (στρατιωτικό) πόλεμο.

Εσχάτως, με την Ευρώπη των ανθρωπιστών (επιχείρηση απέκδυσης ευθυνών για την συμμετοχή ευρωπαϊκών κρατών στην καταστροφή χωρών σε Αφρική και Μέση Ανατολή) να είναι αντιμέτωπη με τα αποτελέσματα της «παρεμβατικότητάς» της, η Ελλάδα στοχοποιείται και απειλείται ευθέως με αποχώρησή της από τη συνθήκη Σένγκεν, η οποία αποτελεί και τον θεσμικό κορμό ύπαρξης της ενωμένης Ευρώπης, αφού παρέχει το δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και αγαθών μέσα στα όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης!!!
Αν και η απειλή ουσιαστικά στρέφεται κατά της έννοιας της ενωμένης Ευρώπης (στο σημείο αυτό θα πρέπει να τίθεται πλέον σοβαρά το ερώτημα εάν οι ισχυροί της Ε.Ε. επιθυμούν την διατήρηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης), το εγχείρημα λειτουργίας της Frontex στα Ελληνοσκοπιανά σύνορα, ουσιαστικά θέτει εκτός Ευρώπης την Ελλάδα, αφού ορίζει τα σύνορα της Ευρώπης επί των συνόρων ΠΓΔΜ - Ελλάδας. Βέβαια, εκτός Ευρώπης έχει τεθεί η Ελλάδα και με ένα πλήθος νόμων που παραβιάζουν το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο και που επιβλήθηκαν από τις Βρυξέλλες στην Ελλάδα, η εξαίρεση της Ελλάδας από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (αγορά κρατικών ομολόγων ευρωπαϊκών κρατών), ενώ με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου η Ελλάδα (και οι Έλληνες πολίτες) τέθηκε εκτός της Ευρωπαϊκής Χάρτας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων…!

Με την απειλή, όμως, εξόδου της Ελλάδας από τη Σένγκεν, η Ευρώπη επιχειρεί να εκβιάσει την ελληνική κυβέρνηση σε πλήρη υποταγή και ταυτόχρονα επιχειρεί να επιβάλει την μετατροπή της Ελλάδας σε μία ανοιχτή φυλακή, στην οποία θα εγκλωβιστεί ένας τεράστιος αριθμός λαθρομεταναστών. Σε μία τέτοια εξέλιξη η εσωτερική ασφάλεια της Ελλάδας εκμηδενίζεται και οι αγνώστων προθέσεων λαθρομετανάστες θα μεταβληθούν σε ευθεία απειλή για τους γηγενείς κατοίκους της χώρας, ενώ θα υπάρξει μία κάθετη μεταβολή επί του συνόλου των δημογραφικών στοιχείων, η οποία θα αλλάξει άρδην τα χαρακτηριστικά της χώρας.

Οι Ευρωπαίοι, φυσικά, είναι παγερά αδιάφοροι για τα ό,ποια αποτελέσματα στην Ελλάδα, αφού μοναδικός τους στόχος είναι να αποφύγουν την διατάραξη και αλλοίωση της ταυτότητας και της εσωτερικής ασφάλειας των δικών τους χωρών. Όμως, επειδή η «ευρωπαϊκή πρόταση» που φαίνεται να ισχυροποιείται (μέσω των ΜΜΕ) ολοένα και περισσότερο δεν είναι ένας κοινός εκβιασμός. Είναι μία μπλόφα η οποία στηρίζεται στην πολιτική απόφαση της Ελληνικής κυβέρνησης «να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη με κάθε θυσία»…
Η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή στάση είναι ένας εκβιασμός, που προδίδει ένα ευαίσθητο σημείο των «εταίρων» μας ή έναν εφιάλτη που δεν επιθυμούν να ζήσουν. Γι αυτό και επιχειρούν (για μία ακόμη φορά) να μετακινήσουν το πρόβλημα στην Ελλάδα, αν και οι ευρωπαίοι ηγέτες γνωρίζουν στην πραγματικότητα πως μόνο με την συνθήκη Σένγκεν μπορούν να ελπίζουν σε μία ουσιαστικά διαχείριση της λαθρομετανάστευσης και της εισόδου «προσφύγων» σε ευρωπαϊκό έδαφος. Όπως γνωρίζουν, πάρα πολύ καλά, πως εάν η Ελλάδα βρεθεί εκτός της Σένγκεν, τότε αυτόματα παύει να είναι πύλη εισόδου για τους μετακινούμενους προς την Ευρώπη πληθυσμούς, οι οποίοι θα στραφούν (όπως είναι λογικό) σε άλλες «πύλες»… Ακόμη και όσοι θα μείνουν εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, θα γίνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης κυκλωμάτων διακίνησης λαθρομεταναστών (τα κυκλώματα αυτά υπάρχουν ήδη στα Βαλκάνια και μπορούν να αναπτυχθούν και θαλάσσια μέσω Αδριατικής), και πληρώνοντας περισσότερα χρήματα, θα φτάνουν τελικά σε κάποια Ευρωπαϊκή χώρα, θα εμφανίζονται στα αστυνομικά τμήματα όπου θα καταγράφονται και θα αιτούνται πολιτικού ή ανθρωπιστικού ασύλου. Εάν, μάλιστα, υπάρξει μία άτυπη βοήθεια της Ελλάδας στους «μηχανισμούς προώθησης», τότε η χώρα θα βρεθεί σε ένα αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα χωρίς λαθρομετανάστες…, οι οποίοι φυσικά προτιμούν να φύγουν από την Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και να μετακινηθούν σε κάποια Ευρωπαϊκή χώρα που μπορεί να τους προσφέρει ένα παχυλό επίδομα, στέγη και εργασία (για όσους θα επιλέξουν να εργάζονται και να μην κάνουν παιδιά για να αυξάνουν τα εισοδήματά τους μέσω επιδομάτων)…

Η απειλή εξόδου της Ελλάδας από τη Σένγκεν, δεν είναι παρά μία φούσκα, που απευθύνεται στο πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας (και δη στην κυβέρνηση των Τσίπρα – Καμμένου), το οποίο έχει ήδη αποδεχτεί την βίαιη φτωχοποίηση των Ελλήνων πολιτών και την μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία πληρωμής αέναου (και μη ελεγμένου) χρέους. Η απειλή αυτή απευθύνεται σε ανθρώπους χαμηλής ηθικής υπόστασης, απόλυτης πολιτικής ανεπάρκειας και μηδενικής αίσθησης καθήκοντος προς την πατρίδα. Απευθύνεται σε ιδεοληπτικούς και πατριδοκάπηλους, που εύκολα μπορούν να αποδεχτούν οτιδήποτε θα τους εξασφαλίσει την παραμονή στους θώκους εξουσίας τους, για έστω και μία επιπλέον ημέρα…

Εάν καταργηθεί η Σένγκεν για μία χώρα – μέλος της Ε.Ε., τότε, αυτομάτως, άλλες χώρες – μέλη, που αντιλαμβάνονται τους κινδύνους της λαθρομετανάστευσης, θα αιτηθούν, θα απαιτήσουν ή θα εφαρμόσουν μονομερώς την παύση λειτουργίας της συγκεκριμένης συνθήκης. Και κάτι τέτοιο θα σημαίνει απλά το τέλος του εγχειρήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, φυσικά, το τέλος του ευρώ και της Ευρωζώνης, αφού οι έλεγχοι επί των συνόρων και οι καθυστερήσεις στις μετακινήσεις αγαθών θα διαγράψουν το μέγιστο όφελος που προσφέρει η Ενωμένη Ευρώπη…

Εάν οι ισχυροί της Ευρώπης (βλ. Βερολίνο) ήθελαν πραγματικά να λύσουν το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, τότε θα μετέβαλλαν μερικώς την υπάρχουσα νομοθεσία των χωρών τους, επιβάλλοντας αυστηρότατες κυρώσεις με άμεσες απελάσεις στους παραβατικούς «πρόσφυγες» και λαθρομετανάστες, θα εκμηδένιζαν τα διάφορα οικονομικά επιδόματα σε μη γηγενείς, θα έπαυαν να προσφέρουν δωρεάν στέγη και τροφή στους εισερχόμενους πληθυσμούς… Ταυτόχρονα, θα αντέστρεφαν την υπάρχουσα πολιτική και οικονομική διαχείριση ελέγχου ροής των λαθρομεταναστών προς την Ευρώπη, επιβάλλοντας βαρύτατες οικονομικές κυρώσεις (π.χ. παύση εισαγωγής προϊόντων στην Ευρώπη) σε χώρες που βρίσκονται στις οδούς μετακίνησης των λαθρομεταναστών, ενώ θα εξανάγκαζαν τις κάθε είδους ΜΚΟ να αναπτυχθούν και να λειτουργήσουν στις χώρες εκκίνησης – φυγής των (λαθρο)μεταναστευτικών πληθυσμών. Στην περίπτωση οχύρωσης των ευρωπαϊκών συνόρων (δηλαδή για χώρες όπως η Μάλτα, η Ιταλία, η Ισπανία και η Γαλλία), θα αποφάσιζαν την οικονομική στήριξή τους για την δημιουργία ειδικών συνοριακών μονάδων στις οποίες θα δινόταν πόροι για όλο το απαραίτητο τεχνικό υλικό και ανθρώπινο δυναμικό.

Όμως, η Ευρώπη της Μέρκελ (που αναζητά πλούσιους πρόσφυγες και φτηνούς εργάτες, αδιαφορώντας για την μεταβολή των δημογραφικών στοιχείων της χώρας) αποφάσισε να ακολουθήσει τον εύκολο (και δοκιμασμένο) τρόπο, του αποδιοπομπαίου τράγου, του κατ’ επανάληψη εκβιαζόμενου και μονίμως υποχωρήσαντα «εταίρου», ο οποίος έχει μόνο υποχρεώσεις και κανένα ουσιαστικό δικαίωμα στην γερμανοκρατούμενη φοβική και ανήθικη Ευρώπη. Η Ελλάδα, λοιπόν, ξαναμπαίνει στο στόχαστρο των εκβιαστών εταίρων της και οδηγείται (με την κατάλληλη βοήθεια των ΜΜΕ) σε μία «λύση μονόδρομο», προκειμένου να αποδείξει την αλληλεγγύη της προς την Ευρώπη και να αναλάβει τις ευθύνες που της επιρρίπτουν (και επ’ ουδενί δεν της αναλογούν) οι ευρωπαίοι «σοφοί».
Για μία ακόμη φορά, επιχειρείται μία «μπλόφα» των Ευρωπαίων, εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων, εις βάρος της ελληνικής κυριαρχίας, εις βάρος της ειρήνης στο εσωτερικό της χώρας και της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών. Η ύπαρξη και λειτουργία της Frontex στα ελληνοσκοπιανά σύνορα, οι δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων, πολιτικών και δημοσιογράφων, δημιουργούν κύματα πιέσεων στην συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, η οποία φαίνεται να πνέει τα λοίσθια και τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι ευάλωτη περισσότερο από ποτέ…

Το μέγα ζητούμενο για την Ελλάδα είναι, κατά πόσο μπορεί να μετέχει σε μία Ευρώπη εκβιαστών, κατά πόσο μπορεί να κάνει παρέα με λύκους, γνωρίζοντας πως στην πραγματικότητα είναι το… γεύμα τους;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



  • Που κρύβεται ο διάβολος, τι επιδιώκει η Άγκυρα με τη βοήθεια της Ευρώπης των πολιτικών νάνων, που εκβιάζονται και συνεργάζονται με το καθεστώς Ερντογάν που ακολουθεί πιστά τα βήματα του Χίτλερ...
  • Το "ροκάνισμα" της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και ο εξαναγκασμός σε ελληνοτουρκική συνεργασία και συνδιαχείριση του Αιγαίου γίνεται σε καθημερινή βάση και έχει τη "σφραγίδα" της γερμανο-τουρκικής φιλίας
Τουρκικής «προέλευσης» είναι η πρόταση την οποία με διάφορους τρόπους επιχειρούν να επιβάλουν στην Ελλάδα ορισμένοι εταίροι υποστηρίζοντας ότι το πρόβλημα των μεταναστευτικών ροών και ο αποτελεσματικός έλεγχος των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης εξαρτάται από τις… κοινές περιπολίες του Λιμενικού της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Όπως αποκαλύπτει το «Εθνος της Κυριακής», η ιδέα αυτή δεν είναι καθόλου αθώα καθώς το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας έχει συμπεριλάβει το ζήτημα της Ερευνας και Διάσωσης (SAR) στις «εκκρεμείς διαφορές στο Αιγαίο» όπου μάλιστα προτείνεται τελικά μια μορφή κοινής δράσης για τις επιχειρήσεις SAR στο μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου.

Η Τουρκία, αν και ο ICAO έχει αναθέσει στην Ελλάδα τις αρμοδιότητες Ερευνας και Διάσωσης σε όλη την περιοχή που καλύπτει το FIR Αθηνών, επιχειρεί να αμφισβητήσει αυτή την αρμοδιότητα μέσω του ΙΜΟ στον οποίο έχει καταθέσει μονομερώς χάρτη με τον οποίο αναλαμβάνει η Αγκυρα την Ερευνα και Διάσωση μέχρι το μέσο του Αιγαίου (SRR).

Εκμεταλλευόμενη αυτήν τη διάσταση που φαίνεται να υπάρχει και παρά τη διεθνή πρακτική όπου οι θαλάσσιες και εναέριες Ζώνες SAR ταυτίζονται, η Τουρκία επιδιώκει την ανατροπή αυτής της πρακτικής και στην επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ απαιτεί τελικά τη συνδιαχείριση στο Αιγαίο.

Με την επίκληση της υποτιθεμένης επικάλυψης των Ζωνών SAR των δυο χωρών (η οποία προκαλείται από την απαίτηση της Τουρκίας να έχει αρμοδιότητες μέχρι το μέσο του Αιγαίου), η Τουρκία επικαλείται το άρθρο 2.1.5 της Συνθήκης του Αμβούργου του 1979 για να εξασφαλίσει… νομότυπα, αρμοδιότητα σε περιοχές που βρίσκονται στην «καρδιά» του Αιγαίου και της ελληνικής επικράτειας.

Το άρθρο της Συνθήκης του Αμβούργου αναφέρει συγκεκριμένα:
«2.1.5 Σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ των Μερών για τα ακριβή όρια της περιοχής Ερευνας και Διάσωσης, τα Μέρη θα πρέπει να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να επιτύχουν συμφωνία σχετικά με τις κατάλληλες ρυθμίσεις βάσει των οποίων θα παρέχεται ο συντονισμός για την Ερευνα και Διάσωση στην περιοχή. Ο Γενικός Γραμματέας θα πρέπει να έχει ενημερωθεί γι’ αυτές τις ρυθμίσεις».
Η Τουρκία έτσι επιχειρεί να δημιουργήσει μια ιδιαίτερη «γκρίζα ζώνη» στο Αιγαίο, στην οποία απαιτεί, επικαλούμενη εκ των υστέρων την επικάλυψη, να αποκτήσει συνδιαχείριση με την Ελλάδα. Φυσικά με βάση τις αποφάσεις του ICAO καμιά επικάλυψη δεν υπάρχει και ούτε φυσικά θα μπορούσε η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση να δεχθεί ότι η Τουρκία θα ασκεί ουσιαστικές αρμοδιότητες ακόμη και δυτικά των ελληνικών νησιών, μέχρι σχεδόν το μέσο του Αιγαίου, καθώς αυτό αποτελεί το πρώτο βήμα για την επιβολή του πυρήνα των διεκδικήσεων εναντίον της χώρας μας, τη διχοτόμηση και τη συγκυριαρχία στο Αιγαίο.

Η… διευκόλυνση

Αυτήν ακριβώς την επιδίωξη της Τουρκίας επιχειρούν να επιβάλουν στην Ελλάδα ως μορφή συνεργασίας για τη διάσωση των μεταναστών οι Ευρωπαίοι εταίροι και κυρίως οι Γερμανοί, γνωρίζοντας βεβαίως ότι απλώς θυσιάζουν κυριαρχικά δικαιώματα ενός κράτους-μέλους προκειμένου να ικανοποιηθεί ο κ. Ερντογάν και να διευκολύνει τους ίδιους μειώνοντας τη ροή των μεταναστευτικών ρευμάτων.

Δεν είναι τυχαίο ότι ξαφνικά και ενώ το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης από την Τουρκία είναι υπαρκτό εδώ και τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια, οι εταίροι μόνον τώρα ανακάλυψαν τη «λύση» των κοινών περιπολιών, όταν αυτό απαιτήθηκε από τον κ. Ερντογάν ως ένα πρόσθετο αντάλλαγμα στο «καλάθι» που του προσφέρουν το Βερολίνο και οι άλλες βορειοευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που προβάλλουν το θέμα της φύλαξης των ευρωπαϊκών συνόρων.

Εξάλλου αποτελεί και ζήτημα αρχής και αξιοπιστίας της ΕΕ να διαπιστώνει ότι υπάρχει θέμα φύλαξης των εξωτερικών συνόρων και να αναθέτει αυτή την ύψιστη αποστολή στο… τουρκικό Λιμενικό. Η προσπάθεια ντε φάκτο επιβολής αυτού του καθεστώτος συνδιαχείρισης στο Αιγαίο είναι ίσως ακόμη πιο σοβαρή απειλή κι από αυτό το επεισόδιο των Ιμίων.

Γιατί το επεισόδιο των Ιμίων αντανακλά την έμπρακτη αμφισβήτηση συγκεκριμένης βραχονησίδας (συν τις υπόλοιπες «γκρίζες ζώνες»), ενώ η απόπειρα επιχειρησιακής διχοτόμησης του Αιγαίου ουσιαστικά οδηγεί στον εγκλωβισμό όλων των νησιών του Βόρειου, Ανατολικού, Κεντρικού Αιγαίου και της Δωδεκανήσου, σε ζώνη που, σε πρώτη τουλάχιστον φάση, κρίσιμες αρμοδιότητες θα περιέρχονται στην Τουρκία.

Με δύο ΝΟΤΑΜ την τελευταία εβδομάδα η Τουρκία δεν αμφισβήτησε μόνο την αρμοδιότητα της Ελλάδας για Ερευνα και Διάσωση γενικώς εντός του FIR Αθηνών όπως πράττει συνήθως (καθώς στο FIR Αθηνών περιλαμβάνονται και μεγάλες περιοχές του διεθνούς εναερίου χώρου και των διεθνών υδάτων), αλλά προχώρησε και σε μια ιδιαιτέρα σοβαρή πρόκληση, θέλοντας, με αφορμή τα δεκάδες ναυάγια με βάρκες των μεταναστών που Τούρκοι δουλέμποροι οδηγούν στα ελληνικά νησιά, να διεκδικήσει την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ακόμη και εντός των… ελληνικών χωρικών υδάτων των 6 ν.μ.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΠΕΡΙΟΧΩΝ

Ασκήσεις και προκλήσεις δοκιμάζουν την Ελλάδα
Συμπτωματικά και οι δύο ΝΟΤΑΜ που αμφισβήτησε η Τουρκία αφορούσαν τη Σάμο. Η μία ΝΟΤΑΜ ήταν για Ερευνα και Διάσωση στο ανατολικό άκρο του νησιού και η άλλη για το νότιο τμήμα του (ΝΟΤΑΜ Α0099/16 στις 13 Ιανουαρίου και Α0079/16 στις 13 Ιανουαρίου). Και οι δύο αναγγελίες αφορούσαν Ερευνα και Διάσωση εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων και του εναερίου χώρου. Η Τουρκία έσπευσε να αμφισβητήσει το δικαίωμα αυτό της χώρας μας και με την έκδοση δικών της ΝΟΤΑΜ απαίτησε η επιχείρηση SAR να γίνει υπό τον συντονισμό των τουρκικών Αρχών.

Η αντοχή

Αυτή φυσικά η πρακτική που επεχείρησε να επιβάλει η Τουρκία απορρίφθηκε από την Αθήνα, η οποία με δικά της μέσα επεχείρησε τη Διάσωση. Την ίδια στιγμή όμως δοκιμάζεται και η αντοχή της ελληνικής πλευράς στο Αιγαίο, καθώς είναι καθημερινές οι προκλητικές ενέργειες με τη δέσμευση και νέων περιοχών για ασκήσεις (μερικές εμπίπτουν στο FIR Αθηνών όπου μόνος αρμόδιος για τη δέσμευση περιοχών είναι οι ελληνικές Αρχές).

Με τη ΝΟΤΑΜ Β0131/16 η Τουρκία είχε δεσμεύσει την Παρασκευή περιοχές για ασκήσεις που βρίσκονται εντός του FIR Αθηνών στην ευαίσθητη περιοχή μεταξύ της Ρόδου και του Καστελόριζου, προκαλώντας την αντίδραση της ελληνικής πλευράς, καθώς η ένδειξη της συγκεκριμένης ΝΟΤΑΜ παραπέμπει σε αναγγελία άσκησης εντός τουρκικής επικράτειας.

Ο στόχος της Τουρκίας είναι η καθημερινή αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας αλλά και των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο ώστε να διαμορφωθεί η αντίληψη και εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ ότι το Αιγαίο αποτελεί «ιδιαίτερη» περίπτωση. Η εμμονή μάλιστα της Τουρκίας με την άσκηση αρμοδιοτήτων όπως της SAR είναι επειδή θέλει να διασπάσει την ενότητα του Αιγαίου, όπου η χώρα μας, λόγω των νησιών, ελέγχει τον κρίσιμο για την Τουρκία θαλάσσιο διάδρομο, ένας έλεγχος που θα μπορούσε να μετατραπεί σε έλεγχο επί της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, περιορίζοντας έτσι την Τουρκία εντός της ζώνης των 6 ν.μ. από την τουρκική ακτή.

«ΡΟΚΑΝΙΣΜΑ» ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Η αμφισβήτηση του δικαιώματος SAR της Ελλάδας σε περιοχές δυτικώς των χωρικών υδάτων της Τουρκίας αλλά και εντός χωρικών υδάτων μας, είναι η νέα μέθοδος για ροκάνισμα της ελληνικής κυριαρχίας.

Πηγή εφημ. "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο ρωσικός στόλος της Ανατολικής Μεσογείου 
βομβαρδίζει και σπέρνει τον τρόμο

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Γιε πρώτη φορά, όπως μεταδίδουν με μεγάλη έμφαση τα τουρκικά ΜΜΕ, οι Ρώσοι άρχισαν από την ανατολική Μεσόγειο να βομβαρδίζουν την Συρία και μάλιστα περιοχές που βρίσκονται ακριβώς πάνω στα σύνορα Τουρκίας και Συρίας.

Σύμφωνα με τις έκτακτες ειδήσεις του τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων DHA, χτες οι Ρώσοι από τα πολεμικά πλοία του ρωσικού στόλου της Ανατολικής Μεσογείου για πρώτη φορά βομβάρδιζαν περιοχές των ισλαμιστών στην Συρία προκαλώντας μεγάλες ζημιές στις γραμμές τους και πολλούς νεκρούς.

Όπως αναφέρεται, οι ρωσικές βόμβες έπληξαν στόχους των αντίπαλων του συριακού καθεστώτος στην περιοχή İdlid και στην πόλη Salkın Kasabası.

Αλλά εκείνο που θορύβησε έντονα την τουρκική πλευρά, είναι ότι οι ρωσικές βόμβες που έπεφταν από την πλευρά της θάλασσας σαν βροχή, έπληξαν την περιοχή που βρίσκεται ακριβώς στην συνοριακή γραμμή Τουρκίας Συρίας προκαλώντας πανικό στους Τούρκους κατοίκους της περιοχής που έσπευσαν να απομακρυνθούν από τις βομβαρδιζόμενες περιοχές από τους Ρώσους.

Τα τουρκικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι για πρώτη φορά τα ρωσικά πολεμικά πλοία του στόλου της ανατολικής Μεσογείου άρχισαν να μετέχουν ενεργά στο πόλεμο της Συρίας με τις ρωσικές ρουκέτες που έπληξαν μια μεγάλη σε έκταση περιοχή, στέλνοντας και «ειδικά» μηνύματα στην Άγκυρα.

Η ρωσική Αρκούδα δείχνει όλο και πιο έντονα τα δόντια της στους Τούρκους.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Απολύομαι μωρό μου και τρελαίνομαι!...

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Το μόνο πρόγραμμα που θα μπορούσε να υποσχεθεί την έξοδο της χώρας από την κρίση, θα ήταν αυτό που θα έστελνε τούτη την κυβέρνηση των νεοδωσιλόγων παρέα με τις υπόλοιπες  μαριονέτες του συστήματος: στα αζήτητα.

Κατά τ' άλλα ο πρωθυπουργός, όπως όλοι που υπηρετούν κάποια θητεία, μόλις είδε το απολυτήριό του σττον ορίζοντα (του τόδειξε ο φον-σακάτης ηλίθιε!), τρελάθηκε και άρχισε ν΄ακούει φωνές.
Πως είναι τάχα αριστερός και πως έχει πρόγραμμα να σώσει την χώρα.
Ποιά χώρα;  Τούτη (την θυγατρική, το υποκατάστημα), ή την μητρική (τα κεντρικά) στα βόρεια της Ευρώπης;

Η προχθεσινή φιέστα ήταν η λογική του παραλόγου οπτικοποιημένη.
Ο Ιονέσκο γύρισε δυό-τρείς τούμπες στον τάφο του, και ο Μπουνιουέλ λυπήθηκε από κει ψηλά που δεν μπορούσε να την κινηματογραφήσει.
Την είδε κι ο Κιμ Γιονγκ Ουν και εκτέλεσε πεντ-έξη απ' τους δικούς του που του οργανώνουν τις δικές του φιέστες.
Φιέστα κι άστα.

Όταν ένας άνθρωπος, πολιτικός ή κανονικός δεν έχει σημασία, μπορεί να ψεύδεται τόσο ασύστολα, και να διαστρέφει την πραγματικότητα με τόση περιφρόνηση γι αυτόν που τον ακούει, τότε η επιστήμη σηκωνει τα χέρια ψηλά.
Τον λόγο παίρνει η παραψυχολογία και οι αποκρυφιστικές ''επιστήμες''.

Ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που ένας ηγέτης, ή κατ' επίφαση ηγέτης τρελαίνεται.
Την έχουν αποκαλέσει  ''η τρέλα του μεγαλείου'', ή  ''ο φόβος του ξεπεσμού και της αποκαθήλωσης'' και οδηγεί τσιφ στην παράκρουση, και στην αιματοκυλισμένη δικτατορία.
Εκεί ακριβώς είμαστε! 
Εμείς στην παράκρουση, κι αυτοί ένα βήμα πριν (ή μετά;) την δικτατορία.

Το κατά πόσο θα τελειώσει ομαλά όπως οι προηγούμενες (η κλασσική του '67-'74, αλλά και αυτή του ψευτόμαγκα απ' την Καλαμάτα) δεν το ξέρουμε.
Εξαρτάται κατά μεγάλο μέρος από τα συμφέροντα των ''εταίρων''-τοκογλύφων που είναι άλλωστε τα πραγματικά αφεντικά όλων των τσολακοκυβερνήσεων, της σημερινής συμπεριλαμβανομένης.

Λαέ, θα υποφέρεις πολύ και θα πρέπει να ματώσεις για ν' αναιρέσεις την μ@λακία που έκανες τον Σεπτέμβρη.
Κι αν μπορέσεις!
Αλλά έτσι πρέπει.

Φάε τώρα στην μάπα τον έλληνα Στάλιν και περίμενε σωτηρία απ' τον καναπέ σου!...


Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Gideon Rachman
Financial Times


Η Ε.Ε. έχει αντιμετωπίσει δύο μεγάλες κρίσεις το τελευταίο εξάμηνο. Η μία αφορά το ευρώ και η άλλη το προσφυγικό. Από σύμπτωση, οι ίδιες δύο χώρες βρίσκονται στο επίκεντρο και των δύο προβλημάτων, η Ελλάδα και η Γερμανία.
Το περασμένο καλοκαίρι, η Γερμανία έφτασε πολύ κοντά στο να διώξει την Ελλάδα από το ευρώ, αντί να συμφωνήσει σε νέο δάνειο δισεκατομμυρίων ευρώ προς την ελληνική κυβέρνηση. Τώρα, η Γερμανία παραπαίει από το βάρος της έλευσης πάνω από 1 εκατ. προσφύγων, οι περισσότεροι εκ των οποίων πέρασαν στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας.
Έφτασε η ώρα να σκεφτούμε δημιουργικά πως τα δύο προβλήματα μπορούν να συνδυαστούν σε ένα διπλωματικό πακέτο που θα βοηθάει και τις δύο χώρες. Το γενικό περίγραμμα της συμφωνίας θα είναι απλό.

Η Ελλάδα θα συμφωνήσει να σφραγίσει τα βόρεια σύνορα της με την βοήθεια της Ε.Ε., διακόπτοντας την ροή μεταναστών στην βόρεια Ευρώπη. Σε αντάλλαγμα, η Γερμανία θα συμφωνήσει σε μια μεγάλη διαγραφή του ελληνικού χρέους, καθώς και σε άμεση οικονομική βοήθεια για την διαχείριση της τρέχουσας κρίσης. Οι πρόσφυγες που θα καταφθάνουν στην Ελλάδα θα φιλοξενούνται στα ελληνικά νησιά, σε καταυλισμούς προσφύγων υπό την διαχείριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα επιστρέφουν στην Συρία (ή όπου αλλού πηγαίνουν) μόλις αποκατασταθεί η ειρήνη.

Το σχέδιο αυτό φαίνεται ακραίο. Αλλά πτυχές του μπορεί να έχουν ήδη αρχίσει διστακτικά να προωθούνται. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, αξιωματούχοι της Ε.Ε. εξετάζουν την «περίφραξη» της Ελλάδας με το κλείσιμο των συνόρων ανάμεσα στην Ελλάδα και στην ΠΓΔΜ, που είναι το βασικό μονοπάτι προς τα βόρεια.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, το σχέδιο αυτό «φέρεται να έχει την στήριξη του Βερολίνου». Η λήψη μέτρων μπορεί να γίνει σχετικά γρήγορα. Την περασμένη εβδομάδα, ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε, ανέφερε ότι η Ε.Ε. πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο του προσφυγικού προβλήματος «μέσα στις επόμενες έξι με οκτώ εβδομάδες», προσθέτοντας: «Δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε πλέον σε αυτά τα νούμερα».

Με μια πρώτη εκτίμηση, οποιαδήποτε ιδέα της συγκέντρωσης των προσφύγων στην Ελλάδα ακούγεται ριψοκίνδυνη.
Χωρίς καλή διαχείριση, θα μπορούσε να αφήσει εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους πρόσφυγες σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων η οποία είναι αντιμέτωπη με ανεργία 25% και ένα εθνικό χρέος που πλησιάζει το 180% του ΑΕΠ.

Αλλά το τεράστιο χρέος της Ελλάδας μπορεί τελικά να είναι το κλειδί για την λύση του προβλήματος. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, έχει επιμείνει επανειλημμένα ότι τα χρέη της χώρας πνίγουν την οικονομία. Η Γερμανία, που είναι ο μεγαλύτερος δανειστής της Ελλάδας, έχει επιμείνει επανειλημμένα ότι τα γερμανικά δάνεια στην Αθήνα πρέπει τελικά να αποπληρωθούν. Αλλά η προσφυγική κρίση έχει δημιουργήσει ένα πιο άμεσο πρόβλημα για τους Γερμανούς φορολογουμένους από το σχετικά αφηρημένο ερώτημα για το πότε η Ελλάδα θα αποπληρώσει τα χρέη της.

Αν οι Έλληνες εμφανίζονταν να κάνουν μια μεγάλη χάρη στους Γερμανούς με τον περιορισμό των προσφυγικών ροών, θα ήταν πολύ πιο εύκολο για την Γερμανίδα καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ να υποστηρίξει στους ψηφοφόρους της μια πρόταση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Και μόλις έκαναν την πρώτη κίνηση οι Γερμανοί, θα ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι πιστωτές της Ελλάδας. Η συμφωνία θα ήταν ελκυστική και για την Ελλάδα. Θα προσέφερε μια οριστική ανακούφιση από τα χρέη, με αντάλλαγμα έναν προσωρινό ρόλο ως το βασικό κέντρο υποδοχής της Ε.Ε. για τους πρόσφυγες. Η Ε.Ε. θα μπορούσε επίσης να αναλάβει το βάρος της χρηματοδότησης και της διαχείρισης των προσφυγικών κέντρων στο ελληνικό έδαφος, που θα μπορούσαν να προσφέρουν προστασία και εκπαίδευση για τα παιδιά και ευκαιρίες απασχόλησης για τους ενήλικες.

Ορισμένοι θα αντιτείνουν πως θα ήταν ανήθικο ή παράνομο για την Ευρώπη να αλλάξει το τρέχον σύστημα για το άσυλο. Αλλά το σύστημα αυτό βρίσκεται ούτως ή άλλως στα πρόθυρα της κατάρρευσης και θρέφει την άνοδο των ακραίων πολιτικών δυνάμεων εντός της Ε.Ε. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι αισθάνονται συμπόνοια για τους πρόσφυγες που φοβούνται ότι θα χάσουν τις ζωές τους αλλά ανησυχούν για ένα ανεξέλεγκτο κύμα μετανάστευσης από την Μέση Ανατολή.

Οπότε είναι κρίσιμο να σπάσει η σύνδεση ανάμεσα στην προσωρινή προστασία από τον πόλεμο και την προσφορά μόνιμης μετανάστευσης στην Ε.Ε. Μόλις η σύνδεση αυτή σπάσει, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη θα καθησυχαστεί. Και ενώ οι άνθρωποι που κινδυνεύουν θα συνεχίσουν να δέχονται προστασία εντός της Ευρώπης, το κλείσιμο της πορείας προς την Γερμανία θα αποδυναμώσει τον βασικό παράγοντα έλξης για τους οικονομικούς μετανάστες.

Ένα μοντέλο που θα μπορούσαν να σκεφτούν οι Ευρωπαίοι είναι οι καταυλισμοί που δημιουργήθηκαν για εκατομμύρια εκπατρισμένους στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προσέφεραν καταφύγιο και βοήθησαν οικογένειες να ξαναενωθούν. Πολύ εκπατρισμένοι επανεγκαταστάθηκαν σε τρίτες χώρες, λόγω της αλλαγής των συνόρων. Αλλά η καλύτερη επιλογή ήταν πάντοτε η επιστροφή των προσφύγων στις χώρες τους.

Όσο ζοφερή και αν είναι η σημερινή κατάσταση στην Μέση Ανατολή, δεν είναι τόσο χαοτική όσο στην μεταπολεμική Ευρώπη, που κάνει πιο ρεαλιστική την ιδέα ότι θα επιστρέψουν κάποια στιγμή στο σπίτι τους οι Σύροι, Ιρακινοί και άλλοι πρόσφυγες. Το έργο της ανοικοδόμησης της Συρίας, μετά τον πόλεμο, θα είναι πολύ πιο εύκολο αν η μεσαία τάξη της χώρας δεν έχει στο μεταξύ εγκατασταθεί εντός της Ε.Ε. Ο επαναπατρισμός των Σύρων προσφύγων θα έχει καθοριστική σημασία στο να αποκτήσει και πάλι μέλλον η χώρα.

Φυσικά υπάρχει ο κίνδυνος ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί και ότι τα «προσωρινά» προσφυγικά κέντρα θα γίνουν μόνιμα, όπως συνέβη και στην Παλαιστίνη. Αλλά, αν σε λίγα χρόνια, υπάρχουν μικρές πιθανότητες να επιστρέψουν σπίτι τους οι Σύροι, τότε το καθεστώς όσων ζουν στους καταυλισμούς προσφύγων της Ε.Ε. μπορεί να επανεξεταστεί. Τουλάχιστον μια επανεξέταση θα μπορούσε να γίνει με ομαλό και οργανωμένο τρόπο και όχι στην σημερινή χαοτική ατμόσφαιρα.

Είμαι βέβαιος πως μια σοβαρή εξέταση μις συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γερμανία για επίλυση του προβλήματος του χρέος με αντάλλαγμα το προσφυγικό θα εμφάνιζε μια σειρά από πρακτικά, ηθικά και νομικά προβλήματα.
Αλλά δεν έχω ακούσει ακόμα κάποια καλύτερη ιδέα.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ένας χρόνος έχει περάσει από την εκλογή μιας αριστερής ριζοσπαστικής κυβέρνησης στην Ελλάδα. Τον περασμένο Γενάρη ο Αλέξης Τσίπρας, ο δυναμικός νέος πρωθυπουργός της χώρας, υπόσχονταν ένα αποφασιστικό χτύπημα ενάντια στη λιτότητα. Ο αντισυμβατικός υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης σύντομα κατέφτασε στο Λονδίνο και προκάλεσε αίσθηση στα μέσα ενημέρωσης. Όλα έδειχναν πως στην Ελλάδα υπήρχε μια κυβέρνηση που απέρριπτε τους πνιγηρούς αστικούς τύπους και ήταν έτοιμη για μάχη. Οι προσδοκίες ήταν υψηλές.

Ένα χρόνο μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει πιστά τις πολιτικές λιτότητας που κάποτε επέκρινε. Έχει εκκαθαρίσει την αριστερή του πτέρυγα και ο Αλέξης Τσίπρας έχει εγκαταλείψει τον ριζοσπαστισμό του προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία με κάθε κόστος. Η Ελλάδα έχει χάσει κάθε ελπίδα.

Γιατί όμως υπήρξε αυτή η κατάληξη; Ένας αστικός μύθος που διαδίδεται σε ορισμένους κύκλους των μέσων ενημέρωσης υποστηρίζει ότι τους ριζοσπάστες σταμάτησε ένα πραξικόπημα που σχεδίασαν συντηρητικοί πολιτικοί και ευρωπαίοι αξιωματούχοι, οι οποίοι ήταν αποφασισμένοι να εξαλείψουν κάθε κίνδυνο μετάδοσης επικίνδυνων ιδεών. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατανικήθηκε από τα τέρατα του νεοφιλελευθερισμού και των προνομίων. Παρόλα αυτά, αγωνίστηκε καλά. Ίσως και να έσπειρε τους σπόρους της επανάστασης.

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Ένα χρόνο πριν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πεπεισμένη ότι εάν απέρριπτε ένα νέο σχέδιο «διάσωσης», οι ευρωπαίοι δανειστές θα υποχωρούσαν υπό τον φόβο μιας γενικευμένης οικονομικής και πολιτικής αναταραχής. Οι κίνδυνοι για την ευρωζώνη ήταν, όπως υπέθεταν, μεγαλύτεροι από τους κινδύνους για την Ελλάδα. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύονταν σκληρά, θα του προσφέρονταν ένας «έντιμος συμβιβασμός» με χαλάρωση της λιτότητας και ελάφρυνση του εθνικού χρέους. Ο ιθύνων νους αυτής της στρατηγικής ήταν ο Γιάνης Βαρουφάκης, αλλά υιοθετήθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα και την πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Καλοπροαίρετοι επικριτές επεσήμαιναν επανειλημμένα ότι το ευρώ είχε από πίσω του ένα άκαμπτο σύνολο θεσμικών οργάνων με την δική τους εσωτερική λογική, που απλούστατα θα απέρριπταν κάθε αίτημα για εγκατάλειψη της λιτότητας και διαγραφή του χρέους. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ήταν έτοιμη να περιορίσει την παροχή ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες, στραγγαλίζοντας την οικονομία – και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μαζί της. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να διαπραγματευτεί αποτελεσματικά χωρίς ένα εναλλακτικό σχέδιο, που θα συμπεριελάμβανε και το ενδεχόμενο εξόδου από την νομισματική ένωση, καθώς ο μόνος τρόπος να αποφύγει το αδιέξοδο της ΕΚΤ ήταν η δημιουργία της δικής της ρευστότητας. Κάτι τέτοιο μόνο εύκολο δεν θα ήταν φυσικά, αλλά τουλάχιστον θα πρόσφερε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να αντισταθεί στις καταστροφικές στρατηγικές διάσωσης των δανειστών. Δυστυχώς, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήθελε ουτε καν να ακούσει κάτι τέτοιο.

Η απάντηση των ευρωπαίων πολιτικών ήταν απορία, απογοήτευση και κλιμακούμενη εχθρότητα.

Η καταστροφική φύση της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ έγινε ξεκάθαρη ήδη από την 20η Φεβρουαρίου 2015. Οι ευρωπαίοι πολιτικοί εξανάγκασαν την νέα ελληνική κυβέρνηση να αποδεχθεί νέους στόχους ως προς τα πρωτογενή πλεονάσματα, την υλοποίηση «μεταρρυθμίσεων», την πλήρη κάλυψη όλων των υποχρεώσεων του χρέους και την αποχή από την χρήση των κονδυλίων που ήδη υπήρχαν από προηγούμενα προγράμματα «διάσωσης» για οποιοδήποτε άλλο σκοπό εκτός από τη στήριξη των τραπεζών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έκλεισε ήρεμα τη στρόφιγγα της ρευστότητας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και αρνήθηκε να δώσει έστω και ένα ευρώ επιπρόσθετης οικονομικής βοήθειας έως ότου η Ελλάδα συμμορφωθεί.

Η απόγνωση στην χώρα αυξάνονταν ολοένα και περισσότερο, καθώς η κυβέρνηση απορροφούσε και τα τελευταία αποθέματα ρευστότητας, οι τράπεζες στέρευαν και η οικονομία κινούνταν μόλις και μετά βίας. Τον Ιούνιο η Ελλάδα αναγκάστηκε να επιβάλλει ελέγχους στις κεφαλαιακές ροές και να κηρύξει τραπεζική αργία. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε μια τελευταία ζαριά τον Ιούλιο, όταν ο Αλέξης Τσίπρας προκήρυξε δημοψήφισμα για την έγκριση ενός νέου αυστηρού προγράμματος «διάσωσης». Προς μεγάλη κατάπληξη όλων, το 62% των Ελλήνων με μεγάλη γενναιότητα απέρριψε τις προτάσεις των δανειστών. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος είχε υποστηρίξει το «Όχι», κατάλαβε ότι στην πράξη το αποτέλεσμα σήμαινε την έξοδο από το ευρώ, ενδεχόμενο για το οποίο η κυβέρνησή του δεν είχε κάνει καμία σοβαρή προετοιμασία.

Ασφαλώς και υπήρξαν πρόχειρα «σχέδια» για ένα παράλληλο νόμισμα ή ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα, αλλά τέτοιες ερασιτεχνικές ιδέες δεν είχαν καμία χρησιμότητα στο παρά πέντε. Επιπλέον, ο ελληνικός λαός δεν ήταν προετοιμασμένος και ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό κόμμα μόλις που στέκονταν στα πόδια του. Πάνω απ’ όλα, ο Αλέξης Τσίπρας και ο κύκλος του είχαν δεσμευτεί προσωπικά για την παραμονή στο ευρώ. Αντιμέτωπος με τα καταστροφικά αποτελέσματα της στρατηγικής του, ο Τσίπρας παραδόθηκε απόλυτα στους δανειστές.

Έκτοτε έχει υιοθετήσει μια σκληρή πολιτική πλεονασματικών προϋπολογισμών, έχει αυξήσει τη φορολογία και έχει ξεπουλήσει τις ελληνικές τράπεζες σε κερδοσκοπικά κεφάλαια, έχει ιδιωτικοποιήσει αεροδρόμια και λιμάνια και απειλεί να μειώσει τις συντάξεις. Το νέο μνημόνιο καταδίκασε την Ελλάδα σε μακροπρόθεσμη ύφεση καθώς οι προοπτικές ανάπτυξης είναι κάκιστες, η μορφωμένη νεολαία μεταναστεύει και το εθνικό χρέος αυξάνει συνεχώς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πρώτο παράδειγμα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, η οποία όχι μόνο απέτυχε να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της, αλλά υιοθέτησε και το πρόγραμμα του αντιπάλου. Η αποτυχία του έχει ενδυναμώσει στην Ευρώπη την αντίληψη ότι η λιτότητα είναι ο μόνος δρόμος και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Οι συνέπειες είναι σοβαρές για αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ισπανίας, όπου οι Podemos χτυπούν την πόρτα της εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε όχι επειδή η λιτότητα είναι ανίκητη, ούτε επειδή η ριζοσπαστική αλλαγή είναι ανέφικτη, αλλά επειδή δυστυχώς ήταν απρόθυμος και ανέτοιμος να αμφισβητήσει ευθέως το ευρώ. Η ριζοσπαστική αλλαγή και η εγκατάλειψη της λιτότητας στην Ευρώπη απαιτούν ευθεία αντιπαράθεση με την ίδια τη νομισματική ένωση. Για τις μικρότερες χώρες αυτό σημαίνει προετοιμασία για «έξοδο». Για τις ισχυρές χώρες σημαίνει αποδοχή καθοριστικών αλλαγών στους δυσλειτουργικούς κανόνες της νομισματικής ένωσης. Αυτό έχει να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Αριστερά. Αυτό είναι και το μοναδικό μάθημα από την πανωλεθρία του ΣΥΡΙΖΑ.

Κώστας Λαπαβίτσας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου