Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Οκτ 2011

Την ανάγκη να ψηφιστεί με ευρεία πλειοψηφία από τη Βουλή η ευρωπαϊκή συμφωνία για την βιωσιμότητα του ελληνικού δημοσίου χρέους, υπογράμμισε σε δηλώσεις του από τις Βρυξέλλες ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Βενιζέλος.

«Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση θεωρεί ότι τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυξημένο αίσθημα ευθύνης και ως εκ τούτου να ψηφίζονται ει δυνατόν στη Βουλή με ευρεία πλειοψηφία, όχι επειδή αυτό είναι νομικά αναγκαίο, αλλά γιατί αυτό είναι εθνικά επιβεβλημένο και πολιτικά υπεύθυνο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Βενιζέλος ερωτηθείς σχετικά.

Έτσι ο Βενιζέλος επιβεβαίωσε τον … Καρατζαφέρη που ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός και μαρτυριάρης στο δελτίο ειδήσεων του MEGA. Καθώς αποκάλυψε το περιεχόμενο της συνομιλίας που είχε σήμερα με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Οικονομικών, καθηγητής κ. Βενιζέλο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Καρατζαφέρη, ο κ. Βενιζέλος του εκμυστηρεύτηκε ότι η Κυβέρνηση προτίθεται να ζητήσει την αυξημένη πλειοψηφία των 180 ψήφων για την κύρωση της συμφωνίας για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.

Να διευκρινίσουμε ότι κατά το Άρθρο 28 παράγραφος 2 του Συντάγματος, η αυξημένη πλειοψηφία των 180 απαιτείται για την ψήφιση μιας συμφωνίας μόνον όταν η Βουλή εκχωρεί «σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα»

Κατά συνέπεια: Αν η κυβέρνηση ζητήσει την ψήφιση της συμφωνίας με 180 ψήφους είναι σαν να ομολογεί ότι εκχωρεί αρμοδιότητες, που προβλέπονται από το Σύνταγμα υπέρ της Ελληνικής Κυβέρνησης, σε ξένους οργανισμούς.

Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ΕΚΧΩΡΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ.

Γιατί, όμως, το κάνει αυτό ο κ. Βενιζέλος;

Πρώτον, επειδή φοβάται ότι η Κυβέρνηση δεν θα περάσει αυτή τη συμφωνία από τη Βουλή.

Δεύτερον, επειδή γνωρίζει την ήδη διακηρυγμένη θέση του Αντώνη Σαμαρά, ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει αυτή τη συμφωνία – άρα μ’ αυτόν τον τρόπο θέλει να εξωθήσει τη χώρα σ’ εκλογές! Kαι να φορτώσει την ευθύνη στον Αντώνη Σαμαρά!

Όσον, αφορά στον κ. Καρατζαφέρη, που φωνασκεί εσχάτως εναντίον της Κυβέρνησης. Ότι και να λέει, ό,τι και κάνει, ουδείς ξεχνάει ότι είπε «Ναι» στο Μνημόνιο. Και το υπερασπίστηκε με πάθος! Προσπάθησε δε να μας πείσει ότι το Μνημόνιο θα μας έσωζε! Και χαρακτήριζε τον Αντώνη Σαμαρά «ανεύθυνο» που καταψήφισε το Μνημόνιο!

Η αλήθεια είναι ότι το Μνημόνιο, η Κυβέρνηση και η Τρόϊκα, ευθύνονται σε μέγιστο βαθμό για τη σημερινή κατάσταση.

Άρα, ο κ. Καρατζαφέρης είναι συνυπεύθυνος για ό,τι συμβαίνει σήμερα. Δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Επομένως, ας μην προκαλεί κι άλλο τον ελληνικό λαό παριστάνοντας τον κήνσορα!

ΚΡ

Ακραίες μορφές κινητοποιήσεων σχεδιάζει, σύμφωνα με πληροφορίες, το συλλογικό όργανο των επαγγελματικών ομάδων, (γιατροί συμβολαιογράφοι, δικηγόροι , φαρμακοποιοί , ταξιτζήδες και 25 κλάδοι ακόμη), που συνεδρίασε το πρωί της Δευτέρας.

Εξετάζεται πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να προχωρήσουν σε αποκλεισμό του «Ελ. Βενιζέλος» την Τετάρτη ή την Πέμπτη, την ώρα που θα προσγειώνεται το πρωθυπουργικό αεροσκάφος ώστε να μην επιτρέψουν στον Παπανδρέου να γυρίσει στην Αθήνα αν έχει υπογράψει πέρα από το «κούρεμα», την κηδεμονία της χώρας στην Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Κατά τις ίδιες πηγές, ένας - δύο από όσους βρέθηκαν στην εκδήλωση ενημέρωσαν αμέσως το Μαξίμου για αυτή την πρόταση προκαλώντας τρομερά χτυποκάρδια.

«Πρόκειται για στελέχη του ΠΑΣΟΚ που το παίζουν παραπονούμενοι μόνο και μόνο για να συμμετέχουν στις συνεδριάσεις μας. Τους έχουμε εντοπίσει και τους ξέρουμε» αναφέρουν εκπρόσωποι του συλλογικού οργάνου.

Πηγή


  • Του Γιώργου Κράλογλου
Οι «εθνικισμοί» της κυβέρνησης και οι «παλικαρισμοί» του κ. Ευ. Βενιζέλου και του «υφισταμένου» του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου όπως και τα «κακοστημένα» πανυγηράκια αισιοδοξίας δεν δείχνουν να αποτρέπουν τόσο την (δεδομένη) απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας όσο και την ευρωπαϊκή πολιτική βούληση εγκλωβισμού της Ελλάδας στα όρια ενός Βαλκανικού περιβάλλοντος με αντίστοιχο οικονομικό επίπεδο και ποιότητα ζωής.

Πρόκειται για την νέα «ταυτότητα» που ετοιμάζουν για την Ελλάδα οι δανειστές μιας και δεν τους συμφέρει (ακόμη ίσως) να την αποπέμψουν από την Ευρωζώνη και συνεπώς υποχρεούνται να την ανεχθούν και να την «σώσουν».

Αυτά όμως θα γίνουν με τον δικό τους τρόπο και τα δικά τους μέτρα και θα επιβληθούν στην Ελλάδα με την«απειλή» ότι αν δεν τα τηρήσετε δεν θα έχετε να πληρώσετε μισθούς και συντάξεις.

Πρόκειται για την μοίρα στην οποία θα υποταχθούμε, θέλουμε δεν θέλουμε, από το 2012 και άγνωστο μέχρι πότε γιατί, εδώ που φθάσαμε, η λύση αυτή προσφέρεται ως η «ιδανικότερη» καθώς το επόμενο σκαλοπάτι είναι η έξοδος μας από το ευρώ και η επιστροφή στην δραχμή.

Λύση όμως που θα μας οδηγήσει τόσο και εκτός Βαλκανίων που μπροστά μας οι Βαλκανικοί λαοί θα φαντάζουν ως προχωρημένοι Ευρωπαίοι.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεχάσουμε με τα δεδομένα αυτά (που ασφαλώς και δεν μπορεί να είναι αποτυπωμένα σε κάποια πρακτικά αλλά διακρίνονται με γυμνό οφθαλμό σε όποιον πράγματι θέλει να τα δει) είναι ότι η νέα Βαλκανική μας ταυτότητα (εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εντός της Ευρωζώνης) δεν θα επιτρέπει τους μέχρι χθες (ασφαλώς εκτός πραγματικότητας) οραματισμούς ότι η Ελλάδα θα αποτελέσει ενεργειακό κόμβο στα Βαλκάνια... Η Ελλάδα θα έχει ρυθμιστικό ρόλο στις ενεργειακές εξελίξεις... Και άλλες παρόμοιες ιστορίες για αγρίους.

Θυμάστε ασφαλώς τα βλακώδη πανηγύρια των κυβερνήσεων Κ. Σημίτη και Κ. Καραμανλή για τα ελληνικά ενεργειακά οράματα και τον ρόλο της Ελλάδας όταν υπογράφαμε την, χωρίς αντίκρισμα, συμφωνία για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη και τις άλλες συμφωνίες (ουσιαστικής) εξυπηρέτησης Ευρωπαϊκών και ειδικότερα Ιταλικών και Τούρκικων συμφερόντων.

Τότε που οι «κουτόφραγκοι» γέλαγαν κάτω από τα μουστάκια τους για τους πανηγυρισμούς μας και οι αμερικανοί μας τράβαγαν τα αυτιά ενώ ανέθεταν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στους ενεργειακούς αγωγούς στην Τουρκία.

Το δεύτερο που πρέπει να ξεχάσουμε μαζί με την φτωχή Ελλάδα των πλουσίων Ελλήνων είναι η βιομηχανία, η βιοτεχνία, οι Τράπεζες και το εμπόριο που γνωρίζαμε μέχρι το 2009.

Υπό τις σημερινές συνθήκες μέσα στην διετία 2012-2014 η εικόνα στην μεταποίηση, στο εμπόριο, στην διακίνηση και στις σχέσεις με το Τραπεζικό σύστημα θα είναι «μαγική». Ενώ στα χαρτιά και στους κυβερνητικούς απολογισμούς θα μιλάμε για εθνική παραγωγή και σχέδια ανάπτυξης στους δρόμους και στα Ταμεία, θα τριγυρνούν πάνω από 1.000.000 άνεργοι (ίσως και 1.500.000) ενώ η ενοικίαση καταστήματος και η πώληση κεντρικού διαμερίσματος θα είναι είδηση για τα μέσα ενημέρωσης...

Η επόμενη εικόνα που θα πρέπει να συνηθίσουμε θα είναι ο ανταγωνισμός των Ελλήνων εργατών και υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα με τους μετανάστες και τους λαθρομετανάστες στο 90% των προσφερομένων θέσεων εργασίας των 300-400 ευρώ τον μήνα. Γιατί ο αριθμός των μεταναστών και λαθρομεταναστών παρά την κρίση θα αυξηθεί στην Ελλάδα, πρώτον επειδή δεν τους θέλει η υπόλοιπη Ευρώπη και δεύτερον διότι δεν έχουν πρόβλημα να «χτυπήσουν» τις ίδιες δουλειές και με 200 ευρώ.

Άλλωστε στην επαρχία (με βασικό κέντρο την Πελοπόννησο και ειδικότερα την Αργολίδα, την Τροιζηνία και την Μεσσηνία) παίρνει ήδη μεγάλες διαστάσεις το φαινόμενο εξασφάλισης ύπνου και φαγητού σε Πακιστανούς και Ινδούς λαθρομετανάστες έναντι 2-3 ευρώ την ημέρα, αλλά σε ομάδες 50-100 ατόμων (οπότε το κέρδος για τον «λοκαντιέρη» είναι 150-200 ευρώ και άνω την ημέρα). Οι ομάδες αυτές που κοιμούνται και τρώνε σε πρώην στάβλους που μετατρέπονται σε «στρατώνες» διπλών κρεβατιών μαζεύουν αγροτικά προϊόντα και πληρώνονται με το κιλό της σοδειάς που μάζεψαν...

Εικόνα ντροπής όμως που θα φανεί μέσα στην επόμενη διετία θα είναι στην παιδεία όπου η έλλειψη πόρων για την χρηματοδότηση και την συντήρηση της (αναγκαστικής για τα ελληνικά δεδομένα) παραπαιδείας και του ιδιωτικού τομέα θα οδηγήσει τα μικρά σημερινά παιδιά στην εξαιρετικά ελλιπή εκπαίδευση μιας και το σύστημα μας θα συνεχίσει να ζει και να υποφέρει υπό την κατοχή ομάδων που θα αντιδρούν για να αντιδρούν και θα κάνουν καταλήψεις για χαβαλέ.

Η πορεία προς την αθλιότητα είναι , κατά την γνώμη μου, βεβαία και μη ανατρέψιμη.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ με τις ιδεολογικές τριτοκοσμικές του ρίζες θα παρουσιάζεται ότι έχει επιτύχει επιτέλους τον σοσιαλισμό που (δήθεν) πίστευε. Και άρα θα βρει τρόπο να δικαιολογήσει την κατάσταση.

Η Νέα Δημοκρατία θα δικαιολογήσει επίσης την κατάσταση αφού έχει αποδείξει μέχρι τώρα ότι δεν έχει σαφή ιδεολογική ταυτότητα και ιδίως ικανότητα να φέρει στον τόπο πραγματικά ριζοσπαστικές λύσεις.

Και τα υπόλοιπα μικρά κόμμα είναι απλώς στον κόσμο τους...


  • Δεν επιτρέπουν να αναδειχθούν ηγέτες, επειδή τρέμουν την επανάσταση των πολιτών
  • Οι άβουλοι, χωρίς ουσιαστικό πολιτικό λόγο, ποδηγετούμενοι, με πολλά "χρέη" και ανεπαρκείς "ηγέτες" - υπηρέτες προωθούνται αποκλειστικά από εκείνους που ζούνε πατώντας επί πτωμάτων
Tο παρόν είναι μετάφραση άρθρου του Stratis G. Camatsos, που δημοσιεύθηκε στην NewEurope
Υπάρχει Έλληνας ηγέτης να ανάψει την σπίθα;

Την περασμένη εβδομάδα, το κοινό είδε τη μεγαλύτερη διαδήλωση που έχει καταγραφεί ποτέ στην Ελλάδα.
Η αιτία είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο…Είναι η δημοσιονομική αναδιάρθρωση της οικονομίας στην Ελλάδα μέσα από σκληρά μέτρα, που επιβάλλονται από την τρόικα και που επηρεάζουν τη μεσαία τάξη και τη νεολαία σε μεγάλη κλίμακα.

Υπάρχει κάτι αδυσώπητο και θυμωμένο στον αέρα…

αλλά μια λέξη που αρχίζει να παίρνει μορφή, που προέρχεται από αυτές τις απλές σκέψεις και τα σκοτεινά οράματα, γίνεται όλο και πιο πιθανή και ακούγεται σαν μια σειρήνα τραγούδι – επανάσταση.

Είναι πιθανό ότι οι Έλληνες, και οι σε όλο τον κόσμο υποστηρικτές τους, με παράλληλες κινήσεις κατά των χρηματοπιστωτικών οργανισμών σήμερα, έχουν βαρεθεί και είναι έτοιμοι να πάρουν κάποιες απαντήσεις και να πάρουν πίσω το βιός τους, τις κυβερνήσεις τους και τη χώρα τους; Ο Τόμας Τζέφερσον είχε πει κάποτε: “Κάθε γενιά χρειάζεται μια νέα επανάσταση.” Θα μπορούσε αυτή να είναι η στιγμή...;;

Aυτή η γενιά βλέπει μια πραγματική αλλαγή, μια πραγματική πρωτοβουλία που θα μπορούσε να εγκαινιάσει μια νέα εποχή που αντικατοπτρίζει την πραγματικά δημιουργική και εργατική νοοτροπία του ελληνικού λαού , ή είναι απλώς άλλη μια απογοητευτική πολιτική μετατόπιση που δεν φέρει καρπούς;

Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα περίπλοκα ζητήματα, ορισμένες παράμετροι πρέπει να καθοριστούν. Το 1938, ένας φοιτητής με υποτροφία, ο Crane Brinton έγραψε “Η Ανατομία μιας επανάστασης”, στην την οποία παρουσιάζει τις ανομοιομορφίες των τεσσάρων μεγάλων πολιτικών επαναστάσεων της ιστορίας μας – την αγγλική, αμερικανική, γαλλική και την Ρωσική Επανάσταση του 1917. Τα κοινά θέματα της μελέτης του ήταν επτά προϋποθέσεις που απαιτούνται για μια τέλεια καταιγίδα των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών για να δημιουργήσουν μια επανάσταση της γενιάς μας, που θα μπορούσαν να εκσυγχρονιστούν στην περιγραφή τους και να επανεξετάσουν την περίπτωση της Ελλάδας.

«Το παλαιό καθεστώς πέφτει...»

Μια επανάσταση ξεκινά πάντα με τα προβλήματα του προεπαναστατικού καθεστώτος. Όπως ο Brinton αναφέρει τα προβλήματα μπορεί να είναι, τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα, περισσότερο από το συνηθισμένο καταγγελίες κατά της φορολογίας, εμφανή εύνοια της κυβέρνησης προς μια συγκεκριμένη ομάδα οικονομικών συμφερόντων έναντι των άλλων, διοικητικές εμπλοκές και συγχύσεις. Φυσικά, τα οικονομικά προβλήματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο...

Τρεις από τις τέσσερις ιστορικές επαναστάσεις, ξεκίνησαν μεταξύ ανθρώπων που είχαν αντιρρήσεις για ορισμένους φόρους και οργανώθηκαν οι ίδιοι στη συνέχεια για να διαμαρτυρηθούν εναντίον τους. Κατά τα τελευταία 27 χρόνια, από την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος, οι Έλληνες ήταν αισιόδοξοι με την αυξανόμενη ευημερία τους, η οποία αύξησε τις προσδοκίες στον εαυτό τους και στην κοινωνία. Ωστόσο, όλα αυτά τα χρόνια του δημοκρατικού κράτους, οι Έλληνες γνώρισαν επίσης μια πολιτική κακοδιοίκηση – ο κοινωνιολόγος James Davies το έθεσε καλύτερα: “Η έκδηλη πραγματικότητα, απέχει πολύ από την αναμενόμενη πραγματικότητα.”

Οι Έλληνες είδαν την επιβίωσή τους να έχει απογυμνωθεί από αυτούς που κυβερνούν τη χώρα. Με την τρέχουσα χρηματοπιστωτική κρίση, το κλίμα σίγουρα έχει μετατοπιστεί από ένα φάσμα στο άλλο, με τις φωνές δυσαρέσκειας όχι με ένα πολιτικό κόμμα ή το άλλο, αλλά με την πολιτική αριστοκρατία της Ελλάδα γενικότερα.

Επαναστάτες

Ο Brinton είπε ότι το στάδιο για την επανάσταση είναι συνήθως όταν οι ανώτερες τάξεις συγκρούονται με άλλες ομάδες της κοινωνίας, με τρόπους που απειλούν το ίδιο το μέλλον τους. Όπως είναι αναμενόμενο, οι άλλες ομάδες σύντομα ενώνονται, παίρνουν τα όπλα και επαναστατούν. Ο Brinton παρατήρησε ότι επαναστάτες συνήθως δεν προέρχονται από τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας, αλλά είναι εκείνοι που αισθάνονται ότι είναι συγκρατημένοι και περιορίζονται σε ένα τρόπο ζωής που δεν περίμεναν να συμβάλλουν.

Στην Ελλάδα, οι πλούσιοι που έχουν εκτοξευθεί στα κλιμάκια του τομέα λήψης απόφασης της κοινωνίας, έχουν δημιουργήσει ένα χάσμα μεταξύ τους και της εργασίας και της μεσαίας τάξης. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει στα χαρτιά πρόσβαση στην εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη, και των κεφαλαίων σε όλους, υπάρχουν διαφορετικές κατηγορίες πρόσβασης σε διαφορετικά κοινωνικά επίπεδα. Φαύλοι μηχανισμοί επιτρέπουν στους πλούσιους να αποκτούν τα πάντα, ενώ η χαμηλότερη και μεσαία τάξη γλείφουν τα κοκαλάκια που τους δίνουν. Έτσι, η σημερινή κατάσταση είναι η τέλεια βάση για τους επαναστάτες να γεννηθούν, που δεν τρέφονται μόνο με το ισχύον σύστημα, αλλά είναι πρόθυμοι να το αλλάξουν.

Η ανεπαρκής κυβέρνηση

Μια ανεπαρκής κυβέρνηση μπορεί να βρεθεί σε διαφορετικές μορφές Ωστόσο, όλες έχουν παρόμοια θέματα. Συνήθως, βρίσκουν διάφορους τρόπους για να διοχετεύουν τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών στις τσέπες τις δικές τους και αρχίζουν να ασκούν το μονοπώλιο του καταναγκασμού έναντι άλλων. Έχουν αποκτήσει τη δύναμη και είναι σε θέση να ρυθμίζουν τους άλλους. Η στάση ενός πολιτικού ως προς το δίκαιο είναι αυτή της ανωτερότητας.

Αυτός ο συνδυασμός των ομοϊδεατών πολιτικών, που απαρτίζουν την κυβέρνηση, δημιουργεί ένα περιβάλλον κακής διαχείρισης, κακής κρίσης, εγωιστικής αντίληψης, και αυτό οδηγεί τελικά στην κοινωνική και οικονομική αναταραχή όπου οι πολίτες δεν συμφωνούν.

Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στα κριτήρια της ανεξήγητης αδικοπραγίας της κυβέρνησης. Ανεξάρτητα από το πολιτικό κόμμα, η κυβέρνηση έχει έναν κοινό παράγοντα για τους ομοϊδεάτες διεφθαρμένους και εγωιστές πολιτικούς, όπου η πολιτική ηγεσία δεν είναι ενωμένη με ένα νήμα για το κοινό καλό, αλλά για το προσωπικό καλό, παίρνοντας μακριά τις περιουσίες των πολιτών, που τις έχουν δημιουργήσει με την αποφασιστικότητά τους. Όταν οι άνθρωποι τώρα, όπως πολλές φορές στο παρελθόν, ξεχύνονται στους δρόμους της Αθήνας, δείχνουν με τα δάχτυλα τους απρεπείς ηγέτες τους.

Η αποτυχία να οδηγήσει ο εντολοδόχος την κοινωνική ομάδα

Αυτό σχετίζεται με το παραπάνω, αλλά ασχολείται με την άρχουσα τάξη, όχι μόνο τους πολιτικούς, αλλά και αυτούς που έχουν αποκτήσει επιρροή στην κοινωνία, από μια αναγνωρισμένη ικανότητα να ηγούνται. Η επανάσταση γίνεται αναπόφευκτη όταν αυτή η άρχουσα τάξη, δείχνει μια αποτυχία στο καθήκον της να ηγηθεί σε ώρα ανάγκης.

Στην Ελλάδα, το πρόβλημα αυτό έγινε σαφές, όταν στην εποχή των αναπόφευκτων αλλαγών, η χώρα κυβερνόταν από πολιτικούς δεινόσαυρους που δεν είχαν τη δυνατότητα να ενσωματωθούν στον τρόπο σκέψης του 21ου αιώνα.

Η επίμονη λήθη τους, και η άγνοια, για να εξηγήσουν την κατάσταση στους πολίτες, δημιουργεί μια εξοργισμένη και τρομοκρατημένη κοινωνική βάση. Συνεχείς υποσχέσεις στις προεκλογικές εκστρατείες που ποτέ δεν πραγματοποιούνται είναι κοινός τόπος, η οικονομία μένει στατική χωρίς επενδύσεις για τη μεταφορά της χώρας και των πολιτών της σε οικονομία βασισμένη στην παραγωγή και τις εξαγωγές, παρά σε μια οικονομία με βάση τον καταναλωτισμό και τις εισαγωγές.

Αυτή η εγωκεντρική νοοτροπία, σε συνδυασμό με την ανικανότητα, δημιούργησε μια θυμωμένη και απογοητευμένη κοινωνία που ήταν η βάση της εξέγερσης.

Η δημοσιονομική ανικανότητα

Μια εθνική οικονομική ανατροπή είναι ένα σημαντικό έναυσμα για να ξεκινήσει μια επανάσταση.

Στην Ελλάδα, οι μισθοί δεν έχουν αυξηθεί σημαντικά κατά την τελευταία δεκαετία, ενώ το κόστος ζωής έγινε πιο ακριβό, η Αθήνα είναι μία από τις πιο ακριβές πόλεις για να ζεις στον κόσμο. Από την άποψη των μισθών και των κοινωνικών προτύπων, η Ελλάδα κατατάσσεται στην πραγματικότητα μεταξύ των χειρότερων αμειβομένων χωρών της Ευρώπης. Οι χαμηλοσυνταξιούχοι συνήθως επιβιώνουν με λιγότερο από 600 € ανά μήνα, και οι μέσοι μισθοί στις δημόσιες υπηρεσίες βρίσκονται γύρω στα 1.200 €. Στον ιδιωτικό τομέα, ελάχιστος νόμιμος μισθός είναι κάπου γύρω στα € 700 – € 800.

Επιπλέον, το φορολογικό σύστημα που βασίζεται σε αρχαϊκές μορφές και φορολογικές πρακτικές διαφθοράς, δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο κοινωνικής ανευθυνότητας που δεν πληρώνουν φόρους. Ένα προοδευτικό φορολογικό σύστημα θεωρείται από πολλούς ως το καλύτερο φορολογικό σύστημα, δεδομένου ότι βοηθά την κυβέρνηση να κερδίσει περισσότερους φόρους, καθώς και την προστασία, όπως το χαμηλότερο εισόδημα ατόμων από το βάρος των υψηλών φόρων, και την ορθή διανομή των χρημάτων. Ωστόσο, αυτό δεν είναι ένα μέρος της οικονομικής δομής στην Ελλάδα. Αντ ‘αυτού, το φορολογικό σύστημα είναι σαν ένας λαβύρινθος, όπου το πιο έξυπνο “ποντίκι” είναι το μόνο που μπορεί να αποφύγει τα εμπόδια και να βρει το δρόμο του προς τη φέτα του τυριού που θα πρέπει να είναι αρκετό για όλους..Αλλά τελικά ο τρώγεται από εκείνους τους λίγους.. τα έξυπνα ποντίκια.

Άδικη χρήση βίας

Όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να χρησιμοποιεί βία με τρόπο που διαπιστώνεται ότι είναι μη νόμιμος και δεν είναι πλέον δίκαιος, οι άνθρωποι αρχίζουν να ανησυχούν. Αυτό μπορεί να συμβεί με πολλούς τρόπους, μερικούς πιο προφανείς από άλλους.

Στην Ελλάδα, το μεγάλο πρόβλημα βρίσκεται στην ασυνέπεια του δικαστικού κλάδου. Αυτοί που είναι στην εξουσία έχουν δημιουργήσει μια ομάδα υπεράνω του νόμου. Η καταδίκη είναι ασυνεπής και δυσανάλογη. Παρά το γεγονός ότι πολλοί ενεπλάκησαν σε πολλά σκάνδαλα, εγκληματικές ενέργειες κατά της κοινωνίας των πολιτών, σε πολλες περιπτώσεις η «αριστοκρατική» τάξη μπόρεσε να αποφύγει τη δικαστική και ποινική τιμωρία. Αυτό έχει οδηγήσει στην περιφρόνηση για την εξουσία του κράτους, έλλειψη σεβασμού στους νόμους τους, και έχει αυξήσει την αποφασιστικότητα του λαού να ενωθεί και να αντιταχθεί στην κρατική εξουσία.

Η ηγεσία των επαναστατών

Η τελευταία προϋπόθεση είναι ότι οι επαναστάτες απαιτούν και έχουν ανάγκη ηγεσίας. Δεν αρκεί να έχουμε ταραχές ανάμεσα στην εργατική και μεσαία τάξη, αλλά υπάρχει επίσης ανάγκη για άτομα που σκέφτονται έξω από το κουτί, με νέες ιδέες και με ένα σύμβολο ή ηγέτη, ο οποίος μπορεί να φέρει την έμπνευση ότι εμπιστοσύνη μπορεί να επιτευχθεί και πάλι μεταξύ το λαού και της κυβέρνησης. Ο τελευταίος συνήθως, αλλά όχι απαραίτητα, προέρχεται από την πνευματική ελίτ, αλλά από έξω από το σημερινό πολιτικό καθεστώς. Ο Davies δήλωσε ότι αυτές οι πνευματικές ομάδες καταλύουν τις επαναστάσεις, επειδή κάνουν κοινό μέτωπο με τις κατώτερες τάξεις. Αυτή η ομάδα είναι υψηλού κινδύνου για την άρχουσα τάξη, διότι όταν έχουν απομονωθεί λόγω των ιδανικών τους , θα βρουν αυτό το κοινό δεσμό με τους εργαζόμενους που βλέπουν την έμπνευση. Ο συνδυασμός της αποφασιστικότητας και της ισχυρής διάνοιας είναι ένας θανατηφόρος συνδυασμός κατά της άρχουσας τάξης.

Επανάσταση στην Ελλάδα;

Μετά από σύντομη περιγραφή των επτά προϋποθέσεων για μια επανάσταση, το ερώτημα εξακολουθεί να πλανάται ως προς το αν η Ελλάδα είναι στο δρόμο για μια σύγχρονη πολιτική επανάσταση.

Η απάντηση είναι ΟΧΙ ακόμα..

Λείπουν οι καταλύτες που θα επιτρέψουν μια πολιτική επανάσταση, καθώς δεν υπάρχει ηγεσία ανάμεσα στους διαδηλωτές. Αυτός ο ηγέτης, ή σύμβολο, θα έχει τα ίδια ιδανικά με εκείνα των διαδηλωτών και θα μπορεί να τους ενισχύσει με αποτελεσματικό τρόπο. Ο μόνος τρόπος για να έχουμε αυτό είναι αν υπάρχει ηγεσία, που δεν ανθίζει από την υφιστάμενη κυβερνητική δομή.

Όπως είδαμε αυτές τις τελευταίες ημέρες, οι διαδηλωτές στην Ελλάδα δεν έχουν αυτό. Αν και έχουν βγει μαζί για να καταγγείλει την κυβέρνηση, έχουν διαφορετικές φατρίες, υποπολιτικές ομάδες, και συνδικάτα που δημιουργούν διαφορές μεταξύ τους. Πρόσφατα μάχες ξέσπασαν μεταξύ των κουκουλοφόρων και του ΠΑΜΕ που τελικά προκάλεσε τον θάνατο ενός συναδέλφου διαδηλωτή. Αυτό το θλιβερό γεγονός ευνοεί την άρχουσα τάξη, αν ο θυμός κατευθύνεται μακριά από αυτούς και πάνω στους διαδηλωτές . Όπως Martin Luther King, Jr, δήλωσε: “Όσο υπάρχουν ταραχές, τόσο πιο κατασταλτικές δράσεις θα λαμβάνουν χώρα, και θα αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο της κοινωνίας των φασιστών. “

Ως εκ τούτου, καλώ τους διαδηλωτές στην Ελλάδα να βρουν την κοινή φωνή τους, τα ενιαία αίτια, και να αποτελέσουν μια ενιαία ομάδα που δεν χωρίζεται από πολιτικά ιδεώδη, κοινωνική τάξη, ή οικονομικό επίπεδο. Καλώ επίσης τον άγνωστο ηγέτη, έξω από τον κανόνα, για να έρθει εμπρός και να εκμεταλλευτεί αυτή την ενιαία φωνή και να την κάνει να ακουστεί και να γίνει σεβαστή από την άρχουσα τάξη. Χωρίς αυτό, η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να φτάσει την τέλεια καταιγίδα για να ανάψει η επαναστατική σπίθα.


Η «συναινετική αναδιάρθρωση» του χρέους!
(εντός της Ευρωζώνης ή με δική μας πρωτοβουλία)

Στις ημέρες μας, τον Οκτώβριο του 2011, συζητάμε το κούρεμα μέρους του χρέους των 365,6 δις ευρώ. Στις 2 Φεβρουαρίου του 2011 θέταμε το ακόλουθο ερώτημα αναφορικά με το σενάριο της πτώχευσης της χώρας μας τον Ιανουάριο του 2010! Καθώς το ερώτημα που τέθηκε μήνες πριν φαίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο επαναδημοσιοποιείται.

Πριν από λίγους μήνες η αναφορά στις λέξεις πτώχευση ή χρεοκοπία ή αναδιάρθρωση του χρέους θεωρούταν μια απαγορευμένη σκέψη!. Οι λίβελοι των κυβερνώντων κατά όσων πρότειναν λύσεις με ανάλογο περιεχόμενο, θύμιζαν αφορισμούς της Ιεράς Εξέτασης.

Σήμερα με το αίσιον τέλος του προϋπολογισμού του 2010, οι ψίθυροι για την πολιτική εκείνη που θα οδηγούσε έγκαιρα στην πτώχευση, με οποιαδήποτε μορφή της, υποχωρούν ενόψει των νέων λύσεων που προτείνονται.

Τέτοιες είναι, η «συναινετική επαναδιαπραγμάτευση» του χρέους με τη βοήθεια των προτεινόμενων μηχανισμών στήριξης του ταμείου EFSF, μέσω της επαναγοράς των ελληνικών ομολόγων στο 70% περίπου της ονομαστική τους τιμής. Επίσης η επιμήκυνση αποπληρωμής του δανείου των 110 δις ευρώ σε 30 χρόνια είναι ante portas.

Το ελληνικό μαρτύριο λοιπόν τραβά σε βάθος χρόνου, ενώ νέοι σκληροί μηχανισμοί λιτότητας και εποπτείας των υποχρεωμένων κρατών μεθοδεύονται μαζί με το εν λόγω πακέτο σωτηρίας!. Επανέρχεται λοιπόν δριμύτερη η δεύτερη (ξεχασμένη) ενότητα της απόφασης της Συνόδου Κορυφής της 25ης Μαρτίου 2010, έμπνευσης Μέρκελ.

Τα υπερχρεωμένα κράτη (πιο χρεωμένα σήμερα από ότι πέρυσι), ως ιδιαίτερα ευάλωτα, δεν έχουν πια άλλη επιλογή παρά να την αποδεχθούν. Διαφορετικά τα όσα ακούγονται για ευνοϊκές ρυθμίσεις εκ μέρους του EFSF, με σκοπό την επαναδιαπραγμέυση του χρέους τους δεν πρόκειται να τεθούν σε εφαρμογή. Από την άλλη, το όλο χρονοβόρο εγχείρημα θέτει πολλές προϋποθέσεις και εισάγει κινδύνους αποτυχίας (π.χ. μη απαναγορά ελληνικών ομολόγων στο 70% της τιμής τους, λόγω απροθυμίας των αγορών ή λόγω της απώλειας του πλεονεκτήματος του αιφνιδιασμού των αγορών κ.ά.)

Οι εδώ και ένα έτος μακρόσυρτες συζητήσεις περί στήριξης ή μη της υπερχρεωμένης Ελλάδας, οδηγώντας στην ξέφρενη κούρσα των spreads των ελληνικών δεκαετών ομολόγων, χρέωσαν την επόμενη γενιά με κάτι δις ευρώ τόκους, μέσα σε λίγους μόνο μήνες. Η όλη κατάσταση λοιπόν ‘έθρεψε’ για τα καλά τις αγορές!!!. Από την άλλη βέβαια χάθηκαν ‘φθηνές’ λύσεις δανεισμού της χώρας.

Οι ατέρμονες συζητήσεις λοιπόν με σκοπό την ‘σωτηρία’ της Ελλάδας από τις 25 Μαρτίου του 2010, εξυπηρέτησαν εσκεμμένα ή μη τα συμφέροντα των αγορών. Γιατί τα όσα συζητούνται σήμερα δεν αποφασίσθηκαν πιο νωρίς; Ποιο είναι σε τελική ανάλυση το κόστος για την Ελλάδα και την ΕΕ – και το κέρδος αντίστοιχα των αγορών – του δήθεν χρόνου ωρίμανσης της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ή της ίδιας της ηγεσίας της;

Υπενθυμίζεται ότι οι λύσεις που προτείνονται μέσω του EFSF σήμερα για την επαναγορά του χρέους μας κ.λπ ήταν γνωστές από το 1989, ως παραλλαγή του Σχεδίου Μπρέιντλι, που εισήγαγε την ονομαζόμενη «συναινετική αναδιάρθρωση».

Δεδομένης της τόσο ρευστής κατάστασης, τίθεται ακολούθως υπό μορφή άσκησης ή συζήτησης ορθότερα, το ερώτημα αναφορικά με το σενάριο της πτώχευσης της χώρας μας όχι σήμερα, αλλά τον Ιανουάριο του 2010!. Μήπως μια τέτοια επιλογή θα μας στοίχιζε λιγότερο;

Η τελευταία θα μπορούσε να μεθοδευτεί ως εξής: Αναλυτικότερα, η τότε νέα κυβέρνηση με τη λήξη του 2009 και ενόψει της επερχόμενης πτώχευσης, μπορούσε να επιδιώξει τη λήψη ενός δανείου του υψηλότερου δυνατού, με τα επιτόκια φυσικά εκείνης της περιόδου. Η κίνηση αυτή θα μπορούσε να συνδυαστεί με την επιλογή ενός νέου στρατηγικού εταίρου εκτός της ΕΕ, εφόσον οι εταίροι μας στην ευρωζώνη ολιγωρούσαν. Οπότε τη θέση του EFSF θα έπαιρνε ο εν λόγω στρατηγικός εταίρος. Υπενθυμίζεται ότι η Κίνα δάνεισε τη Σερβία με επιτόκιο 3,5%.

Με την έλευση του 2010, η (προς πτώχευση) χώρα, θα μεθόδευε ένα δικό της σχέδιο «συναινετικής αναδιάρθρωσης» του χρέους. Με το ανωτέρω δάνειο, θα μεριμνούσε αρχικά για την ύπαρξη κάποιων ποσών ικανών να καλύψουν τα δημοσιονομικά ελλείμματα της τρέχουσας χρονιάς. Κατόπιν, με το πλεόνασμα που θα εξασφάλιζε από το δάνειο αυτό, θα εξυπηρετούσε άμεσα και χωρίς χρονοτριβές, μέρος των πιο πιεστικών πιστωτών μας με την επαναγορά στο 65-70% του χρέους, όπως ακριβώς προτείνεται στις ημέρες μας. Την επόμενη βέβαια χρονιά το αργότερο, η κυβέρνηση έπρεπε να μεριμνούσε για ένα ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Η κα Μέρκελ εφέτος το Μάρτιο του 2011 θα επιβάλλει στην ουσία αυτό που θα κάναμε εμείς μόνοι μας!

Τα ανωτέρω (εκτός Μνημονίου φυσικά) δεν προϋποθέτουν έξοδο από το ευρώ. Απλά προβλέπουν ‘κούρεμα’ του παλαιού χρέους, με δική μας πρωτοβουλία, οδηγώντας στη μετάθεση αποπληρωμής στο απώτερο μέλλον των παλαιότερων υποχρεώσεων ή εξαναγκάζοντας τις αγορές να ακολουθήσουν μια πολιτική ήπιας αναδιάρθρωσης του χρέους, όμοιας αυτής που προτείνεται σήμερα.

Η πρόταση αυτή, αν και ενέχει ένα υψηλό ρίσκο θα οδηγούσε, εκτός των άλλων, στο ακόλουθο αποτέλεσμα:

Δε θα σερνόταν η Ελλάδα για περισσότερο από μια χρονιά στις πανάκριβες αγορές. Επιπλέον, η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης στις συγκεκριμένες επιλογές, θα ασκούσε ισχυρότατες πιέσεις για άμεση σύσταση μηχανισμών στήριξης των προς πτώχευση κρατών στην ΕΕ, περιορίζοντας στο έπακρο τα παιγνίδια των αγορών. Επίσης, όλοι οι εταίροι μας θα επιδίωκαν με τα όσα θα πρότειναν – δηλαδή τα όσα σήμερα προτείνουν μετά από μια ολόκληρη χρονιά– την επιστροφή της Ελλάδας στην ‘ομαλότητα’.

Κύριες προϋποθέσεις επιτυχίας μιας τέτοιας στρατηγικής:

1- Βαθιά γνώση των σχετικών πολιτικών και των όσων συνεπάγονται, εκ μέρους των υπουργών των εμπλεκομένων με τους εν λόγω χειρισμούς. Το γεγονός ότι κάποιος είναι οικονομολόγος ή πετυχημένος επιχειρηματίας ή απόφοιτος ονομαστού πανεπιστήμιου ή τέλος στέλεχος ενός διεθνούς οργανισμού δεν αποτελεί εχέγγυο επιτυχίας. Το ζήσαμε κατ’ επανάληψη!

2- Υψηλές ταχύτητες που θα ‘ξεσκούριαζαν’ το σκέλος της ανάπτυξης και το ΕΣΠΑ, δε θα καθυστερούσαν το συμμάζεμα εκείνο της οικονομίας σε χώρους όπου κυριαρχούν οι κομματικοί στρατοί (βλ. ΔΕΚΟ) ή στους Δήμους ή στο χώρο της Υγείας.

3- Ο αρχηγός της κυβέρνησης έπρεπε να έχει γερά νεύρα που θα τον βοηθούσαν να αντιμετωπίσει την κατακραυγή –αν όχι τις απειλές– όλων όσων θα ζημιώνονταν πρόσκαιρα. Το πολιτικό πόκερ από την άλλη θα ήταν ιδιαίτερα σκληρό, λόγω της συμμετοχής της χώρας στην ευρωζώνη, που εκ των πραγμάτων εισάγει μια μορφή συνεννόησης με τους υπολοίπους εταίρους.

4- Οι υπουργοί, υφυπουργοί και διοικητές οργανισμών θα ήταν αναγκαστικά οι άριστοι. Θα πολεμούσαμε πια με τους καλύτερους ‘στρατηγούς’ και όχι με τους ‘αυλικούς του κάθε παλατιού’ ή των ‘κολλητών’ των βαρόνων υπουργών της χώρας.

5- Η συνεννόηση της κυβέρνησης με τα πολιτικά κόμματα της χώρας στην εμπόλεμη αυτή κατάσταση, ως προαπαιτούμενο, θα τερμάτιζε την πολιτική υποκρισία και τον αριβισμό.

«Θα πτωχεύαμε τον Ιανουάριο του 2010 με τις τσέπες γεμάτες και με το μαύρο χρήμα στα σεντούκια μας. Αντίθετα τώρα, ως έρμαιο των αγορών και των επιλογών τρίτων, είμαστε περισσότερο αδύναμοι από ότι πέρυσι και πιο ευάλωτοι σε κάθε σκοπιμότητα, με τρύπιες τις τσέπες και τα σεντούκια αδειανά, βλέποντας να κλείνει η μία επιχείρηση μετά την άλλη λόγω των χωρίς τελειωμό φορολογικών βαρών», ισχυρίζονται πολλοί έμπειροι παίχτες της αγοράς.

* O Δημήτρης Μάρδας είναι Αν. καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ


Κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει σχετικά με το κούρεμα του ελληνικού χρέους και τις επόμενες ώρες θα ακούσουμε πολλά και δυστυχώς όχι και καλά. Μέχρι χθες είχαμε μείνει με το άγριο μπρα ντε φερ μεταξύ κυβερνήσεων και τραπεζών για το ύψος του haircut με τις μεν να ζητούν ακόμη και 80% και τις δε να τονίζουν ότι θα άντεχαν πάνω από 40%.

Σύμφωνα με πληροφορίες, κάποιες μεγάλες τράπεζες λένε τώρα ότι δε θα είχαν πρόβλημα ακόμη και για μεγάλο haircut καθώς φέρονται να έχουν αγοράσει cd’s τα οποία θα ενεργοποιηθούν σε περίπτωση ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, την οποία και δεν αποκλείουν. Ουσιαστικά δηλαδή λένε ότι δε θα τους πείραζε ένα μεγάλο κούρεμα της Ελλάδας που θα αποτελούσε πιστωτικό γεγονός αφού δε θα ήταν εθελοντικό.

Την ίδια ώρα και ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, Αμ. Αλταφάζ, άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της Ελλάδας καθώς δε φαίνεται να είναι εθελοντική η συμμετοχή των ιδιωτών. «Σαφώς είναι προτιμότερο, η συμμετοχή στο PSI να είναι εθελοντική», είπε ο κ. Αλταφάζ λέγοντας εμμέσως ότι ακόμη κι αν δε γίνει αυτό δεν πειράζει, πάμε και στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

Από την άλλη, αναλυτές κάνουν λόγο για νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους τα επόμενα δύο χρόνια καθώς δε θα φτάνει ότι κι αν αποφασιστεί την Τετάρτη.

Αν αυτό συνδυαστεί με ένα γενικότερο μούδιασμα της κυβέρνησης και με τη διάλυση του χρηματιστηρίου, τότε μπορούμε να πούμε ότι κάτι περίεργο τρέχει.

Επίσης, από το κυβερνητικό στρατόπεδο ακούγονται φήμες ότι ο πρωθυπουργός θα τηλεφωνήσει σε όλα τα πολιτικά κόμματα και θα ενημερώσει τους αρχηγούς τους, λίγο πριν την τελική Σύνοδο της Τετάρτης. Αν σκεφτεί κανείς ότι δεν έχουν και πολλά να πουν Γ. Παπανδρέου με Α. Σαμαρά κατ’ αρχάς και με τους υπόλοιπους κατά δεύτερο, μετά το ναυάγιο των συναντήσεων της προηγούμενης εβδομάδας, συνάγεται το συμπέρασμα ότι μάλλον θα τους ανακοινώσει κάτι πολύ σοβαρό.

Η Α. Μέρκελ ζητά κούρεμα άνω του 50%

Σύμφωνα, τέλος με τον ΣΚΑΙ,Το ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης πρέπει να ξεπερνάει το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ και το κούρεμα του ελληνικού χρέους να ξεπερνάει το 50%, αναφέρει η πρόταση που θα καταθέσει η γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής της Τετάρτης.

Αυτό δήλωσε, μετά την ενημέρωση από την γερμανίδα καγκελάριο, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των γερμανών Πρασίνων Γιούργκεν Τριτίν .

Σύμφωνα εξάλλου με πληροφορίες που δημοσιεύει το “Πρώτο Θέμα” είναι πιθανόν την Τετάρτη να έχουμε έναν «ιστορικό συμβιβασμό» στην Ευρωζώνη με τη Γερμανία να επιβάλλει τις θέσεις της για μεγάλο κούρεμα στα ομόλογα τραπεζών ασφαλιστικών κλπ. αλλά σε αντάλλαγμα να αποδέχεται υπό προϋποθέσεις να αναλάβει το EFSF το βάρος των 110 δις. περίπου που απαιτείται για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Συγκεκριμένα, κατά το σενάριο που κυκλοφόρησε στις αγορές, το «κούρεμα» στα ομόλογα των ιδιωτών θα είναι 60% ενώ θα συμπεριληφθούν και τα ελληνικά ομόλογα της ΕΚΤ με μικρότερο όμως ποσοστό, της τάξεως του 20-30%, στο επίπεδο δηλαδή των τιμών που τα αγόρασε από τη δευτερογενή αγορά, ώστε η κεντρική τράπεζα να μην εγγράψει κεφαλαιακές ζημίες. Οι ανάγκες επανακεφαλαιποίησης των τραπεζών οι οποίες προσδιορίζονται στα 110 δις. ευρώ θα καλυφθούν από το ΕFSF.

Προκειμένου να αποδεχθούν οι τράπεζες σε εθελοντική βάση το κούρεμα κατά 60% ώστε να μην αποτελεί πιστωτικό γεγονός, το EFSF θα αναλάβει να καλύψει τις κεφαλαιακές ανάγκες των ευρωπαϊκών τραπεζών με προνομιούχες μετοχές. Θα εφαρμοστεί δηλαδή με κάποιες παραλλαγές το σχέδιο στήριξης των τραπεζών κατά την χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Οι τράπεζες θα καταβάλλουν ετησίως στο EFSF τόκους για την κεφαλαιακή ενίσχυση που έλαβαν. Παράλληλα αν δεν είναι σε θέση να επιστρέψουν στο ΕFSF τα κεφάλαια με τα οποία ενισχύθηκαν εντός συγκεκριμένης χρονικής προθεσμίας που θα τεθεί, τότε οι μετοχές θα μετατρέπονται σε κοινές και το EFSF θα μπορεί να τις πουλήσει.

Πηγή



Ειπώθηκε –και είναι σωστό- ότι το επόμενο βήμα στην ακολουθούμενη πολιτική των μνημονίων θα έχει την παρακάτω μορφή:

«…την απαλλαγή της χώρας από το βάρος της απεχθούς συντεχνίας των συνταξιούχων άνω των 80 χρονών. Πρέπει όλοι να κατανοήσουν το βάρος που υφίσταται η πατρίδα με παροχές σε μια συντεχνία ανίκανων, που δεν προσφέρουν τίποτε και καταναλώνουν ένα σημαντικό κομμάτι του κοινωνικού πλούτου. Αυτό πρέπει να τελειώσει. Χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη το πολιτικό κόστος πρέπει να απαλλαγούμε απ' το βάρος αυτής της θρασύτατης συντεχνίας. Χωρίς λαϊκισμούς, οι σοβαρές προτάσεις πρέπει να αφορούν μόνο τον τρόπο που θα γίνει αυτό: πρέπει να ρίχνονται σε ένα βάραθρο (για να γλυτώνουμε και τα έξοδα κηδείας) ή να χρησιμοποιούμε ενέσιμο μείγμα ευθανασίας; Να τους δίνεται η δυνατότητα εθελοντικής προσφοράς ή να επιβάλλεται η λύση με κάποιον μηχανισμό (θυμηθείτε τα έξοδα για να λειτουργήσει ο μηχανισμός).

Όποιος μιλήσει για απώλεια ζωών, είναι λαϊκιστής του χειρότερου είδους. Σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή για την πατρίδα, είναι πολυτέλεια να σκεφτόμαστε έτσι. Εκείνο που έχει σημασία είναι η μείωση των εξόδων και οι αλλαγές που από χρόνια έχει γίνει φανερή η αναγκαιότητά τους, όπως η καταπολέμηση των συντεχνιών, για τη σωτηρία της πατρίδας…».

Αν η λογική που αποπνέει το παραπάνω απόσπασμα σας φαίνεται υπερβολική, σκεφτείτε:

Σε πόσους θανάτους μεταφράζονται τα σημερινά μέτρα που λαμβάνονται; Φυσικούς ή κοινωνικούς;

Ποιος είναι πιο φρικτός: ο κοινωνικός ή ο φυσικός θάνατος;

Υπάρχει όριο σε μια τέτοια λογική;

Γιώργος Παπανικολάου
22 Οκτώβρη 2011

  • Το «non paper» που δίνει την οικονομική πλατφόρμα στους Ευρωπαίους να προχωρήσουν τις αποφάσεις για την Ελλάδα
Τη «χαριστική βολή» στην ελληνική προσπάθεια να αποφύγει η χώρα το «μεγάλο κούρεμα» της τάξης του 60% δίνει το ΔΝΤ με «non paper» για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Από την τέταρτη αναθεώρηση του προγράμματος σταθεροποίησης τον περασμένο Ιούνιο η κατάσταση στην Ελλάδα έχει επιδεινωθεί, με την οικονομία να επηρεάζεται περισσότερο από την ύφεση παρά από τις μεταρρυθμίσεις για την αύξηση της παραγωγικότητας, αναφέρει...
το Ταμείο.

Η κυβέρνηση έχει προσπαθήσει να τηρήσει τα υπεσχημένα παρά τις δυσκολίες, σημειώνει το ΔΝΤ, ωστόσο προσθέτει ότι απαιτείται να αναθεωρηθεί η γραμμή για την αντιμετώπιση της κρίσης, αφού ληφθούν υπόψη οι τελευταίες εξελίξεις. Η έκθεση του ΔΝΤ έχει χρονική ορίζοντα χρόνου έως το 2030, ενώ αίσθηση προκαλεί το ότι τοποθετεί την πολυαναμενόμενη επάνοδο της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές το έτος... 2021!

Το να καταστεί εξυπηρετούμενο το ελληνικό χρέος προϋποθέτει ένα φιλόδοξο συνδυασμό στήριξης από την πλευρά του κράτους και των ιδιωτών. Ακόμη και με μεγάλη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα απαιτείται ευρεία κρατική στήριξη, σημειώνει το Ταμείο. Και υπό την έννοια αυτή, η δυνατότητα εξυπηρέτησης του χρέους εξαρτάται από την προσήλωση του δημόσιου τομέα στις μεταρρυθμίσεις, τονίζεται.

Ο διεθνής χρηματοπιστωτικός οργανισμός διαπιστώνει τέσσερις λόγους για τους οποίους απαιτείται να αναθεωρηθεί η μέχρι τώρα στρατηγική αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης:

1. Η πιο αργή από την αναμενόμενη ανάκαμψη της οικονομίας, δεδομένου ότι η ύφεση προβλέπεται να συνεχιστεί εφέτος (προβλέπεται συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 5,50%) και το 2012 (προβλέπεται συρρίκνωση κατά 3%). Το ΔΝΤ προβλέπει ετήσια ανάπτυξη 1,25% την περίοδο 2013-2014, μέση ανάπτυξη 2,66% την περίοδο 2015-2020 και μέση ανάπτυξη 1,66% την περίοδο 2021-2030.
2. Η καθυστέρηση των ιδιωτικοποιήσεων.
3. Η καθυστέρηση στην εμφάνιση πρωτογενούς πλεονάσματος,
4. Η προβλεπόμενη καθυστερημένη επιστροφή της χώρας στις αγορές για τη χρηματοδότησή της (προβλέπεται για το 2021)

Για τους λόγους αυτούς το ελληνικό χρέος θα συνεχίσει να συσσωρεύεται ως ποσοστό του ΑΕΠ για να φθάσει στο 186% το 2013 και να υποχωρήσει μόλις στο 152% στα τέλη του 2020 και στο 130% στα τέλη του 2030. Το ΔΝΤ, ωστόσο, δεν αποκλείει λόγω της βαθιάς ύφεσης που θα επιφέρει η εσωτερική υποτίμηση στην Ελλάδα μπορεί, σε περίπτωση που συνδυαστεί με δυσμενείς διεθνείς συνθήκες σε ό,τι αφορά τα επιτόκια που θα επηρεάσουν αρνητικά το κόστος δανεισμού και της Ελλάδας παρά το ότι θα βρίσκεται εκτός αγορών, να εκτινάξει βραχυπρόθεσμα το ελληνικό χρέος στο 208% τα επόμενα χρόνια.

Για να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος είναι αναγκαία ένας γενναίος υποστηρικτικός συνδυασμός και του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή όλων των πιστωτών της χώρας. Το ΔΝΤ συστήνει «εκτεταμένη, μακροπρόθεσμη και γενναιόδωρη κρατική στήριξη» εκ μέρους του δημοσίου τομέα και «βαθύτερη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα». Εκτιμά συγκεκριμένα ότι με κούρεμα κατά το ήμισυ (50%) των ελληνικών οφειλών το ποσοστό του χρέους θα μειωθεί μόλις στο 120% το έτος 2020. Για δραστικότερη μείωση του χρέους θα απαιτηθεί μεγαλύτερη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα. Με ένα κούρεμα τουλάχιστον κατά 60% των οφειλών, το χρέος θα μειωθεί στο 110% του ΑΕΠ στα τέλη του 2020, εκτιμά το ΔΝΤ.

«Αλλαγή πλεύσης από το ΔΝΤ»

Οπως σχολιάζουν έγκυροι οικονομικοί αναλυτές στην Ελλάδα, το ΔΝΤ αλλάζει το βασικό σενάριο για την πορεία της οικονομίας και την εξέλιξη του χρέους. «Είναι προφανές ότι υπάρχει διαφωνία της ΕΚΤ και της Ευρωπαικής Επιτροπής με το ΔΝΤ και γι΄αυτό το λόγο δεν δόθηκε κανένα επίσημο κείμενο στη δημοσιότητα», δήλωσαν στο ΒΗΜΑ αναλυτές που θεωρούν το non paper του Ταμείου δόθηκε στη δημοσιότητα για να λειτουργήσει ως «μοχλός πίεσης» για δραστικότερα μέτρα. «Φουσκώνουν τα νούμερα για να οδηγηθούμε σε μεγαλύτερο κούρεμα», σημειώνουν χαρακτηριστικά οι ειδικοί.



Το μεγάλο πάρτι από το 1824

Η Ελλάδα είναι ένα κράτος «δανειογενές» πριν από τη σύστασή του (1824-1825). Από τότε, οι Αλ. Μαυροκορδάτος και Ι. Ζαΐμης σύναψαν δύο δάνεια με αγγλικές τράπεζες. Για το ένα, καταβλήθηκε στην τότε κυβέρνηση το 59% της ονομαστικής του αξίας και για το άλλο το 43,6%! Τα υπόλοιπα ποσά κρατήθηκαν για τοκοχρεολύσια, προμήθειες, μεσιτείες, έξοδα σύμβασης και αγορές άχρηστων πολεμικών υλικών (!). Ωστόσο, η Ελλάδα πλήρωσε τόκους και χρεολύσια για το κεφάλαιο που ουδέποτε πήρε!


Ανδρέας Παπανδρέου και Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Το Δημόσιο Χρέος έφτασε στα ύψη την περίοδο διακυβέρνησής τους

Ενδεικτικό του μεγάλου πάρτι της κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος ήταν τα «πανωγραψίματα» (1824. Τότε, ο στρατηγός Γκούρας «όριζε» 3.000 άνδρες. Δήλωνε ότι είχε 12.000. Τους μισθούς των υπόλοιπων 9.000 ανδρών τα μοιράζονταν οι ημέτεροι!). Ετσι «θεσμοθετήθηκε» η εξυπηρέτηση...
των πελατειακών σχέσεων κομματικών μηχανισμών με ουρά... μέχρι σήμερα.

Ολα τα ανωτέρω και πολλά άλλα, έρχεται να αναδείξει ανάγλυφα ο μαθηματικός, δρ Κοινωνιολογίας, πολιτειολόγος-καθηγητής της Σχολής Εθνικής Ασφάλειας, Τάσος Ηλιαδάκης με το βιβλίο των 600 σελίδων, που πρόκειται να κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες από τον Εκδοτικό Οίκο «Ν. & Σ. Μπατσιούλα». Φέρει τον τίτλο «Ο εξωτερικός δανεισμός στη γένεση και εξέλιξη του Νέου Ελληνικού Κράτους 1824-2009».

Οι μαύρες τρύπες

Ο μαθηματικός-ερευνητής (προδημοσίευση του βιβλίου του κάνει σήμερα η «Ε») αντλεί στοιχεία από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, την Τράπεζα Ελλάδος (ΤτΕ), την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, τα υπουργεία, εκατοντάδες βιβλία, τον καθημερινό, περιοδικό και ξένο Τύπο. Παραθέτει πίνακες και ντοκουμέντα.

Αναδεικνύει την κακοδιαχείριση του δημόσιου κρατικού κορβανά, δηλαδή της Κεντρικής Διοίκησης (περιλαμβάνει: την προεδρία της Δημοκρατίας, τα υπουργεία, τις περιφέρειες, τις Ανεξάρτητες Αρχές, τα ΝΠΔΔ) καθώς και των ΝΠΙΔ που ελέγχονται από την κεντρική κυβέρνηση.

Ξεκαθαρίζει ότι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) και οι Οργανισμοί Κοινωνικής Ασφάλισης(ΟΚΑ/Ασφαλιστικά Ταμεία) δεν ανήκουν στην Κεντρική Διοίκηση του Κράτους (σ.σ. Αρα κακώς κάνει η κυβέρνηση, που τα εντάσσει σ' αυτήν, εφαρμόζει εφεδρείες, βάζει χέρι στα αποθεματικά τους για να «κλείσει» τρύπες του χρέους).

Από το δεκαετές ερευνητικό πόνημα του Τάσου Ηλιαδάκη αναφέρουμε τηλεγραφικά ότι η Ελλάδα έχει πτωχεύσει τέσσερις φορές [1827, 1843, 1893 (επί πρωθυπουργίας Χ.Τρικούπη), 1932].

Το προπολεμικό προ του 1940 Δημόσιο Χρέος (Δ.Χ.) εξοφλείται το 1998, ενώ την περίοδο (1981-92) επιστρέφουμε τα δωρεάν (κοινοτικά πακέτα) για να ζητήσουμε τα δανεικά! Οι δείκτες του ΑΕΠ από το 1974 είναι σταθερά πτωτικοί. Δηλαδή, δεν παράγουμε και τρώμε από δανεικά και επιδοτήσεις.

Την ύλη του βιβλίου τη χωρίσαμε σε δύο μεγάλες περιόδους:

* Α'Περίοδος 1824 (σύσταση του κράτους) - 1974 (πτώση της χούντας)

Το 1824 και το 1825 ο επαναστατημένος Ελληνισμός συνάπτει με αγγλικές τράπεζες, δύο δάνεια, ύψους 2,8 εκατ. στερλινών.

Το 1827 δηλώθηκε η πρώτη πτώχευση. Τη λεηλάτηση μέσω δανείων από τις δανειοδότριες αγγλικές τράπεζες στηλίτευσαν ακόμα και οι «Times». Η τότε κυβέρνηση Μαυροκορδάτου μετάλλαξε τον εξωτερικό δανεισμό σε μέσο πελατειακής στελέχωσης. Οι προαγωγές γίνονταν μόνο με το μικρό όνομα, δίχως το επίθετο.

Ακολουθεί το δάνειο του Οθωνα το 1833 (Τράπεζα Ρότσιλντ, των Παρισίων), ύψους 60 εκατ. γαλ. φράγκων. Εξ αυτού, 20 εκατ. φράγκα κρατήθηκαν για την εξυπηρέτηση του δανείου. Τα υπόλοιπα, κατασπατάλησαν οι Βαυαροί. Ο Αμπού έγραψε ότι «η Ελλάδα ουδέν όφελος απεκόμισε εξ αυτού! Αντίθετα έγινε φτωχότερη από την ημέρα που προσέφυγε στο δάνειο». Η τότε καθαρή δανειακή πρόσοδος για την Ελλάδα έφτασε στο 14,2% του ονομαστικού (8.520.000 γαλλικά φράγκα).

Το 1843 ήρθε η δεύτερη πτώχευση. Το 1859 η Ελλάδα διακανόνισε την αυτοεξυπηρέτηση του δανείου, που επικύρωσε το 1864.

Μέχρι το 1878 η Ελλάδα δεν είχε συναινέσει στο διακανονισμό των δανείων ανεξαρτησίας και έτσι παρέμενε σε δανειακό αποκλεισμό. Τον Σεπτέμβριο του 1878 έρχεται σε συμβιβασμό με τους ομολογιούχους. Ετσι τερματίζεται ο δανειακός αποκλεισμός της και αρχίζει ξέφρενος εξωτερικός δανεισμός.

Την τρικουπική 11ετία, 1882-1892, το Δ.Χ. (ΔΧ) διπλασιάζεται. Δανειζόμαστε περισσότερα απ' ό,τι την περίοδο 1824-1882. Η αύξηση του Δ.Χ. αποδίδεται κατά 78,75% στον Τρικούπη, κατά 16,65% στον Δηλιγιάννη και κατά 4,6% στον Κωνσταντόπουλο. Οι δανειστές κερδοσκόπησαν, από υπέρογκες προμήθειες, μεσιτείες και παγιώσεις των δανείων.

Την περίοδο 1824-1893 ο απολογισμός των εξωτερικών δανείων σε φράγκα ήταν: ονομαστικός 769.739.000, με καθαρή πρόσοδο 388.706.680 (50% του ονομαστικού). Το Ελληνικό Δημόσιο είχε αποδώσει με την εξυπηρέτηση των δανείων 472.575.469 φράγκα, δηλαδή 83.868.789 περισσότερα απ' όσα είχε ως καθαρή πρόσοδο και το 1893 χρωστούσε 630 εκατ. φράγκα, με ετήσια έσοδα το 1893 περίπου 64 εκατ. φράγκα.

Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, ο Τρικούπης λέει: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»! Ηταν η τρίτη πτώχευση. Ο οικονομολόγος της τότε τρόικας, Λόου (σ.σ. ο αντίστοιχος Τόμσεν σήμερα) επεσήμαινε στην έκθεσή του ότι «η Ελλάς είναι πλούσια χώρα, το κράτος ήταν ανεπαρκές»!

Πέντε χρόνια μετά, η Ελλάδα βρίσκεται υπό τον Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ΔΟΕ). Του τότε δανειακού αποκλεισμού πρωτοστάτησαν οι Γερμανοί.

Την περίοδο 1902-1914 συνάψαμε 4 δάνεια συνολικά 521.324 εκατ. φράγκων. Μέχρι το 1909 τα χρήματα διατέθηκαν για την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου, τις εξοπλιστικές ανάγκες και την εγκατάσταση στη Μακεδονία των προσφύγων από Αν. Ρωμυλία και Βουλγαρία.

Το 1911, δάνειο 110 εκατ. φράγκων χρησιμοποιήθηκε για τη διεξαγωγή των Βαλκανικών Πολέμων.

Το 1914, δάνειο των 500 εκατ. φράγκων ήταν υποθηκευμένο για την οικονομική εκκαθάριση δανείων της τρικουπικής περιόδου.

Την περίοδο 1914-1923 έχουμε μόνο τρία εξωτερικά δάνεια. Δύο από τη Γερμανία, 100 και 40 εκατ.μάρκων, που δεν αναγράφτηκαν στους ισολογισμούς του ελληνικού κράτους και ένα καναδικό, 40 εκατ. καναδικών δολαρίων. Επίσης συνάπτεται δάνειο εξαγοράς του σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης-Κωνσταντινούπολης.

Η πτώχευση Βενιζέλου

Την περίοδο 1924-1932 συνάψαμε 9 δάνεια. Ο εξωτερικός δανεισμός έφτασε στα 991.994.228 εκατ. φράγκα.

Τα δανεικά χρησιμοποιήθηκαν για την αποκατάσταση των προσφύγων κατά 36,73%, την κάλυψη ελλειμμάτων, τα έξοδα έκδοσης των δανείων, την εξυπηρέτηση παλαιών και νέων δανείων (87,58%). Η Ελλάδα τότε εμφανιζόταν «ως μια εκ των πλέον βεβαρημένων διά χρεών χωρών». Ετσι την 1.5.1932 η κυβέρνηση Βενιζέλου κήρυξε την τέταρτη ελληνική πτώχευση.

Ακολουθεί η δικτατορία του Μεταξά και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Το συγκεκριμένο διάστημα δεν έχουμε εξωτερικό δανεισμό. Αντιθέτως, η Ελλάδα δανείζει τις Κατοχικές Δυνάμεις με χρυσό.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ξένη βοήθεια στη χώρα κάλυψε το μέγιστο μέρος του ελλείμματος στο ισοζύγιο πληρωμών. Οταν έληξε η αποστολή της UNRRA (αμερικανική βοήθεια), μετά τον Ιούνιο 1947 ακολουθεί το «Σχέδιο Μάρσαλ». Συνολικά, μεταξύ 1944-1962 η ξένη βοήθεια προς την Ελλάδα έφτασε στα 4,1 δισ. δολάρια. Το 95% προήλθε από τις ΗΠΑ. Το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας διοχετεύτηκε σε στρατιωτικές δαπάνες και το 5,8% σε δάνεια και πιστώσεις.

Το μεταπολεμικό Δ.Χ. περίπου δεκαπλασιάστηκε σε συνάλλαγμα, ενώ σε δραχμές το Δ.Χ., 67πλασιάστηκε! Ο συνολικός μεταπολεμικός εξωτερικός δανεισμός της Ελλάδας, μέχρι το 1966, ανήλθε τα 435.174.053 δολάρια. Προήλθε κατά 58,4% από τις ΗΠΑ, 19% από τη Δ. Γερμανία και 14,36% από την Αγγλία.

Τότε, η Ελλάδα με δύο δάνεια (1962 και 1965) διακανόνισε το 97% του προπολεμικού εξωτερικού Δ.Χ. [από το 1833 (δάνειο Οθωνα) - 1940], τα οποία αποπληρώθηκαν το 1998.

Τo 1967 επιβάλλεται η δικτατορία, που χαλάρωσε τους δανειακούς περιορισμούς μόνον μετά το 1972. Το Δ.Χ. αυξήθηκε κατά 3,5 φορές. Το εσωτερικό Δ.Χ. πενταπλασιάστηκε, σε αντίθεση με το εξωτερικό, που παρέμεινε στα ίδια επίπεδα. Ο νέος δανεισμός σε ξένο νόμισμα ήταν μόνο το 6,56% του νέου Δημόσιου Χρέους.

** Β' Περίοδος της Μεταπολίτευσης: 1975-2009

Μετά το 1974, η εξάρτηση από τις ΗΠΑ ξεθωριάζει. Η αμερικανική βοήθεια υποκαθίσταται από την Κοινοτική. Κυριαρχούν δύο πολυσυλλεκτικοί ηγέτες: ο «διαπραγματευτής-εθνάρχης» Κων. Καραμανλής και ο «υποκινητής-χαρισματικός» Ανδ. Παπανδρέου.

Το πελατειακό σύστημα μεσουρανεί. Η βουλευτοκρατία καπελώνεται από «πολιτικά-οικογενειακά τζάκια». Ο λαός ζητά αλλαγή. Την ταυτίζει με ΠΑΣΟΚ και Ανδρέα.

Το Δημόσιο Χρέος (Δ.Χ.) εκτινάζεται από τα 142,8 δισ. δρχ. το 1975, στα 589,4 δισ. δρχ. το 1981. Δηλαδή, αύξηση 312,7%. Το προπολεμικό Δ.Χ. κατέρχεται στο 0,7% και εκμηδενίζεται. Το μεταπολεμικό Δ.Χ. κυμαίνεται από 102,8%-140,3% των τακτικών εσόδων.

Το μεταπολεμικό Δ.Χ. πενταπλασιάστηκε. Το εξωτερικό Δ.Χ. αυξήθηκε κατά 34%. Το Δ.Χ. ως ποσοστό επί του ΑΕΠ μεταβάλλεται από το 22,5% του ΑΕΠ το 1974 στο 31,68% το 1981. Δηλαδή, η κυβέρνηση Καραμανλή αύξησε το Δ.Χ. κατά 40,8%.

Πελατειακές σχέσεις

Το 1981, οι βουλευτο-προσωπικές πελατειακές σχέσεις μετασχηματίζονται σε κομματικές πελατειακές σχέσεις. Με στοιχεία του ΟΟΣΑ, μεταξύ 1981 και 1988 ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων της κεντρικής διοίκησης αυξήθηκε 6 φορές περισσότερο απ' ό,τι ο ενεργός πληθυσμός της χώρας!

Μεταξύ 1978 και 1987 οι απασχολούμενοι στην κεντρική διοίκηση και τις ΔΕΚΟ από 300.000 αυξάνονται σε 460.000. Μαζί με τις δημόσιες τράπεζες, τις προβληματικές και τις ελεγχόμενες από το Δημόσιο επιχειρήσεις συνολικά οι δημόσιοι υπάλληλοι φτάνουν σε 640.000!

Το 1986, το 96% των μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ εντάχθηκαν στη Δημόσια Διοίκηση. Ακολούθως, η Ν.Δ. μιμήθηκε το ΠΑΣΟΚ.

Ολοι (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) διεύρυναν έναν κακό δημόσιο τομέα. Την ίδια περίοδο η Ν.Δ. -με τους Αβέρωφ και Μητσοτάκη αρχηγούς- αντέγραψε οργανολειτουργικά το ΠΑΣΟΚ.

Από το 1981, τα καθαρά κέρδη (σ.σ.: επιδοτήσεις, κοινοτικά πακέτα κ.λπ.) από την ΕΟΚ ανέρχονταν περίπου στο 1 τρισ. δρχ. για την Ελλάδα. Την δε περίοδο 1981-86, η χώρα πήρε από κοινοτικούς φορείς (EUTE) δάνεια ύψους 1,9 δισ. δολ. Παρ' όλα αυτά, η εναρμόνιση της ελληνικής οικονομίας με την κοινοτική αρχίζει να αποκλίνει.

Το 1992, ο ΟΟΣΑ διαπιστώνει ότι η ελληνική οικονομία έχει μεταβληθεί σε ένα είδος «οικονομίας εξαρτημένης » από τα κοινοτικά ταμεία. Μάλιστα, επιστρέφαμε δωρεάν πακέτα-επιδοτήσεις για να ζητήσουμε τα δανεικά! Το 1974 το ΑΕΠ ακολουθεί ανησυχητικά πτωτική πορεία. Τα εφιαλτικά δημόσια ελλείμματα αντιμετωπίζονται με δοκιμασμένη συνταγή: τον δανεισμό!

Μεταξύ 1980-1990 το Δ.Χ. 17πλασιάστηκε. Το 1982 διπλασιάζεται ο μεταπολεμικός εξωτερικός δανεισμός, ως προς τα έτη 1979-81 και τετραπλασιάζεται το διάστημα 1986-89.

Στα δεκατρία χρόνια 1975-1987, πραγματοποιήθηκαν δάνεια 18,4 δισ. δολ. Απ' αυτά, τα 14,8 δισ. δολ. (δηλαδή 80,6%) διατέθηκαν για την εξυπηρέτηση του υφιστάμενου δανεισμού.

Το 1990, πρώτη έρχεται η Ν.Δ. με 150 βουλευτές υπό τον Κ. Μητσοτάκη. Τελικά, με την προσχώρηση του βουλευτή της ΔΗΑΝΑ, Θεοδ. Κατσίκη, κυβέρνηση θα σχηματίσει ο Κ. Μητσοτάκης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξαγγέλλει απολύσεις. Αλλά οι δημόσιοι υπάλληλοι αντί για μείωση θα έχουν αύξηση(!).

Το Μάρτιο του 1990, ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ντελόρ και Κριστόφερσεν) προειδοποιούσαν την Αθήνα ότι η ελληνική οικονομία επιδεινώθηκε «σοβαρά για όλους μας». Επί Μητσοτάκη, η αποβιομηχανοποίηση ήταν παρούσα.

Την περίοδο 1989-93 οι καθαρές εισπράξεις της Ελλάδας από την ΕΟΚ ανήλθαν στα 3,3 τρισ. δρχ. Ταυτόχρονα, στον κοινοτικό χώρο είχαμε τα μεγαλύτερα ελλείμματα.

Το προπολεμικό (1940) Δ.Χ. εξοφλείται το 1998. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρέλαβε το Δ.Χ. στο 79,73% του ΑΕΠ και το παρέδωσε στο 109,34%. Η συνολική εξυπηρέτηση του Δ.Χ. απορροφούσε το 151,2 % των τακτικών εσόδων.

Τη διετία 1995-1996 παρά τους κυβερνητικούς διακηρυσσόμενους στόχους περί μείωσης των δημόσιων υπαλλήλων, συνταξιοδοτήθηκαν 49.000 δημόσιοι υπάλληλοι και αυξήθηκαν συνολικά κατά 22.000. Την ίδια διετία καταγράφεται το μεγαλύτερο δημόσιο έλλειμμα από όλα τα υπόλοιπα κράτη της Κοινότητας.

Το 1993, το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε το Δ.Χ. στα 20,5 τρισ. δρχ. και το παρέδωσε τον Ιανουάριο του 1996, αυξημένο κατά 35,8%, φτάνοντάς το στο 415% των τακτικών εσόδων. Στο εσωτερικό Δ.Χ. το 84% ήταν ομόλογα και έντοκα γραμμάτια. Τον Αύγουστο του 1996, η Ελλάδα ήταν δεύτερη στον κόσμο στο κατά κεφαλήν εξωτερικό χρέος.

Τον Μάρτιο του 1997 το υπουργείο Οικονομικών θυμήθηκε την αναξιοποίητη δημόσια περιουσία, ώστε να καλύψει τη μεγάλη υστέρηση των φορολογικών εσόδων.

Τον Αύγουστο του 1997, με διακηρυγμένη την πολιτική λιτότητας και των λαϊκών θυσιών, ο βουλευτικός μισθός διπλασιάζεται - μαζί με τα επιδόματα προσέγγιζε τα 2 εκατ. δρχ. Ταυτόχρονα ήρθαν οι χαριστικές πράξεις ρύθμισης των βεβαιωμένων χρεών, η αποποινικοποίηση των νοθευμένων φορολογικών στοιχείων κ.λπ.

Από την 1/1/2001 η Ελλάδα εντάσσεται στην ευρωζώνη, με νέο ισχυρό πόλο της οικονομικής εξουσίας, που θα καθορίζει τη νομισματική πολιτική ολόκληρης της Ε.Ε., την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Μέχρι τώρα, αυτή την εξουσία την ασκούσαν οι εθνικές εκδοτικές τράπεζες.

Η οκταετία Σημίτη

Την οκταετία Σημίτη οι καθαρές απολήψεις από την Ε.Ε. έφτασαν το 13,5% των τακτικών εσόδων. Η διοίκηση, σε αποσύνθεση. Ενδεικτικά, στην Ολυμπιακή Αεροπορία υπήρχαν 2.500 προϊστάμενοι σε 4.700 υφισταμένους! Η κρατική διοίκηση ήταν βραχυκυκλωμένη από διαφθορά και διαπλοκή.

Η Ελλάδα ανήκει στις τρεις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης. Σε έκθεσή της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επισήμαινε ότι «μετά τους Ολυμπιακούς, είναι αβέβαιο το μέλλον της ελληνικής οικονομίας». Κάποιοι παροικούντες τη Βουλή κώφευαν, λόγω... πολιτικού κόστους.

Το 2004, οι απογραφές του Αλογοσκούφη πληροφορούν την Ε.Ε. ότι η κυβέρνηση Σημίτη (δηλαδή η Ελλάδα) είχε καταθέσει ψευδή στοιχεία, προκειμένου να πετύχει την ένταξή της στην ευρωζώνη.

Η κυβέρνηση Καραμανλή παρουσιάζει τραγική και μόνιμη υστέρηση εσόδων με ταυτόχρονη αύξηση δαπανών. Το Δημόσιο χρωστά 227 δισ. ευρώ . Τα νοικοκυριά 74 δισ. ευρώ και οι επιχειρήσεις 90 δισ. ευρώ . Μια χώρα σε τροχιά απόκλισης από την Ε.Ε.

Ο Κώστας Καραμανλής παρέλαβε τη διακυβέρνηση τέλη Μαρτίου του 2004. Το έλλειμμα αντιστοιχούσε στο 3,2% ΑΕΠ. Σεπτέμβριο του 2009 το παραδίδει στο 7,5% ΑΕΠ. Επίσης, παρέλαβε το Δ.Χ. στα 184,5 δισ. ευρώ και το παρέδωσε στα 292 δισ. ευρώ , δηλαδή το αύξησε κατά 107,5 δισ. ευρώ ή 58,26% ΑΕΠ.

Το βιβλίο του Τάσου Ηλιαδάκη θυμίζει, αποκαλύπτει, θυμώνει για τα διαχρονικά... χάλια μας.
Της ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ από enet



Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, αύριο Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011 και ώρα 11.30, θα δεχθεί τον Πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου.

Είναι πολύ παράξενη αυτή η αιφνίδια επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια. Αν μη τι άλλο, η συνάντηση αυτή "μυρίζει" πολιτικές εξελίξεις ή αποτελεί εγχείρημα απελπισίας προς την ανεύρεση στηριγμάτων για συνέχιση του κατοχικού - μνημονιακού καθεστώτος Παπανδρέου...

Ως αύριο, είδομεν... αν και οι προβλέψεις λένε πως οι δυό τους έχουν αποφασίσει να πιούνε μαζί το πικρό ποτήρι της πολιτικής κάθαρσης της χώρας.

Με νύχια και με δόντια θα προσπαθήσει να κρατηθεί ο Γιώργος στην εξουσία. Και πλέον, αφού πέρασε το πολυνομοσχέδιο, έχει και νύχια και δόντια – όχι σε καλή κατάσταση, αλλά έχει. Και σε κάθε περίπτωση ο ΓΑΠ δεν φεύγει, αν δεν τον «φύγουν»…

Άλλωστε το επόμενο διάστημα ο ΓΑΠ δεν έχει μπροστά του κοινοβουλευτική μάχη, δηλαδή κίνδυνο να χάσει βουλευτή σε κρίσιμη ψηφοφορία. Έχει να περάσει κυρίως προϋπολογισμό και φορολογικό νομοσχέδιο (που μπορεί να πάει και τον Ιανουάριο), οπότε είναι πιο βατό το κοινοβούλιο.

Από την Ε.Ε. δήλωσαν ότι πλέον η Ελλάδα πρέπει να στραφεί όχι σε εισπρακτικά μέτρα, αλλά σε διαρθρωτικά. Έτσι οι βουλευτές δεν θα έχουν την πίεση των ψηφοφόρων που τους κόβουν τον μισθό και την σύνταξη. Επίσης ξέρετε κανένα που θα ρίξει την κυβέρνηση για να μην πουληθεί το Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών ή καμιά ΔΕΚΟ;

Υπενθυμίζεται ότι ο Βενιζέλος τον Αύγουστο ζητούσε από την Ε.Ε. να μην τον πιέζουν μέχρι τα Χριστούγεννα και έλεγε ότι θέλει να δώσει έμφαση στα διαρθρωτικά μέτρα; Τώρα έχει μία καλύτερη άνεση χρόνου.

Το μεγάλο θέμα που βρίσκεται σε εκκρεμότητα είναι το «κούρεμα», γιατί θα επιφέρει επιχειρηματικές εξελίξεις. Π.χ. οι τράπεζες. Πράγματι το πιθανότερο είναι να κρατικοποιηθούν. Τότε οι επιλογές είναι δύο ή θα μείνουν στο κράτος ή θα πουληθούν σε ιδιώτες «καθαρές». Το ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν τις ελληνικές επιχειρήσεις είναι δεδομένο, όπως και ότι οι Έλληνες τραπεζίτες θα ήθελαν να ξαναπάρουν τις τράπεζές τους «καθαρές». Επίσης είναι καθαρό ότι ο ΓΑΠ είναι με το ξένο κεφάλαιο (που είναι το μεγαλύτερο και ισχυρότερο) και όχι με το ελληνικό.

Ποιες είναι οι επιλογές που δίνει ο ΓΑΠ στους Έλληνες τραπεζίτες (μην ξεχνάτε την ομιλία στην κοινοβουλευτική ομάδα); Ή θα έρθουν τώρα μαζί του σε μία συμφωνία ή θα χάσουν τις τράπεζές τους. Και μετά να ξέρουν ότι πάλι μαζί του θα μιλήσουν για να τις ξαναβρούν, αλλά υπό δυσμενέστερες συνθήκες γιατί θα μπορεί να τις δώσει και στους ξένους που έχουν περισσότερα λεφτά.

Θα προχωρήσει το ελληνικό κεφάλαιο σε συμφωνία με τον ΓΑΠ; Ο κατάλληλος άνθρωπος υπάρχει, καθώς ο αρμόδιος υπουργός είναι έτοιμος (άσε που έχει κάνει τις προσωπικές του συμφωνίες).

Πηγή


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Οικονομολόγος

Η συνειδητή ψήφιση του μνημονίου τον Μάιο του 2010 και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος τον Ιούλιο του 2011, από την οσφιοκαμπτική και επικίνδυνη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ και η συνεχιζόμενη μειοδοτική στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης έναντι των ορέξεων και των αποφάσεων των ανίκανων και ελαττωματικών ηγετών της Ευρωζώνης, αλλά κυρίως της Γερμανίας και δευτερευόντως της Γαλλίας, οδήγησαν μέσα σε δυο χρόνια την πατρίδα μας στην απόλυτη εξαθλίωση. Καθημερινά γίνονται χειρότερες οι συνθήκες διαβίωσης του λαού μας. Οι μισθοί των εργαζομένων μειώνονται, όπως και οι συντάξεις όλων εκείνων που επί 35-45 χρόνια δούλεψαν σκληρά για να έχουν καλά γεράματα και σήμερα δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ούτε τα καθημερινά τους έξοδα. Στα μαγαζιά αυξάνονται τα λουκέτα με αποτέλεσμα να «χάνουν το ψωμί τους» οι ιδιοκτήτες που με κόπο και ιδρώτα δημιούργησαν την μικρή επιχείρησή τους, αλλά και οι εργαζόμενοι σ΄αυτά, που συντηρούσαν χιλιάδες Ελληνικές οικογένειες. Η ακίνητη ιδιοκτησία που αποτελούσε πάντα το «μεράκι» του Έλληνα για να στεγάσει τη φαμίλια του, πλήττεται ανεπανόρθωτα με τα συνεχή χαράτσια και η οικοδομική δραστηριότητα από την οποία ζούσαν χιλιάδες επαγγέλματα, έχει τελείως παγώσει.

Αυτή η πολιτική των επικυρίαρχων τροϊκανών αλλά και ο τρόπος εφαρμογής των αποφάσεών τους από την ελλειμματική κυβέρνηση οδηγεί την χώρα σε πλήρες οικονομικό αδιέξοδο. Έτσι, τα σημεία της απόλυτης ύφεσης καθημερινά αυξάνονται και αποκλείεται τα επόμενα χρόνια να υπάρξει ανάκαμψη και ακολούθως ανάπτυξη από την στιγμή που επί μια διετία η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να περιορίσει την φοροδιαφυγή, δεν μπορεί να πατάξει την φοροκλοπή, δεν μπορεί να τιθασεύσει το παραεμπόριο και τελικά δεν μπορεί να περιορίσει δραστικά το αδηφάγο δημόσιο που γεννά τεράστιες και μη αναγκαίες δαπάνες. Η διόγκωση του δημοσίου χρέους συντελέσθηκε κυρίως λόγω της διαχρονικής σύναψης πελατειακών σχέσεων του κράτους με τους πολίτες, της απονομής παράλογων προνομίων στους εργαζόμενους του δημοσίου, της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος από τις κυβερνήσεις και την δημιουργία ενός υπέρογκου και δυσκίνητου κράτους. Σ΄ αυτό το ρόλο, της απόλυτης εξαθλίωσης της χώρας μας, συνυπεύθυνα είναι τα περισσότερα από τα ΜΜΕ του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου και κυρίως τα φιλοκυβερνητικά δια μέσω των γυμνοσαλιάγκων εκπροσώπων τους και υπηρετών της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης που προσπαθούσαν να πείσουν όλους εμάς, πως το μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο ήταν οι μόνες λύσεις για την οικονομική σωτηρία της πατρίδος μας.

Αυτός, λοιπόν, ο θίασος του θεάτρου σκιών της Ελληνικής Κυβερνήσεως έχει απεμπολήσει ταυτόχρονα με την ψήφιση του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και Εθνικά Κυριαρχικά δικαιώματα. Σήμερα η Ελλάδα μας δεν είναι όπως ήταν το 2009. Βρισκόμαστε ήδη υπό Γερμανική κατοχή και οι εκπρόσωποι – μπάστακες της τρόικας έχουν εγκατασταθεί στα Υπουργεία μας και θα ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ για μας. Για κάθε δόση που μας δίνουν θα πρέπει να εφαρμόζονται από την Κυβέρνηση του ΝΕΟΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ, νέα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα κατά του λαού μας και βεβαίως να εφαρμόζονται οι εμπράγματες εγγυήσεις - δεσμεύσεις της κυβερνήσεως προς το ΔΝΤ για παραχώρηση εδαφών μας, είτε μέσω υποχώρησης των θέσεών μας στις παράλογες απαιτήσεις των γειτόνων μας (Τουρκία, Σκόπια, Αλβανία), είτε μέσω του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας στις χαμηλότερες τιμές σε σχέση με την πραγματική τους αξία.

Δυστυχώς, όμως, τα παραπάνω δεν αρκούν για να εξαθλιωθεί η Ελλάδα και ο λαός της. Με πρωτοφανή αγριότητα η δικτατορική, στη συνείδηση του λαού, κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκτελώντας τις εντολές των νεοταξιτών επικυρίαρχών της, ψήφισε το πολυνομοσχέδιο για τις κλαδικές συμβάσεις που βάζει ταφόπλακα στις όποιες διεκδικήσεις των εργαζομένων. Όταν, όμως, αυτά συνέβαιναν στη Βουλή των Ελλήνων, στο βωμό της Δημοκρατίας, από κάποιους που δεν την τιμούν ιδιαίτερα, ο καταπονημένος και εξαθλιωμένος Ελληνικός λαός εξεγειρόταν στο Σύνταγμα και επί διημέρου έδινε το δικό του μήνυμα στην εξουσία με πρωτοφανείς ως προς τον αριθμό διαδηλώσεις. Μελανό σημείο αυτών των διαδηλώσεων, ήταν ο τραγικός θάνατος διαδηλωτή κατά τη δεύτερη ημέρα όταν από κάποιο σημείο και πέρα η διαμαρτυρία εξελίχθηκε σε άγρια συμπλοκή μεταξύ μελών του ΠΑΜΕ και των κουκουλοφόρων. Έτσι, για άλλη μια φορά η Ελληνική Αστυνομία άφησε ατιμώρητη την δράση των γνωστών αγνώστων, οι οποίοι κακοποίησαν πολίτες και ρήμαξαν ανενόχλητοι, για άλλη μια φορά το κέντρο της Αθήνας. Όμως, πλέον, είναι πεποίθηση των πολιτών, πως αυτοί οι παρακρατικοί τυγχάνουν της ασυλίας της Ελληνικής Αστυνομίας αλλά και της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Όλες τις προηγούμενες ημέρες της ψηφίσεως του πολυνομοσχεδίου, αρκετά παπαγαλάκια της ανωμαλίας, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με ομιλίες τους στη Βουλή ή με αναρτήσεις στις προσωπικές τους ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, ύψωναν το μικρό και ασθενές ανάστημά τους και διατυμπάνιζαν πως θα καταψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο. Ωστόσο, πριν αλέκτωρ λαλήσει…, οι «κοτούλες» σιώπησαν και επέστρεψαν στην ασφάλεια που τους παρέχει το κοτέτσι της οδού Ιπποκράτους.

Παρόλα αυτά, πρέπει να γνωρίζουν πως έχει ο καιρός γυρίσματα και σύντομα ο Ελληνικός λαός με στεντόρεια φωνή θα τους υπενθυμίσει αυτό που δήλωνε ο τροϊκανός υπουργός κ. Λοβέρδος, την Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010 στην εφημερίδα «Real news»: «Νέο Γουδί εάν αποτύχουμε».

Πάντως, σε όλο αυτό το θολό και ζοφερό τοπίο που ζούμε, της απόλυτης εξαθλίωσης, θεωρούσα και θεωρώ πως υπάρχει λύση, που διατύπωσε ο έχων την τιμή να υπογράφει αυτό το κείμενο, σε αρκετά άρθρα που δημοσιεύθηκαν στο ελεύθερο διαδίκτυο, ότι δηλαδή η μόνη αποτελεσματική, εφικτή και αποδεκτή από το λαό κατεύθυνση για τη σωτηρία της χώρας, είναι η στάση πληρωμών εξωτερικού χρέους με τη μορφή τουλάχιστον 3ετούς έως 5ετούς χάριτος αποπληρωμής του χρέους, προκειμένου να δημιουργηθούν οι απαραίτητες χρονικές προϋποθέσεις της οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης της χώρας και ταυτόχρονα να εκπληρωθεί το μοναδικό ζητούμενο του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, δηλαδή η πληρωμή των δανείων μας.

Χαίρομαι, λοιπόν, ιδιαίτερα και θεωρώ πως είναι αρκετά ελπιδοφόρο, όταν συγκλίνουν στις εκφρασμένες και διατυπωμένες προ μηνών απόψεις μου για την διαχείριση του δημόσιου χρέους, εκλεγμένοι πολιτικοί αρχηγοί κομμάτων. Πιο συγκεκριμένα:

Την Τρίτη το βράδυ (18/10) στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού «alter» ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κ.Τσίπρας, δήλωσε την πεποίθησή του για παύση πληρωμών δημοσίου χρέους προς το εξωτερικό ως τη μοναδική λύση στο δαιδαλώδες οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Επίσης, την επομένη (19/10) ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, κ. Καρατζαφέρης, στην πρωινή εκπομπή του κ. Παπαδάκη στον τηλεοπτικό σταθμό «ΑΝΤ1» δήλωσε πως θα έπρεπε να δοθεί πενταετής χάρη αποπληρωμής των χρεών μας από την τρόικα, προκειμένου να δημιουργηθεί ανάπτυξη στην χώρα.

Το ζητούμενο βέβαια είναι τι απόψεις έχει ο Πρωθυπουργός της χώρας για την σωτηρία της και όχι τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως. Γιατί αυτός και το ΠΑΣΟΚ έχουν γαντζωθεί από την εξουσία που πήραν μέσω ψευτοδιλημμάτων που «πούλησαν» στον Ελληνικό λαό, υφαρπάξαντες την ψήφο του και δεν έχουν σκοπό να φύγουν εάν δεν εκπληρώσουν ολοκληρωτικά το σκοπό τους. Σκοπός που δεν είναι άλλος από την απόλυτη διάλυση της Ελλάδος και την υποθήκευσή της, στους Γαλλο-Γερμανοτσολιάδες της τρόικας!
  • Τα CDS πηγαίνουν ταμείο και οι αμερικανικές τράπεζες πληρώνουν δισεκατομμύρια!!!
  • Δεν προβλέπεται επιστροφή του Παπανδρέου στις ΗΠΑ, ούτε μετά θάνατον...
Τι είπε ο Ευάγγελος Βενιζέλος στους πολιτικούς αρχηγούς στις τηλεφωνικές τους συνομιλίες;

Τους ενημέρωσε ότι επέρχεται κούρεμα και ότι θα είναι μεγάλο. Πόσο μεγάλο; ΑΝΩ ΤΟΥ 50%!!

Δυστυχώς επαληθευόμαστε. Περνά η στάση της Γερμανίας και μάλιστα ενισχυμένη.

* Το Credit Event θεωρείται αναπόφευκτο, έτσι το σχέδιο ολοκληρώνεται. Εκτός εάν εφαρμοστεί η μόχλευση που ζήτησε ο Σαρκοζί με το EFSF, ώστε το κούρεμα να πέσει τεχνητά κάτω από 50%.

Το κερασάκι;

Ναι, θα υπάρξει νέα δανειακή σύμβαση και θα έρθει για ψήφιση στα μέσα Νοέμβρη. Το ανακοίνωσε και αυτό.

Εμείς θεωρούμε αυτονόητο (δεν το είπε όμως) ότι θα ζητήσει 180 ψήφους για την νέα δανειακή ώστε να νομιμοποιήσει και την προηγούμενη. Οι τοκογλύφοι βλέπετε ξέρουν πως όσο δεν παίρνουν συνταγματική νομιμοποίηση, ο πρώτος ευπατρίδης που θα βρεθεί στον πρωθυπουργικό θώκο, θα ακυρώσει την δανειακή (ανεξάρτητα με το μνημόνιο) και αυτό θα είναι το μεγαλύτερο χτύπημα στους σοσιαλφασίστες του ΔΝΤ.

Έτσι έχουν τα πράγματα, τα μαθαίνετε πρώτοι, το είχαμε πει άλλωστε και βάσει της πορείας των τραπεζικών μετοχών εδώ και δύο εβδομάδες. Οι φίλοι του ΓΑΠ γνώριζαν και αυτό…


«Μου ασκείται μεγάλη πίεση. Ίσως αναγκαστώ να πάω σε εκλογές!» είπε σε δραματικούς τόνους ο Γιώργος Παπανδρέου κατά τη διάρκεια της συνάντησης του με τους Άνγκελα Μέρκελ, Νικολά Σαρκοζύ.

«Κάνε ότι νομίζεις…» ήταν η ψυχρή απάντηση που έλαβε.

Δηλαδή αν πάμε σε εκλογές δεν θα καταρρεύσει η Ελλάδα, η ΟΝΕ και το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα; Δεν θα καταστραφούν οι Δανοί ψαράδες, οι Ιταλοί μαφιόζοι και οι Άγγλοι μπάτλερ.; Μόνο οι «Μήτσοι» και οι «Κατίνες» του νεοπράσινου ή φαιοπράσινου συστήματος θα την πατήσουν χάνοντας την εξουσία, την αίγλη που την περιβάλει, τα τζάμπα γιαούρτια και ζαρζαβατικά;

Αν ενθυμούμαι καλώς εις την αρχή της πρωθυπουργικής του θητείας, οι «σοβαροί» δημοσιογράφοι μιλούσαν για τον “διεθνή παράγοντα” ΓΑΠ, την εμπειρία του στις διαπραγματεύσεις, το ειδικό του βάρος στην εξωτερική πολιτική.

Που κατέληξε ο μετρ των λεπτεπίλεπτων διπλωματικών χειρισμών: να λέει ουσιαστικά «κύριοι, μη με ζορίζετε άλλο γιατί θα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια» και να του απαντούν ότι είναι «φύρα» και να του εύχονται στην επόμενη Σύνοδο να έλθει ως εμπειρογνώμονας του ΔΝΤ;

Ανεπίτρεπτο και καταγγέλουμε ανοικτά και τον Σαρκοζύ και την Μέρκελ, ως όργανα του Σαμαρά.

Πάντως με τέτοια έφεση στις «μπλόφες» τα διεθνή τουρνουά πόκερ τον περιμένουν πως και πως. Ελπίζουμε κάποιο τηλεοπτικό κανάλι να αντιληφθεί την τεράστια ευκαιρία για τηλεθέαση και έσοδα και να τον απολαμβάνουμε πάνω στην πράσινη τσόχα τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Οι poker fighters θα βρουν τον δάσκαλο τους.

Υπάρχουν όμως ακόμη και πιστές δυνάμεις στον ΓΑΠ: Στο Μεγάλο κανάλι αποφάνθηκαν πρωί-πρωί, χωρίς να έχουν κάνει ντους ή να έχουν πιει καφέ, ότι η ΝΔ δεν είναι αντιμνημονιακή δύναμη, «γιατί συμφωνεί με τους στόχους».

Δηλαδή ποιος λέει ότι δεν πρέπει να μειωθεί το έλλειμμα ή το χρέος, χωρίς να κάνει ψυχοθεραπεία; Κι όποιος λέει το προφανές αυτόματα κατατάσσεται στους υποτελείς του Ράιχενμπαχ;

Crystal Harris, για να πάνε τα φαρμάκια κάτω

«…Αλλά οι συνομιλητές του – ενώπιον Ρομπάι και Μπαρόζο ξεκαθάρισαν ότι δεν ενδιαφέρονται για το πολιτικό μέλλον της κυβέρνησης. Ενδεικτικό του κλίματος που αντιμετώπισε ο κ. Παπανδρέου στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών είναι η επίθεση που δέχθηκε από τον Ολλανδό ομόλογο του, ο οποίος έδειξε τη δυσαρέσκεια του για τα ελλιπή αποτελέσματα στις διαρθρωτικές αλλαγές. «Τι θα γίνει με σας εκεί στην Ελλάδα; Κάθε βδομάδα εδώ θα είμαστε για το πρόβλημα σας;».

Κυνικός ο Ολλανδός και ανιστόρητος. Αν δεν λύσετε το πρόβλημα του ομφαλού της γης –που στη σύγχρονη εποχή δεν είναι οι Δελφοί αλλά το ΠΑΣΟΚ- με τι θα ασχοληθείτε εκεί στη Σύνοδο Κορυφής; Με το τραπεζικό σύστημα και τη συστημική κρίση. Εμάς μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι στην εξουσία: Ψωμί, κεμπάπ, Πρωθυπουργός ο ΓΑΠ. Ή – εναλλακτικά – «και μπαπ» η σφαλιάρα μετά το κούρεμα. Διότι αν έχει καθαρίσει ο σβέρκος, έρχεται το «φατούρο».

«…Τα πρώτα «μαύρα σύννεφα» από τις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες έφτασαν στην Αθήνα. Υπουργοί και βουλευτές είναι εξαιρετικά ανήσυχοι από τις πρώτες ενδείξεις και τα «μαντάτα» που φτάνουν από τη Σύνοδο Κορυφής με αρκετούς να μιλούν ήδη για «πακέτο μη διαχειρίσιμο πολιτικά». Οι πληροφορίες που αναφέρουν ότι για “αρμαγεδδώνα” που θα ανακοινωθεί την Τετάρτη.»

Παρακαλούνται όσοι πολίτες έχουν χαρτόκουτα που δεν χρειάζονται να τα στείλουν στα Υπουργεία και τα βουλευτικά γραφεία για να μαζέψουν τα πράγματα τους οι Εθνοπατέρες. Αποκλείονται οι κούτες pampers για προφανείς ιστορικούς λόγους. Επίσης και οι ΝΟΥ-ΝΟΥ γιατί συνειρμικά παραπέμπει στη ΝΔ. ..

Μικρός Οδυσσέας


Τι έγινε, παίδες; Αρχισε η «Στάση του Νίκα» στα γήπεδα; Διότι όταν αρχίζουν να αναρτώνται πανώ με πολιτικά συνθήματα από τους φιλάθλους, όταν αυτά τα συνθήματα χαρακτηρίζονται «υβριστικά» κι όταν αρχίζει η αστυνομία να κυνηγάει τις λέξεις τους τότε, «φεύγε, Αύγουστε», φύγε κυρ Ανδρόνικε πιο γρήγορα απ' τους καρβουνιαρέους που σε ακολουθούν...

Μέσα στις μεγάλες τραγωδίες συχνά υπάρχουν ορισμένες μικρότερες που κάνουν τις μεγάλες ακόμα μεγαλύτερες! Οπως αυτή της κυρίας Γιαννακά, η οποία κατά δήλωσίν της «αναγκάστηκε να ψηφίσει το πολυνομοσχέδιο ύστερα από πιέσεις των... ψηφοφόρων της»!!

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά (προς το μεγαλείο του Παντοδύναμου) και καίει θυμίαμα σε μιαν άλλη ανάλογης λαμπρότητας δήλωση της κυρίας Βάνας Μπάρμπα, ότι «όποιος είναι έξυπνος σ' αυτόν τον τόπο ψηφίζει ΠΑΣΟΚ»!!

Φαίνεται ότι σε αυτό το κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, υπάρχει ένα ιδιαίτερο σαλονάκι όπου τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται.

Αλλωστε, σε συναντήσεις με βουλευτές και στελέχη τού εν λόγω Σοσιαλιστικού (συχώρα με, θεέ μου) κινήματος (και πάλι με το συμπάθιο) έχει επιδοθεί κατ' αυτάς και η υποτελής στην Τρόικα καθ' ημάς ανθυποτρόικα του κυρίου Ανδρέα-και-τη-γυναίκα μου-έχω-διορίσει-Λοβέρδου, της κυρίας Αννας-βιβλία-για-τα-σχολεία-δεν έχω- Διαμαντοπούλου και του κυρίου Γιάννη-οι άλλοι-θα φύγουν-με ελικόπτερο-εγώ με ταξί- Ραγκούση.

Προς τι οι συναντήσεις; θα ερωτήσετε οι πιο καχύποπτοι και ψυλλιασμένοι απ' την εποχή της συνωμοσίας του Κατιλίνα. Μα για τη μετά τον Γιωργάκη εποχή!

Διότι, παρά τις προφητείες των Μάγια ότι οι κόσμος θα καταστραφεί το 2012, υπάρχουν και οι αισιόδοξοι, όπως ο κ. Μόσιαλος Υπουργός Ιδιωτικής Τηλεόρασης, Διαπλοκής και 10-11 π.μ. καθημερινώς στον ΣΚΑΪ, οι οποίοι όχι μόνον πιστεύουν ότι θα υπάρχει ο κόσμος μετά την πρωθυπουργία Παπανδρέου, αλλά ότι θα υπάρχουν και οι ίδιοι στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας.

Βεβαίως, αυτό το «πολιτική σκηνή της Ελλάδας» είναι κάπως σχετικό. Διότι η κατάσταση δεν είναι τόσον απλή όπως στο σχετικό ανέκδοτο, όπου παράδεισος είναι να δουλεύει ο Γερμανός, να μαγειρεύει ο Γάλλος και να κάνει κουμάντο ο Ελληνας, ενώ κόλαση είναι να δουλεύει ο Ελληνας, να μαγειρεύει ο Αγγλος και να κάνει κουμάντο ο Γερμανός - όχι! Η κατάσταση είναι κάπως πιο πολύπλοκη και για αυτό δυσκολεύεται ο χερ ΡΑΪΧενμπαχ να μοιράσει σε έναν Γερμανό, έναν Γάλλο, έναν Αγγλο, έναν Ολλανδό και έναν Βέλγο τραπεζίτες τον μισθό του Μήτσου.

Μεγάλο κάθαρμα ο Μήτσος! εκθέτει τη χώρα (και την κυρία Διαμαντοπούλου) στα μάτια όλης της Ευρώπης! «Τεμπέλης» (για αυτό του έκοψε η κυβέρνηση τον μισό μισθό), «διεφθαρμένος» (για αυτό του 'βαλε χαράτσι στο σπίτι) κι όμως αμετανόητος- για αυτό βάλθηκε να τον στρώσει με το πολυνομοσχέδιο ο Μπενύτο, φοβάμαι εις μάτην.

Θα έλεγε και η ταπεινότης μου ότι «η μόνη λύση είναι ο στρατός» όπως είπε ο κ. Καμίνης για την αποκομιδή των σκουπιδιών, αλλά δεν είναι τόσο σκουπίδι (η ταπεινότης μου), ούτε ο κ. Δήμαρχος άλλωστε.

Σκουπίδι είναι ο Μήτσος.

Αυτόν θα μαζέψει ο στρατός, ο χερ ΡΑΪΧενμπαχ, ο κ. Καμίνης και ίσως η κυρία Γιαννακά, αν την πιέσουν πολύ οι ψηφοφόροι της...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet

  • Μία Ελλάδα με ένα περίπου εκατομμύριο ανέργους και συνεχή εισπρακτικά μέτρα που θα εξοντώσουν τους πολίτες περιγράφεται στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αξιολόγηση της χώρας
Με τα πιο μελανά χρώματα περιγράφεται το μέλλον της χώρας στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η χειρότερη χρονιά φαίνεται πως θα είναι το 2013, καθώς η ανεργία θα μαστίζει τη χώρα, με τις χαμένες θέσεις εργασίες να ανέρχονται σε 378.200.

Οι απώλειες μισθών θα αγγίζουν τα 10,3 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ η κατανάλωση θα περιοριστεί κατά 12 δισεκατομμύρια ευρώ.

Αυτό, όπως σημειώνει δημοσίευμα της "Ελευθεροτυπίας", θα είναι το αποτέλεσμα συνεχών μέτρων ύψους 70 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα επιβληθούν για να μειωθεί το έλλειμμα κατά 29,8 δισεκατομμύρια.

Νέες στρατιές ανέργων

Σύμφωνα με τις υπηρεσίες της Επιτροπής το 2013 θα έρθει το ισχυρότερο χτύπημα για την κοινωνία, τους άνεργους και τους μισθωτούς:

Από το 2010 έως το 2013 θα έχουν χαθεί 378.200 θέσεις εργασίας, εκ των οποίων πολύ λίγες θα δημιουργηθούν ξανά στο μέλλον. Από αυτές οι 199.800 θα είναι θέσεις μισθωτών και οι 178.500 ελευθέρων επαγγελματιών.

Πολλοί είναι αυτοί που θα αποσυρθούν οριστικά από την αγορά εργασίας, ενώ οι υπόλοιποι 298.400 θα γεμίσουν τη δεξαμενή των ανέργων, η οποία θα φτάσει στα 924.900 άτομα, σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές.

Το ποσοστό απασχόλησης από το 62,5% του ενεργού πληθυσμού το 2010 θα υποχωρήσει στο 57,1% τον επόμενο χρόνο και έως το 2015 θα παραμείνει σε χαμηλά ποσοστά (έως το 58,3%).

Η ανεργία από 15,7% που υπολογίζεται για φέτος θα εκτοξευθεί στο 17,5% τα επόμενα δύο χρόνια και το 2014 θα υποχωρήσει ελάχιστα, έως το 16,3%.

Οι μισθωτοί είναι αυτοί που πληρώνουν την κρίση. Όσοι βλέπουν τους μισθούς να περιορίζονται και κυρίως όσοι έχασαν τη δουλειά τους.

Εκτιμάται ότι τη διετία 2010-2012 χάσαμε 15 δισεκατομμύρια ευρώ ΑΕΠ και στη συνέχεια η ανάκτηση του εισοδήματος είναι ελάχιστη.

Η απώλεια έως το 2013 παραμένει στα 13 δισεκατομμύρια ευρώ. Το ίδιο διάστημα οι αμοιβές των εργαζομένων αναμένεται να συρρικνωθούν κατά 10,3 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η απώλεια μάλιστα δεν αποκλείεται να είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού και η ανεργία μπορεί να εκτοξευθεί περισσότερο αλλά και η τρόικα απαιτεί πλέον "διαπραγματεύσεις" για άρση βασικών μισθών και συλλογικής σύμβασης.

Αδειάζουν οι τσέπες, στραγγίζει η αγορά

Τα λεφτά που φεύγουν από τους πολίτες φεύγουν και από την αγορά, με την καταναλωτική δαπάνη να εκτιμάται ότι θα περιοριστεί κατά 12 δισεκατομμύρια ευρώ έως το 2013.

Οι επενδύσεις θα περιοριστούν και αυτές, παρά τα κονδύλια του ΕΣΠΑ και τα σχέδια τύπου "Μάρσαλ" που η ίδια η Κομισιόν σχεδιάζει, με ποσά 4,4 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Τα μέτρα υπολογίζονται σε 70,12 δισεκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων τα 61,9 δισεκατομμύρια ευρώ τα έλαβε η χώρα μετά το Μάιο του 2010, όταν ξεκίνησε το μνημόνιο.

Το καλοκαίρι του 2011, η Επιτροπή υπολόγισε το πακέτο σε 52,1 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μέσα σε λίγους μήνες αποφασίστηκε ότι χρειάζονται ακόμη 9,8 δισεκατομμύρια ευρώ για να φτάσουμε στη μείωση του ελλείμματος στο 2,9% του ΑΕΠ το 2014.

Νέα μέτρα με την έλευση του 2012

Στις αρχές του 2012 αναμένεται να ανακοινωθούν στους πολίτες μέτρα 8,2 δισεκατομμυρίων.

Μάλιστα δεν αποκλείεται ο λογαριασμός να είναι μεγαλύτερος σε περίπτωση που επαληθευθούν οι φόβοι της Κομισιόν για ενδεχόμενη αποτυχία των πρόσφατων πρόσθετων μέτρων.

Το αποτέλεσμά τους σε κρατικά έσοδα που θα μειώσουν το έλλειμμα είναι σήμερα και θα παραμείνει πενιχρό καθώς η φοροδιαφυγή, η απουσία εισπρακτικών μηχανισμών, η σπατάλη, αλλά και η ύφεση δεν τα αφήνουν να αποδώσουν.

Το σύνολο των εσόδων του κράτους από 89,8 δισεκατομμύρια ευρώ το 2010 αναμένεται να αυξηθεί στα 90,2 το 2012, στα 91,5 ευρώ το 2013 και στα 94,6 δισεκατομμύρια ευρώ το 2014.

Οι ασφαλιστικές εισφορές θα περιοριστούν έως το 2013 κατά 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ οι δαπάνες την ίδια χρονιά θα περιοριστούν κατά 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Από news247