Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Μαρ 2011

Όταν ήμουν μικρός, στην Ελλάδα είχαμε χούντα. Μας κυβερνούσαν κάτι σοβαροφανείς κουστουμάτοι και απλησίαστοι «εθνοσωτήρες».

Η μόνη επαφή που είχε μαζί τους ο απλός πολίτης ήταν μέσα από τα ασπρόμαυρα επίκαιρα της εποχής, όταν κάποιος απ αυτούς κατέθετε στεφάνι στον Άγνωστο Στρατιώτη, ή απηύθυνε κάποιο «βαρυσήμαντο» διάγγελμα στη πλέμπα. Έτσι ήταν η εξουσία, και έτσι θα έπρεπε να είναι…

Μέχρι που πήγα στην Αμερική. Και έπαθα πλάκα.

Διέσχιζε το δρόμο η προεδρική κατάμαυρη λιμουζίνα, με τους σκληροτράχηλους πράκτορες του secret service, σκαρφαλωμένους στους μασπιέδες, και …. τα αυγά έπεφταν σύννεφο. Έτσι ακριβώς.

Περνούσε ο ισχυρότερος άνθρωπος του δυτικού ημισφαιρίου, και οι αποδοκιμασίες έδιναν και έπαιρναν. Δεκαετία του `60, και Βιετνάμ γαρ!

Και το κυριότερο; Καμία προσπάθεια καταστολής των αποδοκιμασιών (ή της ρίψης αυγών) από πλευράς των δεκάδων αστυνομικών της προεδρικής συνοδείας. Μάλιστα, το χέρι του προέδρου συνέχιζε να κουνιέται, χαιρετώντας δεξιά και αριστερά, μέσα από τα αλεξίσφαιρα και βαμμένα από αυγά τζάμια της λιμουζίνας.

Έτσι ήταν η δημοκρατία, και έτσι θα έπρεπε να είναι…

Το θέμα είναι όμως, πως παρά τα αυγά, παρά τα πλακάτ, παρά τα βρισίδια, ο πρόεδρος συνέχιζε τη περιπέτεια της χώρας του στο Βιετνάμ (και όπου αλλού ήθελε), χωρίς να πτοείται. Το σύστημα (στρατιωτικό, βιομηχανικό, κλπ) έκανε αυτό που ήθελε, και ο «χρήσιμος ηλίθιος» έπαιζε πειστικά το δημοκρατικό ρόλο που του είχαν αναθέσει. Όλα καλά και άγια δηλαδή, ενώ η επίφαση της δημοκρατίας, κάλυπτε τα πραγματικά συμφέροντα, και τους πραγματικούς σκοπούς αυτών που πραγματικά κυβερνάνε (πίσω από τη κουρτίνα).

Κάτι ανάλογο βλέπουμε τελευταία και στη χώρα μας. Συγκεντρώσεις (αυθόρμητες ή μη) έξω από σπίτια πολιτικών. Αποδοκιμασίες τους, όπου τους πετύχουν. Σε εστιατόρια, ταβέρνες, βιβλιοπωλεία, ακόμη και σε εμφανίσεις τους στο εξωτερικό Είδαμε μέχρι και χειροδικίες. Η λαϊκή οργή φουντώνει και απειλεί τους πολιτικάντηδες.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Άλλαξε κάτι; Παραιτήθηκε κανείς, αντιλαμβανόμενος την λαϊκή κατακραυγή; Όχι. Το σύστημα συνεχίζει να βαδίζει ολοταχώς προς επίτευξη των στόχων που (του έχουν) έχει θέσει. Και κάποιοι «χρήσιμοι ηλίθιοι», δέχονται τη λοιδορία, την απαξίωση, τα αυγά, αλλά πέρα βρέχει. Τα κέρδη τους είναι μάλλον τόσα, που αξίζει το κόπο να φάνε και κανένα αυγό που και που.

Το μόνο ουσιαστικό συμπέρασμα από αυτή τους τη στάση, είναι το ότι είναι χοντρόπετσοι, και αποδεικνύουν περίτρανα αυτό που λέει ο λαός: Ότι μπήκαν στη πολιτική, για τη πάρτη τους. Ποια εθνικά ιδεώδη, και ποια προσφορά στο τόπο τους; Σαχλαμάρες. Υπάρχει κανένας λογικός άνθρωπος, που προσφέρει ανιδιοτελώς στο σύνολο, που αισθάνεται την ευθύνη αυτού που κάνει, και που παραμένει στη θέση του όταν τον αποδοκιμάζουν οι πάντες; Οποιοσδήποτε γνήσιος πολιτικός, με στοιχειώδη τσίπα, θα παραιτούνταν αμέσως, μόλις έβλεπε πως η «προσφορά» του δεν αναγνωρίζεται, από το λαό. Οι δικοί μας όμως τι κάνουν; Τίποτα. Απλά ψάχνουν να βρουν τη πίσω πόρτα από το βιβλιοπωλείο, όπως ο Άρης καλή του ώρα, για να γλιτώσουν τις φάπες.

Από κει και πέρα, συνεχίζουν ακάθεκτοι το πολιτικό τους έργο, και την ανιδιοτελή τους προσφορά (εδώ γελάμε ή κλαίμε...).

Strange Attractor



Ποιά ήταν η εθνική πολιτική που άσκησε η Ελλάδα στο διπλωματικό πεδίο, ύστερα από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο; Ποιά ήταν η εθνική αντίδραση στις διεκδικήσεις των ξένων σε βάρος της χώρας μας, ύστερα από το ηχηρό ΟΧΙ που ξεφώνησε ο Ιωάννης Μεταξάς, στο θρασυτάτης έμπνευσης τελεσίγραφο του Μουσολίνι, τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940; Η Ιστορία έχει καταγράψει γεγονότα που δεν περιποιούν τιμή και δεν αναδεικνύουν τη φιλοπατρία των νεώτερων Ελλήνων.

Η Διπλωματική Ιστορία, είτε είναι πλαστογραφημένη, είτε έχει αποσιωπήσει γεγονότα που αποτελούν κατηγορία για μειοδοσία, πολλών εξ εκείνων που χειρίστηκαν ζητήματα που αφορούσαν το εθνικό συμφέρον της Ελλάδος. Και, ασφαλώς, δεν αναφέρομαι στην ιστοριογραφία της σήμερον.

Στις ημέρες μας, ζούμε μέσα σε κραιπάλη ψεύδους και ασυναρτησίας. Ζούμε στιγμές ανεπανάληπτης ταπείνωσης και καταισχύνης. Ζούμε στην ιστορική πορεία της πρωτόγνωρης παρακμής. Ζούμε σε ώρες όπου η πολιτική της απάτης εγγίζει την κορυφή της. Ζούμε σε ώρες όπου η απάτη της πολιτικής έχει αναγορευθεί σε κύρια επιστήμη. Ζούμε σε ώρες που ο ελληνικός λαός έχασε την τιμή του. Ζούμε σε περίοδο εσωτερικής κατοχής από τις Δυνάμεις της πολιτικής ανικανότητας, από τους εκμαυλιστές της συνείδησης του Έλληνα πολίτη, από ασήμαντα ανθρωπάρια του ατομικού ωφελιμισμού και της καταστροφής της πατρίδας.

Κανένας δεν ταράσσεται. Σημεία και τέρατα συμβαίνουν καθημερινώς. Η χώρα μας διαλύεται. Κάθε απόβρασμα που αποφασίζει να εγκαταλείψει τη χώρα του, βρίσκει καταφύγιο στη δική μας χώρα. Εισέρχεται ανεμπόδιστα, εφ’ όσον δεν υπάρχει κανένας να το σταματήσει, και όταν φθάσει στον τελικό του προορισμό και συναντηθεί με τους προστάτες του, αρχίζει με εκβιαστικό τρόπο την προβολή των πάσης φύσεως αιτημάτων του. Όλοι τρέχουν να του συμπαρασταθούν μην τυχόν και

κακοκαρδιστεί. Μην τυχόν και θυμώσει. Με τρόπο απείρου θρασύτητας, διεκδικεί δικαιώματα και απειλεί τις Αρχές (!!!) της χώρας μας. Οι οποίες, με τη μεσολάβηση άλλων περιθωριακών στοιχείων, που αποτελούν και την αιχμή του δικού τους δόρατος, των Αρχών δηλαδή, αποδέχονται ασμένως τα “δικαιώματα” του Αφρικανού ή Ασιάτη.

Καταλαμβάνουν τις πλατείες μας με το έτσι θέλω, να κάνουν την προσευχή τους. Κανένας δεν ταράσσεται. Καταλαμβάνουν τα πανεπιστήμιά μας και τα μεταβάλλουν σε στάβλους. Όχι μόνο δεν ταράσσεται κανένας, αλλά οι πρυτανικές Αρχές συμπλέουν με τους καταληψίες. Ταξιδεύουν καθημερινώς δωρεάν στα ΜΜΜ, τα οποία ακριβοπληρώνει ο Ελληνικός λαός. Οι εργαζόμενοι σ’ αυτά απεργούν μόνο για να επιτύχουν περισσότερα προνόμια σε βάρος εκείνων που δεν ταξιδεύουν αλλά πληρώνουν. Καταλαμβάνουν τα νοσοκομεία μας και νοσηλεύονται δωρεάν, τον δε λογαριασμό τον στέλλουν σ’ εμάς τους υποτακτικούς πολίτες. Καταλαμβάνουν τα σχολεία μας και οι διδάσκαλοι διαμαρτύρονται γιατί δεν διορίζονται περισσότεροι, για να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες στους λάθρα εισελθόντες στη χώρα μας. Τον λογαριασμό, φυσικά, τον πληρώνουμε εμείς.

Οι δρόμοι μας έγιναν χώροι παράνομου εμπορίου, ασκουμένου υπό των λαθραίως εισελθόντων. Δεν χρησιμοποιώ σκοπίμως τη λέξη “μεταναστών”, γιατί τη μαζική μετακίνηση πληθυσμών από την Αφρική και την Ασία προς τη χώρα μας, με βάση ειδικό σχέδιο, δεν τη θεωρώ μετανάστευση. Η μετανάστευση ορίζεται από κανόνες και από νόμους. Εδώ πρόκειται για βίαιη κατάληψη μιας χώρας από ξένους πληθυσμούς και συμβαίνει τούτο, επειδή η χώρα αυτή στερείται κυβέρνησης, στερείται ανθρώπων που να ενδιαφέρονται γι’ αυτή, εξέλειπε εντελώς ο πατριωτισμός από τους κατοίκους της και δεν ενδιαφέρονται να την προστατέψουν.

Λόγω αυτού του παράνομου εμπορίου, κλείνουν κάθε μέρα καταστήματα Ελλήνων και μεγάλος αριθμός περιπίπτει σε ανεργία. Το θλιβερό θέαμα που παρουσιάζει ο αύλιος χώρος του πανεπιστημίου Αθηνών, είναι να προκαλεί κλάμα και αγανάκτηση. Ποιος συγκινείται; Ελάχιστοι που απόμειναν ακόμα και διατηρούν την καταγωγή του Έλληνα. Οι πολλοί, καθεύδουν τον νήδυμο ύπνο.

Ο χθεσινός εκβιασμός !!! που υιοθέτησε η κυβέρνηση των μειοδοτών και της ολοκληρωτικής καταστροφής της χώρας, αποτελεί την έσχατη πιστοποίηση της παρακμής και της πολιτικής ατιμίας. Μία χούφτα λαθραίων και ανεπιθύμητων για τη χώρα μας ανθρώπων, με την υποκίνηση ατόμων υπόπτου κοινωνικής υπόστασης, καταρράκωσε κάθε έννοια κράτους και υπόβαλλε στον απόλυτο εξευτελισμό, εκείνους που νομίζουν ότι ακόμα έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται υπουργοί και να ασκούν εξουσία.

Η πράξη τους αυτή αποτελεί ποινικό αδίκημα. Διότι, όταν επιλέχτηκαν ως υπουργοί, από τον ξενόφερτο Αμερικανό πολίτη, ορκίστηκαν πίστη στο Σύνταγμα και στην Πατρίδα. Κατ’ επανάληψη το Σύνταγμα το παραβίασαν και την Πατρίδα την πρόδωσαν. Είναι ανάξιοι να ασκούν όποιο λειτούργημα στην Ελλάδα. Ο λαός πρέπει να τους κατατάξει στους γνωστούς προδότες, όπως ήταν ο Εφιάλτης, ο Πήλιος Γούσης, ο Θανάσης Βάγιας, ο Νενέκος κ.λ.π.

Κατηγορείται διαρκώς από ορισμένους, μάλλον για να εκτρεπόμαστε από τα ανομήματά μας, για τα οποία όπως αποδεικνύεται καθόλου δεν ντρεπόμαστε, ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών, καθηγητής κ. Νταβούτογλου. Γιατί κατηγορείται; Διότι, προσπαθεί να ωφελήσει την πατρίδα του. Και φαίνεται, η προσπάθεια του κ. Νταβούτογλου, ενοχλεί τους προδότες της ελληνικής πατρίδας. Ενοχλεί τους εξωμότες και μειοδότες του Ελληνικού Έθνους. Ίσως, η τακτική του κ. Νταβούτογλου, αποκτήσει μιμητές και στην Ελλάδα και τότε θα αποτελέσει άμεσο κίνδυνο για πολλούς από εκείνους που νοιώθουν ότι, οι πράξεις της προδοσίας που διέπραξαν σε βάρος της δικής τους χώρας, είναι δυνατόν να ταράξουν το φιλότιμο των εναπομεινάντων Ελλήνων.

Ο Νταβούτογλου είναι κόσμημα για τη χώρα του. Έχει θέσει τις βάσεις για μια μόνιμη στρατηγική στον τομέα της Διπλωματίας και έχει οριοθετήσει την εθνική πολιτική της Τουρκίας. Ποιός από τους ασκήσαντες κάποια εξουσία στη δική μας χώρα, με εξαίρεση τον εκτάκτως αποχωρήσαντα για ανεξήγητους ακόμα λόγους, πρώην Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων Δημήτριο Γράψα, βάδισε στον δρόμο του καθήκοντος και της τιμής, αλλά και σύμφωνα με τον όρκο που έδωσε; Ψάχνω στο μυαλό μου να ανακαλύψω και κάποιον άλλον. Δυστυχώς, το αίσθημα της τιμής και του καθήκοντος, εντοπίζεται στον Ιωάννη Μεταξά και τελειώνει στον Δημήτριο Γράψα.

Το είπα και το επαναλαμβάνω. Η χώρα χάνεται. Δεν έχει κυβέρνηση. Δεν έχει Στρατό. Δεν έχει Υπηρεσίες. Χρωστάει και τον χώρο όπου είναι οι τάφοι των γονέων μας. Και, συνελόντι ειπείν, δεν έχει πλέον λαό με εθνική ευαισθησία.

Σταθμίζοντας όλα αυτά, η κατάληξη είναι μία: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ.




  • Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Το εθνικό ανάστημά μας, τα τελευταία χρόνια, κόντυνε. Είμαστε πλέον ένας λαός της φάπας και της κλάψας.
Δηλαδή, μας ρίχνουν φάπες και το μόνο που κάνουμε, είναι να κλαψουρίζουμε, διαμαρτυρόμενοι ότι δεν τις αξίζουμε.
Το «εθνικό ανοσοποιητικό μας σύστημα», δεν μπορεί να αντιδράσει και να μας κάνει να σηκωθούμε στα πόδια μας. Πάσχουμε από ένα «ΕΗΤΖ» της εθνικής μας υπόστασης. Με το επόμενο κρυολόγημα, μπορεί και να πεθάνουμε.
Στην τρέχουσα καθημερινότητα, η κοινωνία μας κυριαρχείται από την παρακολούθηση των οικονομικών φαινομένων (τα οποία και δεν μπορεί να κατανοήσει, λόγω έλλειψης ειδικών γνώσεων) τα οποία γίνονται, πλέον, κατανοητά διότι γίνονται αισθητά στο πορτοφόλι της και στην καθημερινή ζωή της. Δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι, η γενεσιουργός αιτία όλων αυτών, είναι η μεγάλη υποβάθμιση που υπέστη η Δημοκρατία στη χώρα μας. Δεν έχει καταλάβει ότι η υποβάθμιση της Δημοκρατίας είναι που προκάλεσε την οικονομική υποβάθμιση της καθημερινότητάς μας. Και εξηγούμαι:
  • Το (γνωστό σε όλους) αξίωμα, ότι «μία χώρα κατακτάται ή με όπλα ή με δάνεια», δεν ήταν γνωστό σε αυτούς που φόρτωσαν με δάνεια (εκ των προτέρων αδύνατον να εξοφληθούν) την Ελληνική κοινωνία; Ποιος αντέδρασε, σε κάθε πράξη δανεισμού, καταγγέλοντας ότι υποθηκεύουμε τη Δημοκρατία μας; Κανένας!! Τουναντίον, η δανειοληψία θεωρήθηκε ως μέγα κατόρθωμα και ικανότητα!!
  • Το (γνωστό σε όλους) αξίωμα, ότι μόνο με την ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ προοδεύει μία κοινωνία, δεν ήταν γνωστό σε αυτούς που επέβαλλαν την οικογενειοκρατία και την ημετεροκρατία, η οποία γεννά την φαυλοκρατία; Ποιος αντέδρασε, σε κάθε πράξη καταπάτησης της αξιοκρατίας, κατηγορώντας τους δράστες, ότι υποθηκεύουμε τη Δημοκρατία μας ; Κανένας!!! Κάποιοι, μάλιστα, επαίρονταν για τη «λαμογιά» τους.
  • Ποιος αντέδρασε (όλα αυτά τα χρόνια), υποστηρίζοντας ότι υποθηκεύουμε τη Δημοκρατία μας, σε κάθε πράξη πρόσληψης κομματικών ανδράποδων, (που, εκτός του ότι ρήμαξαν το κοινωνικό Ταμείο, αποδιοργάνωσαν και διέλυσαν τη δημόσια διοίκηση); Κανένας!!! Κάποιοι, μάλιστα φώναζαν για αυξήσεις στις αμοιβές αυτών των ανδράποδων.
  • Ποιος αντέδρασε (όλα αυτά τα χρόνια), σε κάθε πράξη βουλευτικής υποψηφιότητας γόνου προϋπάρχοντος πολιτικού, καταγγέλοντας ότι υποβαθμίζουμε τη Δημοκρατία μας, αφού δημιουργούμε μία πολιτική Ολιγαρχία αποτελούμενη από τρείς «βασιλικές» οικογένειες (Καραμανλή, Μητσοτάκη, Παπανδρέου) με 72 «οικογένειες αυλικών» τους, μέσα στο σύνολο των 300 βουλευτικών θέσεων; Κανένας!!! Μάλιστα, οι «γαλαζοαίματοι της συμφοράς» είχαν (και συνεχίζουν να έχουν, μέχρι την οριστική εξορία τους από τη χώρα) την πρωτοκαθεδρία σε κάθε δημόσια εκδήλωση και την ανοχή σε κάθε ατόπημά τους.
  • Ποιος αντέδρασε ( όλα αυτά τα χρόνια) για τη διάλυση του παραγωγικού ιστού της οικονομίας (αποβιομηχάνιση, μείωση της γεωργικής παραγωγής , απαξίωση της επιχειρηματικότητας, εξαφάνιση της έρευνας και τεχνολογίας, επιβράβευση της «αρπαχτής» και της «κονόμας», αποθέωση του δημοσιοϋπαλληλισμού, συνώνυμου του «κάάάθομαι και εισπράττω», κλπ) λέγοντας, σε κάθε νομοθέτημα που συνέβαλλε προς αυτή την πραγματικότητα, ότι υποθηκεύουμε τη Δημοκρατία μας; Κανένας!!!
  • Ποιος αντέδρασε (όλα αυτά τα χρόνια), στη νόθευση της εκλογικής διαδικασίας, λέγοντας ότι υποβαθμίζουμε τη Δημοκρατία μας, όταν επιτρέπουμε στη «μιντιοκρατία» και τα αφεντικά της, να υποβάλλει στο εκλογικό σώμα, την προτίμηση στους δικούς της εκλεκτούς; Κανένας!!! Όλων οι σιελογόνοι αδένες έχουν πρηστεί από το γλύψιμο των καναλαρχών και των τσιρακιών τους.
  • Ποιος αντέδρασε (όλα αυτά τα χρόνια), υποστηρίζοντας ότι υποβαθμίζουμε τη Δημοκρατία μας, όταν είμαστε μία από τις κορυφαίες χώρες του κόσμου στην ΔΙΑΦΘΟΡΑ, χωρίς να υπάρχει ούτε ένας διεφθαρμένος στη φυλακή;
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, λοιπόν, αφού πρώτα διολίσθησε η Δημοκρατία μας στη σημερινή πολιτική και οικονομική Ολιγαρχία (που κυβερνά υπό τον μανδύα της Δημοκρατίας), σπαταλήθηκε από αυτήν κάθε Οικονομική μας ικμάδα έως την πτώχευσή μας, γεγονός που οδήγησε και στην παρούσα απώλεια της Εθνικής μας κυριαρχίας επί του πλέον ζωτικού εθνικού χώρου, αυτού της Οικονομίας μας.

Αυτήν όλη τη μετάλλαξη, από Κοινοβουλευτική Δημοκρατία σε καλυπτόμενη Ολιγαρχία, η κοινωνία, δεν την πήρε χαμπάρι, για τρείς λόγους:
  • Η αλλοτρίωση της Δημοκρατίας σε Ολιγαρχία έγινε σιγά-σιγά με μία στάγδην διολίσθηση διάρκειας 35-40 περίπου χρόνων.
  • Στο έγκλημα συμμετείχαν (ή δεν το αντιλήφθηκαν) όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, (άλλο λιγότερο και άλλο περισσότερο) γεγονός που βοήθησε τα μέγιστα στην αποκοίμιση του λαού.
  • Η προπαγάνδα κάλυψε (και συνεχίζει να καλύπτει) πολύ αποτελεσματικά το έγκλημα, δεδομένου ότι τα αφεντικά της (οι κάτοχοι των ΜΜΕ), συμμετέχουν πρωταγωνιστικά στη λεηλασία της χώρας, πλουτίζοντας ασύστολα.
Η ύπαρξη του τελευταίου λόγου, που δίνει μία εξήγηση στο γαιτί, σαν κοινωνία, δεν πήραμε χαμπάρι το τι γινότανε και μία ωραία πρωία ξυπνήσαμε φτωχοί και ξεφτιλισμένοι, είναι και η μοναδική αισιόδοξη νότα στο σημερινό σκοτάδι της αιχμαλωσίας μας.
Κι αυτό διότι:
  1. Μας δίνει μία δικαιολογία στο ερώτημα «γιατί δεν αντιδρούμε». Άλλο πράγμα είναι να ξέρεις ότι πωλείται ολόκληρη η ζωή σου, οριστικά και αμετάκλητα και να μην αντιδράς και άλλο πράγμα είναι να μην ξέρεις την αλήθεια, και να νομίζεις ότι «μπόρα είναι, θα περάσει», οπότε «δεν βγαίνεις έξω» και περιμένεις στωικά.
  2. Μας δείχνει ένα αδύνατο σημείο του δυνάστη μας, που είναι (κυριολεκτικά) στο χέρι μας να το αξιοποιήσουμε και να τον αποτελειώσουμε.
Και, εξηγούμαι: Η προπαγάνδα, αποτελεί το κάστρο του καθεστώτος πολιτικού συστήματος. Αυτή το κρατάει από την κατάρρευση που θα έπρεπε να είχε συμβεί προ πολλού, μετά την αποκάλυψη των μεγάλων ψεμμάτων (που πάλι αυτή διέδιδε) όπως, π.χ «η κάθετη ρήξη» του Κώστα Καραμανλή με τη διαφθορά και τους νταβατζήδες της, που βγήκε «συντεχνία λαμογιών/κουμπάρων», όπως ο Σοσιαλισμός του ΓΑΠ και του Πα.Σο.Κ που βγήκε άκρατος νεοφιλελευθερισμός, όπως ο «πατριωτισμός» του Καρατζαφέρη και του ΛΑΟΣ, που υπέγραψε την άλωση της εθνικής μας κυριαρχίας διά του «Μνημονίου», ή του Σαμαρά και της ΝΔ που δεν τολμά, φοβούμενος τα έξωθεν«αφεντικά», να αρθρώσει κουβέντα για το έγκλημα της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας μας και κατατρύχεται σε οικονομικίστικες ατραπούς περί «ανάπτυξης» και άλλα φαιδρά.
Η τέχνη της κάλυψης ενός ψεύδους με ένα άλλο ή με έναν εύσχημο αποπροσανατολισμό της συζήτησης, έχει αποκτήσει, στη χώρα μας, μεγάλη εξέλιξη και βελτίωση, που θα τη ζήλευε και ο Γκαίμπελς.

Το παρήγορο, λοιπόν, είναι ότι, το κάστρο της προπαγάνδας, αποτελεί και τη μοναδική και τελευταία οχύρωση των ενόχων της κατάντιας μας.
Άρα, αν μπορέσουμε να το καταλάβουμε, θα έχουμε αφαιρέσει το μοναδικό καταφύγιο του δυνάστη μας, οπότε η απελευθέρωσή μας απ’ αυτόν, θα είναι γεγονός.
Όμως, μπορούμε να το καταλάβουμε;
ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ, αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, τα μόνα έσοδα των ΜΜΕ (και, κυρίως, του βαρέως πυροβολικού, των «καναλιών») προέρχονται από τις διαφημίσεις προϊόντων και υπηρεσιών.
Αν τους κόψουμε τα έσοδά τους, για δυο-τρείς μήνες, θα κλείσουν και θα πάψει αυτή η χυδαία προπαγάνδα του συστήματος.
Θα τους κόψουμε, λοιπόν, τα έσοδά τους.
Κηρύσσουμε, από σήμερα, μποϋκοτάζ σε κάθε προϊόν που θα διαφημίζεται στην τηλεόραση. Παύουμε να αγοράζουμε κάθε προϊόν που θα διαφημίζουν τα κανάλια και οι εφημερίδες.
Οι εταιρείες που διαφημίζονται, παρακολουθούν πολύ στενά την απόδοση των πωλήσεών τους σε σχέση με την αυξομείωση του διαφημιστικού χρόνου που χρυσοπληρώνουν στα κανάλια.
Μόλις δούν ότι οι πωλήσεις τους πέφτουν, παρά την δαπάνη διαφήμισης που χρυσοπληρώνουν, θα σταματήσουν αμέσως τη συνέχιση της διαφήμισής τους. Το ίδιο θα πάθει κάθε προϊόν που διαφημίζεται σ’ αυτά τα ΜΜΕ.
Παράλληλα, θα τους ενημερώσουμε κι εμείς για το τι γίνεται.
Όσοι θέλουμε, γυρίζουμε τον διακόπτη και βλέπουμε τις πραγματικές ειδήσεις στους μικρούς, ανεξάρτητους τοπικούς σταθμούς και τους παροτρύνουμε να προβάλλουν την Αλήθεια των γεγονότων.

Είναι καιρός ν’ αφήσουμε την κλάψα και να ρίξουμε κι εμείς καμιά φάπα σ’ αυτούς που μας έχουν υποδουλώσει και μας ξεφτιλίζουν, καθημερινά.
Όσοι συμφωνούν, κάνουν την πρόταση δική τους και τη διαδίδουν στους φίλους τους.
Ας επιχειρήσουμε αυτή την ανέξοδη, ξεκούραστη και ευχάριστη, αλλά και εξαιρετικά αποτελεσματική «επανάσταση του καναπέ».
Όλοι μπορούμε να το κάνουμε.
Μία γενναία φάπα στα αφεντικά της προπαγάνδας, αρκεί για να γκρεμίσει το κάστρο του ένοχου καθεστώτος και να μας ελευθερώσει από την αιχμαλωσία στην οποία, κάθε μέρα και περισσότερο μας δένουν με τις «διαπραγματεύσεις» τους, κάθε μέρα και περισσότερα πουλούν από τη δική μας περιουσία.

Ο Μίκης Θεοδωράκης λέει:
«…απευθύνομαι σε σας, τους απλούς πολίτες, μαζί με την προτροπή να αφήσετε κατά μέρος την παθητική σας στάση και με κάθε τρόπο να απαιτήσετε τα δικαιώματα που έχετε ως οι μόνοι «ιδιοκτήτες» αυτής της χώρας. Δεν είστε ένοικοι ούτε παρίες. Είστε τα Αφεντικά και θα πρέπει να το αποδείξετε στην πράξη».

Το «κίνημα των διοδίων» και το «κίνημα των εισιτηρίων», έδειξαν τη δύναμη που έχει η συσπείρωση πολιτών. Αυτό ήταν η πρώτη, μεγάλη, κατάκτηση όλων ημών των αιχμαλώτων.
Το «κίνημα της φάπας», παίρνοντας τη σκυτάλη από αυτά, στρέφει το δόρυ του στην καρδιά του συστήματος και καλεί πολίτες/οπλίτες, «ελεύθερους σκοπευτές» του διαδικτύου και του καφενείου, να χτυπήσουν τον δυνάστη.
Η συμμετοχή του κάθε πολίτη σ’ αυτό, είναι πολύ πιο εύκολη, απ’ ότι ήταν στα άλλα.
Το σύνθημα είναι: «Φάπα αντί κλάψα».
(Προσομοιάζει προς το εβραϊκό «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», αλλά ας μην είμαστε τόσο σκληροί και βάρβαροι).

Θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα;
Πρακτικά, η χώρα ήδη έχει χρεοκοπήσει από τη στιγμή που δήλωσε αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεών της και εισήλθε κατάσταση έκτακτου δανεισμού της από άλλους φορείς (Ε.Ε. - ΔΝΤ) και αποδέχθηκε την εφαρμογή του Μνημονίου.
Νομικά, η χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει, αφού έχει κατορθώσει να αποπληρώνει κανονικά τα...

δάνειά της. Κατά τους τελευταίους μήνες, το ερώτημα της "χρεοκοπίας" της χώρας έχει μετεξελιχθεί στο εάν θα υπάρξει αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

Αναδιάρθρωση μπορεί να γίνει με έναν από τους παρακάτω τρόπους, ή με συνδυασμούς τους (κατατάσσονται με βάση το πόσο “επώδυνοι” είναι για τους ομολογιούχους): επιμήκυνση διάρκειας αποπληρωμής, μείωση επιτοκίου, μερική απομείωση του προς αποπληρωμή ποσού (haircut ή “κούρεμα”), ολική απομείωση του προς αποπληρωμή ποσού.

Τί μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα; Οπωσδήποτε κάτι από τα παραπάνω, ή και συνδυασμός τους θα συμβεί οπωσδήποτε. Το βέβαιο είναι η επιμήκυνση της οφειλής προς την “τρόικα” (110 δισ. ευρώ). Πολλοί ομιλούν για “κούρεμα” της τάξης του 30% ή και περισσότερο. Βέβαια, όπως έχουμε και σε άλλες περιπτώσεις υποστηρίξει (δείτε ένα από τα παλαιότερα άρθρα μας), εάν η Κυβέρνηση πρόκρινε κάποιου είδους “κούρεμα”, αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα και κυρίως, πριν από την “ανταλλαγή” μη εγγυημένου χρέους με εγγυημένο (το παλαιό χρέος είναι χωρίς καμία εγγύηση και νομική συνέπεια σε περίπτωση μη αποπληρωμής του, ενώ το χρέος προς την τρόικα είναι εγγυημένο με την περιουσία του Δημοσίου).

Εκτιμούμε ότι η απομείωση του ποσού αποπληρωμής των ομολόγων (“κούρεμα”) θα είναι η τελευταία λύση και ότι εάν συμβεί, θα συμβεί μετά το 2013. Εάν συμβεί, δε νομίζω ότι θα ξεπερνά το ποσοστό του 30%. Όμως, πριν συμβεί αυτό, εκτιμούμε ότι θα επιχειρηθεί η χρονική επιμήκυνση του συνόλου του χρέους. Άλλωστε, η ιστορία των εθνικών δανείων, αυτό αποδεικνύει. Οι αγορές δε δέχονται εύκολα το “κούρεμα”. Συναινούν όμως ευκολότερα στη χρονική επιμήκυνση και στη μεταβολή του επιτοκίου.

Βέβαια, δε θα πρέπει ποτέ να αποκλείουμε να μη συμβεί τίποτα από τα παραπάνω. Αυτό άλλωστε προσπαθεί σήμερα η ελληνική Κυβέρνηση. Η χώρα, εάν προσπαθήσει (ή εάν εξαναγκασθεί) μπορεί να καταφέρει να μειώσει το χρέος της, τόσο σε απόλυτα νούμερα, όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ). (Δείτε σχετικό άρθρο). Η άποψή μας: Εκτιμούμε ότι στην παρούσα φάση δε θα γίνει “κούρεμα”, ενώ θα γίνει επιμήκυνση και ενδεχόμενα και μεταβολή του επιτοκίου. ”Κούρεμα” θα μπορούσε να γίνει μετά το 2013. Όμως, πολλά μπορούν να συμβούν έως τότε.

Τί είναι η ελεγχόμενη χρεοκοπία; Ουσιαστικά, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από μία κανονική χρεοκοπία. Όμως, στην περίπτωση αυτή, η ενέργεια γίνεται μετά από προετοιμασία των αγορών και εάν θα συμβεί στην περίπτωση της Ελλάδας, μετά από συνεργασία με τους φορείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην ουσία, πρόκειται για μία χρεοκοπία η οποία έχει προαναγγελθεί, έχουν προετοιμασθεί οι αγορές, ενώ θα έχουν υπάρξει και οι λύσεις χρηματοδότησης της χώρας από άλλους φορείς (ενδεχόμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή την τρόικα), αφού οι αγορές θα παραμένουν κλειστές για τη χώρα για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Εάν τελικά η Ελλάδα αναγκασθεί να προχωρήσει σε “κούρεμα” των ομολόγων της, θα πρόκειται για μία περίπτωση “ελεγχόμενης χρεοκοπίας”.

- Τί θα γίνει στα επόμενα χρόνια;
Στο ζήτημα αυτό, η άποψή μας δεν έχει αλλάξει σημαντικά σε σχέση με το προ 13 μηνών άρθρο. Στα επόμενα χρόνια (για διάστημα μεγαλύτερο της 5ετίας), θα επιχειρούνται έντονες δημοσιονομιικές αναπροσαρμογές.

Εκτιμούμε ότι η χώρα μπορεί να πετύχει πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα (δηλαδή η κατάσταση του Προϋπολογισμού ΠΡΙΝ από τον υπολογισμό των τόκων) μέσα στο 2012. Σημειώνουμε ότι για να το πετύχει αυτό, θα πρέπει το τελικό έλλειμμα του Προϋπολογισμού να υποχωρήσει κάτω από το 7%. Εκτιμούμε ότι μπορεί να επιτευχθεί τελικό πλεόνασμα στον Προϋπολογισμό του 2015. Εάν αυτό επιτευχθεί, τότε η χώρα θα μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα του χρέους της και να το μειώσει κάτω από το όριο του 100% έως το 2022, ή και νωρίτερα, εάν επιτευχθούν κάποιες συνθήκες που αναφέρουμε σε παλαιότερο άρθρο (δείτε το άρθρο).

Όμως, τα λόγια είναι πάντα εύκολα. Στην πράξη, αυτό θα σημαίνει:
- Δραματική μείωση του Κράτους. Έως σήμερα, η Κυβέρνηση επιχειρεί τη μείωση του Κράτους, μέσω της μείωσης του κόστους λειτουργίας του. Και αυτό, το επιχειρεί με μείωση των μισθών. Αυτό όμως δε θα έχει σημαντικά αποτελέσματα. Θα πρέπει να αναδιοργανωθούν οι λειτουργίες του Κράτους και παράλληλα να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων. Εκτιμούμε ότι και τα δύο θα συμβούν.

- Επίτευξη ανάπτυξης της οικονομίας. Και αυτό είναι σύνθετο πρόβλημα, αφού θα πρέπει παράλληλα να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα (η αναδιοργάνωση του Κράτους θα βοηθήσει προς το σκοπό αυτό). Παράλληλα, η αύξηση της ανταγωνιστικότητας θα επιτευχθεί και μέσω της διατήρησης των μισθών σε χαμηλά επίπεδα. Είναι κρίσιμο και μία εκ των “ων ούκ άνευ” προϋπόθεση για επιτυχία, να υπάρξει άνοδος του ΑΕΠ κατά το 2012, η οποία θα επιταχυνθεί κατά τα επόμενα χρόνια.
Αν και αυτό εξαρτάται κατά πολύ από την εξέλιξη της διεθνούς οικονομίας, εκτιμούμε ότι η επίτευξη ανάπτυξης στην ελληνική οικονομία από το 2012, είναι δυνατό να επιτευχθεί.

- Ανάπτυξη των εξαγωγών και βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου. Ας θυμόμαστε ότι, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου στην ουσία σημαίνει τα χρήματα που κάθε χρόνο μεταφέρονται έξω από τη χώρα μας και ότι το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο αποτελεί την αιτία όλων των δεινών που ζούμε σήμερα.
- Πολιτική συναίνεση. Ο παράγοντας της στάσης της (κάθε φορά) αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι πολύ κρίσιμος στα επόμενα χρόνια. Η πολιτική συναίνεση, η οποία μπορεί να οδηγήσει και σε κοινωνική συναίνεση, είναι μία επίσης εκ των “ων ουκ άνευ” προϋποθέσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση της.

- Υπάρχει κίνδυνος για τις καταθέσεις μας;
Επαναλαμβάνουμε αυτό που γράφαμε πριν από 13 μήνες. Θεωρητικά, πάντα υπάρχουν κίνδυνοι. Όμως, σήμερα είναι σημαντικά μειωμένοι σε σχέση με το παρελθόν. Και αυτό επειδή:
α) έχει μειωθεί ο κίνδυνος της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη,
β) έχει μειωθεί -έως αποκλεισθεί- ο κίνδυνος επαναφοράς της δραχμής,
γ) το τραπεζικό σύστημα έχει ενισχυθεί, ενώ υπάρχει μεγαλύτερη ευαισθησία και προσοχή από την Τράπεζα της Ελλάδας.

Εάν λάβουμε ως υπόθεση εργασίας ότι αποκλείεται η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τότε ποιοί είναι οι κίνδυνοι για τις καταθέσεις μας;

Είναι ο κίνδυνος της κατάρρευσης κάποιας τράπεζας. Μία τράπεζα μπορεί να καταρρεύσει, σε περίπτωση “κουρέματος” των ελληνικών ομολόγων, ή σε περίπτωση μαζικού πανικού και μαζικών αναλήψεων από τις τράπεζες (όμως, εάν υποτεθεί ότι θα κινδύνευε να συμβεί κάτι τέτοιο, απλούστατα η Κυβέρνηση θα έθετε όριο στις αναλήψεις, για κάποιο διάστημα).

Κινδυνεύει κάποια ελληνική τράπεζα με κατάρρευση;
Αυτό είναι ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα... Και δυστυχώς, δε μπορεί να υπάρξει απάντηση, αφού σε καμία περίπτωση δε μπορεί κάποιος “απ’ έξω” να έχει άποψη για το ζήτημα. Παράλληλα, τα διάφορα stress test που διεξήχθησαν, ή αυτό που θα διεξαχθεί κατά τις προσεχείς βδομάδες, δεν κοινοποιούνται, ενώ επίσης αμφισβητούνται ως προς την ικανότητά τους να διαγνώσουν την “υγεία” μίας τράπεζας.
Όμως, οι καταθέσεις είναι εγγυημένες; Οι καταθέσεις είναι εγγυημένες από το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων, έως το ποσό των 100.000 ευρώ. Όμως, γεννάται το πρακτικό ερώτημα για το τί είδους εγγύηση μπορεί να δώσει ένα χρεοκοπημένο Κράτος; Σε περίπτωση που χρειασθεί να ενεργοποιηθεί το Ταμείο, το Κράτος έχει χρήματα να πληρώσει τους δικαιούχους, ή θα τους πληρώσει και αυτούς με ...ομόλογα;

Υπάρχει κίνδυνος αιφνίδιας φορολόγησης των καταθέσεων;
Ισχύει ακριβώς η ίδια απάντηση που είχαμε δώσει και παλαιότερα:
Η θεωρία μας λέει ότι το Κράτος, έχει τη νομική ισχύ (π.χ. με την έκδοση μίας Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου) ένα Σάββατο βράδυ, να κάνει τα πάντα: να φορολογήσει, να πάρει ένα ποσοστό από τις καταθέσεις, να πάρει ένα ποσοστό από καταθέσεις πάνω από ένα ύψος, ή που ανήκουν σε μία κατηγορία προσώπων. Βέβαια, στην πράξη, αυτά είναι πολύ δύσκολο να γίνουν. Και αποτελούν την έσχατη των εσχάτων λύση. Θεωρητικά, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει εάν αποτύγχαναν τα μέτρα της Ε.Ε. και στη συνέχεια τα μέτρα του ΔΝΤ προς το οποίο αναγκαστικά θα καταφεύγαμε.

Άλλωστε, στη χώρα μας υπάρχει προηγούμενο με το Αναγκαστικό Δάνειο του 1923, όταν ξαφνικά και "εν μία νυκτί" αποφασίστηκε να κοπούν (στην κυριολεξία να κοπούν) στα δύο όλα τα χαρτονομίσματα άνω των 50 δραχμών, με το μισό χαρτονόμισμα να πηγαίνει αναγκαστικά στην πληρωμή ενός δανείου που έπρεπε να πάρει τότε η Κυβέρνηση για τη ρύθμιση των αναγκών που είχαν προκύψει από την έλευση των προσφύγων. Όμως, άλλο πράγμα η μεταπολεμική -ηττημένη- Ελλάδα του 1923 και άλλο η Ελλάδα της Ευρωζώνης του 2010.

Υπάρχει λόγος για “εξαγωγή” κεφαλαίων στο εξωτερικό;
Κατά την άποψή μας, εάν τα όσα ισχυριζόμαστε παραπάνω έχουν βάση, τότε δεν υπάρχει λόγος. Πιστεύουμε ότι είναι καλύτερο να επιλέξουμε μία “κραταιά” και ισχυρή Τράπεζα στην Ελλάδα, παρά να ψάχνουμε τις λύσεις του εξωτερικού (οι οποίες έχουν γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από πολλούς επιτήδειους). Δηλαδή, σήμερα ο “συστημικός” κίνδυνος (κίνδυνος του περιβάλλοντος, ή κίνδυνος της χώρας) δείχνει να μειώνεται, ενώ αυξάνεται ο “μη συστημικός” κίνδυνος (κίνδυνος από την εταιρία).

Σε περίπτωση “κουρέματος” των ομολόγων, κινδυνεύουν οι καταθέσεις;
Όχι. Δε κινδυνεύουν. Επειδή στην περίπτωση αυτή θα απομειωθεί η αξία των ομολόγων. Τα χρήματα που κυκλοφορούν στην οικονομία (και σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονται και τα χρήματα που βρίσκονται στις τράπεζες) δεν έχουν λόγο να κινδυνεύσουν. Στην περίπτωση αυτή, όπως αναφέραμε παραπάνω, οι καταθέσεις μας μπορούν να κινδυνεύσουν μόνον εάν “καταρρεύσει” η Τράπεζα που έχουμε επιλέξει. Όμως, αυτός είναι ένας από τους λόγους που “ωθούνται” σήμερα οι τράπεζες να συνεργασθούν και να συγχωνευθούν.

- Γιατί φεύγουν χρήματα προς το εξωτερικό;
Ο ρυθμός φυγής έχει σήμερα μειωθεί. Πρώτον επειδή όσοι ήταν να τα βγάλουν τα έβγαλαν και δεύτερο και κυριότερο, επειδή έχει μειωθεί δραματικά ο κίνδυνος να συμβεί κάτι στις καταθέσεις μας.

Άλλωστε, αντί να βγάλει κάποιος χρήματα στο εξωτερικό και εάν εξακολουθεί να πιστεύει ότι επέρχεται κάποια καταστροφή, τότε μπορεί να επιλέξει και άλλους τρόπους “προφύλαξης”. Για παράδειγμα, μπορεί να αγοράσει μέσω της χρηματιστηριακής εταιρίας του γερμανικά ομόλογα, ή ομόλογα άλλου κράτους (Ολλανδία, Δανία κλπ) ή άλλου νομίσματος (ΗΠΑ, Ελβετία, κλπ).


- Πώς μπορεί κάποιος να βγάλει χρήματα στο εξωτερικό;
Στο ερώτημα αυτό και πάλι δεν έχω να προσθέσουμε κάτι περισσότερο απ’ αυτό που γράφαμε πέρυσι. Παράλληλα, ακόμη και εάν γνώριζαμε κάτι περισσότερο, δεν θα είχαμε την πρόθεση να το γράψουμε, αφού έτσι μπορεί να κατηγορηθούμε από τις διάφορες αρχές. Έτσι, απλά επαναλαμβάνουμε το περυσινό κείμενο. Δυστυχώς, εδώ οι γνώσεις μου είναι "φτωχές". Ακούω και γω "ιστορίες" από διάφορους που το έκαναν οι ίδιοι ή άκουσαν από άλλους που το έκαναν. Εδώ πραγματικά, η εφευρετικότητα του νεοέλληνα οργιάζει!

- Άνοιγμα λογαριασμών σε ξένες άλλες χώρες: Δεν είναι εύκολο, είναι δαπανηρό (αφού απαιτούνται ταξίδια κλπ), δεν είναι πάντα εφικτό (λόγω περιορισμών, πόθεν έσχες κλπ), αλλά είναι το πιο σίγουρο. Εάν τελικά επέλεγα να κάνω κάτι τέτοιο, θα προτιμούσα χώρες όπως ή Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία, ή λογαριασμό σε ευρώ στην Αγγλία. Θα απέφευγα τις χώρες του "ευρωπαϊκού νότου", τη Γαλλία και την Κύπρο. Σε κάθε περίπτωση, πριν έκανα κάτι τέτοιο θα ζητούσα την άποψη ενός τραπεζίτη, χρηματιστή ή δικηγόρου.

- Άνοιγμα λογαριασμών σε ξένες τράπεζες στην Ελλάδα (εδώ αναφέρεται και το ερώτημα του συνδρομητή μας): Δεν έχω άποψη, αφού δε μπορώ να γνωρίζω πόσο αποφεύγονται τα ρίσκα σε πιθανή νομοθετική πράξη της Ελλάδας. Εδώ απαιτούνται οι γνώσεις νομικού συμβούλου και όχι οικονομικού.

- Άνοιγμα χρηματιστηριακών λογαριασμών σε ξένες Χρηματιστηριακές, ή σε ελληνικές Χρηματιστηριακές που συνεργάζονται ή που είναι θυγατρικές ξένων, τους οποίους μπορούμε να χειριστούμε απ' εδώ: Είναι μία λύση.

- Ανάληψη ευρώ από την τράπεζα και κρύψιμο κάτω από το πάπλωμα: Είναι και αυτό μία λύση, αλλά μην το πείτε αριστερά και δεξιά. Επειδή είτε θα σας κλέψουν, είτε θα πουν ότι είστε νευρωτικοί. Είτε και τα δύο...

Η κατάσταση εξακολουθεί να είναι κρίσιμη. Σε σχέση με πριν από 13 μήνες, η χώρα πέτυχε να ξεφύγει από τον κίνδυνο της “απόλυτης” ή χαώδους χρεοκοπίας. Ακόμη και εάν κάποια στιγμή αναγκασθεί να προσφύγει στη λύση του “κουρέματος”, αυτό θα γίνει ελεγχόμενα, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους της και σε μία μεγαλύτερη σύμπνοια.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα αυτών των 13 μηνών είναι ότι η κοινωνία (αν όχι στο σύνολό της, τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος της) και ένα μέρος των πολιτικών της, αντιληφθήκαμε ότι η πορεία της χώρας ήταν στραβή. Η πορεία της κοινωνίας ήταν στραβή. Οι αξίες της είχαν μεταλλαχθεί. Αντιληφθήκαμε ότι δε μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε με δανεικά. Ότι δε μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε αντιπαραγωγικοί και μη ανταγωνιστικοί. Ότι δε μπορούμε να εξακολουθούμε να φοροδιαφεύγουμε. Ότι θα πρέπει να μην αποδεχόμαστε τους φοροφυγάδες γύρω μας. Ότι, εάν θέλουμε ένα Κράτος που να μας παρέχει αγαθά, αυτό το Κράτος θα πρέπει να έχει τους απαραίτητους πόρους. Αντιληφθήκαμε επίσης ότι το πολιτικό σύστημα είναι σάπιο. Ότι η Ελλάδα είναι μία πλούσια χώρα, με φτωχό κράτος, πλούσιος πολίτες και ακόμη πλουσιότερους πολιτικούς. Αντιληφθήκαμε τέλος ότι, εάν θέλουμε να ζήσουμε καλά, τόσο ως άτομα, όσο και ως χώρα, θα πρέπει να δουλέψουμε. Να δουλέψουμε σκληρά. Και ότι, όταν δανειζόμαστε, θα πρέπει να τα επιστρέφουμε. Και συνεπώς, θα πρέπει να προσέχουμε όταν δανειζόμαστε. Τόσο ως άτομα, όσο και ως Κράτος.

Μπροστά μας έχουμε μία δύσκολη, πολύ δύσκολη περίοδο. Δε μπορούμε να συνεχίσουμε να στρουθοκαμηλίζουμε. Όμως, εκτιμούμε (κάτι που αναφέρουμε ακόμη και πριν εκδηλωθεί η παρούσα κρίση) ότι, η χώρα θα αλλάξει προς το καλύτερο. Αναγκαστικά έστω, αλλά θα αλλάξει. Βέβαια, μία γενιά ανθρώπων δείχνει να πηγαίνει χαμένη (στην πραγματικότητα, η κρίση ανταγωνιστικότητας ξεκίνησε από τα τέλη της δεκεατίας του 1990 και θα συνεχισθεί -ως “κρίση χρέους” πλέον- τουλάχιστον μέχρι το 2025. Όμως, υπάρχει τουλάχιστον η ελπίδα, η επόμενη γενιά να ζήσει, να εργασθεί και να αναπτυχθεί σε μία πιο λογική και καλύτερα ενταγμένη στο διεθνές περιβάλλον χώρα και σε μία κοινωνία με πιο ισχυρές αξίες.


Για τη χρηματιστηριακή αγορά:
Διατηρούμε την άποψη των τελευταίων μηνών. Η χρηματιστηριακή αγορά της Αθήνας έχει ξεπεράσει τα χειρότερα και το μεγαλύτερο κίνδυνο (αυτά ήταν πέρυσι την άνοιξη έως τις αρχές του καλοκαιριού). Σήμερα, έχει σημειώσει ό,τι πτώση μπορούσε να σημειώσει. Αλλά και εάν ακόμη οι εξελίξεις την οδηγήσουν χαμηλότερα, δεν είναι μεγάλο το μέγεθος των απωλειών που μπορεί πλέον να έχει.

Μπροστά μας, η αγορά ίσως να έχει ακόμη αρκετές διακυμάνσεις. Όμως, δεν έχει πολύ μεγάλο ρίσκο “προς τα κάτω”. Από την άλλη πλευρά, εάν κατά το επόμενο διάστημα υπάρξουν κάποιες θετικές εξελίξεις στην υπόθεση του ελληνικού χρέους (π.χ. επιμήκυνση, μείωση επιτοκίου, έκδοση ευρωομολόγων, ή και συνδυασμός αυτών) ή θετικές εξελίξεις στα ελληνικά μακροοικονομικά (μείωση ελλείμματος, επίτευξη στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας κλπ), τότε η άνοδος που θα επιτευχθεί, θα είναι πάρα πολύ σημαντική.

Εδώ που βρισκόμαστε, είναι υπόθεση χρόνου. Αναμονής, επιμονής και αποφυγής κινήσεων που βασίζονται στο συναίσθημα και κυρίως στο συναίσθημα που δημιουργείται ακούγοντας τα δελτία ειδήσεων ή τους δημοσιογράφους.


Επενδύσεις στο εξωτερικό:
Πέρυσι, απερίφραστα εκφράζαμε την άποψη ότι η ελληνική αγορά θα συναντούσε προβλήματα και ότι οι επενδύσεις στο εξωτερικό αποτελούσαν μία απάντηση και μία ευκαιρία για καλή απόδοση.
Σε γενικές γραμμές, η άποψή μας ήταν ορθή. Βέβαια, υπολογίζαμε μεγαλύτερες αποδόσεις από τις αναπτυσσόμενες αγορές, κάτι που δε συνέβη σε όλες. Από την άλλη πλευρά, υπήρξαν μεγάλες αποδόσεις στις αναπτυγμένες αγορές.

Η διεθνής οικονομία κινείται θετικά. Βέβαια, έχει κινδύνους και εκτακτες καταστάσεις (πρόβλημα με τις τιμές του πετρελαίου και λόγω των εξελίξεων στα κράτη της Β. Αφρικής). Οι διεθνείς αγορές θα συνεχίσουν τη θετική τους πορεία. Και θα πρέπει να “κοιτάμε” και προς τα εκεί.

Όμως, αντίθετα από πέρυσι, φέτος -και αυτό ενδέχεται να ισχύει ακόμη περισσότερο κατά το 2012- θα πρέπει να “κοιτάμε” περισσότερο προς την Ελλάδα. Οι τιμές των ελληνικών μετοχών είναι χαμηλά και ο κίνδυνος περαιτέρω υποχώρησης είναι και χαμηλός, αλλά και προσωρινός. Οι εξελίξεις θα έλθουν -όταν θα έλθουν- από τον τομέα του δημόσιου χρέους. Και μπορεί να σημάνουν μία κίνηση εξισορρόπησης της ελληνικής αγοράς σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα.

Κάτι πολύ σημαντικό: Μη δίνετε μεγάλη σημασία σε όσα λένε οι δημοσιογράφοι. Οι δημοσιογράφοι είναι συχνά άτομα χωρίς μεγάλες γνώσεις, αναγκασμένοι να ασχολούνται με πολλά θέματα (τη μία μέρα γίνονται σεισμόλόγοι, την άλλοι γιατροί και την επόμενοι οικονομολόγοι) και κυρίως, είναι “αγχωμένοι” να “βγάλουν” την είδηση και να “συγκινήσουν” το κοινό τους. Και καθ’ όσον συχνά αποκτούν μία μεγάλη (έως υπερφίαλη) ιδέα για τον εαυτό τους, συνηθίζουν να υπερβάλουν μέσα στην άγνοια ή την ημιμάθειά τους.


Είναι απίστευτο τί ακούγεται αυτές τις μέρες ακόμη και από “εξειδικευμένα” κανάλια, ή ακόμη και από “εξειδικευμένους” τραπεζικούς συντάκτες! Να εμπιστεύεστε πάντα τους ειδικούς, τους πιστοποιημένους από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ή άλλους φορείς και κυρίως αυτούς που γνωρίζετε από καιρό και τους έχετε “δοκιμάσει” και σε άλλες κρίσεις.

Το ζήτημα που θίγουμε, δε μπορεί να εξαντληθεί σε ένα σχόλιο, όσο εκτεταμένο και εάν είναι αυτό. Λόγω του ενδιαφέροντος που -φυσιολογικά- υπάρχει αυτή την περίοδο, θα δημοσιεύουμε περισσότερα άρθρα για την “κρίση του ελληνικού χρέους” και τις εξελίξεις της. Παράλληλα θα προσπαθήσουμε να αναδημοσιεύουμε και αριθμό άρθρων από ξένα ΜΜΕ.

Τα όσα αποδεδειγμένα – απ’ τον πρόσφατο προϋπολογισμό! – αναφέρονται στο βίντεο, έχουν αναφερθεί και εδώ. Αυτή τη φορά θα δούμε ορισμένα στοιχεια, που απλώς θα αποδείξουν για ακόμη μία φορά, πως ο μύθος της "αναγκαιότητας" του Διεθνούς Νομισματικού Σφαγείου, είναι ένα φαντασιακό / τρομοκρατικό δημιούργημα της κυβέρνησης και – βεβαίως των απαραίτητων σ’ αυτές τις περιπτώσεις – Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης.

Διαβάζουμε λοιπόν σε άρθρο του εξαίρετου Γιώργου Δελαστίκ: «Δεν είναι τυχαίο φυσικά που για την εκπλήρωση της αποστολής του τον έχουν πλαισιώσει με ένα οικονομικό επιτελείο οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο Παρίσι επί εφτά χρόνια. Η Ε. Παναρίτη, αυτή η παντελώς άγνωστη και εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη οικονομική σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου που την τοποθέτησε βουλευτή επικρατείας χωρίς καν να γνωρίζονται(!), ήταν υπάλληλος του ΔΝΤ πριν μας την φέρουν. Ο Χριστοδούλου, ο υπεύθυνος του δημόσιου χρέους, ήταν υπάλληλος της Γκόλντμαν Σαξ»!

Και επειδή θεωρία χωρίς πράξη, πώς να ‘χει νοστιμάδα(;), ας δούμε και ορισμένα επιπλέον στοιχεια για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και των δεδομένων αυτής σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη (ο σχολιασμός από τον Γιώργο Σαρρή – οι πίνακες από τον Νίκο Μπογιόπουλο και το e-cynical.blogspot.com)…


mpo1.jpgmpo2.jpgmpo3do.jpg

Είναι η Ελλάδα η πιο υπερχρεωμένη χώρα στην Ευρώπη ή στον κόσμο ανάλογα με το μέγεθός της όπως προσπαθούν να μας πείσουν εδώ κι ενα χρόνο; Φυσικά όχι.

Είναι στις πρώτες θέσεις στον ιδιωτικό δανεισμό (που δεν αφορά στον δανεισμό των νοικοκυριών αλλά των ιδιωτικών επιχειρήσεων); Προς θεού όχι!

Είναι η Ελλάδα η πιο προβληματική οικονομία της Ευρωζώνης; Δεν είναι, όπως και να το διαβάσεις!

Είμαστε πρωταθλητές σε δημόσιες δαπάνες;

pin1m.jpg

Σε δημόσιες δαπάνες για αγαθά και υπηρεσίες;

pin2.jpg

Σε κοινωνικές δαπάνες;

pin3.jpg

Σε δαπάνες μισθών για το δημόσιο;

pin4s.jpg

Σε καμία περίπτωση!

Έχουμε τους περισσότερους δημόσιους υπάλληλους στην Ευρώπη, ένα "τερατώδες" όπως μας λένε δημόσιο δηλαδή; Ριξτε άλλη μια ματιά (στοιχεία: International Labor Organization / Public Sector Employment):

Σουηδία (2006): 33.8%
Δανία (2008): 32.3%
Γαλλία (2006): 29%
Ολλανδία (2007): 27%
Φινλανδία (2006): 26.8%
ΕΛΛΑΔΑ (2008): 22.3%
Μ. Βρετανία (2006): 20.2%
Καναδάς (2008): 20%
Αμερική (2008): 16.4%
Ισπανία (2008): 14.6%
Ιταλία (2007): 14.4%,
Γερμανία (2007): 14.3%

Είμαστε από τις χώρες με τους υψηλότερους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα;;; Η ερώτηση μόνο γέλιο προκαλεί. Είμασταν 15οι στην παλιά Ευρώπη με την Πορτογαλία μόνο κάτω από μας!

Μήπως είμαστε όμως η χώρα με τα ακριβώτερα καταναλωτικά προιόντα πρώτης ανάγκης (τρόφιμα κλπ.); Δυστυχώς ναι!!! Παρ’ όλα αυτα κάποιοι ακόμα εξακολουθούν να ρίχνουν τα βάρη και τις ευθύνες σε αυτούς που πληρώνουν την κρίση και όχι σε αυτούς που κερδίζουν από αυτήν.

Έχουμε μπεί σε βαθειά ύφεση; Δυστυχώς ναι, εξαιτίας κυριως των "μέτρων σωτηρίας" από κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. Ο τρόπος που επιλέχτηκε για την αντιμετώπιση της ύφεσης ήταν η βαθύτερη ύφεση!

agores.jpg


Πώς λοιπόν βρέθηκε η Ελλάδα πρώτη-πρώτη στο στόχαστρο κι έγινε το πειραματόζωο της δυναστείας των αγορών; Τί στο καλό αθλιότητα, γκαιμπελισμός, μανία ψεύδους και αισχρής προπαγάνδας εναντίον του λαού και των εργαζόμενων είναι αυτό που συμβαίνει; Και μάλιστα από αυτούς που εκλέχτηκαν για να μας "σώσουν"!

Πόσα αισχρά ψέμματα, ανακρίβειες, διαστροφές της αλήθειας χωρίς στοιχεία κλπ. θα δεχτούμε ακόμα; Πότε θα γίνει πεντακάθαρο πως δεν φταίμε εμείς; Τί θα γινόταν άραγε αν αντί για τη φοβερή καθημερινή προπαγάνδα/πλύση εγκεφάλου από υπουργούς, κυβερνητικούς παράγοντες και πλήθος αδιάβαστων "ειδικών", τα ΜΜΕ παρουσίαζαν τα πραγματικά στοιχεία που απλοί θνητοί, μπλόγκερς ή καλοί αριστεροί δημοσιογράφοι βρίσκουν με ευκολία στο CIA Factbook, στα site του ΟΟΣΑ, της ΕΣΥΕ και αλλού;;;

Πόσες εβδομάδες θα άντεχε μια κυβέρνηση που βασίζεται στον εκβιασμό και τα ψεύτικα στοιχεία, αν μας έλεγαν καθημερινά ποια είναι η πραγματικότητα με την ίδια ένταση που προσπαθούν να την διαστρέψουν ;

Δείτε ένα καθηλωτικό βίντεο που ήρθε στο mail του ιστότοπου…

Οι μύθοι του υπέρογκου δημόσιου χρέους (σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη), του διογκωμένου υδροκέφαλου δημοσίου τομέα, των δημοσίων και κοινωνικών δαπανών, των δαπανών για μισθούς του δημοσίου κλπ. πιπιλίζονται από τα Πασοκικά και τα Νεοδημοκρατικά παπαγαλάκια εδώ και χρόνια και έχουν καταφέρει να περάσουν τις επιδιώξεις τους ως απόψεις στα υπνωτισμένα από την πλύση εγκεφάλου μυαλά της κοινής γνώμης.

Τα παραπάνω είναι απλά στοιχεία που εκθέτουν όσους κραυγάζουν τα αντίθετα εδώ και χρόνια και δικαιώνουν όλους όσοι φωνάζουν ότι τα Μνημόνια, τα Σύμφωνα Σταθερότητας και οι Αντιλαικές Πολιτικές που βαφτίστηκαν Μεταρρυθμίσεις-Διαρθρωτικές Αλλαγές-Επανίδρυση του Κράτους, δεν είχαν ουδέποτε στόχο το νοικοκύρεμα των οικονομιών, το συμμάζεμα του χρέους και των ελλειμμάτων, αλλά είχαν εξαρχής στόχο την επιστροφή και της δικής μας κοινωνίας αλλά και των υπολοίπων "ανεπτυγμένων" στο Φεουδαρχικό Οικονομικό Σύστημα: Ηγεμόνες-Ακτήμονες


Τα προβλήματα δείχνουν να οδηγούν σε αδιέξοδα. Οι θυσίες του ελληνικού λαού δεν πιάνουν τόπο, καθώς το χρέος αντί να μικραίνει όλο και μεγαλώνει.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, που υποτίθεται ότι θα έσωζε τη χώρα, παραντουράει ανάμεσα στις διαταγές της τρόικας και τις αντοχές του Ελληνα πολίτη και ψηφοφόρου.
Η ΜΕΡΚΕΛ, επί της ουσίας καγκελάριος, όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά όλης της Ευρώπης, συμπεριφέρεται σ’ εμάς τους Ελληνες όπως σε ανεπιθύμητους υπηκόους, που προσπαθεί απλά να τους βάλει στην άκρη…
ΟΙ διεθνείς οίκοι υποβαθμίζουν συνεχώς την ικανότητα και την αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας, καταρρακώνοντας, εκτός από τη διεθνή εικόνα της χώρας, και την ψυχολογία του λαού, που εδώ και πολλούς μήνες ακούει και βιώνει μόνο καταστροφικά σενάρια.
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ είναι φανερό ότι δεν βγαίνει και ο πρωθυπουργός, ο οποίος μέχρι χθες το έπαιζε καλό και υπάκουο παιδί των πιστωτών μας που περιμένουν να εισπράξουν τα χρέη, θυμήθηκε τους πολιτικούς του αντιπάλους (…)
ΠΟΛΛΟΙ πιστεύουν ότι, σ’ αυτούς τους κρίσιμους καιρούς, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου θα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους χάριν του κοινού συμφέροντος. Αλλωστε, το έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι: η ισχύς εν τη ενώσει!
ΝΑΙ, πράγματι, με τη διαφορά ότι η συνταγή αποδίδει μόνο όταν ενώσουν τις προσπάθειές τους δυνάμεις με θετικό πρόσημο, που στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση δεν υπάρχουν. Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι αυτή τη στιγμή περιμένουμε τη λύση στα προβλήματα κατά βάση από τα κόμματα, αλλά και τα πρόσωπα που τα δημιούργησαν!
ΑΠΟ την άποψη αυτή, η όποια προσπάθεια συνεννόησης ή συνεργασίας μεταξύ τους μοιάζει να γίνεται περισσότερο για τη διατήρηση ενός πολιτικού συστήματος, που ουσιαστικά έχει ήδη καταθέσει το πνεύμα, παρά για τη σωτηρία μιας χώρας που είναι βέβαιο ότι, χωρίς αυτούς, δεν θα ήταν σήμερα σε τέτοιο χάλι…
ΟΠΟΤΕ, τι στο διάβολο να περιμένει κανείς; Οτι ξαφνικά ο Γιωργάκης, το αγαπημένο παιδί της πρωθυπουργομήτορος Μάργκαρετ, θα γίνει όχι απλά Γιώργος, αλλά Γιώργαρος και θα αρματωθεί με το μαγικό ραβδί που θα μας βγάλει από την κρίση;
Ή ΟΤΙ ο Αντωνάκης, που (αφού νίκησε τη φιλόδοξη Ντορίτσα) διαδέχθηκε τον κατάκοπο Κωστάκη, θα υψώσει το ανάστημά του και θα ακολουθήσει πολιτικές που δεν εγκρίνουν οι δανειστές και δεσμοφύλακές μας;
ΑΣ ΜΗΝ τρέφουμε αυταπάτες. Ολα αυτά τα καλά παιδιά έχουν βγει από τον ίδιο δοκιμαστικό σωλήνα και παίζουν μπάλα στο πλαίσιο του ίδιου συστήματος, το οποίο έχει το πράσινο φως των ελληνικών οικονομικών και μιντιακών δυνάμεων και τη συμπάθεια των συμμάχων που έγιναν επικυρίαρχοι.
ΚΑΙ ΑΝ χρειάζονται και άλλα κοινά στοιχεία, για να βγουν πιο σίγουρα συμπεράσματα, σημειώστε ότι όλοι τους προέρχονται από τζάκια και ότι κανένας τους δεν δούλεψε ποτέ σοβαρά στη ζωή του.
Επάγγελμα «πολιτικός» δηλώνουν όλοι! Και όποιον πάρει ο χάρος…

Απλήρωτος λογαριασμός, αλλά

κανονικά έγιναν οι κρατήσεις!

Με βάση πληροφορίες που «αλιεύσαμε», μαθαίνουμε πως το προσωπικό της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών από χθες δεν διαθέτει τη δυνατότητα χρήσης κινητών τηλεφώνων και άρα έχει ελαχιστοποιηθεί σημαντικά η δυνατότητα «ανοιχτής» επικοινωνίας μεταξύ του προσωπικού της ΕΥΠ.
Συγκεκριμένα (και με βάση πάντα τις πληροφορίες), κατά το παρελθόν είχε δημιουργεί ένας ενδοϋπηρεσιακός «συνεταιρισμός» προκειμένου να υπάρξει η δυνατότητα επικοινωνίας του προσωπικού της σχετικής υπηρεσίας σχεδόν μηδενικού κόστους, με εταιρικό συμβόλαιο. Η συμμετοχή εκάστου μέλους του «συνεταιρισμού» γινόταν μέσω της μισθοδοσίας, όπου υπήρχε και η σχετική κράτηση.
Πριν μερικές ημέρες, όμως, η συμβαλλόμενη εταιρεία τηλεπικοινωνιών (Vodafone) απέστειλε μήνυμα SMS με το οποίο προειδοποιούσε τους μετέχοντες του «συνεταιρισμού» -υπαλλήλους της ΕΥΠ- πως λόγω μη καταβολής χρημάτων στον λογαριασμό (15.600 ευρώ), η εταιρεία θα προχωρήσει σε φραγή εξερχομένων κλήσεων από την 10η Μαρτίου 2011…
Κι εδώ αρχίζει να περιπλέκεται το θέμα, αφού δεν έχει σταματήσει να γίνεται η σχετική κράτηση στην μισθοδοσία της ΕΥΠ. Ο αρμόδιος υπουργός, σε ερώτηση που του έγινε, δήλωσε πως η δεν είναι υπηρεσία αρμόδια για την πληρωμή του τηλεφωνικού αυτού λογαριασμού, πετώντας το «μπαλάκι» στον αέρα, αφού έτσι εμμέσως πλην σαφώς όχι μόνο αποποιείται των ευθυνών του υπουργείου, αλλά στοχοποιεί και το συνδικαλιστικό όργανο ή τους πρωτεργάτες της ιδέας για τον ομαδικό – εταιρικό λογαριασμό στην Vodafone. Με την ενέργειά του αυτή ο υπουργός δυναμιτίζει το –ούτως ή άλλως πολύ κακό- κλίμα που υπάρχει στο προσωπικό της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, δημιουργώντας αορίστως «απατεώνες».
Αν όμως υπάρχει κάποιος απατεώνας, αυτός μήπως είναι το ίδιο το υπουργείο, αφού οι κρατήσεις στην μισθοδοσία για την πληρωμή του συγκεκριμένου λογαριασμού δεν έπαυσαν ποτέ; Πού πήγαιναν αυτά τα χρήματα των κρατήσεων ή πού βρίσκονται τώρα αν δεν τα έχει πάρει κάποιος συγκεκριμένος; Ούτε αυτό μπορεί να βρει η αρμόδια για οικονομικά εγκλήματα διεύθυνση της ΕΥΠ; (εκτός και αν έχει «πέσει απαγορευτικό» σε έρευνες για το σχετικό θέμα)
Είναι άραγε δυνατόν να μην μπορεί να βρεθεί ο υπεύθυνος της υπόθεσης που «μυρίζει» απάτη; Και μάλιστα μιάς υπόθεσης που έχει να κάνει με την ίδια την ΕΥΠ; Είναι δυνατόν να επικρατεί τέτοια «ακαταστασία» και ανικανότητα, σε θέματα άκρως εσωτερικά της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών;
Τι συμβαίνει τελικά στην συγκεκριμένη υπηρεσία που δείχνει να βρίσκεται στα πρόθυρα διάλυσης; Ποιοι θέλουν να την «αναστατώνουν» συχνότατα, δημιουργώντας θέματα που εκθέτουν όχι πλέον τον ρόλο της, αλλά την ικανότητά της να εκτελεί τον θεσμικό της ρόλο;

Διαβάζουμε σχετική αναφορά -στο συγκεκριμένο θέμα- από μέλος - υπάλληλο της ΕΥΠ:
Σ.Υ.ΚΕ.Υ.Π. ΕΒΓΑΛΕ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΧΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΒΓΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΠΛΥΤΑ ΣΤΗ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΟΤΙ

“μετά από καταγγελίες που δεχθήκαμεαπό συναδέλφους – μέλη του συνεταιρισμού της Υπηρεσίας – οι οποίοι ενώ καταβάλλουν κανονικά τις συνδρομές τους στην VODAFONE (μέσω μάλιστα της μισθοδοσίας τους), – έγιναν αποδέκτες μηνύματος από την εταιρεία με το οποίο τους γνωστοποιείται ότι οφείλουν, αφενός μεν ένα υπέρογκο ποσό (περίπου 15.600,00 ευρώ), αφετέρου δε ότι μετά τις 10-03-2011 θα μπει φραγή κλήσεων στα κινητά τους.”.

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:
ΤΕΛΙΚΑ Ο ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ Ή ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ;
ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΕΛΙΚΑ;

Τα συμπεράσματα... δικά σας
Κωνσταντίνος

ΥΓ: Τελικά, πώς είναι δυνατόν, από όπου έχει περάσει ο κύριος Χρυσοχοΐδης να παρατηρούνται σοβαρά σημάδια αποσάθρωσης; Σύμφωνα με τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, δυστυχώς η παρουσία των κομματικών προσώπων μόνο κακό επιφέρει, οπουδήποτε και αν εμφανίζονται αυτά. Ας γίνει αυτό ένα μάθημα στους κρατούντες, γιατί προβλέπω πως πολύ σύντομα θα χρειαστούν κλειστά στόματα για την υπεράσπισή τους… Κάτι μου λέει, όμως, πως με αυτές τις συμπεριφορές θα βρεθούν αρκετοί λαλίστατοι…

Άγριο ξεφώνημα έφαγε ο Ανδρέας Λοβέρδος χθές το βράδυ, όταν επιχείρησε να εμφανιστεί σε βιβλιοπωλείο του Χαλανδρίου για να παρουσιάσει κάποιο βιβλίο. Πολυπληθής ομάδα φοιτητών από την περιοχή, εφοδιασμένη με πανό και έντονη μαχητικότητα, εισέβαλε στο χώρο του βιβλιοπωλείου και αφού φώναξε συνθήματα, στη συνέχεια άρχισε να του επιτίθεται προσωπικά αποκαλώντας τον “ψεύτη” και άλλα χειρότερα.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος, παρ’ ότι τελευταία προσέχει να μην εμφανίζεται σε δημόσιες εκδηλώσεις, τα έχασε, γιατί δεν περίμενε ότι θα τον ανακάλυπταν ακόμα και σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο και έψαχνε να βρει τρόπο να την κοπανήσει. Αυτός που είχε χάσει το χρώμα του όμως, ήταν ο συνομιλητής του και συμπατριώτης του (Πατρινοί γαρ αμφότεροι) Άρης Σπηλιωτόπουλος, ο οποίος φώναζε στον βιβλιοπώλη από πού μπορεί να διαφύγει. Όταν τον είδαν, παρ’ ότι δεν ήταν ο αρχικός στόχος, τα άκουσε κι αυτός, αλλά γρήγορα οι δύο πολιτικοί άνδρες έφυγαν από την πίσω πόρτα, όπου τους φυγάδευσαν οι άνδρες της ασφάλειάς τους.

Μερικά από τα συνθήματα που ακούστηκαν ήταν:

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και ληστεύει το λαό”

“Ούτε στο Χαλάνδρι ούτε πουθενά, έξω οι υπουργοί από τη γειτονιά”

“Όταν τα βρίσκουν μέσα στη Βουλή, η αντιπολίτευση είμαστε εμείς”

“Λοβέρδο έλα στο λαό σου”





Με αφορμή την χθεσινή τοποθέτηση του αρχηγού και προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά, στα θέματα της οικονομικής διακυβέρνησης και στις προτάσεις του για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση, θα θέλαμε να ρωτήσουμε και να ζητήσουμε από την αξιωματική αντιπολίτευση να τοποθετηθεί και στα μείζονος σημασίας εθνικά θέματα της χώρας.
Μπορεί η Νέα Δημοκρατία να τοποθετηθεί ευθαρσώς στα εθνικά θέματα της χώρας και να αιτιολογήσει (ταυτόχρονα) για ποιόν λόγο ακολούθησε «αρνητική» πολιτική τακτική όταν ήταν κυβέρνηση;
  • Ποιες είναι οι θέσεις της Νέας Δημοκρατίας στα όσα συμβαίνουν;
  • Ποιες είναι οι δεσμεύσεις της προς τους Έλληνες πολίτες;
  • Γιατί δεν προσπαθεί η αξιωματική αντιπολίτευση να κάνει απολύτως διαυγείς τις θέσεις της σε μία σειρά εθνικών θεμάτων;
  • Ποια είναι η επίσημη τοποθέτηση είπαμε της Νέας Ν. Δημοκρατίας για την Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας; Την στηρίζει όπως έκανε η Κυβέρνηση Σημίτη, Καραμανλή και Παπανδρέου;
  • Ποια είναι η επίσημη τοποθέτηση είπαμε της Νέας Ν. Δημοκρατίας για την άμεση αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων και Αρμενίων;
  • Ποια είναι η επίσημη τοποθέτηση είπαμε της Νέας Ν. Δημοκρατίας για το Διωγμό των Ελλήνων της Πόλης και τις σχετικές αποζημιώσεις;
  • Ποια είναι η επίσημη τοποθέτηση είπαμε της Νέας Ν. Δημοκρατίας για τη συνεχιζόμενη πολιτική των Τουρκικών κυβερνήσεων έναντι των διωχθέντων της Ίμβρου και Τενέδου;
  • Ποια είναι η επίσημη τοποθέτηση είπαμε της Νέας Ν. Δημοκρατίας για τις Γερμανικές επανορθώσεις;
  • Ποια είναι η τοποθέτηση είπαμε της Νέας Ν. Δημοκρατίας για το καθορισμό ΑΟΖ της Ελλάδας;
  • Ποια είναι η τοποθέτηση και οι ενέργειες είπαμε της Νέας Ν. Δημοκρατίας για τη διαλεύκανση των δολοφονιών Σολωμού και Ισαάκ στη Κύπρο;
  • Ποια είναι η επίσημη τοποθέτηση είπαμε της Νέας Ν. Δημοκρατίας για την κατάσταση των μειονοτήτων (μουσουλμανικών και μη) στην Τουρκία σήμερα;
  • Ποια είναι η θέση της Νέας Δημοκρατίας για το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και την απειλή που αυτό συνιστά για την ίδια την χώρα;
  • Πώς τοποθετείται και τι ακριβώς σκοπεύει να πράξει η Νέα Δημοκρατία στην προκλητικότητα της Αλβανίας και των Σκοπίων;
  • Ποια η θέση της Νέας Δημοκρατίας για το ζήτημα της Θράκης, που πολύ σύντομα θα αναβαθμισθεί επισήμως σε πρόβλημα; Πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής και την επικίνδυνη δράση του εντός της άκρως εθνικά ευαίσθητης Θράκης;
  • Ειδικό δικαστήριο για τα Ίμια θα δούμε ή στο ντούκου θα το περάσει μια μελλοντική Κυβέρνηση Ν.Δ.;

Αν δεν ακούσουμε τις επίσημες θέσεις για τα παραπάνω Εθνικά θέματα, δηλαδή το επίσημο πρόγραμμα για το τι θα κάνει η Ν.Δ. όταν και εφόσον εκλεγεί, εμπιστοσύνη και ποσοστά δεν θα κερδίσει. Κολλημένη στο 22-23% που φέρνουν τα στελέχη της 30ετίας και των τέκνων τους θα έχει... και ίσως να πάει και… παρακάτω.
Τα μηνύματα και οι απαιτήσεις από τους πολίτες, είναι απολύτως σαφή. Όποιο κόμμα μπορέσει να τα κατανοήσει και να επαναπροσδιορίσει την πολιτική του σύμφωνα με τις εθνικές απαιτήσεις, θα μπορεί να ελπίζει σε κάτι καλύτερο…
Ειδάλλως, θα καταλήξει στον σκουπιδοτενεκέ των αχρήστων της Ελληνικής ιστορίας…

Κωνσταντίνος

Σαν συνέχεια της οικονομικής κατάρρευσης της Αμερικής, έρχεται το κύμα των νομοσχεδίων που στοχοποιούν το συνδικαλιστικό κίνημα. Για αυτό και πολλοί αναλυτές άρχισαν να θυμούνται τη θεωρία που είχε αναπτύξει η βραβευμένη δημοσιογράφος Naomi Klein, μέσα από το βιβλίο της The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism, του 2007.

Στο βιβλίο περιγράφει το πώς αυτοί που κρατάνε τα ινία, εκμεταλλεύονται τις κρίσεις για να περάσουν αντιδημοκρατικές και ακραία φιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές. Και όπως λέει η Klein, «Τα συλλαλητήρια στο Wisconsin είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα του πως μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτό το δόγμα του σοκ».

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Democracy Now, λέει πολλά. Ιδού κάποια αποσπάσματα:

«Οι ακροδεξιοί δημαγωγοί της χώρας χρησιμοποιούν την οικονομική κρίση ως πρόσχημα για να ολοκληρώσουν τον πόλεμο τους εναντίον των συνδικάτων των εργαζόμενων. Η συμμετοχή στα συνδικάτα έχει μειωθεί σημαντικά. Τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα είναι τα τελευταία προπύργια, για αυτό και τα πολεμούν.

Μιλάμε για κυβερνήτες πολιτειών που δεν ανέφεραν προεκλογικά το ότι θα προχωρήσουν σε τέτοιου είδους ακραίες πολιτικές. Αν τα έλεγαν δεν θα τους ψήφιζαν. Μοιάζει να λένε ότι δεν έχουμε χρόνο για δημοκρατία. Είναι μπέρδεμα. Δεν έχει σημασία το τι θέλετε. Δεν υπάρχουν επιλογές. λένε.

Και αυτό συμβαίνει σε τουλάχιστον 16 πολιτείες. Τις χειρότερες συνέπειες τις υφίστανται οι εκπαιδευτικοί. Αλλά γενικά, δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση που δέχονται επίθεση. Το ίδιο συμβαίνει στην υγεία, και γενικά σε όλες τις υπηρεσίες εκείνες που αν ιδιωτικοποιηθούν θα είναι πολύ πιο κερδοφόρες για κάποιους.

Η κρίση δημιουργήθηκε στη Wall Street, μέσα από τη κερδοσκοπία και τη πλεονεξία. Και όμως η κυβέρνηση διέσωσε τις τράπεζες με χρήματα των φορολογουμένων. Και οι τραπεζίτες συνεχίζουν να εισπράττουν τα μπόνους αλλά και τους ιδιαίτερα υψηλούς μισθούς τους. Αυτό είναι ηθικά απαράδεκτο. Κι από την άλλη μας ζητάνε να μοιραστούμε από κοινού το πόνο! Ευτυχώς που ο κόσμος δεν είναι τόσο ηλίθιος και δεν το δέχεται. Αυτά που είδαμε με τις διαδηλώσεις στην Ελλάδα, και στην υπόλοιπη Ευρώπη, αρχίζουμε να τα βλέπουμε και στην Αμερική. Καιρός ήταν.

Προεκλογικά, ο Ομπάμα είχε πει πως αν απειληθούν τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, αυτός θα συνταχθεί με τους συνδικαλιστές. Αυτή είναι η ειρωνεία της δημοκρατίας. Όπως και ο κυβερνήτης Scott Walker, που δεν ανέφερε προεκλογικά τίποτα από αυτά που πάει να περάσει τώρα. Μιλούσε για μείωση του ελλείμματος, για κοινές θυσίες κλπ. Ο δε Ομπάμα υποσχέθηκε ρητά να ενισχύσει τα δικαιώματα των συνδικάτων. Το υποσχέθηκε ξανά και ξανά στη προεκλογική του εκστρατεία.

Υπάρχει σχέδιο για ιδιωτικοποίηση των πάντων. Ακόμη και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Να κάνουν κουμάντο οι εταιρίες. Υπάρχουν ήδη ολόκληρες πόλεις που είναι ιδιωτικές, όπως η Sandy Springs στη Georgia. Πολύ κερδοφόρες καταστάσεις. Ξεκινάνε με την υδροδότηση, μετά το ηλεκτρικό ρεύμα, και στο τέλος ιδιωτικοποιούν ολόκληρη τη πόλη.

Πρόκειται για επίθεση εναντίον της δημοκρατίας. Ένα είδος εταιρικού πραξικοπήματος, που αρχίζει σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης».

Πηγή



Δεν σας κάνει εντύπωση γιατί στη χώρα μας, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι αδύναμη και στην ουσία άγεται και φέρεται ως αγέλη αμνών σιωπηλά προς σφαγή, εντούτοις κάποιες μειοψηφίες έχουν δυσανάλογα μεγάλη πολιτική ισχύ και στην ουσία επιβάλουν τόσο τις επιθυμίες τους όσο και τους ανθρώπους τους στην εξουσία;

Η απάντηση είναι απλή και ανάγεται στην ουσία της λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος.

Ειδικότερα θα πρέπει επιτέλους όλοι κάποια στιγμή, μα όλοι, να κατανοήσουμε ότι το πολιτικό μας σύστημα, με τους θεατρικούς και όχι ουσιαστικούς συνταγματικούς θεσμούς που το συγκροτούν, εξασφαλίζει την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ της πολιτικής ελίτ από την κοινωνία και ταυτόχρονα την ατιμωρησία της.

Δηλαδή η πολιτική ελίτ του τόπου κινείται αυτόνομα, με τους δικούς της εσωτερικούς κανόνες και δεν επηρεάζεται τόσο από τις κοινωνικές διεργασίες όσο και από τη βούληση των πολιτών. Οι πολίτες, στο μόνο που χρησιμεύουν στην Ελλάδα, είναι ως θεατρικό ντεκόρ την ημέρα που διεξάγονται εκλογές, προκειμένου, απλά και μόνο να γίνει μια μικρή και ανούσια αναδιάταξη μέσα στην πολιτική ελίτ, σύμφωνα με τις επιθυμίες των οικονομικών χορηγών του συστήματος, οι οποίοι διαμορφώνουν και κατευθύνουν την Κοινή Γνώμη με τα ΜΜΕ τους και τις δημοσκοπήσεις τους.

Επομένως, μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα όπου οι πολίτες είναι αδύναμοι και ασύνδετοι μεταξύ τους, διατηρούμενοι σε καταστολή από τα ΜΜΕ του συστήματος και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι πολιτική καφενείου, κάθε μικρή αλλά οργανωμένη και αποφασισμένη μειοψηφία αποκτά τόση πραγματική δύναμη όση δεν μπορούν να αποκτήσουν εκατοντάδες χιλιάδες ασύνδετοι μεταξύ τους πολίτες. Στην ουσία δηλαδή, οι μειοψηφίες υποκαθιστούν τη δημοκρατική δράση του λαού, αλλά δρουν όμως μόνο για τα δικά τους συμφέροντα. Το πολιτικό σύστημα ανέχεται και προστατεύει αυτές τις μειοψηφίες, καθόσον εκείνο που δεν έχουμε κατανοήσει όλοι μας είναι ότι αυτό το θεατρικό σύστημα είναι στην πραγματικότητα, απλά ένα ποντίκι που βρυχάται. Αυτό το γνωρίζουν οι οργανωμένες μειοψηφίες γι’ αυτό και δρουν εκ του ασφαλούς.

Δεν θα σταθούμε εδώ στις διάφορες πολιτικές μειοψηφίες όπως η εξωκοινοβουλευτική αριστερά ή η εξωκοινοβουλευτική δεξιά ή οι διάφορες μειοψηφίες στήριξης των δικαιωμάτων των λαθρομεταναστών ή θρησκευτικές μειοψηφίες ή ακόμα διάφορες μειοψηφίες με βάση την σεξουαλική τους προτίμηση κ.λ.π., αλλά θα σταθούμε στο κίνημα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Εδώ βλέπουμε λοιπόν ότι ξαφνικά μια ομάδα αποφασισμένων πολιτών, όχι και τόσο οργανωμένη ακόμα, έχει αναστατώσει ολόκληρη την κρατικοδίαιτη πολιτικοοικονομική ελίτ του τόπου και επισύρει ταυτόχρονα τον θαυμασμό και την επιδοκιμασία του αδύναμου λαού, που πολύ θα ήθελε αλλά δεν.

Εδώ ακριβώς, φίλες και φίλοι μας, βρίσκεται το μυστικό της αποτελεσματικής αντιμετώπισης του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Δηλαδή στην ανάπτυξη σε πρώτη φάση μικρών, αλλά αποφασισμένων ομάδων πολιτών, προκειμένου να διεκδικήσουν με αποφασιστικότητα τα δημοκρατικά τους δικαιώματα και όχι αυτά που τους αναγνωρίζουν τα κρατικοδίαιτα παράσιτα.

Αργότερα θα έρθει η μεγάλη λαϊκή σύναξη.

Χωρίς να αρχίσει η διεκδίκηση από μικρές οργανωμένες ομάδες, τίποτε το ευρύτερα συλλογικό δεν πρόκειται να γίνει.

Πηγή



Όσο διαρκεί ένα ζεϊμπέκικο, τέσσερα λεπτά και κάτι…

Κείμενα σαν αυτό κι εκατοντάδες άλλα, φωτογραφίες σαν αυτή και χιλιάδες άλλες, βίντεο κι ό,τι άλλο οπτικοακουστικό παράγεται στις μέρες μας και καταναλώνεται εν ριπή οφθαλμού κι ερμηνεύεται ως φυσικό ή παράλογο με τις κρατούσες αντιλήψεις, θ’αποτελέσουν ένα εκρηκτικό υλικό για τους ιστορικούς και πολιτικούς επιστήμονες αλλά και τους ψυχιάτρους του μέλλοντος.

Ούτε ο Γιώργος τώρα, ούτε ο Κώστας πριν, είναι και ήταν, τόσο ανάλγητοι παρότι φαίνεται πως έκαναν και κάνουν πολλά προς αυτήν την κατεύθυνση. Ούτε προδότες. Ούτε απλά ανόητοι κι ανεπαρκείς. Κανείς από τους δυο δεν είχε οικονομική ανάγκη πέρα από μια θεμιτή και ίσως υπερβολική φιλοδοξία. Που κι αυτή τους ήρθε μπούμερανγκ. Ο ένας ήδη ευτελίστηκε κι ο άλλος βασανιστικά ευτελίζεται, μέρα τη μέρα.

Θ’ αναρωτιούνται, όμως, οι ερευνητές και θ’αναζητούν απαντήσεις για τα ήθη, τις συμπεριφορές και τις καταστροφικές εμμονές. Και θα ταξινομούν και θ’ αναλύουν τον, ευτυχώς γι’αυτούς, ψηφιακό πληροφοριακό πλούτο. Αλλά παρότι θα’ χουν ασυγκρίτως πολλαπλάσια στοιχεία για να κρίνουν, δεν θα’χουν ζήσει αυτήν τη περίοδο που εμείς ζούμε. Αυτήν τη σύγχυση, αυτόν τον πληθωρικό σουρεαλισμό.
Ας πούμε για τη σύγχυση με τις πολιτικές έννοιες. Με την ερμηνεία εννοιών όπως «φιλελεύθερος σοσιαλισμός» ή «κοινοβουλευτικός αυταρχισμός». Ή με την οριοθέτηση εννοιών όπως «λαϊκισμός», «εθνική προδοσία», «δοσιλογισμός», «εθνικισμός», «ρατσισμός».

Ή ας πούμε για τη σύγχυση με τον τρόπο ζωής. Γιατί πολύ πριν χορέψει ο Γιώργος, χόρευε ο Άκης. Κι ακόμη πιο πριν, χόρευε ο Ανδρέας. Και βέβαια όχι εκείνος που τον κτυπούσαν ένα βράδυ στην ταράτσα. Και θ’αναρωτιούνται. Πώς ένας λαός με έντεχνα είδωλα κατέληξε ν’ακολουθεί Bon viveur πολιτικούς της μίζας και των δανεικών και μαζορέτες βουλευτίνες που τα’ σπαγαν στα μπουζουκομάγαζα;

Πώς προετοίμαζαν τους εγκεφάλους των πολιτών, με περιοδικά και τηλεοπτικά προγράμματα life-style; Πώς μεθόδευαν το πλιάτσικο πρώτα των δανεικών και μετά των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμμάτων κυρίως αυτών που δεν συμμετείχαν ψυχή τε και σώματι σε κείνο τον καρνάβαλο που κράτησε κοντά μισόν αιώνα; Πώς όλοι μαζί οι καθεστωτικοί κρατικο-υπάλληλοι κολλούσαν σα βδέλες στο σώμα της χώρας μέχρι την τελική πτώση;

Κι όσες μελέτες καταπιάνονται με τις ρίζες των γεγονότων της εποχής θα στέκονται στον όρο «φαινόμενο πασόκ», όχι στην αυστηρή έννοια των αρχικών αλλά στην έννοια του τί αυτό αντιπροσώπευε στη συνείδηση των τότε κατοίκων της χώρας. Και θα θέτουν υπό συζήτηση το χαρακτηρισμό-του ως κινήματος σχεδόν στα όρια του «φανατικού», ως ενός επίμονου κι αξεπέραστου τρόπου ζωής και αντιλήψεων που αφομοίωσαν και ξεπέρασαν το συντηρητισμό, την τότε «δεξιά», και εξουδετέρωσαν κάθε άλλου τύπου καθεστωτική λύση, την τότε «αριστερά».

Ενός ανίκητου τρόπου που βασιζόταν στην αξία της ήσσονος προσπάθειας, στον τυχοδιωκτικό πλουτισμό στο όνομα του νόμου και της τάξης, στην έλλειψη σεβασμού προς τους μη καθεστωτικούς και τη μεθοδική οικονομική τους εξόντωση, στην καθολική έλλειψη της αξιοκρατίας στην κοινωνική ανέλιξη του πολίτη, σε σημείο που ν’ αποτελεί βασική προϋπόθεση γι’ αυτήν, και στην ανάδειξη της ενασχόλησης με την πολιτική σ’ επάγγελμα με αυστηρά συντεχνιακά χαρακτηριστικά που η διασφάλιση των κεκτημένων του σε κομματικό, βουλευτικό ή συνδικαλιστικό επίπεδο να ήταν υπεράνω κάθε κοινωνικού και εθνικού συμφέροντος.

Κι ενώ θα τους είναι όλ’αυτά αδιανόητα και θα κουνούν απορημένοι το κεφάλι για την πολιτική ιστορία και την καθημερινή ζωή των προγόνων τους, θα τους φαίνεται ακόμη πιο αδιανόητο ότι, παρ’όλ’αυτά, αυτοί εξακολουθούν να μιλούν ελληνικά, ότι η χώρα αυτή, παρ’όλ’αυτά, εξακολουθεί να υπάρχει κι ότι αυτό που τελικά έβγαινε σαν κραυγή και φόβος από κάτι κείμενα σαν αυτό, τελικά διαψεύστηκε από την ιστορία. Κι εκείνο το παλιό «φαινόμενο ΠΑσόκ» ήταν τελικά μια απαραίτητη παρένθεση στην πορεία αυτογνωσίας ενός λαού μέσα στη μακρόχρονη ιστορία του.

ΥΓ. Ο τίτλος, μια απλή αναγωγή των επίσημων στοιχείων της οικονομικής ύφεσης, σ’ όσο, περίπου, διαρκεί ένα ζεϊμπέκικο, τέσσερα λεπτά και κάτι…


Τις φωτογραφίες του ζευγαριού που υποτίθεται ότι ήταν μέλη κυκλώματος κατασκόπως υπέρ της Ελλάδας,δημοσιεύουν οι Τούρκοι. Μία μέρα μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης Νταβούτογλου στη Θράκη, κάποιοι στην Άγκυρα, βγάζουν αυτό το θέμα.

Σύμφωνα με τo τηλεοπτικό δίκτυο Samanyolu το κύκλωμα με τη συμμετοχή του έλληνα πράκτορα αποκαλύφθηκε όταν τούρκος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού ο οποίος έχει συλληφθεί και με την κατηγορία στο σχέδιο συνομωσίας "Βαριοπούλα" προσπάθησε να παραδώσει στον έλληνα Γεώργιο Αμουτζόπουλο ένα "κρυφό σχέδιο" του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού.

Πιθανότατα για την κατασκευή ενός νέου πλοίου και τις τεχνικές δυνατότητες του.

Στο θέμα έχει παρέμβει και ο εισαγγελέας που εξετάζει το σχέδιο "Βαριοπούλα" αλλα και στρατιωτικός εισαγγελέας.

Δεν έχει γινεί γνωστό σε τι φάση ερευνών βρίκσεται η ΜΙΤ, ενώ πρέπει να τονισθεί πως η Τουρκία βρίσκεται σε μακρά προεκλογική περίοδο και ο Ταγίπ Ερντογάν (αλλά και οι στρατηγοί) θα κάνει οτιδήποτε μπορεί για να κερδίσει πόντους στο εσωτερικό της Τουρκίας, αλλά και να πιέσει την Ελλάδα για να κερδίσει "πόντους" και στο εθνικο-πατριωτικό πεδίο, όπου οι στρατηγοί κρατούν τα σκήπτρα...


Σε συνέντευξη της η Μέρκελ στην Bild de σήμερα αναλύει όλες τις απόψεις της για την Ελληνική κρίση.

Αφού στην αρχή τονίζει ότι:

«Δεν αρκούν τρία χρόνια για να διορθώσει η Ελλάδα τα δημοσιονομικά της. Με το να επιμένει κανείς να αποκαταστήσει η χώρα τη δημοσιονομική της ισορροπία εντός τριών ετών, το μόνο που θα καταφέρει είναι να δημιουργήσει νέες αναταράξεις και προβλήματα»

και έμμεσα τάσεται υπέρ της επιμήκυνσης του δανείου των 110 δις ευρώ και ίσως και μείωσης του επιτοκίου, ανοίγει ορθάνοικτα το θέμα της χρεοκοπίας της Ελλάδας μετά το μνημόνιο λέγοντας:
«η όποια νέα οικονομική βοήθεια σε επίπεδο ευρωζώνης για τα υπερχρεωμένα κράτη θα πρέπει να αποφασιστεί ομόφωνα. Η βοήθεια αυτή θα πρέπει να χορηγηθεί μόνο σε περιπτώσεις εξαιρετικού κινδύνου για το ευρώ και υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις. Εχουμε το δικαίωμα βέτο και αν χρειαστεί θα κάνω χρήση του»

και συνεχίζει ότι
«σε περίπτωση που μετά το 2013 η Ελλάδα χρεοκοπήσει, τα βάρη της χρεοκοπίας αυτής θα πρέπει να επιμεριστούν και οι ιδιώτες κεφαλαιούχοι».


Δηλαδή αν ψύχραιμα διαβάσουμε τις δηλώσεις της Μέρκελ, το θέμα χρεοκοπία της Ελλάδας είναι ανοικτό για μετά το 2013 παρά το μνημόνιο.

Ποιός θα βγει και θα μας πει την αλήθεια για το τι ακριβώς συμβαίνει;

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και έχει ανησυχήσει πολύ κόσμο, οι δε κυβερνητικές ευθύνες είναι τεράστιες. Μήπως, έστω και αυτή τη στιγμή απαιτείται ΑΜΕΣΗ παρέμβαση της Δικαιοσύνης σε επίπεδο Αρείου Πάγου;

Η επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών συνέπεσε με την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τον οίκο αξιολόγησης Moody’s. Η χρονική ταύτιση των δυο γεγονότων ήρθε να υπενθυμίσει μια ακόμη παράμετρο της άσχημης κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία, που αφορά την επιδείνωση της ελληνικής θέσης σε ό, τι αφορά τον συσχετισμό δυνάμεων με την Τουρκία.

Με το μειλίχιο ύφος που τον διακρίνει, ο Αχμέτ Νταβούτογλου εξέφρασε καλές προθέσεις για πλήρη ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων, αλλά δεν παρέλειψε να καταθέσει -σε συνέντευξή του στην «Κ» - μια στοχευμένη γεωγραφική «διαφοροποίηση» του Καστελόριζου, λέγοντας ότι δεν ανήκει στο Αιγαίο, αλλά στη Μεσόγειο. Κατέστησε έτσι και δημόσια γνωστή την πρόθεση της Αγκυρας να αντιταχθεί στην απόδοση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο ακρητικό νησί, με ό, τι αυτό συνεπάγεται για τα εθνικά και οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας.

Τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη μια λεπτή διαπραγμάτευση, η οικονομική κατάσταση δυσχεραίνει την άσκηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Δεν είναι μόνον η αυτονόητη υποχώρηση της δυνατότητας ανάπτυξης πρωτοβουλιών οικονομικής διπλωματίας. Είναι επίσης το πλήγμα που δέχεται η αμυντική θωράκιση της χώρας από μια ασθενή οικονομία η οποία αδυνατεί να χρηματοδοτήσει επαρκώς τις ανάγκες που δημιουργεί η εξωτερική απειλή.

Είναι τεράστιες οι ευθύνες όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων τριάντα ετών που έκαναν πράξη τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος και την αλόγιστη εξυπηρέτηση ημετέρων, τους διορισμούς κομματικών συντρόφων και προσωπικών φίλων, τις παροχές κάθε είδους επιδομάτων, τις εξωφρενικές σπατάλες στην υγεία και την φαρμακευτική περίθαλψη, τις άσκοπες και μη παραγωγικές επιδοτήσεις κ. ά.

Το ατόπημα λαμβάνει πολύ χειρότερα ποιοτικά χαρακτηριστικά στην περίπτωση των μιζών και της σπατάλης από πολιτικούς και κομματικά στελέχη που διαχειρίσθηκαν εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς τίθεται σε κίνδυνο η εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Παρά το καλό κλίμα που αναπτύσσεται μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας, η επίσκεψη του κ. Νταβούτογλου φέρνει εκ των πραγμάτων στην επιφάνεια την αυξανόμενη ασυμμετρία στις στρατιωτικές δυνατότητες Ελλάδας και Τουρκίας.

Ακόμη και η θεωρητικά ευπρόσδεκτη εκατέρωθεν μείωση των αμυντικών δαπανών, στην πράξη θα αποβεί εις βάρος της Ελλάδας, καθώς η γείτων έχει ήδη προωθήσει, και τα επόμενα χρόνια θα ολοκληρώσει, σημαντικό εκσυγχρονισμό των δυνάμεών της, κυρίως της αεροπορίας, όπου στην πορεία θα αποκτήσει και τα «αόρατα» JSF, αλλά και του ναυτικού όπου η Ελλάδα σταδιακά χάνει το συγκριτικό πλεονέκτημα που διέθετε.

Ο γιγαντισμός του Δημοσίου, η φοροδιαφυγή και άλλες «συνήθειες», συνετέλεσαν στη διόγκωση του χρέους και απαιτούν διορθωτικές κινήσεις και σκληρά μέτρα. Ομως, οι μίζες στα εξοπλιστικά και η διασπάθιση των στρατιωτικών δαπανών όλα αυτά τα χρόνια είχαν ως αποτέλεσμα να πληγεί η αμυντική θωράκιση της χώρας. Πρόκειται για ενέργειες που αγγίζουν τα όρια της εθνικής προδοσίας και υπό αυτό το πρίσμα απαιτούν ανάλογο χειρισμό και εξάντληση της αυστηρότητας του νόμου.

Αυτή η διάσταση πρέπει να «διευκολύνει» τη δικαιοσύνη, που αυτή την περίοδο ερευνά συγκεκριμένες υποθέσεις και καλείται να λάβει αποφάσεις, αλλά και την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση που θα δώσουν δείγμα γραφής με τη στάση που θα τηρήσουν για τα στελέχη τους που ενδεχομένως να εμπλέκονται, ώστε να γίνει πράξη αυτό που επιμόνως ζητεί η ελληνική κοινωνία, δηλαδή να τιμωρηθούν, επιτέλους, οι υπεύθυνοι. Και η τιμωρία αυτή θα πρέπει να είναι ανάλογη της παράβασης, που στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι μόνον ο πλουτισμός κάποιων, αλλά και η συνειδητή εγκληματική επιλογή τους να αποδυναμώσουν την άμυνα της χώρας.
  • Ο Ερντογάν θέλει να κατηγορήσει τους τούρκους στρατηγούς και για "εσχάτη προδοσία" ή μήπως επιχειρείται από την Άγκυρα η δημιουργία τεχνητού κλίματος πόλωσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας;

Δίκτυο κατασκοπείας στην Τουρκία διοχέτευε στην Ελλάδα στρατιωτικές πληροφορίες
μέσω Έλληνα πολίτη και στελεχών του Ιδρύματος Επιστημονικών και Τεχνολογικών
Ερευνών Τουρκίας (TUBITAK), υποστηρίζει σε δημοσίευμά της η τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ».

Η εφημερίδα αναφέρει ότι το δίκτυο εντοπίστηκε πριν δυο χρόνια ύστερα από σχετική επιχείρηση της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών [MIT], ενώ κάνει λόγο για εισαγγελική έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Η «Σαμπάχ» γράφει ότι «θέση - κλειδί στην υπόθεση κατασκοπείας έχει ο Έλληνας πολίτης» Γ.Α. (σ.σ.: η εφημερίδα δημοσιεύει πλήρως το όνομά του), ο οποίος «εργάζεται σε τράπεζα ελληνικών κεφαλαίων».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της «Σαμπάχ», η ΜΙΤ αποδίδει στον Γ.Α την ακτηγορία ότι «στρατολόγησε» και τη σύζυγό του, η οποία είναι μεταξύ των ατόμων που ανακρίθηκαν για την υπόθεση αυτή, από την εισαγγελία στην Τουρκία.

Κατά το δημοσίευμα, που επικαλείται την εισαγγελία, «το ζεύγος πληροφορείτο τις εργασίες των οργανισμών που καταρτίζουν εθνικά στρατιωτικά σχέδια , όπως οι TUBITAK, ASELSAN και HAVELSAN σε ολοκληρωμένη μορφή ή στο στάδιο έρευνας και τα διοχέτευαν στους Έλληνες».

Τα στοιχεία και τα ντοκουμέντα που διέρρεαν σχετίζονταν κυρίως «με τη στρατιωτική κατάσταση στο Αιγαίο".

Η εφημερίδα, τέλος, αναφέρει ότι οι πληροφορίες μεταφέρονταν αρχικά από άτομα που εργάζονταν στο TUBITAK και κατόπιν σε Τούρκο πλοίαρχο, ο οποίος φέρεται, σύμφωνα με το δημοσίευμα, να είναι ο επικεφαλής του δικτύου που παρέδιδε τα στοιχεία στον Έλληνα.


Πολύ ισχυρός σεισμός, μεγέθους 8,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ, σημειώθηκε στις βόρειο-ανατολικές ακτές της Ιαπωνίας, ταρακουνώντας βίαια τα κτίρια στο Τόκιο. Η Μετεωρολογική Υπηρεσία της Ιαπωνίας εξέδωσε προειδοποίηση για τσουνάμι ύψους μέχρι έξι μέτρων. Το επίκεντρο του σεισμού εντοπίσθηκε σε απόσταση 130 χιλιομέτρων ανατολικά του Σεντάι στο νησί Χονσού, σε βάθος 24 χιλιομέτρων.

Οι κάτοικοι της ιαπωνικής πρωτεύουσας εκκενώνουν τα κτίρια. Νέα ισχυρή σεισμική δόνηση σημειώθηκε πριν από λίγο στο Τόκιο.

Νέα προειδοποίηση για τσουνάμι ύψους μέχρι 10 μέτρων για τις ακτές του νησιού Χονσού στον Ειρηνικό εξέδωσε η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία της Ιαπωνίας. Μέχρι στιγμής, κύματα ύψους 4,2 μέτρων έπληξαν στις ιαπωνικές ακτές στον Ειρηνικό. Νωρίτερα, το Κέντρο Προειδοποίησης του Ειρηνικού εξέδωσε προειδοποίηση για τσουνάμι για τη Ρωσία, τις Φιλιππίνες και τις Μαριάννες Νήσους, ύψους μέχρι 6 μέτρων.

Εξι πυρκαγιές βρίσκονται σε εξέλιξη στην περιοχή του Τόκιο μετά τον σεισμό, μετέδωσε το πρακτορείο Jiji.

Πληροφορίες για τραυματίες στη βορειο-ανατολική Ιαπωνία, μετέδωσε το πρακτορείο Kyodo.

Οι αεροπορικές, σιδηροδρομικές και οδικές συγκοινωνίες διακόπηκαν στο μεγαλύτερο μέρος της Ιαπωνίας. Οι πτήσεις ακυρώθηκαν αεροδρόμιο Ναρίτα της ιαπωνικής πρωτεύουσας, μέχρι οι αρμόδιες αρχές να ελέγξουν την κατάσταση των διαδρόμων.

Τα δρομολόγια των τρένων υψηλής ταχύτητας σταμάτησαν αμέσως μετά τον σεισμό και οι δρόμοι στην περιοχή του Τόκιο έκλεισαν.

Σύμφωνα με εικόνες που μετέδωσε ιαπωνικό τηλεοπτικό δίκτυο, αυτοκίνητα πλέουν στο λιμάνι της Ιουάτε. Στέγη κτιρίου στο κέντρο του Τόκιο κατέρρευσε στη διάρκεια τελετής απονομής διπλωμάτων σε σπουδαστές, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλοί τραυματίες, σύμφωνα με την Πυροσβεστική Υπηρεσία και τα μέσα ενημέρωσης της Ιαπωνίας.

Στο μεταξύ, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Jiji, ο χώρος στάθμευσης του πάρκου αναψυχής της Ντίσνεϊλαντ στην περιοχή του Τόκιο πλημμύρισε. Δεν έχει γίνει γνωστό αν υπήρχαν άνθρωποι στο χώρο αυτό την ώρα του σεισμού.

Διακόπηκε η κυκλοφορία στο αεροδρόμιο Ναρίτα του Τόκιο.

Το ιαπωνικό υπουργείο Αμυνας διέθεσε οκτώ πολεμικά αεροσκάφη για να ελέγξουν το μέγεθος της καταστροφής, μετά τον σεισμό, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Kyodo.

Πλοία του ιαπωνικού πολεμικού ναυτικού κατευθύνονται προς την πληγείσα περιοχή, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Kyodo.

  • Του Μιχάλη Ιγνατίου
Παρακολουθώ με έκπληξη τα δημοσιεύματα που αναφέρονται στις χορηγίες διαφόρων ελληνικών υπουργείων σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, τις γνωστές ΜΚΟ/NGO, οι οποίες, ως γνωστόν, κατέληξαν να είναι αποκλειστικά κρατικοδίαιτες, άρα εργαλεία του κράτους που τις πληρώνει. Εκατομμύρια ευρώ έχουν ξοδευτεί άσκοπα και κάποιοι άνθρωποι που ηγούνται των ΜΚΟ/NGO έχουν πλουτίσει εις βάρος των Ελλήνων φορολογουμένων.

Διάβασα με προσοχή τους καταλόγους, στους οποίους μπορεί να ανακαλύψει κανείς τους συνήθεις «άρπαγες» των χρημάτων των φορολογουμένων, αλλά δεν είδα να παρελαύνουν τα «μεγάλα ονόματα» και κυρίως όσοι είχαν στενή σχέση με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών την τετραετία 2001-2004, όταν οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Τούρκοι σε συνεργασία με την Αθήνα συνέγραφαν το ρατσιστικό και φιλοτουρκικό Σχέδιο Ανάν. Οργανώσεις στην Κύπρο, που χρηματοδοτήθηκαν από την αμαρτωλή UNOPS, είχαν λάβει ενισχύσεις και από την Αθήνα –ακόμα και από ελληνικούς αθλητικούς φορείς– για να προπαγανδίζουν υπέρ του αντιδημοκρατικού κειμένου του πρώην γενικού γραμματέα, ο οποίος, μετά τη φυγή του από τον ΟΗΕ, αδυνατεί να βρει πραγματική εργασία και ζει χωρίς αντικείμενο και επιρροή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η παραχώρηση των καταλόγων στην αρμόδια Επιτροπή της ελληνικής Βουλής δεν αποτελεί σημάδι διαφάνειας από την πλευρά του υπουργείου των Εξωτερικών, ακριβώς επειδή δεν δόθηκαν όλα τα ονόματα. Και η πλέον σημαντική απουσία αφορά στα ονόματα όσων είχαν δικαίωμα να υπογράφουν για τις ΜΚΟ/NGO, οι γνωστοί και ως «Ταμίες». Ερωτώ και, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, αναμένω απάντηση: Ποιοι βρίσκονται πίσω από τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις; Φρόντισε κανείς από τους υπαλληλίσκους των διαφόρων υπουργείων, που με άνωθεν εντολές πετούν με αναίδεια τα χρήματα των φορολογουμένων, να ζητήσει το «πόθεν έσχες» των μελών των διοικητικών συμβουλίων των ΜΚΟ/NGO; Αμφιβάλλω.

Και το πλέον σημαντικό ερώτημα είναι το εξής: Πώς δικαιο λογήθηκαν τα εκατομμύρια; Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες αποδείξεις είναι χειρόγραφες, άρα ψεύτικες;

Όσο και να φωνάζουν τα μέλη των ΜΚΟ/NGO, δεν θα σταματήσουμε να μιλούμε γι’ αυτό το σκάνδαλο διαρκείας, που, αν και αλλάζουν οι κυβερνήσεις, το χρώμα του χρήματος παραμένει ίδιο.

Πρώτον –και βασικότερον– είναι ότι οι Οργανώσεις αυτές δεν πρέπει να χρηματοδοτούνται από τα κράτη. Απλά και μόνο, αν θέλετε, επειδή ισχυρίζονται πως είναι μη κυβερνητικές και, μάλιστα, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, όταν τεθεί το ζήτημα της κρατικής χρηματοδότησης.
Δεύτερον: Το γεγονός ότι έχουν μια ροπή προς το χρήμα και φαίνεται να υπηρετούν με δουλοπρέπεια αυτούς που τους χρηματοδοτούν αποδεικνύει σ’ εμάς τους υπόλοιπους πως ο καλύτερος αφέντης είναι αυτός που πληρώνει τα περισσότερα. Άρα μπορεί να ’ναι και κάποιος ξένος. Κι ας μην φωνάζουν τα μέλη των ΜΚΟ/NGO ούτε να μιλούν για αδικίες, διότι δίνουν δικαιώματα. Πέραν του ότι λαμβάνουν οικονομική ενίσχυση από κράτη, αποδίδουν μηδενικό έργο.

Η ελληνική κυβέρνηση, λόγω της προηγούμενης δράσης στελεχών της στη Σερβία, στο Κοσσυφοπέδιο, στην Κύπρο, στη Γεωργία και σε άλλες χώρες, έχει λερωμένη τη φωλιά της. Υπολογίζεται ότι για τις χώρες αυτές ξοδεύτηκαν εκατομμύρια ευρώ και δολάρια, αρκετά από τα οποία φαίνεται πως είχαν αφετηρία την Ουάσιγκτον. Σήμερα που η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη οικονομική κατάσταση της ιστορίας της, δεν επιτρέπεται να ξοδεύεται ούτε ένα σεντ σε οργανώσεις χωρίς αντικείμενο και σκοπό, μερικές εκ των οποίων έχουν, μάλιστα, και αμαρτωλό παρελθόν. 

  • Του Θανάση Νικολαΐδη
ΟΤΑΝ στάθηκε στα πόδια του ο δημόσιος υπάλληλος και χόρτασε ψωμί, έριξε μια ματιά τριγύρω. Οι «ελεύθεροι» τα ‘κονομούσαν με χίλιους τρόπους και τους ζήλεψε. Δεν γεννήθηκε άπληστος-η ζωή τον έκανε. Χάιδεψε τη σίγουρη και αμετακίνητη καρέκλα του, είδε τον εργοδότη (Κράτος) να κοιμάται και αντάλλαξε ματιές με τον διπλανό του σιναφιού. Το τέρας της γραφειοκρατίας γεννήθηκε! Για να «προσκυνάει» στο γκισέ ο «αμαρτωλός» πολίτης, να τον αρμέγει ο μιζαδόρος με το ταμπελάκι του κρατικού «λειτουργού» και η πατέντα να’ χει σφραγίδα ελληνική.
ΚΙ ύστερα ήρθαν χρόνια «δίσεκτα». Καιροί μνημονίου και κινδύνων για πτώχευση και χρεοκοπία. Διατυπώνουν απόψεις οικονομολόγοι, ελπίζουν (στη δραχμή) συμφεροντολόγοι (με το συνάλλαγμά τους στην Ελβετία), για να καταλήξουν οι πάντες στο πάγιο συμπέρασμα. Πως η ανάπτυξη μόνο μας σώζει με την παραγωγή, σε συνδυασμό με τις περικοπές δημόσιων δαπανών. Και, βέβαια, αν θέλεις ανάπτυξη, ποντάρεις στις επενδύσεις. Ατενίζεις ικετευτικά τους ξένους επενδυτές κι αυτοί σου ανταποδίδουν με κατανόηση. Χωρίς, ως έλληνας, να το ξεχνάς πως «δεν είν’ εύκολες οι θύρες, όταν η χρεία τες κουρταλεί».
ΚΑΤΙ ακούστηκε για «fast track» στην Ελλάδα της γραφειοκρατίας κι ύστερα τίποτα. Έφτασε στ’ αυτιά αμερικάνων ομογενών και… ενθουσιάστηκαν. «Πάμε στην Ελλάδα για μπίζνες…». Τ’ ακούσαμε και ανατριχιάσαμε. Για τους πατριώτες που δεν ξέχασαν την πατρίδα τους. Για τις δουλειές και τα εργοστάσια που θα χτυπούσαν την ανεργία, για την Ελλάδα που θα γινόταν εργοτάξιο.
ΟΙ λεφτάδες ομογενείς «ήλθον είδον και απήλθαν». Έντρομοι απ’ το «τέρας» που ζει και βασιλεύει, απογοητευμένοι για τις χιλιάδες υπογραφές που απατούνται από χέρια μανδαρίνων και για τη μητέρα-Ελλάδα που πάει με τον αραμπά. Κι έφυγαν πριν έρθουν κουνώντας το κεφάλι, με το κεφάλαιο στη τσέπη. Με το «fas track» στην Ελλάδα της μίζας, της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς λόγο κενό, υπόσχεση και αέρα κοπανιστό.
ΥΠΟΥΡΓΟΙ μας ετοιμάζονται για ταξίδι στις ΗΠΑ. Με δημοσιογράφους και παρατρεχάμενους, κομμένα εισιτήρια και κλεισμένες σουίτες. Θα προβάλουν την Ελλάδα, θα τιμήσουν τους ομογενείς θα στηθούν στην παρέλαση, θα βολτάρουν, θα ψωνίσουν, θα επιστρέψουν (συν Θεώ) οι 30-35 νοματαίοι και ο λογαριασμός (εκτός ωνίων) στα υπουργεία τους! Όλα καλά και άγια, της… κρίσης και εξόχως ελληνικά.
ΩΣΤΟΣΟ, τι… καλά θα ήταν να κραυγάσουν (και να’ ταν αληθινό): «Ελάτε στην Ελλάδα για επενδύσεις-σκοτώσαμε το τέρας της γραφειοκρατίας!». Αυτό θα ήταν προβολή!
Αγαπητέ συμπατριώτη. Το μήνυμα που έστειλε η κυβέρνηση με την υπόθεση της Υπατίας είναι ξεκάθαρο και δεν χωρεί αμφισβήτηση: «Γίνε μετανάστης για να σωθείς»! Οι παράνομοι μετανάστες μπορούν με μία απεργία πείνας να απαιτούν και να πετυχαίνουν ό,τι θέλουν. Ταξιδιωτικά έγγραφα, άδεια εργασίας, ενδεχομένως και κάποιο επίδομα του δημοσίου (αυτό το τελευταίο το ξέχασαν). Οι Έλληνες πολίτες είναι καταδικασμένοι να πληρώσουν για όλα!

Στη χώρα του παραλόγου συνέβη κι αυτό. Κάποιοι αποφάσισαν να σύρουν μερικούς ταλαίπωρους στην Αθήνα και να τους χρησιμοποιήσουν για να ανοίξουν το δρόμο στη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Και τα κατάφεραν. Επειδή γνώριζαν ότι παραβιάζουν ανοικτές θύρες. Αυτή η κυβέρνηση είναι ανίκανη ακόμη και να εφαρμόσει το νόμο, όπως το ίδιο ανίκανες αποδείχτηκαν και οι προηγούμενες.

Για μία στιγμή πιστέψαμε ότι υπάρχει κράτος. Όταν ακούγαμε τον κ. Ραγκούση να χαράζει μία μεγάλη κόκκινη γραμμή και να λέει «ως εδώ». Δυστυχώς, όμως, όνειρο ήταν και πάει. Μέσα σε λίγες ώρες διαλύθηκαν οι όποιες ψευδαισθήσεις. Αν υπήρχαν εκλογικά βιβλιάρια θα τους τα έδιναν εκείνη την ώρα μπροστά στις κάμερες.

Τώρα ξέρουμε τη συνέχεια. Μία άλλη ομάδα παράνομων μεταναστών θα κάνει μία νέα απεργία πείνας για να απαιτήσει ακριβώς τα ίδια που πέτυχε η προηγούμενη. Ή ακόμη καλύτερα, μπορούν να προσφύγουν και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, απαιτώντας ισονομία!

Η κυβέρνηση με την υποχωρητικότητά της έστειλε προσκλητήριο για να μας έρθουν μερικές εκατοντάδες ακόμη μετανάστες από όλη την Οικουμένη. Τους κάλεσε στην Ελλάδα να ζήσουν το δικό τους μύθο. Όταν η ίδια η κυβέρνηση μιας χώρας δεν εφαρμόζει τους νόμους, πώς μπορεί να περιμένει από τους πολίτες της να κάνουν θυσίες αυτή τη δύσκολη ώρα; Για ποιόν λόγο; Για να πληρώνουν τα αεροπορικά εισιτήρια των εκβιαστών της Υπατίας, όταν οι τελευταίοι θα θέλουν να επισκεφτούν την πατρίδα τους για να δουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα;

Η χώρα δεν αντέχει άλλους μετανάστες. Η οικονομία δεν αντέχει άλλους μετανάστες, η κοινωνία δεν αντέχει άλλους μετανάστες. Κατά πάσα πιθανότητα δεν αντέχει αυτούς που ήδη έχει. Το κακό είναι ότι τα όσα έγιναν συνέβησαν σε μία περίοδο που τα γεγονότα στη Βόρεια Αφρική δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να γίνουμε μάρτυρες ενός νέου κύματος μεταναστών προς τη χώρα μας.

Όσο υποχωρητική είναι η κυβέρνηση με τους μετανάστες, τόσο αδιάλλακτη είναι με τους πολίτες της. Απειλεί να τους φυλακίσει για χρέη προς το δημόσιο μερικών χιλιάδων ευρώ, κόβει τις συντάξεις από απόμαχους της ζωής που καλούνται να ζήσουν με ψίχουλα. Τι πρέπει να κάνουν οι Έλληνες για να επιβιώσουν; Να μεταμφιεστούν σε μετανάστες ή να γίνουν πραγματικοί μετανάστες και να ξεριζωθούν από τα σπίτια τους, αναζητώντας μία καλύτερη ζωή σε μία άλλη πιο σοβαρή χώρα; Και τώρα που είναι ακόμη καιρός, όσο είμαστε μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης...