Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Απρ 2016

Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συμπεριφέρεται με την αυτοπεποίθηση ότι έχει αποκαταστήσει τις φθαρμένες σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε., παρά την αγανάκτηση του για το τραγούδι και το βίντεο κλιπ της γερμανικής τηλεόρασης που σατιρίζει την αυταρχική και αυτάρεσκη διακυβέρνηση του.

Του David Gardner
Financial Times


Είναι μια αυτοπεποίθηση που εδράζεται στον πανικό της Ευρώπης για τα κύματα των Σύρων προσφύγων που καταφθάνουν από την Τουρκία προς την Ε.Ε., που δίνει στον κ. Ερντογάν το πάνω χέρι για όσο καιρό υπόσχεται ότι θα προσπαθήσει να τα περιορίσει.

Ωστόσο η αυτοπεποίθηση που επιδεικνύει απέναντι στην αναζωπύρωση του πολέμου με Κούρδους αντάρτες στην νοτιοανατολική Τουρκία και τα πλοκάμια τους που έχουν απλωθεί στα νότια σύνορα εν μέσω του χάους που επικρατεί στην Συρία και στο Ιράκ, φαίνεται αδικαιολόγητη. Αφού διέκοψε την ελπιδοφόρα διαδικασία συμφιλίωσης που είχε ξεκινήσει για να βάλει τέλος στην 30ετη σύγκρουση με το Εργατικό Κουρδικό Κόμμα (PKK), τώρα κάνει συχνά υποσχέσεις για την εξόντωση του.

Αν αυτή είναι η μόνη πολιτική του απέναντι στην μεγάλη κουρδική μειονότητα, θα κόψει τους εύθραυστους δεσμούς ανάμεσα στους Τούρκους και τους Κούρδους στο εσωτερικό της Τουρκίας. Και αν το εννοεί πραγματικά, οι τουρκικές δυνάμεις θα πρέπει να εισέλθουν στο βόρειο Ιράκ και στην Συρία. Εκεί, διατρέχουν τον κίνδυνο να συγκρουστούν όχι μόνο με τις τοπικές κουρδικές δυνάμεις αλλά και με τις δυνάμεις που τις στηρίζουν: τις ΗΠΑ, τον μακροπρόθεσμο σύμμαχο της Άγκυρας στο ΝΑΤΟ, αλλά και την Ρωσία, ο πρόεδρος της οποίας Βλαντιμίρ Πούτιν τάχθηκε κατά του άλλοτε φίλου του Ερντογάν μετά την κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους από τον Τουρκία τον Νοέμβριο, όταν παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο από την νοτιοδυτική Συρία.

Οι συγκρούσεις ανάμεσα στις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας και το PKK άρχισαν και πάλι το περσινό καλοκαίρι μετά από μια σειρά επιθέσεων από το ISIS σε κουρδικούς στόχους. Το PKK και το φιλοκουρδικό Λαικό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP), κατηγόρησαν τις συνέργειες με τους τζιχαντιστές. Αλλά ενώ το HDP πέτυχε πέρυσι ένα εντυπωσιακό εκλογικό αποτέλεσμα στην Άγκυρα, το PKK προσπάθησε να επιβάλει την κουρδική κυριαρχία σε πόλεις σε όλη την νοτιοανατολική Τουρκία, σε μια προκλητική απόπειρα να μιμηθεί τον τρόπο που οι πολιτοφυλακές του Κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) χρησιμοποίησαν τον εμφύλιο πόλεμο στην Συρία για να εδραιώσει την κουρδική αυτονομία.

O κ. Ερντογάν έπαιξε στην συνέχεια το χαρτί του εθνικισμού και τον Νοέμβριο ανέκτησε την πλειοψηφία που είχε χάσει στις εκλογές του Ιουνίου. Αλλά η κλιμάκωση του ανταρτοπόλεμου στην νότια Τουρκία μετατρέπει σε χαλάσματα κουρδικές πόλεις. Δύο βομβιστικές επιθέσεις που συνέβησαν πρόσφατα στην πολιτική και στρατιωτική καρδιά της Τουρκίας, στην πρωτεύουσα Άγκυρα, σκοτώνοντας 67 ανθρώπους, φαίνεται πως ήταν το έργο μιας παραοργάνωσης του PKK, των «Γερακιών για την Απελευθέρωση του Κουρδιστάν» (TAK).

Τους τελευταίους μήνες το ISIS έχει διευρύνει τις δραστηριότητες του, χτυπώντας τουριστικούς στόχους στην Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο η πολιτική του Ερντογάν στην Συρία, η οποία αρχικά είχε στόχο την στήριξη των ισλαμιστών ανταρτών που ήθελαν να ανατρέψουν τον Άσαντ, είναι πλέον αφοσιωμένη στο να αποτρέψει την εδραίωση της θέσης των Κούρδων της Συρίας στα νότια σύνορα. Η Τουρκία βυθίζεται στο χάος των τοπικών συγκρούσεων και μετατρέπεται σε μια αρένα θηριωδιών και ίντριγκας.

Οι αμφιταλαντεύσεις του κ. Ερντογάν όσον αφορά την συμφιλίωση με τους Κούρδους δημιουργούν ερωτήματα για το αν ήθελε ποτέ πραγματικά να τους δώσει το πολιτικό και πολιτιστικό χώρο που ζητούσαν ή απλά επιδίωκε να εκλεγούν για να εξασφαλίσει την προεδρική κυριαρχία που επιθυμεί.

Ενας ανησυχητικά μεγάλος αριθμός αναλυτών πιστεύουν ότι θα αφαιρέσει από τους ηγέτες του ΗDP και άλλους βουλευτές την κοινοβουλευτική ασυλία, θα τους βάλει στην φυλακή και θα προσπαθήσει να μαζέψει τις έδρες τους, οδηγώντας τους Κούρδους ακόμα πιο κοντά στα χέρια των ανταρτών του PKK.

Αλλά από την στιγμή που θεωρεί ότι το PKK και το PYD της Συρίας είναι παρόμοια, είναι επίσης σε διαφωνία και με τις ΗΠΑ, που προσφέρουν στους Κούρδους μαχητές της Συρίας αεροπορική κάλυψη ως την πιο αποτελεσματική δύναμη για την ανάκτηση εδαφών από το ISIS.

Η κυβέρνηση του Ομπάμα προωθεί σχέδια για να ανακαταλάβει τα προπύργια του ISIS στην Συρία και το Ιράκ, την Ράκα και την Μοσούλη. Η βασική της δύναμη στην Ράκα είναι οι πολιτοφυλακές των Κούρδων της Συρίας, που προωθούνται και στα δυτικά με την κάλυψη των ρωσικών μαχητικών αεροσκαφών. Το PYD ανακήρυξε αυτόν τον μήνα τα εδάφη τους στην βόρεια Συρία σε αυτόνομη περιοχή, προς μεγάλη δυσαρέσκεια της Άγκυρας.

Στην μάχη για την ανακατάληψη της Μοσούλης, οι ΗΠΑ βασίζονται επίσης στους Κούρδους μαχητές πεσμεργκά. Ενώ η Άγκυρα έχει χτίσει μια συμμαχία με την αυτόνομη κουρδική κυβέρνηση του Ιράκ, οι πεσμεργκά είναι λιγότερο αποτελεσματικοί από τους Κούρδους της Συρίας, σε τέτοιο βαθμό ώστε να χρειάζονται την στήριξη μαχητών του PKK για τις μάχες στα μέτωπα νότια και δυτικά του Κιρκούκ.

Όπως το έχει θέσει ένας Τούρκος ειδικός στο κουρδικό ζήτημα, «το πιο ανησυχητικό για την κυβέρνηση της χώρας είναι να βλέπει τον βασικό της σύμμαχο δίπλα από τον θανάσιμο εχθρό της».

Είναι μια πολύ επικίνδυνη στιγμή για την Τουρκία και μια ενδεχομένως χρυσή ευκαιρία για τους δίχως κράτος Κούρδους της περιοχής. Οι Κούρδοι, λέει ο Τούρκος ειδικός, «είναι ενισχυμένοι από την στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ κατά του ISIS και από την αντιπαράθεση της Τουρκίας με την Ρωσία.

Αλλά το PKK ειδικότερα, υπάρχει ο κίνδυνος να δράσει πιο επιθετικά από όσο πρέπει. «Για να βγει κερδισμένο το PKK πρέπει να αποφύγει την κλιμάκωση εντός της Τουρκίας» επισημαίνει.

Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο κ. Ερντογάν. Πολύ σύντομα μπορεί να χρειαστεί κάποιο είδος modus vivendi – ενδεχομένως με την βοήθεια των ΗΠΑ – με τους Κούρδους της Συρίας, παρόμοιο με αυτό που έχει συνάψει με την κουρδική κυβέρνηση του Ιράκ. Αυτό ήταν το αρχικό του σχέδιο το 2013, που τώρα φαίνεται σαν μια άλλη μακρινή εποχή.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Βασίλης Νέδος

Σε οκτώ ημέρες, στις 11 Απριλίου, λήγει η διπλωματική άδεια που έχει παραχωρήσει η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ για τη δράση της ναυτικής μοίρας SNMG-2 με σκοπό τη μείωση των προσφυγικών ροών από τα τουρκικά παράλια προς τα νησιά του Ανατ. Αιγαίου. Τρεις ημέρες νωρίτερα, στις 8 Απριλίου, στη Μονς του Βελγίου, όπου εδρεύει το Ανώτατο Στρατηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SHAPE) του ΝΑΤΟ, αλλά και στην έδρα του οργανισμού στις Βρυξέλλες, θα γίνει μια αποτίμηση του πρώτου σκέλους της δράσης του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, δηλαδή η έναρξη της επιχείρησης, η οποία είχε οριοθετηθεί ως τις 31 Μαρτίου.

Ουδείς πιστεύει ότι η Ελλάδα θα αρνηθεί να ανανεώσει τη διπλωματική άδεια (blanket diplomatic clearance) που έχει παραχωρήσει, ωστόσο η καταληκτική ημερομηνία της 11ης Απριλίου ερμηνεύεται ως μέσον πίεσης για την προώθηση της νατοϊκής δράσης, η οποία φαίνεται να έχει «κολλήσει» στην Ικαρία και να μην μπορεί να προχωρήσει νοτιότερα.

Οι ελιγμοί

Η αιτία γι’ αυτόν τον περιορισμό των επιχειρήσεων είναι οι ελιγμοί της Τουρκίας προκειμένου να μην παραχωρηθεί διπλωματική άδεια για κίνηση της νατοϊκής μοίρας προς τα Δωδεκάνησα, τα οποία –όπως είναι γνωστό– η Άγκυρα θεωρεί αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη. Διπλωματικές πηγές ανέφεραν στην «Κ» ότι η επιστροφή των προσφυγικών ροών σε επίπεδα 2014 κατά το τελευταίο 10ήμερο αποτελεί μια σαφή ένδειξη της τουρκικής απροθυμίας να προχωρήσει νοτιότερα της Ικαρίας, προς τα Δωδεκάνησα.

Αρκετοί στην Αθήνα θεωρούν ότι ακόμη και αν η μείωση των ροών οφείλεται στον «λάθος λόγο», εφόσον η πτωτική τάση συνεχιστεί, τότε ο βασικός σκοπός της επιχείρησης θα έχει επιτευχθεί. Όσοι επιλέγουν τη συγκεκριμένη ερμηνεία για τη μείωση των ροών παραπέμπουν και στην τουρκική κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων σε επίπεδο ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με πληροφορίες, τόσο οι Τούρκοι στρατιωτικοί όσο και οι συμπατριώτες τους διπλωμάτες δεν έχουν σταματήσει, σχεδόν καθόλου, να καταθέτουν την εκδοχή τους για το status quo στο Αιγαίο (αποστρατιωτικοποίηση Δωδεκανήσων, «γκρίζες ζώνες», δικαιοδοσία έρευνας και διάσωσης).

Τη συγκεκριμένη ερμηνεία ενισχύει, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ότι ως αυτή τη στιγμή η παρουσία των σκαφών που εντάσσονται στη νατοϊκή μοίρα είναι μάλλον περιορισμένη, καθώς στο Αιγαίο επιχειρούν μόλις επτά σκάφη (γερμανικό «Bonn», βρετανικό «Mount’s Bay», γαλλικό «Commandant Bouan», καναδικό «Fredericton», ολλανδικό «Van Amstel», η ελληνική φρεγάτα «Σαλαμίς» και το τουρκικό «Gokova»). Οι λιγότερο αισιόδοξοι παρατηρητές φοβούνται ότι μπορεί να προκύψει ένα δυσάρεστο φαινόμενο, το λεγόμενο «waterbed effect». Δηλαδή μείωση, αν όχι διακοπή των ροών στους δύο πρώτους επιχειρησιακούς τομείς (Λέσβος, Χίος) και δυσανάλογη αύξησή τους σε σημεία των Δωδεκανήσων ή στο Καστελλόρριζο. Κάτι που θα έμοιαζε με στρώμα νερού, όπου όταν το βάρος πέφτει απότομα στη μια πλευρά, η άλλη φουσκώνει υπερβολικά (waterbed effect).

Ανεξάρτητα από την έκβαση που θα έχει τελικά η δράση της SNMG-2 στο Αιγαίο, το κλίμα στο εσωτερικό της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης αντικατοπτρίζει τις ισορροπίες σε ευρωπαϊκό πολιτικό επίπεδο. Στην ιεραρχία προηγούνται ο (πάντα Αμερικανός) ανώτατος στρατιωτικός διοικητής (SACEUR) Φίλιπ Μπρίντλοβ (για λίγες ημέρες ακόμα, πριν αναλάβει ο Κέρτις Σκαπαρότι από τη Στρατιωτική Διοίκηση της Κορέας).

Ακολουθεί ο (πάντα Βρετανός) βοηθός ανώτατος στρατιωτικός διοικητής (deputy SACEUR) Άντριαν Μπράντσο. Ωστόσο, η πίεση βρίσκεται στον τρίτο στην ιεραρχία (πάντα Γερμανό) αρχηγό του Επιτελείου Βέρνερ Φριρς.

Δεδομένου ότι η δράση στο Αιγαίο αποτελεί ιδέα της Αγκελα Μέρκελ, υλοποιείται υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ και έχει διοικητή τον Γερμανό Γεργκ Κλάιν, γίνεται σαφές πως η πίεση δεν ακολουθεί τη στρατιωτική ιεραρχία, αλλά την πολιτική πραγματικότητα στη μεγαλύτερη οικονομία της Ε.Ε. Έμπειροι στρατιωτικοί τονίζουν ότι στην εξέλιξη της δράσης ως αυτή τη στιγμή διαδραματίζει σημαντικό ρόλο το γεγονός πως μεγάλο μέρος των μελών της Συμμαχίας, ιδίως το ανατολικό σκέλος της, θεωρεί ότι η ενίσχυση της Ανατολικής Ευρώπης έναντι της Ρωσίας είναι πολύ σημαντικότερη υπόθεση από το Αιγαίο. Ενώ, με δεδομένο ότι τα πλοία που συμμετέχουν συνιστούν «εθνικές συμμετοχές», το κόστος κίνησής τους επωμίζεται η χώρα που τα στέλνει και δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο, καθώς φτάνει σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ την ημέρα.

Καστελλόρριζο και Κρήτη

Πέρα από τους τέσσερις τομείς του Αιγαίου (Λέσβος, Χίος, δύο των Δωδεκανήσων), η Ελλάδα έχει καταθέσει και έναν πέμπτο ο οποίος ξεκινάει από την Κορώνη και φθάνει να καλύπτει μέχρι και το Καστελλόρριζο. Ο πέμπτος τομέας καλύπτει και τη Νότια Κρήτη, κάτι που, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, δεν αφορά τις προσφυγικές ροές, αλλά τη θωράκιση έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων. Η εξέλιξη της επιχείρησης αλλά και όλης της τουρκικής κινητικότητας τους τελευταίους μήνες δικαιολογεί αυτή την απόφαση των Ελλήνων διπλωματών και στρατιωτικών. Κατ’ αρχάς ως προς την υφαλοκρηπίδα.

Το ερευνητικό «Τσεσμέ» πραγματοποίησε από την Τρίτη έως και την Παρασκευή έρευνες στο Κεντρικό Αιγαίο, συνοδεία τουρκικής φρεγάτας, ενώ στην περιοχή μεταξύ Ρόδου - Καστελλόρριζου πραγματοποιούνται εργασίες πόντισης καλωδίου και βυθοκόρησης. Επιπλέον, παρατηρείται ότι τα πλοία της SNMG-2 που βρίσκονται στο Αιγαίο δεν καταπλέουν ποτέ σε ελληνικά νησιά. Επιλέγουν τον Πειραιά, τη Σούδα, την τουρκική ναυτική βάση Aksaz στη Μαρμαρίδα, κάτι που –σύμφωνα με έμπειρους παρατηρητές– συνιστά σιωπηρή παραδοχή της τουρκικής θέσης για το status quo των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου.

Πηγή εφημ. "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια κυβέρνηση χρεοκοπημένου κράτους που παρακαλούσε τους δανειστές του να του διαγράψουν μέρος των χρεών, ώστε να μπορέσει να συμμαζέψει την κατάσταση και να αρχίσει να πληρώνει τις υποχρεώσεις της, ώστε να γίνει πάλι φυσιολογικό κράτος. Έτσι υποστήριζε τουλάχιστον.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Αυτό το κράτος, η Ελλάδα μας, διαπραγματεύεται με την Τρόικα που τη μετονόμασε σε «Θεσμούς», όπου η Ευρωπαίοι εταίροι στο πλαίσιο της ΕΕ. Ούτε ν’ ακούσουν δε θέλουν για διαγραφή χρέους και κάνουν λόγο για επιμήκυνση, με ένα σκεπτικό που στο τέλος της ημέρας πάλι «κούρεμα» συνιστά.

Η άλλη πλευρά, το ΔΝΤ, θέτει ως προϋπόθεση τη διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα και σχεδόν εκβιάζει τους Ευρωπαίους να το κάνουν, ζητώντας από την Ελλάδα να κάνει σοβαρές μεταρρυθμίσεις. Θα περίμενε κανείς η Αθήνα να έχει συνταχθεί με το ΔΝΤ και να προσπαθεί να το έχει ικανοποιημένο για να έχει έναν σύμμαχο στην επίτευξη του κεντρικού στόχου, που είναι κατά δήλωση, η διαγραφή χρέους.

Αντί αυτού, το ΔΝΤ στοχοποιείται, προφανώς για να πουλήσει στους εγχώριους ανεγκέφαλους που μηρυκάζουν από τη δεκαετία του ’70 και του ’80 τα ίδια και τα ίδια, ώστε να αποκαταστήσει – έτσι πιστεύει – τα αριστερά και αντιστασιακά του διαπιστευτήρια, αφού αν πιστέψει κανείς τις δημοσκοπήσεις, οδεύει κομματικώς και προσωπικώς, κατά διαβόλου, ενώ ολοένα και περισσότεροι του καταλογίζουν άνευ όρων παράδοση στους Αμερικανούς, κάτι που εξηγεί πιθανότατα και το κίνητρο, όπως εξηγήθηκε…

Ποια είναι η εναλλακτική που προτείνει; Να αναλάβει λέει ο ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) τον ρόλο του ΔΝΤ. Δηλαδή να πληρώσει στο ΔΝΤ κάπου 15 δισ. ευρώ που χρωστάμε σε αυτή τη φάση και να απαλλαγούμε έτσι από την παρουσία του, ώστε να έχουμε να συνδιαλεχτούμε μόνο με την ΕΕ. Να πετάξουμε έξω τον υπερατλαντικό παράγοντα δηλαδή που δε συμφωνεί με την πολιτική της ΕΕ στο θέμα της κρίσης χρέους. Πολύ έξυπνο.

Δηλαδή, ο φοβερός κύριος πρωθυπουργός μας, θεωρεί ότι είναι εφικτός στόχος, ακόμα κι αν συμφωνήσει η Μέρκελ, να περάσει η πρόταση για εξαγορά της οφειλής στο ΔΝΤ από τα Κοινοβούλια των κρατών-μελών, με βάση τους σημερινούς συσχετισμούς.

Θεωρούν φαίνεται ισχυρότατο επιχείρημα προφανώς, τόσους μετανάστες-πρόσφυγες φιλοξενώ διασώζοντάς σας, τόσο ισχυρό που θα του φέρει το ποθούμενο… Βέβαια όταν τους λες ότι το «σχέδιο» είναι ανταλλαγή του μεταναστευτικού με το χρέος, σου επιτίθενται με βαριές εκφράσεις.

Επειδή το κακό έχει παραγίνει, δύο είναι οι παρατηρήσεις. Όσο παράξενο κι αν ακουστεί, η τρελο-στρατηγική Βαρουφάκη είχε περισσότερο νόημα, αφού όντως υπήρχε ως πιθανότητα η υποχώρηση των Ευρωπαίων, ασχέτως εάν θα μας περίμεναν στη παρακάτω γωνία για να εκδικηθούν τον εκβιασμό.

Και η δεύτερη παρατήρηση (αμφότερες δεν του τις συγχωρούμε του Τσίπρα!) είναι ότι η Κωνσταντοπούλου δείχνει αίφνης πολύ λογική σε αυτό που υποστηρίζει:
«Ο κ. Τσίπρας παριστάνει ότι αιφνιδιάζεται από την αποκάλυψη ότι η στρατηγική της παρέλκυσης ουσιαστικά στοχεύει στο άδειασμα των ταμείων και στην επανάληψη του σεναρίου της έλλειψης εναλλακτικής και εκβιασμού, υπό το βάρος του οποίου θα ‘αναγκαστεί’ ξανά να συμφωνήσει σε ακόμη πιο καταστροφικά μέτρα. Ο δήθεν αιφνιδιασμός είναι προσχηματικός και υποκριτικός. Η ίδια στρατηγική ακολουθήθηκε και πέρυσι».
Ας πιάσουμε όμως αναλυτικά κάποια σημεία της περίφημης συνομιλία των υπαλλήλων του ΔΝΤ…

Τόμσεν: Αλλά γιατί; Εννοώ, μπορούμε… θα μπορούσαμε να κάνουμε μία ακόμα συνάντηση όπως αυτή που είχαμε στις Βρυξέλλες και να συμφωνήσουμε πώς να προχωρήσουμε

Βελκουλέσκου: Μπορούμε να το κάνουμε αυτό, και μπορούμε να έχουμε ένα ακόμα έγγραφο, αλλά ξέρουμε ότι δε λειτουργεί Πολ, γιατί αυτοί οι τύποι συμφωνούν σε κάτι και μετά την επόμενη ημέρα το εγκαταλείπουν. Το είπαμε ξανά και ξέρουμε ότι δεν κάνουν αυτό που λένε. Απλώς δεν λειτουργεί. Για αυτούς όλα υπόκεινται σε αλλαγή, αν οι αρχές το θέλουν

Για να έχουμε «καλό ερώτημα», έχουμε το θράσος να κατηγορούμε τη… Δρακουλέσκου που έλεγαν στην Κύπρο που μας κατηγορεί ότι η κυβέρνησή μας συμφωνεί κάτι και δεν τηρεί ΠΟΤΕ τα συμφωνηθέντα; Και την κατηγορούμε επειδή φερόμενη ορθολογικά αρνείται να συνεχίσει να γίνεται θύμα κοροϊδίας, διαπιστώνοντας ότι εφόσον κάτι ΔΕΝ λειτουργεί, είναι χαζό ή/και υποκριτικό να το συνεχίζεις;

Βελκουλέσκου: Ακριβώς, σωστά. Για αυτό πρέπει να το έχουμε -συμφωνώ μαζί σου- το συντομότερο δυνατό. Ο ελληνικός Τύπος είναι γεμάτος κατηγορίες εναντίον μας, για τη φορολογία στο εισόδημα και όλα αυτά, κάθε μέρα. Το άλλο πράγμα, όμως, που δεν είναι ξεκάθαρο σε εμένα είναι πώς θα καταλήξει, αυτή η συζήτηση για το στόχο.

Πόσες φορές θα πρέπει να το επαναλάβουμε μπας και γίνει κατανοητό, ότι το ΔΝΤ ενδιαφέρεται για τα «νούμερα που βγαίνουν»; Καλώς ή κακώς, νούμερα θα κοιτάξει κανείς για να διαπιστώσει ότι η χώρα εξήλθε της κρίσης. Το πώς θα φέρουμε τα αποτελέσματα αφορά το ΔΝΤ μόνο στη διάσταση που τα μέτρα τα οποία θα επιλέξει η κυβέρνηση θα φέρουν στα ταμεία τα χρήματα που απαιτούνται, επιτυγχάνοντας τους οικονομικούς στόχους.
Το ότι κάποιοι δεν έχουν μάθει τίποτε άλλο πέραν της ιδεοληπτικής τους εμμονής ότι θα τα πάρουμε από τους πλούσιους να τα δώσουμε στους φτωχούς, αυτό είναι δικό μας πρόβλημα. Ο Τόμσεν και η Βελκουλέσκου ασχολούνται μόνο όταν βλέπουν ότι αυτό που τους λένε ως πρόταση, απλώς αντιβαίνει της στοιχειώδους λογικής. Διότι εδώ θα μπορούσε κανείς να τους επιτεθεί με σφοδρότητα, για ποιον λόγο αφήνουν τους Έλληνες συνομιλητές τους να ακολουθούν τέτοια παράλογη φορομπηχτική πολιτική…


Τόμσεν: Θέλω να πω… θα θέσει όλες τις συνομιλίες που θέλει, αλλά ξέρω τι θα συμβεί. Θα πάμε στο Euroworking Group και θα πω στο Eurogroup ότι “δε φτάνει στο 3,5 και δε θα προχωρήσουμε, εκτός αν οι Ευρωπαίοι ελαττώσουν τους στόχους τους στο 1,5”. Δεν πρόκειται να το κάνουν. Θα πουν όχι, θα θέσουν νέα μέτρα. Αυτό είναι ξεκάθαρο, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό

Βελκουλέσκου: Δεν ξέρω αν θα το πουν, αυτό είναι το ζήτημα. Χρειάζεται να πάρουν θέση σχετικά με το αν πιστεύουν τις προβλέψεις μας ή τις προβλέψεις της Κομισιόν

Αν δεν το καταλάβαμε ακόμα, οι κακοί του ΔΝΤ συζητούν πως θα πειστούν οι Ευρωπαίοι, τους οποίους προτιμάει ο Τσίπρας και η παρέα του, να μειώσουν τις προσδοκίες τους ώστε να χρειαστούν λιγότερα μέτρα στους Έλληνες πολίτες, αναζητώντας πόσο καλύτερη συμφωνία μπορούν να πετύχουν με τους Ευρωπαίους, όχι διότι μας αγαπούν, αλλά για να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.
Και αντί να οχυρωθεί η ελληνική πλευρά πίσω από αυτό, τους ρίχνει «στην πυρά» διότι έχουν το θράσος να μας ζητούν μεταρρυθμίσεις τις οποίες δεν συζητούμε να κάνουμε, αφού αυτό θα «σκότωνε» τον προστατευόμενό μας, το κράτος-πατερούλη, σε εκδοχή χειρότερη από αυτή της ΕΣΣΔ.


Τόμσεν: Δεν ξέρω. Αλλά για αυτό… σκέφτομαι διαφορετικά. Τι είναι αυτό που θα οδηγήσει στη συμφωνία; Στο παρελθόν υπήρχε μία μόνο φορά όταν η απόφαση είχε ληφθεί και ήταν τότε που οι Έλληνες επρόκειτο να ξεμείνουν σοβαρά από χρήματα και να χρεοκοπήσουν. Σωστά;

Βελκουλέσκου: Σωστά

Τόμσεν: Και είναι πιθανόν αυτό να συμβεί ξανά. Σε αυτή την περίπτωση, θα τραβήξει έως τον Ιούλιο και είναι ξεκάθαρο ότι οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται να συζητούν για ένα μήνα πριν από το Brexit και κάποια στιγμή θα θελήσουν να κάνουν μία διακοπή και να ξεκινήσουν μετά το δημοψήφισμα.

Σε αυτή την αναφορά ο κακός Τόμσεν κάνει μια απλή διαπίστωση από την εμπειρία του τόσα χρόνια στο ελληνικό πρόγραμμα. Ότι εάν δε φτάσουμε στο χείλος της αβύσσου δεν κουνιόμαστε. Οπότε «σκέφτεται διαφορετικά» (άρα αυτό δεν είναι πολιτική του ΔΝΤ αλλά τακτική κίνηση – πρόταση του Τόμσεν, «αφήστε τους αφού βλέπουν τον τοίχο και συνεχίζουν να τρέχουν καταπάνω του με το κεφάλι κάτω, να φτάσουν πάλι στο αμήν, αφού άλλη γλώσσα δεν καταλαβαίνουν)». Άδικο έχει;
Εδώ ο Τσίπρας χάλασε τον κόσμο για τα 900 εκατ. ευρώ των μέτρων που ήθελε να πάρει ο Χαρδούβελης, «διαπραγματεύτηκε» και μας έφερε συμφωνία με μέτρα άνω των 10 δισ. ευρώ και αντί να πάει φυλακή, καθόμασταν και τον ακούγαμε να μας λέει με ύφος πως έκανε σκληρή διαπραγμάτευση και ότι ανακτήσαμε αξιοπρέπεια! Μόνο ο ίδιος το έβλεπε έτσι και όσοι αποβλακωμένοι δεν είχαν συνειδητοποιήσει τι ερχόταν για τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό.
Δεν είναι αυτός όμως ηλίθιος… πολιτικός είναι, ας μαντέψουμε ποιοι διεκδικούν επαξίως τον χαρακτηρισμό, αφού ο ίδιος ακόμα κυβερνά και υπόσχεται μάλιστα εξάντληση της τετραετίας. Είναι όμως πολύ χειρότερο, διότι ο κακός Τόμσεν σκέφτεται τις επιπτώσεις από το βρετανικό δημοψήφισμα που εδώ δείχνουν να μην τους περνάει καν από το κεφάλι. Δείχνουν είπαμε…
Και λέει ο άνθρωπος, ότι μέχρι τότε θα έχουμε χρεοκοπήσει και θα πρέπει να προλάβουμε για να γλιτώσουμε έστω την τελευταία στιγμή. Κι εμείς τον βρίζουμε. Καλά, έχουν παρανοήσει όλοι τους; Ο Τσακαλώτος δεν έλεγε να κλείσουμε πάση θυσία την αξιολόγηση διότι αν μπει ο Μάιος πάμε χαμένοι; Είναι μειωμένου καταλογισμού ή εμπλέκονται σε πολιτική απάτη;


Τόμσεν: Αυτή είναι η μία πιθανότητα. Η άλλη πιθανότητα, που πίστευα ότι θα είχε γίνει ήδη και είμαι έκπληκτος που δεν έγινε, είναι ότι εξαιτίας της κατάστασης με το προσφυγικό θα θέλουν να καταλήξουν σε συμπέρασμα. Και οι Γερμανοί εγείρουν το θέμα της διαχείρισης… Ουσιαστικά εμείς εκείνη τη στιγμή λέμε «Κοίτα, κ. Μέρκελ, είναι αντιμέτωπη με ένα ερώτημα. Πρέπει να σκεφτείς τι είναι περισσότερο δαπανηρό, να συνεχίσεις χωρίς το ΔΝΤ ή να κάνεις την ελάφρυνση χρέους που εμείς πιστεύουμε ότι χρειάζεται η Ελλάδα προκειμένου να μας κρατήσεις;». Αυτό είναι πραγματικά το θέμα

Βελκουλέσκου: Σωστά. Πότε θα συμβεί; Δεν ξέρω, είμαι έκπληκτος που δεν έχει συμβεί ακόμα. Θα ήθελα, για το καλό των Ελλήνων και όλων των άλλων, θα ήθελα να συμβεί συντομότερα από ότι αργότερα. Ελπίζω να συμβεί με τις συζητήσεις για το χρέος που ξεκινούν στα μέσα Απριλίου

Εδώ ο Τόμσεν και η Βελκουλέσκου συζητούν πως θα εκβιάσουν τους Ευρωπαίους και μάλιστα τη Μέρκελ, για να κάνουν στην Ελλάδα μείωση του χρέους! Αυτό που υποτίθεται ότι είναι ο κεντρικός στόχος του Τσίπρα, που δεν καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι το χρέος αλλά το ότι και όλο να μας το διάγραφαν θα αρχίζαμε να το συσσωρεύουμε ξανά από την αρχή με ταχύτατους ρυθμούς! Αλλά βρήκε σύμμαχο και… τον αδειάζει! Επειδή του ζητά μεταρρυθμίσεις! Επί της ουσίας, να σταματήσει να ξοδεύει χρήματα που δεν έχει! Να τους χαιρόμαστε.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Παίζει με τη "φωτιά" ο τούρκος "σουλτάνος"...

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε σήμερα τη “λύπη” του για τις δηλώσεις που έκανε την Παρασκευή ο ομόλογός του των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα που κατήγγειλε “την πολύ ανησυχητική πορεία” που ακολουθείται στην Τουρκία στο θέμα της ελευθερίας του Τύπου.

“Με λυπεί το γεγονός ότι τα σχόλια αυτά διατυπώθηκαν εν τη απουσία μου”, δήλωσε ο Ερντογάν σε τούρκους δημοσιογράφους στην Ουάσινγκτον καθώς ολοκλήρωνε την επίσκεψή του στις ΗΠΑ. “Αυτά τα θέματα δεν περιλαμβάνονταν στην ατζέντα των συνομιλιών με τον Μπαράκ Ομπάμα”.

“Δεν μου μίλησε για το θέμα αυτό. Σε προηγούμενες τηλεφωνικές συνομιλίες μας, είχαμε μιλήσει για πιο χρήσιμα πράγματα από την ελευθερία του Τύπου”, πρόσθεσε, σύμφωνα με τουρκικές εφημερίδες, ανάμεσά τους η Hurriyet.

Ο Ομπάμα, ο οποίος είχε μια πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση με τον τούρκο ομόλογό του την Πέμπτη, δήλωσε την Παρασκευή: “Δεν είναι μυστικό πως υπάρχουν ορισμένες δυναμικές στην Τουρκία που με ανησυχούν. Νομίζω ότι η προσέγγιση που υιοθετήθηκε σε σχέση με τον Τύπο μπορεί να οδηγήσει την Τουρκία σε μια πολύ ανησυχητική πορεία”. Πρόσθεσε ακόμη ότι ο ίδιος είχε εκφράσει αυτά τα συναισθήματα “ευθέως” στον Ερντογάν.

Ο Ερντογάν είπε στους δημοσιογράφους ότι σε άλλες συναντήσεις που είχε στις ΗΠΑ εξήγησε ότι υπάρχει ελευθερία του Τύπου στην Τουρκία και τόνισε ιδιαίτερα ότι εφημερίδες που τον έχουν χαρακτηρίσει “κλέφτη ή “δολοφόνο” εξακολουθούν να εκδίδονται.

“Οι εφημερίδες που με έχουν προσβάλει εξακολουθούν να υπάρχουν. Αυτό το είδος της προσβολής και της απειλής δεν επιτρέπεται στη Δύση. Εάν ο Ομπάμα είχε θέσει αυτό το θέμα (της ελευθερίας του Τύπου) στην ατζέντα των συνομιλιών μας, θα του το είχα πει”, δήλωσε.

Ρίχνει λάδι στη φωτιά της σύγκρουσης Αρμενίας - Αζερμπαϊτζάν κόντρα στη Ρωσία

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε σήμερα ότι η χώρα του θα υποστηρίξει το Αζερμπαϊτζάν “μέχρι τέλους” στη σύγκρουσή του με την Αρμενία γύρω από την περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μετά τις μάχες που τις δύο τελευταίες ημέρες προκάλεσαν τον θάνατο 30 και πλέον νεκρών.

“Προσευχόμαστε για να θριαμβεύουν οι αζέροι αδελφοί μας στις μάχες αυτές με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Θα υποστηρίξουμε το Αζερμπαϊτζάν μέχρι τέλους”, δήλωσε ο Ερντογάν, ο οποίος επισκέπτεται τις ΗΠΑ, σύμφωνα με ανακοίνωση της τουρκικής προεδρίας.

Χθες αργά το απόγευμα, ενώ η κατάσταση έδειχνε να έχει σταθεροποιηθεί, οι δύο πλευρές ανακοίνωσαν τις απώλειές τους στις σφοδρές συγκρούσεις που άρχισαν τη νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο: 18 αρμένιοι στρατιώτες και 12 Αζέροι νεκροί. Κάθε πλευρά ανακοίνωσε επίσης τον θάνατο ενός αμάχου της. Το Αζερμπαϊτζάν παραδέχτηκε ότι ένα από τα ελικόπτερά του κατερρίφθη.

Οι συγκρούσεις αυτές είναι οι σφοδρότερες μετά την εκεχειρία του 1994, η οποία τερμάτισε τον πόλεμο, χωρίς όμως να υπάρξει επίλυση του προβλήματος, δηλαδή πού ανήκει αυτή η περιοχή, η οποία βρίσκεται στο Αζερμπαϊτζάν αλλά κατοικείται κυρίως από Αρμένιους.

Ο Ερντογάν κατηγόρησε επίσης την Ομάδα του Μινσκ, η οποία επιδιώκει μάταια για χρόνια, υπό την συμπροεδρία της Γαλλίας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ να βρει μια λύση στη σύγκρουση. “Αν η Ομάδα του Μινσκ είχε λάβει δίκαια και αποφασιστικά μέτρα, δεν θα συνέβαιναν αυτά τα πράγματα”, δήλωσε.

Η Τουρκία, η οποία έχει ισχυρούς πολιτιστικούς και γλωσσικούς δεσμούς με το Αζερμπαϊτζάν είναι βασικός σύμμαχος του Μπακού. Αντίθετα δεν διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με την Αρμενία, λόγω της διαφοράς τους που αφορά τις μαζικές σφαγές Αρμενίων επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1915, τις οποίες το Γερεβάν χαρακτηρίζει γενοκτονία, κάτι που η Άγκυρα αρνείται να αναγνωρίσει.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μια πολύ δύσκολη και εθνικά οριακή απόφαση έλαβε η κυβέρνηση σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιμετωπίσει το Προσφυγικό που παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και μετατρέπεται σε πυρηνική βόμβα για τη χώρα και την ελληνική κοινωνία...

Οπως αναφέρουν διασταυρωμένες πληροφορίες της «δημοκρατίας», σε μυστική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις αρχές της εβδομάδας στο Μέγαρο Μαξίμου ερρίφθη ο κύβος για τη σύναψη οριστικής συμφωνίας με τα Σκόπια, όσον αφορά το πρόβλημα της ονομασίας. Με βάση τη συμφωνία αυτή, η Ελλάδα αποδέχεται τον όρο «Μακεδονία» χωρίς καμία άλλη λέξη με αντάλλαγμα το άμεσο άνοιγμα των ελληνοσκοπιανών συνόρων από τη γειτονική χώρα.

Παράλληλα, η κυβέρνηση των Σκοπίων αναλαμβάνει τη δέσμευση να διευκολύνει και όσους από τους πρόσφυγες και μετανάστες βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο ελληνικό έδαφος να εγκαταλείψουν, δίχως πολλές διατυπώσεις και κωλυσιεργίες, τη χώρα μας.

Η απόφαση ήταν δύσκολη, καθώς στην κεκλεισμένων των θυρών κυβερνητική σύσκεψη εκφράστηκαν αρκετές ενστάσεις για τον αντίκτυπο που θα έχει και τη θύελλα που θα ξεσηκωθεί λόγω της υποχώρησης σε ένα κορυφαίο εθνικό θέμα. Ομως πρυτάνευσε η άποψη ότι μπροστά στο θετικό αποτέλεσμα για το Προσφυγικό οι αντιδράσεις αυτές σταδιακά θα ατονήσουν, ακόμη και στον χώρο της Δεξιάς.

Η συνεδρίαση κράτησε περίπου τρεις ώρες, δεν τηρήθηκαν πρακτικά καθώς δεν ήταν επίσημη και στο τέλος της ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εξουσιοδότησε τον υπουργό Εξωτερικών Ν. Κοτζιά, που ήταν και ο βασικός εισηγητής της συμφωνίας, να προχωρήσει στις λεπτομέρειες με τον Σκοπιανό ομόλογό του Νίκολα Πόποσκι.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μια μέρα πριν την έναρξη της εφαρμογής της συμφωνίας και των επαναπροωθήσεων προσφύγων προς την Τουρκία με βάση τη συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Άγκυρας, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου έχουν καταστεί σημεία πιθανής ανάφλεξης, αν ληφθεί υπόψιν και η απόδραση 800 προσφύγων από το κέντρο κράτησης στη Χίο.

Οι πρόσφυγες χθες διαδήλωσαν κατά της κράτησής τους στο hotspot της ΒΙΑΛ και εναντίον των επαναπροωθήσεων προς την Τουρκία. Με πλακάτ στα αγγλικά δήλωσαν ότι προτιμούν να πεθάνουν παρά να επιστρέψουν στην Τουρκία ή στις πατρίδες τους. Και ενώ το λιμάνι της Χίου θα παραμείνει κλειστό μέχρι τη Δευτέρα, στην περιοχή έκανε την εμφάνισή της μια διμοιρία των ΜΑΤ η οποία παρακολουθεί διακριτικά και από απόσταση τους πρόσφυγες που παραμένουν εκεί. Η εντολή που έχουν μέχρι στιγμής είναι να μην επέμβουν και όπως δήλωσε στον Observer ο Γιώργος Κυρίτσης, εκπρόσωπος του συντονιστικού οργάνου για το προσφυγικό «προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε μια ήπια προσέγγιση. Είναι άνθρωποι που διέφυγαν από τον πόλεμο. Δεν είναι εγκληματίες».

Εξίσου τεταμένη παραμένει η κατάσταση και στον καταυλισμό της Ειδομένης όπου μετανάστης έβγαλε μαχαίρι ζητώντας από δημοσιογράφους να σταματήσουν να καταγράφουν τα γεγονότα στην περιοχή. Κάτοικοι της Ειδομένης ζητούν την εκκένωση του καταυλισμού και μάλιστα χθες το πρωϊ απέκλεισαν το δρόμο που οδηγεί στο χωριό. Επίσης, οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι κάποιοι παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια σε βάρος των προσφύγων και τους προτρέπουν να μην φύγουν από την Ειδομένη γιατί τα σύνορα θα ανοίξουν.

Ένταση επικρατεί και στα Ιωάννινα όπου πρόσφυγες απειλούν να κατεδαφίσουν τον καταυλισμό, αν όπως τονίζουν, δεν βελτιωθούν οι συνθήκες που επικρατούν τις οποίες χαρακτηρίζουν τραγικές.
Τραγική είναι η κατάσταση που επικρατεί και στο λιμάνι του Πειραιά, όπου οι περισσότεροι πρόσφυγες και μετανάστες, αρνούνται να απομακρυνθούν από την περιοχή. Στο λιμάνι παραμένουν περί τους 5.000 πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ χθες μόλις 192 Αφγανοί έφυγαν για να φιλοξενηθούν στον Ελαιώνα. 

Γ. Κυρίτσης: Περιμένουμε βία

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Observer o εκπρόσωπος του συντονιστικού οργάνου για το προσφυγικό Γιώργος Κυρίτσης ανέφερε ότι, "περιμένουμε βία. Οι απελπισμένοι άνθρωποι τείνουν να είναι βίαιοι". Σημείωσε δε πως η όλη φιλοσοφία της συμφωνίας είναι να αποτρέψει τη διακίνηση ανθρώπων στην Ευρώπη από τις τουρκικές ακτές, αλλά θα είναι δύσκολο και προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε μία ήπια προσέγγιση. Είναι άνθρωποι που διέφυγαν από τον πόλεμο. Δεν είναι εγκληματίες», εξήγησε ο κ. Κυρίτσης.

Ανέφερε ακόμη ότι από τους 2.300 αξιωματικούς που υποσχέθηκε να στείλει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην χώρα μας, μόλις 200 έχουν έρθει. Συγκεκριμένα, ο Γιώργος Κυρίτσης τονίζει «ακόμη περιμένουμε νομικούς και μεταφραστές που θα έπρεπε να έχουν στείλει. Ακόμη και το προσωπικό της Frontex δεν έχει φτάσει ακόμη».

Στο μεταξύ σε δημοσίευμά της η εφημερίδα Guardian αναφέρει ότι εντός των τριών επομένων ημερών αναμένεται να αναχωρήσουν περί τους 750 ανθρώπους από τη Λέσβο για το Ντικιλί στην Τουρκία και ότι οι δυνάμεις της Frontex δεν έχει αποστείλει το απαραίτητο προσωπικό για την επίβλεψη της επιχείρησης. Συγκεκριμένα, οκτώ σκάφη της Frontex θα μεταφέρουν όσους κρατούνται στα ελληνικά νησιά και πρόκειται να απελαθούν.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Fontanka, μια ανεξάρτητη εφημερίδα της Αγίας Πετρούπολης, έχει δημοσιεύσει μια έρευνα σχετικά με τις δραστηριότητες και τους θανάτους ρώσων «ιδιωτικών στρατιωτικών εργοληπτών» (ΕΠΕΠ) στη Συρία και την Ουκρανία.

Πηγή TheInterpreter
Του Pierre Vaux
Μετάφραση - Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι πληροφορίες αναφέρονται σε μια ομάδα γνωστή ως ChVK (PMC) Wagner, σχηματίστηκε από τα απομεινάρια του «σλαβικού Σώματος," μισθοφορική μονάδα που πολέμησε στη Συρία το 2013 .
Η εφημερίδα κατέγραψε τα προφίλ αρκετών μαχητών της μονάδας, καθώς και τα διαγράμματα των δραστηριοτήτων τους από τα κέντρα εκπαίδευσης στη Ρωσία μέχρι το Lugansk της Ουκρανίας και τη συριακή πόλη της Παλμύρας.

Στο κέντρο της ομάδας είναι ο 46χρονος Ντμίτρι Utkin, αντισυνταγματάρχης ο οποίος φέρεται να ολοκλήρωσε την επαγγελματική του θητεία στην 700η Ανεξάρτητη Spetsnaz και στη συνέχεια αποσπάσθηκε – μετακινήθηκε(;) στη 2ηΑνεξάρτητη Ταξιαρχία της GRU (στρατιωτικές πληροφορίες) το 2013. Ο Utkin στη συνέχεια πήγε να εργαστεί για την Ομάδα Moran Ασφαλείας, μία σκιώδη εταιρεία, που εδρεύει στη Μόσχα PMC και η οποία ανήκει σε κάποιες υπεράκτιες εταιρείες, των οποίων η διερεύνηση οδηγεί στην Μπελίζ και τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους.
Ο Utkin επέζησε από την καταστροφική αποστολή του σλαβικού Σώματος στη Συρία το φθινόπωρο του 2013 και επανεμφανίστηκε στην περιοχή Λούγκανσκ της Ουκρανίας το 2014.

Είναι ένας λάτρης, όπως τον χαρακτηρίζει η εφημεριδα Fontanka, της αισθητικής και της ιδεολογίας του Τρίτου Ράιχ. Ο Utkin έγινε ο διοικητής της δικής, επώνυμης μονάδας.


Αυτή είναι η μόνη φωτογραφία Fontanka μπορούσε να βρει από Utkin

Παρά τις αναφορές περί θανάτου του, τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, η εφημερίδα Fontanka αναφέρει ότι είναι ζωντανός και καλά, και βρίσκεται είτε στη Συρία είτε στο στρατόπεδο εκπαίδευσης Wagner ChVK στο Molkino, στη Ρωσία Κράι Κρασνοντάρ.
Έχοντας κατά νου ότι Utkin είναι ακόμα στα αποθεματικά GRU, και έτσι δεν πραγματικά συνταξιούχος, αξίζει να σημειωθεί ότι το Molkino είναι το «σπίτι του», όπου είναι και η έδρα της 10ης Ανεξάρτητης Ταξιαρχίας Ειδικών Δυνάμεων GRU.

Ένα άλλο βασικό μέλος της μονάδας, ο 51χρονος Σεργκέι Chupov, γνωστός ως Chub, σκοτώθηκε κοντά στη Δαμασκό νωρίτερα αυτό το χρόνο.
Όπως αναφέρει η εφημερίδα την περασμένη εβδομάδα, ο θάνατος του Chupov που ερευνήθηκε από την RBK και ειδική ομάδα πληροφοριών περί των συγκρούσεων, αλλά μια ομάδα Ρώσων bloggers και στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες, οι οποίοι αναφέρουν ότι ο Chupov είχε υπηρετήσει στην στρατεύματα του υπουργείου Εσωτερικών και πολέμησε τόσο στο Αφγανιστάν όσο και την Τσετσενία.

Μια πηγή είπε στους ανακριτές ότι Chupov είχε αποσυρθεί από την ενεργό υπηρεσία στα μέσα της δεκαετίας του 2000, και μάλιστα, η εφημερίδα αναφέρει ότι εγκατέλειψε τον στρατό στο τέλος της δεκαετίας του '90.
Ο Chupov ήταν τότε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ChVK Wagner, που κινητοποιήθηκε τον Μάιο του 2014 στην περιοχή των ρωσικών συνόρων με τον Utkin και την ομάδα του που αποτελείται από παλαίμαχους εκπαιδευτές. Σχεδόν όλη η ομάδα των εκπαιδευτών του Chupov, είχε εργαστεί για τον Όμιλο Ασφαλείας Moran.

Ο Chupov και οι άλλοι εκπαιδευτές, στη συνέχεια, εκπαίδευσαν τη νέα μονάδα σε ένα στρατόπεδο κοντά στο χωριό Vesyoly , περίπου 100 χιλιόμετρα από την ουκρανικά σύνορα.

Σύμφωνα με την ρωσική εφημερίδα Fontanka, οι μόνες έγγραφες αποδείξεις σχετικά με την ύπαρξη της ChVK Wagner έρχεται με την εντυπωσιακή μορφή εγγράφων που υπογράφονται από τον ίδιο τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν!
Στους μαχητές Wagner απονεμήθηκαν μετάλλια για την ανδρεία και τους θάρρος τους, σε μερικούς μετά θάνατον, για τις πράξεις τους, τόσο την Ουκρανία και τη Συρία.

Ένας βετεράνος της μονάδας είπε στην εφημερίδα ότι υπήρξαν δύο επισκέψεις, τον Φεβρουάριο του 23 και στις 9 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, στη βάση Molkino από αγνώστων στοιχείων άνδρα, που φέρεται ότι ένα μέλος των υπηρεσιών πληροφοριών με βαθμό όχι μικρότερο του Συνταγματάρχη.
Δύο άνδρες που τιμήθηκαν μετά θάνατον ήταν ο Αντρέι Yelmeyev και Αντρέι Shreiner. Και οι δύο είχαν ταφεί στις 6 Μαρτίου του 2015, στο Togliatti. Και οι δύο ήταν 43 ετών και φέρονται να σκοτώθηκαν στις 28 Ιανουαρίου του 2015. Μια τοπική ιστοσελίδα ειδήσεων ανέφερε ότι είχαν σκοτωθεί πολεμώντας με αυτονομιστικές πολιτοφυλακές στην Ουκρανία
Η ρωσική εφημερίδα, όμως, αναφέρει ότι ενώ και οι δύο είχαν πράγματι σκοτωθεί στη μάχη για το Debaltsevo, και όχι πολεμώντας μαζί με άνδρες πάλευαν με τις αποσχιστικές πολιτοφυλακές ή μαζί με ρωσικές τακτικές δυνάμεις. Και τα δύο ονόματα στην πραγματικότητα εμφανίστηκαν στις λίστες εκείνων που τιμήθηκαν με το βραβείο ανδρείας για την υπηρεσία τους στην ChVK Wagner στις 9 Μαΐου 2015.

Ένας άλλος μαχητής στον οποίο απονεμήθηκε τόσο το μετάλλιο ανδρείας αλλά και το βραβείο ανδρείας ήταν 38χρονος Maksim Κολγκάνοφ, ένας Κοζάκος, που σκοτώθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 2016.
Ενώ δημοσιεύσεις σε ένα φόρουμ Κοζάκων στο Internet καταγράφουν ότι Κολγκάνοφ είχε σκοτωθεί υπηρετώντας τα στρατιωτικά του καθήκοντα, δεν διευκρινίζουν που και από ποιους σκοτώθηκε.
Η εφημερίδα Fontanka έμαθε, όμως, ότι ο Κολγκάνοφ βρισκόταν στην Λατάκια της Συρίας, όπου έδρασε ως μέλος πληρώματος (πυροβολητής) σε BMP (τεθωρακισμένο όχημα μάχης). Φίλες και φίλοι του νεκρού άνδρα δημοσίευσαν μερικές φωτογραφίες.
Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως τα μετάλλια του Κολγκάνοφ είχαν τοποθετηθεί σε ένα μαξιλάρι δίπλα από το φέρετρό του.

Η ρωσική εφημερίδα ζήτησε επίσης από κάποιον από τους βετεράνους της μονάδας Wagner να σχολιάσει φωτογραφίες που από μάχες κατά του ISIS, οι οποίες υποτίθεται ότι προέρχονται από το σώμα ενός Ρώσου μαχητή, ο οποίος σκοτώθηκε μαζί με τρεις άλλους, σε μια μάχη κοντά στην Παλμύρα στα τέλη του Μαρτίου του 2016.

Ένας από τους άνδρες που εμφανίζεται σε αυτές τις φωτογραφίες ταυτοποιήθηκε ως μαχητής με το όνομα «Shlang», ο οποίος σκοτώθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο από νάρκη κατά προσωπικού.
Ο Shlang είναι ένας από τους άνδρες στην παρακάτω φωτογραφία, η οποία εμπειρογνώμονες της εφημερίδας Fontanka την έχουν ταυτοποιήσει ως ληφθείσα το καλοκαίρι του 2014 στην περιοχή Starobeshevo της περιφέρειας Ντόνετσκ της Ουκρανίας.

Το ISIS έχει δημοσιεύσει φωτογραφίες που ελήφθησαν στην Ουκρανία από ένα τηλέφωνο που κατασχέθηκε στη Συρία και δείχνει ότι οι μαχητές από την ομάδα Wagner, ή τουλάχιστον από κάποια άλλη ρωσική μονάδα, είτε μισθοφόρων είτε τακτικού στρατού, πράγματι σκοτώθηκαν κοντά στην Παλμύρα.

Οι υπόλοιποι της φωτογραφίας δεν έγινε κατορθωτό να ταυτοποιηθούν, αλλά οι εμπειρογνώμονες βετεράνοι αναγνώρισαν τις κουκέτες στις φωτογραφίες, οι οποίες φέρονται να μοιάζουν με εκείνες του μπλοκ κατοικιών ChVK Βάγκνερ κοντά στη Δαμασκό.

Είναι συγκλονιστικό, ότι ενώ ο θάνατος έξι ρώσων στρατιωτών στη Συρία έχει επίσημα αναγνωριστεί, πηγές της ρωσικής εφημερίδας Fontanka αναφέρθηκαν σε δεκάδες απώλειες της ομάδας ChVK Wagner. Μιας εταιρείας της οποίας 93 άνθρωποι που είχαν σταλεί στη Συρία το Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, μόνο το ένα τρίτο επέστρεψε χωρίς τραυματισμό, τον Δεκέμβριο, λέει ένας από τους επιζώντες.
Η μυστικότητα που διατηρείται είναι στο ανώτατο επίπεδο, αφού πολλοί μαχητές της ομάδας δεν ξέρουν ακόμα και τα πρώτα ονόματα, πόσο μάλλον τα επώνυμα των συντρόφων της διμοιρίας τους. "Η περιέργεια δεν είναι ευπρόσδεκτη», είπε ένας μαχητής.

Δεν είναι όλα τα άτομα στη μονάδα είναι ρώσοι. Μια διμοιρία αποτελείται από τους Σέρβους, με επικεφαλής τον Νταβόρ Savicic, πολίτη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και παλιός σύντροφος του Utkin ο οποίος πολέμησε στο σλαβική σώμα. Savicic και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια για συμμετοχή σε βομβιστική επίθεση στη Βοσνία το 2001. Η ποινή του στη συνέχεια ανατράπηκε για τεχνικούς λόγους...

Η μονάδα είναι εκπληκτικά μεγάλη. Ένας πρώην μαχητής της ομάδας ανταποκρίθηκε όταν η ρωσική εφημερίδα τον ρώτησε αν ισχύει ότι υπήρχαν περίπου 250-300 μαχητές μισθοφόροι.
«Αστειεύεσαι; Σκέψου το. Τρεις εταιρείες αναγνώρισης-επίθεσης, η καθεμία με ενενήντα έως εκατό άνδρες. Τρεις διμοιρίες με οπισθοδρομήσεως με τουφέκια και αυτόματους εκτοξευτές χειροβομβίδων. Μια εταιρεία υποστήριξης πυρός. Μια εταιρεία αεράμυνας με Iglas. Μια εταιρεία επικοινωνιών. Η εταιρεία ομάδα περιφρούρησης. Η ιατρική μονάδα. Όλα αυτά χωρίς πολίτες. Συνολικά εξακόσια και πλέον άτομα».

Το υψηλό ποσοστό απώλειας της ομάδας μπορεί να εξηγηθεί από ό, τι οι πρώην μαχητές περιγράφουν τον πόλεμο που βιώνουν ως «πόλεμο με πολλές τακτικές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου».
«Είναι ακριβώς όπως στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το μόνο που λείπει είναι οι ξιφολόγχες στα ΑΚ. Έξω από το Debaltsevo, οι άνδρες είχαν βγει έξω από τα οχήματά τους σε έναν τομέα, προκειμένου να καταλάβουν ένα οχυρωμένο σημείο ή blockpost. Και κινήθηκαν προς εμπρός, σαν να ήταν κομμάτια κρέας. Όταν άρχισαν να μας χτυπάνε όπλα των 120 χιλιοστών, με αντιαρματικά όπλα κατά των οχημάτων, οι άνθρωποι... το μόνο που έκαναν ήταν εμετό. Από ένα άμεσο χτύπημα από ένα RPG μόνο τα χέρια και τα πόδια παραμένουν, το υπόλοιπο σώμα «εξαφανίζεται». Κανείς δεν έχει σταλεί στη μάχη από το Molino χωρίς εκπαίδευση, αλλά και σε αυτήν καταφέρνουν μόνο να μάθουν τα βασικά για το πως να πυροβολούν, έτσι ώστε να μην πεθάνουν αμέσως».
Οι ίδιες τακτικές πολέμου ισχύουν και στη Συρία.
«Τι κάνουμε εκεί; Εμείς πάμε ως το πρώτο κύμα. Εμείς κατευθύνει τα αεροσκάφη και το πυροβολικό, για να χτυπήσουν και να απωθήσουν τον εχθρό. Μετά έρχονται χαμογελαστοί οι άνδρες των συριακών ειδικών δυνάμεων, και στη συνέχεια ακολουθεί το Vesti-24 (ένας ρωσικός κρατικός τηλεοπτικός σταθμός) μαζί με άλλα ρωσικά κρατικά τηλεοπτικά συνεργεία με τις κάμερες έτοιμες για να τους πάρουν συνέντευξη».
Οι του ChVK Wagner παίρνουν 240.000 ρούβλια το μήνα (περίπου US $ 3.500). Η ρωσική εφημερίδα Fontanka ρώτησε γιατί οι εθελοντές είχαν υπογράψει αφού υπήρχε μία 50-50 πιθανότητα να τραυματιστούν ή να σκοτωθούν για ένα τέτοιο μισθό.
Ο μαχητής απάντησε στην ερώτηση χωρίς ενδοιασμούς.
«Έχετε ταξιδέψει πέρα από την Πετρούπολη πρόσφατα; Πέρα από τη Μόσχα και την Πετρούπολη δεν υπάρχει εργασία οπουδήποτε. Αν κάποιος είναι τυχερός εργάζεται και βγάζει 15-20000 τον μήνα, αλλά η τιμή των τροφίμων είναι σαν να ζούμε στην Ανταρκτική. Υπάρχει μια ουρά στο Molino».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σάκη Μουμτζή 

Είναι αναμφίβολα πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί το πολιτικό βάθος της υποκλαπείσας συνομιλίας Τόμσεν –Βελκουλέσκου, καθώς και οι πιθανές συνέπειες της. Και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς θα το χειρισθεί τελικά η συγκυβέρνηση και πώς θα τοποθετηθεί η ευρωπαϊκή αντιπολίτευση.
Ομως κάποιες πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης, όπως η ανάμιξη του Παυλόπουλου, η έκτακτη σύσκεψη του κυβερνητικού επιτελείου, η επικοινωνία του Α. Τσίπρα με τους πολιτικούς αρχηγούς, φανερώνουν εγρήγορση και διάθεση εκμετάλλευσης του γεγονότος.

Ας δούμε την συγκυρία μέσα στην οποία εμφανίζεται η υποκλαπείσα συνομιλία. Η συγκυβέρνηση βρίσκεται πλήρως εγκλωβισμένη στα αδιέξοδα της προσφυγικής της πολιτικής, στην πλήρη κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας με τις επιχειρήσεις να κλείνουν η μια μετά την άλλη, στην πανωλεθρία του Α. Τσίπρα στην βουλή και τέλος στην δημοσκοπική κατρακύλα του κόμματος του.Και αίφνης εμφανίζεται ο υποκλαπείς διάλογος, που έγινε στις 16 Μαρτίου.

Η ουσία του διαλόγου είναι πως το ΔΝΤ ζητεί ονομαστικό κούρεμα του χρέους, άρα είναι σύμμαχος της ελληνικής κυβέρνησης και μέτρα λιγότερα κατά ένα δισεκατομμύριο περίπου, από αυτά που προγραμματίζει η συγκυβέρνηση.

Τι επιζητεί; Την αξιοπιστία στην τήρηση των συμφωνηθέντων και επικαλείται το βεβαρυμένο παρελθόν όλων των ελληνικών κυβερνήσεων.Και όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν τα δύο στελέχη του ΔΝΤ στον υποκλαπέντα διάλογο τους, η μόνη περίπτωση που η παρούσα κυβέρνηση υπέγραψε συμφωνία ήταν όταν ξέμεινε από λεφτά. Γνωστό σε όλον τον κόσμο αυτό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει με αυτό το χαρτί στα χέρια του, την ευκαιρία να σπρώξει τα ρέστα του στο τραπέζι, στοχεύοντας ταυτοχρόνως σε πολλά σημεία.

1.Να θέσει εκτός διαπραγμάτευσης το ΔΝΤ που πιέζει ασφυκτικά για μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις οι οποίες προκαλούν αλλεργία στο εσωτερικό του κόμματος.

2.Δημιουργώντας έναν καινούργιο εχθρό, που είναι και ξένος, να αναβιώσει τα εθνεγερτικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων του που έχουν αποστασιοποιηθεί από αυτόν.

3.Αλλάζει την ατζέντα και την μεταθέτει σε ένα πεδίο που πιθανόν να του αποφέρει καρπούς μετά την πανωλεθρία που υπέστη στα θέματα διαφθοράς και διαπλοκής.

4.Ασκεί πίεση στα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου να ακολουθήσουν την ατζέντα του, με πιθανό τελικό στόχο την εισδοχή κάποιων εξ αυτών στην κυβέρνηση.Οι πιέσεις που ασκεί ο Σουλτς σε Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ προς τούτο, είναι ενδεικτικές της επιθυμίας διεύρυνσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

5.Κορύφωση αυτών των στοχεύσεων είναι η προσφυγή στις κάλπες εν μέσω κλίματος εθνικής έξαρσης, παρόμοιου με αυτό του περσινού καλοκαιριού. Επειδή είναι δεδομένο πως οι εκλογές δεν κερδίζονται, ο σχεδιασμός αυτός αποβλέπει σε ήττα με διαχειρίσιμη διαφορά.

Γιατί όμως ο ΣΥΡΙΖΑ «καίει» το ΔΝΤ, τον σύμμαχο του στην ονομαστική απομείωση του χρέους; Γιατί έχει αντιληφθεί πως οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται ποτέ να δεχτούν κάτι τέτοιο. Συνεπώς, το ΔΝΤ είναι ένας άβολος δανειστής γιατί πιέζει για μεταρρυθμίσεις και ευχής έργον είναι για τους κρατιστές να το «ξεφορτωθούν».

Θα ήθελα να επαναλάβω πως για γεγονότα που διαδραματίζονται «επί του πιεστηρίου», οι εκτιμήσεις είναι παρακινδυνευμένες αλλά και η γοητεία αυτής της πρόκλησης μεγάλη.
Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τραγική είναι η θέση της Ελλάδας στο θέμα της κρίσης χρέους, αφού δυστυχώς γι’ αυτήν, αυτοί που με δημοκρατικές διαδικασίες έχουν κληθεί να τη διαχειριστούν δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και επιχειρούν με τακτικές κινήσεις που έχουν καταστρέψει την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα οι πάντες να τη θεωρούν αναξιόπιστη, να προστατεύσουν τον μεγάλο ασθενή, την ιερή αγελάδα, που τάιζε όλο το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης που καταρρέει. Τον Δημόσιο Τομέα.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Είναι αυτοί που παριστάνουν τους «αντιστασιακούς» απέναντι στον αδηφάγο καπιταλισμό και το σύστημα το οποίο χαρακτηρίζουν άδικο, αλλά την ίδια ώρα ανέχονται και χρηματοδοτούν από την τσέπη του Έλληνα πολίτη που υποφέρει από τη βαρύτατη φορολογία και οδεύει νομοτελειακά στη χρεοκοπία, εκατοντάδες Οργανισμούς που αρνούνται να απογραφούν και να ενημερώσουν για τα ποσά που πληρώνουν τους εργαζόμενούς τους.

Αντί να συλληφθούν αμέσως οι διοικούντες και να σταματήσει πάραυτα η χρηματοδότηση των Οργανισμών αυτών, πολλοί εκ των οποίων υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν. Σε τόσο δύσκολη συγκυρία, ακόμα κι αν κάποιοι Οργανισμοί παράγουν έργο, τα να αποφάσιζε η κυβέρνηση να απαλλάξει την κοινωνία από τα έξοδα λειτουργίας τους, πέραν της μισθοδοσίας, θα αποτελούσε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού που θα εντυπωσίαζε ακόμα και τους «θεσμούς».

Δεν το κάνουν όμως, διότι χωρίς το Δημόσιο και τα κλειδιά του, οι ίδιοι είναι το απόλυτο τίποτα, εντελώς ανίκανοι να παράξουν πολιτική και να καθοδηγήσουν τη χώρα στο πιο απαιτητικό διεθνές – παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Και αυτό είναι μια κριτική που δεν αφορά μόνο τον Τσίπρα με την αστεία παρέα που έχει μαζέψει και κυβερνά τη χώρα, κάτι που δεν αφορά τον κάθε Καρανίκα, αφορά μεγαλόσχημους υπουργούς…

Αφορά και τα υπόλοιπα κόμματα που κυβέρνησαν μέχρι τώρα τον τόπο. Απλά, παρά το κρατικοδίαιτη νοοτροπία του, από τον ΣΥΡΙΖΑ περίμενε κανείς, όταν ανακαλύψει την πραγματικότητα, διότι αυτό συμβαίνει νομοτελειακά όταν έρθει η ώρα να επιχειρήσεις να κάνεις τις θεωρίες και τα ιδεολογήματα, εφαρμοσμένη πολιτική, να βρει το σθένος και να αλλάξει κάποια κακώς κείμενα. Όχι να αντιμετωπίζει όσους εισπράττουν πάνω από 20.000 ευρώ τον χρόνο ως… μεγαλοκαρχαρίες.

Δυστυχώς, θα επαληθευθούν όσοι υποστήριζαν πως η καταστροφή ολοκληρώνεται μόλις έρθει στα πράγματα η αριστερή ιδεοληψία και εξαερώσει όσα είχαν μαζέψει οι πολίτες, με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Ολοένα και θα κατεβαίνει το όριο όσων θεωρούνται πλούσιοι και στο πλαίσιο αυτού που θεωρείται ως «αναδιανομή», να τους ληστεύουν κατάσχοντας τουλάχιστον τα μισά με διάφορα προσχήματα.

Διότι τους το έλεγαν ότι όσοι έχουν λεφτά δεν θα κάτσουν να τους δουλεύει και να τους ληστεύει η παρέα των αγραμμάτων που έχει μαζέψει ο Αλέξης να μας κυβερνήσει, ως ένας από αυτούς και ο ίδιος. Οπότε, ήρθε πλέον η ώρα, «ταξικοί εχθροί» να γίνουν και όσοι αφελείς τον πίστεψαν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι εάν υπήρχε μαγική συνταγή να μοιραστεί χρήμα, θα την είχαν ανακαλύψει οι προηγούμενοι για να συνεχίσουν να κυβερνάνε.

Δεν περίμεναν τους επαγγελματίες των καταλήψεων, της κοπάνας και των πανεπιστημιακών πτυχίων που τα έλαβαν με τον γνωστό τρόπο που τα λάμβαναν οι συνδικαλιστές φοιτητές, να τους μάθουν τα κόλπα. Ας προσέχαμε όλοι μας. Άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης 

Υπάρχει ανάμεσα μας κανένας που να καταλαβαίνει πώς συνδέονται ονόματα, υποθέσεις και καταγγελίες στον χώρο της Δικαιοσύνης; Ποιος πήρε την υπόθεση από τον άλλον, ποιος εκβιάζει και ποιος εκβιάζεται;

Στο απολαυστικό «Πού βαδίζουμε κύριοι» του Λουκιανού Κηλαηδόνη περιγράφεται μία «μακαρονάδα» ερωτικών σχέσεων, εντός της οποίας όλοι μπλέκουν με όλες. Ο Μηνάς με την Τασία που τα είχε με τον Δήμο και πάει λέγοντας –προφανώς τα ήθη της εποχής δεν του επέτρεπαν να βάλει και μία gay σχέση, κάτι που θα έκανε σήμερα για λόγους πολιτικής ορθότητας.

Ετσι ήταν, περίπου, η ομιλία Παπαγγελόπουλου στη Βουλή. Και η παρέμβαση Καμμένου. Ο εισαγγελέας που έψαχνε εκείνη την υπόθεση, την οποία έβαλε στο αρχείο ο εφέτης, για να του ασκήσει πειθαρχική δίωξη ο Αρειος Πάγος και να παρέμβει ο υπουργός. Παράλληλα ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε 13 παρεμβάσεις της προηγούμενης κυβέρνησης προς τη Δικαιοσύνη. Και οι άλλοι του απάντησαν με τα έργα, τις ημέρες και τις εξουσίες της Βασιλικής Θάνου, της προέδρου του Αρείου Πάγου.

Δεν θέλω να πουλήσω πνεύμα και εγκυρότητα. Ανάθεμα με αν καταλάβα κάτι για την εξέλιξη των υποθέσεων και τη διαπλοκή των σχέσεων. Ειλικρινά, δεν θυμάμαι ποιος είχε τον τάδε φάκελο, πού εμπλέκεται ο Παπαγγελόπουλος, τι ακριβώς λέει η Τσατάνη και πως αντιδρά η Κουτζαμάνη. Δεν συγκράτησα ποιος είναι φίλος του Παπαγγελόπουλου, ποιος κουμπάρος του Σαμαρά, ποιος εκβιάζει και ποιος δεν εκβιάζεται.

Για τους περισσότερους από μας, δεν πρόκειται για ονόματα, αλλά για κεφάλια και χέρια που βγαίνουν μέσα από τον κουρνιαχτό του καυγά για τον έλεγχο της Δικαιοσύνης. Ολα αυτά ακούγονται λίγο μαφιόζικα, αρκετά κυνικά και πολύ πολιτικά. Και ναι, φρίττεις όταν ακούς πολιτικούς αρχηγούς να αναφέρονται σε «έντιμους δικαστές». Ξέρουν και ανέντιμους;

Παρτίδες με δικαστικούς δεν έχω, όλους έντιμους τους θεωρώ. Όμως τα τελευταία χρόνια η «παράνομη σχέση» της πολιτικής με τη Δικαιοσύνη εκδηλώνεται χωρίς αιδώ, χωρίς να τηρούνται καν τα προσχήματα. Και γιατί να τηρούνται; Πρώτον οι περισσότεροι πολίτες δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται. Και δεύτερον, ακόμα και αν καταλαβαίνουν, αναγνωρίζουν πλέον τα αποστήματα ως κομμάτι της κανονικότητάς μας.

Κάπως έτσι, η συζήτηση για τη Δικαιοσύνη γίνεται με ύφος και κώδικες της «Δίκης» του Κυριάκου Θωμαϊδη. Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος μιλάει: πολιτικός για «στημένη» υπόθεση ή ποδοσφαιρικός παράγοντας για στημένη διαιτησία;

Υπό κανονικές συνθήκες εδώ πρέπει να γράψω για την απαξία με την οποία οι πολίτες αντιμετωπίζουν τους θεσμούς, την καχεξία της Δημοκρατίας και άλλα σχετικά. Ανοησίες. Αυτό είναι, τελικά, το ζητούμενο. Να σιχαθείς και να τους αφήσεις ήσυχους.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ευκαιρία για την Ελλάδα;

Του Αλέξανδρου Δρίβα 

Με τη δημιουργία του κεμαλικού κράτους, η Δύση πίστεψε οτι έλυσε ολοκληρωτικά το «Ανατολικό Ζήτημα», ή μάλλον τις πτυχές του που αφορούσαν τον έλεγχο της Εγγύς Ανατολής και της ανάσχεσης της Ρωσίας στα θερμά ύδατα της Μεσογείου. Μολονότι η Τουρκία ως επιτήδειος ουδέτερος, ουδέν συνεισέφερε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την πλευρά των Συμμάχων,  με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου άρχισε να αναβαθμίζεται. Αν και είναι μεγάλη και δύσκολη συζήτηση, πολλά σημερινά προβλήματα που αφορούν στη διεθνή πολιτική, οφείλονται στο γεγονός πως «μέρη προβλημάτων» (στην καλύτερη περίπτωση)  της εποχής του Μεσοπολέμου,  αναβαθμίστηκαν με τον Ψυχρό Πόλεμο και έτσι κατάφεραν  οφέλη που καρπώθηκαν, να μοιάζουν σήμερα  χώρες ανεξέλεγκτες. Μια τέτοια περίπτωση είναι  και η Τουρκία. Στη διεθνή πολιτική, η πρώτη ορίζουσα για το μέλλον μιας χώρας, είναι η σχέση της με τη δύναμη που έχει αναλάβει τη διατήρηση της ισορροπίας του συνόλου των δραστηριοτήτων της διεθνούς πολιτικής. Εν προκειμένω, τι αλλάζει στην αντίληψη των ΗΠΑ αναφορικά με την Τουρκία; Πώς μπορεί από πιθανή αλλαγή να ωφεληθεί  η Ελλάδα;

Η κακή μετάφραση

Για να φτάσει η Τουρκία να ζητά γη και ύδωρ από τη Δύση και να μπλοκάρει με κάθε τρόπο λύσεις εξομάλυνσης στη Μέση Ανατολή, για να φτάσει ακόμη στο να συνεργάζεται με υβριδικές ομάδες που φέρουν πρακτικές φρίκης και τρόμου στη διεθνή πολιτική (Daesh) και να αυτοπαρουσιάζονται ως «αναδυόμενες αυτοκρατορίες», δύο πράγματα συμβαίνουν: Το ένα, το έχει εκμυστηρευθεί εδώ και αρκετό καιρό ο Edward Luttwak «Οι ΗΠΑ, δεν έχουν μάθει ακόμη να διαχωρίζουν τους εχθρούς και τους φίλους τους». Το άλλο, συμπληρώνεται με τη διαπίστωση του Luttwak και έχει να κάνει με τη γνώση εθνών-κρατών και των κοινωνιών τους. Εν προκειμένω, η κακή αναγνώριση-ανάγνωση των ΗΠΑ, όχι μόνο αναφορικά με την Τουρκία, αλλά και με την ευρύτερη Μέση Ανατολή (όπως ο ίδιος ο Βernard Lewis παραδέχεται) οδηγεί σε εφαρμογή ημιτελών και λανθασμένων πρακτικών οι οποίες οδηγούν σταδιακά σε αστάθεια και τελικά σε …α-ταξία. Ο κόσμος της Μέσης Ανατολής είναι ένας κόσμος που είναι γεμάτος συγκρούσεις από την εποχή που γραφόταν η Παλαιά Διαθήκη. Οι απλές και βραχυπρόθεσμες πολιτικές, όχι μόνο αποτυγχάνουν, αλλά εξ όσων αποδεικνύονται, δημιουργούν νέους κινδύνους, κάθε φορά δριμύτερους από τους προηγούμενους. Το One Solution erga omnes, δεν υπάρχει ούτε στην οικονομία, ούτε στην πολιτικη.

Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται με...σοφία

Όλος ο πυρήνας της βυζαντινής διπλωματίας και οι διδαχές της που γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς στις ΗΠΑ, δημιουργούν τις προύποθέσεις για την εφεύρεση ενός «νέου φαρμάκου» που έρχεται από την παρελθούσα πολιτική πρακτική. Τα μέσα, μπορεί να εξελίσσονται όμως η ουσία της πολιτικής δραστηριότητας, παραμένει αναλλοίωτη. Η έμμεση προσέγγιση λοιπόν, και ο εμπλουτισμός της με πολλά παραπάνω πράγματα από ό,τι συνιστά το απλό και πάντα χρήσιμο «Divide & Conquer», δεν είναι απλά μια εναλλακτική πολιτική κατεύθυνση των ΗΠΑ. Είναι ανάγκη και μάλιστα, επιτακτική.

Ο πληθωρισμός της έννοιας «γεωπολιτικό μονοπώλιο» ακολούθησε σε διαλόγους και σε πράξη για πολύ καιρό τη σχέση της Άγκυρας με την Ουάσινγκτον. Σε έναν κόσμο που η απειλή ήταν η ΕΣΣΔ, αυτό το μονοπώλιο μπορούσε με κάποιον τρόπο να τεκμηριωθεί καθώς σε έναν διπολικό κόσμο, οι αποφάσεις λαμβάνονται με βάση διλήμματα και όχι πραγματικές επιλογές (ο κόσμος άλλωστε των επιλογών, ξεκινά από τον αριθμό «3» ). Ο κόσμος που αναδύεται από το 1991, και η ανάδυση του οποίου ακόμη βρίσκεται εν εξελίξει, δεν μπορεί να φιλοξενήσει συνθήκη διατήρησης πρωτοκαθεδρίας (η βούληση των ΗΠΑ) με μονοπώλια. Η απλή σκέψη και απόφαση, δίνουν τη θέση τους στη σύνθετη και συνδυαστική σκέψη, στην εφαρμογή υβριδικών πολιτικών που θα αποφεύγουν τις ολοκληρωτικές συγκρούσεις και που η απειλή θα κερδίζει έδαφος έναντι της χρήσης βίας.

Στροφή των ΗΠΑ από την προηγούμενη δεκαετία

Η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, πριν ακόμη αρχίσει  το «ξεδόντιασμα» του κεμαλικού κατεστημένου από τον Ερντογάν, απαγόρευσε το 2003 τη διέλευση των αμερικανικών στρατευμάτων προκειμένου αυτά, να πάνε στο Ιράκ. Η συγκεκριμένη απαγόρευση συνεπικούρησε την αμερικανική αποτυχία στο Ιράκ. Δυνάμεις σαν τις ΗΠΑ, που οφείλουν να σκέπτονται με ορίζοντα δεκαετίας, τους επιτρέπεται να κάνουν πολλά λάθη, εκτός από το να πάσχουν από αμνησία. Οι ΗΠΑ, τα ακόλουθα χρόνια, πίεσαν αρκετά την Ε.Ε έτσι ώστε να εντάξουν την Τουρκία ως πλήρες μέλος, θεωρώντας πως έτσι, θα μπορούσαν να ελέγχουν καλύτερα τα τεκταινόμενα σε μια περιοχή μεγάλης έκτασης και ταυτόχρονα, να θέσουν πιθανές τουρκικές αρνήσεις (σαν αυτή που αφορούσε το Ιράκ) υπό έλεγχο. Η ευρωπαϊκή τροχιά της Τουρκίας, δεν ήταν ομαλή, αν και το ΑΚΡ ποτέ δεν είχε σαν στρατηγική προτεραιότητά της την ένταξη της στην Ε.Ε. Η παραπάνω άρνηση της Τουρκίας στις ΗΠΑ, συνυποδήλωνε την οικοδόμηση μιας φιλο-αραβικής πολιτικής, που άλλοτε έχει τα στοιχεία πανισλαμιστικής και άλλοτε, νεο-οθωμανικής. Η καταστροφή του στρατηγικού τριγώνου μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Τουρκίας, ήταν το δεύτερο στάδιο στο οποίο πέρασε ο Ερντογάν για να δείξει οτι εκτός από την αμερικανική πολιτική, η τουρκική διπλωματία διαφοροποιείται και από την ισραηλινή. Η αμερικανική «φοβία» νέων παρεμβατισμών στη Μέση Ανατολή, ήταν το μεγάλο στοίχημα του Ερντογάν, του οποίου οι πιθανότητες κέρδους αυξήθηκαν με τη θαυμαστή οικονομική ανάτπυξη της Άγκυρας. Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ, εξέταζαν λύσεις για τη δημιουργία ενός σουνιτικού τόξου του οποίου τα ηνία θα είχε η Τουρκία. Η ιδέα αυτή, είχε ως στόχο του να γίνει η Τουρκία ξανά ένα κράτος-μοχλός που θα τακτοποιούσε για λογαροασμό των ΗΠΑ την περιοχή. Η Τουρκία όμως, είχε τη δική της ατζέντα. Στόχος της ήταν η δημιουργία ανεξάρτητης πολιτικής, και όχι μιας συνεργατικής.

Το μήνυμα ελήφθη από τις ΗΠΑ

Πολιτικές αυτού του τύπου, όχι μόνο δεν έφεραν ανάσχεση στις βλέψεις του Ερντογάν, αλλά τις εξέλαβε και ως ενθάρρυνση για να συνεχίσει. Όσο οι διαφορές μεταξύ Δύσης και Ρωσίας οξύνονταν (ειδικά από το ζήτημα της Ουκρανίας και μετά) τόσο πιο ελεύθερος αισθανόταν ο Τούρκος ηγέτης να πολιτεύεται σε μια περιοχή που είχε πλέον γίνει μαύρη τρύπα μιας τεράστιας περιφέρειας (Ευρασία). Σε ένα σύστημα ισορροπίας ισχύος που είναι αρκετά πιο πολύπλοκο από ό,τι ήταν στον Ψυχρό Πόλεμο, τα διλήμματα που θέτει η Τουρκία, είναι εντελώς αντίθετα από τις λύσεις που επιθυμεί η Ουάσινγκτον. Η ευελιξία, προϋποθέτει επιλογές και όχι διλήμματα.

Οι συζητήσεις που αφορούν ενδεχόμενο πραξικόπημα στην Τουρκία, ακόμη και αν έχουν βάση, δείχνουν μόνο τη δυσαρέσκεια που επικρατεί στη διεθνή κοινότητα για το ρόλο της Άγκυρας σε όλα τα μέτωπα. Δεν υπάρχει πραγματικά περιφερειακό πρόβλημα στο οποίο η Άγκυρα να συμπεριφέρεται συνεργατικά. Όσα δεν άκουσαν στο παρελθόν από τον Luttwak στις ΗΠΑ, ήταν αυτά που εφάρμοζε τελικά το ΑΚΡ. Χρήση απειλών, κάλυψη της αδυναμίας με προβολή ισχύος, επιρροή σε ομάδες  για τη συνέχιση πολέμου δι’ αντιπροσώπων, τακτικισμοί και βραχυπρόθεσμες συμμαχίες-προσεγγίσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία,( για την διευκόλυνση του θεμελιώδους στόχου του Ερντογάν να καταστήσει την Τουρκία ενεργειακό κόμβο και άρα σημαντική δύναμη σε μια τεράστια περιοχή) αντιπερισπασμοί με οικοδόμηση σχέσεων με το Ιράν πριν αυτό συμφωνήσει με τη Δύση, όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, που δείχνουν πως η Τουρκία γνωρίζει να δρα με βάση τη βυζαντινή στρατηγική σκέψη, διδάγματα της οποίας, η Δύση περιφρόνησε συστηματικά.

Ποιά Τουρκία και σε ποιά περιφέρεια;

Ακόμη και αν ο Ερντογάν μπορούσε και άυριο να ανατραπεί, η Τουρκία έχει αναλάβει δεσμεύσεις που οικοδόμησε στέρεα εδώ και 13-14 έτη το ΑΚΡ. Το Κουρδικό Ζήτημα, η αποτυχία της Τουρκίας στη Συρία και το οτι ο Ερντογάν έκανε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να νιώθει πλήρως εκτεθειμένος για την αρχική πίστη που είχε στον πρώτο, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα στην Τουρκία. Μια πολιτική αστάθεια στην Τουρκία με το προσφυγικό να εξελίσσεται, με μια αγορά που έχει ήδη μεγάλο ιδιωτικό χρέος και τεράστιο πληθυσμό, με το μέλλον της Συρίας να μοιάζει ακόμη αβέβαιο, τα προβλήματα αυτά, ξεπερνούν την όποια πολιτική δύναμη θα μπορούσε να έχει στην κυβέρνησή της η Τουρκία. Ο σκοπός των λαθών, είναι η αναγωγή τους σε μαθητεία και οι ΗΠΑ έχουν καταλάβει πλέον πως η Τουρκία, δεδομένων των γεωπολιτικών της περιορισμών σε συνδυασμό με τις «ευκαιρίες» που παρουσιάζει το ρευστό διεθνές σύστημα ισορροπίας ισχύος, θα είναι μάλλον απίθανο –με όποια πολιτική ελίτ και αν κυβερνά την Άγκυρα- να μην προβαίνει σε προσπάθειες αναθεωρητισμού σε μια περιφέρεια κρίσιμη, που συνδέει την Ευρώπη με την Ασία.

Δεδομένων των αμερικανικών εκλογών, δεν είναι βέβαιο οτι θα αναμένουμε λύσεις οριστικές, όχι μόνο για την Τουρκία, αλλά και για όλην την περιοχή. Υπάρχουν όμως σημαντικές ενδείξεις που μαρτυρούν οτι η Τουρκία θα περάσει μια δύσκολη τετραετία. Ο τρόπος υποδοχής του Ερντογάν στις ΗΠΑ, πέραν των σημειολογικών και συμβολικών ερμηνειών που εποδέχεται, δείχνει αρκετά πράγματα που πρόκειται να λάβουν χώρα.

Προσοχή, αναμονή και ετοιμότητα για Ελλάδα και Κύπρο

Ο Νικολό Μακιαβέλι υποστήριζε πως «ο συνετός ηγεμόνας άλλοτε φέρεται ως λεόντας και άλλοτε ως αλεπού». Αυτό που περιγράψαμε παραπάνω ως «βυζαντινή σκέψη» και τη σύνδεση αυτής με τις ΗΠΑ και την Τουρκία, οφείλει να αφορά και μας. Η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται σε μια περίσταση που μπορεί να αποδειχθεί ιδανική. Τα λιγότερο ισχυρά κράτη άλλωστε, επηρεάζονται έτσι κι αλλιώς, περισσότερο από τους συσχετισμούς ισχύος άλλων κρατών. Το «ιδανικό», είναι το ίδιο σχετικό με το –ως απλώς ειπείν- να είσαι «τυχερός στην ατυχία σου». Ποιά τύχη είναι αυτή; Το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, είναι μεγαλύτερο από ποτέ. Αν η Τουρκία λόγω εσωστρέφειας και επικίνδυνων εσωτερικών εξελίξεων τεθεί υπό έλεγχο προκειμένου να μην εξάγει (ως συνηθίζει) της κρίση της και η περιφέρεια της Μεσογείου φτάσει σε ακραίο σημείο αστάθειας, ίσως αναγκαστεί να ματαιώσει αρκετά της σχέδια αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό καθώς πλέον, οι διεθνείς δρώντες, δεν έχουν στόχο να κατευνάσουν περαιτέρω την τουρκική πολιτική. Αυτά βέβαια, σε επίπεδο τακτικής...

Η οικοδόμηση μιας περιφερειακής στρατηγικής από πλευράς της Ελλάδας, είναι απαραίτητη. Η Μεσόγειος αποδεικνύει πως θα είναι για καιρό ακόμη η Θάλασσα των εξελίξεων. Ανεξάρτητα από το τουρκικό μέλλον, η Ελλάδα οφείλει να εκμεταλλευτεί το κενό αέρος στο οποίο βρίσκονται οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας και να επαναπροσδιορίσει τις ατλαντικές της σχέσεις με μια δύναμη που με τα καλά της και τα κακά της, παραμένει στην πρωτοκαθεδρία της διεθνούς πολιτικής και είναι πάντα έτοιμη να ακούσει προτάσεις. Η Ελλάδα, δεν εκμεταλλέυτηκε την ισχύ των ΗΠΑ όπως και όσο θα έπρεπε. Η Ελλάδα οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες και να παρουσιάσει σχέδια που αφορούν την Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Σε αυτές τις περιοχές, η Τουρκία φαίνεται πως «πρότεινε» κάτι επικίνδυνο. Για δυνάμεις όπως είναι η Ελλάδα, το παρόν διεθνές σύστημα, έχει αρκετές ευκαιρίες καθώς τόσο οι πολυμερείς όσο και οι διμερείς σχέσεις, είναι περισσότερο ανοικτές και λιγότερο αυστηρές. Με προσήλωση στην ιεράρχηση των χωρών που πρέπει να απευθύνεται η Ελλάδα και με την υιοθέτηση συγκεκριμένων περιορισμών, Ελλάδα και Κύπρος έχουν τη δυνατότητα να αποδείξουν στις ΗΠΑ οτι υπάρχουν και άλλες περιφερειακές λύσεις που θα ωθήσουν την Μεσόγειο σε σταθερότητα, που δε χρειάζεται να συνοδεύονται από μεγαλοϊδεατισμούς, σαν αυτούς που προσπάθησε να εφαρμόσει η Τουρκία.

* Ο κ. Αλέξανδρος Δρίβας είναι Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Παν/μιο Πελοποννήσου - συντονιστής στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ).

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιωάννη Σ. Λάμπρου 

Αντιδράσεις έχει προκαλέσει ο Αναπληρωτής υπουργός αρμόδιος για θέματα Μεταναστευτικής Πολιτικής κ. Μουζάλας, ο οποίος σε συνέντευξη στον κ. Τσίμα αναφερόμενος στο κράτος των Σκοπίων χρησιμοποίησε τη λέξη Μακεδονία.[1]
 
Το αν το συγκεκριμένο περιστατικό αποτελεί προπομπό σε εξελίξεις στο ζήτημα των Σκοπίων άγνωστο. Το πιο πιθανό είναι να αποτελεί  γνώρισμα της προβληματικής σχέσης που έχει η εγχώρια μαρξιστική σκέψη με την έννοια της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Δεν αποκλείεται, φυσικά, να αποτελεί και ένα παράδειγμα (ηθελημένης) αδιαφορίας, χαρακτηριστικό γνώρισμα της προχειρότητας με την οποία η σημερινή κυβέρνηση έχει προσεγγίσει σωρεία το προσφυγικό ζήτημα. Συνέχεια έδωσε ο βουλευτής Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ Γεράσιμος Μπαλαούρας, ο οποίος, σε ραδιοφωνική συνέντευξη δήλωσε πως δεν θα απέρριπτε σκέτο το όνομα Μακεδονία με παράλληλη επίλυση ορισμένων άλλων θεμάτων όπως η επιμονή των Σκοπιανών περί αρχαίας καταγωγής.[2]

Ανάλογα περιστατικά, μεταξύ άλλων, αποτέλεσαν παλιότερα οι δηλώσεις του στελέχους του κυβερνητικού κόμματος Νάσου Θεοδωρίδη αλλά και της πρώην βουλευτού Ιωάννας Γαϊτάνη.[3]

Δυστυχώς, υπάρχει ένα ιστορικό ανάλογων δηλώσεων και δράσεων.[4] Ίσως, ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπερδεύουν  την τριπλή αποδοκιμασία της ΝΔ και του  ΠΑΣΟΚ, μέσα στο 2015, με την αποδοχή από τους συμπατριώτες μας των μειοψηφικών και ανιστόρητων απόψεων τους.

Στις αναφορές των κ.κ. Μουζάλα – Μπαλαούρα αντέδρασε η Νέα Δημοκρατία το ιστορικό της οποίας είναι λίαν αμφίσημο αναφορικά με το σκοπιανό. Ο πατέρας του νυν αρχηγού της ΝΔ και διατελέσας πρωθυπουργός την κρίσιμη, για το Σκοπιανό ζήτημα, περίοδο 1990-1993 δεν είχε δηλώσει, στις 13 Φεβρουαρίου 1993, ότι δεν έχει σημασία το όνομα που θα λάβουν τα Σκόπια γιατί σε δέκα χρόνια οι Έλληνες θα το έχουν ξεχάσει; Ο κυνισμός του πατέρα Μητσοτάκη συνιστά απείρως μεγαλύτερο κίνδυνο από τις διεθνιστικές ιδεοληψίες στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ… Το ίδιο δε πρόσωπο θεωρεί ως χαμένη ευκαιρία το Πακέτο Πινέιρο, το οποίο προνοούσε το όνομα Νέα Μακεδονία.

Ποια η πολιτική της ΝΔ στο σκοπιανό; Από την αποδοχή των Σκοπίων, σε κανονισμό του Συμβουλίου, στις 2 Δεκεμβρίου 1991, με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας, στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών ( στις 18 Φεβρουαρίου και 13 Απριλίου  1992) ότι η Ελλάς δεν θα δεχθεί τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της και ύστερα στην αποδοχή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, η οποία, σαφώς, περιέχει τη λέξη Μακεδονία.[5]

Παράλληλα, ο μόλις πριν από λίγο καιρό συνεργάτης  του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού, πρώην βουλευτής Κέρκυρας κ. Γεωργιάδης, δεν είχε δηλώσει ότι το θέμα του ονόματος των Σκοπίων είναι μια μπούρδα; Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Γεωργιάδης, είχε δηλώσει στον ραδιοφωνικό σταθμό Alpha 98,9 το 2005 ότι:
«Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς πώς θα λέγεται η διπλανή χώρα όσο και αν δε μας αρέσει και εμένα με ενοχλεί κατάφορα να λέγεται Μακεδονία, αλλά δεν είναι δυνατόν να έχω την απαίτηση να αποφασίζω εγώ πώς θα λέγεται μια διπλανή χώρα. Αντίθετα, χάνουμε τεράστιες δυνατότητες διπλωματικής παρέμβασης και επιρροής λόγω του ότι εμμένουμε σε αυτή, την κατά την άποψή μου, μπούρδα ».
Και ναι μεν είναι αλήθεια ότι η Αθήνα δεν μπορεί να επιβάλει στους Σλάβους κατοίκους των Σκοπίων ποια λέξη θα χρησιμοποιούν  μέσα στα σπίτια τους – αν και η εμμονή τους περί οικειοποίησης του ονόματος της Μακεδονίας με τα συνακόλουθα (μακεδονικό έθνος, μακεδονική γλώσσα, μακεδονικός πολιτισμός) αποτελεί τον πυρήνα του προβλήματος – εντούτοις η διεθνής διάσταση του ζητήματος σχετίζεται με το όνομα που αυτή η χώρα χρησιμοποιεί στις διεθνείς της σχέσεις και αυτό δεν συνιστά … μπούρδα.

Ουδείς αναμάρτητος

Ορισμένοι συμπατριώτες μας δεξιών πολιτικών πεποιθήσεων, εκμεταλλευόμενοι  το γεγονός των άσχημων χειρισμών της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα στο προσφυγικό αλλά και της παρατεταμένης  οικονομικής κρίσης που εισέρχεται πλέον στον έβδομο χρόνο, αποφάσισαν να ξεκαθαρίσουν παλιούς λογαριασμούς με την Αριστερά κατηγορώντας την συλλήβδην για προδοτική στάση. Επικίνδυνα μονοπάτια σε μια ούτως ή άλλως διχασμένη κοινωνία.

Η αλήθεια, φυσικά, είναι λιγότερη ευθύγραμμη από το δίπολο Καλή Δεξιά – Κακή Αριστερά. Αριστερά και Δεξιά – λαμβάνοντας υπ’ όψιν την κυρίαρχη επιρροή προσώπων, τον μεταπρατικό  χαρακτήρα και τον προβληματικό βαθμό ιδεολογικής συγκρότησης αμφότερων των παρατάξεων – και οι όποιοι κομματικοί σχηματισμοί τους που δημιουργήθηκαν μετά το τέλος του Β’ΠΠ, απέτυχαν να εκφράσουν τα εθνικά συμφέροντα στην ολότητα τους. Από τη μια πλευρά η Δεξιά επέδειξε, θεωρητικά, μεγαλύτερη ευαισθησία στο ζήτημα του ονόματος της Μακεδονίας και το βορειοηπειρωτικό βοηθούντος και του γεγονότος ότι η αντίπαλη πλευρά σε αυτές τις δύο περιπτώσεις ήταν χώρες με διαφορετικό ιδεολογικό προσανατολισμό και άρα δεν κλονιζόταν η αταλάντευτη συμμαχική νομιμοφροσύνη στον δυτικό παράγοντα που επέδειξε διαχρονικά. Αυτό το  ενδιαφέρον, όμως,  όλων των μεταπολεμικών δεξιών πολιτικών σχηματισμών για τη Βόρειο Ήπειρο και του ονόματος της Μακεδονίας τι όφελος προσκόμισε πρακτικά; Τι πολιτικές εφαρμόστηκαν, την κρίσιμη τριετία 1990-1993, για την παραμονή των Βορειοηπειρωτών στις πατρογονικές εστίες και την παρεμπόδιση της έλευσης των Αλβανών λαθρομεταναστών στην Ελλάδα; Η αποψίλωση της Βορείου Ηπείρου από τους γηγενείς Έλληνες κατοίκους της και η αποτυχία να πειστεί η διεθνής κοινή γνώμη για τις ανιστόρητες αξιώσεις των Σκοπιανών αποτελούν μάρτυρες της αποτυχίας στα δύο αυτά μέτωπα.

Απεναντίας, για ζητήματα στα οποία σύμμαχοι υπήρξαν αντίδικοι, όπως το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων (Γερμανία) ή το Κυπριακό (Τουρκία) η συμμαχική νομιμοφροσύνη, για τη Δεξιά, βάρυνε περισσότερο. Οι φόνοι διαδηλωτών υπέρ της Ένωσης, στην Αθήνα, τον Μάιο του 1956, οι συμφωνίες Ζυρίχης –Λονδίνου, η μη αντίδραση στον Αττίλα 2 και η συμπόρευση της ΝΔ με τη λύση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας συνιστούν προβληματικό ιστορικό για τη λεγόμενη Εθνική Παράταξη. Το ζήτημα δε των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου επισκιάστηκαν από ευρύτερους συμμαχικούς σχεδιασμούς και την επίδειξη… συμμαχικής αλληλεγγύης εκ μέρους των Αθηνών. Η Συμφωνία για τα Εξωτερικά Χρέη της Γερμανίας (Agreement on German External Debts) του 1953 καθώς και οι Συμφωνίες των Παρισίων του 1954 οι οποίες ενέτασσαν τη Δυτική Γερμανία στους ατλαντικούς αμυντικούς θεσμούς μορφοποιούσαν ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στην Σοβιετική Ένωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, μέτωπο απέναντι στο οποίο οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις πειθάρχησαν πλήρως.

Οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις αποδέχθηκαν την οπτική των Συμμάχων ως προς την ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Ως απόλυτος εχθρός λογιζόταν ο Ανατολικός Συνασπισμός ενώ η Τουρκία ως πολύτιμος σύμμαχος στον αγώνα κατά του κομμουνισμού. Η χώρα απώλεσε το αποκλειστικό προνόμιο, μόνη αυτή, να ορίζει ποιος είναι ο εχθρός της  και επέτρεψε αυτό να ορίζεται από τρίτους. Η αδυναμία προσδιορισμού εχθρού και φίλου, από μια πολιτική οντότητα, συνεπάγεται την κατάργηση της ανεξαρτησίας της (Καρλ Σμιτ). Οι ελλαδικές ηγεσίες ανέμεναν επίθεση από το Βορρά και όχι από τη σύμμαχο Τουρκία…

Παράλληλα, η σταδιακή εμφάνιση στο προσκήνιο, μετά την Μεταπολίτευση, του ζητήματος των δεινών του Ελληνισμού της Καθ’ Ημάς Ανατολής δεν απασχόλησε καθόλου τη ΝΔ ( κόμμα το οποίο θεωρητικά επιδεικνύει ευαισθησία σε ζητήματα ιστορικής μνήμης και εθνικής ταυτότητας)  φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να απαγορευθεί, προς διατήρηση των καλών συμμαχικών σχέσεων με την Άγκυρα, τέσσερα μόλις χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1978,  η  ταινία του Νίκου Κούνδουρου 1922 και να προβληθεί μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Παράλληλα, η πρωτοβουλία για αναγνώριση, έστω και κατά τμήματα, της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Καθ’ Ημάς Ανατολής, πρώτα των Ελλήνων του Πόντου το 1994 και αργότερα των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1998 υπήρξε πρωτοβουλία στελεχών, όπως ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, και βουλευτών του ΠΑΣΟΚ.

Από την πλευρά της η Αριστερά και οι πολιτικοί σχηματισμοί που δημιουργήθηκαν μετά τον Β΄ ΠΠ μαζί με το ΚΚΕ που προϋπήρχε αγνόησαν το βορειοηπειρωτικό, υμνώντας κατά καιρούς το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα(!), ενώ η στάση τους στο ζήτημα του ονόματος της Μακεδονίας είχε συμβιβαστεί εν πολλοίς από τα γεγονότα του Εμφυλίου και την διαχρονική προβληματική στάση της εσωτερικής μαρξιστικής διανόησης σχετικά με ζητήματα εθνικής ταυτότητας. Η συμμαχική νομιμοφροσύνη της Δεξιάς απέναντι στο ΝΑΤΟ βρήκε το αντίστοιχο της στην αλληλεγγύη και συμπόρευση με Αλβανούς, Γιουγκοσλάβους και Βούλγαρους συντρόφους, συμπόρευση η οποία ως τμήμα της μάχης απέναντι στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έλαβε προτεραιότητα έναντι των εθνικών συμφερόντων…

Αποτελεί ερωτηματικό αν η αξιοθαύμαστη υποστήριξη της ΕΔΑ στον κυπριακό ενωτικό αγώνα παρέμενε τέτοια αν στη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου, μέλος του  ΝΑΤΟ, βρισκόταν χώρα του Συμφώνου της Βαρσοβίας… Κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης δε, γίναμε μάρτυρες συνεχών επιθέσεων σημαντικού τμήματος της Αριστεράς στον αγώνα της ΕΟΚΑ, της άρνησης της εθνικής υπόστασης των Ελλήνων της Κύπρου αλλά και υποστήριξης κάθε πρότασης και σχεδίου του διεθνούς παράγοντα που νομιμοποιούσε την τουρκική εισβολή και κατοχή. Και όλα αυτά στο όνομα του αγώνα κατά του εθνικισμού που εκφυλιζόταν σε  αποδοχή διαχρονικών στρατηγικών συμφερόντων της Άγκυρας και του Λονδίνου… Παρομοίως, ποια θα ήταν η στάση της Αριστεράς αν δεν ήταν η Δυτική Γερμανία, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΟΚ, η  χώρα που επέβαλε στην Αθήνα το κατοχικό δάνειο αλλά η ΕΣΣΔ ή μια άλλη χώρα του Ανατολικού Συνασπισμού;

Καμία παράταξη,  κανένα κόμμα δεν στάθηκε, διαχρονικά και με συνέπεια, στο ύψος  των περιστάσεων. Καμιά παράταξη δεν αγκάλιασε το σύνολο των εθνικών διεκδικήσεων. Συμμαχικές δεσμεύσεις και ιδεολογική νομιμοφροσύνη σε διεθνικά ιδεολογήματα αποδείχθηκαν υπέρτερης σημασίας από το εθνικό συμφέρον. Προσωπικές φιλοδοξίες, δουλικές ηγεσίες, εξαρτημένη χώρα… Κανένας εκπρόσωπος καμίας παράταξης δεν μπορεί να κουνά το δάκτυλο στους πολιτικούς του αντιπάλους. Απέτυχαν όλοι.

Αφελείς ισχυρισμοί περί συναδέλφωσης των λαών και παγκόσμιου αφοπλισμού,  αβάσιμες ελπίδες σε συμμαχικές υποσχέσεις, όνειρα περί ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού κράτους και, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, το αναπότρεπτο τέλος της ιστορίας και της απορρόφησης των εθνών-κρατών από μια παγκόσμια φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων όπου η έννοια του εθνικού συμφέροντος θα αντικατασταθεί από το γενικό, οικουμενικό συμφέρον. Θεωρήσεις διαστρεβλωτικές της πραγματικότητας που γεννούν εξαρτήσεις από εξωτερικά κέντρα αποφάσεων. Θεωρήσεις, οι οποίες, δυστυχώς, αναπαράγονται μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα διαιωνίζοντας εξαρτήσεις και δουλικές νοοτροπίες. Διαφωτιστικό και διαχρονικής αξίας το έργο του καθηγητή Παναγιώτη Ήφαιστου, Η εξωελληνική νοοτροπία και τα αίτια της (εκδόσεις Ποιότητα, 1997) για την ανάγκη σωστής ανάγνωσης της πραγματικότητας,   απαλλαγμένης από θεωρητικά δεσμά, τα οποία υπονομεύουν την εθνική ανεξαρτησία.

Επείγει, όσο ποτέ άλλοτε ηγεσία απαλλαγμένη από δουλείες, εξαρτήσεις και αλλότρια μεταπρατικά  ιδεολογήματα που δεν έχουν σχέση με τα βιώματα του ελληνικού λαού και της ανάγκες της πατρίδα μας. Ηγεσία να αντλεί δύναμη από την ελληνική σκέψη και τους αγώνες των προγόνων μας.
  • Πολιτικός Επιστήμων
Πηγή MIgnatiou

Αναφορές
 
[1] https://www.youtube.com/watch?v=rPmfI6NLdL0
[2] http://www.parapolitika.gr/article/352622/mpalaoyras-prosopika-den-eho-antirrisi-na-legontai-ta-skopia-makedonia
[3] Συνέντευξη Ν. Θεοδωρίδη σε σκοπιανό τηλεοπτικό κανάλι, https://www.youtube.com/watch?v=JMb7jjplGVg. Δηλώσεις Ι. Γαϊτάνη, http://www.iefimerida.gr/news/82202/%CE%B7-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B1%CF%8A%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1
[4] http://www.protothema.gr/politics/article/565640/otan-o-misos-suriza-elege-ta-skopia-makedonia/
[5] Κανονισμός  Συμβουλίου 3567/91,  http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/PDF/?uri=CELEX:31991R3567&rid=2

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου