Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιαν 2015

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Πολλά ερωτήματα γεννά η είδηση που έρχεται από την Τουρκία ότι είναι ήδη έτοιμη η νέα «πανίσχυρη» ομάδα επέμβασης και διάσωσης σε περιπτώσεις πολεμικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο Πέλαγος. Η ομάδα αυτή, που αποτελείται από ειδικούς κομάντος του τουρκικού στρατού, έχει την κωδική ονομασία «ΜΑΚ» και έχει την έδρα της στην Σμύρνη για να είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να επέμβει στο Αιγαίο όταν κληθεί από τις περιστάσεις, χωρίς να διευκρινίζονται ποιες θα είναι αυτές οι περιστάσεις και σε ποιες περιοχές θα επεκτείνεται η δικαιοδοσία αυτής της ομάδας.

Όπως αναφέρεται σχετικά, η έδρα της «ΜΑΚ» είναι το Κέντρο Εκπαίδευσης της Δεύτερης Μοίρας της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας στην Σμύρνη και τα αρχικά «ΜΑΚ», σημαίνουν «Ομάδα Έρευνας και Διάσωσης Πολέμου». Οι κομάντος της Ομάδας έχουν όλα τα μέσα για τις όλες περιπτώσεις, όπως αλεξίπτωτα, πλωτά μέσα, μέσα κατάδυσης και υποβρυχίων επιχειρήσεων, ενώ η εκπαίδευσή τους είναι, όπως αναφέρεται σχετικά, άριστη και οι δυνατότητές τους είναι πολύ μεγάλες όσον αφορά το πεδίο δράσης του.
Μάλιστα τόσο πολύ είναι ικανοποιημένοι οι αρμόδιοι του τουρκικού Γενικού Επιτελείου για την εκπαίδευση και την σύνθεση αυτής της ομάδας, ώστε έχει αποφασιστεί να δοθεί η εκπαίδευση τους και σε ειδικούς επιλεγμένους κομάντος από άλλες χώρες «φίλες» με την Τουρκία.
Για τον λόγο αυτό, όπως έγινε γνωστό, πρόκειται να μεταβούν στο Κέντρο Εκπαίδευσης κομάντος από την Βοσνία για να πάρουν τα «φώτα» της τουρκικής εκπαίδευσης, έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν παρόμοιες απειλές στην ίδια τους την πατρίδα.

Η γνωστοποίηση της ύπαρξης αυτής της ειδικής ομάδας Τούρκων κομάντος για το Αιγαίο, έρχεται σε πολύ ευαίσθητη στιγμή την ίδια περίοδο που στο Αιγαίο σημειώνεται μια επικίνδυνη αύξηση της έντασης εξαιτίας της εντεινόμενης τουρκικής προκλητικότητας.
Η δημιουργία της, όπως αναφέρεται, πρέπει να σχετίζεται με την μορφή των ασκήσεων που έγιναν τον προηγούμενο χρόνο στο Αιγαίο όπου δόθηκε μεγάλη έμφαση στις δυνατότητες αερομεταφοράς ενός πλήρους τάγματος με τον εξοπλισμό του σε μια μόνο διαδρομή, ημέρα και νύχτα, ικανού να καταλάβει ένα μικρό νησί.
Τα στοιχεία αυτών των ασκήσεων δείχνουν ότι η Τουρκία προτίθεται να χρησιμοποιήσει στα επιχειρησιακά της σχέδια την κοντινή απόσταση των τούρκικων ακτών σας χώρους εφόδου και εξόρμησης, με αντικειμενικό στόχο την όσο τον δυνατόν περισσότερο μείωση της χρονικής δυνατότητας αντίδρασης των ελληνικών μονάδων από την στιγμή έναρξης του συναγερμού. Επίσης δοκιμάστηκαν νέα οπλικά συστήματα συντονισμού και συνεργασία Ναυτικού και τουρκικής Αεροπορίας.
Τα συγκεκριμένα σενάρια προβλέπουν αποκλεισμό μικρού νησιού, αποστολές καταστροφής εχθρικής (ελληνικής), αεροναυτικής δύναμης που κατευθύνεται για να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό, ανθυποβρυχιακές ασκήσεις, αντιαεροπορική άμυνα περιοχής, ασκήσεις ηλεκτρονικού πολέμου και ασκήσεις έρευνας και διάσωσης.

Φαίνεται πως ο «κουμπάρος» μας ο Ερντογάν, έχει πολλές ανησυχίες στο εσωτερικό και στα ανατολικά του σύνορα και προσπαθεί να ξεδώσει με τις πολεμικές του «επιδείξεις» στο Αιγαίο.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, και η ζωή στη Θράκη κυλά στην απόλυτη σιωπή, πέρα από τον «χαρτοπόλεμο» των οικονομικά άνετων υποψηφίων βουλευτών που ανήκουν στα μέχρι και σήμερα κόμματα εξουσίας. Η ησυχία αυτή γίνεται εντονότερη λόγω της ιδιαιτερότητας της ακριτικής και άκρως ευαίσθητης εθνικά περιοχής, αφού κανένας υποψήφιος (των «ισχυρών» κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) δεν αναφέρεται στα εθνικά θέματα, ενώ σαν να έχει υπάρξει μία άτυπη συμφωνία μεταξύ των «μονομάχων» (ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ) δεν γίνεται καμία απολύτως προεκλογική αναφορά σε αυτήν ακριβώς την εθνική ευαισθησία της περιοχής (ενδεχομένως «σοφή» απόφαση, για να αποφευχθούν ακρότητες και πιθανή προβοκάτσια από τους ειδικούς των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών).

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Και όμως, πέρα από την επιφανειακή ηρεμία, η προεκλογική περίοδος στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης, θυμίζει καζάνι που βράζει, ή, καλύτερα, μία εκτεταμένη στρατιωτική ψυχολογική επιχείρηση επί πληθυσμού ζωτικού προς κατάληψη χώρου. Με έδρα επιχειρήσεων το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, τους τελευταίους δύο μήνες, αλλά κυρίως τις τελευταίες προεκλογικές εβδομάδες, υπάρχει μία υψηλότατη κινητικότητα και δραστηριότητα που έχει αναπτύξει το σύνολο των κατά τόπους εκπροσώπων της Άγκυρας. Μία δραστηριότητα που αποσκοπεί στην στοχευμένη και με μαθηματική ακρίβεια διαμοιρασμένη ψήφο των επηρεαζόμενων από το τουρκικό προξενείο μουσουλμάνων (αποτελούν περίπου το 70% των μουσουλμάνων ψηφοφόρων) των δύο νομών, Ξάνθης και Ροδόπης. Κι ενώ ήδη θεωρείται ως δεδομένη η εκλογή τεσσάρων (4) μουσουλμάνων βουλευτών, ο στόχος του τουρκικού προξενείου είναι η ψήφιση και εκλογή πέντε (5) ή και έξι (6) μουσουλμάνων βουλευτών. Και αυτό θα γίνει κατορθωτό μόνο εάν οι ψήφοι των χριστιανών κατοίκων Ξάνθης και Ροδόπης δεν μπορέσουν να εστιαστούν επαρκώς σε έναν (1) χριστιανό υποψήφιο βουλευτή σε κάθε νομό!

Οι επικείμενες εκλογές στην Θράκη δεν έχουν καμία σχέση με την Δημοκρατία. Κι αυτό, γιατί το τουρκικό προξενείο έχει κατορθώσει να γκετοποιήσει μία σημαντική μερίδα των μουσουλμάνων της Ελληνικής Θράκης (οι υπεύθυνοι της Ελληνικής Πολιτείας θα έπρεπε προ πολλού να έχουν παραιτηθεί από τις θέσεις τους εξαιτίας της αποτυχίας τους να αντιμετωπίσουν με πλήρη επάρκεια την τουρκική διεισδυτικότητα στην περιοχή αυτή), τόσο με οικονομικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, όσο και… με εθνικά (τουρκικά) χαρακτηριστικά!
Σε μία κοινωνία πολιτών (που εγκαταλείφθηκαν από το αδιάφορο έως και φοβικό κράτος των Αθηνών) στην οποία υπάρχει απόλυτη επιβολή των απόψεων της Άγκυρας, καθοδηγούμενη από ψευτομουφτήδες (που συνεχίζουν να μην τιμωρούνται από τα θεσμικά όργανα της Ελληνικής Πολιτείας και της Δικαιοσύνης) και τους ιμάμηδες, που μετατρέπουν τα τεμένη από χώρους λατρείας σε χώρους εθνικιστικής τουρκικής προπαγάνδας ή και προεκλογικής προπαγάνδας «κατά των γκιαούρηδων»…
Σε μία κοινωνία πολιτών, όπου η Ελληνική νομοθεσία έχει προ πολλού αντικατασταθεί (σε μεγάλο μέρος της) από την Σαρία…
Σε μία κοινωνία πολιτών που εξαναγκάζεται (άμεσα ή έμμεσα, με εκφοβισμούς για άσκηση σωματικής βίας έως οικονομική βοήθεια από τους μουσουλμάνους της «μητέρας πατρίδας") να προσαρμόζεται και να ακολουθεί τις εντολές του ισχυρού της περιοχής (τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής)…
Σε μία κοινωνία που της απαγορεύεται να μιλάει την μητρική της γλώσσα, ενώ ταυτόχρονα διαγράφεται η κουλτούρα της μπροστά στην επέλαση του τουρκισμού (αυτά συμβαίνουν με υποβοηθήσεις πρόθυμων αριστεριζόντων εραστών του διεθνισμού που βρίσκονται σε όλες τις θέσεις της Ελληνικής «κρατικής μηχανής»)…
Η επιβολή άποψης και η καθοδήγηση στις εκλογές από τους καλοπληρωμένους ανθρώπους της Τουρκίας στην περιοχή, έρχεται να δημιουργήσει νέες συνθήκες και να επισημοποιήσει την άτυπη συγκυριαρχία της Άγκυρας επί της Ελληνικής Θράκης.

Δεν έχει σημασία ποια είναι τα πρόσωπα που προωθούνται για βουλευτές από το τουρκικό προξενείο, αφού όλα αυτά τα πρόσωπα – υποψήφιοι βουλευτές, είναι κατ’ αρχήν προσωπικότητες μειωμένου αυτοσεβασμού, οι οποίες αμέσως μετά την εκλογή τους καλούνται να εξυπηρετήσουν αυστηρά τις εντολές του εκάστοτε τούρκου προξένου. Έτσι κι αλλιώς, τα τελευταία είκοσι πέντε (25) χρόνια δεν έχει καταγραφεί καμία απολύτως προσφορά τους σε πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους οι μουσουλμάνοι της Ελληνικής Θράκης. Είναι περιφερόμενα πιόνια της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, που ταξιδεύουν στην Τουρκία ή στην Ευρώπη για να συμμετέχουν σε ανθελληνικές εκδηλώσεις, ενώ ενίοτε παρουσιάζονται και σε εκδηλώσεις εντός της Ελλάδας (που γίνονται με την ευγενική χορηγεία του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής) για να διαφημίσουν τον τουρκισμό τους και να δώσουν το στίγμα και σε άλλους μουσουλμάνους, ότι μπορούν να γίνουν «αγάδες» αν ακολουθήσουν τα βήματά τους…

Καμία σχέση δεν έχουν οι εκλογές στην Θράκη με την δημοκρατία, λοιπόν, αφού υπό το καθεστώς του φόβου, με ρατσιστικά (θρησκευτικά και εθνοτικά) κριτήρια, αλλά και με τον κίνδυνο της κοινωνικής, οικονομικής και επαγγελματικής απομόνωσης, οι μουσουλμάνοι της Θράκης καλούνται να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους στο… Ελληνικό Κοινοβούλιο! Οι εκλογές στην Θράκη αποτελούν την κορύφωση του τουρκικού παρεμβατισμού επί των εσωτερικών υποθέσεων της Ελλάδας. Το τραγικό είναι πως αυτό επιτρέπεται να συμβαίνει με την σιωπηλή συναίνεση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, που προσπαθούν να ωφεληθούν ψηφοθηρικά μέσα σε ένα αισχρό ανταλλακτήριο μουσουλμανικών ψήφων και εθνικών παραχωρήσεων.

Τέλος, δεν ξέρει ο απλός πολίτης αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει κοιτώντας προς τους δύο υποψηφίους που προωθούνται από τα συστημικά ΜΜΕ ως η λύση απέναντι στην στοχευμένη και καθοδηγούμενη ψήφο της Άγκυρας. Κι αυτό, γιατί οι δύο (όλως τυχαίως του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας) υποψήφιοι βουλευτές στων οποίων τα πρόσωπα αποπειράται μία «εθνική συσπείρωση» ψήφων, ήταν παρόντες και επί βουλευτικών θώκων όταν η Άγκυρα πολλαπλασίασε την ποσοτική και ποιοτική επίθεσή της επί της Ελληνικής Θράκης.
Ο μεν κ. Στυλιανίδης (πρώην υπουργός Εξωτερικών επί κυβερνήσεως Καραμανλή) φωνασκούσε τους τελευταίους μήνες προκειμένου να αποφύγει την επανάληψη της μαρτυρικής για τον ίδιο τελευταίας εβδομάδας των εκλογών του 2012, κατά την οποία καλούσε εναγωνίως σε συσπείρωση τους χριστιανούς ψηφοφόρους προκειμένου να μην «αλωθεί» ο ν. Ροδόπης από τους εκλεκτούς του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.
Η περίπτωση του κ. Κοντού (ν. Ξάνθης) αποτελεί κλαυσίγελο, αφού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ο «κύριος ανύπαρκτος», αφού τόσο στα αγροτικά (διετέλεσε υφυπουργός αλλά και υπουργός Γεωργίας επί κυβερνήσεως κ. Καραμανλή) απέτυχε να στηρίξει και τα αυτονόητα (η επιστροφή ΦΠΑ εκκρεμεί ακόμη σε μεγάλο μέρος των αγροτών του νομού Ξάνθης) στην «ειδικότητά» του, ενώ επί των εθνικών θεμάτων κατόρθωσε να περάσει κυριολεκτικά απαρατήρητος απέναντι στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής λόγω των μη δηλώσεών του κατά των πολυποίκιλων "δραστηριοτήτων" της Τουρκίας στην περιοχή.
Και οι δύο αυτοί υποψήφιοι σιώπησαν στο έκτρωμα του Καλλικράτη στην περιοχή και περιορίστηκαν σε σχέσεις πολιτικών αντιπαροχών, αγνοώντας πως η «φωτιά» που υπήρχε αργά ή γρήγορα θα χτυπούσε και τη δική τους… καρέκλα.

Εάν κάποιος σήμερα ζητούσε προβλέψεις για τις βουλευτικές εκλογές στην Ελληνική Θράκη, χωρίς να δίνουμε καμία σημασία στα ονόματα, θα λέγαμε πως είναι φυσιολογικό εάν στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης εκλεγούν 2 χριστιανοί βουλευτές, αν και αυτό σημαίνει πως η «ισχύς επί της ψήφου» των μουσουλμάνων έχει προσθέσει μία βουλευτική έδρα στην «τσέπη» της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Το «αφύσικο», αλλά διόλου απίθανο (αφού εξαρτάται από την συσπείρωση των ψηφοφόρων σε υποψήφιους που δεν αξίζουν την ψήφο) είναι οι μουσουλμάνοι που θα εκλεχθούν να φτάσουν τους πέντε (5) ή να πετύχουν και το «απόλυτο σκορ», δηλαδή να καταλάβουν και τις έξι (6) βουλευτικές θέσεις που εκλέγουν οι νομοί Ξάνθης και Ροδόπης. Και τότε, ο χάρτης δεν πρόκειται να βαφτεί γκρίζος, όπως έγινε στις Ευρωεκλογές, αλλά θα βαφτεί κόκκινος (από την τουρκική σημαία) εν μέσω πανηγυρισμών της γείτονος Τουρκίας…
Τελικά, κάποιοι εκεί στην Αθήνα (αλλά και ιδιαίτερα συνταξιούχοι «πατριώτες» υπάλληλοί τους στην Ξάνθη) να θέλουν, για τους δικούς τους λόγους, ένα τέτοιο αποτέλεσμα, επειδή κάτι τέτοιο θα τους βοηθήσει πολύ στην επαναξιολόγηση και επανεκτίμηση της Θρακικής γης ενόψει της διέλευσης ενεργειακών αγωγών από την περιοχή με ένα win-win που θα ικανοποιεί πλήρως και τον αδηφάγο γείτονα…

ΥΓ: Επειδή η προεκλογική σιωπή πέριξ της Θράκης είναι περισσότερο από εκκωφαντική, εμείς από την πλευρά μας θυμίζουμε πως σιωπή υπάρχει πριν το ξέσπασμα καταιγίδας, πριν την διάπραξη ενός εγκλήματος και στις… κηδείες. Μένει στους αυτοχριζόμενους σωτήρες της χώρας να μας διευκρινήσουν τι ακριβώς σημαίνει η σιωπή τους για την Θράκη, αλλά και για το σύνολο των εθνικών θεμάτων. Όσο για τους φωνασκούντες των μικρών κομμάτων, καλό θα ήταν να είχαν ήδη κάνει τα ελάχιστα (π.χ. καθημερινή μήνυση για αντιποίηση αρχής στους ψευτομουφτήδες ή άσκηση πίεσης για μείωση των αεροπορικών εισιτηρίων ενός ακριτικού νησιού) για να μπορούν να πείσουν για τον… «πατριωτισμό» τους. Πατριωτισμό, που καλό θα ήταν να τον ασκούν έναντι εκείνων που βάλλουν κατά της Ελλάδας αντί να ασχολούνται με το «χόμπι» του μη κουκουλοφόρου καταδότη των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Μπερδευτήκαμε με τις προεκλογικές δηλώσεις των υποψηφίων. Δεν ξέρουμε πια αν Ενωμένη Ευρώπη είναι η νίκη των κουμπουροφόρων της παρακρατικής Ελλάδας σύμφωνα με τον ευρωπαϊστή «εθνικιστή» βουλευτή Βορίδη για να τον ψηφίσουμε ή είναι βασισμένη στην συνθήκη διακήρυξής της που διαλαλεί ο ευρωπαϊστής Τσίπρας για να ψηφίσουμε αυτόν. Τι είναι λοιπόν, η «πατρίδα» μας Ευρώπη; Είναι η ερωμένη των παρακρατικών της Δεξιάς ή είναι η ερωμένη των κωλοτουμπιστών της Αριστεράς;

Όμως η Ε.Ε είναι και τα δύο. Είναι μία Ένωση φτιαγμένη από τους νικητές συμμάχους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που πρώτο μέλημα τους ήταν να ξαναδημιουργήσουν ισχυρό τον εχθρό τους, την Γερμανία με απώτερο σκοπό το κοινό ταμείο βάζοντας χέρι στα εθνικά ταμεία των ευρωπαϊκών χωρών.

Έτσι λοιπόν, έρχεται η «νικημένη» Αριστερά της Ελλάδας μέσω Τσίπρα να προσκυνήσει την συνθήκη ίδρυσης της Ε.Ε. «Η λιτότητα δεν αποτελεί ιδρυτική συνθήκη της Ε.Ε.», είπε ο Αλέξης. Αυτός που του γράφει αυτές τις εξυπνάδες δεν μπαίνει καν στον κόπο να διαβάσει την ιδρυτική διακήρυξη της Ε.Ε. Στον ίδιο κόπο δεν μπαίνει και το φασιστοειδές Βορίδης ο οποίος από την μία υποστηρίζει το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» αλλά από την άλλη είναι υποστηρικτής της Ε.Ε.

Εφόσον ο «εθνικιστής» Βορίδης είναι με την Ελλάδα πώς μπορεί να είναι με την Ε.Ε που ο αρχιτέκτονας της Ένωσης, Ζαν Μονέ, το 1947 (όταν οι πρόγονοι του Βορίδη ελευθέρωναν την Ελλάδα από τους προδότες Κομουνιστές) διακήρυττε «Δεν θα υπάρξει ειρήνη για την Ευρώπη αν τα κράτη συνεχίζουν να έχουν την εθνική τους κυριαρχία». Γιατί δεν παίρνει τα κουμπούρια ο απόγονος των «ελευθερωτών» της Ελλάδας να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον αυτών που του παίρνουν την «Πατρίδα, την Θρησκεία και την Οικογένεια»;

Τι έγινε, ρε Βορίδη; Έφτασες εσύ να είσαι «πολίτης του κόσμου» όπως ο αντίπαλός σου πρώην Συνασπιστής και νυν Συριζαίος; Το πιο πιθανόν είναι ότι όπως χρηματιζόταν με μία Αγγλική συμμαχική λίρα ο πρόγονός σου για να πατάξει τον κομουνισμόν έτσι και εσύ παίρνεις βαγόνια λίρες με τους νοικοκυραίους Νδκράτες οπαδούς σου να παραδώσεις την πατρίδα εφόσον το είδωλό σου ο ευρωπαϊστής Μονέ τόνιζε: «Τα κράτη της Ευρώπης θα πρέπει να επιλέξουν την συνεργασία και ομοσπονδιακή μορφή». Πάει το Πατρίς, έγινε Ομοσπονδία. Πόσες λίρες, ρε Βορίδη, κόστισε η υπογραφούλα παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας; Τα πήρατε σε λίρες ή σε χαρτονομίσματα του Ευρώ;

Αφού δεν μπορούμε να ψηφίσουμε Βοριδικούς εφόσον αποδεδειγμένα μέχρι σήμερα μόνο όταν πληρώνονται πολεμούν για την «Πατρίδα», ας πάμε στο άλλο άκρο. Στην Αριστερά του Σύριζα. Ο κειμενογράφος του Τσίπρα δεν είχε χρόνο να ψάξει τι έγινε το 1947 όταν στηνόταν η Ενωμένη Ευρώπη. Δεν μπορούσε όμως να κοιτάξει τις δηλώσεις του μαοϊστή, ευρωπαϊστή ομοϊδεάτη του προέδρου της Κομισιόν, Χοσέ Μπαρόζο το 2012; Πάνω στην ιδρυτική διακήρυξη μίλησε τότε ο Χοσέ «οι χώρες πρέπει να παραδώσουν μέρος της εθνικής κυριαρχίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο αν θέλουν να αποκαταστήσουν την αξιοπιστία της Ευρωζώνης». Το ποθείς τόσο το Ευρώ, Αριστερέ Τσίπρα ώστε να είσαι έτοιμος να παραδώσεις κι εσύ εθνική κυριαρχία; Όχι, για λιτότητα δεν λέει η ιδρυτική διακήρυξη, αλλά λέει κάτι χειρότερο που το κρύβετε με την αγράμματη αριστεροσύνη σας τεχνηέντως. Από το 1947 μέχρι και σήμερα όλοι οι ευρωπαϊστές που κινούνε τα νήματα της ΕΕ υπερασπίζονται την παράδοση εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών.

Μπορεί για τους ανίδεους και επικίνδυνους ψηφοφόρους σας ο όρος «εθνική κυριαρχία» να είναι ένα τίποτε μπροστά στον όρο «λιτότητα». Αλλά πώς μπορείς να έχεις ισχυρά ανεξάρτητους οικονομικά πολίτες σε μια χώρα όταν αυτοί οι πολίτες δεν θα κυριαρχούν οικονομικά στον ίδιο τους τον τόπο; Πώς μπορεί ο νεοκολίγος ευρωπαίος πολίτης να μην πεινάσει όταν το χωράφι δεν είναι δικό του αλλά ανήκει στον νεοκοτζαμπάση Ευρωπαίο ισχυρό εταίρο;

Είναι περιττό να βάλουμε για ανάλυση τα πιστεύω των ενδιάμεσων φιλοευρωπαϊκών κόμματων της Δεξιάς και της Αριστεράς που θα σώσουν την Ελλάδα στις επικείμενες εκλογές. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι με την λογική των προγόνων του Βορίδη ανεμίζουν παντιέρες για την «πατρίδα» των νεοελλήνων, Ευρώπη, όλοι τους. Με μία λίρα τον μήνα απλώνετε κεφάλια Ελλήνων στο πεζοδρόμιο και στέλνετε τις αναμνηστικές φωτογραφίες στο αφεντικό ότι ο όρκος για την διαφύλαξη της ιδρυτικής συνθήκης της Ε.Ε στηρίχθηκε και στο δικό σας λεπίδι.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και βέβαια δεν εννοούμε τον απερχόμενο ''πρωθυπουργό''-ανδρείκελο των τοκογλύφων, αλλά τον Πρωθυπουργό (αντιμνημονιακό, και ας ελπίσουμε έστω και λιγουλάκι αντισυστημικό) της επόμενης Δευτέρας.

Το πρώτο, ΠΡΩΤΟ απ' όλα που πρέπει να κάνετε κύριε Πρωθυπουργέ, θα είναι να κόψετε το μακρύ χέρι του φασισμού, το μαύρο στόμα της συστημικής τρομοκρατίας, που κάθε βράδυ (και προεκλογικά όλη μέρα) διαστρέφει την πραγματικότητα, διασύρει πρόσωπα και ιδέες, ουρλιάζει, ψεύδεται, πέρδεται και μας φτύνει στο πρόσωπο την βρωμερή ανάσα του συστήματος, γιατί αυτά τα συστημικά-μνημονιακά ΜΜΕ είναι το ίδιο το σύστημα, με την μορφή ανθρώπου, και με την μορφή ''ενημέρωσης''!

Αποτελούν το πιό αισχρό και μιαρό δημιούργημα της μεταπολίτευσης.
Είναι η Λερναία Ύδρα που φυλάει το σύστημα, και την τύχη εκείνης πρέπει νάχει.

Κύριε Πρωθυπουργέ της Δευτέρας 26/1, αν είστε εκείνος που υποψιαζόμαστε (και πιά ελπίζουμε), δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχάσετε πως από τα ''αλώνια'' της πολιτικής και του 4%, σας πήρε στον ώμο της η αγανάκτηση, η οργή, και η ελπίδα του λαού και σας ανέβασε στα ''σαλόνια'' της εξουσίας, και ίσως και της καρδιάς του (αυτό εναπόκειται στο χέρι σας)!

Σε αυτόν τον λαό, στην βοήθειά του πρέπει πάντα να προστρέχετε. Να του λέτε την αλήθεια.

Να του λέτε: ''Προσπαθώ να κάνω αυτό, και μου δημιουργούν προβλήματα εκείνοι. Πείτε τους, εσείς, τί θέλετε!''

Να μην διστάζετε να καλείτε τον κόσμο έξω, να διαδηλώνει την βούλησή του, αρωγός και συμπαραστάτης σας, στον εφιαλτικό πόλεμο που θα σας κηρύξει το σύστημα στην πρώτη σωστή σας απόφαση!

Δεν είναι διασάλευση της τάξης, η γνώμη του λαού!

Δεν είναι καν ''τάξη'' να κλείνεις έμφοβους και εκβιασμένους τους πολίτες στα σπίτια τους! 

ΤΑΞΗ ΕΙΝΑΙ, ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Αυτήν την τάξη να επιδιώξετε εσείς, και η άλλη τάξη θα έρθει σαν φυσικό αποτέλεσμα.

Τολμήστε κύριε Πρωθυπουργέ.
Οι πραγματικοί πολιτικοί τολμούν!
Τα αποσπόρια του συστήματος, τα ''αναγκαία τίποτα'', όχι!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σαφή προειδοποίηση προς την Τουρκία απεύθυνε ο βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας γνωστός διεθνώς οικονομολόγος, Joseph Stiglitz, μην τυχόν και προχωρήσει στην υιοθεσία του ευρώ σαν νόμισμα της, επικαλούμενος το προηγούμενο παράδειγμα της χώρας μας η οποία, σύμφωνα με τον διάσημο Αμερικανό Οικονομολόγο, ουσιαστικά κατέστρεψε την οικονομία της με την ένταξη της στην Ευρωζώνη.

Μιλώντας προσκεκλημένος σε συνέδριο του «Ιδρύματος Νέων Επιχειρηματιών» στα Άδανα της Τουρκίας, ο Joseph Stiglitz προειδοποίησε την Τουρκία ότι μια πιθανή προσχώρηση της στην νομισματική ένωση της Ευρώπης θα αποβεί μεγάλη καταστροφή για την τουρκική οικονομία ενώ θα έχει και πολύ δυσμενείς επιπτώσεις στις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.

Ο Αμερικανός οικονομολόγος έκανε μια εκτενή ανάλυση της διεθνούς οικονομικής κρίσης και αναφέρθηκε στην πρωτοφανή πτώση των τιμών του πετρελαίου. Όπως επεσήμανε, αν η Τουρκία δεν είχε εθνικό νόμισμα να χειρίζεται την κρίση, η τουρκική οικονομία θα είχε υποστεί μεγάλη ζημιά.
Όπως τόνισε η κατάρρευση της διεθνής αγοράς του πετρελαίου που έχει δυσμενείς επιπτώσεις σε πολλές οικονομίες του Περσικού κόλπου καθώς και στην Ρωσία, δεν θα αποβεί τελικά προς όφελος της διεθνούς οικονομίας και θα προκαλέσει μεγάλες αναταράξεις στο διεθνές οικονομικό πεδίο. Στην περίπτωση αυτή είναι αναγκαίο, όπως υποστήριξε, η ύπαρξη ενός εθνικού νομίσματος που θα δίνει την δυνατότητα και την ευχέρεια στην τουρκική κυβέρνηση να ασκήσει μια ανεξάρτητη οικονομική πολιτική, αναλόγως των εξελίξεων και των επιπτώσεων από τις αναταράξεις αυτές.

Όσον αφορά το ευρώ, ο Αμερικανός οικονομολόγος τόνισε πως ήταν από την αρχή ένα μεγάλο λάθος και οι προσεχείς εξελίξεις με την ραγδαία πτώση της ισοτιμίας του είναι μόνο η αρχή μεγαλυτέρων αναταράξεων στις ευρωπαϊκές οικονομίες που έκαναν την λάθος επιλογή να το υιοθετήσουν.
Το ευρώ, όπως υποστήριξε ο Joseph Stiglitz, θα προκαλέσει μεγαλύτερες ζημιές στις ευρωπαϊκές οικονομίες και εδώ προχώρησε σε μια σαφή προειδοποίηση και προς την γερμανική οικονομία για την οποία προέβλεψε ότι με την σημερινή στάση της γερμανικής κυβέρνησης, θα προκαληθεί σταδιακά μια ύφεση στην γερμανική οικονομία η οποία θα έχει και πολύ σοβαρές πολιτικές και όχι μόνο επιπτώσεις σε όλη την ευρωζώνη. Μάλιστα επικαλέστηκε χαρακτηριστικά το παράδειγμα της χώρας μας, της Ελλάδας, που σύμφωνα με τον Αμερικανό οικονομολόγο πληρώνει τις βαριές συνέπειες της υιοθέτησης του ευρώ.
Ο Joseph Stiglitz δεν δίστασε να επιτεθεί ανοιχτά στην Γερμανία για την οποία επεσήμανε ότι μπορεί να ακολουθήσει τον δρόμο της Ελλάδας εάν συνεχίσει με αυτή την παραλογή οικονομική πολιτική. Η ευρωζώνη, υποστήριξε ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος, δεν έχει κανένα μέλλον και είναι στην αρχή της ολοκληρωτικής της κατάρρευσης.

Ας όψονται όλοι αυτοί οι πολιτικοί που μας οδήγησαν σε αυτή την θανάσιμη επιλογή χωρίς καν να ρωτήσουν τον ελληνικό λαό, όπως έκαναν άλλοι λαοί της Ευρώπης, όπως η Σουηδία και η Δανία που αρνήθηκαν να προσχωρήσουν στην νομισματική ένωση και ποτέ δεν το μετάνιωσαν.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η διαδικασία επαναλαμβάνεται αενάως τόσο στις οικογένειες όσο και στις κοινωνίες. Η πρώτη γενιά χτίζει, η δεύτερη απολαμβάνει και η τρίτη τα γκρεμίζει όλα και μένει στο δρόμο.

Στην Ελλάδα η πρώτη γενιά ήταν αυτή που έχτισε την μεταπολεμική άνοδο από το ’50 μέχρι το ’80. Η δεύτερη αυτή που έφαγε τα έτοιμα από το ’80 μέχρι το 2000 και η τρίτη αυτή που την χρεοκόπησε από το 2000 μέχρι το 2015(+).

Συνήθως η γενιά που τα γκρεμίζει όλα είναι μια γενιά που δεν έχει ζήσει πολέμους, δυστυχίες και ανέχεια και τα θεωρεί όλα δεδομένα χωρίς να χρειάζεται να καταβληθεί το αντίστοιχο αντίτιμο. Θέλουμε ευρώ χωρίς καμιά θυσία, όπως συνηθίζεται εσχάτως να λέγεται...

Οι πρώτες γενιές έχτισαν την μεταπολεμική Ελλάδα από το τέλος του εμφυλίου στις αρχές της δεκαετίας του ’50 μέχρι το ’80. Εμβληματικές μορφές στην πολιτική σκηνή της περιόδου ο γηραιός συντηρητικός στρατάρχης Παπάγος που ανέθεσε το σχέδιο της οικονομικής αναγέννησης στο κεντρώο φιλελεύθερο Σπύρο Μαρκεζίνη, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κλπ...

Στον επιχειρηματικό τομέα οι εμβληματικές μορφές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς ήταν ο Μποδοσάκης, ο Σκαλιστήρης, ο Πετζετάκις, ο Κατσάμπας, ο Φιξ, ο Ωνάσης κ.ά.

Την περίοδο αυτή όπως και στην υπόλοιπη Δύση το κράτος έπαιζε καθοριστικό ρόλο στο ποιος θα γίνει επιχειρηματίας και ποιος όχι καθώς δεν υπήρχε ούτε ελευθερία εισαγωγών - εξαγωγών, ούτε ελεύθερη πρόσβαση σε συνάλλαγμα για την αγορά μηχανολογικού εξοπλισμού.

Η διαπλοκή οικονομίας και πολιτικής έλαβε έκταση μέσω των θαλασσοδανείων που εκχωρούσαν οι ελεγχόμενες από το κράτος τράπεζες.

Παρ΄ όλα αυτά η μεταπολεμική γενιά κατάφερε να σηκώσει μια ρημαγμένη από τον εμφύλιο χώρα και να τη φέρει κοντά στο μέσο όρο της ζωής στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το μοντέλο αυτό της οικονομίας όμως έξω και μέσα άρχισε να παρουσιάζει σημάδια κόπωσης στη δεκαετία του ’70. Οι πετρελαϊκές κρίσεις αποτέλεσαν τη χαριστική βολή.

Η Χούντα αποτέλεσε το απαραίτητο συστατικό πόλωσης για να κυοφορηθεί το ιδεολογικό περιτύλιγμα της δεύτερης γενιάς.

Στην Ευρώπη και την Αμερική η απάντηση στην κρίση και τον στασιμοπληθωρισμό ήταν η μείωση του κράτους και η μείωση των ρυθμίσεων στις διεθνείς νομισματικές και οικονομικές δραστηριότητες.

1980 - 2010

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 η Ελλάδα κατάφερε να γίνει μέλος της ΕΟΚ και να αλλάξει πολιτικό πρόσημο. Την ώρα που σε όλη την Ευρώπη ξεκινούσαν οι αποκρατικοποιήσεις, στην Ελλάδα ξεκίνησαν οι κρατικοποιήσεις. Εμβληματικές μορφές της μεταπολίτευσης στην πολιτική ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και κυρίως ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τις εθνικοποιήσεις στην Ελλάδα τις ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τις επέκτεινε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου εξάντλησε μέσα σε μια δεκαετία όλο το λίπος που είχε συγκεντρώσει η ελληνική κοινωνία κατά την περίοδο ανάπτυξης που προηγήθηκε μεταξύ 1950 και ’80. Το 1985 μάλιστα η χώρα κινδύνεψε να χρεοκοπήσει.

Στις δεκαετίες ’80 και ’90 διαλύθηκε ολόκληρος ο παραγωγικός ιστός ελαφράς βιομηχανίας που είχε δημιουργηθεί μετά το 1950.

Μεγάλοι όμιλοι όπως Μποδοσάκη, Σκαλιστήρη, Μαδεν Λάκκο, κρατικοποιήθηκαν από τους σοσιαλιστές προκειμένου να παράγουν υπό την εποπτεία του κράτους με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρον. Όλοι χρεοκόπησαν και έβαλαν λουκέτο, αφού έδωσαν την ευκαιρία σε κάποια κομματικά τρωκτικά να δημιουργήσουν περιουσίες σε βάρος της κοινωνίας.

Εκατοντάδες επιχειρήσεις όπως η Πιρέλι, η Γκουντγιαρ, η Πειραϊκή Πατραϊκή, η Αιγαίο κλπ χρεοκόπησαν έχοντας περάσει ή όχι σε κρατικό έλεγχο. Την δεκαετία του ’80 ξεκίνησε η περίοδος της δεύτερης γενιάς που τρώει τα έτοιμα.

Την πίεση της ανεργίας από το κλείσιμο των επιχειρήσεων ο Ανδρέας Παπανδρέου την αντιμετώπισε με προσλήψεις στο δημόσιο και πρόωρες συνταξιοδοτήσεις.

Αν ο γέρο Καραμανλής δεν είχε βάλει την Ελλάδα στην ΕΟΚ η περίοδος αυτή θα είχε τελειώσει πριν το τέλος της δεκαετίας του ’80, όταν το δημόσιο χρέος ανέβηκε από το 25% στο 100% του ΑΕΠ.

Οι κοινοτικές επιδοτήσεις όμως επέκτειναν και παρέτειναν το βίο του κλεπτοκρατικού βαλκανικού σοσιαλισμού. Νέα επιχειρηματικά τζάκια της περιόδου ήταν επιχειρηματίες χωρίς εξαγωγικές επιχειρήσεις όπως οι προηγούμενοι αλλά κρατικοδίαιτοι.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 μέχρι το 2000 στη χώρα εισέρευσαν πάνω από 200 δισ. ευρώ κοινοτικών επιδοτήσεων και ενισχύσεων οι οποίες αντί να αναμορφώσουν την παραγωγική βάση πήγαν στην κατανάλωση.

Οι εισροές από την ΕΟΚ παρέτειναν και επέκτειναν το φαγοπότι της δεύτερης γενιάς μετά τον πόλεμο.

2000 -2015...

Το 2000 η χώρα χάρη στους δείκτες μιας παρασιτικής καταναλωτικής κοινωνίας των δημοσίων υπαλλήλων κατάφερε να εισέλθει στη ζώνη του ευρώ. Ήταν ένα κράτος και μια κοινωνία εθισμένα στην κατανάλωση που απέκτησαν μια πιστωτική κάρτα χωρίς πιστωτικό όριο.

Μέσα σε μια δεκαετία το χρέος του κράτους εκτοξεύθηκε σε επίπεδα που δεν ήταν διατηρήσιμα και ήρθε η χρεοκοπία.

2000 -2010

Μετά το 2010 ακολουθεί η τρίτη γενιά αυτή που καταστρέφει ό,τι είχε μείνει όρθιο.

Το κλίμα της ευημερίας με δανεικά απογείωσε η διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή (2004 -2010) όταν χάθηκε κάθε έλεγχος στις κρατικές δαπάνες και τις πελατειακές εξυπηρετήσεις.

Το 2010 οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν την χρεοκοπία υπό την κηδεμονία της τρόικα προσπάθησαν να μαζέψουν τα αίτια που οδήγησαν στην ελεγχόμενη χρεοκοπία. Επί της ουσίας το μόνο που κατάφεραν ήταν μέσω οριζόντιων περικοπών να μειώσουν τα ελλείμματα χωρίς να αγγίξουν τον πυρήνα του παρασιτικού, πελατειακού κράτους και οικονομίας. Η επερχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τις υποσχέσεις επαναφοράς των συνθηκών ευημερίας με δανεικά εγγυάται την απόλυτη κατάρρευση του μεταπολεμικού και μεταπολιτευτικού μοντέλου. Με μεγάλη προθυμία ο κ. Τσίπρας ζητά να πάρει στα χέρια την απασφαλισμένη βόμβα που τύχη μεγάλη βοήθησε να μην σκάσει στα χέρια του κ. Γ. Παπανδρέου, χαρακτηριστικό εκπρόσωπο της τρίτης γενιάς μιας πολιτικής οικογένειας που διατρέχει όλη την μεταπολεμική περίοδο.

Το «σκάσιμο» της βόμβας που πυροδότησε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου θα είχε συμβολικό χαρακτήρα. Αντί του βιολογικού τέκνου όμως φαίνεται πως η ειμαρμένη της ιστορίας επιλέγει να σκάσει στα χέρια του πολιτικού τέκνου και κληρονόμου του βαθέος ΠΑΣΟΚ.

Οι ενδείξεις τόσο από το εξωτερικό όσο και το εσωτερικό συγκλίνουν πως το 2015 θα ζήσουμε την αυλαία του μεταπολεμικού μοντέλου. Η τρίτη γενιά εξαντλεί τις τελευταίες σταγόνες λίπους με ανεδαφικές προεκλογικές υποσχέσεις, αγνοώντας ή αδιαφορώντας για τις συνέπειες της απογοήτευσης.

Ο Θεός βοηθός...
Και καλού κακού πάρτε κανένα μακαρόνι...



Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Οι εκλογές τελειώνουν πάντοτε μόνον όταν κλείσουν οι κάλπες – και μέχρι τότε, ότι και να πει κανείς, δεν είναι οριστικό και δεδομένο. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα όλων είναι ότι την ερχόμενη Κυριακή θα υπάρξει μια μεγάλη πολιτική ανατροπή στην Ελλάδα: συμφωνούν σε αυτό όλες οι δημοσκοπήσεις, συμφωνούν όλες οι πολιτικές εκτιμήσεις, συμφωνούν όλες οι ξένες αναλύσεις και αναφορές, αλλά, όπως φαίνεται, συμφωνεί πάνω απ’ όλους και η ίδια η κυβέρνηση, η οποία μιλά εδώ και ημέρες μόνον ως αντιπολίτευση της αντιπολίτευσης…

Το γεγονός ότι ο πολιτικός λόγος της Ν.Δ. δεν είναι πια τίποτα άλλο από μία συνεχής προσπάθεια ανάσχεσης του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε άλλο δείχνει παρά μια εμπιστοσύνη της κυβέρνησης στο αποτέλεσμα των εκλογών. Αυτό δε ισχύει πλέον πολύ περισσότερο για το ΠαΣοΚ, το οποίο, απειλούμενο και από τον Γιώργο Παπανδρέου, ξέχασε εντελώς τις απειλές και ήδη απλώνει δίχτυα συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ – οι καιροί αλλάζουν…

Όμως, όσο κι αν η ελληνική πολιτική σκηνή παρουσιάζει συστηματικά τέτοιες ιλαρές – όσο και επικίνδυνες – όψεις, αυτό δεν σημαίνει ότι ισχύει το ίδιο και για τους μετεκλογικούς συνομιλητές της ερχόμενης κυβέρνησης, δηλαδή, ουσιαστικά, το Βερολίνο. Εκεί, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, καθώς οι Γερμανοί δεν πρόκειται να καθίσουν ήσυχα: θα αντιδράσουν, γιατί, αν δεν το κάνουν, θα γκρεμιστούν δια μιας όλα όσα εδώ και πέντε χρόνια, μέσα από την κρίση χρέους, βρήκαν την ευκαιρία να χτίσουν προς όφελος της χώρας τους, εις βάρος φυσικά όλου του νότου της Ευρώπης.

Αλλωστε, η αντίδραση φαίνεται ήδη και από τη στάση της γερμανικής κυβέρνησης, αλλά και από τις δημοσκοπήσεις στις οποίες το 81% των Γερμανών πολιτών φέρεται να είναι εναντίον της ελληνικής παραμονής στην ευρωζώνη, την ώρα που ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών κάνει άνοιγμα προς την Ελλάδα για το χρέος και για τη λιτότητα, επικουρούμενος και από πολλούς άλλους διεθνώς που βλέπουν που οδηγεί η γερμανική πολιτική όχι μόνον την Ελλάδα, αλλά την Ευρώπη στο σύνολό της.

Κι αυτό, ενώ το Βερολίνο έχει πολλάκις ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους δύο πράγματα: πρώτον ότι δεν θα δεχθεί ούτε καν να συζητήσει αλλαγές στο ελληνικό πρόγραμμα και, δεύτερον, ότι αποκλείει εντελώς κούρεμα ελληνικού χρέους. Πρέπει λοιπόν άπαντες να προβληματιστούν σοβαρά: γιατί πρώτα οι Γερμανοί οδήγησαν ουσιαστικά την κυβέρνηση Σαμαρά στη σφαγή; Και, μετά, αφού το έπραξαν αυτό με μια τόσο φίλια κυβέρνηση, τι θα κάνουν με μία άλλη αν αυτή τους αμφισβητήσει την πλήρη ηγεμονία; Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες: αν αντιδράσει, θα της κάνουν τη ζωή κόλαση. Το γιατί σχετίζεται με την βαθύτερη ουσία όλων όσων εξελίσσονται και τα οποία, δυστυχώς, η ελληνική πολιτική μάλλον στο σύνολό της δεν έχει ακόμα και τώρα αντιληφθεί.

Όπως προκύπτει ήδη από τα συμπεράσματα του εθνικού συνεδρίου των Γερμανών χριστιανοδημοκρατών τον Νοέμβριο του 2011, η Γερμανία θέλει να προχωρήσει στη διαδικασία πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, η οποία περιγράφεται εκεί με σαφήνεια: εκλεγμένος πρόεδρος με μεγάλες εξουσίες, κοινό υπουργείο Οικονομικών, νέα δομή ευρωκοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης και οργάνωσης της Ευρωπαικής Επιτροπής προς όφελος των μεγάλων κρατών. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει πρώτα να τελειώσουν οριστικά και αμετάκλητα με όλα τα άλλα, ιδίως η υπόθεση των αμφισβητήσεων και των διαφωνιών ως προς την κρίση χρέους. Τα ζητήματα αυτά πρέπει να φύγουν απ’ τη μέση.

Η καγκελάριος Μέρκελ, παρά την πρωτοφανή δημοφιλία της στη Γερμανία, διανύει την τελευταία, κατά πάσα πιθανότητα, θητεία της - ίσως μετά να είναι η πρώτη πρόεδρος αυτής της νέας πολιτικής Ευρώπης.

Σίγουρα πάντως ούτε η ίδια, ούτε η Γερμανία στο σύνολό της θα συνεχίσουν να έχουν την κρίση στο επίκεντρο. Θα πάνε παραπέρα για να πετύχουν αυτό που θέλουν. Και εκεί, θα είναι μαζί τους μόνον εκείνοι που θέλουν αλλά και μπορούν, σε μία ουσιαστικά γερμανική Ευρώπη υπό το Βερολίνο, με την Αγγλία εκτός, τη Γαλλία γονατισμένη και ολόκληρο το νότο εντελώς αδύναμο και εξαρτημένο.

Αυτό ακριβώς εξελίσσεται σήμερα. Και, δυστυχώς, ακριβώς αυτό είναι που δεν έχει καταλάβει ακόμα η Ελλάδα, η οποία θα κληθεί τώρα είτε να αποδείξει ότι δεν θα δυσκολέψει πλέον ξανά ποτέ αυτή τη σχεδιασμένη από καιρό πορεία, είτε θα τεθεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σύντομα εκτός της.

Αυτό θα βρει όμως μπροστά της η επόμενη ελληνική κυβέρνηση. Και πρέπει να είναι έτοιμη απέναντι σε μια σκληρή επίθεση που, χωρίς αμφιβολία, έρχεται.

Η Γερμανία δεν δίνει πια κανένα περιθώριο στην Ελλάδα να επιβιώσει στο δρόμο για την ολοκλήρωση της πορείας προς τη γερμανική Ευρώπη – και είναι φυσικό, αυτό ακριβώς σημαίνει μια γερμανική Ευρώπη: δεν είναι η Ευρώπη που ξέραμε, ούτε που θέλουμε.

Ετσι, ο δρόμος για τη χώρα είναι πλέον ένας και μοναδικός: η έμπρακτη αμφισβήτηση, όσο επώδυνη κι αν αποφασίσουν να την κάνουν. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει, παρά μόνον αυτός.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές της Κυριακής θα στείλει ένα «απίστευτα ισχυρό μήνυμα» γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Παρέδωσε τα όπλα το δεξιό αγγλικό περιοδικό «Εκόνομιστ», το οικονομικό περιοδικό με το μεγαλύτερο κύρος στην Ευρώπη. «Η εποχή του ΣΥΡΙΖΑ» έχει βάλει τίτλο στη σελίδα γραμμής για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. «Μια λαϊκίστικη νίκη στις εκλογές δεν χρειάζεται να σημάνει καταστροφή για την Ελλάδα ή για την Ευρωζώνη» υπογραμμίζει στον υπότιτλο. Θεωρώντας δεδομένη τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, το βαθύτατα συντηρητικό περιοδικό γράφει μεταξύ άλλων: «Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είχαν ελπίσει να αποτρέψουν μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Σε μια χώρα όμως που είδε το ΑΕΠ της να πέφτει 25%, την ανεργία στο 26% και το ένα τρίτο του πληθυσμού της να κινδυνεύει να πέσει στη φτώχεια, δεν συνιστά έκπληξη η απόρριψη εκείνων που ηγήθηκαν αυτής της δυστυχίας. Οι Γερμανοί και άλλοι συχνά κώφευαν στα βάσανα που προκάλεσε η πολιτική της λιτότητας που προώθησαν. Η έκπληξη είναι ότι δεν εμφανίστηκε νωρίτερα μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση»! Το αγγλικό περιοδικό δεν διστάζει να θέσει ωμά το κορυφαίο πρόβλημα που έχει προκύψει στις χώρες της Ευρώπης που έχουν πληγεί από την κρίση. «Μια θλιβερή κληρονομιά της κρίσης του ευρώ είναι η αποδυνάμωση των δεσμών δημοκρατικής νομιμότητας ανάμεσα στους κυβερνώντες και τους κυβερνόμενους» τονίζει χωρίς περιστροφές και προειδοποιεί: «Η Ευρωζώνη μόλις άρχισε να καταπιάνεται με τις εντάσεις μιας νομισματικής ένωσης που δεν υποστηρίζεται από μια πολιτική ένωση».
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η κατάληξη του ενδιαφέροντος ολοσέλιδου αυτού άρθρου: «Αν μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δίνει στους Ελληνες την αίσθηση ότι ασκούν τουλάχιστον μια μικρή επίδραση στο πεπρωμένο τους, αυτό θα βοηθούσε λίγο στη διόρθωση της ζημιάς που έχει γίνει τα τελευταία λίγα χρόνια.

Σε ό,τι αφορά τους Ευρωπαίους, μπορούν να θεωρήσουν τους εαυτούς τους τυχερούς που η πρώτη τους σοβαρή κονταρομαχία με τον λαϊκισμό έχει μια πιθανότητα να αποτρέψει την καταστροφή»! Λίγο - πολύ την ίδια οπτική γωνία έχουν και οι επίσης βρετανικοί «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» σε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για τις επιπτώσεις που θα έχει η αναμενόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ισπανία, όπου το κίνημα των αγανακτισμένων Ποδέμος (Μπορούμε) προηγείται στις δημοσκοπήσεις και η χώρα έχει βουλευτικές εκλογές τον Νοέμβριο. «Καθώς η Ελλάδα βαδίζει προς κρίσιμες βουλευτικές εκλογές αυτόν τον μήνα, λίγοι παρακολουθούν τον ελληνικό προεκλογικό αγώνα πιο προσεκτικά και με μεγαλύτερο εκνευρισμό από τους πολιτικούς ηγέτες της Ισπανίας... Βλέποντάς τες από τη Μαδρίτη οι ελληνικές εκλογές μοιάζουν σχεδόν σαν δοκιμή των ισπανικών βουλευτικών εκλογών που θα γίνουν αργότερα φέτος» γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» αρχίζοντας την ανάλυσή τους και συνεχίζουν:

«Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται σταθερά των αντιπάλων του, αυξάνοντας τις ελπίδες του κινήματος Ποδέμος στην Ισπανία ότι μπορεί να ακολουθήσει τα χνάρια των Αθηναίων συμμάχων του» υπογραμμίζει η βρετανική εφημερίδα. «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το πρώτο κόμμα κατά της λιτότητας που θα νικήσει στις εκλογές και αυτό θα στείλει ένα απίστευτα ισχυρό μήνυμα» δηλώνει στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ο Χοσέ Ιγνάθιο Τορεβλάνκα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων. «Για το Ποδέμος θα ήταν καταπληκτικό να μπορέσει να δείξει ότι ο λαός μπορεί πραγματικά να επιλέξει εναλλακτική λύση. Δεν πρόκειται τόσο πολύ για την Αριστερά και τη Δεξιά, είναι η απόδειξη ότι το παλιό καθεστώς μπορεί να καταστραφεί» προσθέτει ο Τορεβλάνκα με ιδιαίτερη έμφαση. Η επερχόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή δίνει ώθηση σε αριστερούς και προοδευτικούς διανοούμενους όλης της Ευρώπης. Αυτό συνάγεται από μια διακήρυξη στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ που κυκλοφορεί και στο Βέλγιο.

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίζονται, θα συντελέσει ώστε «να δημιουργηθεί κοινό μέτωπο εναντίον της λιτότητας και των μνημονιακών πολιτικών που μαστίζουν την Ευρώπη» και συνεχίζουν: «Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βάλει τέλος στην πολιτική της λιτότητας που έχει επιπέσει σε όλη την Ευρώπη. Θα ήταν μια σημαντική νίκη για την κοινωνική δικαιοσύνη και για μια αλληλέγγυα Ευρώπη, αντίθετη με τους εθνικισμούς και τον φασισμό». Αυτά λένε οι Βέλγοι, οι οποίοι τάσσονται υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ και Γάλλοι διανοούμενοι διακινούν ανάλογο κείμενο. Πολλοί ελπίζουν πολλά. Τι θα γίνει όμως, θα το δούμε...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου