Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Μαρ 2012


Toυ Άγη Βερούτη

Οι μέρες που περνάμε έχουν ξεκάθαρο άρωμα συντέλειας. Στα προηγούμενα δυο χρόνια έκλεισε το 25% των ελληνικών επιχειρήσεων. Κάποιοι βουλευτές και μετέπειτα αξιωματούχοι της κυβερνήσεως είπαν πως αυτοί που έκλεισαν δεν θα έπρεπε να ήσαν ανοιχτοί εξαρχής, πως δεν μπορούμε να έχουμε τόσα ρουχάδικα, τόσες καφετέριες, τόσα τυροπιτάδικα.

Μετά ήρθαν τα περίπτερα με τον καθορισμό τους ως φοροεισπράκτορες του κράτους, έπειτα οι χρηματιστηριακές, κατόπιν οι τεχνικές εταιρίες και όλα τα επαγγέλματα της οικοδομής, ο κλάδος των αυτοκινητάδων και των συνεργείων, οι μάντρες αυτοκινήτων, η μίσθωση ακινήτων, η πώληση και μεσιτεία ακινήτων, και ούτω καθεξής.

Κάθε φορά η καταστροφή μονάδων παραγωγής πλούτου στην ιδιωτική οικονομία ήταν “νομοτελειακή”, αναπόφευκτη, και “απαραίτητη” δια στόματος φαρισαίων και τελώνων, για την εξυγίανση της οικονομίας μας. Αυτή όμως η “δήθεν” νομοτελειακή κατάληξη των μικρομεσαίων αυτών επιχειρήσεων (και πολλών ίσως μεγάλων που δεν πρόλαβαν να μεταναστεύσουν σε λιγότερο τοξικά για την επιχειρηματικότητα κράτη), ήταν το αντάλλαγμα για να μην γίνουν δραστικές αλλαγές στο μέγεθος, στη γραφειοκρατία και στη διαφθορά του τεράστιου κρατικού μηχανισμού που απορροφούσε και κάθε τελευταία ικμάδα ζωής από την κοινωνία.

Η ελληνική κοινωνία ολόκληρη θυσιάζεται για να μην αλλάξουν οι προνομιακές σχέσεις κάποιων πολιτικά ισχυρών και διεφθαρμένων μειοψηφιών με το κράτος. Με άλλα λόγια, η Μεταπολίτευση ολόκληρη αποδείχθηκε μια καλοστημένη μηχανή αρπαγής πλούτου από το κοινωνικό σύνολο για αναδιανομή στα “δικά μας παιδιά”, γαλαζοπρασινοκοκκινοπών αποχρώσεων. Αυτοί που έμειναν απ΄έξω να υποστηρίζουν με το μόχθο τους την σπατάλη και νεοπλουτισμό των φαύλων, έφτασαν σε ύστατο σημείο εξαθλίωσης πλέον.

Με ψεύτικα στοιχεία η μεταπολιτευτική μαφία φούσκωσε το ΑΕΠ συμπεριλαμβάνοντας τα ναρκωτικά, τους ανάπηρους επαίτες και τις ιερόδουλες στα νούμερά του, για να δικαιολογήσει αδικαιολόγητο δανεισμό, και να προφασιστεί μια “εικονική φοροδιαφυγή” εγγράφοντας απαιτήσεις 60 δισ. ευρώ από κακομοίρηδες, βοσκούς, κλεισμένες και πτωχευμένες επιχειρήσεις και μπατιρολαμόγια. Με την φορολογική λαίλαπα των τελευταίων δυόμιση ετών, η εξουσιαστική μαφία έχει στεγνώσει και την αγορά από τα τελευταία κατακάθια ρευστότητας για να συντηρεί ανέπαφο το μηχανισμό επανεκλογής του ενόψει των επερχόμενων εκλογών.

Αυτή η τακτική έχει καταστρέψει 1.250.000 θέσεις εργασίας στην ιδιωτική οικονομία, στέλνει τους γέρους για ύπνο νωρίς για να μη πεινάνε, κάποιους που δεν τους παίρνει εύκολα ο ύπνος στους κάδους των σκουπιδιών έξω από τα φαστφουντάδικα, τους μισούς ασθενείς να παίρνουν τα φάρμακά τους μέρα παρά μέρα λόγω ανέχειας να αγοράσουν πλέον από την τσέπη τους τα φάρμακά τους, ενώ φαρμακοποιοί-γιατροί-φαρμακευτικές συζητούν για τις επιπτώσεις των γενόσημων στο 0,01% των περιπτώσεων.

Από τους εργαζόμενους που έχουν δουλειά, περισσότεροι από 400.000 μισθωτοί πληρώνονται με καθυστέρηση πάνω από 3 μήνες, και περισσότεροι από 200.000 με καθυστέρηση άνω των 6 μηνών. Η αδηφάγος κιμαδομηχανή του Σοβιετικού ελληνικού δημοσίου συνεχίζει ακάθεκτη και απαιτεί 9 υπογραφές και σφραγίδες από συμβολαιογράφο, επιμελητήριο, εφορία, ταμείο νομικών, ΤΥΠΕΔ, πάλι εφορία, πάλι επιμελητήριο, και τελικά νομαρχία και έπειτα εφημερίδα της κυβερνήσεως, για να μεταφέρει την έδρα της στο διπλανό τετράγωνο μια επιχείρηση που βρήκε φτηνότερο ενοίκιο εν μέσω κρίσεως, ή που απολύοντας το 50% του προσωπικού της ήδη, δεν χρειάζεται όλο το χώρο που ενοικιάζει. Ακόμα και αν θέλει ο μικρομεσαίος να γλυτώσει χρήματα από τα λειτουργικά του, πρέπει να πληρώσει λύτρα στο κράτος-κιμαδομηχανή.

Η λύσσα με την οποία καταστρέφει περιουσίες πλέον ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός θυμίζει την υπερφορολόγηση πριν από κάθε καταστροφή κρατικής οντότητας. Από την Περσική αυτοκρατορία, στη Ρωμαϊκή, στη Βυζαντινή, στις αποικιοκρατίες, και τις δικτατορίες του περασμένου αιώνα, ως και την με μένος απομύζηση των κατοχικών δυνάμεων στις κατακτημένες χώρες. Ίσως ακόμη δεν έχει ξεκινήσει να μαζεύει πτώματα από το δρόμο ο Δήμος με τα απορριμματοφόρα του, ή αν με 40.000 άστεγους το έχει ξεκινήσει, δεν το έχουμε μάθει. Πάντως η εγκληματικότητα, πρωτόγνωρο για την Ελλάδα, δίνει μια ληστεία ανά λεπτό, και μια δολοφονία λόγω ληστείας κάθε 48 ώρες. Αυτό ενόσω το 50% της αστυνομίας, ή ίσως και παραπάνω, φρουρεί “σημαίνοντα” πρόσωπα που συμμετείχαν στη λεηλασία της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 30 χρόνια.

Η κοινωνία καταρρέει, και ενώ το πρώτο 25% όλων των ελληνικών επιχειρήσεων πήρε δυο χρόνια για να κλείσει, άλλο 25% αναμένεται να κλείσει στις επόμενες 90 μέρες αν δεν γίνει κάτι δραστικό που θα προσδώσει ρευστότητα στην αγορά.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσαν να μοιράσουν ζεστό χρήμα στην αγορά σε 90 μέρες -αμφιβάλω. Μια ουσιαστική λύση που θα μπορούσε να δώσει άμεσα αποτελέσματα, θα ήταν να παγώσουν (δια νόμου) τις πληρωμές προς το κράτος των μικρομεσαίων που κινδυνεύουν να κλείσουν και έχουν πάει πίσω στους μισθούς τους για 3-6-9 μήνες, ώσπου οι μεταρρυθμίσεις να ξεκινήσουν να πιάνουν τόπο.

Όμως φοβάμαι πως κανείς τους δε νοιάζεται. Το μόνο που νοιάζονται είναι το πώς θα εξασφαλίσουν τις ψήφους της εκλογής τους στις επερχόμενες εκλογές!

Ένα καζάνι που βράζει, στα όρια της έκρηξης, αργά ή γρήγορα θα δώσει την τελειωτική κίνηση στο παιχνίδι εξουσίας και διαφθοράς. Καμιά αλαζονική εξουσία όμως δεν αναγνώρισε τα σημάδια τους τέλους της. Ούτε αυτή θα το κάνει.

Εκτός αν προλάβουμε να τους αλλάξουμε εγκαίρως.


Iστολόγιο Prison Planet
με πληροφορίες από Press TV


Δύο παιδιά σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια επίθεσης από ομάδα ένοπλων μισθοφόρων σε δημόσιο λεωφορείο στην πόλη Χομς της Συρίας, σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα του συριακού πρακτορείου ειδήσεων SANA.

Οι ένοπλοι τρομοκράτες εισέβαλαν στο γεμάτο επιβάτες όχημα, καθώς εκτελούσε τακτική διαδρομή μέσα από την πόλη αυτή της δυτικής Συρίας, η οποία έχει υποστεί τα περισσότερα δεινά από την έναρξη των ένοπλων συγκρούσεων στη Συρία.

Σύμφωνα με γιατρούς από το υγειονομικό κέντρο στο οποίο μεταφέρθηκαν τα θύματα, εκτός από τα παιδιά, που υπέκυψαν στα τραύματά τους, τραυματίστηκαν τρεις ενήλικες πολίτες κατά τη διάρκεια της ένοπλης επίθεσης.

Εκτός από τακτικές επιθέσεις εναντίον άοπλων πολιτών, οι έμμισθες τρομοκρατικές ομάδες έχουν διεξαγάγει και απαγωγές τις τελευταίες εβδομάδες. Πολλά από τα άτομα που τελούν υπό ομηρεία, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται και παιδιά, δεν έχουν ακόμη εντοπιστεί.

Η τελευταία επίθεση εικάζεται ότι είναι πράξη αντεκδίκησης, αφού δύο μέρες νωρίτερα, το συριακό πρακτορείο μετέδωσε την είδηση ότι στην ίδια πόλη οι συριακές αρχές είχαν εντοπίσει ένα αυτοκίνητο φορτωμένο με όπλα αμερικανικής και ισραηλινής κατασκευής και τα κατέσχεσαν.

Οι αιματηρές συγκρούσεις στη Συρία ξεκίνησαν στα μέσα Μαρτίου του 2011 και από τότε η χώρα έχει εισέλθει σε κλοιό βίας, με τον φόρο αίματος να ανεβαίνει συνεχώς.

Στις 20 Μαρτίου, η ΜΚΟ "Human Rights Watch" εξέδωσε ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία οι ένοπλες ομάδες μισθοφόρων, που στηρίζονται από τη Δύση, "έχουν μέχρι στιγμής διαπράξει σοβαρές παραβιάσεις των διεθνών νόμων για τα ανθρώπινα δικαιώματα".


Μεθαύριο στις 25 Μαρτίου αυτός ο λαός θα γιορτάσει την επέτειο της ανεξαρτησίας του πολύ θυμωμένος.

Η δοτή ψευδο-κυβέρνησή θα παρατάξει μια μεραρχία αστυνομικών δυνάμεων και ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες για να αντιμετωπίσει τον θυμό του λαού. Οι υπάλληλοι και οι υπηρέτες των τοκογλύφων και των τραπεζιτών θα διαπράξουν για άλλη μια φορά το ανόσιο έγκλημα της εφαρμογής ακήρυχτου στρατιωτικού νόμου, όπως έκαναν και στην προηγούμενη ΔΕΘ στην Θεσσαλονίκη.

Ομως ο θυμός ενός ολόκληρου λαού δεν αντιμετωπίζεται με “μέτρα τάξεως” και με την αστυνομία σε ρόλο στρατού κατοχής. Και με ακροβολισμένους ελεύθερους σκοπευτές. Ισα ίσα το αντίθετο. Τα μέτρα αυτά θα παροξύνουν την λαϊκή οργή και τον θυμό. Οπως έγινε και στους αντίστοιχους εορτασμούς των εθνικών επετείων στην γερμανική κατοχή.

Εχει σοβαρούς λόγους αυτός ο λαός που είναι πολύ θυμωμένος. Είναι οι μειώσεις μισθών και συντάξεων. Είναι η ανεργία. Είναι οι άδικοι και άνισοι φόροι και τα χαράτσια. Είναι η καταπάτηση του Συντάγματος και της ισονομίας. Είναι η διαφθορά των δημοσίων αρχόντων και η ασυλία τους. Είναι η λεηλασία του κοινού μας εθνικού πλούτου. Είναι το κομμένο ηλεκτρικό. Τα κλειστά μαγαζάκια και οι επιχειρήσεις. Οι κατεστραμμένοι οικονομικά. Και οι νεκροί. Είναι πολλοί οι νεκροί. Είναι πάρα πολλοί οι νεκροί για “ειρηνική περίοδο”.

Εχει σοβαρούς λόγους αυτός ο λαός που είναι πολύ θυμωμένος. Και βασικώτερος είναι πως θεωρεί τους κυβερνήτες και την πολιτική του ηγεσία, υπαίτιους για την όλη καταστροφή. Και δεν κάνει καθόλου λάθος.

Και κοντά στου κυβερνήτες και την ηγεσία του βάζει και τους δικαστικούς. Και πάλι δεν κάνει λάθος. Διότι όπου δεν υπάρχει δικαιοσύνη υπάρχει θυμός και οργή. Υπάρχει αντίδραση και βία. Η δικαιοσύνη είναι η μόνη θεραπεία για την βία. Και τον θυμό του λαού. Την οργή και την βία την γεννά η αδικία και η ανισότητα.

Η εξουσία είναι σε μόνιμη διάσταση με την κοινωνία. Τώρα η διάσταση αυτή έχει εξελιχθεί σε κανονικό διαζύγιο.

Τώρα είναι ολοφάνερο υπέρ τίνος ασκούν οι κυβερνήτες και οι νομοθέτες την εξουσία και υπέρ τίνος βγάζουν αποφάσεις τα δικαστήρια. Τώρα ήρθαν όλα στο φως. Αυτή είναι η αιτία για τον θυμό ενός ολόκληρου λαού. Η εξουσία, της οποίας ο λαός είναι ο μόνος φυσικός ιδιοκτήτης, δεν ασκείται υπέρ αυτού. Αλλά ασκείται υπέρ των τραπεζιτών και των τοκογλύφων. Υπέρ των πλουτοκρατών και των κεφαλαιούχων.

Κι αυτό δημιουργεί φτώχεια, απελπισία, ανέχεια και εξαθλίωση. Και νεκρούς. Πολλούς νεκρούς για “ειρηνική περίοδο”.

Ο θυμός ενός ολόκληρου λαού, ενόψει και της εθνικής επετείου της απελευθέρωσης, δεν γίνεται καλά από μεραρχίες αστυνομικών και ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες. Χωρίς κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη, αυτός ο θυμός, ο θυμός του λαού, θα φτάσει σε σημείο τέτοιο που κανένα ανάχωμα δεν θα μπορέσει να τον συγκρατήσει.

Και ίσως νά 'ναι και καλύτερα έτσι.

Θραξ Αναρμόδιος

Συνδικαλιστές από εννέα χώρες της ΕΕ είδε χθες στο Βερολίνο η Μέρκελ, αλλά την παράσταση έκλεψε -ποια άλλη;- η Ελλάδα! Βλέπετε, η Ανγκελα θέλει, λέει, να επισκεφθεί τη χώρα μας, οπότε έσπευσε να ρωτήσει τον Γ. Παναγόπουλο, ο οποίος εκπροσώπησε τη ΓΣΕΕ, τι θα γινόταν αν ερχόταν στην Αθήνα!

«Θα με χτυπούσαν;», ζήτησε να μάθει, αλλά ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ έσπευσε να την… καθησυχάσει, εξηγώντας της ότι, φυσικά, θα γίνουν διαδηλώσεις, όχι όμως και έκτροπα σε βάρος της ίδιας. «Αυτά τα γράφει η Μπιλντ», της είπε…

Διαφορετικές απόψεις

Δεν ξέρουμε αν η απάντηση του Γ. Παναγόπουλου ήταν αρκούντως καθησυχαστική, γεγονός είναι, πάντως, ότι η Γερμανίδα καγκελάριος, παρότι ήταν ευγενική και προσηνής απέναντι στους συνδικαλιστές, δεν έκανε ούτε πόντο πίσω από τις θέσεις της ως προς την πολιτική λιτότητας. «Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις», φέρεται να είπε στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, ο οποίος επεσήμανε ότι το μείγμα «περικοπές σε μισθούς και συντάξεις – αύξηση των φόρων» αποτελεί μια αποτυχημένη και επικίνδυνη πολιτική «αργού θανάτου».

Περιγράφοντας σήμερα την συνάντησή του εμπειρία του με την κυρία Μέρκελ, ο κ. Παναγόπουλος (στο ΒΗΜΑ 99,5) είπε ότι η γερμανίδα καγκελάριος του επισήμανε: «Έχουμε διαφορετικές απόψεις, αλλά δεν έχω πρόβλημα να έρθω στην Αθήνα να ακούσω από κοντά την άποψη των συνδικάτων».
«Θα έρθετε;» την ρώτησε ο κ. Παναγόπουλος, για να απαντήσει η Γερμανίδα καγκελάριος: «Μα μπορώ να έρθω;», υπαινισσόμενη το άσχημο κλίμα που υπάρχει.

«Κινητοποιήσεις θα γίνουν, αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιγράφει η Bild» ήταν η απάντηση του προέδρου της ΓΣΕΕ.

Δηλητηριασμένη η γερμανική κοινή γνώμη

Ο κ. Παναγόπουλος υποστήριξε ότι η γερμανική γνώμη είναι δηλητηριασμένη από τα δημοσιεύματα ορισμένων γερμανικών μέσων ενημέρωσης, όπως και η ελληνική κοινή γνώμη.

Ως προς το περιεχόμενο των συνομιλιών, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ σημείωσε πως η Άνγκελα Μέρκελ «ήταν ευγενέστατη, αλλά αμετακίνητη στις απόψεις της, πολύ σκληρή και απόλυτα ενημερωμένη».

Πηγή


...και βεβαιότητα για δεύτερο πακέτο βοήθειας στην Πορτογαλία.


Πριν καν περάσει ένας μήνας από την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, το κερδοσκοπικό χρήμα αναζητεί το επόμενο «θήραμά» του. Και αυτή τη φορά το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο για την Ευρωζώνη και τη διεθνή οικονομία.


Η Ε.Ε προσπαθούσε να πείσει ότι η Ελλάδα ήταν μεμονωμένη περίπτωση χώρας που χρειαζόταν βοήθεια. Διαψεύστηκε όταν Ιρλανδία και Πορτογαλία εντάχθηκαν σε προγράμματα διάσωσης και κινδυνεύει να διαψευστεί και πάλι.

Οι οικονομολόγοι είναι σχεδόν βέβαιοι ότι και η Πορτογαλία θα χρειαστεί δεύτερο πακέτο βοήθειας, ενώ πολλοί αναμένουν το ίδιο και από την Ιρλανδία. Και συμφωνούν ότι εάν και οι δύο χώρες χρειαστούν πρόσθετα κεφάλαια το 2013, η Ευρώπη θα μπορέσει εύκολα να εγγυηθεί τις ανάγκες τους.

Όμως, μακράν μεγαλύτερος κίνδυνος για το ευρωπαϊκό χρηματοοικονομικό σύστημα θα ήταν μία ενδεχόμενη ανάγκη διάσωσης της Ισπανίας ή της Ιταλίας, οι οποίες έχουν πολύ μεγαλύτερες οικονομίες και δανειακά φορτία. Σε τέτοια περίπτωση θα κινδύνευε η ίδια η ύπαρξη της Ευρωζώνης.

Τα προβλήματα των δύο χωρών είναι παρεμφερή με αυτά που «ενέπνευσαν» τους πιστωτές να σπρώξουν την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία στην «αγκαλιά» του ΔΝΤ.
Το ιταλικό δημόσιο χρέος δεν είναι σε πολύ καλύτερη θέση από το ελληνικό και σίγουρα σε χειρότερη από το πορτογαλικό. Η Ισπανία, όπως και η Ιρλανδία, αντιμετωπίζουν ένα διογκούμενο κύμα «κόκκινων» δανείων επιχειρήσεων και νοικοκυριών και εύκολα μπορεί αυτές οι ζημιές του τραπεζικού τομέα να μετατραπούν σε δημόσιο χρέος.

Θέλουν ESM 1 τρισ. ευρώ!

Οι νέες, προσανατολισμένες στη λιτότητα κυβερνήσεις στην Ιταλία και την Ισπανία και ακόμα περισσότερο η ρευστότητα άνω του 1 τρισ. ευρώ που παρείχε στο σύστημα η ΕΚΤ, καθησύχασαν για ένα διάστημα τα αγορές. Προσωρινά όμως.

Οι πιο αδύναμες οικονομίες της Ευρωζώνης πρέπει να πείσουν ότι μπορούν να αποπληρώσουν το χρέος τους χωρίς ειδική βοήθεια. Ωστόσο, οι οικονομίες Ισπανίας, Ιταλίας, Πορτογαλίας και Ελλάδας αναμένεται να συρρικνωθούν φέτος, ενώ η ιρλανδική ίσως εμφανίσει χαμηλή ανάπτυξη. Και αυτό ενώ όλες μειώνουν τις δαπάνες και αυξάνουν τη φορολογία, τραβώντας ρευστότητα από τις ήδη «σφιχτές» οικονομίες τους.

Οικονομολόγοι λένε ότι για να διατηρήσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών, η Ευρώπη πρέπει να δημιουργήσει ένα «δίχτυ ασφαλείας» άνω του 1 τρισ. ευρώ, ποσό που θα αρκούσε για να στηρίξει την Ισπανία και την Ιταλία σε περίπτωση που βγουν εκτός αγορών ομολόγων.

Τα διαθέσιμα κεφάλαια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), που θα τεθεί σε ισχύ τον Ιούνιο, μετά βίας ξεπερνούν τα 500 δισ. ευρώ, εκ των οποίων περί τα 200 δισ. ήδη προορίζονται για χρήση στις διασώσεις της χώρας μας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας.
Μεγάλο μέρος του εναπομείναντος ποσού μπορεί να απορροφηθεί από μία δεύτερη διάσωση των δύο τελευταίων και άλλη μία της Ελλάδας.

Την επόμενη εβδομάδα στην Κοπεγχάγη οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών θα συζητήσουν την προοπτική αύξησης των κεφαλαίων του ESM κατά περαιτέρω 240 δισ. ευρώ, κάτι στο οποίο αντιστέκεται η Γερμανία.

Όμως ακόμα και ένα «δίχτυ ασφαλείας» 740 δισ. ευρώ φαίνεται τώρα μικρό για να καθησυχάσει τις αγορές για τις Ισπανία και Ιταλία, των οποίων των συνολικό κρατικό χρέος φτάνει τα 2,6 τρισ. ευρώ.

Και –όπως φαίνεται ήδη από τις αποδόσεις των ομολόγων- η Ισπανία βρίσκεται ήδη στο στόχαστρο των κερδοσκόπων.


Όσοι ερμηνεύουν υποκριτικώς τις αντιδράσεις, την οργή, την απόγνωση των πολιτών σαν βία θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η διαμαρτυρία και η αποδοκιμασία δεν συνιστούν βία.

Από το φθινόπωρο του 2009 η χώρα και η κοινωνία οδηγούνται στην καταστροφή, μέσα από μια συντονισμένη και συστηματικώς ασκούμενη ΒΙΑ, που προσλαμβάνει τις μορφές της οικονομικής, της κοινωνικής και της ψυχολογικής βίας. Πρόκειται κυριολεκτικώς για μια μεθοδευμένη πολεμική επιχείρηση, την οποία εξαπέλυσαν τα ξένα και εγχώρια συμφέροντα, με πολιτικούς «εκτελεστές» τα κομματικά υποχείρια, τα οποία συμβολοποίησαν και επισημοποίησαν την πλήρη υποταγή τους με τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου. Με τη σειρά της, η κυβέρνηση αυτή αποτέλεσε «ευτυχές προϊόν» της πολιτικής βίας που άσκησαν τα τραπεζικά - κερδοσκοπικά κέντρα και το επιτελείο του Δ' Ράιχ στο πολιτικό σύστημα της διακυβέρνησης.

Όσοι ερμηνεύουν υποκριτικώς τις αντιδράσεις, την οργή, την απόγνωση των πολιτών σαν βία θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η διαμαρτυρία και η αποδοκιμασία δεν συνιστούν βία. Αντίθετα, ΒΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΩΝ, ΑΔΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, που στερούνται πολιτικής και κοινωνικής νομιμοποίησης.

Παραδείγματα τέτοιου είδους βίας είναι η βίαιη και αυθαίρετη αφαίρεση του μισθού, της σύνταξης· βία αποτελούν οι απολύσεις που γίνονται χωρίς καμιά θεσμική προστασία. Τη βία υπομένουν οι πρώην επαγγελματίες που προσφεύγουν στα συσσίτια, οι νεόπτωχοι, οι άστεγοι. Βία υφίστανται οι συνταξιούχοι που δεν μπορούν πλέον να βρουν ούτε φάρμακα...

Μήπως με βίαιο, αντιδημοκρατικό και άδικο τρόπο δεν έγινε η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, του κατώτερου μισθού, της διαιτησίας; Βία δεν αποτελεί το γεγονός ότι διαλύεται το Δημόσιο, ότι απολύονται χιλιάδες υπάλληλοι όχι επειδή γίνεται ορθολογική ανασυγκρότηση του κρατικού μηχανισμού, αλλά διότι «περισσεύουν κεφάλια», σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των «τροϊκανών»;

Βία και ιδεολογική τρομοκρατία: Αυτό είναι το δίπτυχο του μοντέλου της «Δημοκρατίας του Μνημονίου». Ο ελληνικός λαός, οι πολίτες υβρίζονται, εκβιάζονται, απειλούνται, τρομοκρατούνται κυριολεκτικώς από τους ίδιους τους πολιτικούς υπηρέτες του Μνημονίου και από τους μηχανισμούς προπαγάνδας των ΜΜΕ.

Ασκείται μια μορφή ψυχολογικού πολέμου, η οποία ακολουθεί πιστά τις αρχές της αμερικανικής σχολής. Σύμφωνα με αυτή, ο αιφνιδιασμός, ο εκφοβισμός, η απελπισία συνιστούν βασικούς όρους για να μην μπορεί ο πολίτης να εκλογικεύσει και να αντιδράσει στην κρίση με ορθολογικά επιχειρήματα, αλλά να υποταγεί πλήρως και να αποδεχτεί ΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ που προσδίδουν στις λέξεις-συνθήματα οι ασκούντες την ιδεολογική αυτή τρομοκρατία.

Γι’ αυτό και φράσεις-κλειδιά, όπως «επάνοδος στη δραχμή», «χρεοκοπία», «έξοδος από την Ευρωζώνη», «απώλεια των περιουσιακών στοιχείων», θα χρησιμοποιηθούν σ’ αυτό το πλαίσιο της άσκησης ΣΥΜΒΟΛΙΚΗΣ ΒΙΑΣ, κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα...

Η στρατηγική των μνημονιακών συμφερόντων αποβλέπει στην παθητική παράδοση και υποταγή της κοινωνίας. Στην επικράτηση μιας σιωπής νεκροταφείου. Ο πρώτος στόχος της διεθνούς κερδοσκοπίας και του Δ' Ράιχ ήταν η ενσωμάτωση και η υποταγή του συστήματος διακυβέρνησης, των φορέων του δικομματισμού – στόχος που επετεύχθη στο ακέραιο. Τώρα θα πρέπει να εξουθενωθεί και να χειραγωγηθεί μια ολόκληρη κοινωνία, να υποκύψει στη μοίρα της και να ψηφίσει αδια μαρτύρητα στις εκλογές τα κόμματα του Μνημονίου «για να αποφύγει τη χρεοκοπία και την επάνοδο στη δραχμή».

Οι εκδηλώσεις αποδοκιμασίας κατά των πολιτικών και των φερέφωνών τους εκφράζουν ακριβώς αυτό το συνολικό αδιέξοδο. Είναι ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και οργής. Οι πολίτες που καταφεύγουν στις αποδοκιμασίες είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία καθημερινοί άνθρωποι, που για πρώτη φορά στη ζωή τους εκδηλώνουν την απόγνωσή τους με τους τρόπους αυτούς.

Οι πολιτικο-οικονομικοί μηχανισμοί της αυτοτέλειας, της βίας, της τρομοκράτησης και της εξαθλίωσης των πολιτών, οι μηχανισμοί της προπαγάνδας, αντί να ζητούν και «τα ρέστα», ας αντιληφθούν ότι η κατάσταση είναι πλέον οριακή. Και ότι οι ευθύνες είναι αποκλειστικά δικές τους.
Toυ Δημήτρη Τσίτου,
συγγραφέα και συμβούλου διαπραγματεύσεων

Τα σύμβολα άλλοτε αποκαλύπτουν και άλλοτε συγκαλύπτουν. Αποκαλύπτουν στους μυημένους –στην ουσία των πραγμάτων- και συγκαλύπτουν για τους μη γνωρίζοντες. Τα σύμβολα έχουν μια τεράστια δυναμική, και κάποιοι θεσμικά «εγκατεστημένοι» υποτίθεται –και πρέπει- να «φέρουν» τα σύμβολα ως θεματοφύλακες και τοποτηρητές.

Δεν υφίσταται στον κόσμο κανένα σύστημα το οποίο να μην διακατέχεται και να προσδιορίζεται –πολλαπλώς- από «σύμβολα». Όπως όλα τα πράγματα τα σύμβολα μπορεί να παρερμηνευτούν, να αλλοιωθούν ή και να κακοποιηθούν, εσκεμμένα ή μη.

Στην Ελλάδα –μια κατ εξοχή και κατά παράδοση χώρα συμβόλων- τα σύμβολα, και η ουσία τους, έχουν χαλκευθεί, κακοποιηθεί εσκεμμένα και με δόλιο τρόπο από τα κατά καιρούς πολιτικά συστήματα που «κατείχαν» τον τόπο με σκοπό την εδραίωση του καθεστώτος και τον προσπορισμό δυνάμεως και πλούτου.

Η κατάσταση αυτή είχε την ανοχή των πολιτών, οι οποίοι με διαφόρους τρόπους κατέληξαν υποτελείς του συστήματος και των πολιτικών προσώπων που το εξέφραζαν αντλώντας συμφέροντα.

Με τις πρόσφατες καταστροφές και δυστυχίες που επέπεσαν στη χώρα των εξαθλιωμένων και των εξαχρειωμένων, εξαιτίας της ανικανότητας του πολιτικού συστήματος αλλά και της απροθυμίας του να χειριστεί έντιμα και με επάρκεια την κατάσταση, τα «σύμβολα» που αποτελούσαν το καταφύγιο των Ελλήνων για την προσφυγή στην ελπίδα και την προσδοκία επλήγησαν σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό –και ενδεχομένως η κατάσταση αυτή δεν είναι αναστρέψιμη.

Εκπρόσωποι των «συμβόλων» υπέστησαν ταπεινωτικούς εξευτελισμούς, προπηλακίσθηκαν, γιουχαϊστήκαν και εξέλειπε το περιβόητο ρητό στους, το πάλαι ποτέ, βασιλικούς θυρεούς «ισχύς μου η αγάπη του λαού». Το ρητό αυτό, όσο υποκριτικό και ψεύτικο και προκλητικό ήταν τότε, τόσο απαραίτητο θα ήταν σήμερα προκειμένου ένα σύστημα να μπορέσει να χειριστεί την εθνική συμφορά την οποία –εξαιτίας μας δικαίως βιώνουμε.

Δεν είναι πλέον φρόνιμο οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος, προς το παρόν οι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί και οι «αντιπρόσωποι» (;) του λαού στη Βουλή των Ελλήνων να κυκλοφορήσουν ελεύθερα σε δημόσιους χώρους. Εάν κάποιος τολμητίας επιχειρήσει κάτι τέτοιο, τότε τουλάχιστον –για ανθρωπιστικούς λόγους- θα πρέπει να σκεφθεί και την ασφάλεια των σωματοφυλάκων του!

Και ίσως είναι άδικο να μιλούμε μόνο για τους πολιτικούς επειδή δεν είναι οι μόνοι εκπρόσωποι των συμβόλων. Υπάρχουν κι άλλοι, όπως καλλιτέχνες (του ευρύτερου χώρου) και άλλοι παροικούντες την «περιοχή της ευφορίας, της δόξης και του πλούτου», οι οποίοι εισπράττουν πλέον τον «μισθό τους» -χωρίς περικοπές, αλλά με … αυξήσεις- για τα όσα διέπραξαν και για το ότι εκμεταλλεύθηκαν ασύστολα και με υποκριτικό τρόπο τα όσα σχετίζονταν με τα «σύμβολα».

Έγινε πολύς ντόρος για το θέμα της παρελάσεως της 25ης Μαρτίου. Να γίνει ή να μην γίνει η παρέλαση. Να παραστεί το πολιτικό κατεστημένο ή όχι. Τι σόι ρεζιλίκια, αλλά και βιαιότητες, θα γίνουν. Σοβαρότατα κρίσιμο το θέμα και ακόμη περισσότερο σοβαρότερη η αντιμετώπισή του – διότι οι καταστάσεις έχουν και αποκτούν μια δυναμική που από ένα σημείο και μετά δεν ελέγχεται. Πάντως αποφασίσθηκε ότι η παρέλαση θα γίνει και οι επίσημοι θα παραστούν ως τιμώμενα (και εξόχως φρουρούμενα) πρόσωπα και εκφραστές των θεσμών.

Στην αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο στις παρελάσεις συμμετείχαν και οι άρχοντες ως παρελαύνοντες και ο λαός είτε τους επαινούσε είτε τους τα … έσερνε. Το δικό μας σύστημα σε λίγο καιρό θα «κλείνει» όλους τους δρόμους γύρω από το Σύνταγμα, και στις παρελάσεις θα επιτρέπει να παραστούν μόνον θεατές που θα έχουν «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων» και θα έχουν υπογράψει και δήλωση, για πρόσθετη ασφάλεια, ότι σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να μουντζώσουν ούτε και να εκστομίσουν απρεπείς λέξεις. Αργότερα θα θεσμοθετηθεί το ίδιο να γίνεται και σε συναυλίες.

Μας κάνει όμως εντύπωση ότι ο Δήμαρχος Πυλαίας – Χορτιάτη έκανε επίσημη δήλωση: Εμείς δεν θα έχουμε χώρο επισήμων, θα είμαστε μαζί με τον κόσμο.

Σημείο των καιρών! Να και κάποιοι που τιμούν τα «σύμβολα», κατανοούν την ουσία τους και τι σημαίνει «Ισχύς μου η αγάπη του Λαού» - κατ αντιδιαστολή του «Ισχύς μου οι Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης και τα μέτρα ασφαλείας».


Δεν χρειάζεται την άδεια της Αθήνας η Άγκυρα για το Πίρι Ρέις, αναφέρει το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών σε γραπτή ανακοίνωσή του στην οποία τονίζεται ότι «δεν έχει προς το παρόν οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο», όπως μεταδίδει το www.protothema.gr.

Η ανακοίνωση έρχεται ύστερα από σχετική δημοσιογραφική ερώτηση και μόλις δύο ημέρες, μετά την «βόλτα» του τουρκικού σκάφους σε διεθνή ύδατα, περίπου 18 μίλια βορειοδυτικά της Λέσβου.

Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι οι έρευνες του Πίρι Ρέις θα συνεχιστούν μέχρι τις 29 Μαρτίου καθώς και ότι το ερευνητικό σκάφος «δεν πραγματοποιεί έρευνες που αφορούν την ανεύρεση πετρελαίου ή φυσικού αερίου στο Αιγαίο.

Η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ:

«Η υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου δεν έχει ακόμα οριοθετηθεί ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα και συνεπώς το μορατόριουμ που παγώνει κάθε ερευνητική δραστηριότητα για πετρέλαιο ή φυσικό αέριο πέραν των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, όπως έχει συμφωνηθεί από τις δύο χώρες το 1976 με τη συμφωνία της Βέρνης, εξακολουθεί να ισχύει.

Ωστόσο ακαδημαϊκές και ναυτικές έρευνες, πέραν των στόχων του μορατόριουμ, γίνονται χωρίς κανέναν περιορισμό και από τις δύο χώρες στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου. Και οι δύο χώρες δεν χρειάζονται προηγούμενη άδεια ή συμφωνία ή ενημέρωση, η μία της άλλης, μέσω των επίσημων διαύλων για τη διενέργεια τέτοιων ερευνών πέραν των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.

Πληροφορηθήκαμε από το πανεπιστήμιο της 9ης Σεπτεμβρίου στην Σμύρνη ότι το ερευνητικό σκάφος Πίρι Ρεϊς πραγματοποιεί την περίοδο αυτή επιστημονικές έρευνες στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου και στα τουρκικά χωρικά ύδατα, που θα συνεχιστούν μέχρι την 29η Μαρτίου 2012.

Η έρευνα που υποστηρίζεται, επίσης, από το Κεντρικό Συμβούλιο Επιστημονικής και Τεχνολογικής Eρευνας (TUBITAK) είχε σχεδιαστεί πριν από ένα χρόνο και είχε ενημερωθεί η Διακυβερνητική Ωκεανογραφική Επιτροπή της UNESCO, για τις δραστηριότητες αυτές. Πρόκειται για βιολογικές και ωκεανογραφικές έρευνες που δεν μπορούν να κανένα τρόπο να συνδεθούν με έρευνες για την ανεύρεση πετρελαίου ή φυσικού αερίου.

Το Πανεπιστήμιο της 9ης Σεπτεμβρίου ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις έρευνες αυτές, σε συνεργασία με ελληνικά πανεπιστήμια και με σκοπό να αναπτυχθούν κοινά προγράμματα. Υποστηρίζουμε την θετική και εποικοδομητική αυτή προσέγγιση».
Αφού έγινε σάλος με το δημοσίευμα της «Χουρριέτ» πως το 30% της Ελλάδας βγαίνει στο σφυρί, η εταιρεία που εκπροσωπεί το Ταμείο (!) επιχειρεί αναδίπλωση με ανακοίνωση στα αγγλικά…

Του Βελισσάριου Δραγάτση

Όσα ονειρεύονταν κάποτε τα γεράκια της Άγκυρας με ασκήσεις επί χάρτου, εξοπλισμούς και πολεμικά σενάρια μπορούν να τα πετύχουν χάρη στην ανεπάρκεια και τον ερασιτεχνισμό ορισμένων που θα χαρακτηρίζονταν διακονιάρηδες επενδύσεων ή πραματευτές του ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας.

Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η εμμονή κάποιων να σπεύσουν στην Κωνσταντινούπολη και να δηλώσουν ότι πωλείται το 1/3 της ελληνικής γης. Αυτή τη δήλωση έκανε ο εκπρόσωπος του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) κ. Πάνος Πρωτοψάλτης, γεγονός το οποίο ανέδειξε η εφημερίδα «Χουρριέτ» (“Hurriyet”).

Αφού το ζήτημα πήρε διάσταση και αναδημοσιεύθηκε από τις εφημερίδες «Ραντικάλ», «Γκαζετεσί ον λάιν», «Μιλλιέτ» και «Εφημερίδα των Δημοσίων Πολιτικών Υπαλλήλων» (Devlet Memurları Sözleşmeli Personel), αφού έγινε σάλος στην Αθήνα, οι εκπρόσωποι του Ταμείου αντέδρασαν με στωϊκότητα. Μέσω μιας εταιρείας δημοσίων σχέσεων διακίνησαν μία «επείγουσα διευκρίνιση» στα αγγλικά.

Το θράσος τους μάλιστα ξεπερνά κάθε σοβαρότητα. Όσοι ανέλαβαν να επικοινωνήσουν με τα ΜΜΕ είχαν το θράσος να μιλήσουν για «απαραίτητη διόρθωση», λες και το λάθος συνέβη από τους δημοσιογράφους ή ότι πιθανόν οφείλεται σε υπόγειους λόγους που αφορούν στην «Χουρριέτ». Αν, ωστόσο, ζητούσε κανείς επιχείρημα, εξηγήσεις ή τουλάχιστον μία πειστική εκδοχή για την καθυστερημένη αντίδραση και τη στάση του ΤΑΙΠΕΔ (που δεν μας πείθει), απάντηση δεν θα έπαιρνε.

Χρυσόβουλο στα αγγλικά

Τι λένε οι εκπρόσωποι του ΤΑΙΠΕΔ; Σε άπταιστα «οξφορδιανά» οι εκπρόσωποι του Ταμείου ισχυρίζονται ότι έγινε λάθος στη μετάφραση από τον δημοσιογράφο της Hurriyet που αναφέρθηκε στην πώληση του 30% της ελληνικής γης.

«Αυτό είναι εντελώς ανακριβές. Το διαθέσιμο μέγεθος της Ελληνικής γης για ανάπτυξη ανέρχεται στα 3,4 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, κάτι που αντιστοιχεί περίπου στο 3% της Ελληνικής γης», αναφέρεται στην απάντηση που έγινε στην αγγλική γλώσσα.

Ας υποθέσουμε ότι οι Τούρκοι για τους δικούς τους λόγους προέβησαν σ’ αυτήν την ασχημονία. Δεν έπρεπε κάποιοι που θεωρούνται ειδικοί να προλάβουν αυτήν την «παρανόηση»; Κι αφού δεν μπορούν να προβούν σε επαρκείς και έγκαιρες διευκρινήσεις πώς θα δώσουν εξηγήσεις και θα απαιτήσουν διορθώσεις από τον τουρκικό Τύπο;

Επικοινωνήσαμε με τον ανταποκριτή της «Χουρριέτ» στην Αθήνα, ο οποίος επισήμανε ότι το θέμα έχει πάρει έκταση σε όλα τα τουρκικά ΜΜΕ έντυπα, ηλεκτρονικά και διαδικτυακά. Καλό;

Τι εντύπωση έδωσαν στους Τούρκους

Ακούστε και το καλύτερο: Όσοι πήγαν στην Κωνσταντινούπολη έδωσαν την εντύπωση πως διαχειρίζονται 71 χιλιάδες τίτλους ακινήτων που θα χαρακτηρίζονταν φιλέτα, ανήκουν το Δημόσιο και πήγαν να τα ξεπωλήσουν ως επενδύσεις.

Οι Τούρκοι ήδη ξερογλείφονται για ακίνητα στη Θεσσαλονίκη, την Κέρκυρα και τη Ρόδο. Τρίβουν τα χέρια τους για αεροδρόμια, λιμάνια, Εμπορευματικά Κέντρα, διαχείριση αυτοκινητοδρόμων (σ.σ. λέγε με Εγνατία), τη σιδηροδρομική υποδομή (ίσως στον άξονα Πατρών – Αθηνών – Θεσσαλονίκης – Ειδομενής και από τη Θεσσαλονίκη μέχρι το Κάραγατς), τον ΟΠΑΠ, τη ΔΕΠΑ (μέσω BOTAS), το γκολφ Ρόδου και τουλάχιστον έξι χιλιάδες νησιά και νησίδες που βγαίνουν στο σφυρί.

Ποιες είναι οι εξηγήσεις για όλα αυτά αγαπητοί αγγλομαθείς του ΤΑΙΠΕΔ ή αλλοιώς HRADF; Αυτή τη φορά θα απαντήσετε στα τουρκικά ή στα αλαμπουρνέζικα; Πόσες ώρες χρειάζεται για να ειδοποιηθεί ο πρόεδρος του Ταμείου ώστε να απαντήσει με δηλώσεις προφορικώς ή εγγράφως στις ερωτήσεις και τις απορίες δημοσιογράφων;

Διότι αν πατήσει κανείς “Protopsaltis dedi” (σε άπταιστα τουρκικά και σημαίνει «Είπε ο Πρωτοψάλτης») στις μηχανές αναζήτησης θα καταλάβει ότι του «μεταβατικού και μισοχρεωκοπημένου» Έλληνος ο τράχηλος, ζυγόν δεν υπομένει. Αν είναι όμως Οθωμανός επενδυτής, θα το ξανασκεφτεί…

Πόσο φθηνά ξεπουλιέται η εθνική υπερηφάνεια και ο πατριωτισμός με δικαιολογία την οικονομική κρίση; Έχετε να κότσια να μας το πείτε είτε στα ελληνικά, είτε στα τουρκικά, είτε στα αγγλικά (που έχετε ευχέρεια εσείς και τα αφεντικά σας);

Το χρονικό της πρότασης προς την Τουρκία

«Το ένα τρίτο της ελληνικής γης είναι προς πώληση», δήλωσε ο Πάνος Πρωτοψάλτης, συντονιστής του Προγράμματος Αποκρατικοποιήσεων του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, στους Τούρκους επιχειρηματίες,όπως αναφέρει το δημοσίευμα της Τουρκικής εφημερίδας.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Χουριέτ», η Ελλάδα υπό την πίεση των δανειστών βλέπει στην Τουρκία μια εναλλακτική λύση αντί δυτικών επενδύσεων, ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ. «Οι τιμές είναι χαμηλές και η Ελλάδα καλωσορίζει τους Τούρκους επενδυτές», γράφει η τουρκική εφημερίδα, επικαλούμενη τον επικεφαλής του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου. Οι προτάσεις ιδιωτικοποιήσεων περιλαμβάνουν λιμάνια, αεροδρόμια, επιχειρήσεις ενέργειας, ακόμα και αυτοκινητόδρομους.

Ο κ. Πρωτοψάλτης, στο περιθώριο της ημερίδας δήλωσε στη «Χουριέτ» ότι είναι σίγουρος πως «δεν θα υπάρξουν εμπόδια για τους Τούρκους επενδυτές οι οποίοι θα δηλώσουν ενδιαφέρον».

«Θα θέλαμε να δούμε την Botaş (την κρατική εταιρεία ενέργειας της Τουρκίας) να καταθέσει προσφορά για την ΔΕΠΑ», προσέθεσε.

Από τη μεριά του, ο Δημήτρης Παπανικολάου, πρόεδρος του Επιχειρηματικού Συμβουλίου, τόνισε ότι οι Τούρκοι επιχειρηματίες θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στη ρευστότητα των ελληνικών επιχειρήσεων: «Είναι σχεδόν αδύνατον να δανειστείς από ελληνικές τράπεζες αυτή τη στιγμή. Με συνεταίρους τουρκικές επιχειρήσεις, οι ελληνικές θα μπορούσαν να επωφεληθούν από δάνεια Τούρκων δανειστών, ώστε να εξασφαλίσουν ρευστότητα».

«Οι δυο πλευρές του Αιγαίου ήρθαν πιο κοντά λόγω της οικονομικής κρίσης», προσέθεσε.

Σε «τιμή ευκαιρίας» και τα νησιά

Ο πρόεδρος του Invest in Greece, Άρης Συγγρός, πρότεινε την «αξιοποίηση» νησιών από Τούρκους επιχειρηματίες. «Η Ελλάδα έχει πάνω από 6.000 νησιά και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης κάποιων τμημάτων τους μπορούν να μεταβιβαστούν», είπε ο κ. Συγγρός, καλωσορίζοντας τις τουρκικές επενδύσεις στον τουριστικό τομέα.

Ήδη ο Τούρκος επιχειρηματίας Adnan Nas έχει εκφράσει ενδιαφέρον για 8 ελληνικά λιμάνια.

«Αυτή είναι καλύτερη στιγμή για επενδύσεις στην Ελλάδα», είπε από τη μεριά τους ο Selim Egeli, επικεφαλής του Οργανισμού Εξωτερικού Εμπορίου της Τουρκίας, προσθέτοντας ότι πολλές ελληνικές εταιρείας έχουν απευθυνθεί στον Οργανισμό για να βρουν πιθανούς Τούρκους συνεταίρους.

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Γράφει ο Μίκης Θεοδωράκης, σήμερα (22.3.2012), στην ιστοσελίδα του ΚΑΠ-ΣΠΙΘΑ:
“..........Για να ηττηθεί αυτό το συμπαγές αντεθνικό και αντιλαϊκό Μέτωπο της εθνικής μειοδοσίας και της αντιλαϊκής λαίλαπας, θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα επίσης συμπαγές μέτωπο των κοινωνικών δυνάμεων που θίγονται από τις πολιτικές των Μνημονίων, υπεράνω ιδεολογικών και κομματικών συνόρων. Και γι' αυτό ανέλαβα να δημιουργήσω το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών (ΚΑΠ), που το θεωρούσα και το θεωρώ ως ένα συνδετικό κρίκο γι' αυτόν ακριβώς το σκοπό.
Δυστυχώς ομολογώ ότι απέτυχα, δεδομένου ότι αντιμετώπισα γενικώς άρνηση συνεργασίας και μάλιστα αναζωπύρωση του κομματικού πατριωτισμού, που καταδικάζει και πάλι τα κόμματα της Αριστεράς που επιδιώκουν την παρουσία τους στη Βουλή, σε ένα ρόλο παθητικού παρατηρητή, ανίκανα να εμποδίσουν ουσιαστικά, όπως έγινε έως τώρα, τις δραματικές εξελίξεις με θύμα τη χώρα και τον Ελληνικό Λαό”.

Ο Μίκης, λοιπόν, ομολογεί (με τη μοναδική Θεοδωρακική λεβεντιά και οξυδέρκειά του) ότι δεν μπόρεσε να ορθώσει το γιγάντιο ανάστημά του και να νικήσει τον “κομματικό πατριωτισμό”. Αυτό, που αποκαλείται “κομματοκρατία”(στο ομότιτλο εγχειρίδιο του υπογράφοντα hkommatokratia.blogspot.com) και της έχει δοθεί ο ορισμός “η πολιτική νοοτροπία και πρακτική που προτάσσει πάντοτε το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος”.

Αυτή η νοοτροπία και πρακτική που, σαν πολίτης, την έχω καταγγείλει (εδώ και χρόνια) ως τον μοναδικό αυτουργό του εγκλήματος της επερχόμενης (τότε) φτωχοποίησης της κοινωνίας και της (πολυεπίπεδης) πτώχευσης του κράτους, καθώς, αποδεδειγμένα πλέον, αυτή αποτελεί την υπόγεια στοά εισόδου της Εξάρτησης και την πιστή θεραπαινίδα της έξωθεν πατρωνίας που οδηγεί την Ελλάδα να υπηρετεί, πρωτίστως τα ξένα και μετά τα δικά της συμφέροντα.
Αυτή η νοοτροπία και πρακτική είναι “ο εχθρός του λαού”.

Είναι αυτός που έφερε στον τόπο την καταστροφή (με το κομματικό κυνήγι της εξουσίας να σπαταλά κάθε οικονομική και δημιουργική ικμάδα της χώρας, όλα αυτά τα χρόνια της “μεταπολίτευσης”) και ο ίδιος που, όπως καταγγέλλει ο ΜΘ, (αναφέροντάς τον, με ευγενέστερη αρνητική φόρτιση σαν “κομματικό πατριωτισμό”), δεν αφήνει την κοινωνία να σταθεί στα πόδια της, κρατώντας σήμερα (στις τραγικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στον τόπο) τις “προοδευτικές δυνάμεις” στο ρόλο του σαράφη που, σκυφτός στο πουγγί του, μετράει με ικανοποίηση το κομματικό κομπόδεμα που φουσκώνει και δεν βλέπει ότι τα αργύρια είναι χωρίς καμία αξία, καθώς γύρω απλώνεται η ερημιά και σε λίγο δεν θα υπάρχει τίποτε να αγοραστεί με αυτά....

Αυτός ο (τόσο ισχυρός) εχθρός, είναι η ψυχή και ο νούς (ο τρόπος σκέπτεσθαι) τού καθεστώτος πολιτικού συστήματος που, ένα μέρος του (τα “κόμματα εξουσίας”) έχει οργανώσει και ένα μέρος του (όλα τα άλλα κόμματα) έχει επιτρέψει (αφού δεν έχει αποτρέψει) να μας κυβερνά μία Ολιγαρχία καλυμμένη με τον μανδύα της Δημοκρατίας, που έτσι νομιμοποιεί τις αποφάσεις της. Είναι, μαζί, το ίδιο το σύστημα και το οχυρό του.

Είναι ο εχθρός που απέναντί του όρθωσε το ανάστημά του ο Μίκης Θεοδωράκης, ανάβοντας τη σπίθα της ελπίδας.

Αυτός ο εχθρός, αποδεικνύεται (και θα μείνει) ακαταμάχητος, μέχρι την ώρα που μία “πειστική μειοψηφία”, θα φωτίσει και θα πείσει τον Ελληνικό λαό να συσπειρωθεί και να απαιτήσει την απαιτούμενη “Συντακτική Εθνοσυνέλευση” για να εξορίσει (αυτόν τον εχθρό του λαού) από τη διαδικασία διακυβέρνησης της χώρας, αποκαθιστώντας τη λειτουργία μίας καλά μελετημένης ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, απαλλαγμένης οριστικά και αμετάκλητα από τους ενδιάμεσους χονδρεμπόρους της λαϊκής βούλησης, τα κόμματα, τους φυσικούς φορείς της εγκληματικής νοοτροπίας της κομματοκρατίας, που ορίσαμε παραπάνω.

Σε μία τέτοια Δημοκρατία, τα κόμματα θα κληθούν να παίξουν το ρόλο του φορέα ανάπτυξης της πολιτικής θεωρίας και πρότασης πολιτικής πρακτικής, που θα διαμορφώνει την πολιτική σκέψη των πολιτών που θα συμμετέχουν στη διοίκηση της Πολιτείας.

Αυτός θα είναι ο, καθοριστικός μέν, έμμεσος δέ, επηρεασμός των πολιτικών και οικονομικών θεωριών, στη διαμόρφωση της κυβερνητικής και νομοθετικής πολιτικής της χώρας.

Η άμεση ανάμειξη των κομμάτων στη διοίκηση και στη διακυβέρνηση του κράτους, αποδείχθηκε, αναντίρρητα, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΙΒΛΑΒΗΣ για την κοινωνία (και όχι μόνον την Ελληνική).

Αποτελεί δέ, αξιοσημείωτο και αξιοπερίεργο γεγονός, (που οδηγεί και σε πονηρές σκέψεις) το πώς ένας “θεσμός”, το κόμμα, που στο Σύνταγμά μας όχι μόνο δεν αναφέρεται και δεν περιγράφεται ως θεσμός απαραίτητος για τη λειτουργία της Δημοκρατίας μας, (αλλά γίνεται αναφορά του παρεμπιπτόντως, δύο-τρείς φορές σε άρθρα του Συντάγματος αναφερόμενα στη λειτουργία άλλων θεσμών), έχει αναδειχθεί ως η δεσπόζουσα Αρχή στη λειτουργία της Δημοκρατίας μας, καθώς το κόμμα που κερδίζει στις εκλογές (πριμοδοτούμενο σκανδαλιστικά με έδρες=δύναμη) αποτελεί τον μοναδικό κυρίαρχο και των τριών εξουσιών (που η Δημοκρατία τις θέλει εντελώς ξεχωριστές), καθώς αυτό είναι που, στην πραγματικότητα, και νομοθετεί, και κυβερνά και δικάζει (ή δεν δικάζεται) σύμφωνα με τη δική του, μόνο, βούληση!!!

Και το πράγμα παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις, όταν διαπιστώνουμε (όλοι οι Έλληνες) ότι η βούληση αυτή διαμορφώνεται στην “αυλή” μίας πολιτικής οικογενειοκρατίας (οι 73 “αντιπρόσωποι του λαού” (στους 300), αποτελούν γόνους και μέλη των οικογενειών των “βαρώνων της πολιτικής”) που είναι σε άμεση επαφή και σχέση με την οικονομική οικογενειοκρατία του τόπου, την οποία χρηματοδοτούν (λεηλατώντας τον Δημόσιο πλούτο) για να τους χρηματοδοτεί, προκειμένου να διεκδικούν ή να συντηρούν την κυβερνητική εξουσία, μέρος της οποίας μοιράζονται και με τα “άλλα κόμματα” ώστε, σύμφωνα με την “αρχή της συνενοχής”, να έχουν (τουλάχιστον) την ανοχή τους. “Μαζί τα φάγαμε”, θα πουν όταν “τα πράγματα σφίξουν”.

Είναι καιρός, μετά την τρέχουσα, ολοσχερή καταστροφή της από αυτόν τον εχθρό της, η κοινωνία να αναδιαρθρώσει αυτό το αντι-δημοκρατικό μοντέλο της “δημοκρατικής” λειτουργίας της.

Αυτός ο εχθρός του Λαού, πρέπει:

  1. Να αποκαλυφθεί στο Λαό, ως ο μόνος υπαίτιος της αιχμαλωσίας μας στα προδοτικά “Μνημόνια”, (χωρίς να αφήνει αμφιβολίες και κενά για το ποιός ακριβώς είναι, πώς λειτουργεί και πώς παρουσιάζεται) .
  2. Να καταδικαστεί στον απελευθερωτικό (για την κοινωνία) οριστικό αφανισμό του με τον συγκεκριμένο τρόπο (της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης) που θα φέρει τη λειτουργία μίας καλά μελετημένης ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (δηλαδή χωρίς ενδιάμεσους).

Η βαρυσήμαντη μαρτυρία του μεγάλου μας Μίκη Θεοδωράκη, που δείχνει τον τρόπο που αυτός ο εχθρός συμπεριφέρεται σε στιγμές εξαιρετικά κρίσιμες για το μέλλον της κοινωνίας, αποτελεί μία μεγάλη προσφορά προς το πρώτο “πρέπει”, αυτό της αποκάλυψής του.
Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το ’χουν σε δόξα, το ’χουν σε τιμή, το ’χουν σε ικανότη το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας.

Αυτά δεν τα λέγω εγώ μοναχός, τα λέγει όλο το κοινό και οι ’φημερίδες. Κι’ όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικον να πνίγη το δίκιον. Διά ’κείνο έμαθα γράμματα εις τα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμον το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω• ήμουν φτωχός κ’ έκανα τον υπερέτη και τιμάρευα άλογα κι’ άλλες πλήθος δουλειές έκανα να βγάλω το πατρικό μου χρέος, οπού μας χρέωσαν οι χαραμήδες, και να ζήσω κ’ εγώ σε τούτην την κοινωνίαν όσο έχω τ’ αμανέτι του Θεού εις το σώμα μου.

Κι’ αφού ο Θεός θέλησε να κάμη νεκρανάστασιν εις την πατρίδα μου, να την λευτερώση από την τυραγνίαν των Τούρκων, αξίωσε κ’ εμένα να δουλέψω κατά δύναμη λιγώτερον από τον χερώτερον πατριώτη μου Έλληνα.

Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα – ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι• όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ.

Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι’ όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός «εγώ» , ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ• όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε «εμείς».

Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ειδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζωνται διά την πατρίδα τους, διά την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε• «Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας. Ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζωνται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και να ’χουν την επιρροή για ικανότη.

Επειδήτις ολοένα λέγω κατάχρησες, μη στοχάζεστε ότι έχω πάθος εις τους ανθρώπους. Ψάξετε της ’φημερίδες, τηράτε και τα πραχτικά των Βουλών, μ’ όλον οπού ’ναι τέτοιες Βουλές οπού ’περασπίζονται την κλεψιά και ’διοτέλεια και πολεμούνε την δικαιοσύνη• και μ’ όλον αυτό θα ιδήτε αν αληθινά είναι αυτά οπού σημειώνω.

Στρατηγού Mακρυγιάννη Aπομνημονεύματα", τόμος B΄, Eλληνικά Γράμματα/Tα Nέα 2006
Ο διεθνούς φήμης πλέον πρώην πρωθυπουργός ο αξέχαστος ΓΑΠ εμπνέει το Καρναβάλι της Βαλένθια.

Ως Γυμνός δισκοβόλος ετοιμάζεται να πετάξει το ευρώ…

Οι διοργανωτές του φεστιβάλ Las Fallas «έγδυσαν» τον Παπανδρέου και στο τέλος έκαψαν το ομοίωμά του μαζί με τα άλλα άρματα.

Πηγή

Σχόλιο ιστολογίου: Οι Ισπανοί τον κατάλαβαν και του αποδίδουν τα "δέοντα". Εμείς, εδώ στην Ελλάδα, τον αφήνουμε να απομακρυνθει από "τον τόπο του εγκλήματος" χωρίς να του αποδώσουμε αυτά που του "πρέπουν"...


Ότι θα φτάναμε να δούμε σιδερόφρακτες παρελάσεις και εκδηλώσεις μνήμης για τα κατορθώματα των προγόνων μας, δεν τον περιμέναμε ποτέ.

Νομίζαμε ότι υπάρχουν και κάποια όρια ξεφτίλας , αλλά μάλλον δεν υα έχουμε δει όλα ακόμα.

Αυτό που ζούμε τις τελευταίες ώρες δεν έχει προηγούμενο. Διαβάζουμε, λοιπόν ότι το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (γιατί δεν το λένε “Προστασίας του Συστήματος”, για να καταλαβαίνουμε όλοι) λαμβάνει πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας για να… προστατεύσει μια γιορτή. Ενώ δηλαδή θα έπρεπε να μην ντρεπόμαστε για τις ημέρες ιστορικής μνήμης της πατρίδας, οι φράκτες, οι 7.000 αστυνομικοί, οι διαπιστεύσεις δημοσιογράφων, η απομάκρυνση του κόσμου από το χώρο των εξεδρών κι ότι άλλο αποφάσισε η κυβέρνηση, μας κάνουν να θέλουμε να φύγουμε από τη χώρα.

Αντί η κυβέρνηση και οι πολιτικοί να φροντίσουν να μειώσουν τη λαϊκή οργή, κάνουν το ένα λάθος πίσω από το άλλο.

Αντί να δώσουν ελπίδα και προοπτική στον ελληνικό λαό, επιλέγουν την αστυνομοκρατία μιας μεγάλης εθνικής γιορτής.

Φυσικά και υπάρχει λαϊκή οργή κατά των πολιτικών, και μάλιστα είναι δικαιολογημένη. Φυσικά και ο κόσμος πρέπει κάπου να ξεσπάσει και οι παρελάσεις είναι μια ευκαιρία αφού εκεί πρέπει να εμφανιστούν οι πολιτικοί.

Και βεβαίως, την ευκαιρία δε θα χάσουν οι γνωστοί – άγνωστοι που θα εκμεταλλευτούν την ευκαιρία για προβοκάτσια και αποσταθεροποίηση του ήδη διαλυμένου συστήματος. Ακροδεξιοί θα κάνουν τα δικά τους κόλπα και θα δώσουν παράσταση εθνικοφροσύνης, αριστεροί θα συνεχίσουν την επί χρόνια επαναστατική γυμναστική τους και στη μέση οι χιλιάδες αστυνομικοί που επιστρατεύονται για να προστατέψουν τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη.

Μα το πρόβλημα δεν είναι η έκφραση λαϊκής οργής. Το πρόβλημα είναι η αιτία που δημιουργεί τη λαϊκή αγανάκτηση. Με τα μέτρα υποτέλειας και φτώχειας που υλοποιούν τόσο καιρό τι περίμεναν δηλαδή; Να τους ραίνουν και με λουλούδια;

Το χειρότερο από όλα είναι ότι μια εορτή της εθνικής παλιγγενεσίας γίνεται αστυνομική επιχείρηση για να μη φάνε ξύλο οι πολιτικοί. Και μας κάνουν όλους να αναρωτιόμαστε πόσο μεγάλη είναι η διαφορά των ηρώων του 1821 με τους πολιτικούς που φοβούνται και τον ίσκιο τους.

Πηγή

Της Μιχαλούς

Το μνημονιακό κόμμα δύο σε ένα… ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχει ήδη συντελεστεί!!! Σχεδιάζει πολιτικές θέσεις με μονάδα βάσης τη «χώρα»…Η ένωση τους λένε ότι πηγάζει από την οικονομική «σωτηρία» του λαού… Με αυτό το στόχο (!) η πολιτική τους γραμμή έγινε κοινή…υπό την επίβλεψη βέβαια του Δ’ Ράιχ.

Ζητούν την ψήφο μας έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους την συγκυβέρνηση όχι απαραίτητα από την αρχή της θητείας τους, αλλά όταν έρθουν τα δύσκολα και αρχίσουν για άλλη μια φορά οι αποστασίες. Γιατί τα δύσκολα έρχονται…Χτυπάνε την πόρτα των δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι τρέμουν για τη θέση τους αφού σιγοψιθυρίζονται χιλιάδες απολύσεις αλλά και μειώσεις των μισθών τους κατά 20% οριζόντια.

Άλλωστε το είπε ξεκάθαρα ο Ματίας Μορς, εκπρόσωπος της ΕΕ στην τρόικα «Είμαστε ακόμα στα μισά του δρόμου», ερωτώμενος για το μέχρι πότε οι Έλληνες θα πρέπει να υφίστανται τις μειώσεις μισθών, ενώ το κόστος ζωής και οι τιμές παραμένουν υψηλές.
Το επιβεβαίωσε δε με τον δικό του τρόπο και ο Τόμσεν τονίζοντας ότι «Η διά βίου εγγύηση της απασχόλησης στον δημόσιο τομέα είναι ένας αναχρονισμός.».

Όσο για τον ιδιωτικό τομέα; Έχουν υπεράνθρωπες απαιτήσεις εργασίας με εξευτελιστικές απολαβές, ενίοτε ακόμη και με τη μη καταβολή των δεδουλευμένων ενώ την ίδια ώρα ετοιμάζουν και μαχαίρι στο 13ο και 14ο μισθό..

Ζητούν οι εργαζόμενοι να θυσιάσουν όλες τους τις δυνάμεις για να αποδείξουν ότι είναι άξιοι για μια θέση στον ήλιο τους... Δεν κάνει όμως λόγο κανένας τους για την παταγώδη τους αποτυχία με την εφαρμογή των Μνημονίων - στο κοινωνικό κόστος, τη μείωση του δημόσιου χρέους, ακόμη και από την πρόοδο που έχει συντελεστεί στην λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση-.

Τα λάθη όμως πληρώνονται. Τα δικά μας τα έχουμε ήδη πληρώσει αδρά. Τώρα έρχεται η ώρα να πληρώσουν και εκείνοι τα δικά τους . Είναι πραγματικά ιστορική ευκαιρία για να γίνει πρωταγωνιστής η ίδια η κοινωνία, οι πολίτες, ο ελληνικός λαός, και δεν πρέπει να χαθεί.

Η ελληνική κρίση από κρίση δανεισμού αρχικά, μετατράπηκε στη συνέχεια σε κρίση χρέους, για να αντιμετωπισθεί στο τέλος ως κρίση ανταγωνιστικότητας. Κεντρικό επιχείρημα στην προσέγγιση της ελληνικής οικονομίας από την Τρόικα αποτέλεσε εξαρχής η άποψη ότι το κράτος αντιμετώπισε κρίση χρέους επειδή η ελληνική οικονομία δεν ήταν ανταγωνιστική και ότι επομένως οι Έλληνες ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους, με δανεικά.

Εντούτοις, εάν η βάση του επιχειρήματος αυτού ήταν ορθή, τα εξοντωτικά ομολογουμένως μέτρα που επιβλήθηκαν επί της ελληνικής κοινωνίας θα είχαν στοιχειωδώς αποδώσει καρπούς. Είμαστε ήδη στον πέμπτο χρόνο μιας πρωτοφανούς ύφεσης που υπόσχεται να συνεχισθεί με την ίδια ένταση. Παρόλ'αυτά, δεν έχει ακόμη απαντηθεί το ερώτημα ως προς το επίπεδο που θα ισορροπήσει το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα με τις πραγματικές συνθήκες της οικονομίας.

Η υπόθεση εργασίας, που προκρίνω εδώ, θεωρεί ότι στην ελληνική περίπτωση η «συνταγή» που επελέγη για την αντιμετώπιση της κρίσης εκκινεί από μία εξ ολοκλήρου εσφαλμένη βάση : ως προς τη διάγνωση της αιτίας, αλλά και ως προς τον ασθενή. Υποστηρίζω συγκεκριμένα ότι ασθενής είναι το κράτος και όχι η ελληνική οικονομία και κοινωνία. Ο υπερδανεισμός του κράτους δεν συνδέεται ευθέως με το επίπεδο ζωής της κοινωνίας. Αποτελεί απλώς έναν σημαίνοντα ενδείκτη της διαφθοράς και της ιδιοποίησής του από την πολιτική τάξη και τους νομείς του. Η μετατροπή της κρίσης δανεισμού σε κρίση χρέους οφείλεται αποκλειστικά στην καθολική άρνηση των ελληνικών κυβερνήσεων να λάβουν στοιχειώδη μέτρα για την ανάταξη του κράτους. Η διαχείριση, στη συνέχεια, της κρίσης με πρόσημο τις αποκλίσεις από τις πρόνοιες των μνημονίων και, τελικά, η πρωτοφανής λεηλασία της κοινωνίας, συνάδει με την εμμονή του πολιτικού προσωπικού να διατηρήσει ατόφια τα προκλητικά του προνόμια και τους πυλώνες της κομματοκρατίας. Το πολιτικό σύστημα είναι παντελώς απονομιμοποιημένο και ευρίσκεται σε διαρκή αντιπαλότητα με την κοινωνία των πολιτών.

Πιο συγκεκριμένα, η εκτίμηση του επιπέδου ζωής των Ελλήνων με γνώμονα το ΑΕΠ, αντιφάσκει με το γεγονός ότι αυτό, στην ελληνική περίπτωση, βρίσκεται σε προφανή δυσαρμονία με την πραγματικότητα της οικονομίας. Η διαφορά γίνεται εμφανέστερη όταν συγκρίνει κανείς την πραγματική οικονομία με τις προσόδους του κράτους, οι οποίες υπολείπονται καταφανώς, λόγω των γιγαντιαίων διαστάσεων που εμφανίζει η φοροδιαφυγή στη χώρα. Το φτωχό και υπερδανεισμένο κράτος δεν προδικάζει μια φτωχή οικονομία και μία κοινωνία που ζει πάνω από τις δυνατότητές της. Έχει ενδιαφέρον να προσεχθεί ότι, σε αντίθεση με το κράτος, ο ιδιωτικός δανεισμός στη Ελλάδα ήταν, στην αρχή της κρίσης, από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη. Εάν μάλιστα συνεκτιμηθεί η διαπλοκή και η διαφθορά (το ελληνικό κράτος τοποθετείται στις τελευταίες θέσεις διεθνώς), συνάγεται ότι οι φορείς/νομείς του "φτωχού και υπερδανεισμένου" κράτους, διήγε βίον κραιπαλωδώς πολυτελή.

Η τεράστια αυτή απώλεια παραγωγικού πλούτου από την πανθομολογούμενη διαπλοκή και διαφθορά, η σπατάλη και η λεηλασία των δημοσίων εσόδων από την πολιτική τάξη και, προφανώς, οι πελατειακές πρακτικές που αποβλέπουν στην ικανοποίηση «οικείων» κοινωνικών ομάδων, κάνει εμφανές ότι η κατά κεφαλήν ευημερία (συμπεριλαμβανομένης και της ποιότητας ζωής, όπως λ.χ. οι παρεχόμενες υπηρεσίες του κράτους), υπολειπόταν καταφανώς εκείνης που εδικαιούτο η ελληνική κοινωνία. Έχει υπολογισθεί ότι εάν ο πλούτος αυτός – που παρήγε η ελληνική οικονομία ή που εισήγετο από την Ε.Ε. – επενδυόταν παραγωγικά, το επίπεδο της χώρας θα ήταν αντίστοιχο εκείνου των Σκανδιναβικών χωρών.

Για να εκτιμηθεί το μέγεθος της προσπάθειας που κατέβαλε η σύνολη ελληνική κοινωνία για να οδηγηθεί στο επίπεδο αυτό, πρέπει να ληφθεί υπόψη το εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον, στο οποίο ήταν υποχρεωμένη να λειτουργήσει. Το κράτος όρθωνε και εξακολουθεί να ορθώνει ασύμμετρα εμπόδια σε κάθε επιχειρηματική ή άλλη δραστηριότητα της κοινωνίας, στη συγκρότηση υγειών και αδιαμεσολάβητων από τη διαπλοκή και τη διαφθορά οικονομικών σχέσεων. Από τον αγρότη έως τον επιχειρηματία, η όποια συναλλαγή με το κράτος συνεπάγεται ή ένταξη στο σύστημα της διαπλοκής/διαφθοράς ή την αρχή δεινών για τον ίδιο και το εγχείρημά του. Ο πολίτης για να απολαύσει τις στοιχειώδεις υπηρεσίες που συνεπάγεται η ιδιότητά του, πρέπει να έχει «μέσον» ή να καταβάλει το αναλογούν «λαδόσημο». Δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι η ελληνική κοινωνία τελεί υπό την κατοχή ενός δυναστικού κράτους που το έχει οικειοποιηθεί η πολιτική τάξη, μεταλλαγμένη σε κομματοκρατία. Αρκεί να αναλογισθεί κανείς την εντυπωσιακή συρρίκνωση της βαρύτητας του ελληνικού κόσμου από τον 19ο αιώνα για να αντιληφθεί το μέγεθος της φθοράς που του έχει προκαλέσει το δυναστικό κράτος. Ή να διερωτηθεί για την ευδοκίμησή του στη διασπορά (στις ΗΠΑ κατέχει μια από τις δύο κορυφαίες θέσεις μεταξύ των εθνικών κοινοτήτων) και για τον ελληνικό εφοπλισμό, που είναι πρώτος παγκοσμίως.

Οι ανωτέρω διαπιστώσεις είναι εξόχως αποκαλυπτικές του λάθους δρόμου που επέλεξε η Τρόικα για την αντιμετώπιση τους ελληνικού προβλήματος. Θεωρώ, εν προκειμένω, ότι αποτελεί λάθος επιλογή η εξομοίωση της λεγόμενης "εσωτερικής υποτίμησης" με την υποτίμηση εθνικού νομίσματος, ακόμη και αν παρακάμψουμε προς στιγμήν το σκοπούμενο, την εξυπηρέτηση του συμφέροντος των αγορών. Η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, βελτιώνει, υπό προϋποθέσεις, την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Με την "εσωτερική υποτίμηση", σημειώνεται μια βίαιη αποδομητική παρέμβαση στην ίδια την παραγωγική βάση της οικονομίας, με προσημείωση τη συρρίκνωση της κατανάλωσης και του κράτους πρόνοιας.

Στην ελληνική περίπτωση, επελέγη η "εσωτερική υποτίμηση" για να αντιμετωπισθεί, όπως ειπώθηκε, η κρίση χρέους. Έτσι, όμως, το κατέστησε μη διαχειρίσιμο και επέβαλε αναπόφευκτα το "κούρεμά" του. Η "εσωτερική υποτίμηση" επέφερε ένα καίριο πλήγμα στον παραγωγικό ιστό της οικονομίας και, ουσιαστικά, τη χρεωκοπία της χώρας. Να υποθέσουμε άραγε ότι, μόνο με την "κινεζοποίησή" της, η ελληνική κοινωνία θα πάψει να ζει πάνω από τις δυνατότητές της; Από την άλλη, δεν εξηγήθηκε ακόμη από τους ιθύνοντες γιατί το χρέος στο 120% του ΑΕΠ ήταν μη διαχειρίσιμο στην αρχή της κρίσης και θα γίνει διαχειρίσιμο στο ποσοστό αυτό το 2020, μετά δηλαδή την εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας. Εάν μάλιστα συνεκτιμηθεί ότι στην πρώτη περίπτωση οι δανειστές δεν θα είχαν υποστεί το γνωστό "κούρεμα".

Υποστηρίζεται, περαιτέρω, ότι με την αποσάθρωση της οικονομίας και την βίαιη φτωχοποίηση της κοινωνίας θα βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα, αφού η απαξίωση της αγοράς εργασίας, του ιδιωτικού και του δημοσίου πλούτου θα εγείρει το ενδιαφέρον των επενδυτών και θα επανεκκινήσει η οικονομία. Ανεξαρτήτως του πώς αξιολογεί κανείς την επιλογή αυτή, συνομολογείται ότι το επιχείρημα ότι οι Έλληνες ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους ήταν ψευδές. Αποτέλεσε το πρόσχημα για τον πραγματικό σκοπό του μνημονίου, που προφανώς δεν είναι η αντιμετώπιση του πραγματικού προβλήματος της ελληνικής οικονομίας, του χρέους, αλλά η χρησιμοποίηση της χώρας ως "πειραματόζωου" για την προώθηση της νέας ευρωπαϊκής τάξης. Διαφορετικά δεν θα προσέφευγε η τρόικα στο "κούρεμά" του. Οπωσδήποτε, η επιλογή αυτή παραπέμπει στο δόγμα των αγορών ότι το συμφέρον τους υπερισχύει του συμφέροντος των κοινωνιών ή, στην καλύτερη περίπτωση, ότι το συμφέρον της κοινωνίας ταυτίζεται εξορισμού με το συμφέρον των αγορών.

Τη ζήτημα, ωστόσο, στην ελληνική περίπτωση, έγκειται στο ότι παρακάμπτεται, με τον τρόπο αυτό, η πολιτική διάσταση της κρίσης. Όντως, η ελληνική κρίση έχει ως πρωτογενή αιτία την κομματοκρατική μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος και τη λεηλατική ιδιοποίηση του κράτους. Παρέλκει του παρόντος η εξήγηση της ελληνικής ιδιαιτερότητας. Αρκεί απλώς να υποσημειώσουμε ότι, παρόλα όσα λέγονται, το φαινόμενο αυτό αναδεικνύει το δημοκρατικό έλλειμμα της νεοτερικότητας και όχι την πολιτική υστέρηση της ελληνικής κοινωνίας.

Οπωσδήποτε, το μνημόνιο, στο πλαίσιο αυτό, από πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, μετατράπηκε σε πρόσθετη ουσιώδη αιτία του ελληνικού αδιεξόδου. Μάλιστα, στο μέτρο που επέλεξε να μετακυλήσει μονοσήμαντα το βάρος των επιλογών του στην κοινωνία, αφήνοντας ανέγγιχτο το κράτος, η τελευταία θα συναγάγει ότι η ελληνική πολιτική τάξη χρησιμοποιείται ως "όχημα" για την εγκαθίδρυση στη χώρα της δικής της δεσποτείας, πλάι σ' εκείνη της ελληνικής κομματοκρατίας. Η τρόικα, έχοντας ταυτίσει την ελληνική κοινωνία με το κράτος, έχασε το συγκριτικό πλεονέκτημα της νομιμοποίησής της. Δεν είναι τυχαίο ότι η τρόικα, ενώ ασχολείται επίμονα, ακόμη και με την φορολόγηση των ανέργων, δεν άγγιξε στο ελάχιστο τα προνόμια της πολιτικής τάξης, τα θεμέλια του δυναστικού κράτους και, κατ' επέκταση, την φοροδιαφυγή.

Δεν συνεκτιμά, ενδεχομένως, ότι η πολιτική της, που συνδυάζει τη βίαιη εξαθλίωση της κοινωνίας, την κατάλυση του κράτους δικαίου και πρόνοιας, με την εθνική ταπείνωση, θα μπορούσε να οδηγήσει στη συσσώρευση ενός εκρηκτικού μίγματος, το οποίο θα ήταν ικανό να ακυρώσει το εγχείρημά της. Ίσως αγνοεί μια σημαίνουσα παράμετρο της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή την "ικανότητά" της να διαχέει το πρόβλημά της στην "αυλή" των καταπατητών της ελευθερίας της. "Ικανότητα", η οποία απορρέει από τον υψηλό δείκτη πολιτικής ανάπτυξης και εθνικού φρονήματος, που τη διακρίνει. Από την άποψη αυτή, εάν το εγχείρημα επιτύχει στην Ελλάδα, δεν θα συναντήσει άλλα εμπόδια, εάν όμως αποτύχει ή διαχυθεί το διακύβευμά της στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο, είναι πιθανόν να προκαλέσει ασύμμετρες αλυσιδωτές συνέπειες στην πολιτική Ευρώπη, αλλά και πέραν αυτής. Διότι το διακύβευμα αυτό, ως προς την ουσία του, ξεπερνά καταφανώς το ελληνικό έδαφος.

Υπό το πρίσμα αυτό, εκτιμώ ότι απαιτείται, πριν είναι πολύ αργά, ένας ριζικός αναπροσανατολισμός των κατευθύνσεων του μνημονίου. Να γίνει αντιληπτό ότι δεν ήταν το υψηλό κόστος εργασίας που δημιούργησε την κρίση χρέους ή που εμποδίζει την ανάπτυξη, ούτε μπορεί να αποδοθεί στην ελληνική οικονομία ενγένει η αιτία της κρίσης. Ακόμη και αν, σήμερα, η ελληνική κοινωνία προσφέρει δωρεάν την εργασία της ουδείς θα προσέλθει να επενδύσει στη χώρα. Για να επανέλθει η ανάπτυξη στην ελληνική οικονομία δεν αρκεί ένα νέο "σχέδιο Μάρσαλ". Απαιτείται η εκ βάθρων, τώρα και όχι αύριο, ανασύνταξη του κράτους. Αναφέρομαι στο πολιτικό σύστημα, στη δημόσια διοίκηση και, ουσιωδώς, στη νομοθεσία.

Δεν είναι του παρόντος να απαριθμήσω τα μέτρα που απαιτούνται για την ανασύνταξη αυτή. Μπορώ όμως να διαβεβαιώσω ότι είναι τόσο σαθρό και απονομιμοποιημένο το όλο σύστημα, που εάν αφεθεί από την τρόικα θα καταρρεύσει την ίδια στιγμή. Τούτο σημαίνει ότι η αναμόρφωσή του μπορεί και πρέπει να συμβεί σε ελάχιστο χρόνο, αρκεί να υπάρξει η ανάλογη πολιτική βούληση αυτών που έχουν τη δύναμη και στηρίζουν το καθεστώς. Προϋποτίθεται όμως η βαθιά γνώση του προβλήματος, ώστε η μεταρρύθμιση να λάβει την πρέπουσα κατεύθυνση και ιδίως να παραγάγει άμεσα αποτελέσματα.

Αναφέρω συνοπτικά τις γενικές κατευθύνσεις ενός τέτοιου εγχειρήματος: Να καταλυθεί η θεσμική βάση της κομματοκρατίας και να ληφθούν μέτρα ώστε να ανασυνδεθεί το πολιτικό προσωπικό με την κοινωνική συλλογικότητα. Η δημόσια διοίκηση να ανασυγκροτηθεί με γνώμονα τη κοινωνική αποτελεσματικότητα, με ό,τι αυτή συνεπάγεται στο πεδίο της δομής της, της προσωπικής ευθύνης του υπαλλήλου και του εννόμου συμφέροντος του πολίτη. Το πρόβλημα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης δεν είναι η ποιότητα του προσωπικού της, που είναι υψηλή, αλλά η ιδιοποίησή της. Όχι τόσο το μέγεθος του κράτους όσο η λεηλατική του λειτουργία. Τα ανωτέρω συνεπάγονται, πρωταρχικά, την ολοκληρωτική αναμόρφωση της νομοθεσίας. Η ιδιοποίηση του κράτους, η διαπλοκή και η διαφθορά, η πελατειακή βάση των δημοσίων πολιτικών και η δυναστική λογική του πολιτικού προσωπικού, εδράζονται σε ένα περίτεχνο νομικό οπλοστάσιο, που κρατά όμηρο την κοινωνία και την εξαναγκάζει να λειτουργεί με τις προδιαγραφές του.

Τα ανωτέρω, εγείρουν το ερώτημα κατά πόσον οι επιλογές του μνημονίου δεν αποκαλύπτουν το σημείο της συνάντησης της ελληνικής πολιτικής τάξης και της τρόικας. Η μεν πρώτη, διατηρεί το καθεστώς της -το κράτος και τους νομείς του- ανέπαφο. Η δε δεύτερη, βρίσκει στην ελληνική πολιτική τάξη τον πρόθυμο σύμμαχο, προκειμένου να διεκπεραιώσει ανέξοδα τις επιλογές της, δηλαδή την αρχή του συμφέροντος των αγορών στο εσωτερικό της ευρωζώνης, αρχής γενομένης από την Ελλάδα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η πολιτική τάξη στο σύνολό της, επωφελούμενη από τις επιλογές της τρόικας, δεν άγγιξε μέχρι σήμερα, ούτε κατά μικρόν, τους πυλώνες του καθεστώτος της: τον κομματοκρατικό χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος, το διοικητικό κράτος και τη νομοθεσία. Τυπικό παράδειγμα οι σκανδαλώδεις απολαβές του πολιτικού προσωπικού και, υπό το πρίσμα αυτό, η κραιπαλώδης διαχείριση των οικονομικών του κράτους και, οπωσδήποτε, το ζήτημα της φοροδιαφυγής. Η τελευταία, επειδή περιβαλλόταν με την υψηλή προστασία των φορέων της κομματοκρατίας, γινόταν εμφανώς, χωρίς προφυλάξεις, μέσω του τραπεζικού συστήματος κλπ. Θα αρκούσε να συγκρίνει κανείς την κίνηση των λογαριασμών ενός εκάστου, με τις φορολογικές του δηλώσεις. Το αποτέλεσμα του έργου αυτού θα ήταν εξόχως εντυπωσιακό.

Κλείνοντας, θεωρώ ότι περιττεύει η επαναφορά του ερωτήματος ως προς το τι εμπόδισε μέχρι σήμερα την τρόικα να προσεγγίσει το ελληνικό πρόβλημα υπό το πρίσμα της πρωτογενούς αιτίας της κρίσης. Πολλώ μάλλον αφού το κομματικό σύστημα και, στο πλαίσιο αυτό, η πολιτική τάξη, πέραν του περιδεούς και παρασιτικού τους χαρακτήρα, είναι όμηροι ιδίως της γερμανικής κυβέρνησης, που κατέχει όλα τα τεκμήρια της διαφθοράς τους, μέσω των γερμανικών επιχειρήσεων, με τις οποίες ύφαναν ευρέως τις σχέσεις διαπλοκής στη χώρα. Θα επαναλάβω απλώς την επισήμανση ότι το δίλημμα "μνημόνιο ή χρεωκοπία" είναι ψευδές καθώς παρακάμπτει την πρωτογενή αιτία της κρίσης και τον αποδέκτη του "λογαριασμού". Η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση, το όποιο εγχείρημα για την επανεκκίνηση της οικονομίας, προϋποθέτει τον ολικό αναπροσανατολισμό του μνημονίου: από την βίαιη "κινεζοποίηση" της κοινωνίας και την αποδόμηση του οικονομικού ιστού της χώρας, στην απελευθέρωση της δυναμικής τους από τις ολιγαρχικές συμμορίες. Απελευθέρωση, η οποία θα επέλθει μόνο με την εκ βάθρων ανασύνταξη του πολιτικού συστήματος, του κράτους και της νομοθεσίας. Διαφορετικά, φοβάμαι ότι θα χρειασθούν πολλά ακόμη μνημόνια έως ότου επιτευχθεί η "τελική λύση". Έως τότε, το δίλημμα που θα επανέρχεται δεν θα είναι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ -υποθέτω ότι οι γεωστρατηγικές συνθήκες είναι απαγορευτικές γι'αυτό-, αλλά ο χρόνος, που με τη συνενοχή των κρατούντων της πολιτικής Ευρώπης, η ελληνική κρίση θα πυροδοτήσει την κοινωνική και την οικονομική σταθερότητά της Ε.Ε. Από την λύση που θα δοθεί στο ελληνικό πρόβλημα, από την επανεξέταση ή μη των κατευθύνσεων του ελληνικού μνημονίου θα μπορούσε να κριθεί αν θα επιλεγεί η λύση μιας ισόρροπης συμπολιτειακής Ευρώπης ή μια Γερμανική Ευρώπη. Μια Ευρώπη που θα πολιτεύεται υπέρ του συμφέροντος των κοινωνιών της ή εκείνου των αγορών.



Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Ίσως να μην αξίζει να ασχολείται κανείς, αλλά και δεν πρέπει κάτι τέτοια να περνούν απαρατήρητα.

Ειδικά τώρα που η οργή – πάντα κακός σύμβουλος - έχει ξεχειλίσει και κάποιοι έχουν βγει στη γύρα και δίνουν υποσχέσεις ανάλογες του «λεφτά υπάρχουν»!

Οφείλω, λοιπόν, να σας ενημερώσω πως η ζωή για τον κ. Παπανδρέου συνεχίζεται, περισσότερο ανάλαφρη και χωρίς τις σκοτούρες της χρεοκοπίας, που για τον ίδιο μάλλον δεν σημαίνει τίποτε.

Έχει παραδώσει τη χώρα στους δανειστές της, έχει παραδώσει το κόμμα στον κ. Βενιζέλο και έχει (ξανα)φύγει!

Από την Πέμπτη βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη για να ασχοληθεί με το μόνο θέμα που τον ενδιαφέρει (πλην ζεϊμπέκικου, κανό, αθλητισμού, tweeter και τα τοιαύτα).

Ως γνωστόν, το Ιράκ έχει αποκλείσει την Τουρκία από τη Σύνοδο των Αραβικών Χωρών, με το επιχείρημα ότι δεν είναι αραβική χώρα και επομένως δεν χρειάζεται να φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν.

Η Τουρκία επομένως έφαγε πόρτα και αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσε να αντέξει.

Έτσι, αποφάσισε να οργανώσει μια αντικάμερα. Και τι καλύτερο όχημα από την Σοσιαλιστική Διεθνή, η οποία ως γνωστόν αποτελεί την επιτομή του... όπου γάμος και χαρά η Μαγδάλω πρώτη.

Οργάνωσαν, λοιπόν, στα γρήγορα μια συνεδρίασης της Ειδικής Επιτροπής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για τον Αραβικό Κόσμο και την Αραβική Άνοιξη, όπου ο κ. Παπανδρέου θα προεδρεύσει.

Ο κ. Παπανδρέου, λοιπόν, διευκολύνει με τον τρόπο αυτό την επικοινωνιακή μάχη που δίνει η Τουρκία για να υποδυθεί τον ισχυρό περιφερειακό παίκτη, την ώρα που οι Άραβες θεωρούν την Άγκυρα παρείσακτη.

Και βέβαια, την ώρα που η Ελλάδα θα γιορτάζει την Επανάσταση κατά του τουρκικού ζυγού, ο ίδιος θα παίρνει τον καφέ του με τον Ερντογάν με θέα τον Βόσπορο.

(Να ματαιώσει, ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, τη σύναξη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις καινούργιες βόλτες - και μάλιστα επετειακές - του Πίρι Ρέις στο Αιγαίο, ούτε λόγος βεβαίως).

Όπως πληροφορηθήκαμε, εκτός συνόρων ο κ. Παπανδρέου θα βρίσκεται και το Σάββατο και ενδεχομένως και την Κυριακή, ημέρα που θα πάρει τον δρόμο της επιστροφής – όχι για πολύ, διότι το καθήκον (το σοσιαλιστικό) θα τον αναγκάσει να πάρει πάλι το αεροπλάνο για τη Ν. Αφρική, για την εκλογή νέου προέδρου, όπου ο ίδιος θα είναι μοναδικός υποψήφιος.

Την Κυριακή, όπως είπαμε, συμβαίνει να γιορτάζουμε την επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας και το τριήμερο είναι εορταστικό, αλλά… δε βαριέσαι!

Θα συναντηθεί ο κ. Παπανδρέου με τον Ερντογάν (που μας έστειλε πάλι το Πίρι Ρέις στο Αιγαίο) και θα… γιορτάσει με τον δικό του τρόπο.

Υπενθυμίζω ότι και στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου ο κ. Παπανδρέου γιόρτασε την… Αραβική Άνοιξη.

Δεν είχε προλάβει καλά-καλά να βάλει την υπογραφή του στις περίφημες συμφωνίες της 26ης-27ης Οκτωβρίου και στα γνωστά κουρέματα που οδήγησαν στη χρεοκοπία και τους ιδιώτες ομολογιούχους και έφυγε για το Λασίθι, όπου και πάλι συνεδρίασε η γνωστή «Επιτροπή Αραβικής Άνοιξης» της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Επιστρέφοντας, είπε τα γνωστά περί δημοψηφίσματος και… η συνέχεια είναι γνωστή και πολύ οδυνηρή!

Οδυνηρή για όλους εκτός από τον ίδιο, βέβαια.

Και η επέτειος του Μεγάλου Σηκωμού, απαρχής του Αγώνα για την Ανεξαρτησία και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, τον βρίσκει πάλι να ασχολείται με τον αραβικό κόσμο, αυτή τη φορά στην Κωνσταντινούπολη.

Εκτός κι’ αν επιστρέφοντας μας πει πως… πήρε και την Πόλη!
Η El Pais φιλοξενεί άρθρο γνώμης του πολιτικού επιστήμονα Ignacio Sotelo με τίτλο «Το γερμανικό στοίχημα και το ελληνικό δίλημμα» στο οποίο ο ισπανός αναλυτής εκτιμά ότι υπάρχει κίνδυνος στρατιωτικής επέμβασης στην Ελλάδα.

Ο συγγραφέας αναφέρεται στο δεύτερο πακέτο διάσωσης της χώρας μας και στη διαδικασία ανταλλαγής των ομολόγων που κατέχουν οι ιδιώτες επενδυτές ύψους 107 δις ευρώ με νέα στο μισό της αξίας τους. Θεωρεί λογική την επιτυχία του εγχειρήματος καθώς οι δανειστές θα προτιμήσουν να πάρουν τα μισά από το να χάσουν όλα τα χρήματά τους σε περίπτωση που η Ελλάδα πτωχεύσει.

Ουσιαστικά υποστηρίζει ότι το μεγαλύτερο μέρος του νέου δανείου των 130 δις ευρώ θα καταλήξει στις ξένες τράπεζες, κυρίως γαλλογερμανικές, και μόνο ένα μικρό ποσό θα δοθεί για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.

Για τους γαλλικούς και γερμανικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς οι οποίοι κατείχαν και το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών ομολόγων, το ζήτημα δεν ήταν αν η Ελλάδα θα μπορούσε να πληρώσει το χρέος της, κάτι που ήξεραν πως δε μπορούσε να κάνει, αλλά πως θα μειώσουν τις απώλειές τους.

Στη συνέχεια, αφού οι γαλλογερμανικές τράπεζες έχουν απελευθερωθεί από το βάρος τον ελληνικών ομολόγων, η Γερμανία συμφωνεί να ενισχύσει τα ευρωπαϊκά ταμεία διάσωσης, ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα χωρών που είναι στο χείλος της αβύσσου, όπως η Ισπανία.

Το ερώτημα που τίθεται τελικά για την Ελλάδα, είναι, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, πότε και υπό ποιες συνθήκες θα εγκαταλείψει η χώρα το ευρώ.

Καθώς δεν υπάρχουν μηχανισμοί εξόδου μιας χώρας από την ευρωζώνη, οι Έλληνες θα πρέπει να διαλέξουν αν θέλουν να συνεχίσουν να υφίστανται δεκαετίες περικοπών ώστε να πληρώσουν ένα χρέος που είναι αδύνατον να πληρωθεί, ή αν θέλουν να κηρύξουν πτώχευση, βγαίνοντας από το ευρώ, αλλά παραμένοντας στην ΕΕ. Αυτή η δεύτερη επιλογή θα σημαίνει την άμεση κατάρρευση των θεσμών και της οικονομίας όπως και μια συντριπτική πτώση του ΑΕΠ.

Αυτό το δίλημμα κατά τον Sotelo έχει διαιρέσει την ελληνική κοινωνία: από την μία οι ανώτερες τάξεις, έχοντας μεταφέρει τα χρήματά τους στο εξωτερικό, προτιμούν να μείνουν στο ευρώ επειδή θεωρούν ότι αυτό είναι το καλύτερο για τα συμφέροντά τους, ενώ από την άλλη, οι κατώτερες τάξεις, και μια αριστερά όλο και πιο ριζοσπαστική, ζητούν να χρησιμοποιηθεί η κατάρρευση ως ευκαιρία για να χτιστεί μια νέα Ελλάδα με ισχυρές βάσεις.

Το πρόβλημα είναι, για τον συγγραφέα ότι μπορεί η χώρα να βρεθεί σε μια κατάσταση που η δημοκρατία θα κινείται στα όρια της κοινωνικής επανάστασης. Αυτή η ριζοσπαστική πορεία δεν είναι επιθυμητή ούτε από την ελληνική ανώτερη τάξη, και πιθανώς ούτε από τους άλλους ευρωπαίους εταίρους, και ίσως οδηγήσει σε κάποιου είδους στρατιωτική παρέμβαση.

Του Δημήτρη Μυ

Στη δημοκρατία τα αδιέξοδα οδηγούν στην κάλπη. Μόνο που, κάποιες φορές, το ερώτημα που τίθεται δεν έχει καμία σχέση με το πρόβλημα. Στην προκειμένη – ελληνική – περίπτωση τα ερωτήματα αν ο Σαμαράς θα πάρει γύρω στο 30% και αν ο Βενιζέλος θα συντριβεί ή θα τη γλιτώσει περιγράφουν το πρόβλημά τους, το οποίο δεν είναι υποχρεωτικά και το πρόβλημα της χώρας. Το πρόβλημα της Ελλάδας, δυστυχώς, είναι πολύ μεγαλύτερο...

Έτσι όπως έχουν έρθει, τα πράγματα (το ΠΑΣΟΚ διαλυμένο και η Ν.Δ. πολιτικά χρεοκοπημένη ως συγκυβερνώσα αντιπολίτευση) οδηγούν σε μια σχετικά «σίγουρη» πρόβλεψη: από τις κάλπες θα βγει ο Παπαδήμος ή κάποιο παρόμοιο τεχνοκρατικό αλεξικέραυνο για να συνεχιστεί η διακυβέρνηση της χώρας στη βάση των «συμβολαίων» που έχουν υπογραφεί και υπερψηφιστεί με τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις και τους εφαρμοστικούς νόμους.

Υπ' αυτήν την έννοια το πρόβλημα που απασχολεί τους εγχώριους διαχειριστές της εξουσίας και τους εξωτερικούς «χειριστές» τους είναι πώς θα γίνει το μανιπουλάρισμα της κοινωνίας.

Προφανώς, όμως, η διαχείριση της οργής και η χειραγώγηση της κοινωνίας δεν είναι η ουσία του προβλήματος. Αυτή βρίσκεται στην επιβαλλόμενη (απ' έξω) πολιτική. Ο πυρήνας του προβλήματος, λοιπόν, βρίσκεται στις περιοριστικές πολιτικές λιτότητας και στον γενικότερο σχεδιασμό του Βερολίνου για τη θεσμοθέτηση (νέο σύμφωνο σταθερότητας) μιας γερμανικής Ευρώπης.

Αυτό το πρόβλημα, προφανώς, δεν είναι ελληνικό. Δυστυχώς, όμως, παίζεται σε ελληνικές πλάτες. Ας δούμε πώς, ρίχνοντας μια (αγγλοσαξονική) ματιά...

Ο Ian Bremmer, ειδικός στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, σε άρθρο του στους Financial Times, θέτει στους Γερμανούς το πρόβλημα ως εξής:

Από τη στιγμή που «εκθρονιστεί» ο Άσαντ από τη Συρία, η Ρωσία χάνει το μοναδικό της αγκυροβόλιο στη Μεσόγειο.

«Οπότε πού μπορεί η Ρωσία να στραφεί για να διατηρήσει τη μεσογειακή βάση για το ναυτικό της; Μήπως στην Ελλάδα; Είναι μια προοπτική την οποία θα πρέπει να προσέξουν πολύ οι Γερμανοί και οι άλλες χώρες του πυρήνα της Ε.Ε.

Η Ελλάδα χρειάζεται απεγνωσμένα μια αξιόπιστη μακροπρόθεσμη πηγή εσόδων. Οι Έλληνες αναρωτιούνται πώς θα μπορέσουν να πετύχουν οικονομική ανάπτυξη, όταν υιοθετούν τα αυστηρά μέτρα λιτότητας που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Οι παράγοντες του εξωτερικού αναρωτιούνται τι έχει να πουλήσει η Ελλάδα (...)

Ενώ όμως οι δυτικοί επενδυτές οπισθοχωρούν, οι κρατικές εταιρείες της Ρωσίας και της Κίνας αναζητούν ευκαιρίες. Οι Κινέζοι έχουν ήδη κάνει μεγάλη επένδυση στο λιμάνι του Πειραιά. Η ρωσική Gazprom φημολογείται ότι ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ.
Μια 30ετής ή 50ετής συμφωνία που θα δώσει στο ρωσικό ναυτικό δικαιώματα βάσης στο λιμάνι του Πειραιά ίσως μια μέρα να είναι λογική σκέψη και για τις δύο πλευρές. Μέσα στον χρόνο αυτή η συμφωνία θα απέφερε στην πεινασμένη ελληνική κυβέρνηση έως 200 δισ. δολάρια».

Οι «περισσότερες επιλογές»

Ο Αμερικανός αναλυτής σημειώνει επίσης ότι «μια μελλοντική κυβέρνηση συνασπισμού υπό την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, που θα αντιμετωπίσει ισχυρές λαϊκές πιέσεις για να αντλήσει κεφάλαια και να αντισταθεί στις πολιτικές και οικονομικές απαιτήσεις από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες», θα μπορούσε να εξετάσει τη ρωσική επιλογή...

Συνεχίζοντας την περιγραφή ενός μελλοντικού σεναρίου, ο αναλυτής σημειώνει επίσης ότι:

«Αν ο συνδυασμός της ελληνικής απογοήτευσης και των ευρωπαϊκών απαιτήσεων ωθήσει μια μέρα την Ελλάδα έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να είναι έτοιμο για νέο γύρο εχθρότητας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Στην ουσία, αν οι εντάξεις στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ είχαν μερικό στόχο να δημιουργήσουν νέους δεσμούς ανάμεσα σε αυτούς τους παραδοσιακούς ανταγωνιστές, μια ελληνική έξοδος θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την τάση.
Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να παραμείνει στην Ε.Ε. και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν πολύ μεγάλα ανοίγματα στη χώρα. Η Ελλάδα μόλις έλαβε 170 δισ. ευρώ από Ε.Ε. και ΔΝΤ για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας έως το 2014. Η ΕΚΤ έχει διαθέσει 130 δισ. ευρώ για την στήριξη των ελληνικών τραπεζών. Η Ε.Ε. και το ΔΝΤ θα κατέχουν τα δύο τρίτα του ελληνικού χρέους.
Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ προσφέρει κι άλλα πλεονεκτήματα. Αυτοί είναι ορισμένοι από τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα δύσκολα θα αποχωρήσει σύντομα από την Ένωση».

Και για να μην υπάρχει αμφιβολία για το προς ποιον απευθύνεται, ο Αμερικανός αναλυτής καταλήγει το άρθρο του ως εξής:

«Μέσα στον χρόνο, όμως, οι μακροχρόνιες επιπτώσεις της λιτότητας στην ελληνική οικονομία και η λαϊκή πικρία απέναντι στη Γερμανία και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς θα μπορούσε να αλλάξει τους παράγοντες της συζήτησης – τόσο εντός της Ελλάδας όσο και στην Ευρώπη. Γι' αυτό και η Ευρώπη πρέπει να δείξει μεγάλη προσοχή. Η Ελλάδα δεν έχει αλεξίπτωτο σήμερα, αλλά μέσα στον χρόνο μπορεί να έχει περισσότερες επιλογές απ' όσες νομίζουμε».

Μήπως μια πολιτική συζήτηση γι' αυτές τις «περισσότερες επιλογές» είναι αυτό που κατά κύριο λόγο μάς οφείλουν τα κόμματα που ζητούν την ψήφο μας;