Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Νοε 2016


To εγκώμιο της καγκελαρίου της Γερμανίας Angela Μerkel έπλεξε ο απερχόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ Barack Obama κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης τύπου μετά τη σημερινή τους συνάντηση στο Βερολίνο.

Ο ίδιος μάλιστα ανέφερε πως ενδεχομένως θα στήριζε την υποψηφιότητα της A.Merkel αν ήταν γερμανός πολίτης.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Barack Obama εξήρε την επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης λέγοντας πως υπήρξε μια «εξαίσια εταίρος» της κυβέρνησής του.

Εξάλλου ο Obama δήλωσε πως ελπίζει ο εκλεγμένος διάδοχός του Donald Trump θα υιοθετήσει μια εποικοδομητική προσέγγιση και θα αναζητήσει πεδία στα οποία μπορεί να υπάρξει συνεργασία με τη Ρωσία, στις περιπτώσεις εκείνες που τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον και της Μόσχας συμπίπτουν.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Barack Obama υπογράμμισε ότι είναι σημαντικό να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της εμπορικής συμφωνίας TTIP μεταξύ της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών και να παραμείνουν ανοιχτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας, στην κοινή συνέντευξη που παραχώρησε με την καγκελάριο Angela Merkel στο Βερολίνο.

Σχετικά με τις διαπραγματεύσεις για το Brexit ο Αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε την ελπίδα να διεξαχθούν ομαλά και με διαφάνεια.

Ο B. Obama είπε επίσης ότι συζήτησε με την καγκελάριο Merkel τη σημασία της διατήρησης των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας μέχρι η Μόσχα να εφαρμόσει πλήρως τη συμφωνία του Μινσκ.

A. Merkel: Δεν μπορούμε να γυρίσουμε στην εποχή πριν την παγκοσμιοποίηση

Από την πλευρά της, τις κοινές αξίες της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών επισήμανε η γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel στις κοινές δηλώσεις της με τον αμερικανό πρόεδρο Barack Obama στο Βερολίνο, υπό τη σκιά της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Πλατφόρμα μας είναι «η δημοκρατία, η ελευθερία, ο σεβασμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ειρηνική παγκόσμια τάξη», τόνισε η κ. Merkel.

Τόνισε πως Γερμανία και Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να «διαμορφώσουν» την παγκοσμιοποίηση, όμως δεν είναι δυνατό να διολισθήσουμε στην εποχή πριν την παγκοσμιοποίηση.

Η καγκελάριος στάθηκε επίσης στη συμφωνία του Παρισιού για την προστασία του περιβάλλοντος, σημειώνοντας τη σημασία της, και προσθέτοντας αιχμηρά ότι το τελευταίο διάστημα υπάρχει αλλαγή ρητορικής στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



By Metin Gurcan

US Joint Chiefs of Staff Chairman Joe Dunford visited Ankara Nov. 6 and held a 4½-hour meeting with his Turkish counterparts.

This sudden, unplanned visit led some to wonder if there was a rupture between Ankara’s strategic thinking on Iraq and Syria and the United States’ goals in the region. This article will attempt to analyze the factors that prompted the Dunford visit and scenarios of what Ankara may have in mind.

Ankara was caught totally off guard by the Raqqa operation the Syrian Democratic Forces (SDF) launched Nov. 6. Ankara was expecting that operation to begin after the US presidential election on Nov. 8. The SDF is dominated by the People's Protection Units (YPG), which is affiliated with the Kurdistan Workers Party (PKK). Turkey considers the PKK a terrorist organization.

In the Nov. 6 operation, about 25,000 YPG fighters who had been controlling the Kurdish cantons of Kobani and Jazeera turned their backs to Turkey and launched an assault toward Raqqa in the south. The Kurds practically vacated their two cantons and left them wide open to a possible offensive by Turkey. If Ankara is serious in its intention to intervene east of the Euphrates River, that area is now suitable for an operation similar to Euphrates Shield. This is how we must read the Dunford visit.

“What profoundly disturbs Washington nowadays is Ankara’s increasing unpredictability and the resulting uncertainty," said a US source who spoke to Al-Monitor on condition of anonymity. "Therefore, we were told to interpret Dunford’s visit and his long meeting in Ankara as a message of, ‘Don’t do anything reckless in such a sensitive period.’”

Is Ankara likely to take unexpected, reckless action? To find the answer, we have to analyze three factors. First is the Turkish public’s support, which is essential for a cross-border operation against Syria or Iraq. The second is the United States applying the brakes on Turkey, and third, the current capabilities of the Turkish army.

Where does the Turkish public stand regarding a cross-border operation? According to a poll conducted by A&G Research Co, at the beginning of November, 91% of the public supports anti-terror operations inside Turkey.

As for Syria and Mosul in Iraq, 78% of Turks surveyed support possible military operations there, and 88% support Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s leadership in security affairs. Although we are not fully informed on the methodology of the poll and whether the findings are representative of the Turkish public, one reality is hard to ignore: Erdogan has public support for anti-terror operations inside Turkey and in Iraq and Syria.

Is that enough for Ankara to undertake an operation in Iraq or Syria? What are Ankara’s military options there?

In northern Syria, Ankara’s primary goal is to find a way to take part in the operation launched Nov. 6 east of the river. The strategic goal behind this is the desire to end Democratic Union Party (PYD) control of the Kobani and Jazeera cantons. (The Kurdish nationalist PYD is the PKK's Syrian offshoot.) If Ankara cannot impose a full military presence east of the Euphrates, it will make do by cleansing al-Bab of the Islamic State (IS) and Manbij of the YPG, thus creating a rectangular buffer zone of Jarablus, Manbij, al-Bab and al-Rai.

Ankara has two main goals in Iraq: to increase Turkey’s effectiveness north of Mosul and thus become part of the Mosul operation, and to eliminate the PKK's domination of the Sinjar area that forms a bridge between Iraq and Syria. This would also mean splitting the PKK corridor from the Qandil Mountains to northern Syria. Ankara believes it is vital to split the Shiite corridors: one in northwestern Iraq and Syria, and the other from Syria to Lebanon. In other words, the worst-case scenario for Ankara is to be hemmed in by a Shiite corridor from Iran to Lebanon in the south and a PKK corridor from Qandil to Afrin in the north.

As to the United States applying the brakes on Turkey, the US presidential election victory by Donald Trump was received with much optimism in Ankara. Many key names in Ankara believe that the Trump transition team will understand the dynamics of Iraq and Syria and support Ankara in its struggle against the PKK and PYD in northern Syria and against growing Shiite influence in Iraq. It is not hard to guess that Ankara will focus on setting up good relations and thus increase cooperation with the Trump team until Trump’s inauguration Jan. 20. Erdogan's Justice and Development Party teams are already busy with diplomatic efforts in New York and Washington.

How will Ankara assess a green light from the Trump administration? The answer might be found in the deployment of Turkish reinforcements on the ground. At present, the Turkish army has amassed its reinforcements west of the Euphrates River where Operation Euphrates Shield is in progress. Turkey has deployed two mechanized infantry brigades, an armored brigade and a commando brigade along the border abutting this area. The Turkish army is relying on its 30-mile-range, 155-millimeter howitzers to interdict east of the Euphrates. Although Turkey's army has moved its 28th Mechanized Infantry Brigade from Ankara to Silopi on the Iraq border, that force is not sufficient for an operation in Mosul and Tal Afar in Iraq.

Another problem Ankara has in northern Syria is its inability to fly its warplanes over that area whenever it wants. The solution to this problem lies not in Washington, but in Moscow. Intensive diplomatic efforts with Moscow produced some positive results when, on Nov. 13, Turkish jets attacked YPG targets around Ghazzawi village in Afrin canton following the Oct. 29 visit of Turkish Chief of General Staff Hulusi Akar and Chief of National Intelligence Hakan Fidan to Moscow.

With sustained artillery fire and air attacks, Ankara wants to block YPG forces from advancing to al-Bab. As of now, Moscow appears to have agreed.

If Washington and Moscow both give the green light to Ankara, what will be Turkey's priority target and when is it likely to take action?

I assess Ankara’s strategic priority to be west of the Euphrates. Ankara will do whatever it can to direct its allied Free Syrian Army (FSA) forces to al-Bab. This explains why Turkey has been lobbying Moscow to allow Turkish warplanes to fly over al-Bab, to give close air support to FSA units. We understand by the air operation of Nov. 13 on YPG targets at Afrin that Moscow has lifted its objection to Turkish planes operating in Syrian air space.

If it captures al-Bab, Ankara's next target will be Manbij, but that will depend on the progress with the Trump team. Today, Turkey-supported FSA units are about 6 miles north of al-Bab and are making slow progress. But many expect tough IS resistance in al-Bab, where it has been digging in for a long time. In a way, the outcome at al-Bab will demonstrate the strength and effectiveness of FSA-Ankara cooperation on the field.

Can Ankara, which appears to have secured public support at home and has sufficient forces west of the Euphrates, first convince Moscow and capture al-Bab, and then persuade Washington to allow the FSA to seize Manbij? Obviously, such critical questions indicate the need for proper synchronization of military success in the field with diplomatic negotiations.

Now with the radical change in Washington, will that new administration also be wondering if Turkey will "do something reckless," as the current administration is asking, or will Trump go along with Turkey's plans?

Al-Monitor


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με τις απολογίες των δύο θεωρούμενων ως κεντρικών κατηγορουμένων, του ηγούμενου Εφραίμ και του μοναχού Αρσενίου, η δίκη για τις αποκαλούμενες «ιερές ανταλλαγές» μεταξύ Δημοσίου και μονής Βατοπεδίου, μπαίνει πλέον στην τελική ευθεία για την ετυμηγορία του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων.

Οι δύο ιερωμένοι ήταν οι τελευταίοι που απολογήθηκαν στο δικαστήριο, ενώπιον του οποίου λογοδοτούν, περισσότερο από ένα χρόνο, άλλοι δώδεκα εμπλεκόμενοι στην υπόθεση της παράδοσης από την μονή στο Δημόσιο, της λίμνης Βιστωνίδας και των παραλιμνίων εκτάσεών της, με αντάλλαγμα ακίνητα του Δημοσίου, την περίοδο 2006-2008.

Συγκατηγορούμενοι των δύο αγιορειτών στην υπόθεση, μεταξύ άλλων, είναι η συμβολαιογράφος Κατερίνα Πελέκη, οι δικηγόροι Διονύσης και Δημήτρης Πελέκης, πατέρας και αδελφός της κατηγορουμένης, ο πρώην πρόεδρος και ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Κτηματικής Εταιρίας του Δημοσίου, Πέτρος Παπαγεωργίου και Κωνσταντίνος Γκράτσιος, ο πρώην γενικός γραμματέας του υπουργείου Γεωργίας, Κωνσταντίνος Σκιαδάς, η πρώην διευθύντρια του υπουργείου Ανάπτυξης, Σταματούλα Μαντέλη, ο πρώην αντιπρόεδρος και μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους κα.

«Αμαρτωλός είμαι, απατεώνας δεν είμαι. Στην καρδιά μου βασιλεύει ότι η λίμνη ανήκει στην μονή» είπε απολογούμενος ο ηγούμενος Εφραίμ, μέσα σε μία κατάμεστη από κληρικούς αίθουσα, κάνοντας με την έναρξη της απολογίας του, αναδρομή στην πορεία του εντός της κοινότητας και της μονής Βατοπεδίου: «Μας εγκατέστησαν στο Βατοπέδι. Το 1989 μας παρέδωσαν επισήμως τα κλειδιά της μονής. Το 1990 έγινε επίσημα κοινόβιο το μοναστήρι, μετά από πέντε αιώνες. Έγινε ψηφοφορία για τον ηγούμενο. Ψήφισαν την ταπεινότητά μου. Ήμουν τότε 34 ετών..».

Αναφερόμενος στην υπόθεση, ο ηγούμενος υποστήριξε πως και τώρα «πάλι το ίδιο θα έκανε» από «σεβασμό στην παράδοση» καθώς, όπως τόνισε, όλοι στο Άγιο Όρος, αλλά και το Πατριαρχείο, τους έλεγαν να μεριμνήσουν «για το Μετόχι» της μονής: «Από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε, βρίσκαμε διάφορες εικόνες από δω και από εκεί. Αρχίσαμε το έργο μας που ήταν επίπονο. Το Βατοπέδι ήταν ένα έρημο μέρος. Τότε οι γέροντες μας είπαν -και σε μένα έλεγαν- ότι πρέπει να εξασφαλίσετε το μετόχι σας στο Πόρτο Λάγος. Εγώ είχα πάντοτε σεβασμό στην παράδοση. Κάλεσα τον προϊστάμενο των υπηρεσιών που είχε την αρμοδιότητα για το αγιορείτικο αρχείο και του είπα να κοιτάξει τι έγγραφα και αποδεικτικά στοιχεία έχουμε για την κυριότητα της μονής στη λίμνη Βιστωνίδα. «Εγώ ως επιστήμονας, μου είπε, συνάγω πως η λίμνη είναι της μονής». Πήγα και στο Πατριαρχείο και μου είπαν ότι θα πρέπει να μεριμνήσουμε για την διεκδίκηση της λίμνης Βιστωνίδας. Επίσης και η ιερά κοινότητα έστειλε επιστολή, ότι καλώς κάνει η μονή που διεκδικεί τη λίμνη Βιστωνίδα. Και τώρα αν μπορούσα να κάνω, πάλι τα ίδιο θα έκανα…».

Ο ηγούμενος Εφραίμ τόνισε στην απολογία του, πως ο μοναχός Αρσένιος δεν φέρει ευθύνη, καθώς εκτελούσε αποφάσεις της Γεροντίας, ενώ τόνισε πως είχαν χρέος να εξασφαλίσουν την περιουσία της μονής.

«Θέλω να σας πω, ως εξομολόγηση, πόσο πληγώθηκα όταν διάβασα στο κατηγορητήριο ότι έπεισα τους κρατικούς αξιωματούχους ότι η λίμνη είναι της μονής. Αν δεν το έκανα, θα έκανα απιστία στη συνείδησή μου. Ήταν χρέος μας να εξασφαλίσουμε την περιουσία της μονής. Ήρθε επιστολή της Νομαρχίας Ξάνθης για το θέμα αυτό. Απέστειλε το θέμα στο γνωμοδοτικό συμβούλιο και εκδόθηκε απόφαση υπέρ της μονής. Τότε ενεργοποιούμαστε και εμείς με τη βοήθεια των δικηγόρων μας. Εγώ δεν ερχόμουν εδώ. Τους περισσότερους κατηγορούμενους τους είδα εδώ για πρώτη φορά. Κάποια φορά σε εκπρόσωπο της διοικήσεως να πούμε κάτι, αλλά αυτό δεν γινόταν συχνά. Μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις πηγαίναμε σε εκπροσώπους της διοίκησης, μετά από συμβουλές των δικηγόρων μας. Το κάναμε τότε γιατί το συνδυάζαμε και με άλλα θέματα».

Ο κατηγορούμενος είπε στην απολογία του πως στο πλαίσιο της υπόθεσης της λίμνης, θέμα «που ήταν επί τεσσάρων κυβερνήσεων, δύο επί ΠΑΣΟΚ και δύο επί ΝΔ», είδε τους τότε υπουργούς, Απόστολο Φωτιάδη επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και τους Πέτρο Δούκα, Σάββα Τσιτουρίδη και Ευάγγελο Μπασιάκο, επί ΝΔ.

Κατά τον απολογούμενο ιερωμένο, αυτό που ενδιέφερε τους μοναχούς της μονής Βατοπεδίου ήταν «η μονή να έχει παρουσία στην περιοχή και για εθνικούς λόγους. Φάνηκε η ανταλλαγή να ήταν κρυσταλλωμένη απόφαση της κυβέρνησης, γιατί δεν ήθελε να ακούσει άλλη συζήτηση. Οι φορείς, όπως μάθαμε, δεν συμφωνούσαν ότι η λίμνη ήταν της μονής. Γι' αυτό και έβαλαν ως όρο, οι ανταλλαγές των ακινήτων να ήταν εκτός των Νομών Ροδόπης και Ξάνθης. Αυτό δεν ήταν πρωτοβουλία της μονής, ούτε το διανοηθήκαμε ποτέ. Εμείς είχαμε συνδεθεί πολύ με την περιοχή και μέσω του μετοχίου, γι' αυτό και δεν θα ζητούσαμε ποτέ να φύγουμε από εκεί. Ο κ. Μπασιάκος ήταν ρητός και κατηγορηματικός πως ήταν κυβερνητική απόφαση η ανταλλαγή και μας είπε να πάμε στην ΚΕΔ γιατί σιγά -σιγά θα προετοιμαστεί αυτό το πράγμα. Πήγαμε στην ΚΕΔ. Σε κάποια συμβόλαια, στην υπογραφή τους, πήγα εγώ, σε κάποια άλλα άλλοι πατέρες. Το που θα ήταν τα ακίνητα δεν είχαμε κανένα λόγο. Ο Αρσένιος μου μετέφερε που ήταν τα ακίνητα, αλλά εμείς δεν είχαμε κανένα λόγο γιατί είχαμε εμπιστοσύνη στο ελληνικό Δημόσιο. Μετά την υπογραφή των συμβολαίων πήγαμε στη διαδικασία επιστροφής των εκτάσεων. Δεν θέλαμε να σκανδαλίσουμε τον κόσμο».

- Πρόεδρος: Είχατε συζητήσεις για την επίσπευση των διαδικασιών;

- Εφραίμ: Όχι. Εμείς πήγαμε εκεί με ευγένεια.

- Πρόεδρος: Για τις περαιτέρω μεταβιβάσεις των ανταλλαγέντων ακινήτων; Τα Ολυμπιακά Ακίνητα;

- Εφραίμ: Αυτό ήταν ένα μεγάλο γεγονός. Τα ακίνητα που έλαβε η μονή έγιναν γνωστά, υπήρξε αντίδραση όπως τα οικόπεδα στο Ωραιόκαστρο και την Καρδία, όπου προκλήθηκαν αντιδράσεις από τον τότε νομάρχη Ψωμιάδη και τους δημάρχους. Τότε πήγαμε στην ΚΕΔ και μας είπαν ότι υπάρχουν τρία άλλα ακίνητα. Για το Ολυμπιακό ακίνητο μας είπαν ότι είχε κάποια προβληματάκια, αλλά η συζήτηση ήταν να φύγουμε από τις περιοχές που είχαν ξεσπάσει οι αντιδράσεις να λυτρωθούμε και θα τα δούμε τα προβληματάκια στο Ολυμπιακό. Απαιτείτο 15 και 25 εκατομμύρια για την επισκευή του, οπότε ενημερώσαμε την ΚΕΔ ότι προτιθέμεθα να πουλήσουμε το ακίνητο. Τελικά βρέθηκε αγοραστής. Το τίμημα ήταν 41 εκατομμύρια ευρώ. Στα νομικά και τα οικονομικά θέματα είχαμε πάντοτε συμβούλους.

- Πρόεδρος: Έλαβαν χώρα μεταβιβάσεις και άλλων ακινήτων, στη Θεσσαλονίκη, την Καρδία.

- Εφραίμ: Δεν τα ξέρω αυτά. Είχαμε εμπιστοσύνη στους συμβούλους μας.

Ο πατέρας Εφραίμ εξέφρασε την πικρία του για το κατηγορητήριο που σχηματίστηκε σε βάρος του, καθώς ο ίδιος θυσιαζόταν «για το μοναστήρι και για το Έθνος» όπως ανέφερε. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο «έρχεται το κατηγορητήριο να μου πει στην ουσία ότι είμαι ένας απατεώνας. Αμαρτωλός είμαι απατεώνας όχι. Θέλαμε όλα τα ζητήματα να τα λύνουμε συμβιβαστικά. Πάμε εκεί με αφοσίωση και με γνώμονα την ακτημοσύνη και μας λένε ότι πήγαμε να κλέψουμε το κράτος; Εμείς οι μοναχοί είμαστε διδάσκαλοι του έθνους για μία ζωή. Για όλες τις νομικές ενέργειες ακολουθούσαμε την άποψη των νομικών μας συμβούλων».

- Εισαγγελέας: Ήταν η μονή και πίσω από άλλες εταιρείες; Την Ρασαντέλ;

- Εφραίμ: Ήταν ένα μοναστήρι που είχε πολύ μεγάλες ανάγκες. Ζητούσαμε από τους συμβούλους μας με νόμιμο τρόπο να διενεργήσουμε όλα αυτά για να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Αυτά μας είπαν οι σύμβουλοί μας, αυτά κάναμε.

Όπως τόνισε στο κλείσιμο της απολογίας του ο ηγούμενος Εφραίμ: «Δηλώνω με πάση συνείδηση ότι έκανα το έργο μου και πάλι και τώρα θα έκανα το ίδιο, γιατί στην καρδιά μου βασιλεύει ότι η λίμνη αυτή ανήκει στη Μονή».

Ο δεύτερος τη τάξει στην μονή Βατοπεδίου, μοναχός Αρσένιος, ενώπιον των δικαστών υπεραμύνθηκε της ιδιοκτησίας του μοναστηριού επί της λίμνης, επικαλούμενος τα χρυσόβουλα, αλλά και επισημαίνοντας πως και το ίδιο το ελληνικό Δημόσιο είχε παραιτηθεί από κάθε δικαίωμά του από το 1924.

«Είχα και έχω πειστεί και δεν θα βγει ποτέ από την καρδιά μου πως η λίμνη Βιστωνίδα ανήκει στη μονή, άσχετα από το τι θα πουν τα δικαστήρια. Εγώ είχα να βγω έξω από το Άγιον Όρος 20 χρόνια. Όλοι οι γέροντες κατεβαίνουν στην Αθήνα και συναντούν και πολιτικούς και πρωθυπουργούς. Ο πρίγκιπας Κάρολος της Βρετανίας μου είπε ότι γύρισα στο Θιβέτ και σε όλο τον κόσμο, αλλά τις απαντήσεις που πήρα εδώ για τα πνευματικά θέματα δεν τις βρήκα αλλού..».

Και ο μοναχός Αρσένιος αναφέρθηκε, απολογούμενος, σε «προτροπή του Πατριάρχη» να λυθεί με συμβιβαστικό τρόπο το θέμα της λίμνης και τόνισε πως όλες οι κινήσεις τους ήταν σε αυτήν την κατεύθυνση: «Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τον ορυμαγδό των δημοσιευμάτων το 2008. Εμείς πάντα με καλή πίστη προσπαθούσαμε να βρούμε λύση, βάσει του πώς το ελληνικό Δημόσιο θέλει να αντιμετωπίσει αυτό το θέμα. Και εκεί, ενώ περιμένουμε μία πρόταση για να κρατήσουμε τη διαχείριση, ακούμε ότι "εσείς πρέπει να φύγετε". Και μάθαμε λίγο αργότερα ότι ο τρόπος αυτός είναι οι ανταλλαγές, γιατί δεν υπήρχαν χρήματα για να γίνουν οι αποζημιώσεις. Δεν μας άρεσε από την αρχή η ιδέα της ανταλλαγής. Ο κ. Μπασιάκος μας είπε ότι ήταν κυβερνητική απόφαση η επιλογή της λύσης των ανταλλαγών. Θεωρήσαμε αναγκαίο να κάνουμε έναν έλεγχο των ακινήτων, μήπως υπήρχαν περιπτώσεις ακινήτων που είχαν δοθεί σε άλλον ή να πήγαινες να το δεις από κοντά και να είχε χτίσει κάποιος άλλος μέσα. Για τα συμβόλαια επιλέξαμε τον κ. Πελέκη. Εντιμότατος άνθρωπος ο οποίος ήταν και στον Σύλλογο Φίλων του Αγίου Όρους».

Σύμφωνα με τον μοναχό: «Οι εκπρόσωποι όλων των κυβερνήσεων και ο Μητσοτάκης και ο Σημίτης και ο Ανδρέας Παπανδρέου, πάντα με κάποια στοργή μας προστάτευαν. Δεν προβάλαμε συγκεκριμένες αξιώσεις. Θα δεχόμαστε οποιαδήποτε πρόταση του Δημοσίου για τον περιορισμό των ακινήτων.

Μετά την ανταλλαγή των ακινήτων αποφασίσαμε να τα αξιοποιήσουμε».

Ο μοναχός, φορτισμένος, έκλεισε την απολογία του λέγοντας: «Λάθη μπορεί να έκανα αλλά απατεώνας δεν είμαι. Αγαπώ τον Θεό πάρα πολύ και θα ήθελα να συνεχίσω το διακόνημά μου στο Άγιον Όρος. Χαρά μας θα ήταν να δούμε τους ανθρώπους που ταλαιπωρήθηκαν να πάνε σπιτάκια τους».

Η δίκη θα συνεχιστεί στις 15 Δεκεμβρίου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Saker για το ιστολόγιό του, A Bird's Eye View of the Vineyard
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό: η Χίλαρι δεν κέρδισε τις εκλογές! Το γράφω έτσι, αντί να πω “κέρδισε ο Τραμπ”, επειδή θεωρώ το πρώτο πιο σημαντικό από το δεύτερο. “Γιατί”, θα με ρωτήσετε. Επειδή δεν έχω την παραμικρή ιδέα ποιο θα είναι το επόμενο βήμα του Τραμπ. Γνωρίζω καλά, όμως, τι θα έκανε η Χίλαρι: πόλεμο με τη Ρωσία. Πιθανότατα ο Τραμπ να μην έφθανε έως εκεί. Τουλάχιστον αυτό δήλωσε ρητά στην πρώτη ομιλία του μετά την ανάληψη του χρίσματος ως υποψηφίου του κόμματός του στις προεδρικές εκλογές:

Θα ήθελα να διαβεβαιώσω την παγκόσμια κοινότητα ότι, ενώ εμείς θα δίνουμε πάντα προτεραιότητα στα συμφέροντα της Αμερικής, θα φερθούμε δίκαια σε όλους – όλους τους ανθρώπους και όλες τις άλλες χώρες. Θα αναζητήσουμε κοινό έδαφος και όχι εχθρότητα. Εταιρικές σχέσεις και όχι σύγκρουση”.

Άμεση ήταν η απάντηση του προέδρου Πούτιν:

Ακούσαμε τις δηλώσεις που έκανε ως υποψήφιος για την προεδρία, μέσω των οποίων εξέφρασε την επιθυμία να αποκαταστήσει τις σχέσεις μεταξύ των χωρών μας. Αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε ότι ο δρόμος για την επίτευξη αυτού του στόχου δεν θα είναι εύκολος, δεδομένου του επιπέδου στο οποίο έχουν υποβαθμιστεί οι σχέσεις μας σήμερα, δυστυχώς. Αλλά, όπως έχω ξαναπεί, δεν ευθύνεται η Ρωσία για το γεγονός ότι οι σχέσεις μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο.

Η Ρωσία είναι έτοιμη και επιδιώκει την επιστροφή σε σχέσεις πλήρεις και ουσιαστικές με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιτρέψτε μου να πω και πάλι, ότι γνωρίζουμε πως αυτό δεν θα είναι εύκολο, αλλά είμαστε έτοιμοι να πορευθούμε σε αυτόν τον δρόμο, να λάβουμε μέτρα από την πλευρά μας και να κάνουμε ό, τι μπορούμε, ώστε να επανέλθουν οι σχέσεις Ρωσίας-ΗΠΑ σε μια τροχιά σταθερής ανάπτυξης.

Μια τέτοια συνεργασία θα ωφελήσει τόσο τον ρωσικό όσο και τον αμερικανικό λαό και θα έχει θετικές επιπτώσεις στο γενικό κλίμα όσον αφορά στις διεθνείς υποθέσεις, με δεδομένη την ιδιαίτερη ευθύνη την οποία φέρουν η Ρωσία και οι ΗΠΑ για την διατήρηση της παγκόσμιας σταθερότητας και ασφάλειας”.

Αυτός ο εξ αποστάσεως διάλογος ήταν αρκετός για να κάνει ολόκληρο τον πλανήτη να νιώσει ανακούφιση μετά την ήττα της Χίλαρι και την νίκη του Τραμπ.

Άραγε, θα διαθέτει στο εξής ο Τραμπ το θάρρος, την δύναμη της θέλησης και την ευφυΐα για να “καθαρίσει” την εκτελεστική εξουσία των ΗΠΑ από την κλίκα των νεοφιλελεύθερων, οι οποίοι την ελέγχουν εδώ και δεκαετίες; Θα έχει τη δύναμη να αντιμετωπίσει ένα εξαιρετικά εχθρικό Κογκρέσο και τα μέσα ενημέρωσης; Ή θα επιδιώξει να τα βρει μαζί τους, τρέφοντας αφελείς ελπίδες ότι δεν θα χρησιμοποιήσουν την εξουσία, το χρήμα και την επιρροή τους προκειμένου να σαμποτάρουν την προεδρία του;

Αυτό δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος.

Ένα από τα πρώτα σημάδια που θα φανερώσουν τις προθέσεις του θα είναι τα ονόματα και τα προσόντα των προσώπων που θα διορίσει στην νεοεκλεγμένη κυβέρνησή του. Ειδικά εκείνα του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου και του υπουργού Εξωτερικών.

Ανέκαθεν έλεγα ότι η επιλογή του “μικρότερου από δύο κακά” είναι ηθικά εσφαλμένη και πρακτικά άστοχη. Σήμερα εξακολουθώ να το πιστεύω. Σε αυτήν την περίπτωση, ωστόσο, το μεγαλύτερο κακό ήταν ο θερμοπυρηνικός πόλεμος με την Ρωσία και το μικρότερο κακό ίσως αποδειχθεί η σταδιακή υποχώρηση της αυτοκρατορίας, μέσω της οποίας υποχώρησης θα σωθούν οι ΗΠΑ, αντί να θυσιαστούν για τις ανάγκες της αυτοκρατορίας. Στην περίπτωση της εκλογικής αντιπαράθεσης μεταξύ Χίλαρι και Τραμπ, η επιλογή ήταν απλή: πόλεμος ή ειρήνη.

Στον Τραμπ θα μπορούσαμε ήδη να αναγνωρίσουμε ένα μεγάλο επίτευγμα: η εκστρατεία του ανάγκασε τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ να δείξουν το αληθινό τους πρόσωπο, το πρόσωπο μιας φθονερής, ψευδόμενης και ηθικά διεφθαρμένης μηχανής προπαγάνδας. Ο αμερικανικός λαός, με την ψήφο του, έχει δώσει στα μέσα ενημέρωσής του ένα ηχηρό χαστούκι, μια ψήφο μη εμπιστοσύνης και μια συνολική απόρριψη που θα κατεδαφίσει μια για πάντα την αξιοπιστία της μηχανής προπαγάνδας της αυτοκρατορίας.

Φυσικά, δεν είμαι τόσο αφελής, ώστε να μην αντιλαμβάνομαι ότι ο δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ ανήκει και αυτός στο λεγόμενο 1% και είναι καθαρό προϊόν της αμερικανικής ολιγαρχίας. Αλλά ούτε είμαι τόσο ανιστόρητος, ώστε να αγνοώ το γεγονός ότι οι ελίτ ενίοτε στρέφονται η μία εναντίον της άλλης, ειδικά όταν το καθεστώς τους απειλείται. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Πούτιν προήλθε από τις σοβιετικές ελίτ.


Στην ιδανική περίπτωση, το επόμενο βήμα θα είναι μια συνάντηση Τραμπ και Πούτιν, συνοδευόμενων από τους σημαντικότερους υπουργούς τους, για μια μακρά εβδομάδα διαπραγματεύσεων, σε στιλ Καμπ Ντέιβιντ, κατά την οποία κάθε εκκρεμούσα διαφορά θα πρέπει να τεθεί επί τάπητος και σε κάθε περίπτωση να αναζητηθεί ένας συμβιβασμός. Παραδόξως, ο στόχος αυτός θα μπορούσε να είναι αρκετά εύκολος: η κρίση στην Ευρώπη είναι εντελώς τεχνητή, ο πόλεμος στη Συρία έχει μια απολύτως προφανή λύση, και η διεθνής τάξη με ικανοποίηση θα δεχθεί μια νέα ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία δηλώνει διατεθειμένη “να φερθεί δίκαια σε όλους – όλους τους ανθρώπους και όλες τις άλλες χώρες – και να αναζητήσει κοινό έδαφος και όχι εχθρότητα, εταιρικές σχέσεις και όχι σύγκρουση”. Η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία δεν έχουν αντικειμενικούς λόγους να συγκρουστούν, παρά μόνο ιδεολογικά ζητήματα, που προκύπτουν άμεσα από την παράλογη ιδεολογία του μεσσιανικού ιμπεριαλισμού κάποιων, οι οποίοι πιστεύουν, ή προσποιούνται ότι πιστεύουν, ότι οι ΗΠΑ είναι “περιούσιο έθνος”. Αυτό, όμως, που θέλει και χρειάζεται ο κόσμος είναι να γίνουν οι ΗΠΑ ένα έθνος όπως όλα τα άλλα.

Το χειρότερο πιθανό σενάριο; Να αποδειχθεί ο Τραμπ μια τεράστια απάτη. Προσωπικά πολύ το αμφιβάλλω, αλλά δεν αποκλείω μια τέτοια πιθανότητα. Αυτό που θεωρώ πιο πιθανό είναι ότι απλά δεν θα έχει την προνοητικότητα και το θάρρος να συντρίψει τους νεοσυντηρητικούς και ότι ο ίδιος θα προσπαθήσει να τους εξευμενίσει. Αν το κάνει αυτό, θα τον συντρίψουν. Είναι γεγονός ότι, ενώ οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται κάθε 4 ή 8 χρόνια, το καθεστώς στην εξουσία παραμένει το ίδιο, με αποτέλεσμα η αμερικανική εσωτερική και εξωτερική πολιτική να χαρακτηρίζονται από μια απίστευτη συνέπεια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έως σήμερα. Θα κατορθώσει, άραγε, ο Τραμπ να αλλάξει όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και το καθεστώς; Αυτό δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω.

Ένα είναι σίγουρο. Ακόμη και αν ο Τραμπ απογοητεύσει τελικά όλους όσους πίστεψαν σ’ αυτόν, η έκβαση των εκλογών ισοδυναμεί με πλήγμα εναντίον της αυτοκρατορίας. Το κίνημα "Occupy Wall Street" δεν κατάφερε να επιτύχει κάτι απτό, αλλά η έννοια της “εξουσίας του 1%” προέκυψε μέσα από αυτό το κίνημα και εξακολουθεί να αποτελεί άμεσο πλήγμα εναντίον της αξιοπιστίας και νομιμότητας ολόκληρης της κοινωνικοπολιτικής τάξης των ΗΠΑ, καταδεικνύοντας ότι δεν είναι δημοκρατία, αλλά πλουτοκρατία / ολιγαρχία, γεγονός το οποίο όλοι λίγο πολύ αποδέχονται σήμερα. Παρομοίως, η εκλογή του Τραμπ απέδειξε ήδη ότι τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι μια πόρνη και ότι η πλειοψηφία του αμερικανικού λαού μισεί την άρχουσα τάξη της χώρας. Αυτό αποτελεί άλλο ένα ουσιαστικό πλήγμα εναντίον της αξιοπιστίας και της νομιμότητας ολόκληρης της κοινωνικοπολιτικής τάξης. Ένας-ένας, οι ιδρυτικοί μύθοι της αμερικανικής αυτοκρατορίας σωριάζονται και αυτό που μένει όρθιο είναι ένα σύστημα το οποίο μπορεί να κυβερνά μόνο με την βία.

Ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν συνήθιζε να λέει ότι τα καθεστώτα μπορούν να μετρηθούν βάσει ενός φάσματος, το οποίο εκτείνεται μεταξύ καθεστώτων των οποίων η ισχύς είναι η εξουσία και καθεστώτων των οποίων η ισχύς είναι το κύρος τους. Στην περίπτωση των ΗΠΑ, διακρίνουμε σήμερα καθαρά ότι το καθεστώς δεν έχει άλλη ισχύ παρά μόνο την εξουσία του και αυτό το καθιστά τόσο παράνομο όσο και μη βιώσιμο.


Τέλος, άσχετα με το αν οι αμερικανικές ελίτ είναι σε θέση να το αποδεχθούν ή όχι, η αυτοκρατορία των ΗΠΑ πλησιάζει στο τέλος της. Με την Χίλαρι στην κυβέρνηση, θα είχαμε μια άρνηση μέχρι την τελευταία στιγμή, σε στυλ Τιτανικού, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να έχει την μορφή ενός θερμοπυρηνικού μανιταριού πάνω από την Ουάσιγκτον. Απ’ εναντίας, ο Τραμπ ίσως να χρησιμοποιήσει τα υπόλοιπα περιθώρια που διαθέτουν οι ΗΠΑ, προκειμένου να εμποδίσει την αμερικανική παγκόσμια κατάρρευση, διαπραγματευόμενος υπέρ των καλύτερων δυνατών όρων για τη χώρα του. Ειλικρινά, είμαι βέβαιος, ότι όλοι οι μεγάλοι ηγέτες του κόσμου θα συνειδητοποιήσουν, ότι είναι προς το συμφέρον τους να κάνουν όσο το δυνατόν περισσότερες (στα πλαίσια της λογικής) παραχωρήσεις προς τον Τραμπ και να συνεργαστούν μαζί του, αντί να ασχολούνται με τα πρόσωπα τα οποία μόλις εκτόπισε από την εξουσία.

Εάν ο Τραμπ σταθεί ικανός να τηρήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του, θα βρει σταθερούς και αξιόπιστους εταίρους στα πρόσωπα των Βλαντίμιρ Πούτιν και Σι Τσινπίνγκ. Ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν από μια αντιπαράθεση ή, ακόμη χειρότερα, μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Θα αποδειχθεί, άραγε, αρκετά σοφός, ώστε να το συνειδητοποιήσει αυτό και να το χρησιμοποιήσει προς όφελος των ΗΠΑ; Ή θα εξακολουθήσει την αντικινεζική και αντι-ιρανική ρητορική του;

Ο χρόνος θα δείξει.

The Saker

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο κερδοσκόπος, που ξόδεψε $25.000.000 στην καμπάνια της Κλίντον, σχεδιάζει με ένα κλειστό λόμπι να «ρίξει» τον πρόεδρο

Οχι μόνο δεν δείχνουν να έχουν κατανοήσει οι Δημοκρατικοί τα αίτια της αναπάντεχης εκλογικής ήττας τους στην προεδρική αναμέτρηση -που δεν συμβάδισε με την οριακή ενίσχυσή τους στις εκλογές του Κογκρέσου- αλλά τα συνεχίζουν μετεκλογικά, καταδικάζοντας την παράταξή τους στη μακροπρόθεσμη «επιμελητεία» που το μεγάλο κεφάλαιο επιδιώκει να ασκεί στο πολιτικό σύστημα.

Μία εβδομάδα μετά την ήττα της Χίλαρι Κλίντον, της υποψήφιας που σύσσωμο το κατεστημένο -συστημικά ΜΜΕ, Wall Street, μεγαλοεπιχειρηματίες- έσπευσε να στηρίξει, αλλά στην οποία ο λαός γύρισε την πλάτη θεωρώντας την διαπλεκόμενη, διεφθαρμένη και επικίνδυνη, οι Δημοκρατικοί συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν τα αίτια της ήττας και να επεξεργαστούν ένα σχέδιο ανασύνταξης των δυνάμεών τους. Αλλά για ακόμα μία φορά κατέφυγαν για χρηματοδότηση, στρατηγικό προσανατολισμό και καθοδήγηση στον άνθρωπο που τους «επέβαλε», με τη δύναμη των δολαρίων του, την υποψήφια που τους οδήγησε στην ήττα. Στον Τζορτζ Σόρος!

Τον κερδοσκόπο που ξόδεψε 25.000.000 δολάρια στην καμπάνια της Κλίντον. Τον ιδρυτή οργανισμού με διεθνή δράση στην αποδόμηση παραδοσιακών κοινωνικών αξιών που επέβαλε στην προεκλογική ατζέντα των Δημοκρατικών την υπεράσπιση των γάμων ομοφυλοφίλων και την προστασία του περιβάλλοντος, στα οποία γύρισαν την πλάτη οι Αμερικανοί. Τον επιχειρηματία που «εξαγοράζει» συστηματικά πολιτική επιρροή στις ΗΠΑ και διεθνώς.

«Ανασύνταξη»

Η «ανασύνταξη» των Δημοκρατικών άρχισε από τη λεγόμενη «Δημοκρατική Συμμαχία», ένα κλειστό λόμπι δισεκατομμυριούχων που ίδρυσε ο Σόρος το 2004, προκειμένου να αποτρέψει τότε την επανεκλογή του Τζορτζ Μπους και το οποίο έκτοτε έχει δαπανήσει 500.000.000 δολάρια σε πολιτικές χορηγίες. Η συμμετοχή στο κλαμπ προαπαιτεί κάθε μέλος να δαπανά 200.000 δολάρια ετησίως σε δωρεές.

Η συμμαχία συνήλθε πέντε ημέρες μετά τις εκλογές για να καταστρώσει σχέδιο συντόμευσης της θητείας Τραμπ στην προεδρία και να ενισχύσει την εκπροσώπηση των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο στις ενδιάμεσες εκλογές.
Το προϊόν της συνάντησης των δισεκατομμυριούχων ήταν η έναρξη της ρητορικής -διαδίδεται ήδη από τα συστημικά μίντια- περί ασυμβίβαστης ιδιότητας του επιχειρηματία Τραμπ με το προεδρικό αξίωμα, σύγκρουσης συμφερόντων, αξιοποίησης της προεδρίας για προσωπικό πλουτισμό και εκκρεμών υποθέσεών του στη Δικαιοσύνη (για ιδιωτικό πανεπιστήμιο που έκλεισε). Μέχρι η άποψη ότι πρέπει να ρευστοποιήσει τη συνολική περιουσία του διατυπώθηκε. Και αυτά παρά τη δέσμευση του νεοεκλεγέντος προέδρου να μεταβιβάσει ακίνητα και μετοχές σε ανεξάρτητο ίδρυμα καταπιστευματικής διαχείρισης περιουσίας (Blind Trump).

Ανήσυχοι στο ΝΑΤΟ για την προσέγγιση Βλαντιμίρ - Ντόναλντ

Τι θα συνέβαινε εάν ο Ντόναλντ Τραμπ υλοποιούσε την προεκλογική αμφισβήτηση του εύρους και βάθους της αμερικανικής δέσμευσης στο ΝΑΤΟ; Οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να αναλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης -και δαπάνης- για την άμυνά τους και την παγκόσμια ασφάλεια.

Τα «γεράκια» της συμμαχίας θα έχαναν τα προνόμια των «υπασπιστών» στο πλευρό του «διεθνούς χωροφύλακα», ρόλο που παίζουν επί επτά δεκαετίες οι ΗΠΑ. Θορυβημένοι από την προσέγγιση του Τραμπ με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν, δύο πρώην γενικοί γραμματείς του ΝΑΤΟ, ο Αντερς Φογκ Ράσμουσεν και ο Γιάπ Σέφερ, ζήτησαν χθες έκτακτη σύνοδο για να ακούσουν από το στόμα του νεοεκλεγέντος προέδρου των ΗΠΑ ότι θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τους συμμάχους! Τον προειδοποίησαν μάλιστα να μη βιαστεί να κάνει όποια συμφωνία με τον Πούτιν, ώστε να μην ενθαρρύνει «μεγαλύτερη επεκτατικότητα» της Ρωσίας και να μην αποδεχτεί την προσάρτηση της Κριμαίας -λαβή για το διεθνές εμπάργκο εναντίον της Μόσχας και την ενίσχυση του νατοϊκού εξοπλισμού στην Ευρώπη-, διότι θα ισοδυναμούσε με «εγκατάλειψη της καθεστηκυίας τάξης»...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Ανδρέα Ματζάκου

Η ίδρυση της σύγχρονης τουρκικής δημοκρατίας το 1923 από τον Μουσταφά Κεμάλ, βασίστηκε την αρχή «ένα κράτος, μια γλώσσα, μια θρησκεία». Έτσι δεν υπήρχε χώρος για αναγνώριση δικαιωμάτων στην κουρδική μειονότητα που ζει κατά βάση στις νοτιανατολικές επαρχίες της Τουρκίας. Αυτή η κατάσταση τροφοδοτεί από καιρού εις καιρόν, συγκρούσεις μεταξύ των Κούρδων και των δυνάμεων ασφαλείας της Τουρκίας. Η κουρδική μειονότητα αποτελεί το 18% περίπου του πληθυσμού της Τουρκίας και έχει ρυθμούς γεννήσεων μεγαλύτερους από αυτούς των Τούρκων. Είναι γεγονός, ότι σοβαρή προσπάθεια για να λυθεί το θέμα μέσω συνομιλιών με ειρηνικό τρόπο, ανελήφθη μόνο από το 2003 και μετά, από την κυβέρνηση του ΑΚΡ του τότε πρωθυπουργού Ερντογκάν. Γρήγορα όμως και αυτή η προσπάθεια εγκαταλείφθη αφού η πόλωση φάνηκε να εξυπηρετεί καλύτερα την εκλογική στρατηγική του ΑΚΡ.

Και ενώ συγκρούσεις μεταξύ τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας και Κούρδων που διαβιούν στο έδαφος της λαμβάνουν χώρα σε καθημερινή βάση, η Τουρκία από την δεκαετία του 1990, διατηρεί καλές σχέσεις με την Τοπική Κυβέρνηση του Iρακινού Κουρδιστάν (Kurdistan Regional Government-KRG), ο στρατός της οποίας, ουδέποτε προέβαλε αντίσταση στην είσοδο τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή που ελέγχει.

Το ερώτημα που αναφύεται λοιπόν είναι, πως γίνεται η Τουρκία να πολεμά τους Κούρδους εντός της επικρατείας της, ενώ ταυτοχρόνως να υποστηρίζει και να έχει οικονομικές συναλλαγές με τους Κούρδους του Ιράκ που βρίσκονται στα σύνορα της; Δεν κινδυνεύει από την δημιουργία ανεξαρτήτου Κουρδιστάν στο Ιράκ;

Η θέση που εκφράζει το άρθρο είναι ότι η Τουρκία έχει κυρίως οικονομικά, αλλά και διπλωματικά συμφέροντα να υποστηρίζει τους Κούρδους του Ιράκ, ενώ θεωρεί ότι το πρόβλημα με την μειονότητα των Κούρδων που ζη εντός του εδάφους της θα μπορούσε να το λύσει χρησιμοποιώντας στρατιωτική ισχύ. Αρχικά στο άρθρο θα παρατεθούν στοιχεία για το κουρδικό ζήτημα εντός Τουρκίας και εντός Ιράκ, στη συνέχεια θα αναλυθούν τα κοινά συμφέροντα Τουρκίας και KRG και το άρθρο θα κλείσει μ’ έναν σύντομο επίλογο.

Το Κουρδικό Ζήτημα εντός Τουρκίας

Η σύγχρονη τουρκική δημοκρατία από το 1923, επέλεξε να μην αναγνωρίσει δικαιώματα στην κουρδική μειονότητα, αποκαλώντας τους Κούρδους «ορεινούς Τούρκους, ή Τούρκους των βουνών». Μάλιστα ο Κεμάλ είχε έρθει σε συνεννόηση με το Ιράκ και το Ιράν, ώστε να μην αναγνωρίσουν κουρδικό κράτος, ενώ δινόταν δυνατότητα ιδρύσεως του με την Συνθήκη των Σεβρών του 1920. Έτσι διαμορφώθηκε ένα εκρηκτικό κλίμα, το οποίο ιδίως μετά το 1980, κατέληγε συχνά σε ενέργειες κατά στόχων εντός κατοικημένων περιοχών από πλευράς Κούρδων του Εργατικού Κόμματος (PKK) και ένοπλη καταστολή και διώξεις Κούρδων από πλευράς τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας. Οι μαχητές του ΡΚΚ καταδιωκόμενοι βρίσκουν πλέον συχνά καταφύγιο εντός του ιρακινού εδάφους που ελέγχει η KRG, στην ορεινή περιοχή του Sinjar (Χάρτης 1- Βέλος 1).


Από την αρχή της θητείας του ο κ. Ερντογκάν έκανε προσπάθειες για την επίλυση του κουρδικού, εγκαινιάζοντας μέχρι και εκπομπές στα κουρδικά στην τηλεόραση το 2006. Τον Δεκέμβριο του 2012, απεκάλυψε δημοσίως ότι η κυβέρνηση του ήταν σε συνομιλίες με τον φυλακισμένο Οτσαλάν, προκειμένου να σταματήσει ο ένοπλος αγώνας του ΡΚΚ και να αφοπλιστούν οι αντάρτες. Πράγματι, οι ηγέτες του ΡΚΚ ανακοίνωσαν κατάπαυση του πυρός τον Μάρτιο του 2013, μια κατάπαυση που διεκόπη τον Ιούλιο του 2015, με τις δυο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται για την διακοπή. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΑΚΡ, στις εκλογές του Ιουνίου του 2015 έλαβε ποσοστό 40,9%, γεγονός που δεν του επέτρεψε σχηματισμό αυτοδύναμης κυβερνήσεως, ενώ μετά την επανάληψη των συγκρούσεων με το ΡΚΚ, στις επαναληπτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2015, έλαβε ποσοστό 49,5%. Από τότε και μέχρι σήμερα, οι συγκρούσεις συνεχίζονται αδιάκοπα.

Και ενώ συμβαίνουν αυτά με τους Κούρδους εντός Τουρκίας, η Τουρκία έχει δώσει άδεια στην KRG, να εξάγει πετρέλαιο μέσω του εδάφους της και του λιμένα του Τσεϊχάν στην Μεσόγειο.

Το Κουρδικό Ζήτημα εντός Ιράκ

Ούτε στο Ιράκ οι Κούρδοι μπόρεσαν να ζήσουν ειρηνικά, αφού εδιώχθησαν ανηλεώς επί Σαντάμ Χουσείν. Όμως μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου το 1991, ο καθορισμός Ζώνης Απαγορεύσεως Πτήσεων πάνω από την περιοχή που ζούσαν, έφερε την de facto αυτονομία του ιρακινού Κουρδιστάν, ώστε να αποφευχθεί η εξόντωση τους από τον ιρακινό στρατό. Η αυτονομία επισημοποιήθηκε με το ιρακινό σύνταγμα του 2005, το οποίο αναγνωρίζει την κουρδική περιοχή ως Ομόσπονδη Δημοκρατία.

Η Τουρκία έχει συνεχή στρατιωτική παρουσία στην παλιά επαρχία της Μοσούλης, που όπως είπε προσφάτως ο κ. Ερντογκάν περιλαμβάνεται στα σύνορα της καρδιάς του, από το 1994 και μετά. Η επίσημη δικαιολογία είναι ο έλεγχος των δραστηριοτήτων των ανταρτών του ΡΚΚ, ώστε να ματαιώνονται επιθέσεις εναντίον στόχων εντός Τουρκίας. Ας μην ξεχνάμε την σύλληψη 11 Τούρκων κομάντος από αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή της Μοσούλης, τον Ιούλιο του 2003.

Τον Δεκέμβριο του 2015, η Τουρκία ενίσχυσε την προκεχωρημένη στρατιωτική βάση που έχει στην πόλη Bashiqa με 150 άνδρες και 25 τεθωρακισμένα οχήματα μάχης (Χάρτης 1- Βέλος 2). Η KRG δεν αντέδρασε, ενώ η Βαγδάτη χαρακτήρισε την τουρκική ενέργεια ως εχθρική εισβολή. Μάλιστα ο Πρωθυπουργός του Ιράκ al-Abadi, ζήτησε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να υποχρεώσει την Τουρκία να αποσύρει τις δυνάμεις της από το έδαφος του Ιράκ. Το ίδιο ζήτησαν και οι ΗΠΑ από την Τουρκία στις 16 Δεκεμβρίου του 2015. Όμως οι επιθέσεις με ρουκέτες katyusha κατά των τουρκικών δυνάμεων που ακολούθησαν από το Ισλαμικό Κράτος τον ίδιο μήνα, έδωσαν την δικαιολογία στον τότε Τούρκο Πρωθυπουργό κ. Νταβούτογλου να δηλώσει ότι οι τουρκικές δυνάμεις δεν πρόκειται να αποχωρήσουν.

Κοινά συμφέροντα Τουρκίας - KRG

Η συνεννόηση σε διπλωματικό επίπεδο με την KRG και η παρουσία τουρκικών στρατευμάτων σε περιοχές που ελέγχει η KRG εκτιμάται ότι κρίνεται ζωτικής σημασίας για την Τουρκία, για πολλούς λόγους. Για την οικονομία του άρθρου θα αναφερθούν πέντε:

- Με τουρκικές δυνάμεις εντός του ιρακινού Κουρδιστάν, η Τουρκία έχει δυνατότητα συλλογής πληροφοριών και αντιμετωπίσεως των ανταρτών του ΡΚΚ, μακριά από το έδαφος της.

- Με την άδεια που έχει δώσει η Τουρκία για την σύνδεση του αγωγού που μεταφέρει κουρδικό πετρέλαιο, με τον ιρακινό-τουρκικό αγωγό πετρελαίου Κιρκούκ-Τσεϊχάν, εξασφαλίζει φτηνό πετρέλαιο και φυσικό αέριο από τα αποθέματα των περιοχών Κιρκούκ και Μοσούλης, (Χάρτης 2- KRG Pipeline)


- Οι ίδιες οι κουρδικές δυνάμεις αναγκάζονται να προστατεύουν τον αγωγό εντός ιρακινού εδάφους, οπότε περιορίζονται οι πιθανότητες δολιοφθορών του.

- Η προμήθεια πετρελαίου από την περιοχή της Μοσούλης, δίνει την δυνατότητα στην Τουρκία απεξαρτήσεως σε μεγάλο βαθμό από την τροφοδοσία της με πετρέλαιο από το Σιϊτικό Ιράν, αλλά και την Ρωσία.

- Απαιτείται η ανοχή της KRG για να υπάρχουν τουρκικά στρατεύματα στην περιοχή της Μοσούλης. Η Τουρκία θέλει να είναι παρούσα στην περιοχή, για να έχει λόγο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την τύχη της περιοχής, όταν αυτή απελευθερωθεί από το Ισλαμικό Κράτος.

Κοινά συμφέροντα KRG – Τουρκίας

Η κυβέρνηση του ιρακινού Κουρδιστάν έχει ανάγκη το έδαφος της Τουρκίας προκειμένου να εξάγει το πετρέλαιο από το οποίο αντλεί σημαντικά έσοδα, μέσω του αγωγού Κιρκούκ-Τσεϊχάν και του λιμένα Τσεϊχάν στην Μεσόγειο (Χάρτης 2 - Kirkuk-Ceyhan). Η KRG για να εξευμενίσει την κυβέρνηση της Βαγδάτης, έχει υποσχεθεί ότι θα μοιράζεται τα κέρδη από τις πωλήσεις πετρελαίου μαζί της.

Οι αυξημένες οικονομικές δυνατότητες της KRG από τις εξαγωγές πετρελαίου, τις δίδουν ισχυρά διαπραγματευτικά ερείσματα στις σχέσεις της με την κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης, η οποία αναγκάζεται να λαμβάνει υπ’ όψιν της τα συμφέροντα της Τουρκίας στις σχέσεις της με την KRG. Αν διακοπεί η ροή πετρελαίου προς τις ευρωπαϊκές αγορές, η KRG μένει έρμαιο των όποιων ρυθμίσεων της Βαγδάτης. Τα δε αποθέματα του πετρελαίου στο έδαφος του ιρακινού Κουρδιστάν είναι τεράστια και υπολογίζονται στα 45 δις βαρέλια.

Πολλά δημόσια έργα λιμάνια, σταθμοί, κτήρια κλπ, αναλαμβάνονται και εκτελούνται από ιδιωτικές τουρκικές εταιρείες, οι οποίες έχουν την τεχνογνωσία για τέτοιους είδους κατασκευές.

Έχοντας διπλωματικές σχέσεις με την Τουρκία, η KRG αναβαθμίζει το κύρος της στις σχέσεις της με τις άλλες κουρδικές πολιτικές-στρατιωτικές ομάδες που δραστηριοποιούνται σε γειτονικά κράτη.

Επίλογος

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις στο κουρδικό εντός Τουρκίας, φαίνεται ότι η περίοδος που το θέμα θα μπορούσε να έχει επιλυθεί με ειρηνικό τρόπο έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ένα θέμα στο οποίο διαφαίνεται εδώ και χρόνια, ότι δεν μπορεί να υπάρξει νικητής στα πεδία των μαχών. Συγχρόνως η Τουρκία έχει εκτιμήσει ότι πρέπει να έχει καλές διπλωματικές σχέσεις με τους Κούρδους του Ιράκ, συμβιβαζόμενη πιθανόν με την ιδέα της δημιουργίας ενός ανεξαρτήτου κουρδικού κράτους, αρκεί αυτό να είναι εκτός των συνόρων της. Σημειώνεται ότι οι ανάγκες της τουρκικής οικονομίας σε ενέργεια αυξάνονται κατά 4% περίπου ετησίως, από το 2010 και μετά. Άρα πρέπει να εξασφαλίζει πολλαπλές πηγές εφοδιασμού σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Το θέμα όμως είναι ότι μετά και τις εξελίξεις στην Συρία, το κουρδικό μετασχηματίστηκε σ’ ένα τεράστιο περιφερειακό πρόβλημα με την εμπλοκή τριών κρατών προς το παρόν. Κατά συνέπεια φαίνεται πώς η Τουρκία δεν μπορεί να δώσει λύση πλέον στο δικό της πρόβλημα χωρίς να λάβει υπ’ όψιν τι γίνεται και στον περίγυρο της. Γιατί και αν αυτή κάνει πως δεν βλέπει, είναι σίγουρο ότι βλέπουν οι Κούρδοι.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αντιπροσωπεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπό τον Έλμαρ Μπροκ, πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του ΕΚ και την Κίτι Πίρι, εισηγήτρια για την Τουρκία, ακύρωσαν την επίσκεψη που είχαν προγραμματίσει να πραγματοποιήσουν σήμερα στην Τουρκία, μετά από συνεννόηση με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, επειδή «διαφώνησαν με το σχήμα των συναντήσεων».

«Εξαιτίας διαφορών ως προς το σχήμα των συναντήσεων, ο πρόεδρος Σουλτς, σε συμφωνία με τους ευρωβουλευτές Μπροκ και Πίρι, αποφάσισαν να ακυρώσουν την επίσκεψη έως ότου γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου", αναφέρει ανακοίνωσή του ΕΚ.

«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επιδιώκει έναν ειλικρινή διάλογο, ανοιχτά και με καλή πίστη, με τις τουρκικές Αρχές. Αλλά για τον διάλογο είναι προϋπόθεση να γίνει αποδεκτή η αυτονομία και η ανεξαρτησία των συνομιλητών σας. Ο κ. Μπροκ και η κ. Πίρι εκπροσωπούν το ΕΚ και δεν μπορούμε να έχουμε επιλεκτική προσέγγιση ως προς το ποιος μιλάει σε ποιον», δήλωσε ο κ. Σουλτς.

«Χθες, εξέφρασα στον υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας, Ομέρ Τσελίκ, ο οποίος βρισκόταν στο ΕΚ στο πλαίσιο συμφωνίας να κρατηθεί ανοικτός ο πολιτικός διάλογος, τον θαυμασμό μου για τη δημοκρατική εγρήγορση του τουρκικού λαού για να διασφαλίσει τη δημοκρατία κατά την απόπειρα πραξικοπήματος και τις αντιρρήσεις των ευρωπαϊκών αρχών ως προς την αναλογικότητα της απάντησης της τουρκικής κυβέρνησης ενόψει του πραξικοπήματος. Η ΕΕ παραμένει δεσμευμένη στον διάλογο. Ο διάλογος, ωστόσο, απαιτεί και οι δύο πλευρές να θέλουν να μιλήσουν η μία με την άλλη. Εξακολουθώ να ελπίζω ότι το ΕΚ θα είναι σύντομα σε θέση να πραγματοποιήσει την επίσκεψη.

Ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας, Ομέρ Τσελίκ, βρισκόταν χθες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο πλαίσιο συμφωνίας να κρατηθεί ανοικτός ο πολιτικός διάλογος.

Μετά τον τελευταίο γύρο συλλήψεων Τούρκων δημοσιγράφων και πολιτικών της αντιπολίτευσης, ο πρόεδρος του ΕΚ βρίσκεται σε επαφή με τον Τούρκο πρωθυπουργό, Μπιναλί Γιλντιρίμ, προκειμένου να συζητήσουν την αποτακάσταση του παραπαίοντος διαλόγου μεταξύ της ΕΕ και της τουρκικής κυβέρνησης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Βαρεθήκαμε ν' ακούμε τις τελευταίες μέρες για  την δημοκρατία.
Η δημοκρατία από 'δω, της δημοκρατίας από  'κει, την δημοκρατία παρακάτω, ω σου @@μήσαμε το σόϊ δημοκρατία!
Κι ανάθεμα αν όλοι αυτοί που μιλάνε ξέρουν τί πράγμα ακριβώς εννοούν.

Αν τους ρωτήσεις:
"Για ποιά δημοκρατία μιλάς ρε χλεχλέ;  Για την άμεση λαϊκή δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας; Για την ολιγαρχική δημοκρατία της Ρώμης; Ή για την "αντιπροσωπευτική" δημοκρατία της σύγχρονης Δύσης
Μήπως μιλάς για την δημοκρατία του Πινοσέτ και του Φράνκο; Ή μήπως για την δημοκρατία τύπου Ευρωπαϊκής "Ένωσης";", δεν θα ξέρουν τί να πουν. Θα πάθουν κοκομπλόκο.

Γι αυτούς η δημοκρατία είναι μία ωραία λέξη που μάλλον, πρέπει κατά την γνώμη τους,  να αρέσει στον λαό, και γι αυτό την χρησιμοποιούν. Κατά τά άλλα είναι (γι αυτούς) μιά λέξη κενή περιεχομένου.
Χωρίς νόημα και χωρίς αντίκρυσμα.  Τί θα πεί δηλαδή "δημοκρατία"Το κράτος του δήμουΚαι ποιός είναι αυτός ο Δήμος; Τον ξέρουμε εμείς; Δικός μας είναι ή μπας και είναι κανας επαναστάτης;

Ειδικά η τρικυμία στο κρανίο για τους πέρα του Ατλαντικού βορειοαμερικανούς, έχει εξελιχθεί σε τυφώνα. Τα πάντα στροβιλίζονται στο μυαλό της εκεί εξουσίας και του εκεί λαού.
Όταν βλέπεις να βουρλίζονται κάθε τέσσερα χρόνια για το αν θα επικρατήσουν οι Δημοκρατικοί ή οι Ρεπουμπλικάνοι, που είναι η μετάφραση των "δημοκρατικών" στα αγγλικά, σε πιάνει απελπισία.
Και καλά να βουρλίζονται οι πολιτικοί. Αυτοί έχουν "έννομο" συμφέρον: θα φάνε.  Αλλά να βουρλίζεται κι ο λαός;
Ρε σείς αμερικανάκια, θά 'χει διαφορά ο Τρόμπας απ' την Κερατού νομίζετε;
Και τον Τρόμπα των Ρεπουμπλικάνων, ρε όρθια  μπέργκερ, ποιός τον έφερε; Ποιός τον δημιούργησε; Η πολιτική του Μπάμια των δημοκρατικών δεν τον δημιούργησε;
 Άντε μας να μας χαθείτε, εφευρέτες της δημοκρατίας της Παγκοσμιοποίησης.

 Όλοι αυτοί που μιλούν για δημοκρατία στην Ευρώπη και την Αμερική, είναι το αντίστοιχο των δικών μας που μιλάνε για αριστερά.
Για ποιά αριστερά ρε λυκόρνια της εξουσίας;
Την ορίτζιναλ; την εφαρμοσμένη; την ανεφάρμοστη; την ρεβιζιονιστική; την αναθεωρητική; την αριστερά του Μπερλιγκουέρ;
Ή την δική σας, την αριστερά των μνημονίων, και των τοκογλύφων;

Κρίμα που δεν είσαστε στην Αμερική.
Εκεί θα σας λέγανε: οι Αριστεροί, και οι Λεφτάδες (από το left:αριστερά) και θά 'σασταν το ίδιο πράγμα.
Κάτι σαν τους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς δηλαδή!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Judy Dempsey

Λίγο πριν από την εκλογή του Donald Trump στην προεδρία της ΗΠΑ στις 8 Νοεμβρίου, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της ΕΕ επισκέφθηκαν τα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Με επικεφαλής την Nathalie Tocci, η οποία είναι η κορυφαία σύμβουλος ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής στην Federica Mogherini, την Ύπατη Εκπρόσωπο της ΕΕ, η αντιπροσωπεία πέρασε δύο ώρες για να ενημερώσει τους πρεσβευτές της συμμαχίας στη διάρκεια της τακτικής συνεδρίασης του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου την Τετάρτη.

Η Tocci εξήγησε λεπτομερώς τις επιπτώσεις της παγκόσμιας στρατηγικής της ΕΕ, ένα έγγραφο που καθορίζει τις φιλοδοξίες εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας της Ευρώπης. Η ΕΕ, δήλωσε στο κοινό της, δεν δημιουργήθηκε για να θεσπίσει στρατό –σε αντίθεση με το συνεχίζει να ζητά ο πρόεδρος της Κομισιόν, Jean-Claude Juncker. η Ένωση δεν έχει καμία πρόθεση να αντιγράψει την συμμαχία. Αυτό θα ήταν μια σπατάλη χρημάτων και πόρων. Ούτε ήταν σε ανταγωνισμό με το ΝΑΤο, έναν αγώνα που θα ήταν απίθανο να κερδίσει.

Αντιθέτως, η Tocci ήθελε να εξηγήσει πως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ θα μπορούσαν και θα έπρεπε να εργαστούν από κοινού, κάτι στο οποίο συμφώνησαν οι δύο οργανισμοί στη διάρκεια της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Βαρσοβία τον Ιούλιο του 2016. Εξήγησε επίσης πώς και γιατί η ΕΕ έπρεπε να είναι πιο στρατηγική σε θέματα ασφάλειας και άμυνας.

Αυτή η ανάγκη, η ΕΕ να αναλάβει πιο σκληρό ρόλο στις πολιτικές ασφάλειες και εξωτερικών υποθέσεων, έχει πάρει τη μορφή του επείγοντος μετά από την εκλογή του Trump. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στο ότι ο Trump έχει χαρακτηρίσει κάποιους από τους Ευρωπαίους συμμάχους της Αμερικής "free riders" ούτε επειδή έχει δηλώσει πως η συμμαχία θα μπορούσε να είναι "άνευ αντικειμένου". Οφείλεται επίσης στο ότι έχει αμφισβητήσει την αξία της διατλαντικής σχέσης. Αυτό είναι που φοβίζει τους Ανατολικούς όπως επίσης και τους Δυτικοευρωπαίους συμμάχους.

Για πρώτη φορά από το 1949, όταν ιδρύθηκε το ΝΑΤΟ, οι Ευρωπαίοι δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να παίρνουν ως δεδομένο τον πυλώνα της διατλαντικής ασφάλειας. Είναι–όχι η προσφυγική κρίση, όχι η κρίση της ευρωζώνης, όχι η άνοδος των λαϊκιστικών κινημάτων ανά την Ευρώπη, όχι το Brexit- αυτό που τελικά ταρακουνά τους Ευρωπαίους για να βγουν από την ζώνη άνεσής τους, που είχαν τόσο συνηθίσει.

Και επειδή υποτίθεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παρείχαν πάντα μια ασφάλεια για την εγγύηση και θα ήταν ο θεματοφύλακας της συλλογικής τους άμυνας, οι Ευρωπαίοι δεν έκαναν τον κόπο να αμφισβητήσουν αυτόν το διακανονισμό. Ούτε τον προστάτευσαν δαπανώντας περισσότερα και πιο σοφά τις στρατιωτικές τους δυνατότητες, με τρόπους που θα είχαν διαβεβαιώσει τις ΗΠΑ ότι δεν είναι "free riding". Ούτε πήραν την δική τους ασφάλεια και άμυνα στα σοβαρά. Αυτές οι στιγμές τώρα τελειώνουν.

Οι απαντήσεις ορισμένων Ευρωπαίων ηγετών στις (ασαφείς) απόψεις του Trump για την διατλαντική σχέση, εμπεριέχουν τόσο τις φαντασιώσεις όσο και τις δυνατότητες του πώς η Ευρώπη μπορεί να αναδιοργανώσει την αμυντική πολιτική και πολιτική άμυνας της. η ιδέα ότι η Εε μπορεί να έχει δικό της στρατό, κάτι που είναι αγαπημένη ατάκα του Juncker, απλώς δεν πρόκειται να λειτουργήσει- τουλάχιστον όχι στις επόμενες δεκαετίες. Δεν υπάρχει ούτε επαρκής πολιτική βούληση ούτε διαθέσιμοι οικονομικοί πόροι.

Ο Christopher Heusgen, ο σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας της Γερμανίδας Καγκελαρίου Angela Merkel, διασκέδασε την ιδέα ενός ευρωπαϊκού στρατού. "Ένας ευρωπαϊκός στρατός είναι απλώς ένα σύνθημα", δήλωσε στη διάρκεια συνεδρίου που οργανώθηκε από τη γερμανική ομοσπονδιακή ακαδημία για την πολιτική ασφάλειας στις 14 Νοεμβρίου. "Ένας ευρωπαϊκός στρατός δεν θα υποστηριζόταν από το γερμανικό κοινοβούλιο. Δεν θα ήταν δυνατό". Πρόσθεσε ακόμη ότι η Ευρώπη θα πρέπει να αναπτύξει την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας πολύ περισσότερο, αλλά δεν θα πρέπει να συμπίπτει με το ΝΑΤΟ. "Το ΝΑΤΟ είναι ο κύριος πυλώνας. Το ΝΑΤΟ είναι ο πυλώνας της γερμανικής πολιτικής".

Άλλες χώρες, ιδιαίτερα οι χώρες της Βαλτικής, υποστηρίζουν τις απόψεις της Γερμανίας διότι δεν πιστεύουν ότι οι άλλοι Ευρωπαίοι μπορούν να εγγυηθούν την προστασία τους μέσω μιας συλλογικής αμυντικής ρήτρας –αν και στο μέλλον, αυτό δεν θα πρέπει να αποκλείεται. Όπως έχουν τα πράγματα, η συνθήκη της Λισσαβόνας του 2009 της ΕΕ έχει μια αναφορά στην αμοιβαία βοήθεια και αλληλεγγύη. Η ρήτρα υποστηρίζει ότι "εάν μια χώρα της ΕΕ είναι θύμα ένοπλης επίθεσης στο έδαφός της, οι άλλες χώρες της ΕΕ έχουν την υποχρέωση να την βοηθήσουν και να τη συνδράμουν με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους". Η εφαρμογή αυτής της ρήτρας απαιτεί μια ολόκληρη σειρά δυνατοτήτων –στρατιωτικές, εφοδιαστικές και πληροφοριών, για να αναφέρουμε απλώς κάποιες- τις οποίες η ΕΕ στο σύνολό της δεν έχει.

Η νίκη του Trump θα μπορούσε να το αλλάξει αυτό. Τα συμπεράσματα της συνεδρίασης των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στις 14 Νοεμβρίου, αποκαλύπτουν έναν έξυπνο ρεαλισμό για το τι θα πρέπει να κάνουν τα κράτη-μέλη για να αυξήσουν την άμυνα και την ασφάλειά τους. Είναι ένα ερώτημα της "κάλυψης περαιτέρω αναγκών της Ευρώπης, μελλοντικών και τωρινών, στην ασφάλεια και στην άμυνα, ενισχύοντας την στρατηγική της αυτονομία και ενισχύοντας την ικανότητά της να συνεργαστεί με τους εταίρους", καταλήγει το κείμενο των συμπερασμάτων. Εάν αυτό ακούγεται κάπως, διαβάστε το υπόλοιπο. Η ομάδα της Mogherini παρουσίασε με λεπτομέρεια τι χρειαζόταν ώστε η ΕΕ να διεξάγει στρατιωτικές αποστολές και στρατιωτικές επιχειρήσεις (ναι, στρατιωτικές επιχειρήσεις).

Αυτές οι εργασίες θα χρειαστούν χρόνο, λεφτά και πολιτική βούληση για να εφαρμοστούν. Χωρίς αμφιβολία, οι λαϊκιστές ηγέτες που πιστεύουν ότι οι δικές τους χώρες μπορούν να προχωρήσουν μόνες τους, θα αποφύγουν –αν δεν αντιταχθούν- σε μια ισχυρότερη πολιτική άμυνας και ασφάλειας για την Ευρώπη, διότι θα αντιστοιχούσε σε κάποια μορφή ενοποίησης. Αλλά για πρώτη φορά, μεταξύ των περισσότερων κυβερνήσεων της ΕΕ, υπάρχει τώρα μια συνειδητοποίηση ότι η ζώνη άνεσης της Ευρώπης έχει έλθει στο τέλος της. δεν πρόκειται να επιστρέψει.

Carnegie Europe
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η αστυνομία προχώρησε χθες σε εφόδους σε σπίτια ισλαμιστών της οργάνωσης "Αληθινή Θρησκεία" σε ολόκληρη τη Γερμανία. Αντιδράσεις για τις δηλώσεις της επιτετραμμένης για θέματα ενσωμάτωσης Άινταν Έζουζ.

Μόνο στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας στο στόχαστρο των αρχών βρέθηκαν 36 σπίτια και μαγαζιά. Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος παρακολουθεί 9.200 σαλαφιστές και από αυτούς τους 1.200 τους θεωρεί εν δυνάμει δράστες τρομοκρατικών επιθέσεων.

Η επιτετραμμένη της γερμανικής κυβέρνησης για θέματα ενσωμάτωσης Άινταν Έζουζ ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, κυρίως από την Χριστιανική Ένωση, λέγοντας πως "τις διώξεις των ισλαμιστών θα πρέπει να τις παρακολουθούμε με μεγάλη προσοχή" και πως μόνο οι έφοδοι και οι διώξεις δεν αρκούν.

Σήμερα απάντησε στην κριτική λέγοντας πως "έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στη δουλειά των αρχών" και πως "τον αγώνα κατά των ισλαμιστών μπορούμε να τον κερδίσουμε μόνο μαζί με τους μουσουλμάνους". Ως έναν πιστό μουσουλμάνο περιγράφει τον εαυτό του ο Αμπού Νάζι, από την Κολωνία, ο ιδρυτής της οργάνωσης "Αληθινή Θρησκεία". Σαλαφιστής είναι ένας όρος που κατασκευάστηκε από τα μίντια είχε δηλώσει ήδη πριν από τρία χρόνια σε μια συνέντευξή του στη Deutsche Welle.

"Σιωνιστές σύμβουλοι τον διέβαλαν στην κυβέρνηση" πιστεύει. Η κυβέρνηση πάντως και ο υπουργός Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ φαίνεται να έχουν μια ξεκάθαρη άποψη για την οργάνωση "Αληθινή Θρησκεία": "Ως υπουργός Εσωτερικών απαγόρευσα και διέλυσα την οργάνωση με την επωνυμία "Αληθινή Θρησκεία". Η οργάνωση αυτή φέρνει σε επαφή ισλαμιστές μεταξύ τους με το πρόσχημα της διάδοσης του Ισλάμ και με το πρόσχημα επίσης της δωρεάν διανομής του κορανίου".

Ποιος χρηματοδοτεί την οργάνωση;

Και η αλήθεια είναι πως σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αμπού Νάζι από το 2012, η οργάνωση είχε στόχο να μοιράσει δωρεάν 25 εκατομμύρια αντίτυπα του Κορανίου. Χθες σε ένα προάστιο της Κολωνίας κατασχέθηκαν χιλιάδες αντίτυπα και σύμφωνα με τον υπουργό θα πρέπει να διαλευκανθεί ποιος χρηματοδοτεί το τύπωμα αυτών των αντιτύπων. "Το σημερινό μέτρο είναι ένα σαφές μήνυμα προς τους σαλαφιστές. Με αποφασιστικότητα και λαμβάνοντας όλα τα μέτρα θα αμυνθούμε εναντίον όλων αυτών που απειλούν την ελευθερία μας και τις αξίες μας".

Ο Αμπού Νάζι είναι σήμερα 52 ετών και ήρθε 18 χρονών στη Γερμανία από τη Γάζα. Κάποιες επιχειρηματικές προσπάθειες απέτυχαν και υπερχρεώθηκε. Στη συνέχεια αφιερώθηκε στον προσηλυτισμό μη μουσουλμάνων. Έγιναν πολλές μηνύσεις εναντίον του ακόμα και για ηθική αυτουργία σε φόνο αλλά οι αρχές δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία ώστε να καταδικαστεί. Αυτή τη φορά η αστυνομία ισχυρίζεται πως το υλικό που κατέσχεσε επαρκεί για την απαγόρευση και διάλυση της οργάνωσης.

DW / DPA / Μαρία Ρηγούτσου
Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στις 16.15 ώρα Ελλάδας ξεκινά το επίσημο μέρος της επίσκεψης Ομπάμα στο Βερολίνο. Η καγκελάριος Μέρκελ θα τον υποδεχτεί στην Καγκελαρία, οι συνομιλίες θα διαρκέσουν μέχρι τις 17:45, όπου οι δύο ηγέτες θα κάνουν από κοινού δηλώσεις στον Τύπο. Θα είναι και η τελευταία φορά στη γηραιά ήπειρο.

Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία επισημαίνουν ότι πρόκειται για μια επίσκεψη που, λόγω των εξελίξεων στις ΗΠΑ, προσλαμβάνει μεγάλη σημασία και ξεπερνά τα όρια μιας τυπικής συνάντησης αποχαιρετισμού. Όσο το δυνατόν περισσότερο μαζί Οι συνομιλίες – έστω και ανεπίσημες - ξεκίνησαν ήδη χθες βράδυ. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας Μέρκελ και Ομπάμα δείπνησαν σε φιλική αμτόσφαιρα, όπως μεταδίδουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, στο ξενοδοχείο Adlon δίπλα στην Πύλη του Βρανδεμβούργου.

Η καγκελάριος θέλει να περάσει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί με τον προσκεκλημένο της και απόψε, μετά την κοινή συνέντευξη Τύπου, τον έχει προσκαλέσει να δειπνήσουν και πάλι μαζί. Αυτή τη φορά έχουν προσκληθεί και προσωπικότητες που "συμβάλλουν με τον τρόπο τους στη διατλαντική συνεργασία", ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Ζάιμπερτ.

Το πρόγραμμα του Αμερικανού προέδρου πριν τη συνάντηση με τη Μέρκελ, νωρίς το απόγευμα στην καγκελαρία, είναι ελάχιστα γνωστό. Το μόνο που έχει ανακοινωθεί είναι ότι θα δώσει συνέντευξη στο πρώτο δημόσιο κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης ARD, η οποία θα μεταδοθεί απόψε στις 20.00 ώρα Γερμανίας καθώς και στο περιοδικό Spiegel. Άγνωστο παραμένει εάν θα κάνει κάποια δημόσια εμφάνιση για να αποχαιρετήσει τους Γερμανούς, που ως υποψήφιο για την προεδρία τον είχαν αποθεώσει στην ιστορική ομιλία του στον Στύλο της Νίκης.

Ο κατάλογος των θεμάτων προς συζήτηση είναι μακρύς: οι σχέσεις των ΗΠΑ με το ΝΑΤΟ, η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η προστασία του κλίματος, η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, ο πόλεμος στη Συρία, η παγκόσμια οικονομία και η κρίση χρέους στην Ελλάδα είναι μόνο μερικά από όσα θα συζητηθούν όχι μόνο σήμερα, αλλά και αύριο στη μίνι συνάντηση κορυφής με τον πρόεδρο Ολάντ.

Σε βαρυσήμαντο άρθρο τους που δημοσιεύεται στη Wirtschaftswoche με τον τίτλο "Διαμόρφωση της παγκοσμιοποίησης σύμφωνα με τις αξίες και τις ιδέες μας", Μέρκελ και Ομπάμα προειδοποιούν για τους κινδύνους που ενέχει ο απομονωτισμός και διαβεβαιώνουν ότι "επιστροφή στην εποχή προ της παγκοσμιοποίησης δεν πρόκειται να υπάρξει".

Επίσης υπερασπίζονται τη συμφωνία για το κλίμα και διατρανώνουν ότι ο άξονας ΗΠΑ - Ευρώπης είναι ο πιο σημαντικός παγκοσμίως και θα πρέπει να διατηρηθεί. Πρόκειται για ένα είδος υποθήκης του Ομπάμα προς τον διάδοχό του.

Μεσολαβητής, εγγυητής

Για την Άγκελα Μέρκελ αυτός ο διήμερος αποχαιρετισμός θα είναι βαρύς. Όχι επειδή τα θέματα στην ατζέντα, όπως η τρομοκρατία του Ισλαμικού Κράτους ή η ελληνική κρίση χρέους, είναι δυσεπίλυτα αλλά επειδή είναι η τελευταία φορά που έχει τον Μπάρακ Ομπάμα στο πλευρό της για να τα διαχειριστεί. Τα τελευταία χρόνια των συνεχών παγκόσμιων κρίσεων αναδείχθηκε στον πιο σημαντικό εταίρο της.

Αλλά και για τον Ομπάμα η Γερμανίδα καγκελάριος ήταν πάντα ένας αξιόπιστος και έγκυρος συνομιλητής. "Ίσως να συνεργάστηκε μαζί της περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο", λέει ο απερχόμενος Αμερικανός πρόεδρος για την οικοδέσποινά του. Η εκλογή Τραμπ κάνει ακόμη πιο δύσκολο τον αποχαιρετισμό.

Η Γερμανία και η υπόλοιπη Ευρώπη περιμένουν από τον Μπαράκ Ομπάμα, που πριν από λίγες εβδομάδες ισχυριζόταν ότι ο μεγιστάνας του real estate δεν κάνει για πρόεδρος των ΗΠΑ, να δώσει τα νέα δείγματα γραφής του διαδόχου του, να γίνει κάτι σαν διαμεσολαβητής και να εγγυηθεί την ομαλή μετάβαση.

Σύμφωνα με αναλυτές του γερμανικού ειδησεογραφικού πρακτορείου ένα από τα μηνύματα αυτής της επίσκεψης θα μπορούσε να είναι η επισήμανση ότι οι ΗΠΑ παραμένουν σημαντικός εταίρος της Γερμανίας και της Ευρώπης, αλλά και εκείνοι από την πλευρά τους θα πρέπει να φροντίσουν περισσότερο τα του οίκου τους, να γίνουν πιο ανεξάρτητοι, να απογαλακτιστούν από την αμερικανική κηδεμονία.

Σε ένα σημείο ωστόσο η Μέρκελ αναμένεται να απογοητεύσει τον Αμερικανό συνομιλητή της, στο ελληνικό πρόβλημα. Η γερμανική κυβέρνηση κατέγραψε την προτροπή του για την αναγκαιότητα ελάφρυνσης του χρέους, αλλά δεν προτίθεται να ανταποκριθεί σε αυτήν.

Ειρήνη Αναστασοπούλου
Πηγή Deutsche Welle



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η θέση του «Ισλαμικού Κράτους» και των συμμαχικών του ομάδων στη Συρία είναι πλέον απογοητευτική. Ο στρατός του Άσαντ επιδεικνύει ηρωισμό και υψηλή κατάρτιση, οι αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις της Ρωσίας πραγματοποιούν νέα μεγάλης κλίμακας επίθεση, ενώ στρατιωτικές επιτυχίες καταγάγουν και οι Κούρδοι και οι Τούρκοι. Αλλά τις στρατιωτικές επιτυχίες της Τουρκίας είναι πιθανό να τις πληρώσουν όλοι ακριβά. Η Άγκυρα είναι προφανές ότι σκοπεύει να δημιουργήσει στη Συρία ένα νέο μη αναγνωρισμένο οιονεί κράτος.

Του Γιεβγιένι Κρούτικωφ

Μετάφραση - Απόδοση Σωτήρης Δημόπουλος

Την Τρίτη οι ρωσικές δυνάμεις εξαπέλυσαν μια νέα επιχείρηση μεγάλης κλίμακας εναντίον των τρομοκρατικών ομάδων στη Συρία. Αλλά, παρά τις προβλέψεις, οι στόχοι αυτής της επιχείρησης δεν επιλέχθηκαν στο ανατολικό Χαλέπι ή στα προάστιά του, αλλά στις επαρχίες Ιντλίμπ και Χομς. Εκπρόσωποι της στρατιωτικής διοίκησης υπογραμμίζουν ότι η παύση, έπειτα από την κατάπλευση τμήματος του στόλου της Βόρειας θάλασσας στις ακτές της Συρίας, χρειάστηκε ακριβώς για την προετοιμασία της αλλαγής στόχων.

Γιατί επιλέχθηκαν η Ιντλίμπ και η Χομς; Η σωστή απάντηση είναι για μια σειρά από λόγους. Έπειτα από την κατάληψη από τα κυβερνητικά στρατεύματα του σχολικού συγκροτήματος Χίκμα σε όλη την περιοχή του Χαλεπιού, όπου οι μαχητές προσπάθησαν να οργανώσουν ένα ρήγμα και όπου ήδη για 3 μήνες διεξάγονται λυσσαλέες μάχες, δεν παρατηρήθηκε αυξημένη δραστηριότητα στην πόλη. Οι τζιχαντιστές δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα για να απεγκλωβιστούν, ούτε ακόμη και κατά τη διάρκεια της παύσης των εχθροπραξιών, όπου συνήθως ανασυγκροτούνται και αντεπιτίθενται.

Την ίδια ώρα, στο βορρά, στρατιωτικά τμήματα του ΙΚ βρίσκονται σε αντιπαράθεση με ομάδες της «μετριοπαθούς αντιπολίτευσης», τις οποίες ανοιχτά υποστηρίζει η Τουρκία. Εδώ, ο λεγόμενος «Ελεύθερος Συριακός Στρατός», με την ενίσχυση τουρκικών στρατευμάτων, κινείται γοργά προς την πολίχνη της Αλ-Μπαμπ.

Κρίνοντας από τη δραστηριότητα των Τούρκων, η Άγκυρα σκοπεύει να την καταλάβει, ακόμη κι αν αυτό δεν εντάσσεται στην «αντιτρομοκρατική επιχείρηση», αλλά μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως πλήρους κλίμακας εισβολή στο έδαφος της Συρίας. Οι Τούρκοι επιμένουν ότι πολεμούν όχι μόνον με το ΙΚ αλλά και με το ΠΚΚ, κάτι που σύμφωνα με τη λογική τους, δικαιολογεί οποιαδήποτε διείσδυση σε ξένο έδαφος.

Τώρα οι «μετριοπαθείς» ελέγχουν περίπου το 5% του Αλ-Μπαμπ αλλά η αντίσταση του ΙΚ γίνεται όλο και πιο αδύναμη. Οι τρομοκράτες χάνουν μαχητές καθώς είναι αναγκασμένοι να στείλουν ενισχύσεις στην μάταιη πλέον αντίστασή τους στο Χαλέπι και για την άμυνα της Ράκκα. Από την ανατολική πλευρά της Αλ-Μπαμπ κινούνται οι Κούρδοι από τις «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις».

Στα αραβικά αλ-Μπαμπ σημαίνει πύλες, πόρτα, και η συγκεκριμένη πολίχνη με την μικρή έκταση στα κράσπεδα της βόρειας Συρίας έχει στρατηγική αξία, αν και όχι όσο το Χαλέπι. Οι Κούρδοι θεωρούν την Αλ-Μπαμπ ως τμήμα των εθνικών τους εδαφών, αν και είναι αυτό είναι μάλλον μια αρκετά διευρυμένη ερμηνεία των συνόρων του «Μεγάλου Κουρδιστάν». Και γι’ αυτό είναι πολύ πιθανό να εμπλακούν σε μάχη για την πόλη, ακόμη και υπό την απειλή μιας ευθείας σύγκρουσης με τους Τούρκους, που είναι βέβαιο ότι θα ξεπεράσει κατά πολύ την ενδοσυριακή αντιπαράθεση.

Τα προπαγανδιστικά μέσα, που στηρίζουν την «μετριοπαθή αντιπολίτευση» στις αμερικανοποιημένες εκδόσεις τους, εμφανίζουν τα γεγονότα στη βόρεια Συρία ως «ασυμβίβαστο πόλεμο εναντίον του ΙΚ», κατά τη διάρκεια του οποίου «ο ΕΣΣ και τα τουρκικά στρατεύματα απελευθέρωσαν από τους τρομοκράτες μεγάλες εκτάσεις». Για το έδαφος είναι αλήθεια.

Το αποτέλεσμα, όμως, της επίθεσης του τουρκικού στρατού στη βόρεια Συρία μπορεί να είναι ο σχηματισμός κάποιας «ανεξάρτητης επαρχίας», όπου θα συσταθεί ένα είδος «εναλλακτικής συριακής κυβέρνησης» υπό την προστασία των τουρκικών ξιφολογχών.

Νωρίτερα, η συριακή αντιπολίτευση, όλων των αποχρώσεων, δεν είχε τη δυνατότητα να σχηματίσει ένα ενιαίο σύστημα εξουσίας στις περιοχές που ήλεγχαν οι δυνάμεις της, γεγονός που μείωνε στο ελάχιστο και τις δυνατότητες της στην σφαίρα της εξωτερικής πολιτικής.

Βεβαίως, είναι ελάχιστα πιθανό όταν καταληφθεί η Αλ Μπαμπ από τους Τούρκους να μετακομίσουν εκεί οι παράγοντες της αντιπολίτευσης που βρίσκονται στο Λονδίνο ή στο Κατάρ. Εκεί δεν είναι τόσο άνετα, και αυτοί οι άνθρωποι δεν ρέπουν προς την αυτοθυσία. Αλλά το να δημιουργηθεί μια κατ’ όνομα κυβέρνηση, η οποία και θα καλέσει την Άγκυρα για προστασία είναι τεχνικώς δυνατό.

Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα προς την ουσιαστική διαίρεση της χώρας. Μια διαίρεση που δεν βασίζεται σε θρησκευτικές ή εθνικές διαφορές, αλλά αποκλειστικά σε πολιτικούς λόγους. Η εξέλιξη αυτή είναι λογικό ότι θα υποστηριχθεί από την Τουρκία, ωστόσο η θέση των ΗΠΑ δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα είναι θετική. Ακόμη και η κυβέρνηση Ομπάμα έχει δηλώσει ότι είναι υπέρ της διατήρησης της συριακής ακεραιότητας, αν και κατά καιρούς διέρρεαν στον τύπο χάρτες της Μέσης Ανατολής, στους οποίους είναι σχεδιασμένα νέα σύνορα.

Τα περισσότερα απ’ αυτά τα σχέδια προέβλεπαν την δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, ο χειρότερος εφιάλτης της Άγκυρας. Είναι πιθανό ότι οι διαρροές αυτές ήταν μόνον ένας τρόπος προσέγγισης των Κούρδων από τους Αμερικανούς, αλλά οι Τούρκοι, λαός με μεσογειακό παρορμητισμό, μπορούν κάλλιστα να ρισκάρουν για να προλάβουν, εγκαθιστώντας στην Αλ Μπαμπ κυβέρνηση-μαριονέτα.

Ο περαιτέρω κατατεμαχισμός του Μεγάλης Μέσης Ανατολής είναι ένα εξαιρετικά ρεαλιστικό σενάριο, όμως δεν είναι προς όφελος κανενός, μεταξύ αυτών και των ΗΠΑ, ανεξάρτητα από το ποια στρατηγική γραμμή θα επιλέξει για τον πόλεμο της Συρίας η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ.

Στο πλαίσιο αυτό, η επίθεση των συριακών κυβερνητικών στρατευμάτων στην Ιντλίμπ, εξαγγελθείσα κατ’ επανάληψιν, μπορεί επιτέλους να πραγματοποιηθεί. Έμμεση επιβεβαίωσή της αποτελεί η σοβαρή μείωση της έντασης των στρατιωτικών δραστηριοτήτων σε όλα τα μέτωπα.

Στη Δαμασκό, τα κυβερνητικά στρατεύματα εκδίωξαν τα υπολείμματα της Αλ Νούσρα στην δυτική Γκούτα, στο δακτύλιο Χαν ας Σέιχ, και τώρα διεξάγονται συνομιλίες με τους τζιχαντιστές για την παράδοσή τους, αν και προηγουμένως δεν προβλεπόταν κανένα έλεος για την Αλ Νούσρα.

Στη Χομς, ο στρατός ξεκίνησε μαζικά κτυπήματα με το πυροβολικό εναντίον του εχθρού, αντί της έως τώρα τακτικής του hit & run. Και η Χεζμπολλάχ ξεκίνησε στρατιωτικές παρελάσεις και εορτές στις πρόσφατα ελευθερωμένες πόλεις, σαν να μην είχε άλλη δουλειά.

Επιπλέον, υπάρχουν στοιχεία ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις διενεργούν χειρουργικές επιχειρήσεις εναντίον τμημάτων των τζιχαντιστών, τα οποία θα μπορούσαν να συνιστούν απειλή στην περίπτωση που στα χέρια τους εμφανίζονταν αμερικανικά όπλα.

Έτσι ο συνταγματάρχης Σουχείλ αλ Χασάν, ο ουσιαστικός διοικητής των δυνάμεων στο Χαλέπι, κατεύθυνε τη «Ταξιαρχία των Τίγρεων» στο σημείο όπου τις τελευταίες ημέρες διενεργήθηκαν επιθέσεις με αμερικανικά αντιαρματικά συστήματα TOW. Δεν προέκυψαν σοβαρά προβλήματα αλλά υπήρξαν δεκάδες τραυματίες, κι αυτό είναι κάτι πολύ ενοχλητικό.

Είναι πιθανό ότι η επίθεση στο Χαλέπι, αν πραγματοποιηθεί να μην έχει γενικευμένο χαρακτήρα αλλά να επικεντρωθεί στα νότια σημεία της πόλης. Παρεμπιπτόντως, εκεί παρατηρηθήκαν και ρωσικά BRDM-2, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία για τη σύνθεση των πληρωμάτων τους.

Ταυτοχρόνως, παρατηρείται και κατακόρυφη αύξηση του αριθμού των ενόπλων συγκρούσεων στη Ντειρ εζ Ζορ και στη Λαττάκεια. Σ’ αυτές παίρνει ενεργό μέρος η συριακή αεροπορία, κάτι που συνεπάγεται την ποιοτική αναβάθμιση των Σύρων πιλότων, μετά την εκπαίδευσή τους από Ρώσους συνάδελφους τους.

Στην Ντέιρ Εζ Ζορ μετά από αεροπορική επιδρομή καταστράφηκε το κέντρο κατασκοπείας του ΙΚ, ενώ στη Χομς σκοτώθηκαν τέσσερις ανώτατοι διοικητές της «Αχράρ ας Σαμ». Οι κυβερνητικές δυνάμεις είχαν και μια απροσδόκητη επιτυχία στο νότιο μέτωπο, στην επαρχία Κουνέιτρα, στη πόλη Αλ Σουβέιντ, όπου εξολοθρεύθηκε ένα κομβόι τεθωρακισμένων.

Εάν η επιχείρηση στο Χαλέπι ξεκινήσει πραγματικά στο εγγύς μέλλον, αυτό σημαίνει ότι ο κυβερνητικός στρατός δύσκολα θα μπορέσει να διεξάγει μια επίθεση προς βορράν, κάτι που είναι και πάλι ζήτημα επιλογής. Η πολιτική κατάσταση αλλάζει πολύ γρήγορα, αυτό εμποδίζει να εκτιμηθούν οι στρατιωτικοί κίνδυνοι.

Από την άλλη πλευρά, ακόμη κι αν οι Τούρκοι συνεχίσουν να προωθούνται στο εσωτερικό της Συρίας, η απελευθέρωση του Χαλεπιού σε τακτικό επίπεδο είναι πιο σημαντική από τον κατατεμαχισμό της χώρας και την διολίσθηση σε μια σύγκρουση που θα συμμετέχουν και νέες δυνάμεις.

Πηγή "Σωτήρης Δημόπουλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να έχει κουραστεί από όλους και κυρίως από τις συναντήσεις τέτοιου επιπέδου. Δυσφορεί πλέον με κάθε υποχρέωση και κουβαλάει με δυσκολία την οποιαδήποτε ευθύνη προκύπτει από τη θέση του. Είναι πια φανερό ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας υποφέρει...

Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας

O Πρωθυπουργός νιώθει άβολα στην πολυθρόνα του, ο Πρωθυπουργός βαριέται, ο Πρωθυπουργός μιλάει- σε πανελλήνια πρωτοτυπία- greeklish! Κάτι δεν πάει καλά με τον Πρωθυπουργό…

Είναι φανερό ότι βασανίζεται. Δείχνει να έχει κουραστεί από όλους και κυρίως από τις συναντήσεις τέτοιου επιπέδου. Δυσφορεί πλέον με κάθε υποχρέωση και κουβαλάει με δυσκολία την οποιαδήποτε ευθύνη του προκύπτει από τη θέση του. Είναι πια φανερό ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας υποφέρει.

Ο Αλέξης είναι από τους ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν μεγαλώνοντας. Είναι τόσο πολύ ολιγαρκής με τον εαυτό του που αδιαφορεί παντελώς για την «πολυτέλεια» της προσαρμογής στο περιβάλλον που εξελίσσεται. Και επιπλέον, ανήκει στην κατηγορία αυτών που δεν επεδίωξαν την θέση τους αλλά ο ανεξέλεγκτος «ρους των γεγονότων» τους την επέβαλε από σπόντα. Θυμόσαστε την εξομολόγηση της Αντιγόνης Κουκούλη στον Φωτόπουλο («Ο Θόδωρος και το δίκαννο») που του εξηγεί την απώλεια της παρθενίας της; E κάτι τέτοιο έπαθε και ο Αλέξης από τον «ρου των γεγονότων» και μετά δεν μπορούσε να σταματήσει.

Έτσι και ο Κώστας Καραμανλής σε πιο «αστική» έκδοση. Όπως και με την περίπτωση του Αλέξη, κάποιοι σκέφτηκαν να τον χρησιμοποιήσουν, αναγκάζοντάς τον να υποστηρίξει την μοιραία του κληρονομιά με το όνομα. Κι εκείνος δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο τον χαρακτήρα και την γνήσια φύση του. Δεν έφταιγε ο ίδιος αλλά οι καιροσκόποι που μεθόδευσαν την «χειροτονία» του με το ζόρι…

Πώς ερμηνεύονται όλα αυτά; Η εξήγηση είναι μάλλον απλή. Υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει το παιχνίδι. Είναι αυτοί που ξεδιπλώνουν τις ικανότητές τους στη προσομοίωση. Ποτέ τους δεν ενδιαφέρονται για την ανάληψη ευθυνών ούτε και για ρόλους με βαρύ φορτίο. Δοκιμάζονται στις μικρές πίστες αλλά ούτε κατά διάνοια δεν έχουν σκοπό να πάρουν τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων στις πλάτες τους. Άλλοι αρέσκονται στην δημοσιότητα, άλλοι στις επαναστατικές ασκήσεις και άλλοι στην αοριστία των ατέρμονων πολιτικών ή φιλοσοφικών συζητήσεων.

Επειδή λοιπόν ζούμε στην εποχή του θεάματος και του ωφελιμισμού, η επιλογή των πολιτικών ηγετών δεν γίνεται με την συγκατάθεσή τους αλλά με τον εξαναγκασμό τους. Αρκεί να υπάρχει το δέλεαρ της δημοσιότητας, του πλουτισμού ή της γοητευτικής εξουσίας.

Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη. Οι ηγεσίες θέλουν αποφάσεις, διεκδικήσεις, σοφία, γενναιότητα, διαχείριση των προβλημάτων. Η εξουσία έχει την «κακή» συνήθεια καθημερινά να σε εκθέτει σε κάτι πολύ σοβαρό ενώ εσύ συνεχίζεις να σκέφτεσαι αστεία. Και το χειρότερο, μολονότι οι αυξημένες ανάγκες προϋποθέτουν συνεργάτες αντοχής και κύρους, εσύ, εξαιτίας της κεκτημένης παιγνιώδους διάθεσης, διαλέγεις τους χειρότερους, νομίζοντας ότι ακόμα κάνεις πλάκα στο σχολείο ή πως πίνεις μπυρόνια σε κάποιο μπαρ της Θεσσαλονίκης- για τον άλλο το λέω…

Δυστυχώς για τον άνθρωπο, η φύση δεν προέβλεψε κανέναν μηχανισμό προστασίας της αξιοπρέπειάς του. Μόνο διάνοια του έδωσε για να προσέχει τον εαυτό του. Αν την έχει ασκήσει με την τριβή του στο έργο, έχει καλώς. Αν όχι, αλίμονο σ΄ αυτόν, αλίμονο και στις κοινωνίες που διοικεί.

Είναι μάλλον, καιρός στη Δημοκρατία να βρούμε κάποιους τρόπους προστασίας των πολιτικών συστημάτων από τους «εξαναγκασθέντες» πολιτικούς. Ο Πρωθυπουργός πάντως, βασανίζεται πολύ στα καμαρίνια και στη σκηνή. Κι αυτό δυστυχώς, βγαίνει και προς τα έξω…

Πηγή "Protagon"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Κυριολεκτικά «σεισμό» προκάλεσε η δήλωση του Ali Yiğit, βουλευτή Σμύρνης του Λαϊκού Κόμματος της αντιπολίτευσης στην Τουρκία, που ζήτησε η Σμύρνη να αποσχιστεί από την Τουρκία του ισλαμιστή Ερντογάν και να προωθήσει ανεξάρτητη την ενταξιακή της πορεία προς την Ευρώπη.

Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, ο βουλευτής Σμύρνης του CHP, Ali Yiğit, μιλώντας σε συγκέντρωση βουλευτών του κόμματος του τόνισε πως με αυτή την κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας με την πολιτική του Ερντογάν που διολισθαίνει σε δικτατορικό καθεστώς, η πόλη του η Σμύρνη θα πρέπει να αποσχιστεί από την Τουρκία και να προωθήσει την ένωσή της με την… Ευρώπη!!!

Ο Ali Yiğit, παρουσία των βουλευτών του Λαϊκού Κόμματος Özcan Purcu της Σμύρνης, Melike Basmacı του Ντενιζλί και Çetin Arık της Καισάρειας, ήταν λαύρος σε δημόσια ομιλία του κατά του Ερντογάν που τον κατήγγειλε σαν δικτάτορα και κατέληξε πως είναι αναπόφευκτο η Σμύρνη να μην μπορεί να συνεχίσει με μια τέτοια Τουρκία και θα πρέπει να αποσχιστεί και να γίνει ανεξάρτητη.

Αυτά τα «ωραία» συμβαίνουν στην γειτονική μας χώρα, ενώ εμείς ακόμα… εκστασιαζόμαστε με τον «μεγάλο» Ομπάμα.

Μάλιστα!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Από το 1974 και για αρκετά χρόνια πίστευα ότι είναι ύβρις για το Πολυτεχνείο να μετατραπεί από μνήμη αυθόρμητης νεολαιίστικης εξέγερσης κατά της χούντας σε επίσημη σχολική γιορτή και αργία. Από τότε ζούμε την ύβρι να καταθέτει στεφάνια ο κάθε άσχετος καρεκλοκένταυρος της πολιτικής εξουσίας και καθένας απ αυτούς που το ξεπούλησαν για μια καρέκλα εξουσίας. Φέτος τα μέλη της κυβέρνησης τους ξεπέρασαν όλους σε έλλειψη τσίπας.

Τα γράφω αυτά γιατί το Πολυτεχνείο ήταν πάνω απ όλα τα άλλα και έξω από ιδεολογικές διαφορές ένα ΟΧΙ. Ένα αυτοθυσιακό ΟΧΙ μιας χούφτας νέων κυρίως, που το βροντοφώναξαν αψηφώντας τις συνέπειες από τα βασανιστήρια στα κελιά του ΕΑΤ ΕΣΑ και της Ασφάλειας και αψηφώντας τις συνέπειες του θανάτου από τους ελεύθερους σκοπευτές και τους ασφαλίτες γύρω από τα πολύπαθα κτήρια.

Μ αυτή την έννοια, το Πολυτεχνείο και το μήνυμά του είναι πρώτα και κύρια ένα: Η αντίσταση και η υπεράσπιση ιδεών, αψηφώντας τις συνέπειες.

Στα χρόνια που έχουν περάσει κατέληξα μέσα μου ότι οι νέες γενιές θα ήταν χρήσιμο για την κοινωνία αν διδάσκονταν αυτή τη στάση. Κι έτσι συμφιλιώθηκα με την ιδέα της γιορτής στα σχολεία και της διδαχής αυτής της εξέγερσης, ακόμα κι αν τέτοιου είδους φιέστες έχουν τουλάχιστον δύο παρενέργειες:

Η πρώτη είναι ότι το πιο συχνά εξελίσσονται σε καρικατούρα του γεγονότος που εξυμνούν, είτε μυθολογώντας και τερατολογώντας είτε μετατρέποντάς το σε ρουτίνα.

Η δεύτερη είναι η μετατροπή μιας εξέγερσης που σπρώχτηκε από δίψα για ελευθερία σε υποχρέωση. Γιατί η γιορτή και η αργία είναι υποχρέωση. Δουλεία. Αγγαρεία για τους μαθητές. Εξαρτάται απ το δάσκαλο. Και δεν είναι πολλοί οι κατάλληλοι.

Παρ όλα αυτά, και παρά το γεγονός ότι η συμμετοχή σ εκείνη την εξέγερση εξαργυρώθηκε από μερικούς σε πολιτικά και οικονομικά οφέλη διατήρησα την πεποίθηση ότι τέτοιες μνήμες και διδάγματα είναι χρήσιμο για τη Δημοκρατία να μεταβιβάζονται, παρά τις επί μέρους κακοποιήσεις τους, επειδή η Δημοκρατία δεν ξέρει ποτέ πότε θα χρειαστεί πάλι της εξέγερση για την υπεράσπισή της. Ως συνήθως με κινητήρια δύναμη τη νεολαία.

Ο δεύτερος σοβαρός λόγος που αποκρυστάλωσα αυτή την άποψη ήταν ότι από τους όχι πάνω από περίπου 5.000 ανθρώπους που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συμμετείχαν πριν, κατά και μετά τα γεγονότα του Νοέμβρη του ’73, η συντριπτική πλειονότητα παρέμεινε σεμνά στην ανωνυμία και στην Αθήνα και στην Πάτρα και στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο και στα Γιάννενα.

Επειδή αυτοί οι πραγματικοί ήρωες μαζί με τους επώνυμους σαν τον Μήτσο τον Παπαχρήστο και την Πέπη τη Ρηγοπούλου, που παρέμειναν σεμνοί, αισθάνθηκαν ότι το μόνο που έκαναν ήταν το καθήκον τους απέναντι σ αυτά που πίστευαν και τίποτε παραπάνω. Αυτό όμως το τίποτε παραπάνω είναι το παραπάνω απ όλα.

Κι αυτό το τελευταίο είναι χρήσιμο για τη Δημοκρατία να διδάσκεται.

Αν το Πολυτεχνείο είναι μάθημα αυτοθυσιακής αντίστασης για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας, είναι σχιζοφρενικό, ντροπιαστικό και χείριστο παράδειγμα για τη νεολαία όλοι αυτοί που παρελαύνουν με τα στεφάνια τους για να τιμήσουν το δίδαγμα- γιατί περί αυτού πρόκειται- την ώρα, που έχουν σκύψει και σκύβουν το κεφάλι, εφαρμόζοντας στην πράξη αυτά που λένε ότι δεν πιστεύουν, με τη γελοία δικαιολογία «ότι πιέστηκαν»!

Δεν έχω καμιά απαίτηση από τους συντηρητικούς πολιτικούς που πιστεύουν και εφαρμόζουν συντηρητικές πολιτικές και δεν αισθάνομαι ότι ξεπουλάνε τίποτε ή ότι κακοποιούν τη μνήμη της Εξέγερσης, τιμώντας την, αρκεί να μην είναι φασίστες. Αυτό κι αν θα ήταν γλοιώδης υποκρισία. Δεν διαφήμισαν ποτέ ότι οι ιδέες τους είναι πάνω απ΄όλα και ότι θα τις υπερασπιστούν μέχρι θανάτου, ούτε ορκίζονται νυχθημερόν σε αγάλματα και ιστορίες ανυποχώρητης αντίστασης, έχοντας στα χείλη τους ένα «όχι» για όλα με όσα δεν συμφωνούν.

Όταν έχεις για σημαία σου τα «όχι», αυτά τα «όχι» σε υποχρεώνουν να είσαι και συνεπής μαζί τους. Αλλιώς ξεφτιλίζεις τη σημαία σου. Κι αυτό αφορά σε όλους. Επειδή η πράξη τεκμηριώνει τη θεωρία. Στην πράξη φαίνεσαι ποιος είσαι κι όχι στη θεωρία.

Αφορά, όμως κυρίως, όσους από την ελληνική αριστερά έχουν χτίσει μια ζωή και μια πολιτική παρουσία πάνω στα «όχι», που εδώ και ενάμισι χρόνο έχουν μετατρέψει σε «ναι», με τη γελοία δικιολογία ότι πιέστηκαν από τους κακούς και από τις συνθήκες! Ακόμα πιο γελοίο, επικαλούνται για όλα αυτά τα «ναι» το εθνικό συμφέρον! Ανακάλυψε και η ελληνική νεοαριστερά το έθνος, για το οποίο βγάζει σπυριά από τα γενοφάσκια της… Προφανώς το βρήκε κάτω από τις καρέκλες που κάθεται, σιτιζόμενη στο Πρυτανείο.

Βλέποντας, λοιπόν, όλους αυτούς τους δήθεν κυβερνητικούς αγωνισταράδες, που δεν έχουν τολμήσει να εφαρμόσουν ούτε ένα «όχι» απ αυτά που εύκολα ξεστομίζουν, να καταθέτουν στεφάνια στο μνημείο του Δημοκρατικού και αυτοθυσιακού ΟΧΙ, στο Πολυτεχνείο αναρωτιέμαι:

Πόσο μεγαλύτερη αναξιοπρέπεια μπορείς να διδάξεις στη νεολαία, εσύ, σαν ζωντανό παράδειγμα αναξιοπρέπειας;

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου