Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Δεκ 2013

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος 

Αυτά σίγουρα μόνο από τους Τούρκους μπορούσαμε να τα ακούσουμε και να τα δούμε. Έτσι μετά το θανατηφόρο δυστύχημα με το ρυμουλκό του τουρκικού στόλου στην Σμύρνη, στις 23/12 με 10 νεκρούς, ένα καινούργιο κυριολεκτικά… τροχαίο ατύχημα με πρωταγωνιστή ένα τουρκικό πολεμικό υποβρύχιο, έρχεται να τριτώσει το κακό μετά και το δυστύχημα της πτώσης του τουρκικού ελικοπτέρου στις 17 Δεκεμβρίου που στοίχησε την ζωή σε 4 Τούρκους πιλότους.

Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Taraf, στις 24/12 ένα τουρκικό υποβρύχιο του τουρκικού πολεμικού ναυτικού… συγκρούστηκε με ένα φορτηγό πλοίο και ευτυχώς αυτή τη φορά χωρίς θύματα. Τα πρωτοφανές αυτό ατύχημα έγινε ανοιχτά της κατεχόμενης Κύπρου και στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και του τουρκικού λιμανιού της Μερσίνας. 

Όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, το τουρκικό υποβρύχιο ενώ αναδύονταν στην επιφάνεια έχασε τον έλεγχο του με αποτέλεσμα να βρεθεί στην πορεία του τουρκικού φορτηγού πλοίου και να συγκρουστεί μαζί του  ευτυχώς χωρίς να σκοτωθεί κάποιος από το πλήρωμα του υποβρυχίου. 
Στη συνέχεια έσπευσαν αμέσως στην περιοχή ρυμουλκά από το λιμάνι της Μερσίνας και οδήγησαν το τουρκικό υποβρύχιο στο τουρκικό λιμάνι για να ερευνηθούν τα αίτια της σύγκρουσης και να εξεταστούν οι ζημιές που υπέστη το υποβρύχιο. 

Όπως ανακοινώθηκε από το τουρκικό Επιτελείο Ναυτικού, το τουρκικό υποβρύχιο είναι παλαιότερης κατασκευής και το πλήρωμα του αποτελείται από 9 αξιωματικούς, 25 υπαξιωματικούς και δυο ειδικούς ερευνητές
Τα ακριβή αίτια της σύγκρουσης του με το τουρκικό φορτηγό δεν έχουν γίνει επίσημα γνωστά από το τουρκικό Επιτελείο Ναυτικού, ενώ ευθύνες αποδίδονται και στο τηλεσκόπιο του υποβρυχίου που δεν λειτούργησε σωστά ούτως ώστε να γίνει αντιληπτό το φορτηγό που έρχονταν κατά πάνω του. 
Το όνομα του φορτηγού πλοίου όπως έγινε γνωστό, είναι Paşabahçe και μετέφερε εμπορεύματα προς το λιμάνι της Μερσίνας. 

Το εντυπωσιακό είναι, όπως αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα, ότι παρόμοιο ατύχημα απώλειας έλεγχου έγινε και το 2010 και μάλιστα στην γνωστή τουρκική φρεγάτα, Gökçeada, που είχε πάει  για την αντιμετώπιση πειρατών στον κόλπο  του Άντεν. Εκεί αναγκάστηκε λόγω βλάβης του συστήματος έλεγχου να καλέσει ειδικό ρυμουλκό που  την οδήγησε πίσω στην Τουρκία. 
Το ατύχημα αυτό το τουρκικό Επιτελείο Ναυτικού θέλησε να το αποκρύψει από τα τουρκικά ΜΜΕ αλλά η τουρκική εφημερίδα το είχε αποκαλύψει προκαλώντας μεγάλη αίσθηση.

Όλα αυτά αν μη τι άλλο μας θυμίζουν το περίφημο και… ιστορικό  «Μάλτα γιοκ». Είναι η γνωστή ιστορία που αναφέρει ότι όταν Σουλτάνος είχε διατάξει τον Τούρκο αρχιναύαρχο να πάει και να καταλάβει την Μάλτα τότε συνέβη το εξής τραγελαφικό γεγονός:  
Όταν Τούρκος κυβερνήτης βρέθηκε στην ανάγκη να χαράξει την πορεία του πλοίου για την Μάλτα πήγε στη καμπίνα του με τους χάρτες, όπου πριν από λίγο ο καμαρότος τού είχε σερβίρει τον καφέ. Την ώρα όμως που έπινε τον καφέ του μετακινήθηκε το φλιτζάνι πάνω στον χάρτη και κάλυψε το σημείο όπου βρίσκεται η Μάλτα. Μάταια λοιπόν έψαχνε στη συνέχεια ο κυβερνήτης να εντοπίσει το νησί και τελικά απελπισμένος αφού δεν έβρισκε τον προορισμό του έστειλε μήνυμα στην Τουρκία, λέγοντας… «Μάλτα γιοκ».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στην περιοχή της Kilis, στα σύνορα με τη Συρία, άρχισε πρόσφατα να δημιουργείται μία τάφρος βάθους 2,5 μέτρων με σκοπό την πρόληψη του λαθρεμπορίου και της μετανάστευσης.

Επίσης τοποθετείται κατά μήκος της συνοριογραμμής στύλοι φωτισμού, κάτω από το πλέγμα του αγκαθωτού συρμάτινου φράχτη.

Η δημιουργία της τάφρου στο σημείο διέλευσης (Öncüpınar Sınır Kapısı), αποφασίστηκε μετά από την πτώση της συριακής περιοχής των συνόρων στην ισλαμιστική οργάνωση «Εμιράτο του Ιράκ και του Λεβάντε».

Σύμφωνα με το διοικητή της Kilis, το έργο δημιουργείται από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας σε συνεργασία με την αρμόδια ειδική επαρχιακή διοίκηση και αναμένεται να περατωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, εξασφαλίζοντας την ασφάλεια των συνόρων.

Η τάφρος θα είναι μήκους 27 χιλιομέτρων και θα ακολουθείται με τοίχο από σκυρόδεμα ύψους δύο μέτρων, σημειώνει το τούρκικο δημοσίευμα.

Πηγή: Μικρές Εκδόσεις – Εχέδωρος 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. 



Χριστούγεννα παραμονές. Χριστούγεννα καὶ χιονιᾶς πάντα πᾶνε μαζί. Μὰ ἐκείνη τὴ χρονιὰ οἱ καιροὶ ἤτανε φουρτουνιασμένοι παρὰ φύση. Χιόνι δὲν ἔρριχνε. Μοναχὰ ποὺ ἡ ἀτμόσφαιρα ἤτανε θυμωμένη, καὶ φυσούσανε σκληροὶ βοριάδες μὲ χιονόνερο καὶ μ᾿ ἀστραπές. Καμμιὰ βδομάδα ὁ καιρὸς καλωσύνεψε καὶ φυσοῦσε μία τραμουντάνα ποὺ ἀρμενιζότανε. Μὰ τὴν παραμονὴ τὰ κατσούφιασε. Τὴν παραμονὴ ἀπὸ τὸ πρωΐ ὁ οὐρανὸς ἤτανε μαῦρος σὰν μολύβι, κ᾿ ἔπιασε κ᾿ ἔρριχνε βελονιαστὸ χιονόνερο.

Σὲ μία τοποθεσία ποὺ τὴ λέγανε Σκρόφα, βρισκότανε ἕνα μαντρὶ μὲ γιδοπρόδατα, ἀπάνω σὲ μιὰ πλαγιὰ τοῦ βουνοῦ ποὺ κοίταζε κατὰ τὸ πέλαγο· τὸ μέρος αὐτὸ ἤτανε ἄγριο κ᾿ ἔρημο, γεμάτο ἀγριόπρινα, σκίνους καὶ κουμαριές, ποὺ ἤτανε κατακόκκινες ἀπὸ τὰ κούμαρα. τὸ μαντρὶ ἤτανε τριγυρισμένο μὲ ξεροτρόχαλο [=ξερολιθιά].

Οἱ τσομπάνηδες καθόντανε μέσα σὲ μιὰ σπηλιὰ ποὺ βρισκότανε παραμέσα καὶ πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὴ μάντρα καὶ ποὺ κοίταζε κατὰ τὴ νοτιά. Μεγάλη σπηλιά, μὲ τρία – τέσσερα χωρίσματα, κι ἀψηλὴ ὡς τρία μπόγια. Τὰ ζωντανὰ σταλιάζανε κάτω ἀπὸ τὶς χαμηλὲς σάγιες, ποὺ ἔσκυβες γιὰ νὰ μπεῖς μέσα. Σωροὶ ἀπὸ κοπριὰ στεκόντανε ἐδῶ κ᾿ ἐκεῖ, καὶ βγάζανε μία σπιρτόζα μυρουδιά. Χάμω, τὸ χῶμα ἤτανε σκουπισμένο καὶ καθαρό, γιατὶ οἱ τσομπάνηδες ἤτανε μερακλῆδες, καὶ βάζανε τὰ παιδιὰ καὶ σκουπίζανε ταχτικὰ μὲ κάτι σκοῦπες κανωμένες ἀπὸ ἀστοιβιές.

Ἀρχιτσέλιγκας ἤτανε ὁ Γιάννης ὁ Μπαρμπάκος, ἕνας ἄνθρωπος μισάγριος, γεννημένος ἀνάμεσα στὰ γίδια καὶ στὰ πρόβατα. Ἤτανε μαῦρος, μαλλιαρός, μὲ γένεια μαῦρα κόρακας, σγουρὰ καὶ σφιχτὰ σὰν τοῦ κριαριοῦ. Φοροῦσε σαλβάρια κοντὰ ὡς τὸ γόνατο, σελάχι στὴ μέση του, ζουνάρι πλατύ, βαριὰ τζεσμέδια στὰ ποδάρια του· τὸ κεφάλι του τὸ εἶχε τυλιγμένο μ᾿ ἕνα μεγάλο μαντίλι σὰν σαρίκι, κ᾿ οἱ μαρχαμάδες [= τὰ κρόσια] κρεμόντανε στὸ πρόσωπό του. Ἀρχαῖος ἄνθρωπος!

Εἶχε δυὸ παραγυιούς, τὸν Ἀλέξη καὶ τὸν Δυσσέα, δυὸ παλληκαρόπουλα ὡς εἴκοσι χρονῶν. Εἶχε καὶ τρία παιδιά, ποὺ τοὺς βοηθούσανε στ᾿ ἄρμεγμα καὶ κοιτάζανε τὸ μαντρὶ νά ῾ναι καθαρό. Αὐτὲς οἱ ἕξι ψυχὲς ἐζούσανε σὲ κεῖνο τὸ μέρος, κρυφὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀνάρια βλέπανε ἄνθρωπο.

Ἡ σπηλιὰ ἤτανε καπνισμένη κι ὁ βράχος εἶχε μαυρίσει ὡς ἀπάνω ἀπὸ τὴν καπνιὰ ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ στόμα τῆς σπηλιᾶς. Ἐκεῖ μέσα εἴχανε τὰ γιατάκια τους, σὰν μεντέρια, στρωμένα μὲ προβιές. Στοὺς τοίχους τῆς σπηλιᾶς εἴχανε μπήξει παλούκια μέσα στὶς σκισμάδες τοῦ βράχου, καὶ κρεμόντανε καρδάρες, τυροβόλια, μαγιές, τουφέκια καὶ μαχαίρια, λὲς κ᾿ ἤτανε λημέρι τῶν ληστῶν. Ἀπ᾿ ἔξω φυλάγανε οἱ σκύλοι, ὅλοι ἄγριοι σὰν λύκοι.

Ἡ ἀκροθαλασσιὰ βρισκότανε ὡς ἕνα τσιγάρο ἀπόσταση ἀπὸ τὴ μάντρα. Ἤτανε ἔρημη, κι ἄλλο δὲν ἀκουγότανε ἐκεῖ πέρα παρὰ μοναχὰ ὁ ἀγκομαχητὸς τοῦ πελάγου, μέρα – νύχτα. Μὲ τὸν βοριὰ ἀπάγκιαζε, καὶ καμμιὰ φορᾶ πόδιζε κανένα καΐκι. Ἀλλιῶς δὲν ἔβλεπες βάρκα πουθενά. Ἀπὸ τὸ μαντρὶ ἀγνάντευε κανένας τὸ πέλαγο ἀνάμεσα στὰ δέντρα, καὶ τὸ μάτι ξεχώριζε καθαρὰ τὰ βουνὰ τῆς Μυτιλήνης.

Τὴν παραμονὴ τὰ Χριστούγεννα, εἴπαμε πὼς ὁ καιρὸς χάλασε, κι ἄρχισε νὰ πέφτει χιονόνερο. Οἱ τσομπάνηδες εἴχανε μαζευτεῖ στὴ σπηλιὰ κι ἀνάψανε μία μεγάλη φωτιὰ καὶ κουβεντιάζανε. Τὰ παιδιὰ εἴχανε σφάξει δυὸ ἀρνιὰ καὶ τὰ γδέρνανε. Ὁ Ἀλέξης ἔβαλε ἀπάνω σ᾿ ἕνα ράφι μυτζῆθρες καὶ τυρὶ ἀνάλατο μέσα στὰ τυροβόλια, ἁγίζι καὶ γιαούρτι. Ὁ Δυσσέας εἶχε μία παλιὰ Σύνοψη, κ᾿ ἐπειδὴ γνώριζε λίγο ἀπὸ ψαλτικὰ κ᾿ ἤξερε καὶ πέντε γράμματα, διάβαζε τὶς Κυριακάδες κι ὅποτε ἤτανε γιορτὴ κανένα τροπάρι καὶ λιγοστὰ ἀπὸ τὸν Ἑξάψαλμο. Ἐκείνη τὴν ὥρα φυλλομετροῦσε τὴ Σύνοψη, γιὰ νὰ δεῖ τί γράμματα ἤτανε νὰ πεῖ.

Θά ῾τανε ὥρα σπερινοῦ. Κείνη τὴν ὥρα ἀκούσανε κάτι τουφεκιές. Καταλάβανε πὼς θά ῾τανε τίποτα κυνηγοί· τὸ ἕνα παιδί, ποὺ εἶχε πάγει νὰ φέρει ξύλα μὲ τὸν γάϊδαρο, εἶπε πὼς τὸ πρωὶ εἶχε ἀκούσει τουφεκιὲς κατὰ τὴν ἀπὸ μέσα θάλασσα, κατὰ τὴν Ἁγιὰ-Παρασκευή. Οἱ σκύλοι πιάσανε καὶ γαβγίζανε ὅλοι μαζὶ καὶ πεταχτήκανε ὄξω ἀπὸ τὴ μάντρα.

Σὲ λίγο φανερωθήκανε ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ σπηλιὰ δυὸ ἄνθρωποι μὲ τουφέκια, καὶ φωνάζανε τοὺς τσομπάνηδες νὰ μαζέψουνε τὰ σκυλιά, ποὺ χυμήξανε ἀπάνω τους. Ὁ Σκούρης ἄφησε τοὺς ἀνθρώπους κι ἅρπαξε ἕνα ἀπὸ τὰ ζαγάρια πού ῾χανε οἱ κυνηγοὶ καὶ τὸ ξετίναζε νὰ τὸ πνίξει. Ὁ κυνηγὸς ἔρριξε ἀπάνου του, καὶ τὰ σκάγια τὸν πόνεσανε καὶ γύρισε πίσω, μαζὶ μὲ τ᾿ ἄλλα μαντρόσκυλα, ποὺ πηγαίνανε πισώδρομα ὅσο κατεβαίνανε οἱ κυνηγοί. Τέλος πάντων, ἐβγῆκε ὁ Μπαρμπάκος μὲ τοὺς ἄλλους καὶ πιάσανε τὸν Σκούρη καὶ τὸν δέσανε, διώξανε καὶ τ᾿ ἄλλα σκυλιά.

«Ὥρα καλή, βρὲ παιδιά!» φώναξε ὁ Παναγὴς ὁ Καρδαμίτσας, ζωσμένος μὲ τὰ φυσεγκλίκια, μὲ τὸ ταγάρι γεμάτο πουλιά.

Ὁ ἄλλος, ποὺ ἤτανε μαζί του, ἤτανε ὁ γυιός του ὁ Δημητρός.

«Πολλὰ τὰ ἔτη!» ἀποκριθήκανε ὁ Μπαρμπάκος κ᾿ ἡ συντροφιά του. «Καλῶς ὁρίσατε!»

Τοὺς πήγανε στὴ σπηλιά.

«Μωρέ, τ᾿ εἶν᾿ ἐδῶ; Παλάτι! Παλάτι μὲ βασιλοποῦλες!» εἶπε ὁ μπάρμπα-Παναγής, δείχνοντας τὶς μυτζῆθρες ποὺ ἀχνίζανε.

Τοὺς βάλανε νὰ καθήσουνε, τοὺς κάνανε καφέ. Οἱ κυνηγοὶ εἴχανε κονιάκι. Κεραστήκανε.

«Βρὲ ἀδερφέ», ἔλεγε ὁ μπάρμπα-Παναγής, «ποιὸς νὰ τό ῾λεγε, χρονιάρα μέρα, πὼς θὰ κάνουμε Χριστούγεννα στὸ σπήλαιο ποὺ ἐγεννήθη ὁ Χριστός! Ἐχτὲς περάσαμε στὴν Ἁγιὰ-Παρασκευή, νὰ κυνηγήσουμε λίγο. Ἔ, δικός μας εἶναι ὁ ἡγούμενος, κοιμηθήκαμε στὸ μοναστήρι, καὶ σήμερα τὴν αὐγὴ βγήκαμε στὸ κυνήγι. Βλέποντας πὼς φουρτούνιασε ὁ καιρός, εἴπαμε πὼς δὲ θὰ μπορέσουμε νὰ περάσουμε τὸ μπουγάζι μὲ τὴ σαπιόβαρκα τοῦ μπάρμπα-Μανώλη τοῦ Βασιλέ. Κ᾿ ἐπειδὴ ξέραμε ἀπ᾿ ἄλλη φορὰ τὸ μαντρί, καὶ μὲ τὸ κυνήγι πέσαμε σὲ τοῦτα τὰ σύνορα, εἴπαμε νὰ ῾ρθουμε στ᾿ ἀρχοντικό σας… Μωρέ, τί σκύλο ἔχετε; Αὐτὸ εἶναι θηρίο, ἀσλάνι καὶ καπλάνι!

Μπρέ, μπρέ, μπρέ! τὸ ζαγάρι τὸ πετσόκοψε! Γιὰ κοίταξε τί χάλια τό ῾κανε!»

Καὶ γύρισε σὲ μία γωνιὰ τῆς σπηλιᾶς, ποὺ κλαμούριζε τὸ σκυλὶ κ᾿ ἔτρεμε σὰν θερμιασμένο.

«Ἔλα δῶ, Φλόξ! Φλόξ!»

Μὰ ἡ Φλὸξ ἀπὸ τὴν τρομάρα της τρύπωνε πιὸ βαθιά.

Ἅμα ἤπιανε δυὸ-τρία κονιάκια, ὁ μπάρμπα-Παναγὴς ἄρχισε νὰ μασᾶ τὰ μουστάκια του, καὶ στὸ τέλος ἔπιασε νὰ τραγουδᾶ:

Καλὴν ἑσπέραν, ἄρχοντες, ἂν εἶναι ὁρισμός σας,

Χριστοῦ τὴν θείαν γέννησιν νὰ πῶ στ᾿ ἀρχοντικό σας.

Ὕστερα ὁ Δυσσέας ἔψαλε τὸ «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε».

Ἐκείνη τὴν ὥρα ἀκούσανε πάλι τὰ σκυλιὰ νὰ γαβγίζουνε. Στείλανε τὰ παιδιὰ νὰ δοῦνε τί εἶναι. Ὁ ἀγέρας εἶχε μπουρινιάσει κ᾿ ἔρριχνε παγωμένο νερό. Κρύο τάντανο!

Σὲ λίγο πάψανε τὰ σκυλιά, καὶ γυρίσανε πίσω τὰ παιδιά. Ἀπὸ πίσω τοὺς μπήκανε στὴ σπηλιὰ τρεῖς ἄντρες, ποὺ φαινόντανε πὼς ἤτανε θαλασσινοί, καὶ δυὸ καλόγεροι, βρεμένοι ὅλοι καὶ ξυλιασμένοι ἀπ᾿ τὸ κρύο. Τοὺς καλωσορίσανε, τοὺς βάλανε καὶ καθήσανε.

Μόλις πῆγε κοντὰ στὴ φωτιὰ ὁ πρῶτος, ὁ καπετάνιος, τὸν γνώρισε ὁ Μπαρμπάκος κ᾿ ἔβγαλε μία χαρούμενη φωνή. Ἤτανε ὁ καπετάν-Κωσταντὴς ὁ Μπιλικτσῆς, ποὺ ταξίδευε στὴν Πόλη. Εἶχε περάσει κι ἄλλη φορὰ ἀπὸ τὴ Σκρόφα, κ᾿ εἴχανε δέσει φιλία μὲ τὸν Μπαρμπάκο, ποὺ δὲν ἤξερε τί περιποίηση νὰ τοὺς κάνει· οἱ ἄλλοι δυὸ ἤτανε γεμιτζῆδες κι αὐτοί, ἄνθρωποι τοῦ καϊκιοῦ του.

Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς καλόγερους, ἕνας σωματώδης μὲ μαῦρα γένεια, ὀμορφάνθρωπος, ἤτανε ὁ πάτερ-Σίλβεστρος Κουκουτός, καλογερόπαπας. Ὁ ἄλλος ἤτανε λιγνός, μὲ λίγες ἀνάριες τρίχες στὸ πηγούνι, σὰν τὸν Ἅγιο Γιάννη τὸν Καλυβίτη. Τὸν λέγανε Ἀρσένιο Σγουρή.

Ὁ καπετάν-Κωσταντὴς ἐρχότανε ἀπὸ τὴν Πόλη καὶ πῆρε στὸ καΐκι τὸν πάτερ-Σίλβεστρο, ποὺ εἶχε πάγει στὴν Πόλη ἀπὸ τ᾿ Ἅγιον Ὄρος γιὰ ἐλέη, κ᾿ ἤθελε νὰ κάνει Χριστούγεννα στὴν πατρίδα του. Ὁ πάτερ-Ἀρσένιος εἶχε ταξιδέψει μαζί του ἀπὸ τὴ Μονὴ τοῦ Παντοκράτορας στὸ Ὄρος, κ᾿ ἤτανε ἀπὸ τὴ Θεσσαλία.

Ταξιδέψανε καλά. Μὰ σὰν καβατζάρανε τὸν Κάβο-Μπαμπᾶ, ὁ ἀγέρας μπουρίνιασε, κι ὅλη τὴ μέρα ἀρμενίζανε μὲ μουδαρισμένα πανιὰ καὶ μὲ τὸν στάντζο, ὡς ποὺ φτάξανε κατὰ τὸ βράδυ ἀπ᾿ ἔξω ἀπὸ τὸ Ταλιάνι. Ὁ καιρὸς σκύλιαξε κι ὁ καπετάνιος δὲν μπόρεσε νά ῾μπεῖ στὸ μπουγάζι, νὰ κάνουνε Χριστούγεννα στὴν πατρίδα.

Ἀποφάσισε λοιπὸν νὰ ποδίσει, καὶ πῆγε καὶ φουντάρισε στ᾿ ἀπάγκειο, πίσω ἀπὸ ἕναν μικρὸν κάβο, ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὸ μαντρί. Κ᾿ ἐπειδὴ θυμήθηκε τὸν φίλο του τὸν Μπαρμπάκο, πῆρε τοὺς γέροντες καὶ τοὺς δυὸ ἄλλους νοματέους καὶ τραβήξανε γιὰ τὸ ἁγίλι [=μαντρί]. Στὸ τσερνίκι εἴχανε ἀφήσει τὸν μπαρμπ᾿ – Ἀπόστολο μὲ τὸν μοῦτσο.

Σὰν εἴδανε πὼς στὴ σπηλιὰ βρισκότανε κι ὁ κύρ-Παναγὴς μὲ τὸν κύρ-Δημητρό, γίνηκε μεγάλη χαρὰ καὶ φασαρία.

«Μωρὲ νὰ δεῖς», ἔλεγε ὁ κύρ-Παναγής, «τώρα ψέλναμε τὸ τροπάρι, κι ἀπάνω ποὺ λέγαμε «ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο…», φτάξατε κ᾿ ἐσεῖς οἱ μάγοι μὲ τὰ δῶρα! Γιατὶ βλέπω μία νταμιζάνα κρασί, βλέπω λακέρδα, βλέπω χαβιάρια, βλέπω παξιμάδια, μπακλαβάδες, «σμύρναν, χρυσὸν καὶ λίβανον»!

«Χά! Χά! Χά!» – γελοῦσε δυνατὰ ὁ κύρ-Παναγής, μισομεθυσμένος καὶ ψευδίζοντας, καὶ χάϊδευε τὴν κοιλιά του, γιατὶ ἤτανε καλοφαγᾶς.

Στὸ μεταξὺ ὁ πάτερ – Ἀρσένιος ὁ Σγουρῆς ζωντάνεψε ὁ καϊμένος, κ᾿ εἶπε σιγανὰ χαμογελώντας καὶ τρίβοντας τὰ χέρια του:

«Δόξα σοι ὁ θεός, Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστέ, ποὺ μᾶς ἐλύτρωσες ἐκ τοῦ κλύδωνος!» κ᾿ ἔκανε τὸν σταυρό του.

Ὁ πάτερ-Σίλβεστρος εἶπε νὰ σηκωθοῦνε ὄρθιοι, κ᾿ εἶπε λίγες εὐχές, τὸ «Χριστὸς γεννᾶται», κ᾿ ὕστερα μὲ τὴ βροντερὴ φωνή του ἔψαλε:

«Μεγάλυνον, ψυχή μου, τὴν τιμιωτέραν καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων.

Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον. Οὐρανὸν τὸ σπήλαιον, θρόνον χερουβικὸν τὴν Παρθένον, τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλήθη ὁ ἀχώρητος Χριστὸς ὁ Θεός, ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν».

Ὕστερα καθήσανε στὸ τραπέζι. Τέτοιο τραπέζι βλογημένο καὶ χαρούμενο δὲν ἔγινε σὲ κανένα παλάτι. Τρώγανε καὶ ψέλνανε. Καὶ τοῦ πουλιοῦ τὸ γάλα εἶχε ἀπάνω, ἀπὸ τὰ μοσκοβολημένα τ᾿ ἀρνιά, τὰ τυριά, τὰ μανούρια, τὶς μυτζῆθρες, τὶς μπεκάτσες καὶ τ᾿ ἄλλα πουλιὰ τοῦ κυνηγιοῦ, ὡς τὴ λακέρδα καὶ τ᾿ ἄλλα τὰ πολίτικα ποὺ φέρανε οἱ θαλασσινοί, καθὼς καὶ κρασὶ μπρούσικο.

Ὄξω φυσομανοῦσε ὁ χιονιᾶς, καὶ βογγούσανε τὰ δέντρα κ᾿ ἡ θάλασσα ἀπὸ μακριά. Ἀνάμεσα στὰ βουΐσματα ἀκουγόντανε καὶ τὰ κουδούνια ἀπὸ τὰ ζωντανὰ ποὺ ἀναχαράζανε. Μέσα ἀπὸ τὴ σπηλιὰ ἔβγαινε ἡ κόκκινη ἀντιφεγγιὰ τῆς φωτιᾶς μαζὶ μὲ τὶς ψαλμωδίες καὶ μὲ τὶς χαρούμενες φωνές. Κι ὁ κυρ-Παναγὴς ἔκλεβε κάπου-κάπου λίγον ὕπνο, ρουχάλιζε λιγάκι κ᾿ ὕστερα ξυπνοῦσε κ᾿ ἔψελνε μαζὶ μὲ τὴ συνοδεία.

Ἀληθινά, ἀπὸ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔλειπε τίποτα. Ὅλα ὑπήρχανε: τὸ σπήλαιο, οἱ ποιμένες, οἱ μάγοι μὲ τὰ δῶρα, κι ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἤτανε παρὼν μὲ τοὺς δυὸ μαθητές του, ποὺ εὐλογούσανε «τὴν βρῶσιν καὶ τὴν πόσιν».

Πηγή: Χείλων


Οι επιτιθέμενοι επιδιώκουν την επίλυση της διαμάχης για το όνομα, την προϋπόθεση των σχέσεων καλής γειτονίας και την συμφωνία με την Βουλγαρία, προκειμένου να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις των Σκοπίων με την Ευρωπαϊκή Ένωση, γράφει η «Dnevnik» επικαλούμενη ανταπόκριση της τηλεόρασης Άλφα των Σκοπίων.

Η έντονη αντίδραση τους προήλθε, σε παράγραφο του εισηγητή του νοτιοσλαβικού κράτους, που ζητά από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να προωθηθεί το ζήτημα των Σκοπίων σε ένα εξάμηνο. Απαιτεί, επιπλέον, τη διαγραφή από το ψήφισμα της παραγράφου που αναφέρεται στην αποτυχία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να προωθήσει την πρόοδο προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των Σκοπίων, που θέτει σε κίνδυνο την αξιοπιστία της διαδικασίας διερεύνησης.

Οι ευρωβουλευτές, Γιέρζι Μπούζεκ (Πολωνός) και ο Έντουρντ Κουκάν (Σλοβένος), αντίθετα με τους Βούλγαρους και τους Έλληνες ευρωβουλευτές κάλεσαν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να αρχίσει τον έλεγχο των κεφαλαίων 23 και 24 για τα Σκόπια, ώστε να βοηθηθεί το νοτιοσλαβικό κράτος να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Αυτοί, ως υποστηρικτές των Σκοπίων ζήτησαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μην αποτελέσουν τα διμερή ζητήματα αιτία για την παρεμπόδιση της διεύρυνσης της ΕΕ.

Η Marie Cornelissen, ευρωβουλευτής των Κάτω Χωρών (Ολλανδίας) θεωρεί ότι η τελευταία πρόταση του μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς για το όνομα είναι μια καλή βάση για έναν συμβιβασμό, με την οποία δεν αμφισβητείται το ζήτημα της ταυτότητας.

Ζήτησε, μάλιστα, από την Ελλάδα να προβεί στις απαραίτητες τροπολογίες, λόγω της ανάληψής της προεδρίας στην ΕΕ, ώστε να απεμπλακεί το όνομα από τη διαδικασία, γράφει το σλαβικό δημοσίευμα.

Πηγή: Μικρές Εκδόσεις – Εχέδωρος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.
Τρεις Τούρκοι υπουργοί παραιτήθηκαν σήμερα, μια εβδομάδα μετά το σκάνδαλο διαφθοράς στο οποίο εμπλέκονται οι γιοι τριών υπουργών σε μια σαρωτική έρευνα διαφθοράς που έπληξε την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν. Ένας εξ αυτών, ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Αστικοποίησης Ερντογάν Μπαϊρακτάρ, κάλεσε τον πρωθυπουργό να ακολουθήσει το παράδειγμά τους -σε μια άνευ προηγουμένου πρόκληση για τον τούρκο ηγέτη, ο οποίος έχει δηλώσει ότι το σκάνδαλο είναι μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια αποσυντονισμού από το εξωτερικό και απάντησε κάνοντας εκκαθάριση στην αστυνομία.

«Για χάρη της ευημερίας του έθνους και της χώρας, πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός θα πρέπει να παραιτηθεί» είπε ο Μπαϊρακτάρ , του οποίου ο γιος εμπλέκεται στο σκάνδαλο. Οι και γιοι και των άλλων δύο υπουργών που παραιτήθηκαν, του υπουργού  Μουαμέρ Γκιουλέρ και του υπουργού  Οικονομίας Ζαφέρ Τσαγλαγιάν, εμπλέκονται στην υπόθεση και κρατούνται από την αστυνομία, μαζί με 21 ακόμα άτομα που κατηγορούνται για χρηματισμό. Έχουν αρνηθεί οποιαδήποτε αδικοπραγία από τους γιους τους ή την κυβέρνηση. «Παραιτήθηκα  από τη θέση μου στο υπουργείο οικονομίας για να βοηθήσω την αλήθεια να λάμψει και να αποτρέψουμε αυτή την  άσχημη δολοπλοκία, η οποία έχει επηρεάσει το παιδί μου και τους στενούς συνεργάτες μου μεταξύ άλλων» δήλωσε ο Τσαγλαγιάν.

Σε ξεχωριστή δήλωση, ο Γκιουλέρ αποκάλεσε τις συλλήψεις της 17ης Δεκεμβρίου «μία βρώμικη παγίδα ενάντια στην κυβέρνηση, το κόμμα και τη χώρα». Παρότι οι παραιτήσεις των Τσαγλαγιάν και Γκιουλέρ βοήθησαν στην αποστασιοποίηση του Ερντογάν από το σκάνδαλο, η καθυστέρηση και η δημόσια σύγκρουση με τον Μπαϊρακτάρ θα μπορούσαν να αποδειχθούν μεγάλα εμπόδια. Η Τουρκία έχει ακμάσει οικονομικά κατά τη διάρκεια των τριών θητειών του Ερντογάν, ο οποίος όμως κατηγορείται για αυταρχισμό. Με τις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές σε αναμονή λόγω Χριστουγέννων, οι παραιτήσεις πιθανόν δεν θα επηρεάσουν σημαντικά την αγορά της Τουρκίας. Η λίρα είχε βυθιστεί σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα έναντι του δολαρίου την Παρασκευή.

Πηγή Reuters



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δανειστές, Μνημόνιο και Αριστερά

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τις προάλλες μπήκα στην κεντρική, επίσημη (αγγλόφωνη) ιστοσελίδα του «Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς» (μέλος του είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ από υην Ελλάδα). Για δύο χρόνια οποιοσδήποτε έμπαινε στη σελίδα έβλεπε «φάτσα-κάρτα» την έκκληση Μίκη-Γλέζου και σειράς άλλων ευρωπαϊκών προσωπικοτήτων για τη σωτηρία της Ελλάδας και των ευρωπαϊκών λαών (Αυγή, 30.10.2011). Δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ στην ιστοσελίδα πολλά στοιχεία για το τι γίνεται στην Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον υπήρχε λίαν προβεβλημένη η έκκληση. Τώρα έλειπε και αυτή. Η ιστοσελίδα ασχολούνταν έντονα με το θέμα της ανδρικής σεξιστικής βίας, της καταπίεσης των Σαχαριανών από το Μαρόκο και της τραγωδίας στη Λαμπεντούζα.

Δεν αμφισβητούμε τη σοβαρότητα των τριών θεμάτων. Αλλά η κυριολεκτική καταστροφή δύο ευρωπαϊκών χωρών, Ελλάδας και Κύπρου, με έναν πρωτοφανή οικονομικό «πόλεμο χρέους», που προκάλεσε ήδη στην πρώτη (και θα προκαλέσει στη δεύτερη) τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του ανεπτυγμένου καπιταλισμού σε καιρό ειρήνης, μια αληθινή «γενοκτονία», ένα «κοινωνικό ολοκαύτωμα», μια εθνική καταστροφή, δεν θα ‘πρεπε να υπάρχει και μάλιστα στην πιο περίοπτη θέση του site; Κάθε αριστερός, δημοκράτης, πολιτισμένος, διεθνιστής στην Ευρώπη, δεν θα ‘λεγε πριν από όλα «είμαστε όλοι ‘Ελληνες», όπως αυθορμήτως έπραξαν οι κάτοικοι της Νάντης; Ψάχνοντας, βρήκα είναι αλήθεια ένα άρθρο για την ΕΡΤ. Αλλά εδώ δεν κλείνει μόνο η ΕΡΤ, η Ελλάδα ολόκληρη κλείνει! Θα ‘πρεπε η ιστοσελίδα του ΚΕΑ να είναι γεμάτη πληροφορίες για τις αυτοκτονίες, την εξέλιξη των κοινωνικο-οικονομικών μεγεθών, την καταστροφή του κράτους-πρόνοιας, καταγγελίες για τον τρόπο που μεταχειρίζονται την Ελλάδα η κυβέρνηση της Γερμανίας και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκού θεσμοί και κυβερνήσεις και το ΔΝΤ, απαιτήσεις να επανέλθει η Ευρώπη στις αρχές της δημοκρατίας και της ισοτιμίας των εθνών;

Δυστυχώς, το ίδιο συνέβη με τρεις «αντιπαγκοσμιοποιητικές» συγκεντρώσεις τον τελευταίο χρόνο, σε Φλωρεντία, Τυνησία, Αθήνα (Alter Summit). Είναι πραγματικά εντυπωσιακό, «αγωνιστές κατά της παγκοσμιοποίησης» να μην φροντίζουν να εκδώσουν αυτά τα φόρουμ ειδικές αποφάσεις-εκκλήσεις για τις συγκεκριμένες χώρες-θύματα της «παγκοσμιοποίησης», περιοριζόμενα στην έκδοση κατεβατού διεκδικήσεων, που αφορούν τους πάντες, από τους ομοφυλόφιλους στους μετανάστες, και είναι διαχρονικά επίκαιρες, όσο είναι.

Ελπίζουμε ότι το συνέδριο του ΚΕΑ που θα συνέλθει σε λίγες μέρες θα διορθώσει αυτή την καίρια παράλειψη, εγκρίνοντας ειδική απόφαση για την καταστροφή Ελλάδας και Κύπρου, με ειδική αναφορά στα αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ για διαγραφή χρέους, ρήτρα ανάπτυξης, σχέδιο Μάρσαλ κλπ., όπου θα καταγγέλλονται οι καμπάνιες μίσους μεγάλων ευρωπαϊκών μέσων κατά του ελληνικού λαού, θα επισημαίνεται ιδιαίτερα το απαράδεκτο των απειλών κατά της Ελλάδας και της Κύπρου για εκδίωξη από την ευρωζώνη και όλων των επεμβάσεων στην εσωτερική πολιτική ζωή των δύο χωρών και θα αποφασίζεται η οργάνωση μεγάλης πανευρωπαϊκής καμπάνιας για την υπεράσπιση του ελληνικού λαού. Ελπίζουμε επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα εισηγηθεί ειδική απόφαση του ΚΕΑ για το κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Διακοπή μνημονίου σημαίνει πόλεμο!

Το συνέδριο του ΚΕΑ διεξάγεται σε διπλά κρίσιμη συγκυρία:

α) είναι πιθανό, μέσα στο 2014, να τεθεί για δεύτερη και τελευταία φορά το ελληνικό θέμα στην Ευρώπη και να δοθεί μια από τις κρισιμότερες μάχες των δύο τελευταίων αιώνων για το μέλλον του ελληνικού λαού και κράτους, μάχη και εντός Ελλάδας και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Αυτό το θέμα μπορεί να προκύψει από εκλογές, κατάρρευση της χώρας ή εξέγερση.

β) ολόκληρη η ήπειρος μπαίνει σε σοβαρή κρίση, με την ακροδεξιά σε πολύ καλύτερη θέση από την έναρξη της προηγούμενης μεγάλης ευρωπαϊκής κρίσης (1914) και την «επίσημη» αριστερά είτε σε κατάσταση ακραίου εκφυλισμού (σοσιαλδημοκρατία) ή εκλογικοπνευματικής στασιμότητας («ριζοσπαστική αριστερά», με εξαίρεση τον ΣΥΡΙΖΑ του 2012).

Αν προκύψει στην Ελλάδα κυβέρνηση που διακόψει το Μνημόνιο, ζητήσει μεγάλη διαγραφή χρέους, έκτακτη ανθρωπιστική-αναπτυξιακή βοήθεια, «ρήτρα ανάπτυξης», θα μπει αμέσως σε σφοδρότατη σύγκρουση, μεγάλο «πόλεμο» με την «Ευρωγερμανία» και το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Δεν επιτρέπεται η παραμικρή αυταπάτη επ’ αυτού. Οποιαδήποτε τέτοια αυταπάτη θα αποδειχθεί θανάσιμη. Δεν τα γράφουμε αυτά για να τρομοκρατήσουμε κανέναν, ούτε μπορούμε να το κάνουμε. Και ο τελευταίος νοήμων πολίτης στη χώρα αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς το τρομακτικό της κατάστασης. Μόνο ορισμένοι πολιτικοί ζουν στον κόσμο τους και δεν το καταλαβαίνουν. Προσπάθειες εξωραϊσμού της κατάστασης δεν καθησυχάζουν. Επιτείνουν τον τρόμο, υποδεικνύοντας ανεπάρκεια πολιτικού προσωπικού. Μακάρι να μπορούσαμε να αποφύγουμε τον πόλεμο. Δεν μπορούμε όμως, αν θέλουμε να σώσουμε κάτι από την Ελλάδα. Είναι «παρηγορητικό ψέμα» ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», «οι χώρες δεν εξαφανίζονται». Τι άλλο από εξαφάνιση είναι όταν το μεγαλύτερο μέρος του πιο νέου, μορφωμένου, ενεργού τμήματος του λαού εξαναγκάζεται σε μετανάστευση; Ελλάδα και Κύπρος μένουν στη θέση τους, τα δύο «κράτη» (ήδη αποικίες χρέους) διατηρούν τις ταμπέλες, αλλά ο Δήμος, ο φορέας της κυριαρχίας κατά τον Επιτάφιο, αποχωρεί και η δυνατότητα όσων μένουν να την ασκήσουν περιορίζεται καθημερινά.

Ελλάδα και Κύπρος μοιάζουν επιλεχθείσες από το «διευθυντήριο» της «παγκοσμιοποίησης» ως χώρος πρωτοφανούς στην ιστορία πειράματος, δημιουργίας «αεθνικού κράτους», όπως ήθελε την Κύπρο ο πρώην Αμερικανός πρέσβης Μοντήγκλ Στερνς, «Ευρώπης χωρίς έθνη» όπως ρητά την θέλουν οι μεγαλύτεροι τραπεζίτες, «Ελλάδας χωρίς ‘Ελληνες», όπως περιέγραψε αυτή την «Ιθάκη της αντεπανάστασης» ο Μίκης Θεοδωράκης. Δέχομαι ότι μπορεί να μη θέλετε να πιστέψετε την ύπαρξη τέτοιου σχεδίου, δείτε το όμως τουλάχιστο ως αποτέλεσμα, αφού έτσι κι αλλοιώς γίνεται και αποτυπώνεται στους αμείλικτους κοινωνικο-οικονομικούς δείκτες της καταστροφής, νοιώστε το σε κάθε ψυχή που αυτοκτονεί, αν διαθέτετε «συναισθηματική νοημοσύνη».

Μια αυριανή αντιμνημονιακή κυβέρνηση θα παραλάβει κατεστραμμένη χώρα, αντιμετωπίζοντας παράλληλα πολύ μεγάλη εξωτερική εχθρότητα. Ούτε στα πιο τρελλά όνειρά μας δεν επιτρέπεται να φανταζόμαστε ότι οι δυνάμεις που επιτίθενται ανηλεώς στην Ελλάδα εδώ και τέσσερα χρόνια, που σχεδόν κατέστρεψαν την Κύπρο μέσα σε δύο ώρες, θα αντιμετωπίσουν με οποιαδήποτε κατανόηση και επιείκεια μια Ελλάδα που θα αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία των «αγορών», του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και την ορθότητα των επιλογών Μέρκελ-Σόιμπλε (δυστυχώς, εφεξής, και SPD). Οι δυνάμεις αυτές θα επιχειρήσουν, αντίθετα, να καταγάγουν στην Ελλάδα παραδειγματική νίκη, θα θελήσουν να μας συντρίψουν, για να μη διανοηθεί να σηκώσει άλλος Ευρωπαίος κεφάλι!

Και στον πόλεμο χρειάζεσαι συμμάχους!

Γι’ αυτό, οι δυνάμεις που φιλοδοξούν να διακόψουν την παρούσα, μνημονιακή πορεία κοινωνικής-εθνικής καταστροφής, χρειάζονται σοβαρότατη εσωτερική, πολιτική, οργανωτική, τεχνοκρατική προετοιμασία, βαθείς και κυρίως ειλικρινείς δεσμούς με τον λαό, αφετέρου και την παραμικρή βοήθεια, συμμαχία, συμπαράσταση που μπορούν να βρουν από όλα τα σημεία του γεωγραφικού και ιδεολογικού ορίζοντα και, φυσικά, πρώτα απ’ όλα, από τις δυνάμεις που έχουν να χάσουν από τυχόν συντριπτική νίκη του παγκόσμιου Χρήματος επί της Ελλάδος.

Το κλίμα που επικρατεί σήμερα στην Ευρώπη είναι ότι οι ‘Ελληνες φταίνε για την απίθανη κατάσταση της χώρας τους, ότι οι Ευρωπαίοι τους βοηθάνε, αλλά αυτοί τρώνε τα λεφτά τους χωρίς αποτέλεσμα. Η πιθανότητα, σε μια κατάσταση κρίσης, να πει μια πλειοψηφία Ευρωπαίων πολιτών «να τελειώνουμε επιτέλους με την Ελλάδα, με τους ‘Ελληνες» είναι πολύ μεγάλη. Ακόμα και οι φιλέλληνες ή αριστεροί ήδη πιέζονται όταν η συζήτηση πάει π.χ. στη διαγραφή χρέους.

Για να αποφύγει δεύτερο (μετά το 2010) και τελευταίο Βατερλώ της χώρας στην Ευρώπη, την ευθύνη του οποίου κινδυνεύει να επωμισθεί (ως μη όφειλε) η αριστερά, οφείλει η τελευταία αλλά και κάθε «αντιμνημονιακή» δύναμη να κινητοποιηθεί ήδη από τώρα, με μαζική και ποιοτική εκστρατεία, αφενός γνωστοποίησης των στοιχείων της κρίσης, δεύτερο συμπαράστασης προς την Ελλάδα, τρίτο ένταξης του ελληνικού στο ευρωπαϊκό ζήτημα, κατά τρόπο που να δημιουργεί συμμαχίες επί τη βάσει των συμφερόντων των άλλων.

Η προσπάθεια πρέπει να κατευθυνθεί αφενός προς το ΚΕΑ, που δεν έκανε, δυστυχώς, σχεδόν τίποτα για την Ελλάδα μέχρι τώρα, αφετέρου σε πολύ ευρύτερο φάσμα δυνάμεων, δυνητικά συμμαχικών προς την Ελλάδα, με τις οποίες όμως σήμερα, και είναι τραγικό αυτό, δεν μιλάει κανένας! Αν αντιμετωπίζουμε απειλή χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, όπως κάποτε φασισμού, τότε χρειαζόμαστε το ισοδύναμο «αντιφασιστικών μετώπων»

Δεν είναι λιτότητα, είναι γενοκτονία!

Ακόμη και η ορολογία που συχνά χρησιμοποιείται είναι λάθος που υποκρύπτει σφάλμα εμπιστοσύνης στην παγκοσμιοποίηση και άγνοια του βάθους της κρίσης της. Στη Γαλλία και Γερμανία ασκείται πολιτική λιτότητας. Οι Γάλλοι θα πάρουν σύνταξη στα 62 αντί για τα 60. Στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν ασκείται λιτότητα, πάμε προς κατάργηση συντάξεων και περίθαλψης, πηγαίνουμε ολοταχώς προς 19ο και 18ο αιώνα, καταργείται η δημοκρατία, καταστρέφονται δύο χώρες. Αυτό λέγεται γενοκτονία, καταστροφή, ολοκαύτωμα, πόλεμος των αγορών και της Γερμανίας. Δεν μπορούμε να το ονομάζουμε αλλιώς γιατί, αν το ονομάσουμε αλλιώς, το εξωραΐζουμε και το δικαιολογούμε τελικά. ‘Όχι μόνο με λόγια, αλλά και με την όλη εμφάνισή τους, οι εκπρόσωποι της «αντιμνημονιακής Ελλάδας» θα πρέπει σε κάθε περίσταση και ευκαιρία, σε κάθε διεθνή συνάντησή τους, να θυμίζουν, παντού όπου βρίσκονται, την καταστροφή που ήδη υπέστη η χώρα, τους χιλιάδες νεκρούς, τα εκατομμύρια κατεστραμμένες ζωές, τα νούμερα του ΑΕΠ και της ανεργίας. Θάπρεπε και εμείς οι ‘Ελληνες, και το ΚΕΑ, παντού στην Ευρώπη και στον κόσμο, όπου εμφανίζονται εκπρόσωποι των Ευρωπαίων ηγετών και του ΔΝΤ να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί, κατηγορώντας τους για οικονομικούς δολοφόνους, όπως και είναι.

Μόνο δημιουργώντας συνθήκες ανάλογες με αυτές των κινημάτων συμπαράστασης προς το Βιετνάμ, την Αλγερία, τη Χιλή, εναντίον της ελληνικής χούντας, μπορεί κάποιος να ελπίζει πραγματικά να δώσει με κάπως ανεκτούς όρους τη μεγάλη μάχη για τη σωτηρία της χώρας, του ελληνικού λαού, της ελληνικής και ευρωπαϊκής δημοκρατίας, κοινωνικής και πολιτικής. Ο άλλος δρόμος οδηγεί στην καταστροφή.

Ανάγκη νέου μεταβατικού προγράμματος

Αλλά, όπως και στην Ελλάδα, έτσι και στην Ευρώπη προκύπτει το ερώτημα «που θα βρεθούνε τα λεφτά», ποιος θα χρηματοδοτήσει τη «μη λιτότητα». Χωρίς σοβαρή πειστική απάντηση στο κρίσιμο για το μέλλον της Ευρώπης ερώτημα, η «ριζοσπαστική αριστερά» δεν μπορεί να διεκδικήσει σοβαρό πολιτικό ρόλο. Χωρίς τέτοια απάντηση, η ήπειρος μοιάζει καταδικασμένη να οδηγηθεί είτε προς «δικτατορία των αγορών» με διαχειριστή τη Γερμανία, είτε προς διάλυση-διάσπαση υπό συνθήκες μεγάλων ενδοευρωπαϊκών ανταγωνισμών και ιστορικής οπισθοδρόμησης του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Απλές «κεϋνσιανές», «σοσιαλδημοκρατικές» διορθώσεις, «συνδικαλιστικά» προγράμματα παροχών δεν αρκούν, ούτε σε Ελλάδα, ούτε σε Ευρώπη. Χρειάζεται ριζοσπαστική και έμπρακτη, όχι στα λόγια που έχουν πληθωρίσει πια κάθε νόημα, ρήξη με το ελληνικό υπόδειγμα (κλεπτοκρατία) και με το ευρωπαϊκό (την ευρωπαϊκή εκδοχή της παγκοσμιοποίησης). Μόνο αρχίζοντας την αντιστροφή του παγκοσμιοποιητικού υποδείγματος, την επαναφορολόγηση του κεφαλαίου, την επαναφορά λελογισμένου προστατευτισμού, τη ριζική μεταρρύθμιση της ΕΕ και την αναθεώρηση της «αγίας τριάδας» του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού (πάγια αντιπληθωριστική εντολή ΕΚΤ, ανεξαρτησία ΕΚΤ, no bailout), με νέο οικονομικό υπόδειγμα που θα ξεπερνάει ασφαλώς τον φιλελευθερισμό αλλά και τον κλασικό κεϋνσιανισμό, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τα φυσικά όρια του πλανήτη και το μεταπολεμικό καταναλωτικό μοντέλο, μπορεί να δημιουργηθεί πραγματική, σοβαρή πλατφόρμα απέναντι τόσο στην πολιτική της Μέρκελ, όσο και στη διάλυση της ΕΕ υπό πιθανή ηγεμονία της άκρας δεξιάς.

Μόνο συμμετέχοντας ενεργά και σοβαρά στην επεξεργασία τέτοιων ιδεών, αν μπορεί, η αντιμνημονιακή Ελλάδα, από κοινού με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, της αριστεράς ή όχι, μπορεί να κάνει τον δικό της αγώνα τμήμα του αγώνα πολύ ευρύτερων δυνάμεων για τη σωτηρία της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, αυξάνοντας τις πιθανότητες νίκης και σωτηρίας. Δυστυχώς βέβαια, οι αντιμνημονιακές δυνάμεις στην Ελλάδα έχουν καθυστερήσει πάρα πολύ και κινδυνεύουν να καταβάλουν στο τέλος δυσανάλογο τίμημα, ίσως μοιραίο, για την καθυστέρηση αυτή. Ο χρόνος που περνάει χωρίς να γίνεται τίποτα δεν είναι ουδέτερος, ούτε θα γυρίσει πίσω.

Από τις συζητήσεις και επαφές που είχα κατά τη διάρκεια πολλών δημοσιογραφικών αποστολών τα τελευταία χρόνια, ιδίως σε Γαλλία, Γερμανία και Ισπανία, διαπίστωσα ότι υπάρχει τεράστιο ενδιαφέρον και δυνατότητα από πολλούς και διάφορους πολιτικούς κύκλους στην Ευρώπη, με τους οποίους όμως κανείς δεν μιλάει από την Ελλάδα! Υπάρχουν μειοψηφίες μεγάλου κύρους εντός ή στις παρυφές των Σοσιαλιστικών Κομμάτων (Σμιτ, Σεβενεμάν, Σοάρες π.χ.), υπάρχουν τα γερμανικά συνδικάτα, υπάρχουν σπουδαίοι διανοούμενοι, όπως ο Γκίντερ Γκρας, υπάρχει ολόκληρος ο Νότος, ακόμα και η καχύποπτη προς τις τράπεζες μερίδα του γερμανικού εθνικισμού, ότι απομένει από τον γαλλικό γκωλισμό. Υπάρχουν και σημαντικές δυνάμεις εκτός Ευρώπης, για τις οποίες έχει μεγάλη σημασία που θα πάει η ήπειρος. Δυστυχώς κανένας από την Ελλάδα (ούτε από την Κύπρο) συζητά με αυτούς. Αντίθετα, προτιμάμε να ζούμε εντός εικονικής «εθνικής πολιτικής ζωής», σε πλήρη αναντιστοιχία με τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Ποτέ στην ιστορία της η Ελλάδα δεν επηρεαζόταν τόσο από το διεθνές περιβάλλον της, ποτέ δεν ήταν τόσο αφόρητα (εκτός τόπου και χρόνου) ευρωπαϊκή επαρχία. Αν αυτό συνεχιστεί, ο ελληνικός λαός θα πάει, ήδη πηγαίνει, άκλαυτος, σαν το σκυλί στ΄ αμπέλι της Ιστορίας.

Aθήνα, 5.12.2013

Πηγή: Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η κοινωνία θέλει εργασία, χρήματα και όχι μόνο συσσίτια

Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος,
πολιτικός επιστήμων

Τα Χριστούγεννα του 2013, μοιάζουν να έχουν βγει από εικόνες περασμένων δεκαετιών για τη χώρα μας και την ελληνική κοινωνία. Η Ελλάδα του χρηματιστηρίου, η ισχυρή Ελλάδα του πάλαι ποτέ Σημίτη, με όλα τα Βαλκάνια στα πόδια μας (τράπεζες, επιχειρήσεις, real estate κλπ), η Ελλάδα του σύγχρονου επιτεύγματος των Ολυμπιακών Αγώνων, δεν υπάρχει πια. Το όνειρο αποδείχθηκε όνειρο θερινής νυκτός και οι αυταπάτες τελείωσαν.

Σήμερα τη θέση στα παραπάνω παίρνει μια Ελλάδα της επαιτείας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της μιζέριας, της νέας μετανάστευσης, μια Ελλάδα που σιγά- σιγά μετατρέπεται σε χώρα τριτοκοσμική, βαλκανική ή Μέσης Ανατολής.

Τις τελευταίες μέρες και λόγω εορτών, έχει αυξηθεί το αίσθημα φιλανθρωπίας, άτομα, τοπικές κοινωνίες, μη κυβερνητικές οργανώσεις, σωματεία, σύλλογοι, εκκλησία, εθελοντές κλπ μαζεύουμε τρόφιμα ( και τελευταία κονσέρβες, επειδή πολλά νοικοκυριά δεν έχουν ρεύμα να μαγειρέψουν ή χρήματα για μπουκάλες υγραερίου, λες και είμαστε στη Συρία), για τους απόρους, παιχνίδια, ρούχα, φάρμακα, σκεπάσματα και ότι άλλο έχουν ανάγκη οι συνάνθρωποί μας που βιώνουν δύσκολες καταστάσεις.

Αυτό όμως αποτελεί και την καλή μεριά της κρίσης και γι αυτό για την ώρα διατηρείτε μια σχετική ισορροπία. Γονείς μένουν με τα παιδιά τους, συνταξιούχοι μοιράζονται τις συντάξεις και μένουν με τα παιδιά και τις οικογένειές τους, η Εκκλησία, Δήμοι και οι ΜΚΟ με τους εθελοντές βρίσκονται σε κάθε γωνιά παρέχοντας τα στοιχειώδη τουλάχιστον για να μην πεθάνουν συνάνθρωποί μας ( μια μερίδα φαγητού, φάρμακα, χρηματική βοήθεια). Η αλληλεγγύη, η αλληλοβοήθεια και η στήριξη είναι πρωτόγνωρη, έχει όμως και τις αντοχές της.

‘Ένα κράτος δεν μπορεί συνεχώς να ζει με συσσίτια και μέσα σε μια διαδικασία αργού θανάτου για τους πολίτες του αλλά και για το ίδιο. Από τα 9,5 εκατομμύρια που μείναμε στη χώρα (βγάζουμε τους νέους μετανάστες και τους ξένους που αναχώρησαν οικειοθελώς για άλλες χώρες), το 1,5 εκατομμύριο είναι οι άνεργοι, εκ των οποίων μόνο οι 160 χιλιάδες λαμβάνουν επίδομα ανεργίας. 2.7 εκατομμύρια είναι οι συνταξιούχοι και όσοι εργάζονται έχουν χαμηλές πλέον απολαβές ή δεν πληρώνονται στην ώρα τους. Την ώρα που η φορολογία θεριεύει, τα κόκκινα δάνεια στις τράπεζες έχουν ξεπεράσει τα 120 δις και έπεται συνέχεια. Οι άνεργοι θέλουν δουλειά, οι πολίτες που θα χάσουν τα σπίτια τους από τους πλειστηριασμούς θέλουν στέγη, τα παιδιά στα σχολεία θέλουν πετρέλαιο, τα νοσοκομεία θέλουν αναλώσιμα, τα σπίτια θέλουν πετρέλαιο και ρεύμα, οι αναξιοπαθούντες και μετά τις γιορτές θα θέλουν τρόφιμα, φάρμακα κλπ.

Και το ερώτημα που γεννάται είναι πόσο θα αντέξει μια κοινωνία, μια χώρα που βλέπει το 41% να είναι στο όριο της φτώχειας και κάτω από αυτό;
Καλή λοιπόν η φιλανθρωπία αλλά δεν αγγίζει τη ρίζα του ζητήματος, Η κοινωνία όμως έχει ανάγκη από όραμα, ελπίδα και προοπτική. Ο αργός θάνατος μιας χώρας, η εξαθλίωση και η φτωχοποίηση και η απουσία ελπίδας μπορεί να οδηγήσουν σε αποσταθεροποίηση το πολιτικό σύστημα. Η οργή, η αγανάκτηση και τα αδιέξοδα των πολιτών θα ξεσπάσουν τότε ως τσουνάμι επί δικαίων και αδίκων και το 2014 δεν θα μοιάζει με τίποτα με τα προηγούμενα χρόνια.

Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μια παραβολή που ξέχασε να την πει ο Χριστός

Του Δαμιανού Βασιλειάδη,
εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Πρόκειται για ανέκδοτο, όχι παραβολή. Όμως ποιητική αδεία, το χρησιμοποιώ ως παραβολή. Δεν είναι από τους μύθους του Αισώπου. Μη το ψάχνετε!

Είναι ιστορία υποταγής στη μοίρα ή αντίστασης και νίκης κατά της «μοίρας».

Το ανέκδοτο έχει ως εξής:

Δύο βατράχια πήδηξαν σ’ έναν κουβά, μισογεμάτο με γάλα. Από δική τους ευθύνη, γιατί τους έσπρωξαν μέσα κάποιοι κ.λπ. δεν είναι του παρόντος να το εξετάσουμε.

Η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση ήταν να κάνουν ότι μπορούσαν, χτυπώντας με τα πόδια για να σωθούν από τον επερχόμενο βέβαιο πνιγμό, σύμφωνα με τα δεδομένα της τραγικής κατάστασης.
Πάλεψαν αρκετή ώρα για να σωθούν.

Το ένα από τα δύο, αφού χτύπησε τα πόδια του απεγνωσμένα να μείνει στην επιφάνεια, τελικά απελπίστηκε, εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια, παρέλυσε, βυθίστηκε στον πάτο και πνίγηκε.

Το άλλο δεν τα έβαλε κάτω. Συνέχισε να χτυπά με τα πόδια του ακατάπαυστα. Με υπομονή, επιμονή, με καρτερία και θάρρος και με πίστη αδάμαστη, πάλευε μη εγκαταλείποντας την προσπάθεια. Ξαφνικά ένιωσε κάτι σταθερό να δημιουργείται κάτω από τα πόδια του. Με το πολύ και επίμονο χτύπημα των ποδιών του έπηξε το γάλα και γίνηκε ένα στέρεο σώμα.
Καταταλαιπωρημένο, όμως με ακλόνητη και αλύγιστη θέληση, έδωσε ένα σάλτο και γλύτωσε.

Είναι αυτονόητο. Ο καθένας αντιλαμβάνεται την αλληγορία και το νόημα αυτής της ιστορίας των δύο βατράχων, που μοιάζει με παραβολή.

Επειδή όμως τα αυτονόητα στη σημερινή εποχή είναι ακατανόητα, θα επιχειρήσω την ερμηνεία τους, σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη και ο καθένας ας βγάλει, ανάλογα με το φρόνημά του, τα δικά του συμπεράσματα.

Στη σημερινή δραματική κρίση που ζούμε και που μπορούμε να την παρουσιάσουμε με τον κουβά, όπου μας έχουν ρίξει μέσα οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι, δύο συμπεριφορές υπάρχουν.

Η μία που αντιστοιχεί σ’ αυτήν του βατράχου, που απελπισμένος εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια σωτηρίας και του άλλου που πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις και τελικά νίκησε.

Τα εξωθεσμικά κέντρα, με τον ψυχολογικό πόλεμο που ασκούν επάνω μας, με όλα τα μέσα, αλλά κυρίως με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (τρομοκρατίας, αποβλάκωσης και αποχαύνωσης), προσπαθούν να παραλύσουν οποιαδήποτε αντίδραση του ελληνικού λαού, ως μάταιη και αναποτελεσματική, ώστε να παραιτηθούμε αμαχητί.

Αυτός είναι ο ρόλος τους, τον οποίο επιτελούν κατ’ εντολή των πατρώνων τους τροϊκανών κι’ εκείνων που κρύβονται πίσω απ’ αυτούς.

Στόχος τους αποκλειστικός είναι να υποταχθούμε πλήρως και εθελουσίως στις εντολές τους και μάλιστα με τη δική μας παθητική συναίνεση, τάχα για να μας «σώσουν». Με την έννοια: Δεν έχει νόημα να αντιδρούμε. Ας βολευτούμε όσο μπορούμε στη σημερινή κατάσταση, μιας και δεν υπάρχει ελπίδα να ξεφύγουμε.

Η δεύτερη περίπτωση μας διδάσκει ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε καμία βοήθεια από πουθενά, αν οι ίδιοι δεν αντιδράσουμεξ, εξεγερθούμε και δράσουμε.

Μπορεί να μη φαίνεται με τις ενέργειές μας φως στην άκρη του τούνελ, όμως είναι σίγουρο ότι η δράση μας απέναντι στην δική τους προσπάθεια να μας επιβληθούν, θεωρώντας ότι μας έχουν καταβάλει, θα μας οδηγήσει με βεβαιότητα σε κάποια διέξοδο, έστω κι’ αν δεν είναι ακόμη ορατή, όπως ακριβώς και με τον βάτραχο, που δεν γνώριζε καν το αποτέλεσμα της δράσης του, αλλά υπολόγιζε στη δυναμική της δράσης του και της αποτελεσματικότητας αυτής της δράσης για διέξοδο.

Όμως τελικά θα υπάρξει φως, θα υπάρξει διέξοδος, θα δημιουργηθεί προοπτική για να ξεφύγουμε από τα σημερινά αδιέξοδα;

Το μόνο που χρειάζεται είναι ενεργή δράση. Πρέπει να εξεγερθούμε και τους πάρουμε, όπως είπε κάποτε και ο πολυπολιτισμικός Γιώργος Παπανδρέου «με τις πέτρες». Αλλά στην κυριολεξία με τις πέτρες και όχι μόνο λεκτικά. Τα γιαούρτια και τα αυγά δεν επαρκούν πλέον, ούτε και τα πορτοκάλια. Αντί να φεύγει η νεολαία μας, να φύγουν αυτοί.

Χρειάζεται να συσπειρωθούμε σ’ ένα Πανεθνικό - Παλλαϊκό Κίνημα, που σαν ορμητικός χείμαρρος θα σαρώσει όλον αυτόν τον συρφετό που μας κατατρύχει. Το επιτάσσει ακόμη και το σύνταγμα στο άρθρο 120.

Τότε θα επαληθευτεί αυτό που είπε ο ποιητής Βαλαωρίτης μεταφορικά για τη σωτηρία της Ελλάδας, όχι με πέτρες, αλλά με σβώλους:
«Πάρ’ ένα σβώλο Μήτρο και διώξ’ εκείνα τα σκυλιά που σου χαλούν το φύτρο!».

Ας μην περιμένουμε παθητικά, αλλά ας δράσουμε!
Η μόνη σωτηρία θα έρθει από εμάς τους ίδιους.
Συν Αθηνά και χείρα κίνει!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στην αμοιβαία καχυποψία μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας, που γίνεται πλέον δημόσια, με αφορμή την τουρκική κρίση και τις κατηγορίες του Πρωθυπουργού, Ερντογάν, κατά ξένου «δακτύλου» αναφέρεται ανταπόκριση του Tim Arango από την Κωνσταντινούπολη.

Η ανταπόκριση δημοσιεύεται στην εφημερίδα NEW YORK TIMES με τίτλο «Growing Mistrust Between U.S. and Turkey Is Played Out in Public». Υπογραμμίζεται επίσης το γεγονός της ματαίωσης της συνάντησης μεταξύ Τούρκων και Αμερικανών διπλωματών.

Σύμφωνα με Αμερικανούς και Τούρκους αξιωματούχους, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, αμέσως μετά το ξέσπασμα της κρίσης με την έρευνα κατά της διαφθοράς στην Τουρκία, ζήτησε μέσω ενός μεσολαβητή συνάντηση με τον Αμερικανό Πρέσβη, Francis J. Ricciardone.

Για αρκετές ημέρες οι Αμερικανοί διπλωμάτες ζητούσαν ατύπως από τους Τούρκους να αποφεύγουν την παραπλάνηση της κοινής γνώμης, αποδίδοντας την έρευνα για τη διαφθορά σε ξένη συνομωσία. Την Κυριακή ωστόσο μια ημέρα πριν από την συνάντηση η κατάσταση επιδεινώθηκε.

Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες επιτέθηκαν κατά του Αμερικανού πρέσβη, ενώ τα τουρκικά ΜΜΕ διέδιδαν, αργότερα, την ίδια ημέρα, ότι ο Ahmet Davutoglu θα τηλεφωνούσε στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών για να ζητήσει την εκδίωξη του κ. Ricciardone, λόγω της –απροσδιόριστης- ανάμειξής του στην έρευνα κατά της διαφθοράς. Η αμοιβαία καχυποψία οδήγησε και στην ματαίωση της συνάντησης.

Σύμφωνα με την ανταπόκριση, τα τελευταία γεγονότα υποδηλώνουν την σταδιακή επιδείνωση των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων, καθώς ανήκει πλέον στο παρελθόν η συντονισμένη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, όπου είχε καλλιεργηθεί και μια τακτική προσωπική συνεργασία μεταξύ του Προέδρου Ομπάμα και του Πρωθυπουργού, Ερντογάν.

Σύμφωνα με τους αναλυτές παρατηρείται μια ουσιαστική διαφοροποίηση στην εξωτερική πολιτική των δύο χωρών, ενώ η τουρκική κρίση αποτελεί την τελευταία ένδειξη μιας κλιμακούμενης έλλειψης εμπιστοσύνης.

Οι διαφορές ήταν έντονες σχετικά με την Αίγυπτο, όπου η Τουρκία υπήρξε ισχυρός υποστηρικτής του πρώην προέδρου, Mohamed Morsi, ενώ οι ΗΠΑ επιχείρησαν τη συνεργασία με τη νέα στρατιωτική κυβέρνηση. Σε σχέση με τη Συρία, η Τουρκία στήριξε και εξόπλισε τους αντάρτες μαχητές, ενώ αισθάνθηκε προδομένη όταν οι ΗΠΑ απέρριψαν την στρατιωτική δράση κατά της συριακής κυβέρνησης, τον Σεπτέμβριο.

Στο Ιράκ, οι Αμερικανοί αντιτίθενται στην υπογραφή συμβολαίων μεταξύ των Τούρκων και του Ιρακινού Κουρδιστάν, για τη μεταφορά πετρελαίου, καθώς θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο αποδυναμώνεται η κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης και προωθείται ο διαμελισμός της χώρας. Πιο πρόσφατα η Τουρκία προκάλεσε την οργή των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ με την υπογραφή συμφωνίας για την αγορά ενός πυραυλικού αμυντικού συστήματος από την Κίνα. Το αμερικανικό Κογκρέσο απείλησε να διακόψει τις επιδοτήσεις προς την Τουρκία, ενώ το ΝΑΤΟ δήλωσε ότι δεν πρόκειται να εντάξει ποτέ την κινεζική τεχνολογία στα αντιπυραυλικά αμυντικά του συστήματα.

Πηγή New York Times




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου