Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Απρ 2013


Η σχεδιασμένη πορεία του κόσμου προς τη "νέα παγκόσμια τάξη" είναι μια καθαρά αγγλοαμερικανική υπόθεση με την ευγενική συνδρομή της Γερμανίας... Καθοριστική καμπή το καλοκαίρι του 2013.

Του Lyuba Lulko 
Pravda
19 Απριλίου 2013
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς ότι η καταστροφή της «υπεράκτιας ζώνης» (offshore) της Κύπρου ήταν ένα «τρομερό λάθος» της ευρωπαϊκής πολιτικής στα πλαίσια ενός ιερού αγώνα εναντίον των υπεράκτιων εταιρειών γενικά ή εναντίον εκείνων στις οποίες η ρωσική ολιγαρχία «ξεπλένει» το μαύρο χρήμα της. 

Η ανάλυση δείχνει πως ό,τι έγινε στην Κύπρο είναι μέρος του σχεδίου για την οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης, το απαραίτητο βήμα για την επικείμενη κατάρρευση της πυραμίδας του χρέους των ΗΠΑ. Εμπλέκεται ή όχι η Ρωσία σε αυτή τη διαδικασία;

Η οικονομία των ΗΠΑ είναι εκείνη που καθορίζει την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, και δεδομένης της οικονομικής και πολιτικής επιρροής της Αμερικής, καθορίζει και την προοπτική της ανάπτυξής της. Στις ΗΠΑ, μόνο το 20% του ΑΕΠ παράγεται μέσω του πρωτογενούς τομέα, ενώ το υπόλοιπο 80% είναι προϊόν οικονομικής κερδοσκοπίας, με βάση το σημερινό νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης σχεδόν όλων των χωρών του πλανήτη. Επί σειρά ετών το χρέος των ΗΠΑ αυξάνεται με ποσοστό 10% ετησίως, ενώ το ΑΕΠ κατά – 2%. Ακόμη και αν οι ΗΠΑ είχαν στην διάθεσή τους όλους τους πόρους που δημιουργήθηκαν πρόσφατα στον κόσμο (δηλ. το 4% του παγκόσμιου ΑΕΠ ανά έτος) θα ήταν αδύνατο να αποπληρώσουν το χρέος τους. Η αύξηση του ανώτατου ορίου του χρέους γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, και θα πρέπει να μιλάμε πλέον για κάτι ακατόρθωτο. 

Οι άνθρωποι της Wall Street το γνωρίζουν καλά αυτό. Σύντομα η πυραμίδα του χρέους θα καταρρεύσει, ή μάλλον θα την «καταρρεύσουν». Τι πρέπει να γίνει ώστε να ξαναχτιστούν οι βάσεις της αποκατάστασης της οικονομικής πυραμίδας εξουσίας; Φυσικά, σε πρώτη φάση, θα πρέπει να συγκεντρωθούν στα χέρια της διεθνούς ελίτ όλοι οι πιθανοί πόροι στην «ζώνη offshore».

Οι εταιρείες οffshore δημιουργούνται ακριβώς για να προσελκύσουν κεφάλαια με χαμηλό ή και μηδενικό φόρο επί των εισοδημάτων από επενδύσεις, και ελάχιστη εποπτεία των νομισματικών συναλλαγών στην αγορά. Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες διεξάγονται σύμφωνα με μια απλοποιημένη διαδικασία, ενώ οι πελάτες και οι επενδυτές προστατεύονται από το τραπεζικό απόρρητο και άλλες παρόμοιες ρυθμίσεις. Το σύστημα αυτό επιτρέπει την προσέλκυση κεφαλαίων δεκαπλάσιων από αυτά που προκύπτουν από το τοπικό παραγωγικό τομέα. Στην Κύπρο, για παράδειγμα, τα κεφάλαια αυτά είναι επτά φορές μεγαλύτερα από το τοπικό ΑΕΠ, ή 126 δισεκατομμύρια ευρώ, και αυτά τα χρήματα θα εισρεύσουν (σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες) όχι στην ευρωπαϊκή «ζώνη offshore» - Γιβραλτάρ, Μαδέρα, Ιρλανδία, Ανδόρα, Λουξεμβούργο, Λιχτενστάιν - αλλά στην βρετανική και αμερικανική «ζώνη offshore: στις Βερμούδες και τα νησιά Κέιμαν, στο νησί Isle of Man, στην πολιτεία Delaware, στις Παρθένες Νήσους, και ούτω καθ’ εξής. 


Αν θυμηθούμε τώρα τη δήλωση του Βρετανού πρωθυπουργού David Cameron για μια πιθανή αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ, αλλά και τις πληροφορίες σχετικά με τη δημιουργία μια ελεύθερης διατλαντικής οικονομικής ζώνης μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ που διέρρευσαν στον Τύπο κατά το τέλος του έτους, τότε γίνεται σαφές ότι όλα τα ανεξήγητα και συγκλονιστικά που βλέπουμε και ακούμε γύρω μας έχουν να κάνουν με ένα σχέδιο αλλαγής της παγκόσμιας τάξης. Οι παλιοί ισχυροί παίκτες θα παραμείνουν, αλλά θα υπάρξουν νέες συμμαχίες, χωρίς περιθώρια για αδύναμους κρίκους, με τη μορφή π.χ. των «περιφερειακών», αδύναμων ευρωπαϊκών οικονομιών.

Το επόμενο βήμα είναι η απομάκρυνση των ευρωπαϊκών και άλλων «υπεράκτιων» εταιρειών από τον «αγωνιστικό χώρο», εντείνοντας το όλο σύστημα της καπιταλιστικής συσσώρευσης και συνδέοντάς το με την αγγλοαμερικανική του βάση. Μέρος αυτών των συσσωρευμένων κεφαλαίων αναγκαστικά θα απαλλοτριωθούν, με πρότυπο σενάριο όλα όσα έγιναν στην Κύπρο, ενώ τα υπόλοιπα θα χρησιμοποιηθούν για την «ανάκτηση». 

Στην παγκόσμια αυτή διαδικασία, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν βρει έναν σύμμαχο στην Ευρώπη: την Γερμανία. Είναι δε προφανές ότι, στην παρούσα φάση, οι τρεις αυτοί βασικοί παίκτες διαπραγματεύονται ενεργά την ανακατανομή των χρηματοοικονομικών ροών. Η Γερμανία, αν κρίνουμε από τα γεγονότα στην Κύπρο, ενεπλάκη ενεργά στη συγκεκριμένη διαδικασία, με αποτέλεσμα η θέση της, αν και αμφιλεγόμενη, να έχει ενισχυθεί, καθώς η χώρα διαθέτει έναν ισχυρό πρωτογενή οικονομικό τομέα. 

Καθοριστικό ρόλο στις διαδικασίες αυτές, που υπαγορεύονται από τον αγγλοαμερικανικό άξονα, παίζει ο σκιώδης Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Wolfgang Schäuble, ο οποίος είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από τους χειρισμούς. Ο Schäuble είναι το υπ’ αριθμόν 2 από άποψη επιρροής πρόσωπο στην ΕΕ, αν και προσωπικά θα τολμούσαμε να πούμε ότι ίσως να είναι το υπ’ αριθμόν 1, αφού δίνει εντολές στον Πρόεδρο της ΕΚΤ Mario Draghi για το τι θα πάει στο τυπογραφείο και τι όχι. Είναι ο μόνος πολιτικός που εξελέγη με το κόμμα του (Χριστιανοδημοκρατικό) στο Γερμανικό Κοινοβούλιο επί δέκα συνεχόμενες θητείες, δηλαδή, έχει σαράντα χρόνια πείρα από την παραμονή του στην εξουσία.

Από μια συνέντευξή του το Νοέμβριο του 2011 στους New York Times προκύπτει ότι οι ενέργειες της Γερμανίας (αλλά και των ΗΠΑ) στην Κύπρο δεν ήταν κάποιο τραγικό λάθος, αλλά ένα καλά επεξεργασμένο σχέδιο

Στην συνέντευξη εκείνη, ο Schäuble μίλησε για «την ανάγκη να προχωρήσουμε προς μια «κεντροποιημένη» Ευρώπη, αφού από μόνη της η Ευρωζώνη δεν επαρκεί για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο». Μίλησε για την ανάγκη να διαμορφωθεί μια πολιτική ένωση, της οποίας ο πρόεδρος θα εκλέγεται απευθείας από τον λαό. Είπε ακόμη ότι στην φάση εκείνη η διαδικασία βρισκόταν σε μια περιορισμένης διάρκειας μεταβατική περίοδο και ότι η νευρικότητα στην αγορά θα έπρεπε να ελεγχθεί, αλλά στα τέλη του 2012 ή τα μέσα του 2013, όλα όσα χρειάζονται για την ενίσχυση και την εμβάθυνση των πολιτικών δομών θα είναι στη θέση τους. Ο υπουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μια τέτοια πολιτική ένωση θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο σε περιόδους κρίσης

Το σχέδιο είναι απλό. Θα επιτευχθεί η δημιουργία ενός «σκληρού» κεντρικού πυρήνα ελέγχου παράλληλα με την εφαρμογή βίαιων μέτρων με την ευκαιρία των αναταραχών στις χρηματοπιστωτικές αγορές. 

 «Στον πυρήνα θα βρίσκονται οι τρεις», είχε πει ο Schäuble, εννοώντας το αμερικανοκρατούμενο ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ΕΕ. Σήμερα βλέπουμε ότι οι «τρεις» είναι έτοιμοι να υπαγορεύσουν πόσα χρήματα θα αφαιρεθούν αυτόματα από τους λογαριασμούς των καταθετών, προκειμένου να διατηρηθεί ζωντανό το σύστημά τους. 

Αν υπάρξει κάποια αντίσταση, οι Βρυξέλλες θα κλείσουν τις υπηρεσίες που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε: τις τραπεζικές υπηρεσίες μέσω διαδικτύου (online banking), τα ATM και τις τράπεζες

Η Γερμανία δεν έχει τίποτα να φοβηθεί στην περίπτωση αυτή, αφού μετά τα όσα διαδραματίστηκαν στην Κύπρο, οι Ευρωπαίοι θα αρχίσουν να μεταφέρουν τα χρήματά τους σε γερμανικές τράπεζες.

Στο εγγύς μέλλον, είτε η Ευρώπη θα αποφασίσει ότι θα υποκύψει πολιτικά στη Γερμανία, είτε η ΕΕ θα διαλυθεί και μια νέα μονάδα θα σχηματιστεί στη θέση της, εκπροσωπούμενη από τις χώρες-«χορηγούς» του συστήματος, ενώ οι υπόλοιπες χώρες αναγκαστικά θα εξαφανιστούν από το πλαίσιο. Αν κρίνουμε από όσα προδιαγράφονται από τις τελευταίες εξελίξεις, μάλλον ισχύει το δεύτερο.




Διαβάστε επίσης
Thierry Meyssan: H συνειδητή επιλογή της Ουάσιγκτον και τo κυπριακό πιόνι


Στο βίντεο που ακολουθεί, δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο 2ο μέρος και την συνέντευξη Χατζημαρκάκη.





Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης
Κοινωνιολόγος –Πολιτικός Επιστήμονας

Χωρίς περιστροφές

Αυτά που ζήσαμε το τελευταίο διάστημα, ειδικότερα όσον αφορά την Κύπρο αλλά και την σκληρότερη στάση που ακολουθεί η τρόικα απέναντι στην Ελλάδα φαίνονται εκ πρώτης όψεως ως άλλη μια αλλαγή παραδείγματος στην πολιτική της ευρωζώνης.
Εντούτοις εντάσσονται σε μια συγκεκριμένη και συστηματική λογική υπαγμένη στο σύνδρομο ανταγωνιστικότητας από το οποίο διακατέχεται η Γερμανία ειδικότερα μετά την γερμανική ενοποίηση.
Όπως θα επιχειρήσουμε να καταδείξουμε στο παρόν άρθρο, η πολιτική αυτή στα ειδικότερα χαρακτηριστικά της, είχε προδιαγραφεί από την γερμανίδα καγκελάριο Angela Merkel στο πρόσφατο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, κάτι που κατά συνήθη πρακτική αγνοήθηκε τόσο από τα ελληνικά ΜΜΕ όσο και από το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής «προοδευτικής» διανόησης.
Δεν θα αναφερθούμε στα ελληνικά πολιτικά κόμματα τα οποία δεν θεώρησαν ούτε κατά διάνοια απαραίτητο να τοποθετηθούν πάνω στο Νταβός. Κατά τα άλλα τοποθετούν τον εαυτό τους όμως στο ευρωπαϊκό πολιτικό φάσμα και διατείνονται κατ’ επίφαση ότι τους ενδιαφέρει η «μεγάλη εικόνα» των παγκόσμιων τεκτονικών μετατοπίσεων.

Στο Νταβός η γερμανίδα καγκελάριος μίλησε χωρίς περιστροφές και υπονοούμενα και παρουσίασε το περίγραμμα μία νέας ατζέντας για την Ευρώπη, με στόχο την ολική αναδιαμόρφωση της αρχιτεκτονικής της.
Η ομιλία της Merkel ήταν τόσο ερειστική που προκάλεσε ακόμα και την δριμεία κριτική του Τζορτζ Σόρος, ο οποίος δήλωσε ότι η Γερμανία αντιμετωπίζει ορισμένους από τους ευρωπαίους εταίρους της ως «τριτοκοσμικές χώρες».
Ο χρηματιστής ανέφερε ότι «το πρόβλημα είναι πως η λιτότητα που θέλει να επιβάλει η Γερμανία θα σπρώξει την Ευρώπη στη θανάσιμη δίνη του αποπληθωρισμού».
Σε πολύ πρόσφατη παρέμβαση του μάλιστα ο χρηματιστής καλεί την Γερμανία να συναινέσει στο ευρωομόλογο ή να αποχωρήσει η ίδια από το ευρώ.
Όπως εξηγεί ο μεγαλοεπενδυτής η Γερμανία βρίσκεται σήμερα σε θέση ηγεμονίας , μια θέση που η ίδια δεν επιδίωξε. Ωε εκ τούτου «δεν είναι πρόθυμη να δεχτεί τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που έρχονται μαζί με αυτή τη θέση». Βοηθά τόσο ώστε να μην χρεοκοπήσουν οι χώρες και, μόλις υποχωρήσουν οι πιέσεις, επιδιώκει να γίνουν σκληρότεροι οι όροι της βοήθειας.
«Ο κόσμος δεν συνειδητοποιεί ότι εάν συμφωνήσει στα ευρωομόλογα, αυτό θα κόστιζε πολύ λιγότερο από το να κάνει έστω το ελάχιστο για να διατηρήσει το ευρώ. Κάπως έτσι, οι παρερμηνείες εντυπώνονται στην κοινή αντίληψη», είπε ο Soros.

Το ίδιο αίτημα είχε διατυπωθεί το 2011 και από τον νομπελίστα Joseph Stiglitz ο οποίος είχε επισημάνει ότι «εάν η Ευρώπη αποφασίσει ότι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει είναι ένα είδος σταθερότητας όπως το Ευρωομόλογο, κάτι που η Γερμανία δεν επιθυμεί, τότε η Γερμανία θα πρέπει να αποχωρήσει».
Κατά τον Stiglitz μάλιστα κάτι παρεμφερές με το ευρωομόλογο ισχύει και τώρα, αφού οι κυβερνήσεις δανείζονται από τις τράπεζες τους και τα ομόλογα αυτά στη συνέχεια αγοράζονται από την ΕΚΤ. «Κατά κάποιον τρόπο τα ευρωομόλογα υπάρχουν ήδη αλλά με ένα μη διαφανή τρόπο και με μεγάλη αβεβαιότητα για το κατά πόσον θα συνεχιστεί το υπάρχον σύστημα». Δεν εκπλήσσει επομένως ότι η Γερμανία επιχειρεί να βάλει συνεχώς φρένο στις χρηματοδοτικές λειτουργίες της ΕΚΤ.

Η λιτότητα δεν ευνοεί, αλλά εμποδίζει την ανάπτυξη

Αγνοώντας αδιάφορα τις επικρίσεις που δέχεται η Γερμανία σε όλη την Ευρώπη η γερμανίδα καγκελάριος δήλωνε εμφατικά σε κάθε ευκαιρία πως «ανάπτυξη και δημοσιονομική προσαρμογή είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».
Για τα απίστευτα ρεκόρ ανεργίας που καταρρίπτονται το ένα μετά το άλλο, με τις χώρες - του ευρωπαϊκού νότου και την χώρα μας να διεκδικούν την θλιβερή πρωτιά, η Merkel είπε απλά πως «είναι το υψηλό αντίτιμο που συνοδεύει την προσπάθεια κάθε χώρας που θέλει να εξυγιανθεί και να γίνει πιο ανταγωνιστική».
Επιχειρώντας να αντισταθμίσει τα πυρά εναντίον της στρατηγικής της, σημείωσε μάλιστα ότι και στη χώρα της οι άνεργοι κάποια στιγμή είχαν ξεπεράσει τα 5 εκατομμύρια, μέχρι να εφαρμοστούν οι διαρθρωτικές αλλαγές.

Η Ευρώπη κατά την άποψη της πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία της κρίσης και την δύσκολη κατάσταση των κρατών ώστε να αναδιαμορφώσει εκ βάθρων το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ήδη το τρέχον έτος,
Στο πλαίσιο αυτό η Merkel παραδέχτηκε ότι, η κρίση του ευρώ την βολεύει στην προσπάθεια της να υποτάξει όλη την Ευρώπη σε μια ατζέντα λιτότητας.
Όποιος κάνει τον κόπο να διαβάσει την ομιλία της Merkel έστω εκ των υστέρων θα εκπλαγεί βάναυσα ακόμα και εάν συγκαταλέγεται στους σφοδρότερους επικριτές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.
Στο Νταβός η Angela Merkel δεν παρέμεινε στις συνηθισμένες από αυτήν ρήσεις και αναφορές τις οποίες σχεδόν πάντα χρησιμοποιεί σε μεγάλες ομιλίες αλλά παρουσίασε νέα δομικά στοιχεία και νεολογισμούς.

Παρά το γεγονός ότι η ομιλία της - όπως πάντα – περιείχε ιδιαίτερα στοιχεία γλωσσικής χειραγώγησης και ευφημισμού, για πρώτη φορά ίσως η καγκελάριος είπε κάτι πολύ συγκεκριμένο στην οριοθέτηση της ευρωπαϊκής ατζέντας της.
Η Merkel διατύπωσε το κύριο αίτημά της ως εξής:
«Θέλουμε στην Ευρώπη - και, σε αυτό συμφωνούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση - να εξελίξουμε περαιτέρω την οικονομική και νομισματική ένωση σε μια ένωση σταθερότητας. Αυτό αποτελεί το αντίθετο από μια βραχυπρόθεσμη επείγουσα χειρουργική επέμβαση. Πρόκειται πολύ περισσότερο για το στρώσιμο ενός μόνιμου μονοπατιού του οποίου οι μπάρες προσανατολισμού περιέχουν αφενός διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα, και αφετέρου την δημοσιονομική εξυγίανση. Θέλω εδώ επαναλάβω την πεποίθησή μου ότι και τα δύο συνδέονται για μένα στενά. Σταθεροποίηση και ανάπτυξη είναι οι δύο βασικές όψεις του ίδιου νομίσματος, όταν πρόκειται για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης».

Εδώ βέβαια τίθεται το σοβαρό ερώτημα για ποια εμπιστοσύνη ενδιαφέρεται η Merkel; Για την εμπιστοσύνη των λαών ή για την εμπιστοσύνη των αγορών;
Είναι προφανές ότι ενδιαφέρεται πρωτίστως για την εμπιστοσύνη των αγορών αφού ως καγκελάριος έχει διακηρύξει ως κεντρικό οραματικό της διακύβευμα την επίτευξη μιας Δημοκρατίας συμβατής με την αγορά.

Από οικονομική άποψη ωστόσο η διαπίστωση της Merkel ότι η ανάπτυξη και η εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών πάνε χέρι με χέρι αποτελεί μια σκόπιμη αυταπάτη. Αυτό επισημάνθηκε μόλις πρόσφατα ξεκάθαρα ακόμα και από το ΔΝΤ κατά τη συζήτηση για τον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή και το ΔΝΤ δεν φημίζεται ιδιαίτερα για τον κοινωνικό ρομαντισμό του.

Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο οι κυβερνήσεις θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικές όσον αφορά τις δραστικές περικοπές δαπανών.
H λιτότητα στις αναπτυγμένα οικονομικά χώρες ίσως δεν αποτελεί πλέον τον κύριο παράγοντα για την προώθηση της ανάπτυξης, σε σχέση με την περίοδο όπου η οικονομική κρίση βρισκόταν στο ζενίθ σημειώνει η έρευνα του ΔΝΤ.
Στην έκθεση αναφέρεται επίσης ότι το να εξαναγκαστούν οι χώρες που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση, να μειώσουν απότομα τα ελλείμματά τους θα ήταν στην ουσία αντιπαραγωγικό. «Στην Πορτογαλία, για παράδειγμα, έχουμε χαλαρώσει τους στόχους για το δημοσιονομικό έλλειμμα», αναφέρεται στην έρευνα.
Πάραυτα η Γερμανία εμμένει στην άποψή της ότι οι οπισθοχωρήσεις στους στόχους για τη μείωση του χρέους θα είχε ως μόνο αποτέλεσμα να πληγεί η εμπιστοσύνη των αγορών.

Ακόμη πιο σαφής από το ΔΝΤ είναι ο Τζώρτς Σόρος ο οποίος λέει ευθαρσώς ότι «η λιτότητα δεν αποδίδει: δεν μπορείς να μειώνεις το χρέος μειώνοντας τον προϋπολογισμό». Η ανεπαρκής ζήτηση και οι περικοπές μειώνουν περισσότερο το ΑΕΠ και αυξάνουν τον πολλαπλασιαστή -αυτό δυσκολεύεται να το καταλάβει η κοινή γνώμη στη Γερμανία».
Όπως σημειώνει ο Τζορτζ Σόρος «η λιτότητα αποδίδει όταν αυξάνονται οι εξαγωγές και μειώνονται οι εισαγωγές• όταν όλοι κάνουν το ίδιο, τότε απλά δεν αποδίδει».

Το στρατηγικό διακύβευμα

Όλα αυτά είναι γνωστά στην Merkel και στους συνεργάτες της. Ωστόσο δεν ενδιαφέρονται κατά κύριο λόγο για την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών.
Το δημοσιονομικό ζήτημα αποτελεί περισσότερο έναν μοχλό για να επιβάλει η Γερμανία σε άλλα κυρίαρχα κράτη την ατζέντα της.

Το στρατηγικό διακύβευμα αυτό διατυπώθηκε από την Merkel ξεκάθαρα στο Νταβός:
«Υπάρχει όμως και το ερώτημα πόσο ισχυρή είναι η πολιτική βούληση να διατηρηθεί η συνοχή της ζώνης του ευρώ, πόσο μεγάλη είναι η διάθεση για μεταρρυθμίσεις, πόσο ισχυρή είναι η αλληλεγγύη στη ζώνη του ευρώ. Νομίζω ότι τους τελευταίους δώδεκα μήνες που έχουμε προχωρήσει σημαντικά σε αυτά τα σημεία [...].
Η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, καθορίζεται σημαντικά από τον παράγοντα του χρόνου. Δρομολογήσαμε [...] σταθεροποιητικά μέτρα και μία σειρά από διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις βρίσκονται σε εξέλιξη. [...]. Τώρα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον παράγοντα του χρόνου κατά τέτοιον τρόπο ώστε να μην οξυνθεί η πολιτική κατάσταση και έτσι να κλιμακωθούν και πάλι οι αστάθειες».

Στο σημείο αυτό ούτε λίγο ούτε πολύ η καγκελάριος καθομολογεί ότι η κρίση του ευρώ είναι για αυτήν μια χρονικά περιορισμένη ευκαιρία- ένα παράθυρο ευκαιρίας,- μέσα στο διάστημα της οποίας μπορεί να διατηρηθεί «προθυμία τν ευρωπαϊκών γειτόνων για μεταρρυθμίσεις».
Δεν είναι επομένως να απορεί κανείς γιατί η Merkel είναι κατηγορηματικά αντίθετη στο να εκτονωθεί εκείνο το κομμάτι της κρίσης που αφορά το δημόσιο χρέος και τα κρατικά ομόλογα μέσα από μια πιο ενεργή πολιτική της ΕΚΤ.

Η στρατηγική της Merkel έχει να κάνει όμως με αυτό που η Ναόμι Κλάιν ονομάζει ως «Δόγμα Σοκ», αναφερόμενη στην εκμετάλλευση μιας καταστροφής για την προώθηση επώδυνων μεταρρυθμίσεων που δεν είναι επιθυμητές ούτε από τους ανθρώπους ούτε από τους εκπροσώπους τους.

Είναι φανερό άλλωστε εάν πάρουμε για παράδειγμα τα ελληνικά μνημόνια ότι τα μέτρα που προβλέπουν περιέχουν τόσο μεγάλο πολιτικό κόστος που εν γένει είναι ανεπιθύμητα εξ ολοκλήρου από την πολιτική τάξη , ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ένα μέρος της αναγκάζεται να τα ψηφίσει λόγω της δαμόκλειας σπάθης μεταξύ κυβερνητικών προστακτικών, των κινδύνων μιας στάσης πληρωμών και της πιθανότητας μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Όσοι υπομείνανε δηλαδή το βαρύ πολιτικό κόστος μέχρι σήμερα προσπαθήσανε στην ουσία να αποφύγουνε ένα ακόμα βαρύτερο. Αυτό σεν σημαίνει βέβαια ότι πέσανε μέσα στην εκτίμηση τους,
Εξίσου όμως δεν σημαίνει ότι υπάρχει γενικότερη συναίνεση στην κυβερνητική πλειοψηφία με τις σκληρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που ζητάει η τρόικα. Υπάρχουνε μέτρα με τα οποία δεν συμφωνεί απολύτως κανένας.

Τέτοια μέτρα στην Ελλάδα είναι επί παραδείγματι το λεγόμενο χαράτσι , η εξίσωση πετρελαίου θέρμανσης και πετρελαίου κίνησης, η υπερφορορόλγηση ακινήτων, η μείωση κατώτατων συντάξεων και κατώτατων μισθών κ.ο.κ.

Η λογική της επιβολής διατυπώθηκε ξεκάθαρα από την Merkel στο Νταβός:
«Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η πολιτική εμπειρία ότι για να περάσει η πολιτική των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων η πίεση είναι συχνά απαραίτητη.
Για παράδειγμα, και στη Γερμανία, η ανεργία είχε ανέλθει στον αριθμό των πέντε εκατομμυρίων ανέργων πριν υπάρξει η προθυμία και διάθεση για την εφαρμογή των απαραίτητων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Το συμπέρασμά μου είναι το εξής:. εάν η Ευρώπη είναι τώρα σε μια δύσκολη κατάσταση, πρέπει τώρα να πραγματοποιήσουμε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ώστε να μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα αύριο».

Οι «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» της Merkel οδήγησαν πάντως εκατομμύρια Γερμανούς πολίτες στο σημείο να ζουν από την πρόνοια και να απασχολούνται στον χαμηλόμισθο τομέα. Αν προσθέσουμε την αρνητική έλξη που ασκεί ο χαμηλόμισθος τομέας σε όλη την κλίμακα και δομή των μισθών , μπορούμε κάλλιστα να ισχυριστούμε ότι οι μεταρρυθμίσεις αυτές έχουν οδηγήσει σήμερα στο σημείο πολύ λίγοι να ζούνε πολύ καλύτερα και οι περισσότεροι πολύ χειρότερα.

Είναι μάλλον ειρωνεία της ιστορίας ότι και ο προκάτοχος της Merkel, o Gerhard Schröder είχε ανακοινώσει της "διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις" του στο ίδιο μέρος οκτώ χρόνια νωρίτερα. Αυτός επίσης είχε παραδεχτεί με ειλικρίνεια:
«Πρέπει να απελευθερώσουμε την αγορά εργασίας μας και το έχουμε ήδη κάνει. Έχουμε δημιουργήσει ένα από τους καλύτερους χαμηλόμισθους τομείς που υπάρχουν στην Ευρώπη» (Gerhard Schröder – Davos 28-01-2005).
Δεν εκπλήσσει λοιπόν ότι σήμερα ο Gerhard Schröder δηλώνει υπερήφανος για την διάδοχο του και συγγενής στο πνεύμα.

Αυτά που εφήρμοσε αυτός σε επίπεδο Γερμανίας προσπαθεί η Merkel να εφαρμόσει σε όλη την Ευρώπη.
Όπως δηλώνει η ίδια το διακύβευμα είναι «πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι θα επιτύχουμε τα επόμενα χρόνια σε επίπεδο νομισματικής ένωσης μια συνοχή όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα ; Και με αυτό δεν εννοώ μια συνοχή στην ανταγωνιστικότητα που θα βρίσκεται κάπου στον μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών, δηλαδή κάπου στη μετριότητα, αλλά ένα επίπεδο ανταγωνιστικότητας που μετριέται από το αν μας δίνει πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές. [...]. Φαντάζομαι λοιπόν - και για αυτό συζητάμε τώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση – ότι θα αποφασίσουμε και θα υιοθετήσουμε ένα σύμφωνο ανταγωνιστικότητας ανάλογο του δημοσιονομικού σύμφωνου, με το οποίο όλα τα έθνη-κράτη θα συμφωνήσουν συνθήκες με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στις οποίες θα υποχρεωθούν, να βελτιώσουν εκείνα τα στοιχεία της ανταγωνιστικότητας τους που δεν ανταποκρίνονται στο απαραίτητο επίπεδο ανταγωνιστικότητας. Η διαδικασία αυτή θα αφορά συχνά ζητήματα όπως το μισθολογικό κόστος της εργασίας, το κόστος εργασίας ανά μονάδα , το κόστος της έρευνας, τις υποδομές και την διοικητική αποτελεσματικότητα».

Η Merkel ανακοίνωσε ανοικτά λοιπόν ότι η Ευρώπη θα πρέπει να ακολουθήσει το γερμανικό μοντέλο, να βάλει το τσεκούρι στο κράτος πρόνοιας, και να μειώσει παράλληλα τους μισθούς.
Το γεγονός ότι με μια τέτοια στρατηγική η Ευρώπη χαλάει ως εσωτερική αγορά ενδιαφέρει την Merkel λιγότερο από το να συμμετάσχει η Γηραιά Ήπειρο στον πιο ανοικτό μισθολογικό διαγωνισμό με τις αναδυόμενες οικονομίες και τις αναπτυσσόμενες χώρες. Την ίδια στιγμή ωστόσο η καγκελάριος αρνείται την εναρμόνιση της Γερμανίας στο κόστος εργασίας μέσω αύξησης μισθών.

Το μήνυμα της είναι ότι η Γερμανία, είχε κάνει τα πάντα σωστά και πρέπει να επιβραβευτεί για αυτό παραμένοντας ανταγωνιστική.
Στην πραγματικότητα ωστόσο ακόμα και οι οικονομολόγοι στο ίδιο το περιβάλλον της Merkel αμφισβητούν ότι η ζώνη του ευρώ έχει μόνον τότε μέλλον εάν εναρμονίσει το κόστος εργασίας και το κόστος παραγωγικότητας.
Για να υπάρξει εναρμονισμός χρειάζονται δύο πλευρές όχι μία.
Αυτό σημαίνει ότι και η Γερμανία θα έπρεπε να εναρμονιστεί με τους γείτονές της και να διασφαλίσει, για παράδειγμα μέσω υψηλότερων μισθών μια οικονομική εξισορρόπηση.

Αυτό όμως δεν θέλουν καθόλου να το ακούν οι ιθύνοντες στην Γερμανία. Για αυτούς υπάρχει μόνο ένας δρόμος στη ζώνη του ευρώ. Αυτός είναι δρόμος προς την κάθοδο των μισθών, ο δρόμος προς την αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων και του κράτους πρόνοιας.
Κατά την άποψη των Γερμανών νεοσυντηρητικών πρέπει να μάθουμε όλοι από την Γερμανία να νικάμε και να έχουμε ως πρότυπο τους καλύτερους , δηλαδή τους Γερμανούς.

Ώρα για αντιπαράθεση

Παρά το γεγονός ότι το μήνυμα αυτό αναπαράγεται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης από παλιά και ο θαυμασμός για την εργατικότητα και παραγωγικότητα των Γερμανών είναι παντού διάχυτος , προκαλείται επαίσχυντη εντύπωση όταν η ίδια η ηγεσία της Γερμανίας προστάζει επιτακτικά αυτόν τον θαυμασμό.

Το θέμα ωστόσο είναι από πού αντλεί η γερμανική ηγεσία το δικαίωμα αυτό.
Όπως έλεγε ο Μπρεχτ μόνο τα πιο χαζά μοσχάρια, επιλέγουν από μόνα τους το χασάπη.
Γιατί λοιπόν οι Ευρωπαίοι τελικά να επιλέξουν την Γερμανία;
Η Ευρώπη δεν είναι γερμανικό προτεκτοράτο, αλλά μια ένωση κυρίαρχων κρατών, και η Γερμανίδα καγκελάριος δεν έχει εντολή να υπαγορεύσει σε άλλα κυρίαρχα κράτη την πολιτική της στο όνομα της κρίσης του ευρώ.

Είναι προφανές ότι η Γερμανία φιλοδοξεί να παίξει ηγεμονικό ρόλο στην Ευρώπη και στον κόσμο. Αυτό το κάνει ωστόσο πολλές φορές παραβιάζοντας τις στοιχειώδεις αρχές της κοινής λογικής και της Δημοκρατίας.
Για να επιτύχει τους στόχους της η Γερμανία επιβάλει την λογική της στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Αυτή η πρακτική όμως δημιουργεί μια απίστευτη κούραση στους ευρωπαίους πολίτες απέναντι στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.
Μια αρχιτεκτονική που φαίνεται να χρησιμεύει μόνο στο να ακυρώνει τις δημοκρατικές λειτουργίες ενώ η κυριαρχία και η συμμετοχή των Ευρωπαίων δεν έχει μέλλον και δεν έχει λόγους ύπαρξης.
Εάν όλοι εμείς οι Ευρωπαίοι θέλουμε να σώσουμε την Ευρώπη και την ευρωπαϊκή ιδέα, πρέπει να απελευθερωθούμε από την κακοποίηση που της επιβάλει η πολιτική της Γερμανίας Θα πρέπει να αψηφήσουμε την Merkel. Ήρθε η ώρα.

Την αρχή φαίνεται να την κάνει το Βέλγιο το οποίο κατέθεσε καταγγελία στην Κομισιόν για αθέμιτο ανταγωνισμό από τη Γερμανία σε επίπεδο μισθών. Στην καταγγελία το Βέλγιο κάνει μάλιστα λόγο για «κοινωνικό dumping» στη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Στην επιστολή αυτή γίνεται εκτενής αναφορά για την τακτική των «μίνι θέσεων απασχόλησης» που χρησιμοποιείται στη Γερμανία. Στις θέσεις αυτές απασχόλησης η αμοιβή πολλές φορές δεν υπερβαίνει τα 3 ή 4 ευρώ την ώρα.. Όπως είναι γνωστό από στοιχεία της Κομισιόν , περίπου 7,5 εκατ. άνθρωποι εργάζονται με αυτές τις συνθήκες στη Γερμανία. Περισσότεροι δηλαδή από τους ενεργά απασχολούμενους στην Ελλάδα. εργάζονται με μισθούς έως 450 ευρώ το μήνα, χωρίς να πληρώνουν φόρους και χωρίς ασφαλιστικές εισφορές.
«Το Βέλγιο ζητά από την Κομισιόν να σταματήσει αυτό τον άπιστο ανταγωνισμό μεταξύ χωρών» δήλωσε η εκπρόσωπος της βελγικής κυβέρνησης Els Bruggeman και συμπλήρωσε: «Η Κομισιόν μπορεί να κάνει την Ευρώπη περισσότερο κοινωνική ένωση». Συμπλήρωσε ότι το θέμα έχει τεθεί και από εταιρίες της Γαλλίας και της Ολλανδίας.
Όπως δείχνει η ιστορία του ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου, καταγγελίες όπως αυτές που κατέθεσε το Βέλγιο μπορούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά απέναντι στην επιθετική πολιτική που ασκεί η Γερμανία. 

Καιρός λοιπόν να θέσουν όλοι οι «εταίροι» τα ζητήματα στα οποία η Γερμανία δεν είναι και τόσο υποδειγματική. Υπάρχει θέμα με το γερμανικό τραπεζικό σύστημα. Υπάρχει θέμα με το γερμανικό δημόσιο χρέος και με το χρέος των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης το οποίο δεν εγγράφεται στο δημόσιο χρέος. Υπάρχει μεγάλο ζήτημα με την μαύρη εργασία στην Γερμανία, και με την φοροδιαφυγή, με την διαφθορά και με τον υψηλό ρατσισμό. Υπάρχει μείζον ζήτημα με την πρακτική της μίζας που ασκούν γερμανικές επιχειρήσεις τύπου Siemens σε παγκόσμιο επίπεδο. Τέλος, υπάρχει θέμα με τις μαύρες καταθέσεις γερμανών κροίσων σε διάφορα τραπεζικά καταφύγια τύπου Παναμά. 

Από ελληνική σκοπιά δεν υπάρχει επίσης κανένας λόγος να μην τεθεί επί τάπητος τουλάχιστον το ζήτημα του γερμανικού κατοχικού δανείου εάν όχι όλο το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων , σε μια συγκυρία που τα ευρωπαϊκά κράτη αρχίζουν να στρέφονται καχύποπτα κατά της Γερμανίας.



Η Μονάδα Εφέδρων Καταδρομών Μ.Ε.Κ. σε συνεργασία με την Ελληνική Αεροπορική Ακαδημία σας ενημερώνει ότι συμμετέχει, στο 3ο Σχολείο Εφέδρων Αλεξιπτωτιστών 2013, που θα πραγματοποιηθεί στις 26, 27 και 28 Απριλίου 2013 στο Αεροδρόμιο Γενικής Αεροπορίας στη Πάχη Μεγάρων.

Το κόστος συμμετοχής ανέρχεται στο ποσό των τριακοσίων τριάντα ευρώ (330,00€)/άτομο για αρχική εκπαίδευση και των τρίων S/L αλμάτων που περιλαμβάνει το 3ο Σχολείο Εφέδρων Αλεξιπτωτιστών.

Το κόστος συμμετοχής για αρχική εκπαίδευση και του πρώτου S/L άλματος που περιλαμβάνει το 3ο Σχολείο Εφέδρων Αλεξιπτωτιστών ανέρχεται στο ποσό των διακοσίων τριάντα ευρώ (230,00€)/άτομο.

Επίσης με το πέρας της εκπαίδευσης εδάφους – ρίψεις αλεξιπτωτιστών θα απονεμηθούν αναμνηστικά διπλώματα, διπλώματα S/L και πτέρυγες αλεξιπτωτιστή της Ελληνικής Αεροπορικής Ακαδημίας.

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής επικοινωνήστε με τα τηλέφωνα και την ιστοσελίδα της M.E.K


Η βία κατά των συζύγων τους είναι αναγκαία πιστεύει το 62% των ανδρών στη Τουρκία σύμφωνα με πανεπιστημιακή έρευνα.

Παρά τις δεσμεύσεις της Τούρκου υπουργού Οικογένειας Φατμά Σαχίν (Fatma Sahin) ότι «η κυβέρνηση της Τουρκίας εργάζεται συστηματικά όχι μόνο να ελεγχθεί τη βία των ανδρών σε βάρος των γυναικών τους αλλά και να την εξαλείψει», νεώτερες έρευνες δείχνουν ότι δεν αρκεί μόνο η δουλειά αλλά πρέπει να γίνει στροφή 180 μοιρών στον τρόπο σκέψης και στα αντανακλαστικά των περισσοτέρων Τούρκων.

Έρευνα του πανεπιστημίου του Κιρίκαλε (Kirikkale, http://www.kku.edu.tr/) και του Οργανισμού «Χαρούμενα Παιδιά» σε 3500 τούρκους άνδρες κατέδειξε αυτό που ούτως ή άλλως αποτελεί θέσφατο στην Τουρκία ότι δηλαδή η βία των ανδρών κατά των συζύγων τους είναι απολύτως φυσιολογική, ευκολονόητη και πρακτική.

28% των ερωτηθέντων θεωρεί τη βία κατά των συζύγων είναι απαραίτητη. Αναφέρουν ότι αυτό πρέπει να γίνεται για να πειθαρχούν. 34%, που θεωρούν τον εαυτό τους ως μετριοπαθή, κρίνουν τη βία μέσα στο γάμο μόνο ως «περιστασιακά απαραίτητη». Συνολικά, λοιπόν, σχεδόν τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων εγκρίνουν το ξύλο στις γυναίκες τους.

Στο ερώτημα για ποιο λόγο δικαιολογείται η βία μέσα στο σπίτι, το 18% απάντησε ότι ο άνδρας είναι ο κυρίαρχος και μπορεί να χρησιμοποιεί βία όποτε εκείνος κρίνει απαραίτητο. 30,9% θα χτυπούσαν μόνο αν υπήρχε η κατάλληλη αφορμή ενώ το 37,9% δήλωσε ότι θα χρησιμοποιούσε το ξύλο για ζητήματα «τιμής», δηλαδή για να διαφυλάξει τις αρχές την τιμή, την ευπρέπεια και την πειθαρχία.

Υπενθυμίζεται ότι μόνο πέρσι δολοφονήθηκαν 125 γυναίκες από τους συζύγους ή τους συντρόφους τους, και η τάση είναι αυξητική καθώς φέτος, μόνο μέχρι το Μάρτιο έχουν καταγραφεί 14 δολοφονίες.

Επίσης, περισσότερες από 30.000 γυναίκες υπέστησαν σοβαρούς τραυματισμούς το 2012 μέσα στην οικογένεια. Και αυτά είναι μόνο τα επισήμως καταγεγραμμένα στοιχεία



Σε δέκα μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή καταδικάστηκαν από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Σερρών οι δυο φοιτητές που τον Αύγουστο του 2012 συνελήφθησαν να σκίζουν ελληνικές σημαίες και να προσχωρούν σε βανδαλισμούς στα γραφεία του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής.

Μάλιστα η εισαγγελέας ήταν χείμαρρος στην αγόρευσή της και όταν αναφέρθηκε στο σκίσιμο της σημαίας είπε στους νεαρούς: «Αν δεν σας αρέσει να είστε στην Ελλάδα, να αλλάξετε χώρα. Κουκούλες φοράνε μόνο οι ρουφιάνοι και οι θρασύδειλοι». Στη συνέχεια ζήτησε την καταδίκη τους σε δύο χρόνια φυλάκιση, με την κατηγορία της περιύβρισης και προσβολής Εθνικού Συμβόλου.

Οι δύο νεαροί είναι φοιτητές του ΤΕΙ Σερρών και ανήκουν στην Οργάνωση «Αναρχοαυτόνομο Στέκι Φοιτητών του ΤΕΙ Σερρών».



  • Πιέσεις σε Σαμαρά από Μπόμπολα-Ψυχάρη 
  • «Διακριτικές κινήσεις» της κυβέρνησης προς Έλληνες επιχειρηματίες για να καλυφθεί το 10% στην αύξηση κεφαλαίου. 
  • Ποιο είναι το «βαθύ λαρύγγι» της κυβέρνησης που ενημερώνει για όλα το Βερολίνο;

Μετά το ναυάγιο του deal Εθνικής-Eurobank αποκαλύφθηκαν οι προθέσεις των δανειστών και ιδιαίτερα των Γερμανών.
Στόχος τους ήταν να ματαιώσουν τη συμφωνία γιατί ήξεραν ότι ένας τραπεζικός κολοσσός δεν θα μπορούσε να πουληθεί σε χαμηλή τιμή για να μην πούμε ότι ήταν αδύνατο να πουληθεί και να ελεγχθεί απόλυτα από τους δανειστές.

Το οικόπεδο που λέγεται «Εθνική Τράπεζα» είναι γωνία. Όποιος το ελέγχει, ελέγχει την οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας, αποφασίζει αυτός ποιες επιχειρήσεις και ποιες δραστηριότητες θα έχουν πρόσβαση σε κεφάλαια δανεισμού. Ελέγχει τις επισφάλειες, τα κόκκινα δάνεια, μπορεί να βάλει στο χέρι ακίνητα και επιχειρήσεις, μέσω των στεγαστικών και επιχειρηματικών δανείων που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Εθνική Τράπεζα έχει πετύχει να διεισδύσει και στις χώρες της Βαλκανικής και να διατηρεί ένα πολύ σημαντικό μερίδιο σε αυτές.

Το «πέρασμα» της Εθνικής σε γερμανικά χέρια φοβίζει τη διαπλοκή αλλά και όσους έχουν δανειοδοτηθεί με χαριστικό τρόπο. αφού θα εκβιάζονται και θα είναι απόλυτα εξαρτώμενοι από τα νέα αφεντικά της Τράπεζας. Δεν θα έχουν να κάνουν με τον οποιοδήποτε κύριο Ταμβακάκη ή Τουρκολιά αλλά με μία απρόσωπη και στυγνή διοίκηση που θα ασκείται από το Βερολίνο.

Φυσικά το μεγάλο ζητούμενο είναι να παραμείνει η Εθνική σε ελληνικά χέρια, αφού η παραγωγική και αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας επιβάλλει μία τράπεζα που δεν θα ελέγχεται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και ουσιαστικά από τους δανειστές.
Την τελευταία εβδομάδα, επιχειρηματίες που ελέγχουν ΜΜΕ αλλά και έχουν και άλλες δραστηριότητες, άσκησαν πιέσεις στον Πρωθυπουργό για να αναλάβει πρωτοβουλίες για να καλυφθεί το 10% της αύξησης κεφαλαίου από ιδιωτικά κεφάλαια και να μην περάσει η Εθνική κάτω από τον έλεγχο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
Υπέρ αυτής της προοπτικής είναι και Έλληνες επιχειρηματίες που φοβούνται το ενδεχόμενο ελέγχου της τράπεζας από τους Γερμανούς.

Σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν ήδη αρχίσει να κινούνται στην κατεύθυνση συγκέντρωσης κεφαλαίων ισχυρά ονόματα της ναυτιλίας αλλά και Έλληνες επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται, επιχειρηματικά, στο εξωτερικό.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει απέναντι σε όλο αυτό το σκηνικό.
Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ενθαρρύνει διακριτικά το εγχείρημα αφού δεν θέλει να προκαλέσει το Βερολίνο.

Οι Γερμανοί από την πλευρά τους παρακολουθούν και αυτοί από πολύ κοντά τις εξελίξεις. ‘Έχουν ήδη πληροφορηθεί την προσπάθεια που γίνεται και αυτό αποδεικνύει ότι εντός των κόλπων της κυβέρνησης υπάρχει ένα «βαθύ λαρύγγι» που παρέχει άμεση και προνομιακή πληροφόρηση στο Βερολίνο για τις κινήσεις αυτές.

Πολλοί είναι αυτοί που δείχνουν συγκεκριμένο υπουργό που θεωρείται τροϊκανότερος των τροϊκανών.






Γράφει η Ελένα Τσερνιένκο

Προ ημερών, στην Τουρκία βρέθηκε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, κ. Σ. Λαβρόφ. Όλες οι πληροφορίες που «διαρρέουν» ρωσικοί διπλωματικοί κύκλοι για τις επαφές με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, κ. Νταβούτογλου, δείχνουν τη διάσταση απόψεων των δύο πλευρών, ειδικά για τη Συριακή κρίση.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ είχε στις 17 Απριλίου 2013 επαφές στην Κωνσταντινούπολη με τον Τούρκο ομόλογό του, Αχμέτ Νταβούτογλου. Μετά τη συνάντηση έδωσαν κοινή συνέντευξη Τύπου, όπου έδειχναν να μην υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των δύο πλευρών. Κι’ όμως, την ίδια ώρα που έκαναν δηλώσεις οι υπουργοί, γινόταν σαφές ότι οι απόψεις τους ειδικά για το θέμα της Συρίας, είναι ριζικά αντίθετες. Άλλωστε, η Τουρκία δεν έχει επιστρέψει ακόμα στη Ρωσία το φορτίο που κατασχέθηκε παράνομα από το αεροπλάνο, το οποίο είχε υποχρεωθεί από την Τουρκία σε αναγκαστική προσγείωση, πέρυσι, ενώ έκανε πτήση προς τη Δαμασκό.

Σκοπός των συνομιλιών ήταν η προετοιμασία της προγραμματισμένης για το Φθινόπωρο συνάντησης μεταξύ του προέδρου της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, και του Τούρκου πρωθυπουργού, Ταγίπ Ερντογάν, στο πλαίσιο του Συμβουλίου συνεργασίας σε ανώτατο επίπεδο. Με το πέρας των συνομιλιών, διάρκειας δύο ωρών, οι υπουργοί εξέδωσαν κοινή δήλωση στην οποία τόνισαν «με ικανοποίηση» την «απουσία διμερών προβλημάτων μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας». Όπως προκύπτει από τη δήλωση, οι εμπορικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών διευρύνονται, η στρατηγική συνεργασία στον ενεργειακό τομέα ενισχύεται, ενώ οι ανθρωπιστικής και πολιτιστικής φύσεως επαφές διευρύνονται.

Διαφορές για το Συριακό ζήτημα
Αν πιστέψει κανείς τη δήλωση, ανάμεσα σε Μόσχα και Άγκυρα βασιλεύει μια απόλυτη αρμονία σε σχέση με τα διεθνή θέματα, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου της Συρίας. Στο έγγραφο αναφέρεται ότι οι δύο υπουργοί «εκφράζουν τη βαθιά ανησυχία τους για τους θανάτους, τις μαζικές καταστροφές και τον ανθρώπινο πόνο στη Συρία», και προτίθενται «να συνεχίσουν τη συνεργασία σε αντιστοιχία με το ανακοινωθέν της 30ης Ιουνίου 2012 (σ.σ. της Γενεύης) της “Ομάδας δράσης” για τη Συρία».

Ωστόσο, στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που ακολούθησε, αποδείχθηκε ότι οι πλευρές ερμηνεύουν διαφορετικά το συγκεκριμένο ανακοινωθέν. Σύμφωνα με τη Ρωσία, σε αυτό δεν υπάρχει κανένας υπαινιγμός ότι βασική προϋπόθεση για το ξεκίνημα του πολιτικού διαλόγου στη Συρία αποτελεί η παραίτηση του προέδρου Μπασάρ Άσαντ. Ο κ. Λαβρόφ εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του, διότι «οι χώρες, οι οποίες ποντάρουν στον πόλεμο μέχρι την τελική νίκη, δημιουργούν τεχνητά εμπόδια στην πορεία των διαπραγματεύσεων, προβάλλοντας ως προϋπόθεση την αλλαγή του καθεστώτος». Αυτό, σύμφωνα με τον ρώσο υπουργό, «είναι απολύτως εκτός πραγματικότητας».

«Η επιλογή είναι πολύ απλή», συνέχισε ο κ. Λαβρόφ, διευκρινίζοντας, ότι «αν προτεραιότητα αποτελεί ο τερματισμός της σύγκρουσης, τότε πρέπει να υποχρεωθούν όλοι όσοι πολεμούν εκεί, να σταματήσουν να το πράττουν χωρίς οποιουσδήποτε προκαταβολικούς όρους, και να πειστούν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Εάν δε, προτεραιότητα είναι η αποχώρηση του Άσαντ, τότε ελλείψει της αντικειμενικής δυνατότητας να το κάνουν, το τίμημα θα είναι οι ζωές όλο και περισσότερων ζωών απλών Συρίων».

Ο κ.Νταβούτογλου, όμως, φαίνεται να έχει διαφορετική άποψη. Όπως δήλωσε, «η κρίση στη Συρία είναι αποτέλεσμα της βίας που επιδεικνύει το καθεστώς Άσαντ απέναντι στο λαό του». Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας ανέφερε ότι η Άγκυρα «από την αρχή της συριακής κρίσης, προέτρεπε και προειδοποιούσε προσωπικά τον Άσαντ και τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του, να σταματήσουν τη βία σε βάρος του συριακού λαού», αλλά οι προσπάθειες αυτές αποδείχθηκαν μάταιες. Όπως δήλωσε, «δυστυχώς η κρίση δεν είναι δυνατόν να επιλυθεί με πολιτικές και διπλωματικές μεθόδους».

Κεκλεισμένων των θυρών
Σύμφωνα με ρωσική διπλωματική πηγή, στη συνομιλία κεκλεισμένων των θυρών ο Αχμέτ Νταβούτογλου κάλεσε τον Σεργκέι Λαβρόφ να συμφωνήσουν για τα ενδεχόμενα μέτρα σε περίπτωση που ο πολιτικός διάλογος στη Συρία καταλήξει σε αποτυχία. Ωστόσο, ο επικεφαλής του ρωσικού ΥΠΕΞ αντέτεινε ότι, καταρχάς, θα ήταν καλό να ξεκινήσει αυτός ο διάλογος, και μόνο στη συνέχεια να ακολουθήσει η επεξεργασία των μέτρων, ανάλογα με τα αποτελέσματά του».

Οι διαφωνίες στο θέμα της Συρίας είχαν προκαλέσει το περασμένο φθινόπωρο σοβαρές αναταράξεις στις σχέσεις Ρωσίας - Τουρκίας, ύστερα από τον εξαναγκασμό από δύο τουρκικά μαχητικά F-16, του επιβατικού αεροπλάνου της SyrianAir που εκτελούσε το δρομολόγιο Μόσχας-Δαμασκού, να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Άγκυρας. Οι τουρκικές αρχές είχαν ανακοινώσει ότι στο σκάφος βρέθηκαν πυρομαχικά. Στην πραγματικότητα όμως, στο χώρο αποσκευών του αεροπλάνου βρίσκονταν μόνο 12 κιβώτια με τεχνικά εξαρτήματα για τα συριακά ραντάρ, καθώς και το έντυπο υλικό που τα συνόδευε.

Κατόπιν, οι τουρκικές αρχές παραδέχτηκαν το λάθος, αλλά το φορτίο δεν το έχουν επιστρέψει. Όπως ανέφερε ρωσική διπλωματική πηγή, η Ρωσία έχει στείλει ήδη αρκετές ρηματικές διακοινώσεις στην Άγκυρα, με τις οποίες ζητά την επιστροφή του φορτίου. Το ίδιο έχει κάνει και η Δαμασκός. Ωστόσο, η τουρκική πλευρά δεν έχει ικανοποιήσει τα αιτήματα και το συγκεκριμένο ζήτημα εξακολουθεί να εκκρεμεί.



Σόιμπλε: Η ΕΚΤ να μειώσει την διαθέσιμη ρευστότητα

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε σήμερα ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) θα έπρεπε να προσπαθήσει να περιορίσει την ποσότητα της διαθέσιμης ρευστότητας στην ευρωζώνη, αν και αναγνώρισε παράλληλα την «επισφαλή» οικονομική κατάσταση ορισμένων χωρών της ευρωζώνης.

«Υπάρχει πολύ χρήμα στην αγορά, κατά την άποψή μου πάρα πολύ χρήμα», είπε ο Σόιμπλε σε μια συνέντευξή του στην εβδομαδιαία γερμανική οικονομική επιθεώρηση Wirtschaftswoche.

«Εάν η ΕΚΤ προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει όση επιρροή διαθέτει για να μειώσει αυτή την μεγάλη ρευστότητα, αυτό θα ήταν καλοδεχούμενο για εμένα», τόνισε ο Σόιμπλε, προσθέτοντας ότι το ευρωπαϊκό κεντρικό πιστωτικό ίδρυμα έχει καταφέρει με επαρκή τρόπο να μειώσει τον πληθωρισμό κάτω από το 2%.

«Εμείς στη Γερμανία δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλές ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται ακόμα σε μια επισφαλή κατάσταση σε ό,τι αφορά την οικονομική ανάπτυξη», πρόσθεσε ο ίδιος. Αλλά η διοχέτευση μεγάλων ποσοτήτων ρευστού στις οικονομίες τους χωρίς βαθιές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις δεν θα δημιουργούσε συνθήκες για βιώσιμη ανάπτυξη, εκτίμησε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας.

Βέβαια, όλοι καταλαβαίνουν τι θα σήμαινε μία μείωση της ρευστότητας για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, που ήδη υποφέρουν οικονομικά. Προφανώς, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, δεν κρύβει την χαρά του, ούτε φυσικά τα σαδιστικά του ένστικτα και εμφανίζεται πλέον χωρίς καμία απολύτως διάθεση απόκρυψης των εγκληματικών σκέψεών του.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες και εάν και εφόσον οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης είχαν κάποιο πολιτικό ανάστημα (έστω και ελαφρώς κάτω του μετρίου) θα είχαν αποστομώσει άμεσα τον κυνικό Σόιμπλε, ο οποίος δείχνει αδιάφορος για την πραγματική φύση του οικονομικού προβλήματος και της κρίσης της Ευρώπης. Αλλά, οι σημερινοί ηγέτες -κυρίως των χωρών του ευρωπαϊκού νότου- είναι πιθαμιαίου πολιτικού αναστήματος και εμφανίζονται όχι μόνο ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τον Σόιμπλε, αλλά ακολουθούν -σαν μαριονέτες- τις υποδείξεις της Γερμανίας, η οποία έχει καταστεί σαφές πως δεν επιθυμεί την διάσωση κανενός πλην της εξυπηρέτησης των δικών της συμφερόντων...



Γράφει ο Σαράντος Ι. Καργάκος
Ιστορικός – Συγγραφέας

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν –αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’ απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’ αυτό το λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε...»! Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί – κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι’ αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα ’ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας... σκοτώσουν.

Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων».
Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά – βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:
- Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!...
Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό – σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.

Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.
- Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω...
Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:
- Να ’σαι συγχωρεμένος...
Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ’ έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι’ αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο – κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.
Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.





Η γερμανική αστυνομία εξουδετέρωσε ένα ύποπτο δέμα το οποίο είχε σταλεί στο γραφείο του προέδρου της Γερμανίας Γιοάχιμ Γκάουκ σήμερα, όπως δήλωσε ένας εκπρόσωπος της προεδρίας.

«Διεξήχθη μια ελεγχόμενη έκρηξη στο πάρκο πλάι στο προεδρικό μέγαρο.
Η πρώτη εκτίμηση έδειχνε ότι υπήρχε σοβαρός κίνδυνος», δήλωσε ο εκπρόσωπος του προέδρου.

Το επεισόδιο σημειώθηκε μία ημέρα αφού οι αρχές των ΗΠΑ άσκησαν δίωξη σε βάρος ενός άνδρα ο οποίος ταχυδρόμησε επιστολές στον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα και έναν Αμερικανό γερουσιαστή οι οποίες περιείχαν μια ουσία που όταν ελέγχθηκε αποδείχθηκε θετική σε ρικίνη, ένα θανατηφόρο δηλητήριο.

Πηγή: ΑΜΠΕ


Όσα απάνθρωπα συνέβησαν στη Μανωλάδα με τους ατυχείς λαθρομετανάστες που δέχτηκαν δολοφονική επίθεση από «εκπροσώπους» των «εργοδοτών» τους δεν τιμούν την κοινωνία, το κράτος και την περιοχή. Παραπέμπουν σε αιματηρές σκηνές από ταινίες για τον δουλοκτητικό αμερικανικό Νότο ή την αποικιοκρατούμενη Ινδία. Συν τοις άλλοις, περνούν στο εσωτερικό της χώρας και στη διεθνή κοινότητα τα χειρότερα δυνατά μηνύματα: ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι ένας τόπος όπου βασιλεύει η κτηνωδία και ενθαρρύνεται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Για όλα τα παραπάνω βασικοί υπαίτιοι δεν είναι οι αυτουργοί των ένοπλων επιθέσεων, οι οποίοι πρέπει να τύχουν του δέοντος ποινικού κολασμού για τις πράξεις τους. Εκείνοι που φιλοτέχνησαν το πρόσωπο του τέρατος είναι οι ιθύνοντες που διαχειρίστηκαν τη μοίρα της χώρας την παρελθούσα εικοσαετία και άφησαν τα πράγματα στην τύχη τους.

Υπουργοί Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξεως που παρέλαβαν κράτος και παρέδωσαν ξέφραγο αμπέλι. Γενικοί γραμματείς υπουργείων, επιθεωρητές εργασίας και εφοριακοί που τάισαν το θηρίο της κερδοσκοπίας μέσω του δουλεμπορίου.

Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, «λειτουργοί» των ΜΜΕ, κυκλώματα δικηγόρων και πρόσωπα με απροσδιόριστες επαγγελματικές ιδιότητες που βοήθησαν πολύ στο ξεθεμέλιωμα της πατρίδας μας από την πλημμυρίδα της λαθρομετανάστευσης.

Η λύση είναι τόσο απλή και τόσο εύκολη, ώστε να εντάσσονται αυτοδικαίως στη σπείρα των αποδομητών όλοι όσοι δεν την υλοποιούν. Η λύση, φυσικά, είναι η άνευ εξαιρέσεων, αστερίσκων και δικαιολογιών εφαρμογή των νόμων. Ακόμα και των πιο ατελών ή αμφισβητίσιμων.

Οι λαθρομετανάστες να απελαύνονται. Σε εκείνους που απασχολούν παρανόμως συνανθρώπους μας χωρίς χαρτιά να επιβληθούν οι προβλεπόμενες αστικές και ποινικές κυρώσεις. Τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης που κωφεύουν ενώπιον της εκκωφαντικής πραγματικότητας να απολύονται και να περνούν από εξονυχιστικό έλεγχο «πόθεν έσχες» και περιουσιακής κατάστασης. Οι πολιτικοί που συνήργησαν στη δημιουργία αυτού του χάους να αποδοκιμαστούν από τα κόμματα και τους εκλογείς.

Αλήθεια, η Αστυνομία, η Εφορία και η Επιθεώρηση Εργασίας δεν γνώριζαν τι συμβαίνει στη Μανωλάδα; Προς τι η έκπληξη;