Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Δεκ 2013

Γράφει ο Τάκης Φωτόπουλος 

Ο οικονομικός και πολιτικός αυτοκαθορισμός μας ως λαού προϋποθέτει οικονομική και εθνική κυριαρχία, η οποία είναι αδύνατη μέσα στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση γενικά, και την Ε.Ε. ειδικότερα. Επομένως, το αίτημα για αυτοκαθορισμό σήμερα είναι μόνο αμυντικό και στοχεύει στην προστασία της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), η οποία διαχειρίζεται την παγκοσμιοποίηση και επιδιώκει να ελέγχει όχι μόνο οικονομικά και πολιτικά, αλλά ακόμη και πολιτιστικά, τον λαό κάθε χώρας ενσωματωμένης σε αυτήν. 

Φυσικά, η εκφυλισμένη «Αριστερά» (δηλαδή η πλήρως ενσωματωμένη Αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ) δεν βλέπει κανένα πρόβλημα στην ενσωμάτωση αυτή, εξαπατώντας τους λαούς για την «Ευρώπη των λαών» κ.λπ., εν πλήρει γνώσει ότι η Ε.Ε. ούτε ήταν ποτέ ούτε μπορεί να γίνει στο μέλλον Ευρώπη των λαών. Παραδόξως, όμως, και η «παλαιολιθική» Μαρξιστική Αριστερά επίσης δεν αναγνωρίζει σαν νέο συστημικό φαινόμενο τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αλλά τη θεωρεί απλώς (και εντελώς εσφαλμένα) συνέχεια της απόπειρας για παγκοσμιοποίηση στις παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η προσπάθεια αυτή απέτυχε λόγω της τότε έλλειψης των αντικειμενικών συνθηκών γι' αυτή και ιδιαίτερα του ανοίγματος και της απελευθέρωσης των αγορών. Αναπόφευκτα αυτό οδήγησε στον προστατευτισμό και την αναζωπύρωση των επιθετικών εθνικισμών.
 
Ετσι, σε αντίθεση με ένα μικρό πεφωτισμένο τμήμα της Μαρξιστικής Αριστεράς που προσπαθεί να ερμηνεύσει την ανάδυση αυτού που ονομάζει Υπερεθνική Καπιταλιστική Τάξη στο πλαίσιο της εξάπλωσης των πολυεθνικών, το παλαιολιθικό τμήμα της, χρησιμοποιώντας υπεραιωνόβια και εντελώς ξεπερασμένα θεωρητικά εργαλεία, μιλά ακόμα για ιμπεριαλισμούς και ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, όντας σε πλήρη αδυναμία να κατανοήσει τα ζωτικά κοινά συμφέροντα που συνδέουν τα μέλη της Υ/Ε. Ομως, όταν οι Μαρξιστές θεωρητικοί του περασμένου αιώνα μιλούσαν για ιμπεριαλισμούς, για τη μετεξέλιξη σε μονοπώλια των μεγάλων εθνικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων, καθώς και για την αυξανόμενη σημασία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου έναντι του παραγωγικού, το σημείο αναφοράς τους ήταν το καπιταλιστικό κράτος-έθνος· ακόμη και όταν αυτό ήταν μια τεράστια αυτοκρατορία, όπως η βρετανική.

Η ανάδυση όμως της πολυεθνικής επιχείρησης, η οποία έχει δίκτυα παραγωγής και διανομής σε όλο τον κόσμο, είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο που ορίζει τη σημερινή παγκοσμιοποίηση, μαζί με τα επίσης πρωτόγνωρα φαινόμενα του πλήρους ανοίγματος και της πλήρους απελευθέρωσης των αγορών κεφαλαίου και εμπορευμάτων που επέβαλαν οι πολυεθνικές - και όχι κάποιοι «κακοί» νεοφιλελεύθεροι, όπως υποστηρίζουν αποπροσανατολιστικές συνωμοσιολογίες τύπου Ναόμι Κλάιν.

Αντίστοιχα, πρωτόγνωρη ήταν η ουσιαστική άρση των κοινωνικών ελέγχων στις αγορές εργασίας που οδήγησε στο σημερινό εργασιακό Μεσαίωνα. Με άλλα λόγια, ήταν η μαζική ανάδυση των πολυεθνικών που οδήγησε στη σημερινή παγκοσμιοποίηση, αλλά, αναπόφευκτα, και στο νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της. Η ίδια η κερδοφορία τους, άλλωστε, θεμελιώνεται στο άνοιγμα και στην απελευθέρωση των αγορών και στην ικανότητά τους να μετακομίζουν κατά το δοκούν από τις αναπτυγμένες δυτικές και καπιταλιστικές χώρες στις υπανάπτυκτες χώρες της Ασίας κ.λπ., όπου το κόστος παραγωγής είναι πολλοστημόριο του δυτικού, προκαλώντας αποβιομηχάνιση στις πρώτες και οικονομικά «θαύματα» στις δεύτερες!

Η μετάβαση από την καπιταλιστική οικονομία του έθνους-κράτους στη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς είχε βέβαια και τεράστιες πολιτικές επιπτώσεις. Στο έθνος-κράτος ο ρόλος της επιβολής των κανόνων της καπιταλιστικής αγοράς ανετίθετο στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ που το έλεγχαν, ενώ στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ο ρόλος αυτός ανατίθεται βασικά σε μία Υπερεθνική Ελίτ που συμπληρώνει το κράτος-έθνος, το οποίο διατηρεί μεν το μονοπώλιο βίας, αλλά για την εφαρμογή κανόνων που διαμορφώνει η Υ/Ε και όχι το ίδιο! Οι κανόνες αυτοί τυπικά μπορεί να ξεκινούν είτε από διεθνείς οικονομικούς θεσμούς, όπως το ΔΝΤ, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, η Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ., είτε από περιφερειακούς υπερεθνικούς πολιτικο-οικονομικούς θεσμούς, όπως η Ε.Ε. και η NAFTA.

Ενας βασικός στόχος της Υ/Ε που επιδιώκει συστηματικά είναι η πλήρης ενσωμάτωση στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ), η οποία ανέτειλε με την ανάδυση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, κάθε άλλης εθνικής ελίτ που αντιστέκεται ακόμα στη διαδικασία της ενσωμάτωσης. Οταν, όμως, η οικονομική ενσωμάτωσή τους δεν είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την απώλεια της οικονομικής και συνακόλουθα της εθνικής τους κυριαρχίας, τότε επεμβαίνει το ΝΑΤΟ, στο οποίο, μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού Σοσιαλισμού», ανατέθηκε ο καινούργιος ρόλος της συντριβής της αντίστασης κάθε λαού και εθνικής ελίτ που αντιστέκονται στην απώλεια της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας τους (Ιράκ, Λιβύη, Συρία κ.λπ.)

Ο έλεγχος που ασκεί η Υ/Ε στις άλλες ελίτ παίρνει διάφορες μορφές, ανάλογα με το βαθμό οικονομικής και, συνακόλουθα, πολιτικοστρατιωτικής εξάρτησής τους από αυτή. Προφανώς, για τις ίδιες τις ελίτ των χωρών που απαρτίζουν την Υ/Ε, όπου ουσιαστικά εδράζονται οι μερικές εκατοντάδες πολυεθνικές, οι οποίες ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία, δεν τίθεται θέμα εξάρτησης, αλλά διαφόρων βαθμών αλληλεξάρτησης, ανάλογα με την οικονομική και πολιτικοστρατιωτική δύναμη που συγκεντρώνουν οι ελίτ αυτές στα χέρια τους. Η δύναμη αυτή εκδηλώνεται με το βαθμό ελέγχου που ασκούν στην παγκόσμια οικονομία· είτε άμεσα, μέσω του εμπορίου και των επενδύσεων, είτε έμμεσα, μέσω των διαφόρων διεθνών οικονομικών θεσμών που ανέφερα. Εκδηλώνεται, ακόμη, με το βαθμό πολιτικο-στρατιωτικού ελέγχου που ασκούν στην άτυπη παγκόσμια διακυβέρνηση, κυρίως μέσω του ΝΑΤΟ. Και εκδηλώνεται, τέλος, με τον βαθμό ελέγχου που ασκούν στη διαμόρφωση και αναπαραγωγή της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης, μέσα από τα ελεγχόμενα διεθνή ΜΜΕ, αλλά και τις χρηματοδοτούμενες από την ίδια Υ/Ε διεθνείς ΜΚΟ, καθώς και τα αντίστοιχα χρηματοδοτούμενα διεθνή ερευνητικά κέντρα και «think tanks», είτε ανήκουν σε διεθνή πανεπιστήμια είτε σε «αυτοτελή» ινστιτούτα (Brookings Institution, Levy Economics Institute κ.λπ.).

Αλλά, θα χρειαστεί να επανέλθω με το «στρατόπεδο» των χωρών των οποίων οι ελίτ αντιστέκονται στην απώλεια της εθνικής ή/ και οικονομικής κυριαρχίας τους, στο οποίο θα μπορούσε να ενταχθεί και η Ελλάδα μετά την άμεση και μονομερή έξοδό της από την Ε.Ε., που είναι ο μόνος τρόπος διεξόδου από τη σημερινή καταστροφή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Τη συμφωνία του Montigo Bay και το διεθνές δίκαιο της θάλασσας που ισχύει έκτοτε, την έχουν υπογράψει σχεδόν όλες οι χώρες του πλανήτη, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως η Τουρκία…
Σήμερα θα αναφερθούμε σε ένα θέμα που απορρέει από το ισχύον διεθνές δίκαιο για τη θάλασσα. Αυτό που αφορά την ελληνική ΑΟΖ.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του περιοδικού "Crash", στο τεύχος που κυκλοφορεί, στο Αμβούργο της Γερμανίας θα κριθεί σε εύθετο χρόνο η τύχη του Καστελλόριζου και θα διευθετηθεί το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Ο σχετικός «οδικός χάρτης» της ελληνικής πλευράς έχει ως στόχο να αξιοποιήσει η Ελλάδα την ευνοϊκή γι αυτή γεωστρατηγική συγκυρία στη Μεσόγειο, να εκμεταλλευθεί τον ενεργειακό πλούτο της και να λύσει(;) τις διαφορές με την Τουρκία!!!

Αυτή η διαδρομή θα έχει ως τελική κατάληξη την παραπομπή της διαφοράς μας –για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ- με την Τουρκία σε ad hoc διαιτητικό δικαστήριο που θα συσταθεί στην έδρα του Δικαστηρίου της Θάλασσας, στο Αμβούργο.

Τα ενδιάμεσα στάδια κατά το ρεπορτάζ είναι:

Πρώτον, η διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (κατά τη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας) για τα ευρωπαϊκά θαλάσσια σύνορα και την ΑΟΖ στη Μεσόγειο.

Δεύτερον, η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου για την οριοθέτηση της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της θαλάσσιας ζώνης στη Μεσόγειο με τρόπο που να αναγνωρίζεται η υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου και η επήρεια της νήσου στη διαμόρφωση της ελληνικής ΑΟΖ στη Μεσόγειο.
Πρόκειται για εξέλιξη που, αν συμβεί, θα δημιουργήσει ισχυρό τετελεσμένο.

Τρίτον, η αναγνώριση αυτής της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου –και συνακόλουθα της ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ- από τα παράκτια κράτη, δηλαδή Ισραήλ και Κύπρο.
Και αυτή η εξέλιξη θα δημιουργήσει τετελεσμένο για τις εξελίξεις.

Τέταρτον, η αξιοποίηση αυτών των συμφωνιών θα αποτελέσει ένα μεγάλο ευρωπαϊκ΄λο new deal στον τομέα της ενέργειας. Η εξόρυξη των υδρογονανθράκων από τα χρυσοφόρα κοιτάσματα που υπάρχουν σε όλη την περιοχή της Μεσογείου, εκτιμάται ότι θα βάλει τη χώρα στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη καθώς θα ικανοποιήσει και τους Αμερικανούς, αλλά και τους Γερμανούς. Το υγροποιημένο αέριο θα μεταφέρεται μέσω της εμπορικής ναυτιλίας σε λιμάνια της Μεσογείου (Γαλλία, Μάλτα, Ιταλία, Ισπανία) και θα αξιοποιηθεί ακόμη και για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Πέμπτον, η οριστικοποίηση της συμφωνίας για το ελληνικό χρέος, προκειμένου να μην χρησιμοποιηθεί από τους δανειστές ο ενεργειακός πλούτος στις διαπραγματεύσεις για τα ρύθμισή του.

Τελικός σταθμός αυτής της διαδρομής θα είναι η υπογραφή μίας συμφωνίας ειρήνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, βάση της οποίας θα είναι το περιεχόμενο της απόφασης ενός ad hoc διαιτητικού δικαστηρίου, που θα λύσει φαινομενικά το θέμα της υφαλοκρηπίδας, αλλά κατ’ ουσίαν θα επηρεάσει όλα τα εκκρεμή θέματα, την έκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης (χωρικά ύδατα), τα εναέρια σύνορα που «καταπονούν» την Πολεμική Αεροπορία, ώστε να τα προστατεύει και τέλος τον ενεργειακό πλούτο πάνω στον οποίο «κάθεται» τα Καστελλόριζο.

Και η Τουρκία;
Θα συναινέσει σε τέτοιες ευνοϊκές ρυθμίσεις υπέρ της Ελλάδας;
Δεν μας έχει συνηθίσει η γείτων σε τέτοιες ευκολίες…
Καλές Γιορτές!

Πηγή εφημ. "Το Παρόν"

Σχόλιο ιστολογίου: Εκτός εάν έχει ήδη υπάρξει συμφωνία μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας, με την Αθήνα να «δίνει» ένα κομμάτι ενέργειας στην Τουρκία, για να μην δημιουργηθούν «περαιτέρω προβλήματα»…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Στέλιου Παπαθεμελή
Προέδρου της Δημοκρατικής Αναγέννησης

Ο όρος «λάθος» σημαίνει την παρέκκλιση από το ορθό σε όλα τα επίπεδα, πρακτικό, θεωρητικό, ηθικό, κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό κ.λ.π.
Ο Ταλλεϋράνδος, μάλιστα, αξιολογούσε ω ς βαρύτερο ατόπημα το λάθος από το έγκλημα.

Αναφορικά με τον εκ προμελέτης φόνο της ελληνικής κοινωνίας με όπλο την οικονομία, η σιδηρά κυρία του –εκ των δυναστών μας- ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ μας ζήτησε εσχάτως συγνώμη. Τη συνόδευσε μάλιστα με δήλωση μετανοίας: «Πρέπει να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας. Πρέπει να αναγνωρίζουμε πότε τα πράγματα δεν έχουν εξετασθεί σε βάθος».

Εξαιρετικά εύγλωττος ο ελληνοκύπριος νομπελίστας Χριστόφορος Πισσαρίδης, έως χθες διαπρύσιος υπερασπιστής του ευρώ και της αχαλίνωτης χρηματοπιστωτικής οικονομίας, βρήκε τη «Δαμασκό» του.
Θεωρεί χαμένη την εμπιστοσύνη στις αγορές και τη δυνατότητα αυτορρύθμισής τους. Εισηγείται κατάργηση του ενιαίου νομίσματος εφόσον αυτό δεν καθίσταται φιλικό προς την ανάπτυξη και την απασχόληση.
Και είναι εντελώς απίθανο, προσθέτουμε εμείς, να καταστεί τέτοιο.

Όσο για τις ισχύουσες συνταγές σταθεροποίησης του ευρώ, ο νομπελίστας δηλώνει ευθαρσώς ότι: «κοστίζουν στην Ευρώπη θέσεις εργασίας και δημιουργούν μία χαμένη γενιά μορφωμένων νέων ανθρώπων».
Αλλά η αληθινή μετάνοια ή είναι έμπρακτη, δηλαδή επανόρθωση και αυτοκάθαρση, ή αλλιώς είναι φαρισαϊσμός.
Η μετάνοια της Λαγκάρντ όφειλε να συνοδεύεται με στροφή 180 μοιρών στην ακολουθούμενη πολιτική της εξοντωτικής λιτότητας. Αντίθετα, υπάρχει δαιμονική εμμονή σε αυτήν, την οποία υλοποιεί με φανατισμό ο διατηρούμενος στη θέση του αρχιτέκτων της καταστροφής Πόουλ Τόμσεν.
Του νομπελίστα, εξάλλου, η έμπρακτη μετάνοια θα ήταν να ηγηθεί διεθνούς σταυροφορίας για την ανάπτυξη με δικαιοσύνη στον κόσμο. Και ασφαλώς σε Κύπρο και Ελλάδα.

Ζητούμενο είναι ένα ρεαλιστικό σχέδιο ομαλής απεμπλοκής από το Μνημόνιο. Είναι θετικό ότι πλέον η συζήτηση για επιστροφή στη δραχμή έπαψε να μας τρομάζει και εφιαλτικά σενάρια όπως εκείνα του 2012 («Μυστική Έκθεση Μαξίμου», έκθεση Εθνικής Τράπεζας) έχουν εξαφανιστεί από την ατζέντα.

Παρά ταύτα, μία ενδημούσα τρομώδης ατμόσφαιρα καθηλώνει σε απραξία τους πολίτες και εξακολουθεί να αναχαιτίζει υποφώσκουσες δράσεις.
«Καιρός παντί πράγματι». Αλλά, «έρχεται ώρα και νυν εστί»! Η οργή του λαού να μετατραπεί σε οργανωμένη σαρωτική αντίσταση. Το ζήτημα είναι να ξεκινήσει…

Αυτοί που διέλυσαν το κράτος επικαλούμενοι την τάχα υπερτροφία του δημόσιου τομέα, απέκρυψαν την πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ που καταρρίπτει τον μύθο τους:
Α. Μέσος όρος απασχολούμενων στην κεντρική κυβέρνηση 15.5% του εργατικού δυναμικού των χωρών μελών, για την Ελλάδα 7,9%
Β. Προμήθειες Δημοσίου στις χώρες ΟΟΣΑ 29% των κρατικών δαπανών, στην Ελλάδα 18%
Η εσωτερική υποτίμηση ευτέλισε μισθούς, συντάξεις, εισοδήματα, ενώ οι τιμές των προϊόντων τραβούν την ανηφόρα και τα καθιστούν απρόσιτα. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής η διάλυση της κοινωνικής συνοχής και η ανάδυση του αντικοινωνικού συνδρόμου της ατομικής επιβίωσης. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!

Πάνω σε όλα έρχεται ο εμπαιγμός περί πρωτογενούς πλεονάσματος με αθέατη όψη του, βέβαια, τη… δευτερογενή χρεοκοπία.

Κακό να σε διοικούν κυβερνήτες κατώτεροι των περιστάσεων. «Χαλεπόν άρχεσθαι υπό χείρονος», έλεγε ο σοφός Δημόκριτος.
Και ο ταπεινός γέρων της Σκιάθου υπογράμμιζε: «Το πλείστον κακόν οφείλεται αναντιρρήτως εις την ανικανότητα της ελληνικής διοικήσεως» (Παπαδιαμάντης, Βαρδιάνος στα σπόρκα)

Κομματοκρατικό και πελατειακό το ισχύον και αγρίως πλέον κλυδωνιζόμενο σύστημα εξουσίας. Στρατιές νεόπτωχων και νεοαστέγων από τη μία. Και από την άλλη, προκλητική κερδοσκοπία που μετράει εξαμηνιαία κέρδη τραπεζών σε 4 δισ. Ευρώ, όταν στην αναθάλλουσα Ιρλανδία καταγράφονται κέρδη μηδέν!
Οι 206 εισηγμένες του Χρηματιστηρίου μέτρησαν κέρδη 150%.
Και οι συνέλληνες δισεκατομμυριούχοι έφτασαν τους3 455.
Πρωτείο και εκτροφείο διαφθοράς.
Ο πρώην με τις πλαστές πινακίδες που μονοπώλησε την αρνητική δημοσιότητα των ημερών μακάρι να ήταν ο άσωτος υιός και όχι σαρξ εκ της σαρκός αυτού του συστήματος.
Αυτό είναι το εκτροφείο της διαφθοράς.

Στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα των ημερών η (μόνη) καλή είδηση είναι ότι ύστερα από 14 χρόνια δοκιμάσθηκε το πυραυλικό σύστημα μεγάλου βεληνεκούς S-300. Στην Κρήτη έστω αντί –ως όφειλε- στην Κύπρο.
Την αλήθεια για την εθνικά επώδυνη περιπέτεια των πυραύλων πρόλαβε να αποκαλύψει ο Γλαύκος Κληρίδης: «Ο Κώστας Σημίτης πήρε την απόφαση να μην έρθουν οι S-300 στην Κύπρο, ανέλαβα εγώ την ευθύνη και το φορτώθηκα εγώ».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο στριμωγμένος Ερντογάν μπορεί να βρει διέξοδο σε Αιγαίο, Κύπρο και Θράκη

Αιφνιδιασμένη και αμήχανη εμφανίζεται η Αθήνα, αναφορικά με τις δραματικές και ραγδαίες εξελίξεις στην Τουρκία, αν και οι προειδοποιήσεις για το ότι η εσωτερική κατάσταση στη γείτονα δεν εξελισσόταν ομαλά, υπήρχαν εδώ και αρκετό καιρό, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές.

Όμως αυτές τις ώρες στην Αθήνα κυριαρχεί η αίσθηση ανασφάλειας και φόβου για τις επιπτώσεις της τουρκικής κρίσης και της αποδυνάμωσης του Ερντογάν, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στο Κυπριακό.

Η ανησυχία της Αθήνας και οι φόβοι της εντάθηκαν ακόμη περισσότερο με την κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων στην Κύπρο, καθώς ενώ εξελισσόταν τα σκάνδαλο διαφθοράς στη γείτονα και δοκιμαζόταν έντονα η κυβέρνηση Ερντογάν, έγινε μία σοβαρή απόπειρα για εξαγωγή της κρίσης, με την εντολή που δόθηκε από την τουρκική κυβέρνηση στο σεισμολογικό σκάφος «Μπάρμπαρος» να συνεχίσει τις έρευνες για τον εντοπισμό υδρογονανθράκων και στα δυτικά της Κύπρου.
Εδώ και 17 ημέρες το σύγχρονο αυτό σκάφος (στα εγκαίνια του οποίου παρέστη και ο Ερντογάν) διεξάγει έρευνες στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου και συγκεκριμένα ανοιχτά της Αμμοχώστου. Τώρα, το πλοίο κινείται και δυτικά της Μεγαλονήσου και επιπλέον η Άγκυρα έχει δεσμεύσει περιοχές για έρευνα στην Κυπριακή ΑΟΖ έως τις 30 Ιανουαρίου.

Το «Μπάρμπαρος» συνοδεύεται από δύο άλλα σκάφη, το «Bravo» και το «Deep» και πραγματοποιούν έρευνες σε περιοχές που βρίσκονται μεταξύ των βορείων ακτών της Κύπρου και της Τουρκίας, ενώ στη Λευκωσία αναφέρουν ότι οι προκλητικές αυτές ενέργειες έχουν σχέση και με την παρούσα φάση στο Κυπριακό και τις έρευνες που διεξάγει η Κύπρος για φυσικό αέριο και πετρέλαιο.

Έμπειροι διπλωματικοί και στρατιωτικοί κύκλοι, με αφορμή και τις προκλήσεις στην Κύπρο, σημείωναν πως «μπορεί η πρώτη φάση του σχεδίου Ερντογάν να επικεντρωνόταν στο να αντιπαρέλθει όσο μπορεί τις συνέπειες τις κρίσης και να ανασυνταχθεί στο εσωτερικό, στη συνέχεια όμως είναι πολύ πιθανό να γίνει προσπάθεια εξαγωγής της κρίσης, εξέλιξη η οποία δεν αποκλείεται να επηρεάσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και να οδηγήσει ακόμα και σε επεισόδιο στο Αιγαίο.

Πολιτικοί και διπλωματικοί κύκλοι επεσήμαιναν με έμφαση πως ανησυχούν ιδιαίτερα για «περίεργες διεργασίες και εξελίξεις στη Θράκη», επισημαίνοντας πως στην αιχμή του δόρατος της επεκτατικής τουρκικής πολιτικής το τελευταίο διάστημα είναι η ανακαίνιση και μάλιστα με έμφαση, και ένταση, του λεγόμενου μειονοτικού από την Τουρκία, καθώς επιδιώκει να «βαφτίσει» τούρκους όλους τους μουσουλμάνους μειονοτικούς στη Θράκη και αλλού.
Οι ίδιοι κύκλοι σημείωναν ότι δεν ήταν καθόλου τυχαίες οι πρόσφατες αναφορές του κ. Ερντογάν και του κ. Νταβούτογλου σε μειονοτικό θέμα τα τελευταίο διάστημα. Όπως, μάλιστα, σημειώνουν καλά ενημερωμένες διπλωματικές πηγές, η Τουρκία προσπαθεί σε κάθε ευκαιρία να ανοίξει το «ανύπαρκτο μειονοτικό» της Θράκης σε όλα τα διεθνή φόρα, καθώς θέλει και επιδιώκει ριζική αναθεώρηση των Διεθνών Συμβάσεων και Συνθηκών (Μοντρέ, Λοζάνης κ.α.) , που κατοχυρώνουν το status quo στο Αιγαίο, αλλά και το status μουσουλμανικής (θρησκευτικής) μειονότητας στη Θράκη.

«Μην εκπλαγείτε, αν, μαζί με τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, δείτε και οργανωμένες προβοκάτσιες σε χωριά της Θράκης», υπογράμμιζε έμπειρος διπλωμάτης και σημείωνε με νόημα ότι «τα υποχείρια του προξενείου και κάποιοι άλλοι κύκλοι που μάλιστα διακινούν και σεβαστά χρηματικά ποσά, κινούνται μεθοδικά εδώ και καιρό στη Θράκη».

Πάντως, ένας άλλος μεγάλος πονοκέφαλος για την Αθήνα είναι «το τι μέλλει γενέσθαι» μετά τη διαρκή αποδυνάμωση του Ερντογάν και ποια θα είναι η ενδεχόμενη διάδοχη κατάσταση στη γείτονα. Ήδη, τα βλέμματα στρέφονται σε πρώτη φάση στις δημοτικές εκλογές τον Μάρτιο, αλλά κυρίως στις εθνικές εκλογές που θα διεξαχθούν (αν δεν υπάρξουν άλλα απρόοπτα) στις αρχές του φθινοπώρου στην Τουρκία.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου







Air Serbia operational after Etihad buying shares [AFP / Getty]
By: Mirnes Kovac 

For a long time Africa boasted the “bulwark of Christianity” that she was, in the Middle Ages, gave Pope Leo X (Latin Antemurale Christianitatis). A similar rhetoric in the 1990s to justify the wars in the Balkans, Slobodan Milosevic used. Often pointed out that Serbia was and still bumper Christianity and Europe from the invasion of Islam. Today, however, throughout the region, even in these two countries, noticeable different movements.

Croatia is already a member of the European Union, Serbia is on a good way, and according to the announcement by Ivica Dacic, “it will become faster than anyone.” In addition, according to the mood that is felt in the media of these countries, it seems that these two countries, the European way, I’d be willing to European gates Arab investors . They are ready to provide all possible conditions and maximum hospitality to rich sheikhs from the Gulf countries to invest their money right in their transition economies.

And that, of course, there is nothing wrong. Except maybe as you muslimanci Arabs, but it is now irrelevant. Of course, it would be much to say about the attitude towards The local Muslim community. In Croatia, the situation is much better than in Serbia. In this I was able to convince recently when I was on St. Nicholas for the first time since joining the EU visited the Croatian city of Zagreb table. 

Islam as a brand

According to the established custom, the coffee I reviewed the daily press and pleasantly surprised, “Well, in our beautiful Croatia Islam is a brand!” – I exclaimed to myself. With this statement mojojm agreed and responsible for Islam in Croatia, Mufti dr. Aziz Hasanovic. He is the attitude towards the Islamic Community of Croatia handed praise.

Already a longer period Mufti Hasanovic relationship Croatia to Islam promoted as an example of the European Union, moreover, yet it offers as a model not only for the European Union, but also a majority Muslim societies in the Middle East that such a relationship should be built according to Christian and other minorities .

Whereas, the situation in Serbia is not even close to that in Croatia. In Serbia has been the scene of open interference in the internal affairs of the regime of the Islamic community. Hasanovićev counterpart, the Mufti Zukorlić, has warned for years in this unacceptable and untenable relationship. And with that he has more pressure, not to use the term burning, persecution.

Newspaper reports list the Morning left me speechless. Two full pages tirage Croatian daily at prime locations make an exclusive on how the Africa of LNG (liquefied natural gas) per year to earn two billion kunas (267 million Euros).

What corroborates my thesis on “Islam as a brand,” Croatia is the main illustration. With a profile Qatari businessmen and Sheikh, centrally dominated by images of their visit in the company of the leading people of the Islamic community recently opened a mosque in Rijeka. Great!
Countries that are within the framework of the EU or are on their way to the EU, they are far more interesting, not expensive, and its natural beauty and resources are an excellent place, and the position of wonderfully positioned to perform and a gateway to the EU market. In addition to the positive business climate in Croatia and Serbia are additional things that appeal.
Katarani are interested in thermal power plants, oil exploration in the Adriatic, and much more. Of course, economic indicators in these transition countries are not great, but the hope is still there, the Arabs will come from Qatar, and the UAE. Croatian portals are then published the news that the largest Slavonian Emiraćani visited a slaughterhouse and have expressed interest in the quality and fresh meat from this country. In this case, the main requirement is halal certificate – proof that the food in accordance with Islamic norms and regulations.

Almost identical stories in Serbia. In Belgrade, the first Emiraćani and Katarani after them. Has long been known that the story of the successful Emirati companies work Serbian thousands of highly skilled workers, a recent visit emiratskog Crown Prince Mohammed bin Zayed al-Nahyan Serbia and prospects of cooperation are further expanded.

You could see it on his face radiant Aleksandar Vucic, the Serbian Deputy Prime Minister who is the Prince Nahyan, all the time smiling sweetly. Air Serbia is already in operation in the face of Etihad is buying shares arose from a failed JAT.

There is Qatar Airways, which already has regular flights as from Belgrade. And the information speak about more Qatari investment promotion and exchange of visits of business delegations. 

The road to the EU market

All in all, the neighbors going well and that should be wholeheartedly welcomed. However, there is one question that can rightly be set in the Bosnian perspective. While in neighboring countries, despite some problems mentioned, islam brand in Bosnia Islam is more stigma and problem?

From Bosnia and Herzegovina in recent days has no positive economic story. Of course, with those political tapeworm, it’s the little hope which rests on Arab investments disappeared. All pouring out of some kind of “terrorism”! New laws are passed, the media scene is full of articles about the threats, politicians publicly announce legislation to prevent the “frenzy of the Arabs” … In Bosnia they are “fake tourists – hunters recruits for wars in the Middle East,” a potential investors, leading to the Bosnian media, some of which are suspected colonizers Gulf monarchies want to solve and so on.
So everywhere in the environment, the Arabs welcome, but their arrival in Bosnia problem!

Of course, the story has a reasonable explanation. It is quite known that Arabs from rich countries have interests that, in addition to their resources, they also have a “reserve” for God forbid, because of the uncertain geopolitical area of ​​the Middle East things more complicated. Balkan is not exactly great and safe destination, but it is safer than Egypt, Sudan, Syria, Morocco, and other countries that were once investment destination rich Gulf Sheik’s.
Bosnia seems to have become the only destination in the region that the Arabs will increasingly bypass. In Bosnia, it seems largely a matter of mentality of scarcity.
In addition, countries that are within the framework of the EU or are on their way to the EU, they are far more interesting, not expensive, and its natural beauty and resources are an excellent place, and the position of wonderfully positioned to perform and a gateway to the EU market. In addition to the positive business climate in Croatia and Serbia are additional things that appeal.

But in Bosnia and its economic greyness, the stalled European course, there are also various brokers. Those who fish in troubled waters, such of them Arabs, not the state, and are welcomed into troubled waters. And it is not at all good for ratings. Especially when the latter measure and some racist statements by politicians, and fraudulent practices about buying and partners to come up with some potential future investors. 

The mentality of scarcity

Of course, one should welcome all efforts by politicians to regulate this area. But, like everything in the post-Dayton political shoving, these issues seem to be turning into a casual clashes with political rivals in the performance of the election year, the media highly polluted area in Bosnia. Bosnia seems to have become the only destination in the region that the Arabs will increasingly bypass. In Bosnia, it seems largely a matter of mentality of scarcity.

And to all who need it? With all its internal problems, in addition, take care and all the more obvious signs that the neighboring countries facing Europe and the gates open to the Arabs, it looks ready to have some problems and possible interference relocated and deposited on the hot Bosnian ground – as in Bosnia’s problems and best safest! There will not mind, and the local nationalists will always be at your fingertips.

Therefore, we as Bosnians and Bosniaks can not clear some emerging inconsistencies. For us in Bosnia can not understand how our neighbors from the outer wall and the bumper Christianity suddenly became as European gates Arabs, LNG, halal certification, Etihad, Emirates and other desirable Arab names, and Bosnia still remained a land of Wahabi džihadlija, terrorists, Sandokan…

So full of heart and soul to congratulate neighbors, but with these cards and one entreaties: Please note that Neighbourhood little understanding! Because if you are a muslimanci and Arabs, their characters and logos Al-Thani and Al-Nahyan, Etihad, Emirates and Qatar Oil and everything else that sounds tempting, welcome for their money, there are some! Hair it! Just a little to us in Bosnia discount! Do not drop that to us, and that their “bulwark” and “bumpers” had transferred to the reverse, that is there in our saved until you again, God forbid do not need me! 

The views expressed are those of the authors and do not necessarily reflect Al Jazeera’s editorial policy.
Source: Al Jazeera


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

- Οι τούρκοι εκμεταλλεύονται την κρίση και αρπάζουν περιουσίες
- 8 στις 10 οικοδομικές άδειες που εκδίδονται, είναι για μουσουλμάνους
- Η τουρκική τράπεζα μοιράζει χρήμα στους μουσουλμάνους, αλλά είναι ιδιαίτερα αυστηρή με τους χριστιανούς

Γράφει ο Παναγιώτης Σαββίδης

Οι κατασχέσεις ακινήτων σε Ξάνθη και Κομοτηνή από την τουρκική τράπεζα Ziraat είναι η μία όψη του νομίσματος της οικονομικής εισβολής που επιχειρεί η Άγκυρα στη Θράκη λόγω της κρίσης. Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, το μαύρο χρήμα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής ρέει άφθονο με στόχο όχι μόνο τον εκτουρκισμό της μειονότητας, αλλά και την αγορά γης στην ευαίσθητη περιοχή.

Κοινό μυστικό αποτελεί στη Θράκη το γεγονός ότι το ισοζύγιο στην αγορά γης, εξαιτίας της συνεχούς οικονομικής κρίσης, τείνει να αντιστραφεί σε βάρος του χριστιανικού στοιχείου, που ζητάει δάνεια από την τουρκική Ziraat, μια και οι κάνουλες των ελληνικών τραπεζών είναι κλειστές. Έως σήμερα η τράπεζα έχει παραχωρήσει δάνεια σε δεκάδες χριστιανούς της περιοχής που απευθύνθηκαν σε αυτήν λόγω του οικονομικού αδιεξόδου στο οποίο έχουν περιέλθει.
Αξίζει να σημειωθεί πως τα υποκαταστήματα της Ziraat σε Ξάνθη και Κομοτηνή δίνουν σχετικά εύκολα δάνεια σε όσους μουσουλμάνους θέλουν να αγοράσουν ακίνητα από χριστιανούς, υποθηκεύοντας ασφαλώς τους τίτλους ιδιοκτησίας υπέρ του τουρκικού δημοσίου.

Όπως επιβεβαιώσαμε, η πρόεδρος της Ένωσης Καταναλωτών Ροδόπης και δικηγόρος Κομοτηνής κυρία Αγγελική Κατσή, η Ziraat προβαίνει ήδη σε αναγκαστικές εκτελέσεις σε βάρος ασυνεπών δανειοληπτών, ενώ επισημαίνει πως πολλοί στρέφονται στην τουρκική τράπεζα ως ύστατη λύση στα μεγάλα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
«Την τελευταία τριετία οι ελληνικές τράπεζες δεν χρηματοδοτούν ούτε νοικοκυριά, ούτε επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα πάρα πολλοί να στρέφονται προς τη Ziraat, η οποία ως νέα τράπεζα έχει ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης και δίνει πιο εύκολα δάνεια», 
λέει η κυρία Κατσή, καταλήγοντας με νόημα:
«Όταν κάποιος βρίσκεται λίγο πριν το χείλος της καταστροφής, στρέφεται όπου μπορεί να βοηθηθεί. Και από τη στιγμή που οι ελληνικές τράπεζες το κάνουν με δυσκολία, τότε απευθύνονται έστω και με μισή καρδιά στη Ziraat, που είναι σαφές πως κοιτάει το συμφέρον της, όπως κάθε τράπεζα».
Ρέει άφθονο το μαύρο χρήμα
Κοινό μυστικό αποτελεί το ιλιγγιώδες ποσό που δαπανά κάθε χρόνο το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών για να προωθήσει τους στόχους του, που πλέον δεν περιορίζονται μονάχα στη Θράκη, αλλά επεκτείνονται έως την Καβάλα και τη Θεσσαλονίκη και βέβαια τα Δωδεκάνησα. Ο δημοτικός σύμβουλος Κομοτηνής, πρόεδρος της δημοτικής παράταξης «Σπάρτακος» και πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ροδόπης κ. Νεκτάριος Δαπέργολας, πολλές φορές έως σήμερα έχει καταγγείλει δημοσίως πως ο ετήσιος προϋπολογισμός του τουρκικού ΥΠΕΞ για τη Θράκη ξεπερνάει τα 20 εκατ. Ευρώ, χωρίς να έχει υπάρξει οποιαδήποτε επίσημη αντίδραση ή διάψευση.
«Μέσω του προξενείου διοχετεύονται τεράστια ποσά, επί το πλείστον μαύρα, τα οποία χρησιμοποιούνται για αγορές γης και ακινήτων, κατασκευή τζαμιών, χρηματοδότηση δεκάδων υποτιθέμενων πολιτικών και αθλητικών συλλόγων που ξεφυτρώνουν ακόμη και σε χωριά με ελάχιστους κατοίκους, ενώ χρηματοδοτούνται υποτροφίες προς μειονοτικούς σπουδαστές, η έκδοση εφημερίδων και η λειτουργία ραδιοφωνικών σταθμών, που ταυτίζονται απόλυτα με την τουρκική προπαγάνδα», 
συνεχίζει, επισημαίνοντας με νόημα πως οι αρμόδιες αρχές «ουδέποτε ασχολήθηκαν σοβαρά με τη ροή μαύρου χρήματος από και προς το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της περιοχής».

Η Άγκυρα διαθέτει αποδεδειγμένα τεράστια ποσά στη Θράκη, προκειμένου να εκτουρκίσει τους μη τουρκογενείς πληθυσμούς της περιοχής, Πομάκους και Ρομά (που αποτελούν και την τεράστια πλειοψηφία των μουσουλμάνων της Θράκης) και ταυτόχρονα να στήσει έναν παράλληλο διοικητικό μηχανισμό που σε βάθος χρόνου θα μπορούσε να αποτελέσει τη «μαγιά» για ένα αυτόνομο ή ανεξάρτητο κράτος «Δυτικής Θράκης» αλά Κοσυφοπέδιο. Εξάλλου, υπάρχει το πετυχημένο προηγούμενο της Κύπρου, όπου η τουρκοκυπριακή μειονότητα του 18% το 1950 εξελίχθηκε σε «συνιστώσα» κοινότητα της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960 και μετά την στρατιωτική εισβολή του 1974 και την κατοχή του βόρειου τμήματος της Μεγαλονήσου σε «κρατική» οντότητα – δορυφόρος της Άγκυρας.
Όλοι ομολογούν πως σε Ξάνθη και Κομοτηνή, εξαιτίας της συνεχούς οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, οι μόνοι που αγοράζουν πλέον γη είναι οι Τούρκοι. Ακίνητα – φιλέτα στις πόλεις και μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις στα πεδινά ¨σφάζονται» από χριστιανούς και αγοράζονται από μουσουλμάνους, πολλοί από τους οποίους δεν κρύβουν τις σχέσεις τους με το προξενείο.
«Αγοράζουν ακίνητα χριστιανών σε υπέρογκες τιμές που σίγουρα δεν δικαιολογούνται από τα εισοδήματα που δηλώνουν στην Εφορία οι υποψήφιοι (πάντα τουρκόφρονες) αγοραστές. Σκοτεινός είναι ο ρόλος βέβαια του προξενείου. Πολλές φορές έχουμε ζητήσει να γίνει διεξοδική έρευνα στα υποθηκοφυλακεία της περιοχής, ώστε να έχουμε πλήρη εικόνα της κατάστασης, αλλά οι αρμόδιοι αρνούνται να το πράξουν», 
λέει ο κ. Κοσμάς Καραΐσκος, διαχειριστής του ενημερωτικού ιστολογίου tourkikanea.gr, που καθημερινά παρακολουθεί την επικαιρότητα μέσα από τα ΜΜΕ της Τουρκίας και της μειονότητας στη Θράκη.

Τα στόματα στις αρμόδιες υπηρεσίες των Δήμων Ξάνθης και Κομοτηνής αλλά και της Περιφέρειας Αν. Μακεδονίας και Θράκης, μένουν ερμητικά κλειστά, όταν ζητούνται λεπτομερή στοιχεία για την αγορά ακινήτων από μειονοτικούς, ειδικά μετά το 2009 και την έναρξη της οικονομικής κρίσης. Επικαλούμενοι λόγους «προσωπικών δεδομένων», αρνούνται να δώσουν επίσημα οποιαδήποτε σχετική πληροφορία.
«Βέβαιο είναι πως το ισοζύγιο αγοράς ακινήτων έχει αντιστραφεί θεαματικά σε βάρος του χριστιανικού στοιχείου, που πλέον πουλάει χωρίς ιδιαίτερες αναστολές», μας αποκάλυψε υπάλληλος σχετικής υπηρεσίας, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του για ευνόητους λόγους.
«Στις δέκα οικοδομικές άδειες που εκδίδονται οι οκτώ είναι για μουσουλμάνους και οι δύο για χριστιανούς», συμπλήρωσε ο ίδιος με νόημα. Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς αυτή την κατάσταση με μία απλή αναζήτηση στη «Διαύγεια», όπου αναρτώνται οι οικοδομικές άδειες και οι ιδιοκτήτες των ακινήτων.

Ακόμη και επιδότηση… μαντήλας
Όσοι παρακολουθούν τα δρώμενα στη Θράκη και την άνεση με την οποία μοιράζεται μαύρο χρήμα, όχι μόνο από το τουρκικό προξενείο αλλά και από τις διάφορες ισλαμικές σέχτες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, όπως του γνωστού Φετουλάχ Γκιουλέν που βρίσκεται σε ανοιχτή διαμάχη με τον τούρκο πρωθυπουργό κ. Ταγίπ Ερντογάν, μιλούν ευθέως για πακτωλό εκατομμυρίων ευρώ, που όχι μόνο εξαγοράζει συνειδήσεις, αλλά τείνει πλέον να δημιουργήσει σοβαρά τετελεσμένα στην ευαίσθητη περιοχή και τον εκτουρκισμό του μουσουλμανικού πληθυσμού.
«Έως 850 ευρώ λαμβάνει μηνιαίως κάθε ιμάμης που ακολουθεί πιστά το προξενείο. Μιλάμε για μαύρο χρήμα που δεν φαίνεται πουθενά. Ακόμη και επίδομα… μαντήλας δίνουν στις γυναίκες για να τις φορούν στο κεφάλι», 
λέει ο εκδότης της Πομακικής εφημερίδας «Ζαγάλισα» κ. Αχμέτ Ιμάμ, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του 1990 είχε γνωρίσει εκ των έσω τον μηχανισμό του τουρκικού προξενείου και στη συνέχεια έγινε ένας από τους κορυφαίους πολέμιούς του.

Οι τουρκόφρονες ιμάμηδες αποτελούν ουσιαστικά τον πολιορκητικό κριό της προσπάθειας της Άγκυρας να εκτουρκίσει την μειονότητα, ξεκινώντας από τα μικρά παιδιά μέσω του λεγόμενου «Κουράν κουρσού». Πρόκειται για μαθήματα Κορανίου, τα οποία διδάσκουν στα παιδιά τις απογευματινές ώρες στα τζαμιά τουρκόφρονες ιμάμηδες, που είναι πλήρως ελεγχόμενοι από τους ψευτομουφτήδες Ξάνθης και Κομοτηνής και βέβαια από το τουρκικό προξενείο. Σε όλα τα τεμένη, αναγκαίο διακοσμητικό ντεκόρ στους τοίχους είναι η… τουρκική σημαία.
Μία αναζήτηση στο δημοφιλές youtube είναι αρκετή για να δει κάποιος βίντεο από μαθήματα «κουράν κουρσού» ή από τα «Χατίμ», γιορτές λήξης της διδασκαλίας Κορανίου, όπου οι μικροί μαθητές ντυμένοι στα χρώματα της Τουρκίας απαγγέλλουν ποιήματα για τον… Κεμάλ Ατατούρκ ή για το πώς η «μητέρα πατρίδα» Τουρκία θα φτάσει ως τον ποταμό Νέστο, συμπεριλαμβάνοντας στα όριά της την λεγόμενη Δυτική Θράκη, όπως αποκαλούν οι τούρκοι την Ελληνική Θράκη.
Παράλληλα, σε εξέλιξη βρίσκεται σχέδιο ευρείας ανοικοδόμησης χλιδάτων τζαμιών, ακόμη και σε χωριά όπου οι μουσουλμάνοι κάτοικοί τους μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και των οποίων τα εισοδήματα σίγουρα δεν δικαιολογούν «δωρεές» για την κατασκευή τους.

Και τουρκικά προϊόντα στα ράφια των καταστημάτων
Τα τελευταία χρόνια η τοπική αγορά έχει κατακλυσθεί από τουρκικά προϊόντα, τα οποία πωλούνται φθηνότερα σε σχέση με τα Ελληνικά. «Μία ελληνική γκοφρέτα κοστίζει 50 λεπτά, ενώ την τουρκική την αγοράζεις με 30 λεπτά», αναφέρει χαρακτηριστικά ο πομάκος δημοσιογράφος Σεμπαϊδήν Καραχότζα, επισημαίνοντας πως η τουρκική κυβέρνηση στηρίζει οικονομικά όσες επιχειρήσεις εξάγουν τα προϊόντα τους όχι μόνο στη Θράκη, αλλά και οπουδήποτε στα Βαλκάνια υπάρχουν «ομοεθνείς». Η τουρκική «απόβαση» καλύπτει μία σειρά από προϊόντα, από σοκολάτες έως έπιπλα, ενώ πληθαίνουν συνεχώς οι ντόπιοι αντιπρόσωποι εταιρειών που εμπορεύονται προϊόντα από την Τουρκία.

Στοχευμένες εξαγορές
Ενδιαφέρον από τους τούρκους επιχειρηματίες δεν υπάρχει μόνο για την αγορά μαρινών και ξενοδοχείων πολυτελείας, αλλά και για επιχειρήσεις κλειδιά στη Θράκη, όπως η γνωστή καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ, η οποία προτού καταλήξει στον ομογενή κ. Ιβάν Σαββίδη «διεκδικήθηκε» από τον όμιλο Seba.
Ο μουσουλμάνος βουλευτής Ξάνθης του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Χουσεΐν Ζεϊμπέκ ήταν υπέρμαχος του deal Seba – ΣΕΚΑΠ, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
«Μόλις ανακοινώθηκε πως η καπνοβιομηχανία κατοχυρώθηκε οριστικά στον κ. Ιβάν Σαββίδη, ο κ. Ζεϊμπέκ συνόδευσε δημοσιογράφους των ΜΜΕ της Ξάνθης στην Τουρκία, όπου εκπρόσωποι της εταιρείας Seba διαμαρτυρήθηκαν εμμέσως για το ότι η προσφορά τους δεν έγινε δεκτή», 
σχολίασε καυστικά ο πομάκος δημοσιογράφος Σεμπαϊδήν Καραχότζα.

Ο εκτουρκισμός των Πομάκων
Η συνεχής οικονομική κρίση στρέφει όλο και περισσότερους μειονοτικούς στην αγκαλιά του προξενείου, το οποίο, εκτός από μαύρο χρήμα, μοιράζει δουλειές, επιδόματα, υποτροφίες κ.α.
Το σχόλιο του πομάκου πολιτευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Ιρφάν Μεχμέτ Αλή, είναι ενδεικτικό της κατάστασης:
«Η Τουρκία κάνει γενικά τη δουλειά της, όπως την έκανε πάντα. Η Ελλάδα δείχνει ότι στη Θράκη άρχισε να κάνει τα στοιχειώδη, δηλαδή να εφαρμόζει το νόμο όπου πρέπει και να αντιδρά στις προκλήσεις. Η κρίση δεν είναι δικαιολογία για όλα. Πολλά απλά πράγματα δεν χρειάζονται καθόλου χρήματα, αλλά μόνο μία πολιτική απόφαση. Που, δυστυχώς, ακόμη δεν την βλέπουμε πουθενά».

Πηγή «Πρώτο Θέμα»


Η Τουρκία του σήμερα θυμίζει πολύ την Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Μία χώρα σε ψευδαίσθηση οικονομικού θαύματος, με συνθήκες ανάπτυξης, άνισης και στρεβλής, που δημιουργεί προϋποθέσεις ευμάρειας για συγκεκριμένα τμήματα της κοινωνίας και επίφαση ευημερίας στα λαϊκά στρώματα. Το μοντέλο του τουρκικού success story παραπέμπει ευθέως στην ελληνική λογιστική φούσκα της κυβέρνησης Σημίτη, που με διάφορα τεχνάσματα, swaps και αλχημείες, πέτυχε την είσοδο στα σαλόνια του ευρώ, από τα οποία κινδυνεύουμε να εκδιωχθούμε κακήν – κακώς, 13 χρόνια αργότερα.

Τόσο το ελληνικό όσο και το τουρκικό «αναπτυξιακό πρότυπο» βασίστηκαν στα «μεγάλα έργα υποδομής» και στη δυσανάλογη εκτίναξη του τραπεζικού τομέα μέσω των αντίστοιχων χρηματοδοτήσεων. Στην Ελλάδα μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες ενεπλάκησαν σε φαραωνικά και κατά περιπτώσεις αχρείαστα (βλέπε ολυμπιακά έργα) projects, με λεόντειες συμβάσεις εις βάρος του δημοσίου, που δόθηκαν κατά παράβαση κάθε έννοιας εμπορικής πρακτικής. Την ίδια ώρα, οι τράπεζες έσπευδαν να χρηματοδοτήσουν αυτές τις δραστηριότητες, χωρίς την παραμικρή πρόβλεψη για εγγυήσεις σε περίπτωση αλλαγής του οικονομικού κλίματος.

Για πρώτη φορά οι αντίστοιχοι κλάδοι εμφάνισαν αξιοσημείωτη εξωστρέφεια. Οι ελληνικές τράπεζες κυριάρχησαν στα Βαλκάνια και οι Έλληνες εργολάβοι χτυπούσαν συμβόλαια μέχρι και στην αραβική χερσόνησο.

Σε πανομοιότυπους πυλώνες βασίζεται και το μοντέλο ανάπτυξης Ερντογάν. Οι τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες κυριαρχούν στα Βαλκάνια και τον Κόλπο, ενώ μεγάλη δραστηριότητα εμφανίζουν στο εξωτερικό και οι τουρκικές τράπεζες. Την ίδια ώρα και το τουρκικό χρηματιστήριο, παρά τα απότομα «σκαμπανεβάσματα», εξακολουθεί να αποτελεί πόλο έλξης επενδυτών, όπως ακριβώς και το ελληνικό μέχρι τη λεηλασία του 1999.

Δυστυχώς, τα; Γεφύρια, οι αυτοκινητόδρομοι και τα... θαλασσοδάνεια δεν φτάνουν για να δημιουργήσουν στέρεες και διαχρονικές συνθήκες οικονομικής αυτάρκειας. Προσωρινές… απογειώσεις δημιουργούν και όταν στο πηδάλιο βρίσκονται ως χειριστές διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες, το πιθανότερο είναι πως θα έρθει η ώρα της συντριβής.

Στην Τουρκία η πολιτική τάξη τα πήγε κάπως καλύτερα από την αντίστοιχη Ελληνική. Παρά τη στροφή στην ισλαμική… μαντήλα, το τουρκικό κράτος σεβάστηκε περισσότερο τα λεφτά των φορολογούμενων, δημιουργώντας εξαιρετικά πανεπιστήμια ή νοσοκομεία και εδραιώνοντας συνθήκες κοινωνικής πρόνοιας που ήταν άγνωστες για τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού.
Η σημερινή Τουρκία, ανεξάρτητα από την κρίση που βιώνει, μπορεί να καυχάται βάσιμα ότι αποτελεί περιφερειακή δύναμη σε αντίθεση με την Ελλάδα, που μεταλλάχθηκε από χώρα πρότυπο σε κράτος επαίτη της ευρωζώνης, επειδή, μεταξύ άλλων, το ελληνικό κοινοβουλευτικό σύστημα είχε ως πρώτη προτεραιότητα τους διορισμούς και τα πελατειακά χατίρια.

Το πρόβλημα είναι τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία οι πολιτικοί κλέβουν. Με μία διαφορά: Εκεί κάνουν και κάποια έργα, ενώ εδώ πλαστογραφούν πινακίδες για τα τζιπ τους.

Και η τραγική ειρωνεία είναι ότι στην Τουρκία τους πήραν είδηση νωρίς και η κάθαρση φαίνεται να αρχίζει εκ των έσω και μάλιστα εις βάρος ενός πανίσχυρου και κατά γενικά ομολογία επιτυχημένου πρωθυπουργού. Στην Ελλάδα, η… ελεγχόμενη κάθαρση περιορίζεται σε κάποιους θλιβερούς απόμαχους της πολιτικής. Οι άλλοι, οι πανίσχυροι κλεφταράδες των τελευταίων ετών, εξακολουθούν να μας βγάζουν τη γλώσσα, ακόμη και να ζητούν την ψήφο του κόσμου, επαναπαυόμενοι ότι το μακρύ χέρι της ελληνικής Δικαιοσύνης δεν θα τους αγγίξει ποτέ.

Πηγή εφημ. «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής»

Γράφει ο Χριστόδουλος Κ. Γιαλλουρίδης
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού 
Παντείου Πανεπιστημίου

Η Τουρκία βιώνει σήμερα το δράμα της ανάδειξης μίας δομικής σύγκρουσης, η οποία είναι εκ των πραγμάτων αξεπέραστη, αφού δεν είναι σε θέση να ενώσει τη μετεξέλιξη της δυτικόστροφης κοινωνίας των μεγάλων αστικών κέντρων, που διεκδικεί πλέον ελευθερίες και δικαιώματα, που κοινωνικοποιήθηκε πολιτικά με ταχύτατους ρυθμούς και που διεκδικεί ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου.

Ο Ερντογάν πέραν της σύγκρουσης που υφείρπε και που αναδεικνύεται σήμερα, και την οποία δεν υπολόγιζε, δεν μπορούσε να προβλέψει εξαιτίας της αλαζονείας του δεσποτικού, επικοινωνιακού του χαρίσματος, την επίθεση του δασκάλου, μέντορα και καθοδηγητή του, του εξ Αμερικής επιτιθέμενου, Φετουλάχ Γκιουλέν.

Ο Γκιουλέν ήταν εκείνος που παρέδωσε μέσα από την καταπληκτική δικτύωση που είχε επιτύχει στις δομές και τους θεσμούς του τουρκικού κράτους, την εξουσία των κεμαλιστών στον Ερντογάν, προσφέροντάς του στο πιάτο το κεφάλι του στρατεύματος, δηλαδή την ηγεσία του κεμαλικού κράτους. Οι διασυνδέσεις που είχε στη Δικαιοσύνη, την Αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες, συνέβαλαν καθοριστικά στην πρωτοφανή και απρόβλεπτη, ταχύτατη εξάρθρωση των κεμαλιστών και αποδόμηση του κεμαλικού κράτους.
Το κεμαλικό κράτος κατέρρευσε ύστερα από ογδόντα χρόνια δυναμικής και στιβαρής παρουσίας του στην Τουρκία, όπου ακόμα και οι πλέον εχθρικοί προς αυτό αναλυτές δεν μπορούσαν να φανταστούν ή να προβλέψουν μία τέτοια κατάρρευση.

Ο Γκιουλέν τώρα επιστρέφει τιμωρώντας τον μαθητή και ευεργετηθέντα από αυτόν, Ερντογάν, του οποίου προδήλως δεν συγχώρεσε την αλαζονεία της εξουσίας του. Χρησιμοποίησε προς τούτο τους ίδιους μηχανισμούς που, όπως είπαμε, παρέδωσε στον Ερντογάν για να εξαρθρώσει το κεμαλικό κράτος, για να τον πλήξει και να τον εξοντώσει πολιτικά.

Είναι προφανές πως αυτή η μάχη δεν τελείωσε με τις συλλήψεις και τις παραιτήσεις ή τον ανασχηματισμό. Είναι μάχη στρατηγικής, που αποσκοπεί στην ανατροπή της σημερινής εξουσίας του Ερντογάν και την αντικατάστασή του από ένα σύστημα που να εκφράζει, όσο γίνεται πιο πιστά, τις ιδέες, τις αντιλήψεις, τη φιλοσοφία για την Τουρκία και τον κόσμο, του θρησκευτικού ηγέτη και μέντορα των μουσουλμάνων πολιτικών στην Τουρκία και όχι μόνο, Φετουλάχ Γκιουλέν.

Το πρόβλημα της Τουρκίας, σήμερα, και όπως εκτιμούμε και αύριο, συνίσταται στην ανικανότητα οποιασδήποτε πολιτικής ή πολιτικών να γεφυρώσουν το πολιτισμικό χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, δυτικού και ανατολικού κόσμου της πολιτικής ως αντίληψης ζωής, ως καθημερινότητας, ως φιλοσοφίας, πολιτικής κουλτούρας και δράσης.
Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία που ανεδείχθει μετά την πτώση των κεμαλιστών, απεικονίζει αυτό ακριβώς που κατέγραψε ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής, τη σύγκρουση του οσμανικού παραδείγματος με το δυτικό κόσμο.
Το ισλάμ αποτελεί μέρος του οθωμανικού κόσμου, που καλλιέργησε και εμπέδωσε νοοτροπίες, πολιτικές συμπεριφορές και αντιλήψεις ζωής για εκατονταετίες, ενώ η δυτική Τουρκία και κυρίως τα μεγάλα αστικά κέντρα χειραφετήθηκαν σήμερα διεκδικώντας ένα δυτικόστροφο δημοκρατικό καθεστώς.

Στο παρελθόν αυτές οι κοινωνικές ομάδες, που σήμερα διεκδικούν το σύγχρονο κράτος δικαίου, βρίσκονταν υπό την επιρροή, ενίοτε δε και την κυριαρχία των μειονοτήτων Αρμενίων, Ελλήνων και Εβραίων, που ήταν η οικονομική ολιγαρχία του οθωμανικού κράτους, επηρέαζαν δε τις πολιτικές, κοινωνικές αντιλήψεις και συμπεριφορές των τούρκων αστών. Η εξάλειψή τους, τουτέστιν η γενοκτονία και η εξάρθρωση ακόμη και των ελαχίστων υπολοίπων αυτών των μειονοτήτων, οδήγησε νομοτελειακά στην κάλυψη του κενού τους από Τούρκους αστούς και μεγαλοαστούς, επιχειρηματίες και κοινωνικές ομάδες που ανήκουν στον τριτογενή τομέα της οικονομίας, δηλαδή στις υπηρεσίες.
Όλο αυτό το νέο κοινωνικό σύστημα απεχθάνεται το ισλάμ και την ισλαμική κυριαρχία, την οποία ευαγγελίζεται ο Ερντογάν. Ουδείς μπορεί σήμερα να προβλέψει ποιος και πότε θα κυριαρχήσει στο διαρκώς αναδιατασσόμενο τουρκικό πολιτικό σύστημα, ποια θα είναι η πορεία και το μέλλον της Τουρκίας. Το βέβαιο είναι πως η χώρα οδηγείται σε μία μακρά περίοδο αστάθειας, με απρόβλεπτες συνέπειες για την οικονομία, η οποία δείχνει ήδη σημεία ραγδαίας κάμψης, αλλά και για τη συνοχή το κράτους.

Πηγή εφημ. «Ελεύθερος Τύπος»

Σχόλιο ιστολογίου: Στο κομβικό σημείο που βρίσκεται σήμερα η Τουρκία, πρέπει να υπάρξει έξυπνη (και στρατηγικά επιλεχθείσα) τοποθέτηση – κίνηση από την πλευρά της Αθήνας, η οποία μπορεί να άγεται και να φέρεται από την ελληνική οικονομική κρίση και τα μνημόνια, αλλά κανείς δεν μπορεί να την εμποδίσει ώστε να τοποθετηθεί και να προβληθεί ως μία σταθερή γεωπολιτικά περιοχή, την οποία μπορούν να εμπιστευθούν οι «παίκτες» της διεθνούς γεωπολιτικής σκακιέρας. Η Ελλάδα έχει μία λαμπρή ευκαιρία – δυνατότητα να εκμεταλλευθεί την κατάρρευση και την γενικότερη πολιτική και οικονομική αστάθεια της Τουρκίας. Ο Αντώνης Σαμαράς φέρει την ευθύνη αυτής της στρατηγικής κίνησης, η οποία πρέπει να γίνει χωρίς να χαθεί ο ελάχιστος χρόνος, προκειμένου να προληφθεί μία ραγδαία ανάταξη από την τουρκική πλευρά, μέσα από νυχτερινές συμφωνίες που θα συνάψει -με τους διεθνώς ισχυρούς- η τουρκική αντιπολίτευση…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η βασική περιοχή του πλανήτη είναι η Ευρασία – η οποία συμπεριλαμβάνει δύο από τις τρεις πλέον ανεπτυγμένες περιοχές παγκοσμίως, το μεγαλύτερο μέρος του υλικού πλούτου, το 60% του ΑΕΠ, καθώς επίσης το 75% των ενεργειακών αποθεμάτων της γης

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Σύμφωνα με τον Z.Brzezinski, ένα από τα ηγετικά πολιτικά και στρατηγικά «μυαλά» των Η.Π.Α., καθώς επίσης το βιβλίο του «Η μεγάλη σκακιέρα», η Ευρασιατική ήπειρος αποτελεί τη βασική «περιοχή προβολής» της αμερικανικής παγκόσμιας πολιτικής – με την έννοια πως μόνο ο απόλυτος έλεγχος της θα μπορούσε να εξασφαλίσει την παγκόσμια ηγεμονία των Η.Π.Α.
Κατά τον ίδιο, η θέση των Η.Π.Α. ως μία μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη δεν αποτελεί μία απαίτηση, αλλά ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, το οποίο στηρίζεται σε τέσσερις βασικούς πυλώνες: ικανότητα για παγκόσμια παρουσία, επαρκή οικονομική ισχύς για την εξασφάλιση της παγκόσμιας ανάπτυξης, υπεροχή σε τεχνολογίες-κλειδιά, καθώς επίσης παγκόσμια «υιοθέτηση» ή/και αποδοχή της αμερικανικής κουλτούρας, ειδικά από τους νέους. Ο συνδυασμός των τεσσάρων αυτών παραγόντων είχε σαν αποτέλεσμα να αναδειχθούν οι Η.Π.Α. ως η μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη.
Έχοντας καταλάβει τη συγκεκριμένη θέση οι Η.Π.Α., είναι υποχρεωμένες να εμποδίσουν την άνοδο μίας άλλης δύναμης, η οποία θα μπορούσε να απειλήσει την ηγεμονία τους, καθώς επίσης τα εθνικά τους συμφέροντα – μία ηγεμονία που δεν τη θεωρεί ως αυτοσκοπό, αλλά ως βασική προϋπόθεση της παγκόσμιας σταθερότητας.
Σύμφωνα με τον Z.Brzezinski, οι Η.Π.Α. πρέπει να έχουν βασικό στόχο τη διασφάλιση ενός μακροπρόθεσμου πλαισίου παγκόσμιας γεωπολιτικής συνεργασίας, επειδή η ηγεμονία τους στον πλανήτη δεν θα έχει μεγάλη διάρκεια – ενώ δεν είναι μόνο η πρώτη και μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά και η τελευταία.
Πάντοτε κατά τον ίδιο (όπως επίσης κατά τον Hitler, το Γερμανό οικονομολόγο Friedrich List και άλλους), η βασική περιοχή στην παγκόσμια σκακιέρα είναι η Ευρασία – η οποία συμπεριλαμβάνει δύο από τις τρεις πλέον ανεπτυγμένες και οικονομικά παραγωγικότερες περιοχές του πλανήτη, το μεγαλύτερο μέρος του υλικού πλούτου, το 60% του παγκοσμίου ΑΕΠ, καθώς επίσης το 75% των ενεργειακών αποθεμάτων της γης (διάγραμμα που ακολουθεί).
Όλοι δε οι πιθανοί μελλοντικοί διεκδικητές της ηγεμονικής θέσης των Η.Π.Α. (το βιβλίο του γράφτηκε το 1997), ευρίσκονται στην ευρύτερη ευρασιατική περιοχή (από τη Λισαβόνα έως το Βλαδιβοστόκ).
.
(*Πατήστε στο χάρτη για μεγέθυνση)
(*Πατήστε στο χάρτη για μεγέθυνση)
.
Περαιτέρω, οι τέσσερις περιοχές-κλειδιά της Ευρασίας είναι η ΕΕ (το δημοκρατικό προπύργιο), η Ρωσία, η Κεντρική Ασία και η Νότια Ασία με την Κίνα. Τα βασικά δε ερωτήματα που θέτει στο βιβλίο του είναι τα εξής:
 .
(α)  Ποια ακριβώς Ευρώπη επιθυμούν οι Η.Π.Α. και πως θα έπρεπε να την προωθήσουν;
(β)  Ποια Ρωσία θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντα των Η.Π.Α. και τι μπορεί να κάνει η Αμερική για να δημιουργηθεί μία τέτοια Ρωσία;
(γ)  Ποιες είναι οι πιθανότητες να δημιουργηθούν στο κέντρο της Ευρασίας «καινούργια Βαλκάνια» και πως θα έπρεπε να ενεργήσουν οι Η.Π.Α. για να ελαχιστοποιηθούν τα ρίσκα που θα προκύψουν, εάν συμβεί κάτι τέτοιο;
(δ)  Ποιος ρόλος πρέπει να ανατεθεί στην Κίνα στην Άπω Ανατολή και ποιες οι απαιτήσεις που θα προκύψουν αφενός μεν για τις Η.Π.Α., αφετέρου για την Ιαπωνία; Ποιοι καινούργιοι ευρασιατικοί συνασπισμοί μπορεί να υπάρξουν, χωρίς να πληγούν τα συμφέροντα των Η.Π.Α. και τι θα πρέπει να γίνει, για να δημιουργηθούν αυτοί οι συνασπισμοί;
 .
Οι θέσεις τώρα του Brzezinski είναι οι εξής:
(α)  Οι Η.Π.Α. πρέπει να ενισχύσουν την ηγετική θέση του «Γαλλο-Γερμανικού άξονα», καθώς επίσης να φροντίσουν να υπάρχει η απαιτούμενη συνοχή στο υφιστάμενο δημοκρατικό προπύργιο, στη δυτική περιφέρεια της Ευρασίας – να το ισχυροποιήσουν και να το επεκτείνουν.
(β)  Η μέση Ευρασία πρέπει να παραμείνει «απροσδιόριστη» και ανασφαλής για εκείνο το χρονικό διάστημα, όπου η Ρωσία δεν έχει αποσαφηνίσει το ρόλο της, όσον αφορά το δημοκρατικό και δυτικό προσανατολισμό της.
(γ)  Η κεντρική Ευρασία απειλείται να μετατραπεί σε «ευρασιατικά Βαλκάνια», με εθνικές αντιπαραθέσεις και αντιπαλότητες των μεγαλύτερων κρατών – εάν δεν γίνει εφικτή η πρόσβαση της περιοχής διεθνώς.
Οι διεθνείς επενδύσεις, καθώς επίσης η απόκτηση των ενεργειακών πηγών και του εδαφικού πλούτου, θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου της περιοχής – κάτι που θα είχε σαν αποτέλεσμα την ασφάλεια και τη σταθερότητα της.
(δ)  Η νότια Ασία, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, θα υπεισέρχεται όλο και περισσότερο στο επίκεντρο των γεγονότων – οπότε οι Η.Π.Α. θα πρέπει να εγκατασταθούν πολιτικά στην ασιατική ηπειρωτική χώρα. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν μία επιτυχημένη γεωστρατηγική συμφωνία με την Κίνα – στην οποία η Ιαπωνία θα γίνει σεβαστή ως ο σημαντικότερος συνεργάτης των Η.Π.Α. στην περιοχή του Ειρηνικού, ο οποίος όμως δεν θα έχει τον ανεξάρτητο ρόλο μίας τοπικής δύναμης, στην περιοχή του «ασιατικού ειρηνικού».
.
Ο Brzezinski θέλει λοιπόν να διατηρήσει τη θέση ισχύος των Η.Π.Α., προωθώντας μία θεσμοθετημένη παγκόσμια συνεργασία σε μακροπρόθεσμη βάση. Με μία σταδιακή διαδικασία, οι Η.Π.Α. οφείλουν να προωθήσουν τις στρατηγικές συμμαχίες με τις περιοχές-κλειδιά της Ευρασίας – κυρίως με μία ευρύτερη ΕΕ (είσοδος και άλλων χωρών), καθώς επίσης με την Κίνα, στο ρόλο μίας τοπικής ηγετικής δύναμης.
Σε μακροπρόθεσμη βάση, οι συγκεκριμένες στρατηγικές συμμαχίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον πυρήνα μίας «υπερατλαντικής ευρασιακής ένωσης» – ενός συστήματος ασφαλείας που θα συμπεριελάμβανε τις Η.Π.Α., την Ευρώπη, την Κίνα, την Ιαπωνία, τη Ρωσία και την Ινδία (ενδεχομένως και άλλες χώρες).
Η παραπάνω «υπερατλαντική ευρασιακή ένωση» θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα σύστημα σταθερότητας, το οποίο θα διαδεχόταν τη σημερινή παγκόσμια υπερδύναμη – τις Η.Π.Α.
Από την παραπάνω σκοπιά, τόσο η εισβολή στο Ιράκ, όσο και οι εξελίξεις στην Τουρκία, η οποία ουσιαστικά  πρόδωσε τις Η.Π.Α. (άρθρο της Zaman), όσον αφορά το εμπάργκο του Ιράν (διευκόλυνε τη οικονομία της χώρας, αγοράζοντας φυσικό αέριο έναντι χρυσού και εξάγοντας στο Ιράν 13 δις $ χρυσού – γεγονός που δημιούργησε μεταξύ άλλων τεράστια προβλήματα στις Η.Π.Α., όσον αφορά το μονοπώλιο του δολαρίου στις ενεργειακές συναλλαγές), καθώς επίσης αυτά που συμβαίνουν στην ΕΕ, αποκτούν μία εντελώς διαφορετική σημασία.
Επίσης τα σχέδια του «εκπροσώπου» των Η.Π.Α. στη Μέση Ανατολή, του Ισραήλ, σε σχέση με την Κύπρο και την Ελλάδα – όπως και με τον ενεργειακό πόλεμο που ευρίσκεται σε εξέλιξη.
Τέλος, μία άλλη σημασία αποκτούν και οι συνεχείς αγορές χρυσού εκ μέρους της Κίνας (διάγραμμα), η οποία θα μπορούσε είτε να τον χρησιμοποιήσει ως αντίκρισμα του νομίσματος της (ένα τεράστιο πλήγμα για το δολάριο), είτε για απ’ ευθείας συναλλαγές, όπως το Ιράν, αντικαθιστώντας το δολάριο.
.
Συνολικές εισαγωγές χρυσού της Κίνας από το Hong Kong
Συνολικές εισαγωγές χρυσού της Κίνας από το Hong Kong
.
Ολοκληρώνοντας, διαπιστώνεται πως η τιμή του χρυσού συνεχίζει την πτωτική της πορεία, παρά τις αυξημένες αγορές τόσο από την Κίνα, όσο και από άλλες χώρες. Θεωρείται δε βέβαιη η χειραγώγηση της από το Αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, ιδίως λόγω της συνεχούς εκτύπωσης πληθωριστικών δολαρίων, η οποία θα έπρεπε επίσης να αυξήσει την τιμή του χρυσού – με πολλούς να τοποθετούν την τιμή, στο απώτερο μέλλον, στην περιοχή των 10.000 $ (από 1.230 περίπου σήμερα).
Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο, σε σχέση με το μεγάλο σημερινό γεωπολιτικό παιχνίδι, μπορεί να διαβάσει κανείς στα αγγλικά, πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο (The New New Great game).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 

Οι περισσότεροι αναλυτές δείχνουν να έχουν εκπλαγεί με το νέο «πρόσωπο» του αυταρχικού ηγέτη που εμφάνισε ο Ταγίπ Ερντογάν το τελευταίο διάστημα. Κάνουν και τώρα λάθος, όπως έκαναν και πριν, όταν τον υμνούσαν ως έναν ισλαμιστή μεν, αλλά μετριοπαθή ηγέτη, που εμπνέεται από τα δημοκρατικά ιδανικά.

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας έχει ένα και μοναδικό πρόσωπο από την ημέρα που εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή της γειτονικής χώρας. Και οφείλω να αναγνωρίσω ότι οι Αμερικανοί διπλωμάτες που υπηρέτησαν στην Τουρκία, ενημέρωσαν έγκαιρα τους προϊσταμένους τους και για τον βούρκο της διαφθοράς και για τις απολυταρχικές τάσεις του. Οταν τον κυριαρχούσε η οξύτατη κλειστοφοβία, θα μπορούσε και να παρουσιάσει βίαιες διαθέσεις. Αλλωστε, εάν έχετε τον χρόνο να παρακολουθήσετε ένα οποιοδήποτε βίντεο των δημόσιων ομιλιών του, ιδιαίτερα σε προεκλογική περίοδο, θα δείτε από μόνοι σας το... θέαμα.

Η Αμερική προχώρησε σε στρατηγική απόφαση να συνεργαστεί μαζί του, ακόμα και όταν υπέστη την απόλυτη προδοσία από τον Ταγίπ Ερντογάν τον Μάιο του 2003, για έναν και μοναδικό λόγο: η αμερικανική γραφειοκρατία είναι χειρότερη από το Βατικανό. Δύσκολα αλλάζει θέσεις και πολιτική, ακόμα και αν οι ίδιοι οι γραφειοκράτες αναγνωρίζουν ότι περπατούν σε λάθος μονοπάτι. Πιστεύω επίσης - και ας με συγχωρέσουν οι φίλοι Αμερικανοί διπλωμάτες- πως η γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αντιμετωπίζει με κόμπλεξ και έναν περίεργο φόβο την Τουρκία λόγω της στρατηγικής της σχέσης. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι και ο Ερντογάν, και ο ανίδεος Αχμέτ Νταβούτογλου έχουν προσβάλει αρκετές φορές Αμερικανούς συνομιλητές τους.

Το ιδανικό για την Ουάσιγκτον, αν και ουδείς τολμά να το εκστομίσει, είναι μία Τουρκία όπου η παλαιά φρουρά του στρατού -όχι η νέα που πιστεύει στο φανατικό ισλάμ- θα έχει το «πάνω χέρι» και η κυβέρνηση θα αποτελείται από τους Κεμαλιστές, που εσχάτως τείνουν να εκλείψουν. Βεβαίως, δεν θα τους χαλούσε καθόλου εάν αναλάμβανε τα ηνία της χώρας μία ομάδα υπό τον Αμντουλάχ Γκιουλ και τον Αλί Μπαμπατζάν. Εχουν δοκιμαστεί, δεν είναι φανατικοί και δεν θεωρούνται επικίνδυνοι...

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Έθνος" την Κυριακή 29.12.2013

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι Αλβανοί ετοιμάζονται για νέο κύκλο βαρβαρότητας στον Ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου στην Πρεμετή

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Οι οχλήσεις της Αλβανικής κυβέρνησης που κατά διαστήματα προκαλεί τον Ελληνισμό, δεν είναι ένα πρωτοφανές γεγονός. Όμως, ούτε η σιωπή (που έχει ξεπεράσει τα όρια της φοβικότητας και "γέρνει" προς μία "ανεξήγητη" συμπεριφορά) της Αθήνας, και δη της Ελληνικής κυβέρνησης, είναι ένα "φαινόμενο" που χρήζει διερεύνησης (όχι ψυχιατρικής).

Οι δεσμοί της Αλβανίας με την Τουρκία, είναι επίσης ένα γεγονός που έχει καταγραφεί και έχει αναλυθεί από ειδικούς επιστήμονες και αρθρογράφους, ενώ έχει επισημανθεί ο "ιδιαίτερος ρόλος" που φαίνεται να αναλαμβάνει (στην πλάτη της Ελλάδας) η Αλβανία.

Επίσης, ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου, οι προδομένοι από τις ελληνικές κυβερνήσεις Έλληνες, χρησιμοποιούνται σχεδόν σε μόνιμη βάση ως μοχλός πίεσης διάφορων απαιτήσεων της Αλβανίας έναντι της Ελλάδας. Στο σημείο αυτό, αξίζει να σημειωθεί πως για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους οι Ελληνικές κυβερνήσεις συνεχίζουν να αφήνουν χωρίς καμία στήριξη τους Έλληνες της βορείου Ηπείρου και ανέχονται συμπεριφορές που ξεπερνούν τα όρια της εχθρικότητας, που παραβιάζουν διεθνείς συνθήκες για την προστασία των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων τους, ενώ οι Έλληνες πολιτικοί "ηγέτες" ανέχονται και την επιβολή καθεστώς τρόμου στον Ελληνισμό της βορείου Ηπείρου...!

Όλα αυτά έχουν αποτυπωθεί πάρα πολλές φορές σε δημοσιεύματα του διαδικτύου (και μερικών ΜΜΕ) και έχουν καταδείξει την απροσχημάτιστα επιθετική στάση των Τιράνων έναντι των Αθηνών. Όμως, η Αλβανική προκλητικότητα ενώ έχει αναβαθμισθεί μέσω της χρήσης των Τσάμηδων, φαίνεται πως θέλει να θέσει στείλει νέα μηνύματα προς την Αθήνα, αυτή τη φορά μέσω ενός ανίερου χτυπήματος στην ορθοδοξία και δη σε ορθόδοξο χριστιανικό ναό, τον οποίο οι Αλβανοί έχουν αποφασίσει να τον μετατρέψουν σε... πολιτιστικό κέντρο!
Συγκεκριμένα, όπως ενημερωνόμαστε, πρόκειται για τον Ναό των Εισοδίων της Παναγίας στην Πρεμετή το αλβανικό πολιτικό σύστημα επέλεξε επιστροφή στην βαρβαρότητα.
Συνεχίζονται, λοιπόν, οι αμαρτίες και το σκάνδαλο δίχως προηγούμενο από το πολιτικό σύστημα στην Αλβανία με την ένοχη ανοχή της τωρινής σοσιαλιστικής κυβέρνησης Ράμα, επιμένοντας να επιστρέψει στην προηγούμενη χρήση του ως "Κέντρο Πολιτισμού” της πόλης. 


Διαβάζουμε στα αλβανικά μέσα την αισχρή δήλωση του Δημάρχου της Πρεμετής και επικεφαλής του ιδρύματος αυτού:
«Θα αποκαταστήσουμε την ταυτότητα, του Κέντρου Πολιτισμού», και ήδη προετοιμάζεται ένα νέο ξεκίνημα βαρβαρότητας, να αποδοθεί ο Ναός στην κοσμική χρήση του, την ταυτότητα της Κομμουνιστικής βαρβαρότητας δηλαδή, με παρόμοια δράση με εκείνες του 1967, όταν οι εκκλησίες έγιναν λεία της τρέλας της "νεολαίας" του κομμουνιστικού κινήματος. 


Τον Αύγουστο που έγιναν τα πρώτα επεισόδια, πρωθυπουργός ήταν ο Μπερίσα και ο Ράμα όντας αφοσιωμένος στον προεκλογικό του αγώνα δεν έκανε καμία δήλωση σχετικά με τα γεγονότα. Αυτή τη φορά ως νέος πρωθυπουργός ο Ράμα θα επιτρέψει την μαφιόζικη βεβήλωση του Ναού της Παναγιάς στην Πρεμετή και την βίαια απομάκρυνση ορθόδοξων πιστών από τον τόπο λατρείας τους; 


Χωρίς ίχνος ντροπής, για δεύτερη φορά, τέσσερις μέρες μετά τα Χριστούγεννα, ο Δήμαρχος της Πρεμετής και επικεφαλής του κέντρου αυτού νομιμοποιεί την βεβήλωση και την βίαιη μετατροπή χρήσης μιας ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας χρονολογημένη στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα. Το γεγονός αυτό είχε συγκλονίσει τους ορθόδοξους χριστιανούς πιστούς της Βορείου Ηπείρου από τις 16 Αυγούστου 2013, την επομένη της γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου το λεγόμενο Πάσχα του καλοκαιριού, όταν παραστρατιωτικές ομάδες με τη βοήθεια τοπικών δημοτικών υπαλλήλων και την σιωπηρή υποστήριξη της δημοτικής αρχής και όλου του πολιτικού συστήματος, με πρόσχημα κάποια δικαστική απόφαση, άσκησε βία σε βάρος των εντεταλμένων κληρικών και πιστών.


Εμείς, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένουμε την στάση του Ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, αλλά ιδιαίτερα του μεγάρου Μαξίμου, αφού ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έχει προβληθεί ιδιαίτερα για τα πατριωτικά του αισθήματα, αλλά και για τα θρησκευτικά του πιστεύω. Με απλά λόγια, επειδή σε όλα έρχεται ο καιρός που τα λόγια πρέπει να αποδεικνύονται, ήρθε η στιγμή για τον περιλάλητο πρωθυπουργό της Ελλάδας να αποδείξει ότι όχι μόνο μιλάει Ελληνικά, αλλά και είναι Έλληνας, να αποδείξει ότι όχι μόνο κάνει τον σταυρό του, αλλά είναι και χριστιανός. 
Όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες, "ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα". Και ο Αντώνης Σαμαράς θα πρέπει να ξέρει πως το "πήδημα" θα γίνει ούτως ή άλλως... είτε με αυτόν, είτε σε αυτόν...
Πληροφορίες από Χειμάρα

Με συντριπτικά ποσοστά οι Ελληνες απαντούν στο ευρωβαρόμετρο ότι η κρί­ση έχει ακόμη δρόμο και η οικονομική κα­­­­­­­­τά­σταση θα χειροτερέ­ψει

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Δεν είναι χώρα αυτή! Ρεζίλι έκαναν στους υπόλοιπους Ευρωπαίους τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά όσοι απάντη­σαν τον περασμένο μήνα στους δημο­σκόπους του ευρωβαρόμετρου, της δημοσκόπησης που διενεργείται κατ' εντολήν της Κομισιόν και συντο­νίζεται από αυτήν, κάθε Μάιο και κάθε Νοέμ­­­βριο και στις 28 πλέον χώρες - μέλη της ΕΕ. Ακούς εκεί μόνο το... 2% (ναι, μόνο το 2%) να χαρακτη­­ρίσει «καλή» την οικονομική κατάσταση της Ελλά­δας και το 98% να τη χαρακτηρίσει «κακή». Χειρότερο αποτέλεσμα δεν υπήρξε σε καμία απολύτως από τις 28 χώρες που συμμετέχουν στην ΕΕ! Δεύ­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­τε­ρον ήρθαν οι Κύπριοι που συμπερι­φέρθηκαν και αυτοί σαν εμάς και δήλωσαν σε ποσοστό 97% ότι η οικονο­μική κατάσταση της Κύπρου είναι «κακή».

«Βγαίνουμε από την κρίση» διακη­ρύσσει ο πρωθυπουργός, αναφερόμε­νος στο 2014. Αυτός τα λέει, αυτός τα ακούει. Ούτε ο... ένας στους δύο ψηφοφόρους της ΝΔ δεν συμμερίζεται την άποψή του! Αυτό έδειξε το ευρωβα­ρόμετρο. Μόνο το 13% των ερωτηθέ­ντων απάντησε ότι κατά τους επόμε­νους δώδεκα μήνες θα βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Πέντε φορές περισσότεροι, το 63%, είπαν ότι θα χειροτερέψει! Ενας στους... οκτώ (!) τον πίστεψε.

Μαύρη απαισιοδοξία καλύπτει τις απαντήσεις των Ελλήνων όχι μόνο για το μέλλον της χώρας μας, αλλά και για το μέλλον της ίδιας της ΕΕ. Το υψηλό­τερο ποσοστό απαισιοδοξίας για το μέλλον της ΕΕ μεταξύ των 28 κρατών - μελών της εμφάνισαν οι συμπατριώτες μας - 69%, όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι μόνο 43%. Οι Ελληνες εμφάνισαν επίσης και το έσχατο μεταξύ των 28 ποσοστό αισιοδοξίας - μόλις 29% όταν ο πανευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 51%. Ας μην πούμε δε για το γεγονός ότι μαζί με τους αδελφούς Κυπρίους είμαστε πάλι οι τελευταίοι στην Ευρώ­πη που πιστεύ­ουμε ότι η φωνή μας ακούγεται από την ΕΕ και λαμβάνεται υπόψη στη χάραξη της πολιτικής της.

Το... 86% (!) των Ελλήνων δηλώνει ότι η ΕΕ μάς γράφει στα παλιά της τα παπούτσια και μόνο το 13% ότι μας λαμβάνει υπόψη της. Το ανατριχια­στικό είναι ότι στο θέμα αυτό οι Ελληνες ηγούνται ενός πανευρω­παϊκού ρεύματος άκρατου λαϊκισμού: στα 27 από τα 28 κράτη της ΕΕ οι πολίτες πιστεύουν κατά πλειοψηφία βάσει των ευρημάτων του Ευρωβα­ρόμετρου ότι η ΕΕ δεν δίνει καμία σημασία στη φωνή τους! Μία και μοναδική χώρα αποτελεί φωτεινή εξαίρεση σε ολόκληρη την Ευρώ­πη: η Δανία! Αυτή δηλαδή που με δημοψη­φίσματα αρνήθηκε να μπει στο ευρώ και αρνήθηκε τη συνθήκη του Μάαστριχτ, υποχρεώνοντας την ΕΕ να της αναγνωρίσει εξαιρέσεις που διασφαλίζουν την εθνική της ανεξαρ­τη­­­­σία. Αν η Κομισιόν χαίρει της εμπιστοσύνης των Δανών, τι να τους κάνει τους εχθρούς!

Είμαστε αδιόρθωτοι ως λαός - και παρασύρουμε και τους άλλους Ευρω­­­παίους, όπως φαίνεται. Στο ερώτημα αν στην αγορά εργασίας πέρασαν τα χειρότερα ή αν η κατάσταση θα χειροτερέψει κι άλλο, πάλι είμαστε οι χειρότεροι στην ΕΕ μαζί με τους Κύπριους: το 71% των Ελλήνων απά­­ντησε ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας και μόνο το 27% είπε ότι τα πράγματα θα βελτιώνονται από εδώ και πέρα. Χειρότεροι από εμάς οι Κύπριοι - το... 87% περιμένει χειροτέρευση!

Αυτά βλέπει ο Βενιζέλος και διακη­ρύσσει ότι έχει πλέον προχωρήσει σε απελπιστικό βαθμό ο «εκτσογλανι­σμός» της ελληνικής κοινωνίας, με αποκλειστικά υπεύθυνο τον ΣΥΡΙΖΑ! Εχει απόλυτο δίκιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει και όχι η ΕΕ, το ΔΝΤ, οι Γερμανοί, το Μνημόνιο και η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, όπως ισχυρίζονται οι λαϊκιστές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πολλοί Γερμανοί πολιτικοί κάλεσαν σήμερα την Άγκυρα να επιλύσει την κρίση που συγκλονίζει την Τουρκία, με τον υπουργό Εξωτερικών να κάνει λόγο για ένα «τεστ» για την τουρκική δημοκρατία και τον ευρωβουλευτή Έλμαρ Μπροκ για το τέλος της εποχής Ερντογάν.

«Έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη του τουρκικού κράτους για να ρίξει φως στις υποψίες για διαφθορά που διατυπώνονται, χωρίς να κάνει διακρίσεις σε πρόσωπα», δήλωσε στην «Μπιλντ αμ Ζόνταγκ» ο υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ ο οποίος ανέλαβε πρόσφατα καθήκοντα. Η ικανότητα της Άγκυρας να διαλευκάνει την υπόθεση βασισμένη στο κράτος δικαίου «θα έχει αξία τεστ για την πολιτική της», συνέχισε ο Σταϊνμάιερ σ' ένα απόσπασμα της συνέντευξης που δόθηκε εκ των προτέρων στη δημοσιότητα.

«Το κράτος δικαίου και συνεπούς δράσης κατά της διαφθοράς είναι όροι εκ των ων ουκ άνευ για μία ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση», δήλωσε ο υφυπουργός του, Μάικλ Ροτ, ερωτηθείς σήμερα από την ηλεκτρονική έκδοση της «Χάντελσμπλατ». «Είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας να δείξει τώρα πως είναι μια δημοκρατία που αντέχει στις κρίσεις, που προσχωρεί πλήρως στις κοινές μας αξίες», συνέχισε.

«Εμείς οι Γερμανοί παρακολουθούμε τις εξελίξεις στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη με μεγάλη προσοχή», δήλωσε από την πλευρά του ο Σταϊνμάιερ, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία «πολύ σημαντικό εταίρο» για το Βερολίνο. «Σε μια περιοχή, τη Μέση Ανατολή, που χαρακτηρίζεται από κρίσεις και συγκρούσεις, χρειαζόμαστε μια ισχυρή Τουρκία ως πόλο σταθερότητας προς το εσωτερικό και προς το εξωτερικό», τόνισε ακόμη.

Στη Γερμανία υπάρχει η μεγαλύτερη τουρκική κοινότητα εκτός Τουρκίας, με περίπου τρία εκατομμύρια ανθρώπους.

Η Τουρκία είναι σήμερα βυθισμένη στην πολιτική κρίση, καθώς ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η κυβέρνηση του οποίου συγκλονίζεται από ένα σκάνδαλο διαφθοράς, αρνείται να υποκύψει στις πιέσεις που δέχεται από τη δικαιοσύνη και τους διαδηλωτές. Βίαια επεισόδια σημειώθηκαν σε πολλές πόλεις της χώρας, μεταξύ των οποίων στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα.

Για τον Έλμαρ Μπροκ, Γερμανό συντηρητικό ευρωβουλευτή και πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, «ο Ερντογάν ξόφλησε».
Αγκιστρωμένος στην εξουσία, ο Τούρκος πρωθυπουργός κάνει τη χώρα του να υφίσταται «μια δραματική απώλεια αξιοπιστίας», εκτίμησε, μιλώντας σήμερα στη γερμανική δημόσια ραδιοφωνία Deutschlandfunk.

Ο αληθινός Ερντογάν
Γράφει ο Μπόρις Κάλνοκι / Die Welt
Ανδρες με φανατισμένο βλέμμα τυλιγμένοι σε λευκά σάβανα ισχυρίζονται ότι είναι έτοιμοι να πεθάνουν για τον πρωθυπουργό, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Δεν είναι σαφώς δική τους ιδέα. Ο ίδιος λέει πάντα, ειδικά όταν γίνεται αμφιλεγόμενος, όπως αυτήν τη στιγμή του πολιτικού ανεμοστρόβιλου εναντίον της κυβέρνησής του: «είμαστε τυλιγμένοι στα σάβανά μας και ξεκινάμε αυτό το ταξίδι».

Τώρα είπε στα σαβανωμένα του «ζόμπι» ότι «θα σπάσουμε τα χέρια των εχθρών μας». Ποιο ταξίδι; Ποιοι εχθροί; Στη Δύση ήθελαν να πιστεύουν επί χρόνια ότι αυτό το ταξίδι είναι η πορεία προς τη δημοκρατία και τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, προς μια Τουρκία που θα είναι πρότυπο στον μουσουλμανικό κόσμο. Χρειάζεται κανείς σάβανο για αυτό;

Ο Ερντογάν ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα ως φονταμενταλιστής, με βαθύτατα αντιευρωπαϊκά και αντιδυτικά ένστικτα που ήθελε να αναδείξει την πολιτική νίκη του Ισλάμ όχι μόνο στην Τουρκία, αλλά σε όλο τον ισλαμικό κόσμο. Υπό τουρκική ηγεσία. Ο κεντρικός άξονας της πολιτικής του είναι ότι η Τουρκία πρέπει να επιστρέψει στο αυτοκρατορικό της μεγαλείο. Το σύνθημα που μεταχειρίζεται πιο συχνά είναι: μεγάλο έθνος, μεγάλη δύναμη. Επιπλέον υπάρχει η αντανακλαστική αντίδραση όταν υπάρχει ανταρσία. Κάθε αντίρρηση χρεώνεται σε ξένες δυτικές δυνάμεις και τους διαβολεμένους Εβραίους που ζηλεύουν τη νέα ισχύ της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν άλλαξε γύρω στο 2000 και έγινε από τη μία μέρα στην άλλη φιλοδυτικός, δημοκράτης εκ πεποιθήσεως. Δεν εξήγησε ποτέ το γιατί. Με μεγάλη μαεστρία έφτιαξε έναν συνασπισμό μουσουλμάνων, αριστερών και φιλελεύθερων, προσέγγισε την ΕΕ και κέρδιζε τη μία εκλογική αναμέτρηση μετά την άλλη.

Το ζητούμενο ήταν να βάλει στο περιθώριο την πραγματική εξουσία στην Τουρκία, τον στρατό και τις ανεπίσημες δομές του. Το κατάφερε μόνο επειδή το «πούλησε» ως συμμόρφωση προς την ΕΕ. Ομως, το «τουρκικό μοντέλο» έχασε την επικαιρότητά του. Μετά τον θρίαμβο στη μάχη εξουσίας με τον στρατό, και ειδικά μετά την τρίτη του εκλογική νίκη το 2011, ο Ερντογάν άρχισε πια να υλοποιεί το πραγματικό του όραμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Χρήστου Γιανναρά

«Δεν θέλω εκδίκηση, θέλω δικαιοσύνη: Nα τους πάρει το κράτος τις περιουσίες που απόκτησαν όσο είχαν αξιώματα. Kαι να τους δώσει μια σύνταξη τριακόσια ευρώ, όσα δίνουν αυτοί σήμερα σε μάς, που λιώσαμε σαράντα χρόνια στη σκληρή δουλειά».

Aυτή η φράση βγήκε από τα χείλη μιας γυναίκας που δούλεψε, από τα δεκαέξι ώς τα εξήντα της, μαγείρισσα σε δημόσιο ίδρυμα: Σαράντα τέσσερα χρόνια να σηκώνει δεκάδες κιλά τα κατεψυγμένα κρέατα, τσουβάλια τις πατάτες και τα όσπρια, ατελείωτα τελάρα τις ντομάτες, τα φρούτα, τα ζαρζαβατικά – λαχανιασμένο καθημερινό οχτάωρο τρεχαλητό και άγχος να τα προλάβει όλα, μέσα στο πύρωμα από τους φούρνους και τη «στόφα». Mέσα εκεί έζησε τέσσερις εγκυμοσύνες και τέσσερις λοχείες, συν δύο εγχειρήσεις για κιρσούς, τίμημα του φιλότιμου και της ευσυνειδησίας της. Mε μόνη ελπίδα, όλα αυτά τα χρόνια, «να ζήσει σαν άνθρωπος κι αυτή όταν θα φτάσει επιτέλους στη σύνταξη. Aλλά να τώρα, που περιμένει δυο χρόνια να «βγει» η σύνταξη του IKA και η σύνταξη δεν βγαίνει – της δίνουν «έναντι» τριακόσια ευρώ κάθε μήνα.

H σοφή, ισοζυγιασμένη απαίτηση της βασανισμένης γυναίκας για δικαιοσύνη και όχι για εκδίκηση, θα μπορούσε να λειτουργήσει στα χείλη όλων μας σαν ευχή για τον καινούργιο χρόνο. Oταν ξέρουμε τι συγκεκριμένο ευχόμαστε και είμαστε οι πολλοί που το ευχόμαστε, τότε η ευχή μας γίνεται από μόνη της σάλπισμα και προσταγή. Nαι, τόσο συγκεκριμένα: Nα δημευθούν περιουσίες όσων κακούργησαν ασκώντας εξουσία. Nα το ευχηθούμε σαν επίτευγμα ανθρωπιάς. Eπειδή είναι δείχτης ποιότητας του ανθρώπινου βίου η απόδοση δικαιοσύνης χωρίς εκδικητική εμπάθεια. Aν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη, συνετή, νηφάλια, αμερόληπτη, δεν κατορθώνεται συνοχή της κοινωνίας. Kαι δίχως κοινωνική συνοχή αποκλείεται νομοτελειακά η ανάκαμψη, αποκλείεται η ελπίδα για ιστορική επιβίωση.

Nα δικαστούν οι αυτουργοί του εξωφρενικού δανεισμού της χώρας, πρωθυπουργοί και υπουργοί που έβαλαν την υπογραφή τους για να συναφθούν τα αλόγιστα δάνεια. Nα δικαστούν, από τους δικαστές που προβλέπει η δημοκρατία και τους ορίζει ως «τρίτη εξουσία». Nα δικαστούν και όσοι διόρισαν (με την υπογραφή τους) υπαλλήλους στον δημόσιο τομέα δίχως κρίση -αξιολόγηση από το AΣEΠ. Oσοι αποφάσισαν τους μισθούς των κομματικών ευνοουμένων στις προεδρίες των δημόσιων οργανισμών και των χιλιάδων εταιρειών του Δημοσίου. Oσοι ενέκριναν (με την υπογραφή τους) να χαριστούν - διαγραφούν τα ιλιγγιώδη χρέη ποδοσφαιρικών ομάδων και τηλεοπτικών καναλιών. Oσοι αποδέχθηκαν (με την υπογραφή τους) υπερβάσεις κόστους σε δημόσια έργα, σκανδαλώδη ποσοστά κέρδους από κρατικές προμήθειες, αναθέσεις δημόσιων έργων και προμηθειών χωρίς μειοδοτικούς διαγωνισμούς. Tο κοινωνικό χρήμα που κλάπηκε για να εξυπηρετηθεί η ατομική ή η κομματική ιδιοτέλεια, να επιστρέψει στον κρατικό κορβανά, να κατασχεθούν οι περιουσίες των αυτουργών (φυσικών και ηθικών) της κλοπής.

Eυχή μας αυτή η απόδοση δικαιοσύνης να είναι επίτευγμα ανθρωπιάς. Mόνο έτσι θα οικοδομηθεί η κοινωνική συνοχή, η εντελώς απαραίτητη για την επανίδρυση του κράτους, μοναδικός όρος - προϋπόθεση (το βεβαιώνουν οι πάντες, κάθε λογής επαΐοντες) για την επιβίωση και την ακεραιότητα του κρατικού μας σχήματος. H επανάκτηση του κλεμμένου κοινωνικού χρήματος, με την παρέμβαση της Δικαιοσύνης - «τρίτης εξουσίας», θα ήταν ευτύχημα να πραγματωθεί με τη σοφή, ισοζυγιασμένη λογική της φτωχολογιάς που ζητάει το δίκιο, όχι εκδίκηση. Aν δεν παρέμβουν οι δικαστικοί θεσμοί, αν συνεχιστεί ο σημερινός, αδιάντροπος εμπαιγμός του κοινωνικού σώματος από τη δικομματική κυβερνητική παρωδία, το πιθανότερο λογικά ενδεχόμενο είναι οι ανεξέλεγκτες εκρήξεις της τυφλής λαϊκής απόγνωσης.

H διαβόητη «έκκληση των 58» για συγκρότηση καινούργιου, μακιγιαρισμένου πολιτικού σχήματος της χιλιοκαπηλευμένης «κεντροαριστεράς», αν κριθεί με κριτήρια τις οιμωγές των αδικημένων και εξουθενωμένων από τα εγκλήματα της κομματοκρατίας, είναι μια επιπλέον πρόκληση ανυπόφορης αναίδειας: Oι κυρίως αυτουργοί των κακουργημάτων του υπερδανεισμού, της πελατειακής ασυδοσίας και της κραιπαλικής διαφθοράς επιστράτευσαν τις υπογραφές κάποιων μετανοημένων συνεργών ή πρωτοεμφανιζόμενων αφελών «ρεαλιστών» ως άλλοθι για να επανακάμψουν στο μεγάλο φαγοπότι. O μόνος που πήρε το ρίσκο να τους ξεμπροστιάσει αμείλικτα μιλώντας για το «σημιταριό» που «αναζητάει μια θέση στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ», ήταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, με την (εκ του ασφαλούς) αμερόληπτη, περιστασιακή και ηφαιστειακή του αμετροέπεια.

Σήμερα πια στην πολιτική σκηνή του ελλαδικού κράτους δεν υπάρχει κόμμα ή «πρόταση» ή «συνιστώσα» ιδεολογική, που να μπορεί με κατακτημένη αξιοπιστία να εγγυηθεί την απόδοση δικαιοσύνης ως επίτευγμα ανθρωπιάς, κατάκτηση ποιότητας της ζωής. Tο ρεκόρ της αναξιοπιστίας το κατέχει αναμφισβήτητα το ΠAΣOK, πράσινο και γαλάζιο, δηλαδή οι αυτουργοί των απάνθρωπων μορφωμάτων αδικίας που καταλύουν βάναυσα τις προϋποθέσεις κοινωνικής συνοχής και αξιοπρέπειας. Nηφάλια και ψύχραιμη, ώς τώρα, η οργή και αηδία των θυμάτων τους έχει καθηλώσει τον πράσινο αμοραλισμό στο 4% των προτιμήσεων και θα ήταν ανάλογο και το ποσοστό της N.Δ., αν δεν υπήρχε ο τρόμος για τον χρυσαυγίτικο εφιάλτη που παραμονεύει.

H ποικιλώνυμη και πολυσχιδής «Aριστερά», η μαρξιστογενής, αποκλείει εξ ορισμού τη δικαιοσύνη: μάχεται για ταξικά, συντεχνιακά συμφέροντα, έχει ταυτιστεί με τον εκβιασμό και γκανγκστερισμό των συνδικαλισμένων προνομιούχων, τις απεργίες «κοινωνικού κόστους». Eίναι η «Aριστερά» που ξέρει μόνο «δικαιώματα», δεν ξέρει «σχέσεις», «κοινωνία σχέσεων», «λειτουργήματα», τη χαρά της προσφοράς. Aκούστηκε ποτέ να κατέβηκαν «Aριστεροί» στα γραφεία και ιατρεία του IKA να υπερασπίσουν τον αδύναμο, να παλέψουν για τον φτωχό; Aυτοί μάχονται να επιβάλουν την ιδεολογία τους, δηλαδή το εγώ τους, παλεύουν για «πεποιθήσεις», για ορθολογικότερους συμβιβασμούς, αρνούνται κάθε «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, πώς να καταλάβουν τη δικαιοσύνη σαν κατόρθωμα ανθρωπιάς; Aκούστηκε ποτέ μηδενιστές να οργανώνουν συσσίτια για πεινασμένους;

Oύτε η νέα γενιά, ο κ. Tσίπρας λ.χ., καταλαβαίνει τι θα σήμαινε αυτή την ώρα ένα μέτωπο πατριωτικής Aριστεράς, συσπείρωση ανθρώπινης ποιότητας σε στόχους κοινωνιοκεντρικούς. Aπό άκρη σε άκρη του φάσματος, η πολιτική στο Eλλαδέξ είναι παλαιοημερολογίτικη, κολλημένη στον διεθνισμό, δηλαδή στον Iστορικό Yλισμό του μαρξισμού-λενινισμού ή της Goldman Sachs – δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

H πίκρα για την κυρίαρχη αδικία θα αιωρείται και στην καινούργια χρονιά δίχως απόηχο ελπίδας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι συνθήκες επιβολής του χριστιανισμού στον αρχαίο κόσμο δεν είναι οι ίδιες με τις τωρινές της εισόδου και επιβολής του ισλάμ στον δυτικό κόσμο, όμως παρόλα αυτά υπάρχουν χτυπητές ομοιότητες. Και πολύ ανησυχητικές.

Μετά την ναυμαχία στο Ακτιο, λίγο έξω από την Πρέβεζα, το 31 πΧ, ο νικητής Οκταβιανός άνοιξε τον δρόμο για να γίνει μια μέρα Αύγουστος, και να στεφθεί αυτοκράτορας. Κάτι που ο θείος του Ιούλιος Καίσαρας δεν τόλμησε να κάνει, παρά το πόσο πολύ το είχε ποθήσει.
Η ναυμαχία αυτή στο Ακτιο είναι ένα ορόσημο από την άποψη πως η από πάντα λειψή δημοκρατία των ρωμαίων, που μικρή σχέση είχε με εκείνη των ελλήνων, μπαίνει πια στην διαδικασία μετασχηματισμού της σε αυτοκρατορία. Δηλαδή σε ένα πολίτευμα απολυταρχικό και δεσποτικό.

Παλιά δημοκρατικά ή ημι-δημοκρατικά χαρακτηριστικά θα επιβίωναν για πολλούς αιώνες και στο νέο συγκεντρωτικό πολίτευμα. Ωστόσο θα αναφαινόταν μια νέα επιτακτική για την ρωμαϊκή εξουσία ανάγκη: η εδραίωση της απολυταρχικής εξουσίας και κυριαρχίας και η εξάλειψη του κινδύνου της επανεμφάνισης της δημοκρατίας.

Ο κίνδυνος αυτός τον οποίο διέτρεχε η αυτοκρατορική εξουσία και η κυρίαρχη τάξη της αυτοκρατορίας δεν ήταν καθόλου φανταστικός. Οπως απέδειξαν διάφορα ιστορικά γεγονότα σαν την “στάση του Νίκα” στον ιππόδρομο της Κωστανινούπολης. Η αυτοκρατορική εξουσία γνώριζε πως αν ήθελε να μακροημερεύεσει και να εδραιωθεί έπρεπε να βρει έναν τρόπο ώστε να ξεμπερδέψει με τον αιώνιο εχθρό της: την δημοκρατία. Και με τα τελευταία της υπολείμματα.

Η αυτοκρατορική εξουσία επρεπε να βρει έναν τρόπο ώστε και η ίδια μα και το πρόσωπο του αυτοκράτορα, να αποκτήσουν στην συνείδηση των υπηκόων, διαστάσεις υπερφυσικές. Δηλαδή θεϊκές. Μια και η αυτοκρατορική λατρεία που είχε χρησιμοποιηθεί ως τότε δεν είχε αποδώσει τα αναμενόμενα. Πέρα από την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας των ίδιων των αυτοκρατόρων.

Είναι στην φάση αυτή που ένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης της αυτοκρατορίας συνειδητοποιεί πως η πιο ισχυρή εστία αντίστασης των παλιών δημοκρατικών ιδανικών είναι η πολυθεϊστική παραδοσιακή θρησκεία των λαϊκών τάξεων. Και πως η είσοδος ενός μονοθεϊσμού θα έπαιζε κομβικό ρόλο στην τελική επικράτηση του απολυταρχικού πολιτεύματος. Ενας θεός, ένας βασιλιάς. Ενα κράτος.

Οι κύριοι υποψήφιοι είναι δύο: ο μιθραϊσμός και ο χριστιανισμός. Με τα μάτια ενός ρωμαίου της κυρίαρχης τάξης της εποχής ο μιθραϊσμός θα ήταν μάλλον προτιμητέος έναντι του χριστιανισμού.

Ο χριστιανισμός βρίσκεται ακόμα στην “πρωτόγονη” εποχή του, όπως την λένε οι θρησκειολόγοι, δηλαδή στην κοινοκτημονική και κοινοβιακή του εποχή. Και το χειρότερο: οι επίσκοποί του εκλέγονται ακόμη από συνάξεις των πιστών. Δηλαδή δημοκρατία από την πίσω πόρτα. Και είναι επιπλέον και μαλωμένος με την συσσώρευση του πλούτου.

Ετσι αν επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ο χριστιανισμός σαν το επίσημο θρησκευτικό δόγμα της αυτοκρατορίας θα έπρεπε να μεταλλαχθεί σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν μέχρι εκείνη την στιγμή. Πράγμα που έγινε. Είναι η εποχή που ο χριστιανισμός εγκαταλείπει πολλά χαρακτηριστικά του, ιδεολογικά, οργανωτικά, ακόμα και πρακτικά, όπως την περιτομή, για παράδειγμα.

Με τα δικά μας μάτια ίσως υπάρχει ένα ακόμη πρόβλημα που θα έπρεπε να λυθεί. Αυτό της εισόδου του χριστιανισμού και της αποδοχής του, ως ισότιμης λατρείας μαζί με τις δεκάδες άλλες λατρείες, από την ελληνορωμαϊκή κοινωνία της μεσογείου εκείνης της εποχής.
Κι όμως δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα. Κι ο λόγος είναι πως ο πολυθεϊσμός εκείνος των ελλήνων και των ρωμαίων, ήταν δεκτικός σε νέες θεότητες και λατρείες, ακόμα και τις πιο παράξενες.

Με τον χριστιανισμό, και μάλιστα τον μεταλλαγμένο κατά τις επιθυμίες της κυρίαρχης ρωμαϊκής τάξης, ο παλιός ελληνορωμαϊκός πολυθεϊσμός “ούτε που κατάλαβε τι τον χτύπησε”. Ουσιαστικά πλήρωσε ακριβά την πολυσυλλεκτικότητά του. Και την θρησκευτική του ανεκτικότητα.

Φυσικά, στην διάδοση του χριστιανισμού στα λαϊκά στρώματα της αυτοκρατορίας βοήθησαν κι άλλοι παράγοντες. Και όχι μόνο οι επιθυμίες και οι προθέσεις της κυρίαρχης τάξης της ρωμαϊκής κοινωνίας. Τέτοιοι παράγοντες ήταν η ανεργία (ναι, υπήρχε αγορά εργασίας στην ελληνορωμαϊκή μεσόγειο της αρχαιότητας), η εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων στις μεγαλουπόλεις της μεσογείου, η απελπισία των δούλων, και η ίδια η κατάπτωση του παλιού πολυθεϊσμού.

Ο πατροπαράδοτος και παραδοσιακός πολυθεϊσμός δεν επαρκούσε πια στο να καλύψει τις μεταφυσικές ανησυχίες των μεσαίων ελληνορωμαϊκών στρωμάτων της εποχής του, μια και ο ίδιος είχε πια μεταλλαχθεί σε ένα απέραντο συνονθύλευμα δοξασιών. Αρκετές από τις οποίες στα μάτια των μορφωμένων των μεσαίων στρωμάτων θα πρέπει να στερούνταν κάποιου κύρους ή βαρύτητας.

Από την άλλη ο ίδιος ο χριστιανισμός της εποχής διέθετε κοινωνικά στοιχεία που τον εκαναν θελκτικό στις εξαθλιωμένες λαϊκές τάξεις των πόλεων της αυτοκρατορίας. Ο παλιός κοινοβιακός του χαρακτήρας που επιζούσε ακόμα και παρείχε μια οικονομική, ακόμα και εργασιακή, ασφάλεια και βεβαιότητα, καθώς ο πιστός εκλάμβανε πλέον τον εαυτό του ως μέλος μιας ειδικής κοινότητας που τον εξασφάλιζε από κινδύνους και αβεβαιότητες και του παρείχε τα απαραίτητα. Τα κοινά συσσίτια, γνωστά και ως αγάπες, σε κάποιες άλλες περιοχές, και τα παρόμοια. Το κοινωνικό πρόσωπο του χριστιανισμού αυτής της εποχής δηλαδή, έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην αποδοχή του από τμήματα του λαού.

Η ρωμαϊκή κυρίαρχη τάξη, όταν πια επικράτησε πολιτικά εντός της η άποψη για την υιοθέτηση του χριστιανισμού ως οχήματος επιβολής της απολυταρχίας της στα λαϊκά στρώματα, φρόντισε να κάνει και ειδική φιλολογική επιμέλεια στα μέχρι τότε χριστιανικά κείμενα και να παγιώσει έναν κανόνα και μια λίστα κειμένων, σύμφωνα με τα πολιτικά της συμφέροντα. Αυτό τουλάχιστον έγινε με τα ευαγγέλια που προετοίμασε η 1η οικουμενική σύνοδος στην Νίκαια της Βιθυνίας, το 325 μΧ, και τα οποία απέστειλε στις εκκλησίες της αυτοκρατορίας.

Η ρωμαϊκή εξουσία ενδιαφέρθηκε ακόμη να κρατήσει και τις θρησκευτικές δογματικές διαμάχες σε ένα μη απειλητικό για την συνοχή του κράτους επίπεδο, και φυσικά επέβλεψε και το ίδιο το δόγμα ως έναν βαθμό, ώστε να μην υπάρξει κάποια δυσάρεστη έκπληξη επανεμφάνισης των δημοκρατικών του χαρακτηριστικών. Αυτό το νόημα έχει και η προεδρία του ίδιου του αυτοκράτορα Κωσταντίνου του Α’ στην σύνοδο της Νίκαιας, όπου μια και οι συζητήσεις γινόταν κυρίως στην ελληνική, ο ίδιος θα πρέπει σίγουρα να είχε σοβαρό πρόβλημα στο να ξεχωρίσει τις ελληνικές λέξεις ομοούσιο και ομοιούσιο. Που ήταν και το κορυφαίο ζήτημα της συνόδου.

Και φτάνουμε στο αποτέλεσμα. Που είναι πως από την στιγμή της μετάλλαξης του χριστιανισμού σε κάτι που εξυπηρετούσε τα σχέδια της κυρίαρχης ρωμαϊκής τάξης και την συμπόρευσή του με την επίσημη ρωμαϊκή εξουσία, η παλιά πολυθεϊστική θρησκεία, τέθηκε σε διωγμό και απαγόρευση. Δεν τέθηκαν σε διωγμό και απαγόρευση τόσο οι άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες, όπως εκείνη του sol invictus-Ηλιογάβαλου ή του Μίθρα, όσο ο παλιός ελληνορωμαϊκός πολυθεϊσμός, εξαιτίας του μεγάλου κινδύνου που αντιπροσώπευε για την απολυταρχική αυτοκρατορική εξουσία η σύνδεσή του με την δημοκρατία, η οποία έπρεπε να ενταφιαστεί οριστικά.

Αυτοκρατορική εξουσία και χριστιανικό δόγμα κατέστησαν οι αδιαμφισβήτητοι κυρίαρχοι για 1000 χρόνια. Μέχρι τουλάχιστον τον διαφωτισμό και την αναγέννηση. Οπου πάλι το δημοκρατικό πνεύμα της αρχαιότητας συνεπήρε τον δυτικό άνθρωπο και τον οδήγησε στις πρώτες σύγχρονες “δημοκρατίες”, τις πόλεις-κράτη όπως η Γενεύη, η Φλωρεντία κλπ. Ενα ιστορικό φαινόμενο σχετικά άγνωστο ακόμα. Ιδίως στην σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά η οποία περίπου θεωρεί ως αφετηρία της ιστορίας την νεωτερικότητα.
Ολα αυτά έχουν να διδάξουν και σε μας κάτι σήμερα.

Τμήματα της παγκόσμιας κυρίαρχης τάξης έχουν ανοιχτά ομολογήσει πως το βασικό τους πρόβλημα είναι η υπερβολική δημοκρατία. Και είναι πια ολοφάνερος ο στόχος της μα και τα μέσα που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί για να τον πετύχει.

Στόχος της παγκόσμιας κυρίαρχης τάξης είναι η ανάσχεση της όποιας δημοκρατίας. Ο ενταφιασμός της δημοκρατίας. Διότι η δημοκρατία απειλεί τα οικονομικά της συμφέροντα. Καθώς η πρώτη δυτική κοινωνία που θα συγκροτηθεί ΘΕΣΜΙΚΑ σε δήμο, θα θέσει σε κίνδυνο τον τωρινό οικονομικό τρόπο λειτουργίας, ο οποίος είναι εξαιρετικά προσοδοφόρος για την παγκόσμια ολιγαρχία του πλούτου. Η πορεία λοιπόν προς τον εκδημοκρατισμό είναι κάτι που πρέπει να ανακοπεί οριστικά.

Η διεθνής αυτή των αγορών αντιλαμβάνεται το εθνικό κράτος ως ένα σοβαρότατο εχθρό της, μια και το εθνικό κράτος παρέχει το νομοθετικό, διοικητικό, οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο, δηλαδή το κοινωνικό πλαίσιο, εντός του οποίου μπορεί να συγκροτηθεί η εθνική κοινωνία σε δήμο θεσμικά και να απειλήσει τα οικονομικά της συμφέροντα.

Η διεθνής των αγορών έχει διαβλέψει νωρίτερα από όλους, και σωστά, την κοινωνική κίνηση των δυτικών κοινωνιών προς το αίτημα συγκρότησης τους, θεσμικά, σε δήμο. Ισως και αμέσως μετά την πτώση του “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Και έτσι έθεσε σε κίνηση ένα άλλο σχέδιο επιβολής και συντήρησης της απολυταρχικής της εξουσίας. Πολύ πιο οριστικό αυτή τη φορά, από ότι ο κοινοβουλευτισμός: τον θρησκευτικό δεσποτισμό.

Η διεθνής των αγορών επιτέθηκε “επιστημονικά” στο εθνικό κράτος, το καθύβρισε και το δαιμονοποίησε. Εχοντας μάλιστα στο πλευρό της μια στρατιά επιστημόνων, από ιστορικούς ως κοινωνιολόγους, τους οποίους προώθησε στα δυτικά πανεπιστήμια. Επιστήμονες με αριστερό και προοδευτικό προφίλ τέτοιο, το οποίο γνώριζε αυτή η διεθνής της εκμετάλλευσης, πως θα έκαμνε τον λόγο αυτών των επιστημόνων θελκτικό προς τις δυτικές κοινωνίες.

Ετσι παρουσιάστηκε και το αντιφατικό φαινόμενο στα πανεπιστήμια του καπιταλιστικού κόσμου, και στις έδρες διδασκαλίας τους, να κυριαρχούν “αριστερές” φωνές. Και το φαινόμενο γίνεται πράγματι πιο αντιφατικό αν αναλογιστεί κάποιος πως αρκετά από αυτά τα πανεπιστήμια είναι ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, με σκοπό το κέρδος.

Επειτα, πολύ σημαντικό, αυτή η διεθνής των αγορών πέτυχε να διασπάσει τους περιοριστικούς φραγμούς που θέτει το εθνικό κράτος στην διακίνηση εργατικής δύναμης από χώρα σε χώρα. Επέβαλλε την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, με διεθνείς συνθήκες, όχι φυσικά από ελευθεροφροσύνη ή από αγάπη για τον άνθρωπο, μια και είναι αυτή η ίδια η διεθνής των αγορών που δημιουργεί την ανέχεια και την ανισότητα στις χώρες προέλευσης.

Στη συνέχεια η ίδια αυτή διεθνής των αγορών, στήριξε χρηματοδοτικά την μετανάστευση προς την ευρώπη, ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων από χώρες του ισλάμ, χρηματοδοτώντας και πολυποίκιλες οργανώσεις που παίζουν υποστηρικτικό ρόλο, με διάφορους τρόπους, στην μετανάστευση. Και πάλι στην προσπάθειά της αυτή η διεθνής της εκμετάλλευσης, έκανε σύμμαχό της τμήμα της ευρωπαϊκής αριστεράς, καταφέρνοντας να την αλώσει ιδεολογικά και να την καταστήσει ουσιαστικά υπέρμαχο της ελεύθερης διακίνησης μεγάλων αριθμών ανθρώπων, πιστών μάλιστα του ισλαμ, από τις χώρες τους προς τις δυτικές χώρες.

Η επιβολή της θεοκρατικής δεσποτείας, κρίνει η διεθνής των αγορών, είναι προς το οικονομικό της συμφέρον. Η μετατροπή χωρών της ευρώπης σε ισλαμικές, φαίνεται να εξυπηρετεί πολλαπλά τα συμφέροντά της. Καθώς θέτει εκτός μάχης την δημοκρατία από τη μια και από την άλλη θέτει στην διάθεσή της ένα εργατικό δυναμικό που δεν αντιδρά στον δεσποτισμό, κι ελπίζει να το καταστήσει πειθήνιο εργαζόμενο στις άθλιες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που προετοιμάζει. Κατεδαφίζοντας εργατικές διεκδικήσεις δυο αιώνων και ολόκληρο το κράτος πρόνοιας.

Με λίγα λόγια ο διεθνής καπιταλισμός έχει ήδη ποντάρει στο ισλάμ. Τα ρέστα του. Το οποίο ισλάμ, όπως έκανε και η ρωμαϊκή κυρίαρχη τάξη με τον χριστιανισμό, το έχει ήδη μεταλλάξει, ώστε να το ευθυγραμμίσει και με τα συμφέροντά του. Καταβάλλοντας μάλιστα, τα τελευταία 30 χρόνια, άοκνες προσπάθειες για τον λόγο αυτό, σε διάφορες χώρες, καθώς και πολύ χρήμα. Ωστε τώρα να έχουμε ένα κατά πολύ δεσποτικό, επιθετικό και φονταμενταλιστικό ισλαμ. Ενα επεκτατικό ισλαμ.

Αυτή τη φορά αυτό που ανοίγει την κερκόπορτα της επιβολής της θεοκρατικής δεσποτείας, δεν είναι η παλιά θρησκεία, όπως στην ρωμαϊκή περίπτωση. Αυτή τη φορά είναι η ίδια η ευρωπαϊκή δημοκρατική κουλτούρα των δύο τελευταίων αιώνων, και μαζί ένα τμήμα της δυτικής κοινωνίας που αντιπροσωπεύει δυναμικά αυτή την δημοκρατική κουλτούρα, δηλαδή η αριστερά, που ανοίγουν την κερκόπορτα.

Μια κερκόπορτα που θα φέρει τον θρησκευτικό δεσποτισμό, δηλαδή τον πολιτικό δεσποτισμό, πάνω στον οποίο θα στηριχτεί ο οικονομικός δεσποτισμός.

Και το σπουδαιότερο, -και μάλιστα σύμφωνο και με τα συγγράμματα των ειδικών του πολέμου που επιμένουν πως η καλύτερη νίκη είναι εκείνη που επιτυγχάνεται χωρίς πόλεμο-, ο δεσποτισμός αυτός θα επιβληθεί σχετικά “ειρηνικά” για …δημογραφικούς λόγους. Χωρίς ίσως να πέσει ούτε μια ντουφεκιά.

Οι ηγεσίες της αριστεράς στην χώρα μας, και στην ευρώπη, πρέπει να στρωθούν και να διαβάσουν το Κοράνιο. Θα είναι ένα πολύ χρήσιμο ανάγνωσμα για τα επόμενα χρόνια. Είτε για τον έναν είτε για τον άλλον λόγο. Είτε δηλαδή για να καταλάβουν τι είναι το ισλάμ και να πάρουν μέρος στην ανάσχεσή του, είτε για να προετοιμαστούν να το δεχθούν ως πιστοί αν επικρατήσει στις δυτικές χώρες.

Και φυσικά κάποτε πρέπει να διαβάσουν και την ευρωπαϊκή ιστορία, πριν από την “νεωτερικότητα”.

Θραξ o Αναρμόδιος





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου